nl en my fr en my en en en my my my my my my my my my my en en my en my my my my my en my my en my my en en my en my my my my fa my my my en en my en my my my my my my my en en my en my my my my my my my my my en en my en my my my my my en en es en my my my my en en zh en my my my my my en en my en my my my my my my en en my en my my my my my my my my en my my en en my en my my my my my en my my my my my my en en my en my my my my en my en en my en my my my my my my my en en my en my my my my my my my my my my my my en en my en my my my my my my my my my my en en en my my en my my en en my my es my en en cs en cs cs en cs cs en en cs cs en en cs en en en cs cs da en da cs en en cs da en en en fr en en my my my my my es zh my my my my my my my my my my my my my my my my da fr my my my my en en my my my my my my my my my my my my my my en en my en my my it my my it it my it ja my it my my it my my it my my it en my it de my it en my it en my pt en my pt en my pt my my pt en my pt my my pt my my pt en my pt my my pt en it my it es it my it my it my it en uk my en en en en en en en
skip to main | skip to sidebar
ဒီေန႔ေတာ႔ ဟင္းခ်က္မစားခ်င္တာနဲ႔ နန္းႀကီးသုပ္ သုပ္စားျဖစ္တယ္ရွင့္။ ကၽြန္မက ည၊ မနက္ စားႏိုင္ ေပမယ္႔ စာေရးဆရာကေတာ႔ ထမင္းမစားရရင္ မတင္းတိမ္သူဆိုေတာ႔ ညစာမွာ နန္းႀကီးသုပ္ မစားႏိုင္ ေတာ႔ဘူး။ ဒီေတာ႔ ထမင္းခ်က္ေပးရတယ္။ ထမင္းစားခ်င္ရင္ နန္းႀကီးသုပ္ထဲထည္႔တဲ႔ ၾကက္သားဟင္းနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္ စား ဆိုေတာ႔လည္း အဲဒီလိုႀကီး မစားတတ္ဘူးတဲ႔။ သူ႔ဘာသာ လက္ဖက္သုပ္ သုပ္စားမယ္ ဆိုပဲ။ ဒီလိုဆိုလဲ သေဘာေပါ႔ေနာ္။ ကၽြန္မကေတာ႔ ည၊ မနက္ တစ္ေနကုန္ နန္းႀကီးသုပ္ပဲ တီးပစ္ လိုက္တယ္။
ကၽြန္မ နန္းႀကီးသုပ္ လုပ္ပံုေလးကေတာ႔ ၾကက္သားကို ေရေဆးၿပီး ဂ်င္း၊ ငံျပာရည္တို႔နဲ႔ နယ္၊ အိုး တစ္လံုးမွာထည္႔ ျပဳတ္ပါတယ္။ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ နီ၊ ဂ်င္း ေထာင္းထားတယ္။ ေနာက္ၿပီး ၾကက္သြန္နီကို ပါးပါးလွီးၿပီး ဆီခ်က္ ခ်က္ထားတယ္။ ဒယ္အိုးထဲကို ေနာက္ထပ္ ဆီနည္းနည္း ထည္႔ၿပီး ဆီပူေအာင္ လုပ္တယ္။ ၿပီးမွ ပန္းကန္ထဲ ေလာင္းထည္႔၊ ငရုတ္သီး အေရာင္တင္မႈန္႔ ထည္႔ၿပီး ငရုတ္သီး ဆီခ်က္ေလး လုပ္ထား တယ္။  ၾကက္ဥျပဳတ္ၿပီး အခြံ ခြာထားတယ္။ ၾကက္သား ျပဳတ္ထားတာ ႏူးရင္ အသားကို ခပ္ေသးေသး ႏႊင္ထားပါတယ္။ မီးဖိုေပၚ ဒယ္အိုးတင္၊ ဆီထည္႔၊ ဆီပူလာရင္ ဆႏြင္းမုန္႔ နည္းနည္းထည္႔ၿပီး ၾကက္သြန္ျဖဴ၊နီ၊ ဂ်င္းေထာင္းထားတာ ထည္႔ ဆီသပ္၊ အေရာင္တင္မႈန္႔ပါ ထည္႔သပ္၊ ၾကက္သြန္ က်က္ရင္ ၾကက္အသားႏႊင္ထားတာ ထည္႔ၿပီး၊ အခ်ိဳမႈန္႔နဲ႔ ငံျပာရည္ ထည္႔ၿပီး ဆီျပန္ေအာင္ ခ်က္လိုက္ ပါတယ္။ ၾကက္သြန္နီ နည္းနည္းကို ပါးပါးလွီးၿပီး ေရေဆး၊ ေရစစ္ထား ပါတယ္။
ဟင္းရည္အတြက္ကေတာ႔ အသားႏႊင္ၿပီးသားအရိုးကို ၾကက္ျပဳတ္ရည္အိုးထဲ ျပန္ထည္႔ၿပီး ဆက္တည္ ထားပါတယ္။ ၾကက္သြန္နီ ဆီခ်က္ထဲက ၾကက္သြန္ေၾကာ္ဖတ္ နည္းနည္းထည္႔ၿပီး တည္ပါတယ္။ ဟင္းရည္ က်လာရင္ အေပါ႔အငံျပင္တယ္။ အရသာ အေနေတာ္ျဖစ္ရင္  တရုတ္နံနံ အုပ္ပါတယ္။
နန္းႀကီးဖတ္ အတြက္ကေတာ႔ Laksa တစ္ထုပ္ကို ေရေႏြးနဲ႔ ျပဳတ္ၿပီး ေရေအးနဲ႔ ျပန္ေဆး၊ ဇကာနဲ႔ စစ္ထားပါတယ္။ Laksa က နန္းလတ္အရြယ္ပါ။ ကၽြန္မက နန္းႀကီးသုပ္ဆို နန္းလတ္နဲ႔ သုပ္တာကို ပိုႀကိဳက္ပါတယ္။
ပန္းကန္တစ္လံုးမွာ နန္းႀကီးဖတ္၊ ၾကက္သြန္ေၾကာ္ ဆီခ်က္၊ ငရုတ္သီး ဆီခ်က္၊ ၾကက္သားဟင္း၊ ပဲမႈန္႔၊ ဆား၊ အခ်ိဳမႈန္႔၊ ငံျပာရည္၊ ၾကက္သြန္စိမ္း စတာေတြထည္႔၊ သံပုရာရည္ညွစ္၊ ၾကက္ဥကို ပါးပါးလွီး ထည္႔ၿပီး အေပါ႔အငံ အေနေတာ္ျဖစ္ေအာင္ သုပ္ပါတယ္။
ဒါဆိုရင္ေတာ႔ နန္းႀကီးသုပ္နဲ႔ ၾကက္ရိုးျပဳတ္ ဟင္းခ်ိဳေလး စားလို႔ရၿပီေပါ႔ရွင္။
Email This BlogThis! Share to Twitter Share to Facebook
စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ သူလုပ္ေနတဲ႔ Project မွာ အလြန္ အလုပ္မ်ားေနတာေၾကာင့္ တစ္ႏွစ္လံုး ခြင့္မယူဘဲ ေနလာလိုက္တာ ႏွစ္ကုန္ခါနီးမွာ ခြင့္ရက္ေတြ အမ်ားႀကီး က်န္ေနပါတယ္။ Project က အလုပ္ေတြလည္း ပါးလာတာေၾကာင့္ ေနာက္ႏွစ္ထဲ သယ္ခြင့္မရွိတဲ႔ ခြင့္တခ်ိဳ႕ကို ရွင္းပစ္ဖို႔ သူ႔ အထက္ အရာရွိကလည္း တိုက္တြန္းလာတာေၾကာင့္ ခြင့္လက္က်န္ရွင္းတဲ႔ အေနနဲ႔ ဒီတစ္ပတ္လံုး ခြင့္ယူလိုက္ ပါတယ္။ တျခားက်န္တဲ႔ ခြင့္ရက္ကိုေတာ႔ ေနာက္ႏွစ္ရမယ္႔ ခြင့္ရက္နဲ႔ ေပါင္းဖို႔ ခ်န္ထားလိုက္ တယ္။ ခြင့္ယူထားေတာ႔ သူလည္း ဒီတစ္ပတ္လံုး အနားရေနတာေပါ႔ရွင္။
မေန႔ကေတာ႔  စာေရးဆရာက ေျပာလာပါတယ္။ အၿမဲတမ္း ကၽြန္မခ်က္ေကၽြးတာကို သူစားေနရတာ၊ ခြင့္ရတုန္း သူခ်က္တတ္ သေလာက္ ခ်က္ေကၽြးခ်င္တယ္တဲ႔၊ ကၽြန္မ အနားယူပါတဲ႔ေလ။ ကၽြန္မက ျဖစ္မွ ျဖစ္ပါ႔မလားေပါ႔။ သူက သူ႔မိဘအိမ္မွာတုန္းက ၾကက္ဥတစ္လံုးေတာင္ မေၾကာ္ဖူးဘူးလို႔ သူ႔မိခင္၊ ကၽြန္မေယာကၡမ ေျပာဖူးလို႔ သိထားေတာ႔ နည္းနည္းေတာ႔ လန္႔ပါတယ္။ သူက ျဖစ္ပါတယ္တဲ႔၊ ကၽြန္မ ဒီလိုက္မလာခင္တုန္းက သူ႔ဘာသာ ခ်က္စားတာ ျဖစ္ေနတာပဲတဲ႔။ စားလည္း စားၾကည္႔ပါဦး တဲ႔ေလ။ အဲ - ေနာက္ေတာ႔ ေျပာေသး တယ္။ သူခ်က္ေနတုန္းေတာ႔ အနားမွာ လာမရႈပ္နဲ႔၊ ဆရာ လာမလုပ္နဲ႔တဲ႔။ သူက သူ႔ Method နဲ႔ သူ ခ်က္မွာ ဆိုပဲ။ တကယ္လည္း ကၽြန္မ ၀င္ေျပာခြင့္ကုိ မရပါဘူး။ သူ ဟင္းခ်က္ေနတုန္း မီးဖိုထဲကို ကြန္ပ်ဴတာေလး ယူသြားၿပီး အနားမွာ သြားထိုင္ေနတာ ေတာင္ သိပ္မႀကိဳက္ခ်င္ဘူး။ ဘာမွ လာမေျပာနဲ႔ေနာ္ ဆိုၿပီး ကၽြန္မကို ထပ္ ဟန္႔လိုက္ပါေသး တယ္။ ဒီေတာ႔ ကၽြန္မလည္း ဘာဆို၊ ဘာမွ ဆရာလုပ္ခြင့္မရဘဲ သူဟင္းခ်က္ေနတုန္း ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထိုင္ၿပီး ဟိုဘေလာ႔၊ ဒီဘေလာ႔ လည္ေနလိုက္ပါတယ္။
သူက ၀က္သားဟင္း ခ်က္ေကၽြးတာပါ။ ကၽြန္မမွာလည္း အစားေရွာင္ေနရေတာ႔ ၀က္သားနဲ႔ ၾကက္သားပဲ တစ္ရက္ျခားစီ စားေနရတာကုိး။ ထမင္းအိုးလည္း သူပဲ တည္ပါတယ္။  ဟင္းလည္း က်က္ေရာ လာျမည္း ၾကည္႕ဦး ဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္မလည္း ျမည္းၾကည္႕တယ္။ စာေရးဆရာက ဘယ္ဆိုးလို႔လဲရွင့္။ စားေကာင္းတယ္။ ကၽြန္မျဖင့္ အစက ဒီေလာက္စားေကာင္း လိမ္႔မယ္ကို မထင္ဘူး။ ဟင္းပ်က္သြားရင္ လက္ဖက္သုပ္နဲ႔ စားရမလား၊ ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႔ စားရမလား စဥ္းစား ေနတာ။ တကယ္ခ်က္ၿပီးေတာ႔ မဆိုးဘူးေျပာရမယ္။ (ဟဲဟဲ- ကၽြန္မကိုေတာ႔ ဘယ္မီပါ႔မလဲေနာ္ :-P)။  သူ႔ခ်က္နည္းကိုေတာ႔ ေျပာမျပႏိုင္ဘူးဆိုဘဲ။ ၀က္သားကို အခ်ဥ္နဲ႔ ခ်က္တာ မဟုတ္ဘဲ၊ ရိုးရိုးဆီျပန္ ခ်က္တာဆိုေတာ႔ နည္းနည္းေတာ႔ အီတယ္။ ကၽြန္မက ၀က္သားဟင္း တစ္မ်ိဳးတည္းလား။ အေၾကာ္ေလး ဘာေလး မပါဘူးလား ဆိုေတာ႔၊ အေၾကာ္ေတြ ဘာေတြေတာ႔ မတတ္ဘူး။ ကိုယ္႔ဘာသာ ေၾကာ္ေလတဲ႔။ ဒီေတာ႔ ကၽြန္မလည္း မိႈေၾကာ္မယ္ေပါ႔။ ၀က္သားဟင္းက အီမွာဆုိေတာ႔ အအီေျပေအာင္ မႈိကို မေၾကာ္ေတာ႔ဘဲ သံပုရည္ရည္ညွစ္ထည္႔၊ ငရုတ္သီးစိမ္း လွီးထည္႔ၿပီး  အရည္ေလးနဲ႔ ခ်က္လိုက္ တယ္။  ေတာ္ေသးတယ္ရွင့္။ မွန္သြားတယ္။ မိႈခ်ဥ္စပ္ေလးေၾကာင့္ အအီေျပသြားတယ္။
မေန႔ညက ထမင္းစားေကာင္းတာနဲ႔ ဟင္းခ်က္ေကာင္းလိုက္တာ၊ ၀က္သားဟင္းေလး အရမ္းစားေကာင္း တာပဲ လို႔ ေျပာလိုက္တာ၊ ဒီမနက္ေတာ႔ Breakfast အတြက္ ထမင္းေၾကာ္ ေၾကာ္ေကၽြးမယ္ လုပ္ျပန္ပါတယ္။  အရင္တုန္းကလည္း ထမင္းေၾကာ္ ေၾကာ္ေကၽြးမယ္လို႔ ခဏခဏ ေျပာဖူးပါေသးတယ္။ ခုေတာ႔ အခြင့္ သင့္သြားတာေပါ႔။ ထံုးစံအတိုင္း သူခ်က္ေနရင္ ဆရာလာမလုပ္နဲ႔ဆိုေတာ႔ ကၽြန္မလည္း အိပ္ခန္းထဲမွာပဲ ႏွပ္ေနလိုက္ပါတယ္။ ထမင္းေၾကာ္ရၿပီဆုိမွ ပန္းကန္ေလး ေျပးယူေတာ႔၊ အမယ္ - ရွယ္ပဲ။ ထမင္းကို ပဲျပဳတ္၊ ေျပာင္းဖူးေစ႔၊ ၾကက္ဥ ေတြနဲ႔ ေရာေၾကာ္ထားၿပီး၊ ၾကက္ဥ အကာက်က္ တစ္လံုးစီလည္း ထမင္းေၾကာ္ေပၚမွာ တင္ထားေသးတယ္။ စားေတာ႔မွ သိရတာက ၾကက္သြန္နီ ဆီသပ္နဲ႔ ေၾကာ္တာမဟုတ္ဘဲ ၾကက္သြန္ျဖဴကို ပါးပါးလွီးၿပီး ေၾကာ္ထားတာပဲ။ စားလို႔ေတာ႔ ေကာင္းသားရွင့္။ ကၽြန္မမွာ မနက္စာကုိ ဘယ္ေတာ႔မွ မ်ားမ်ား မစားတတ္ဘူး။ စာေရးဆရာ ထမင္းေၾကာ္ ေၾကာ္ေကၽြးတဲ႔ေန႔မွပဲ ထမင္းေၾကာ္ တစ္ပန္းကန္လံုး ကုန္သြား ပါတယ္။ သူက ေျပာေသးတယ္ သူ႔လက္ရာေကာင္းလို႔ အမ်ားႀကီးစားႏိုင္တာတဲ႔။ ကၽြန္မကလည္း သူ႔ကိုျပန္စ လိုက္ပါတယ္။ ထမင္းေၾကာ္ ေကာင္းလို႔ မဟုတ္ဘူး။ ဗိုက္အရမ္းဆာေအာင္ အဆာခံၿပီးမွ စားရလို႔ အကုန္၀င္ သြားတာလို႔ :-) ။ ကိုယ္႔ငါးခ်ဥ္ ကိုယ္ခ်ဥ္တယ္လို႔ မထင္နဲ႔ေနာ္။ တကယ္ေကာင္းတာပါ။ ကၽြန္မလည္း ေတာ္ေတာ္ အပင္ပန္း သက္သာ သြားပါတယ္ :-P
ကၽြန္မက ၾကက္ဥအႏွစ္ေပါက္သြားရင္ မႀကိဳက္လို႔ အႏွစ္မေပါက္တဲ႔ ပန္းကန္ကို ကၽြန္မစားပါတဲ႔ :-)
Email This BlogThis! Share to Twitter Share to Facebook
ကၽြန္မမွာလည္း ေျခေထာက္ေယာင္တာက မေပ်ာက္ေသးေတာ႔ ငါး၊ ပုဇြန္ဘက္ကို မလွည္႔ႏိုင္ဘဲ ၾကက္၊ ၀က္နဲ႔ပဲ ႏွစ္ပါးသြားေနရပါတယ္။ တစ္ခါတေလဆို ထမင္း စားခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပ်ာက္တယ္။ ဟင္းေတြက ထပ္ေနလို႔။ ဒီေတာ႔ ထပ္ခါထပ္ခါ စားေနရတဲ႔ ၀က္သားကို ဆီျပန္ဟင္းႀကီး မစားခ်င္တာနဲ႔ ေဂၚဖီေလးနဲ႔ ေၾကာ္စားပါတယ္။
၀က္သားကို ခပ္ေသးေသးေလးေတြ တံုးၿပီး ဆား၊ အခ်ိဳမႈန္႔နယ္ၿပီး ေရနဲ႔ ႏူးသည္အထိျပဳတ္ပါတယ္။  ေဂၚဖီကို  သင့္သလို လွီးျဖတ္ၿပီး ေရေဆးထားပါတယ္။ ၀က္သားႏူးရင္ ဒယ္အိုးထဲမွာ ၾကက္သြန္နီ ပါးပါးလွီးထားတာကို ဆီသတ္ပါတယ္။ ၀က္သားထည္႔ ေမႊပါတယ္။ ေဂၚဖီေဆးထားတာေတြ ထည္႔ေၾကာ္ပါတယ္။ ဆား၊ အခ်ိဳမႈန္႔ ထည္႔ပါတယ္။ ေရေႏြးေလး နည္းနည္း ထည္႔ၿပီး ေၾကာ္ပါတယ္။ ေဂၚဖီႏူးရင္ ပဲငံျပာရည္ အေနာက္ရည္ေလး နည္းနည္း ထည္႔ေမႊၿပီး မီးဖိုေပၚက ခ်လိုက္ပါတယ္။
၀က္သားေဂၚဖီေၾကာ္နဲ႔ စားဖို႔ အရည္ေသာက္ကေတာ႔ ၁၂ မ်ိဳးဟင္းခ်ိဳေလးပါ။ ၀က္အသားနည္းနည္းကို ေသးေသးတံုး၊ ၾကက္အျမစ္ေတြကို ေသးေသးတံုးၿပီး ဆား၊ အခ်ိဳမႈန္႔နယ္ ပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ အသားေတြ နူးသည္ အထိေရနဲ႔ ျပဳတ္ထားပါတယ္။ ၀က္ရိုး တစ္ရိုးကို ေရနဲ႔ တစ္နာရီေလာက္ ျပဳတ္ပါတယ္။ ေဂၚဖီ၊ ပန္းေဂၚဖီ၊ ေရႊပဲသီး၊ ဘိုစားပဲ၊ မုန္လာဥနီ၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး တို႔ကို ေရေဆးၿပီး သင့္သလို လွီးျဖတ္ထား ပါတယ္။ မိႈေျခာက္နဲ႔ ပန္းေျခာက္ကို ေရစိမ္ပါတယ္။ ပြလာမွ မိႈေျခာက္ကို ခပ္ေသးေသး ျပန္လွီးျဖတ္ ထားပါတယ္။ ပန္းေျခာက္ကို အထဲက ၀တ္ဆံထုတ္ၿပီး အထံုးေလးေတြ ထံုးထား ပါတယ္။ အားလံုး အဆင္သင့္ျဖစ္ရင္ မီးဖိုေပၚ ဒယ္အိုးတင္ ဆီေလးနည္းနည္းထည္႔ၿပီး ၾကက္သြန္ျဖဴ၊နီ လွီးထားတာကို ထည္႔ဆီသတ္ပါတယ္။ ျပဳတ္ထားတဲ႔ အသားေတြ ထည္႔ပါတယ္။ ၿပီးမွ အသီးအရြက္ေတြ (ခရမ္းခ်ဥ္သီး မပါ)နဲ႔ မိႈေျခာက္၊ ပန္းေျခာက္ ထည္႔ေမႊပါတယ္။ ဆား၊ အခ်ိဳမႈန္႕ထည္႔ပါတယ္။ ခဏေမႊၿပီးရင္ အသားနဲ႔ အသီးအရြက္ေတြ အားလံုးကို ၀က္ျပဳတ္ရည္အိုးထဲ ေျပာင္းထည္႔ၿပီး ဆူပြက္ေအာင္ တည္ပါတယ္။ ဆူလာရင္ Fish Ball ေလးငါးလံုးေလာက္ ပစ္ထည္႔ၿပီး ဆက္တည္ပါတယ္။ အရသာျမည္းၿပီး အေပါ႔အငံ ျပင္ၿပီးရင္ေတာ႔ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ထည္႔ၿပီး၊ ၾကက္ဥ တစ္လံုး ေခါက္ထားတာပါ ထည္႔ေမႊလုိက္ပါတယ္။ ငရုတ္ေကာင္းမႈန္႔ေလး အုပ္ၿပီးရင္ေတာ႔ ၁၂မ်ိဳးဟင္းခ်ိဳ ေလး ရပါၿပီ။ တရုတ္နံနံေတာ႔ ၀ယ္ထားတာ မရွိလို႔ မထည္႔လိုက္ရေတာ႔ဘူးရွင္။
ဟင္းေတြက အခ်ိဳေတြခ်ည္းမို႔ အိမ္မွာ အဆင္သင့္ ၀ယ္ထားတာရွိတဲ႔ ဆားဘဲဥ (ဘဲဥဆားစိမ္) ႏွစ္လံုး ကမန္းကတန္း ျပဳတ္လုိက္ပါေသးတယ္။ ကၽြန္မက ေဆးဘဲဥ၊ ဆားဘဲဥ အကုန္ႀကိဳက္တယ္။ အႏွစ္ကို ပိုႀကိဳက္တယ္။ တစ္ခါတေလဆို ထမင္းျဖဴေလး ဆီစမ္းၿပီး ဆားဘဲဥေလးနဲ႔ စားရတာကို သေဘာက် တယ္။ အငံေလးနဲ႔ ဆိုေတာ႔ စားရတာ ပိုၿမိန္သြားတယ္ရွင့္။
အအီေျပ ဆားဘဲဥ (ဘဲဥဆားစိမ္)၊ ဘဲဥက မလွေတာ႔ဘူးရွင္၊ ျပဳတ္ေနတုန္း အိုးထဲမွာ ေပါက္သြားလို႔ ;-)
Email This BlogThis! Share to Twitter Share to Facebook
ကၽြန္မလည္း စာေရးဆရာ ရံုးပိတ္ရက္မွာ လမ္းမ်ားေနတာနဲ႔ အိမ္မွာ ဟင္းေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မခ်က္ျဖစ္ဘူး။ ကၽြန္မရဲ႕ ဘေလာ႔ကေလးမွာလည္း ပို႔စ္အသစ္မတင္ႏိုင္ဘူးေပါ႕။ ဒီေန႔ ေန႔လယ္ေတာ႔ အျပင္က ျပန္လာၿပီး စာေရးဆရာနဲ႔ အဆာေျပ ဘာေလးမ်ားစားရင္ ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားေတာ႔ လြန္ခဲ႔တဲ႔ သံုးရက္ ေလာက္က သေဘၤာသီးေတြကို ျခစ္ၿပီး ဗူးေလးနဲ႔ ေရခဲေသတၱာထဲ ထည္႔ ထားခဲ႔တာကုိ သတိရတယ္။ ဒီေတာ႔ ယိုးဒယား သေဘၤာသီးေထာင္းေလး လုပ္စားျဖစ္တယ္။
ကၽြန္မက ယိုးဒယား သေဘၤာသီးေထာင္း သိပ္ႀကိဳက္ပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာဆို လွည္းတန္း၊ ဦးထြန္းလင္းၿခံလမ္း ထဲမွာ ေရာင္းတဲ႔ သေဘၤာသီးေထာင္းဆိုင္မွာ သေဘၤာသီးေထာင္းနဲ႔ ၾကက္ဥကင္ကို ခဏခဏ သြားစား ပါတယ္။ ကၽြန္မ ဘိုးဘိုးကဆို အိမ္နဲ႔ နီးနီးနားနားက ဆိုင္မွာ မစားဘဲ လွည္းတန္းအထိ သြားစားလို႔ ကၽြန္မကုိ အစားကို ဒီေလာက္မက္ရလားဆိုၿပီး အျပစ္တင္ပါတယ္။ ကၽြန္မကလည္း အစားဆို ေကာင္းတဲ႔ ဆိ္ုင္ကမွ စားခ်င္ပါတယ္။ တစ္ခါမွာေတာ႔ စာေရးဆရာနဲ႔ ကၽြန္မ အဲဒီဆိုင္မွာ သြားစား ပါတယ္။ အဲဒီဆိုင္က လူ အရမ္းမ်ားပါတယ္။ အၿမဲေစာင့္ရပါတယ္။ အၿမဲလည္း ေစာင့္ပါတယ္။ အဲဒီေန႔ကေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ အၾကာႀကီး ေစာင့္ေနေပမယ္႔ ကၽြန္မတို႔စားေနတဲ႔ ၾကက္ဥကင္ ပန္းကန္သာ ကုန္သြားတယ္၊ ကၽြန္မဆီ သေဘၤာသီးေထာင္း ပန္းကန္ေရာက္မလာဘဲ ကၽြန္မတို႔ ေနာက္မွ ေရာက္တဲ႔ ၀ိုင္းေတြဆီကို ေက်ာ္ၿပီး အရင္ ခ်ေပး ေနပါတယ္။ စားပြဲထိုးေတြ သတိမထားတာပါ။ ကၽြန္မေတာ္ေတာ္ စိတ္တိုသြားပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေခၚေျပာ ေပမယ္႔လည္း အေရးမလုပ္တဲ႔ အျပင္၊ အၾကာႀကီး ထပ္ေစာင့္တာေတာင္ ေရာက္မလာတာေၾကာင့္ ကၽြန္မလည္း စိတ္တိုတိုနဲ႔ ဆက္မေစာင့္ ေတာ႔ဘဲ ထျပန္ခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ စိတ္ဆိုးသြားမွန္း သိတာေတာင္ မိတ္ပ်က္မွာ မစိုးရိမ္ဘဲ ကၽြန္မတို႔ေနာက္ထပ္ လာမစားလည္း တျခားလာစားမယ္႕သူေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတယ္ ဆိုတဲ႔ ပံုနဲ႔ပါ။ ေရာင္းေကာင္းေနတုန္းေတာ႔ ေရရွည္ကို မေတြးမိၾကဘူး ထင္ပါရဲ႕။
ဒီေန႔ေတာ႔ ကိုယ္ဘာသာ လုပ္စားၿပီး စာေရးဆရာကိုေတာင္ ေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။ အရသာ ေကာင္းတယ္ မဟုတ္လား။ လွည္းတန္းက သေဘၤာသီးေထာင္းဆိုင္ကို မေက်နပ္ဘူး။ သူတို႔ ေဘးနားမွာ အၿပိဳင္ တစ္ဆိုင္ေလာက္သြားဖြင့္ လိုက္ဦးမယ္ ဆိုေတာ႔ စာေရးဆရာကလည္း အတိုင္ အေဖာက္ ညီပါတယ္။ သြားဖြင့္၊ ဒီလက္ရာနဲ႔ဆို ျဖစ္တယ္တဲ႔။ သူက အဲဒီလို ေျမွာက္ေပးတယ္ရွင့္။
ကၽြန္မရဲ႕သေဘၤာသီးေထာင္း ဘယ္လိုလုပ္လဲ ဆိုေတာ႔ ပထမဦးဆံုး ၾကက္သြန္ျဖဴ သံုးမႊာကို အရင္ ေထာင္းပါတယ္။ ညက္မွ ငရုတ္သီး ေလးေတာင့္ထည္႔ေထာင္းပါတယ္။ (ကၽြန္မက ငရုတ္သီး အနီေတာင့္ ထည္႔တာပါ) ေလးေတာင့္ပဲ ထည္႔ေပမယ္႔ ေတာ္ေတာ္ စပ္ပါတယ္ရွင္။ ၿပီးမွ ထန္းလ်က္ သံုးခဲကို ထည္႔ ေထာင္းပါတယ္။ ပုဇြန္ေျခာက္ထည္႔ ေထာင္းပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး သံပုရာသီး အရည္ရႊမ္းရႊမ္း တစ္လံုးကို ညွစ္ထည္႔ တယ္။  ငံျပာရည္ ထည္႔ၿပီး ဆက္ေထာင္းပါတယ္။  ေျမပဲဆန္ေလွာ္ ထည္႔ပါတယ္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီး တစ္လံုးကို မထူမပါးလွီးထည္႔ၿပီး ဆက္ေထာင္းပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွ ျခစ္ထားတဲ႔ သေဘၤာသီးေလးေတြ ထည္႔ၿပီး ဖြဖြေလးေထာင္းေပးပါတယ္။ အစာေတြကို အားလံုးတစ္ၿပိဳင္တည္း ထည္႔ေထာင္းတာ မဟုတ္ဘဲ တစ္ခုထည္႔လိုက္ ေထာင္းလိုက္၊ ေနာက္တစ္ခု ထည္႔လိုက္နဲ႔ ေထာင္းသြားတာပါ။ ဒီလိုနဲ႔ အရသာေလး ျမည္းၾကည္႔ၿပီး လုိတာေလး ျပင္ၿပီးရင္ေတာ႔ ယိုးဒယား သေဘၤာသီးေထာင္း စပ္စပ္ကေလး ရပါၿပီ။  အိမ္မွာ ပဲသီး ၀ယ္ထားတာ မရွိေတာ႔ ပဲသီး မပါသြားေတာ႔ဘူး။ ငရုတ္သီး ေလးေတာင့္ပဲ ထည္႔ေထာင္းတာ ေတာင္ ကၽြန္မနဲ႔ စာေရးဆရာေတာ႔ စားရင္း ငိုလိုက္ရတာ ;-) စပ္လြန္းလို႔ မ်က္ရည္၀ဲရတာပါ။ စာေရးဆရာက ေျပာပါေသးတယ္၊ ေနာက္တစ္ခါဆို အစပ္ေလွ်ာ႔ထည္႔ ပါေနာ္ တဲ႔  :-P
Email This BlogThis! Share to Twitter Share to Facebook
ဒီေန႔လည္း ဆီျပန္ဟင္းခ်က္ မစားခ်င္တာနဲ႔ ၾကက္သားေၾကာ္ စားျဖစ္တယ္။ ၾကက္သားကို ေရေဆး၊ အေနေတာ္ တံုးၿပီး အခ်ိဳမႈန္႔၊ ဆား၊ ပဲငံျပာရည္ အၾကည္ရည္၊ ဂ်င္းရည္( ဂ်င္းကို ညက္ညက္ေထာင္းၿပီး ညွစ္ထည္႔တာပါ) ၊ တရုတ္မဆလာ တို႔နဲ႔ ေရာနယ္ၿပီး တစ္နာရီေလာက္ ႏွပ္ထားပါတယ္။ ၿပီးမွ ဆီမ်ားမ်ား ပူပူမွာ တစ္တံုးစီ ထည္႔ၿပီး ကၽြတ္ေနေအာင္ ေၾကာ္ပါတယ္။
ၾကက္သားေၾကာ္နဲ႔ စားဖို႔ အစိမ္းေၾကာ္ကို ၾကက္အျမစ္ကေလးနဲ႔  ေၾကာ္လိုက္ေသးတယ္။ ၾကက္အျမစ္ ေတြကို အတံုး ေသးေသးေလးေတြ တံုးၿပီး ဆား၊ အခ်ိဳမႈန္႔နဲ႔ နယ္ထားတယ္။ ပန္းေဂၚဖီ၊ ေဂၚဖီ၊ ေရႊပဲသီး၊ ဘိုစားပဲ၊ မိႈ၊ ေျပာင္းဖူးအေသး၊ မုန္လာဥနီ စတာေတြကို ေရေဆးၿပီး သင့္သလို လွီးျဖတ္ထားတယ္။ ၾကက္အျမစ္ကို ေရေလး နည္းနည္းနဲ႔ ႏူးရံုျပဳတ္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ဆယ္ထားၿပီး ဒယ္အိုးထဲကို ဆီထည္႔ၿပီး ၾကက္သြန္နီ ပါးပါးလွီးထားတာ ဆီသတ္ပါတယ္။ ၾကက္အျမစ္ေလးေတြ ထည္႔ေမႊပါတယ္။ ခဏေမႊၿပီးမွ အသီးအရြက္ေတြ ထည္႔ပါတယ္။ မိႈနဲ႔ ေျပာင္းဖူးကို ေနာက္ဆံုးမွ ထည္႕ပါတယ္။ ဆား၊ အခ်ိဳမႈန္႔ထည္႔ အေပါ႔အငံ ျပင္ပါတယ္။
အရည္ေသာက္ေတာ႔ ခ်က္ဖို႔ အခ်ိန္မရေတာ႔တာနဲ႔ အလြယ္တကူ ေရႊပန္းပြင့္တံဆိပ္ ခ်ဥ္ေစာ္ကား ဟင္းရည္ေလး လုပ္လိုက္ပါတယ္။ အထုပ္ထဲမွာပါတဲ႔ ခ်ဥ္ေစာ္ကားထုပ္နဲ႔ အသားမႈန္႔ထုပ္ကို ပန္းကန္ထဲ ထည္႔ၿပီး ေရေႏြးပူပူ ေလာင္းထည္႔လို္က္တာပါပဲ။ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ ေသာက္လို႔ ေကာင္းတာမို႔ ကၽြန္မေတာ႔ ႀကိဳက္ပါ တယ္။
Wednesday, December 22, 2010
“ဆတ္သားေျခာက္ဆီျပန္ နဲ႔ ခ်ဥ္ေပါင္အရည္ေသာက္”
Posted by ပါရမီျဖည္႕ဖက္ေလး at 9:20 PM 4 comments
မေန႔က ဆတ္သားဟင္း ခ်က္စားျဖစ္တယ္။ ဆတ္သား အစိုေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မ ေမေမ ရန္ကုန္က ပို႔ေပးလိုက္တဲ႔ ဆတ္သားေျခာက္ေတြကို အတံုးေလးေတြ တံုးၿပီး ခ်က္တာပါ။ ဆတ္သား ေျခာက္ကို ေရစိမ္ထားတယ္။ အသား ျပန္ေပ်ာ႔လာမွ အေနေတာ္ အတံုးေလးေတြ တံုးထားလိုက္တယ္။ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ နီ၊ ဂ်င္း ေထာင္းၿပီး ဆီသတ္တယ္။ ၾကက္သြန္ေလးေတြ က်က္လာမွ ဆတ္သား ထည္႔တယ္။ အရင္အေခါက္ေတြ ခ်က္တုန္းက ခရမ္းခ်ဥ္သီးေလးပါထည္႔ ဆီသတ္ပါတယ္။ မေန႔ကေတာ႔ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ကုန္ေနလို႔ မထည္႔လိုက္ရေတာ႔ဘူး။ ၾကက္သြန္ ဆီသတ္ထဲ ဆတ္သားေလး ေတြ ထည္႔လံုးၿပီး အခ်ိဳမႈန္႔ နည္းနည္း ထည္႔ပါတယ္။ ငံျပာရည္ေတာ႔ မထည္႔ေတာ႔ဘူး။ ဆတ္သားက ဆတ္သားေျခာက္ဆိုေတာ႔ အငန္ဓါတ္ကေလး ရွိၿပီးသားျဖစ္ေနလို႔။ ဆတ္သားေလးေတြ ထည္႔လံုးၿပီး ေရေႏြးနည္းနည္းထည္႔ တည္ပါတယ္။ အသားႏူး၊ အရသာလည္း အေနေတာ္၊ ဆီလည္း ျပန္ၿပီဆိုရင္ ဆတ္သားေျခာက္ဟင္းတစ္ခြက္ ရပါၿပီ။
ကၽြန္မက ဆတ္သားေျခာက္ဟင္းနဲ႔ တြဲစားဖို႔  ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းေလး ခ်က္လိုက္ပါေသးတယ္။ ခ်ဥ္ေပါင္ကလည္း ကၽြန္မေမေမ ရန္ကုန္ကေန ပို႔ေပးထားတာပါ။ ဒီမွာ ၀ယ္တဲ႔ ခ်ဥ္ေပါင္ေတြက အရြက္ရင့္ရင့္ ႀကီးေတြပါ။ ကၽြန္မ ေမေမက အရြက္ႏုေလးေတြကို ေမႊၿပီး ပို႔ေပးလိုက္တာပါ။ ေရခဲေသတၱာထဲမွာ ခဲထားေတာ႔ စားခ်င္တဲ႔ အခ်ိန္ ခုလုိပဲ အရည္ေသာက္ေလး ကမန္းကတန္း လုပ္လို႔ ရတာေပါ႔။  ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ စားခ်င္ရင္ေတာ႔ ဒီက ခ်ဥ္ေပါင္ အရြက္ၾကမ္းၾကမ္းကိုပဲ ၀ယ္ေၾကာ္စား လိုက္တယ္။ အခုလို အရည္ေသာက္ေလး ခ်က္ခ်င္ရင္ေတာ႔ ကၽြန္မေမေမ ပို႔ေပးတဲ႔ ခ်ဥ္ေပါင္ႏုေလးနဲ႔ ခ်က္ပါတယ္။ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ နီေတာင္ ေထာင္းမေနေတာ႔ပဲ ႏုတ္ႏုတ္ စင္းၿပီးပဲ ထည္႔လိုက္တယ္။ အိုးထဲမွာ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ေမႊ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ၾကက္သြန္နီ၊ ငရုတ္သီး အေရာင္ တင္မႈန္႔ (အစိမ္းမႈန္႔)၊ ငါးပိစိမ္းစား၊ ပုဇြန္ေျခာက္မႈန္႔၊ အခ်ိဳမႈန္႔၊ ငံျပာရည္၊ ဆီ အားလံုးထည္႔ ေရာနယ္၊ ေရေလး နည္းနည္း ထည္႔ၿပီး လံုးတည္ပါတယ္။ ဆီျပန္ၿပီး ေမႊးလာမွ ေရေႏြးျဖည္႔ထည္႔ၿပီး ဟင္းရည္ က်သည္အထိ တည္ပါတယ္။ ဟင္းရည္ အရသာ အေနေတာ္ျဖစ္ၿပီဆိုမွ ငရုတ္သီးစိမ္းေလး ထက္ျခမ္းခြဲထည္႔ၿပီး မီးပိတ္လိုက္ ပါတယ္။ ခ်ဥ္ရည္ဟင္းေလးနဲ႔ ဆိုေတာ႔ ထမင္းစားၿမိန္တာေပါ႔။
ဒီမွာ ဆတ္သားေျခာက္ဟင္း
ခ်ဥ္ေပါင္အရည္ေသာက္ေလး
Labels: ရသာခ်ိဳဟင္းလ်ာ
Email This BlogThis! Share to Twitter Share to Facebook
Tuesday, December 21, 2010
“၀က္အူေခ်ာင္း ထမင္းေၾကာ္”
Posted by ပါရမီျဖည္႕ဖက္ေလး at 8:18 PM 2 comments
ဒီေန႔ ေန႔လယ္မွာ ေစာေစာစီးစီး ဗိုက္ကဆာေနတယ္။ ဘီစကြတ္ႀကီး မစားခ်င္တာနဲ႔ မိုးလင္း ကတည္းက ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ပဲ ေသာက္ျဖစ္လို႔ ထင္တယ္။ မေန႔က ဘာဟင္းမွ မခ်က္ေတာ႔ စားစရာလည္း မရွိဘူး။ မေန႔က က်န္တဲ႔ ထမင္းေတာ႔ရွိတယ္။ ဒါနဲ႔ ထမင္းေၾကာ္ ေၾကာ္စားျဖစ္တယ္။ အသားထည္႔ေၾကာ္ရင္ ေရခဲေသတၱာထဲမွာ ခဲေနတဲ႔ အသားကို ေရခဲေပ်ာ္ေအာင္ ေစာင့္ရဦးမယ္။ အဲဒီေလာက္ ကၽြန္မဗိုက္က မေစာင့္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး ;-P ။ ဒါနဲ႔ ၀က္အူေခ်ာင္းေတြ ရွိေနေတာ႔ အေတာ္ပဲ ဆိုၿပီး ၀က္အူေခ်ာင္းနဲ႔ ေၾကာ္စားတယ္။ ေျပာင္းဖူးအေသး၊ ဘိုစားပဲသီးနဲ႔ မုန္လာဥနီ လည္း ထည္႔တယ္။ ၾကက္သြန္နီ ဆီသတ္ၿပီး ၀က္အူေခ်ာင္း တစ္ေစာင္းေလးေတြ လွီးထားတာ ထည္႔ေၾကာ္ တယ္။ ေျပာင္းဖူးအေသး ကို တေစာင္းေလး ေတြ လွီးၿပီး ထည္႔တယ္။ ဘိုစားပဲနဲ႔ မုန္လာဥနီကို ေသးေသး ေလးေတြ လွီးထည္႔တယ္။ ထမင္းကို ေခ်ၿပီး ထည္႔တယ္။ ဆား၊ အခ်ိဳမႈန္႔၊ ခရုဆီ ထည္႔ေၾကာ္ၿပီး  စားလိုက္တယ္။  အိမ္မွာ ၾကက္ဥ ကုန္ေနလို႔ ၾကက္ဥ ေတာင္ မပါဘူး။ ဗိုက္ဆာဆာနဲ႔ စားလို႔ ေကာင္းလိုက္တာ။ အရင္ကဆို ထမင္းေၾကာ္ ေၾကာ္စားရင္ ရင္ျပည္႔ၿပီး ကုန္ေအာင္ မစားႏိုင္တာ မ်ားတယ္။ ဒီေန႔ေတာ႔ တစ္ပန္းကန္လံုး ကုန္သြားတာ ေျပာင္ေရာပဲ။ ေၾသာ္ - မစားခင္ ပို႔စ္တင္ဖို႔ ဓါတ္ပံုေလး ကမန္းကတန္း ရိုက္ရေသးတယ္  း-)
ကၽြန္မရဲ႕၀က္အူေခ်ာင္း ထမင္းေၾကာ္
ကၽြန္မရဲ႕မိတ္ေဆြေတြ တစ္ပန္းကန္တည္းနဲ႔ မ၀ၾကမွာဆိုးလို႔ပါ
Labels: ရသာခ်ိဳဟင္းလ်ာ
Email This BlogThis! Share to Twitter Share to Facebook
Monday, December 20, 2010
“ေဆးဘဲဥသုပ္”
Posted by ပါရမီျဖည္႕ဖက္ေလး at 10:04 PM 5 comments
တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ေန႔လယ္ခင္း ေရာက္လာၿပီဆို ကၽြန္မမွာ ဘာဟင္းခ်က္ရမလဲဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ ေခါင္း ေနာက္ေအာင္ စဥ္းစားရပါတယ္။ ၀က္သား၊ ၾကက္သား သံသရာ လည္ေနေတာ႔ ဟင္းမခ်က္ခ်င္တာနဲ႔ ဒီေန႔ေတာ႔ ေဆးဘဲဥပဲ သုပ္စားလိုက္တယ္။ ေဆးဘဲဥက ရန္ကုန္က ကၽြန္မဘိုးဘိုး ပို႔ထားတာပါ။ ကၽြန္မက ေဆးဘဲဥ အလြန္ႀကိဳက္တယ္။ ေက်ာင္းမွာတုန္းကဆို  ကင္န္တင္းမွာ ေဆးဘဲဥနဲ႔ ထမင္းျဖဴ မွာစားတာ မ်ားတယ္။ ဒီမွာေတာ႔ ေဆးဘဲဥ ရေပမယ္႔ ရန္ကုန္ကလို ၀ါ၀ါ ၾကည္ၾကည္ေလး မဟုတ္ဘဲ၊ ညိဳညိဳႀကီးမို႔ ကၽြန္မက မႀကိဳက္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဘိုးဘိုးကို ေျပာေတာ႔ ပို႔ေပးလိုက္တာပါ။ ေဆးဘဲဥ သံုးလံုးကို အခြံခြာတယ္။ ၾကက္သြန္နီ ႀကီးႀကီး တစ္ဥကို အခြံခြာၿပီး ပါးပါးလွီးတယ္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီး တစ္လံုး ပါးပါးလွီး ထားတယ္။ သံပုရာသီး စိတ္ထားတယ္။ ငရုတ္သီးစိမ္း သံုးေတာင့္ကို အညွာေခၽြၿပီး ေရေဆးထားတယ္။
စားခါနီးမွာ ငရုတ္သီးစိမ္းကို ပါးပါးလွီးတယ္။ ေဆးဘဲဥကို မထူမပါးလွီးတယ္။ ၿပီးမွ ၾကက္သြန္နီ၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး၊ ငရုတ္သီးစိမ္း၊ ေဆးဘဲဥ အားလံုး ပန္းကန္တစ္လံုးထဲေရာ ငံျပာရည္၊ အခ်ိဳမႈန္႔၊ ဆီခ်က္ေလး ထည္႔ၿပီး ေရာသုပ္ပါတယ္။ အေပါ႔အငံ ျမည္းၿပီးမွ အေပၚက ဆီခ်က္ဖတ္ေလး ျဖဴးလိုက္တယ္။ နံနံပင္ေတာ႔ အိမ္မွာ ကုန္ေနလို႔ မပါေတာ႔ဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ အရည္ေသာက္အေနနဲ႔ စာေရးဆရာ အႀကိဳက္ ေမတၱာဟင္းခ်ိဳ ေလးပဲ လြယ္လြယ္ကူကူ ခ်က္လိုက္တယ္။ ေမတၱာဟင္းခ်ိဳအေၾကာင္း  ဒီမွာ ေရးဖူးပါတယ္။ တစ္ခါတေလ ေတာ႔လည္း ဆီျပန္ဟင္းမပါဘဲ အသုပ္ေလး၊ အရည္ေသာက္ေလးကလည္း ထမင္းစားၿမိန္တယ္ရွင့္။
ေဆးဘဲဥသုပ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ထားတာေလး
ကၽြန္မႀကိဳက္တဲ႔ ေဆးဘဲဥသုပ္
Labels: ရသာခ်ိဳဟင္းလ်ာ
Email This BlogThis! Share to Twitter Share to Facebook
Sunday, December 19, 2010
“၀က္သားေပါင္း၊ လက္ဖက္ရည္နဲ႔ မက္မေျပစရာ သြားရည္စာ”
Posted by ပါရမီျဖည္႕ဖက္ေလး at 9:51 PM 7 comments
ရံုးပိတ္ရက္ ေန႔ခင္းပိုင္းမွာ ဗိုက္ဆာတာနဲ႔ ေန႔လယ္စာ အဆာေျပ အျဖစ္ ၀က္သားေပါင္းေလး ေပါင္းစား ျဖစ္ပါတယ္။ ၀က္သားႀကိတ္ၿပီးသား ၀ယ္ထားတာ အခန္႔သင့္ရွိတာနဲ႔ လုပ္စားျဖစ္သြားတာပါ။ ၀က္သား စင္းထားတာေတြကို ေရေဆးၿပီး ဇကာနဲ႔ ေရကုန္ေအာင္ စစ္ပါတယ္။ ေရစစ္သြားမွ ၾကက္သြန္ျဖဴ သံုးမႊာ ညက္ညက္ေထာင္း ထားတာရယ္၊ ပဲငံျပာရည္ အၾကည္ရည္ရယ္၊ အခ်ိဳမႈန္႔ရယ္ နယ္ၿပီး ခဏႏွပ္ထားပါတယ္။ ခဏေနမွ ၀က္သားေတြကို ေၾကြပန္းကန္လံုးထဲ ထည္႔ပါတယ္။ ေပါင္းအိုးထဲမွာ ပန္းကန္လံုး တစ္၀က္ ျမဳပ္ရံု ေရထည္႔ပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ၀က္သားေပါင္း ပန္းကန္ထဲ ေပါင္းအိုး အဖံုးက ေခၽြးက်တာေတြ မ၀င္ေအာင္  အဖံုးေလးဖံုးၿပီး ၀က္သားေပါင္း ပန္းကန္ကို ေပါင္းအိုးထဲ ထည္႔ပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ေပါင္းအိုးမီး ဖြင့္ၿပီး ၄၅မိနစ္ ေလာက္ ေပါင္းပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ ၀က္သားေပါင္းေလးကို  Chilli Sauce ေလးနဲ႔ တြဲဖက္ စားလို႔ရၿပီေပါ႔။
ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက လက္ဖက္ရည္ ႀကိဳက္သူေတြမို႔ ၀က္သားေပါင္းနဲ႔ တြဲဖက္ ေသာက္ဖို႔ လက္ဖက္ရည္ ေဖ်ာ္ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ ရန္ကုန္အိမ္မွာေတာ႔ နံနက္တိုင္း လက္ဖက္ရည္ကို မ်ားမ်ားေဖ်ာ္ၿပီး တစ္အိမ္သားလံုး ေသာက္ေလ႔ရွိပါတယ္။ အခု ဒီမွာေတာ႔ ပံုမွန္ ရံုးဖြင့္ရက္ေတြမွာ အလြယ္တကူ ေကာ္ဖီပဲေဖ်ာ္ ေသာက္တာပါ။ ပိတ္ရက္လို အခ်ိန္ရတဲ႔ ရက္မွာေတာ႔ လက္ဖက္ေျခာက္ေလး ႏွပ္ၿပီး လက္ဖက္ရည္ ေဖ်ာ္ေသာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ခုလည္း ရန္ကုန္က ကၽြန္မ ဘိုးဘိုးတို႔ ပို႔ေပးထားတဲ႔ ေရႊပေလာင္ လက္ဖက္ေျခာက္ေလးကို ဆားေလး တစ္ပြင့္ႏွစ္ပြင့္နဲ႔ က်ေနေအာင္ႏွပ္ၿပီး ႏို႔ဆီ၊ သၾကားတို႔နဲ႔ ေဖ်ာ္ေသာက္ ပါတယ္။ ကၽြန္မက လက္ဖက္ရည္ကို ဆိုင္ေတြမွာ ေရာင္းတဲ႔ ပန္းကန္လံုးေလာက္နဲ႔ အားမရ ပါဘူး။ ခြက္ႀကီး ႀကီးနဲ႔ အားရပါရ ေသာက္ရတာ ႀကိဳက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခုလိုပဲ အားရပါးရ ေဖ်ာ္ေသာက္လိုက္တယ္။
အဆာေျပ ၀က္သားေပါင္းနဲ႔ ငရုတ္ဆီခ်ဥ္
လက္ဖက္ရည္ က်ဆိမ္႔ေလး၊
ေဟာဒီ ခြက္နဲ႔ တစ္ခြက္ေသာက္ရတာေတာင္ မ၀ခ်င္ဘူး း-)
Labels: ရသာခ်ိဳဟင္းလ်ာ
Email This BlogThis! Share to Twitter Share to Facebook
Saturday, December 18, 2010
“အသင္းအေပါင္းအတြက္ သတင္းေကာင္း၊ ေဟာဒီမွာ ထမင္းေပါင္း”
Posted by ပါရမီျဖည္႕ဖက္ေလး at 9:01 PM 4 comments
ဒီေန႔ ကၽြန္မ ေျခေထာက္က ေတာ္ေတာ္ သက္သာလာၿပီး စာေရးဆရာလည္း ရံုးပိတ္ရက္ဆိုေတာ႔  ေစ်းသြား ၾကတယ္။ ဆီျပန္ဟင္းေတြလည္း မစားခ်င္တာနဲ႔ ထမင္းေပါင္း လုပ္စားမယ္ ဆိုၿပီး လိုအပ္တဲ႔ အသားနဲ႔ အသီးအရြက္ အစံု ၀ယ္ခဲ႔တယ္။ စာေရးဆရာက ထမင္းေပါင္း  အလြန္ႀကိဳက္တယ္။ ဘယ္ေနရာ ေရာက္ ေရာက္ ထမင္းေပါင္းပဲ မွာစားတယ္။ ဒီေတာ႔ ကၽြန္မလည္း ဒီေန႔ သူ႔အႀကိဳက္ ထမင္းေပါင္းကို လက္စြမ္းျပ ခ်က္ေကၽြးလိုက္တယ္။
၀က္သား အသားခ်ည္း သက္သက္ကို အရြယ္ေတာ္ အလႊာလိုက္ေလးေတြ လွီးၿပီး ဆား၊ အခ်ိဳမႈန္႔ နယ္ထား လိုက္တယ္။ ေဂၚဖီ၊ ပန္းေဂၚဖီ၊ ေရႊပဲသီး၊ ဘိုစားပဲသီး၊ မိႈ၊ ေျပာင္းဖူးအေသး၊ မုန္လာဥနီ၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး တို႔ကို ေရေဆးၿပီး လွီးထားလိုက္တယ္။ ၾကက္သြန္နီ တစ္ဥ ကိုလည္း ပါးပါး လွီးထား တယ္။ ေကာ္မႈန္႔ ကို ေရေအးနဲ႔ ေဖ်ာ္ထားတယ္။ ပူပူေႏြးေႏြးမွ စားေကာင္းတာမို႔ စားခါနီးမွ လုပ္စား ပါတယ္။
မီးဖိုေပၚမွာ ဒယ္အုိးတင္ၿပီး ၀က္သားကို ေရနည္းနည္းနဲ႔ အသားႏူးရံု တည္လိုက္တယ္။ အသားႏူးရင္ အသား ေတြ ဆယ္ထားၿပီး ဆီ အနည္းငယ္ထည္႔၊ ဆီပူလာရင္ ၾကက္သြန္နီ ဆီသတ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ပန္းေဂၚဖီကို အရင္ဆံုး ထည္႔တယ္။ အဲဒီ႔ေနာက္ ေဂၚဖီ၊ ေရႊပဲသီး၊ ဘိုစားပဲ၊ မုန္လာဥနီ ထည္႔ပါတယ္။ ေရေႏြးေလး နည္းနည္း ထည္႔ပါတယ္။ ခဏေနမွ မိႈနဲ႔ ေျပာင္းဖူးကို ထည္႔ၿပီး အသားေတြပါ ေရာထည္႔ပါတယ္။ ပဲငံျပာရည္ အၾကည္၊ ခရုဆီနဲ႔ အခ်ိဳမႈန္႔ အနည္းငယ္ ထည္႔ေမႊပါတယ္။ အသီးအရြက္ေတြလည္း ႏူးၿပီး အရသာလည္း အေနေတာ္ ဆိုမွ ခရမ္းခ်ဥ္သီးထည္႔၊ တစ္ဆက္တည္းမွာ ေရေအးနဲ႔ ေဖ်ာ္ထားတဲ႔ ေကာ္ရည္ ေလာင္းထည္႔ၿပီး မီးဖိုေပၚက ခ်ပါ တယ္။ (အရည္မ်ားမ်ားေလးမွ ထမင္းနဲ႔ေရာရင္ အေနေတာ္မို႔ ေကာ္ရည္ပ်စ္ေနရင္ ေရေႏြး နည္းနည္း ထပ္ထည္႔ပါတယ္)
ထမင္းပူပူကို ပန္းကန္လံုး အေသးေလးထဲ ဖိသိပ္ထည္႔ၿပီး စားမယ္႔ ပန္းကန္ထဲ ပံုစံခြက္ေလး အတိုင္း ေမွာက္ခ်ၿပီး ထည္႔တယ္။ ၿပီးမွ ထမင္းအေပၚကေန ခုနက ေၾကာ္ထားတဲ႔ အသားနဲ႔ အသီးအရြက္ေတြကို ေလာင္းထည္႔ လိုက္ ပါတယ္။ ဒါဆို စားခ်င့္စဖြယ္ ထမင္းေပါင္းေလး ရပါၿပီ။
အအီေျပ အခ်ဥ္ကိုေတာ႔ ၾကက္သြန္နီ၊ ငရုတ္သီးစိမ္း၊ သံပုရာရည္၊ နံနံပင္တို႔ ေရာၿပီး သုပ္လုိက္ပါတယ္။
ဒီေန႔ ကၽြန္မရဲ႕ ထမင္းေပါင္းက အဆာပလာေတြ မ်ားၿပီး ထမင္းနည္း သြားတယ္ရွင့္။ ပံုထဲမွာ ထမင္းေတာင္ မျမင္ရေတာ႔ဘူး။
စာေရးဆရာရဲ႕ ပန္းကန္ပါ
ဒါေလးက ကၽြန္မစားတာ
အအီေျပ အခ်ဥ္ေလးပါ
Labels: ရသာခ်ိဳဟင္းလ်ာ
Email This BlogThis! Share to Twitter Share to Facebook
Friday, December 17, 2010
“အသုပ္၊ အရည္နဲ႔ တုတ္ေလသမွ် ဟုတ္ေနၾကမယ္႔ အာပူလွ်ာပူ”
Posted by ပါရမီျဖည္႕ဖက္ေလး at 8:04 PM 7 comments
ဒီေန႔ေတာ႔ ရခိုင္မုန္႔တီခ်က္စားျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မက ရခိုင္မုန္႔တီႀကိဳက္ေတာ႔ ရွင္းရွင္းမုန္႔တီထုပ္ေလးေတြ ၀ယ္ထားၿပီး ညေနခင္းေတြမွာ လုပ္စားတတ္တယ္။ ေခါက္ဆြဲထုပ္လုိပဲ လုပ္ရတာလြယ္ေတာ႔ ခဏခဏ စားျဖစ္တယ္။ သူက ရယ္ဒီမိတ္ ဆုိေပမယ္႔ ရခိုင္မုန္႔တီ အရသာနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး နီးစပ္တယ္။ အာသာေျပေတာ႔ စားလုိ႔ ျဖစ္တယ္ရွင့္။ ခ်က္စားတာလိုေတာ႔လည္း ဘယ္ဟုတ္ပါ႔မလဲေနာ္။ ဒီေန႔ေတာ႔ လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္လာတာနဲ႔ ရခိုင္မုန္႔တီ ခ်က္စားခ်င္စိတ္ ေပၚေနတာေလးကို ျဖည္႔ဆည္း လိုက္တယ္။ အရင္ရက္ေတြကတည္းက ခ်က္စားခ်င္ေနတာ။ City Hall က ၀ယ္ထားတဲ႔ ငါးၾကင္းေလးေတြက က်န္ေနေသး တယ္ေလ။
ရခိုင္မုန္႔တီခ်က္ဖို႔ ငါးကို ေရေဆးၿပီးေတာ႔ ဆား၊ အခ်ိဳမႈန္႔၊ ငံျပာရည္နဲ႔ နယ္ၿပီး ျပဳတ္ထားလိုက္တယ္။ မုန္႔ဖတ္ကို ေရစိမ္ထားတယ္။ ငါးက်က္ရင္ ခဏ အေအးခံၿပီး အသားႏႊင္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ ဒယ္အိုးထဲမွာ ငါးအသား ႏႊင္ထားတာေတြကို ထည္႔ေလွာ္လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ တစ္၀က္ကို ခုနက ငါးျပဳတ္အိုးထဲ ျပန္ထည္႔ၿပီး ဆက္တည္တယ္။ က်န္တဲ႔ ငါးအသားတစ္၀က္ကို အသုပ္ သုပ္ဖို႔ ပန္းကန္ေလးနဲ႔ ထည္႔ထားတယ္။ ဟင္းရည္အိုးထဲကို အရည္ လိုခ်င္သေလာက္  ေရေႏြး ထပ္ျဖည္႔ထည္႔တယ္။ ငရုတ္သီးစိမ္းကို ေရေႏြးေလးနဲ႔ ခဏ ျပဳတ္ၿပီး ေထာင္းလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ ပန္းကန္ေလးထဲမွာ ငရုတ္သီးစိမ္း ေထာင္းထားတာေတြနဲ႔ ငါးျပဳတ္ရည္ေလး နည္းနည္းထည္႔ၿပီး ေဖ်ာ္ထားလိုက္တယ္။ မက်ည္းသီးကုိ ေရေႏြးေလး ေဖ်ာၿပီး မက်ည္းရည္ ေဖ်ာ္ထား တယ္။ နံနံပင္ကို ေရေဆး၊ ညွပ္ၿပီး ပန္းကန္နဲ႔ ထည္႔ထား လိုက္တယ္။ ငါးပိစိမ္းစားကို ေရေႏြးေလးနဲ႔ ေဖ်ာ္ၿပီး ငါးျပဳတ္အိုးထဲ ထည္႔တယ္။ (ကၽြန္မကေတာ႔ ငါးပိကို ေရေႏြးနဲ႔ ေဖ်ာ္ၿပီးရင္ အားလံုး ေလာင္းမထည္႔ ဘူး။ အနည္ထိုင္ေအာင္ ခဏေစာင့္ၿပီး အရည္ၾကည္ကိုပဲ ထည္႔ တယ္။ အနယ္ေတြ မထည္႔ဘူး။ ဟင္းရည္ အေရာင္ကို ၾကည္ၾကည္ေလးပဲ ႀကိဳက္လို႔ပါ။ အရည္ေနာက္ ေနတာကို မႀကိဳက္လို႔။) ဟင္းအိုး ျပန္ဆူလာရင္ အခ်ိဳမႈန္႔၊ ဆား၊ ငံျပာရည္နဲ႔ အေပါ႔အငံ ျပင္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ ငရုတ္ေကာင္းေစ႔ ေလွာ္ထားတာေလးေတြနဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴ (၇)မႊာေလာက္ကို ေရာေထာင္းတယ္။ အဲဒီ ေထာင္းထားတာေတြနဲ႔ ပဒဲေကာမႈန္႔ (ကၽြန္မက ေတာ႔ ခ်က္ခါနီးမွ ပဒဲေကာကို ေျပး၀ယ္ေနရမွာ စိုးလို႔ အမႈန္႔၀ယ္ၿပီး ဗူးနဲ႔ ထည္႔ထား လိုက္တယ္) ကိုေရာၿပီး ဟင္းရည္ ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ႔ အထဲကို ထည္႔လိုက္တယ္။ ဟင္းရည္က်ေအာင္ တည္ၿပီးရင္ေတာ႔ ရခိုင္မုန္႔တီ ဟင္းရည္ေလး ရပါၿပီ။
ေရစိမ္ထားတဲ႔ မုန္႔ဖတ္ေတြကို အိုးတစ္လံုးထဲမွာ ေရေႏြးဆူေအာင္တည္ၿပီး ထည္႔ျပဳတ္တယ္။ မုန္႔ဖတ္ အိလာရင္ ဇကာနဲ႔ ေရစစ္ၿပီး ေရေအးနဲ႔ ေဆးခ်လိုက္တယ္။ ေရခဏစစ္ထားၿပီးရင္ ေတာ႔ မုန္႔တီသုပ္ သုပ္လို႔ ရပါၿပီ။ ကၽြန္မက ရခိုင္သုပ္(အာပူသုပ္)ကို ပိုႀကိဳက္လို႔ အဲလို သုပ္စားျဖစ္တယ္။ ပန္းကန္းထဲကို မုန္႔ဖတ္ စားႏိုင္သေလာက္ထည္႔၊ ငါးအသားႏႊင္ထားတာ နည္းနည္းထည္႔၊ ဆားနဲ႔ အခ်ိဳမႈန္႔ထည္႔၊ ငရုတ္သီးစိမ္း ေဖ်ာ္ ထားတာထည္႔၊ မက်ည္းရည္နဲ႔ ငံျပာရည္ထည္႔၊ မုန္႔တီဟင္းရည္ေလး နည္းနည္း ထည္႔ၿပီး ရႊဲရႊဲေလး သုပ္စား ပါတယ္။ ခ်ဥ္ငံစပ္ေလးေပါ႔ရွင္။ အေပၚက နံနံပင္ေလးနဲ႔ ပဲေၾကာ္ေလး ျဖဴးထည္႔လိုက္ပါတယ္။ အာပူသုပ္ စားၿပီး မ၀ေသးတဲ႔ ကၽြန္မက မုန္႔တီအရည္ႏွစ္ပြဲ ထပ္ေသာက္ ပါေသးတယ္။ ;-P
ညေနဘက္ စာေရးဆရာ ျပန္လာေတာ႔ သူက အစပ္မစားႏိုင္သူမို႔ မုန္႔ဖတ္သုပ္ သုပ္ေပးရပါတယ္။ ဒီေတာ႔ ငရုတ္သီး ဆီခ်က္ေလး ခ်က္ထားရပါေသးတယ္။ ဆီနည္းနည္းကို ဒယ္အုိးထဲမွာ ပူေအာင္တည္ပါတယ္။ ဆီပူလာရင္ ပန္းကန္ထဲ ေျပာင္းထည္႔ၿပီး အေရာင္တင္မႈန္႔ ထည္႔လိုက္ပါတယ္။ မုန္႔ဖတ္သုပ္ သုပ္ဖို႔ မုန္႔ဖတ္၊ ငါးအသား၊ ငရုတ္သီးဆီခ်က္၊ ဆီခ်က္ (ၾကက္သြန္နီ ဆီခ်က္က အဆင္သင့္ရွိေနလို႔ ခ်က္စရာမလိုေတာ႔ပါ)၊ ပဲမႈန္႔၊ ငံျပာရည္၊ ဆား၊ အခ်ိဳမႈန္႔ အားလံုးထည္႔ၿပီး သုပ္ပါတယ္။ နံနံပင္နဲ႔ ပဲေၾကာ္ေလး ျဖဴးေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒါဆို မုန္႔ဖတ္သုပ္ေလးကို ရခိုင္မုန္႔တီ ဟင္းရည္ေလးနဲ႔ တြဲဖက္စားလို႔ ရၿပီေပါ႕။
မုန္႔တီစားဖို႔ ျပင္ထားတဲ႔ အဆာပလာေလးေတြ
ကၽြန္မအႀကိဳက္ ရခိုင္သုပ္(အာပူသုပ္)
အာပူသုပ္နဲ႔ မ၀ေသးလို႔ ေနာက္ထပ္ မုန္႔တီအရည္
စာေရးဆရာရဲ႕ မုန္႔တီသုပ္ ပန္းကန္
ဒါက ညေနဘက္ စာေရးဆရာ ျပန္လာမွ ထပ္စားတဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕အသုပ္ ပန္းကန္၊ နည္းတယ္လို႔ မထင္တဲ႔ေနာ္၊ မုန္႔တီအရည္ႏွစ္ပြဲ ထပ္ဆြဲေသးတယ္ း-)
ဒါက အသုပ္နဲ႔ တြဲစားဖို႔ မုန္႔တီဟင္းရည္
Labels: ရသာခ်ိဳဟင္းလ်ာ
Email This BlogThis! Share to Twitter Share to Facebook
Thursday, December 16, 2010
“တစ္သက္မအီပါ ၀က္ကလီစာ”
Posted by ပါရမီျဖည္႕ဖက္ေလး at 9:55 PM 3 comments
ဒီေန႔လည္း ကၽြန္မေျခေထာက္က ေယာင္ေနတုန္းဆိုေတာ႔ သိပ္မလႈပ္ရွား ရဲေသးဘူး။ ပို႔စ္အသစ္ တင္မယ္ စိတ္ကူးေတာ႔ လြန္ခဲ႔တဲ႔ အပတ္က ၀က္ကလီစာဟင္း ခ်က္စားျဖစ္တာေလး သတိရတာနဲ႔ ၀က္ကလီစာ ဟင္းလ်ာပို႔စ္ေလး တင္ျဖစ္သြားတယ္ရွင္။
လြန္ခဲ႔တဲ႔အပတ္ ေစ်းသြားတုန္းက ၀က္ကလီစာ ၀ယ္ခဲ႔ျဖစ္တယ္။ ၀က္အူခ်ိဳ၊ ၀က္အူမႀကီး၊ ၀က္အူပိတ္၊ ၀က္အခ်င္းတိုင္၊ ႏွလံုး၀ယ္ခဲ႔တယ္။ ၀က္လွ်ာရတာနဲ႔ လွ်ာပါ၀ယ္ခဲ႔ၿပီး ေရာခ်က္ ျဖစ္တယ္။ ၀က္အသဲနဲ႔ ေက်ာက္ကပ္ ကေတာ႔ ကၽြန္မ မႀကိဳက္လို႔ ထည္႔မခ်က္ဘူးရွင့္။ ၀က္အူပိတ္ကိုေတာ႔ မ်ားမ်ား ထည္႔ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မက အူပိတ္ သိပ္ႀကိဳက္တယ္။ ၀က္သားတုတ္ထိုး စားရင္လည္း အူပိတ္ကို အဓိက ထားစားတယ္။ ကၽြန္မက ၀က္သားတုတ္ထိုး တအားႀကိဳက္ပါတယ္။ ဒီေတာ႔ ၀က္ကလီစာ ဟင္းလည္း ႀကိဳက္တာေပါ႔။
ပထမဦးဆံုး ၀က္ကလီစာေတြကို ေရနဲ႔ စင္ေအာင္ေဆးတယ္။ ၀က္အူေတြကို အရြယ္ ေတာ္ေလးေတြ တံုးၿပီး အတြင္းအျပင္ေသခ်ာ လွန္ေဆးတယ္။ ပိုၿပီး ေျပာင္ေအာင္ ဗနီကာရည္ေလးနဲ႔ နယ္ၿပီး ေဆးတယ္။ အခၽြဲေတြ မရွိေတာ႔ဘဲ ၾကမ္းၾကမ္းေလး ျဖစ္သြားတဲ႔ အထိေပါ႔။ အားလံုုး ေျပာင္ေအာင္ ေဆးၿပီးရင္ ဆား၊ သၾကား၊ အခ်ိဳမႈန္႔၊ ပဲငံျပာရည္အေနာက္ (ၾကာညိဳ႕)၊ တရုတ္မဆလာ တို႔နဲ႔ ေရာနယ္ၿပီး ႏွပ္ထားတယ္။ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ နီ၊ ဂ်င္း ညက္ေနေအာင္ေထာင္းတယ္။ မီးဖိုေပၚ ဆီအိုးတင္၊ ဆီက်က္ရင္ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ နီ၊ ဂ်င္း ေထာင္းထားတာ ေတြ ထည္႔၊ အေရာင္တင္မႈန္႔ေလးပါ ထည္႔ၿပီး ဆီသပ္တယ္။ ၾကက္သြန္က်က္ရင္ ၀က္အူေတြထည္႔လံုးတယ္။ ႏွလံုးကိုေတာ႔ ခ်န္ထားတယ္။ ပဲငံျပာရည္ အၾကည္ရည္နဲ႔ အခ်ိဳမႈန္႔ေလး နည္းနည္းစီပါ ထည္႔လံုးတယ္။ အူေတြက ထြက္လာတဲ႔ ေရနဲ႔ ၾကာၾကာေလး လံုးၿပီး ေရခမ္း၊ ဆီျပန္လာရင္ ႏွလံုးေလးထည္႔ၿပီး ဆက္လံုးတယ္။ ၿပီးမွ ေရေႏြးေလး ထည္႔ၿပီး ၀က္ကလီစာေတြ နူးသည္အထိ တည္ပါတယ္။ ေရခန္းလို႔ အသား မႏူးေသးရင္ ေရေႏြးပဲ ထပ္ျဖည္႔ထည္႔ပါတယ္။ အသားႏူးၿပီ ဆိုရင္ေတာ႔ အေပါ႔အငံျမည္းၿပီးရင္ ၀က္ကလီစာဟင္း တစ္ခြက္ ရၿပီေပါ႔ရွင္။
ကၽြန္မအႀကိဳက္ ၀က္ကလီစာ ဟင္းေလးပါ။
Labels: ရသာခ်ိဳဟင္းလ်ာ
Email This BlogThis! Share to Twitter Share to Facebook
Wednesday, December 15, 2010
“အပီႏွက္ၿပီး တစ္ေယာက္တည္းဆြဲတဲ႔ ဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲ”
Posted by ပါရမီျဖည္႕ဖက္ေလး at 7:44 PM 3 comments
လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္ရက္၊ သံုးရက္က စၿပီး ကၽြန္မ ေျခေထာက္မွာ မွင္ျဖစ္ၿပီး ေယာင္ပါတယ္။ ကၽြန္မက အစားမွားရင္ အဲဒီလို Allergy ျဖစ္တတ္လို႔ တတ္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္ပါတယ္။ (ကၽြန္မ အရမ္းႀကိဳက္တဲ႔ အစားအစာက လြဲလို႔  ;-P )။ မ်ားေသာ အားျဖင့္ ပင္လယ္စာနဲ႕ မတဲ႔ဘူး။ ခဏခဏလည္း ျဖစ္တယ္။ အခုလည္း ျဖစ္ျပန္ၿပီေလ။ အခု ျဖစ္တာက ေျခဖ၀ါးမွာ။ ေယာင္ၿပီး၊ ေဖာင္းကား တင္းၿပီး နီရဲေနတယ္။ ေျခေထာက္ ေထာက္လို႔ မရဘူး။ လမ္းလည္း မေလွ်ာက္ႏိုင္ ဘူး။ ဒီေတာ႔ ဟင္းလည္း မခ်က္ႏိုင္ဘူး ေပါ႔။ စာေရးဆရာ ခမ်ာလည္း တရုတ္ဆိုင္နဲ႔ ႏွစ္ပါးသြား ေနရ ရွာတယ္။ ဘာဟင္းမွ မခ်က္ႏိုင္ေတာ႔ ဟင္းလ်ာပို႔စ္ အသစ္ေတြလည္း မတင္ႏိုင္ဘူးေပါ႔။ ဒီေတာ႔ ကၽြန္မမိတ္ေဆြ ဘေလာ႔ေတြဆီ သြားၿပီး အဲဒီ မမေတြ ခ်က္ထားတဲ႔ ဟင္းေတြပဲ သြားငမ္းေနရတာ ေပါ႔။
ဒီေန႔မနက္ေတာ႔ ေျခဖ၀ါးက ေယာင္ေနတာႀကီးက ေရြ႕ၿပီး ေျခခံုေပၚ ေရာက္လာတယ္။ ေျခခံုမွာဆိုေတာ႔ လမ္းေတာ႔ နည္းနည္း ေလွ်ာက္လို႔ ရလာတယ္။ ဒီေတာ႔ ကၽြန္မလည္း မီးဖိုထဲသြားၿပီး ဘာလုပ္စားရင္ ေကာင္း မလဲေပါ႔။ မနက္စာက ကၽြန္မ တစ္ေယာက္တည္းဆိုေတာ႔ ဟင္းမခ်က္ခ်င္ေတာ႔ဘူး။ ၿပီးေတာ႔ ေျခေထာက္ ေယာင္တာက ေပ်ာက္ေသးတာ မဟုတ္ေတာ႔ ၾကာၾကာလည္း မရပ္ႏိုင္ေသးဘူးေလ။ ဒါနဲ႔ စာေရးဆရာက ေခါက္ဆြဲသုပ္ သိပ္ႀကိဳက္လို႔ ဆိုၿပီး သုပ္စားရေအာင္ စာေရးဆရာအေမ ရန္ကုန္က ပို႔ထားတဲ႔ ၾကက္ဥ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ေတြ သြားေတြ႕တယ္။ ေခါက္ဆြဲသုပ္ေတာ႔ မစားခ်င္ဘူးေပါ႔။ ေၾကာ္စားရင္ ေကာင္းမလားေပါ႔။ ၀က္သားေလး နည္းနည္း က်န္ေနတာလည္း ေတြ႕တယ္။ ေခါက္ဆြဲ ေၾကာ္ဖို႔ ေဂၚဖီတုိ႔၊ မုန္လာဥနီတို႔က မရွိဘူး။ ၾကက္သြန္ျဖဴ ဆီခ်က္ကေတာ႔ အဆင္သင့္ ရွိေနတယ္။ စာေရးဆရာက ေခါက္ဆြဲသုပ္ ႀကိဳက္သူမို႔ ကၽြန္မက ၾကက္သြန္နီ ဆီခ်က္နဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴ ဆီခ်က္ ေတြကို မ်ားမ်ားခ်က္ၿပီး ဗူးေလးေတြနဲ႔ ထည္႕ထားတတ္တယ္ေလ။ ဒီေတာ႔ ဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲပဲ စားေတာ႔မယ္ ဆိုၿပီး လုပ္စားျဖစ္တာေလးပါ။
ေခါက္ဆြဲကို ေရနဲ႔ ျပဳတ္ၿပီး ဇကာနဲ႔စစ္ထားတယ္။ ၀က္သားကို ေရေဆး၊ ဆားနဲ႔အခ်ိဳမႈန္႔ ထည္႔ ေရာနယ္ၿပီး ျပဳတ္တယ္။ ၀က္သားရရင္ အသားေတြကို ေသးေသးေလးေတြ မွ်င္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ စားမယ္႔ ပန္းကန္ထဲ ေခါက္ဆြဲထည္႔၊ ဆား၊ အခ်ိဳမႈန္႔၊ ပဲငံျပာရည္အၾကည္၊ ဆီခ်က္အရည္၊ ၀က္သား ျပဳတ္ရည္ နည္းနည္းစီ ထည္႔ၿပီ ခရင္းနဲ႔ ေမႊတယ္။ ၿပီးမွ အေပၚက ၀က္သားမွ်င္ေလးေတြထည္႔ ၿပီး ၾကက္သြန္ျဖဴ ဆီခ်က္ဖတ္ေလးေတြ ခပ္ထည္႔ လုိက္တယ္။ ငရုတ္ေကာင္းေလး အုပ္လုိက္တယ္။ ၾကက္သြန္ၿမိတ္ ေတာင္ မရွိလို႔ မပါေတာ႔ဘူး။ အရည္ေသာက္ အတြက္ကေတာ႔ ခုနက ၀က္သား ျပဳတ္ထားတဲ႔ ျပဳတ္ရည္ကို အေပါ႔အငံျပင္ၿပီး ငရုတ္ေကာင္း အုပ္လုိက္တာ ပါပဲ။ ရွိတာေလးနဲ႔ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္စား လိုက္ပါတယ္။ စားလို႔ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းပါတယ္ ရွင္။ ကၽြန္မလည္း အ၀တီးပစ္လိုက္ပါတယ္။
စားဖို႔ အဆင္သင့္ျပင္ထားတဲ႔ ဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲပြဲေလး။
မ၀မွာစိုးလို႔ ကၽြန္မလိုပဲ အ၀ စားႏိုင္ေအာင္ ေနာက္ထပ္...ေနာက္ထပ္..
ဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲနဲ႔တြဲေသာက္ဖုိ႔ အရည္ေသာက္ ပန္းကန္ေလး
Labels: ရသာခ်ိဳဟင္းလ်ာ
Email This BlogThis! Share to Twitter Share to Facebook
Tuesday, December 14, 2010
“ဘယ္ရႏိုင္ေတာ႔မလဲ ငယ္ဘ၀ေတြ”
Posted by ပါရမီျဖည္႕ဖက္ေလး at 10:47 PM 5 comments
ကၽြန္မရဲ႕မဂၤလာေဆာင္ကို သူငယ္ခ်င္းလာတုန္းက အမွတ္တရရိုက္ထားတဲ႕ပံု
၁၉၉၅-၁၉၉၆ ေျခာက္တန္းႏွစ္ေရာက္ေတာ႔ အတန္းေတြ ျပန္ခြဲတယ္။ ေက်ာင္းသူအသစ္၊ အေဟာင္း အားလံုး ငါးတန္း စာေမးပြဲႀကီး ရမွတ္ေတြနဲ႔ ျပန္စီတယ္။  အဲဒီမွာ ကၽြန္မရဲ႕ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းေလးေတြနဲ႔ ဆံုခြင့္ရတယ္။ တစ္ေယာက္က ၀၀ကစ္ကစ္၊ ပါးေဖာင္းေဖာင္း၊ ဆံပင္ ကုတ္၀ဲေလးနဲ႔ 'ဇင္ဇင္'။ ေနာက္ တစ္ေယာက္က ငါးတန္းႏွစ္မွာ ေက်ာင္းဆင္းရင္ လုလုဆင္းလို႔  ကၽြန္မနဲ႔ ရန္ျဖစ္ခဲ႔ရတဲ႔ ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္၊ မ်က္ေပါက္ က်ဥ္းက်ဥ္းနဲ႔ 'သြယ္ေလး'၊ ေနာက္တစ္ေယာက္က မ်က္မွန္ ပုလင္းဖင္ႀကီး တပ္ထားတဲ႔ ပိန္ကပ္ကပ္နဲ႔  'ၿငိမ္း'၊ ေနာက္ဆံုး တစ္ေယာက္က ဆံပင္ အိအိေပ်ာ႔ေပ်ာ႔ ကုတ္ကုတ္ ေလး၊ အသားညိဳညိဳ နဲ႔ အိပဲ႔အိပဲ႔ေလး လမ္းေလွ်ာက္တတ္တဲ႔ 'နန္း'။ ကၽြန္မတို႔ ငါးေယာက္ ခင္သြားေတာ႔ အတန္းထဲမွာ အတူတူ ထိုင္ၾကတယ္။ အရမ္းလည္း ေသာင္းက်န္းတယ္။ တစ္ခါကလည္း ဆရာမမ်ား ရံုးခန္းေဘးက စတိုခန္းထဲ ၀င္ေဆာ႔ၾကတာ၊ PT ဆရာမက မသိဘဲ အျပင္က ဂ်က္ခ်သြားလို႔ ပိတ္မိေနခဲ႔ ၾကေသးတယ္။
အဲဒီႏွစ္မွာ သိပၸံသင္တဲ႔ ဆရာမကလည္း ငါးတန္းက ဆရာမလိုပါပဲ။ သူ႔အခ်ိန္ဆို ေလွကားမွာ သင္ပါတယ္။ အဲဒီ ဆရာမက်ေတာ႔ အရိုက္လည္း ၾကမ္းတယ္။ ကၽြန္မတို႔က ေလွခါးထစ္ေတြမွာ တန္းစီထုိင္၊ ဆရာမက ကၽြန္မတို႔ ထ္ိုင္ေနရာ ေလွခါးထစ္မ်ားရဲ႕ အဆံုး ေလွခါး တစ္ဆစ္ခ်ိဳးရွိ ျပင္ညီမွာ ထိုင္တယ္။ ေလွခါးထစ္ေတြ ဆိုေတာ႔ ဆရာမ ထိုင္ေနရာက ၾကည္႕ရင္ ကၽြန္မတို႔ ေက်ာင္းသူ အားလံုးရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြကို ျမင္ရတယ္။ ဆရာမက အရိုက္ၾကမ္းတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာက ဘယ္ေတာ႔မွ ရယ္ေလ႔ မရွိဘူး။ အၿမဲ တည္တည္ႀကီးနဲ႔ ဆိုေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ အားလံုး ေၾကာက္ၾကတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ အတန္းကို သူ၀င္ရတဲ႔ အခ်ိန္က မ်ားေသာ အားျဖင့္ မုန္႕စားဆင္းၿပီး ျပန္တက္တဲ႔ အခ်ိန္။ ေျပာရရင္ ဗိုက္ကားၿပီး ငိုက္လို႔ ေကာင္းတဲ႔ အခ်ိန္ေပါ႔။ ၿပီးေတာ႔ စားလက္စ မုန္႔ေလးေတြ တစ္၀က္ တစ္ပ်က္ က်န္တဲ႔အခ်ိန္ေပါ႔။ ဆရာမက သူ႔အခ်ိန္မွာ မုန္႔စားတာ လံုး၀ မႀကိဳက္သလို၊ အိပ္ငိုက္ တာလည္း မႀကိဳက္ပါဘူး။ စာလည္း တအားေမးပါတယ္။ တစ္ခါတေလ ကၽြန္မတို႔ စားလက္စ မုန္႔ေလး ပါးစပ္ထဲ က်န္လို႔ ၀ါးေနရင္ ႏြားမေတြ စားျမံဳ႕ျပန္ေနတယ္ဆိုၿပီး ႀကိမ္နဲ႔ ေဆာ္ပါတယ္။ ထိုင္ထ လုပ္ခိုင္းပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ လည္း သူ႔အခ်ိန္ဆို ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ မငိုက္ရဲပါဘူး။ သူက ေအာက္ကေန ကၽြန္မတို႔ ထိုင္ေနတဲ႔ ေလွခါးထစ္ ေတြဆီ ၾကည္႔လိုက္တာနဲ႔ ဘယ္သူ ပါးစပ္လႈပ္တယ္၊ ဘယ္သူ အိပ္ငိုက္ေနတယ္ ဆိုတာ တန္းျမင္ရတာကိုး။ စာဆိုရင္လည္း ဘယ္သူ၀ါးခ်ေနတယ္ ဆိုတာ သူက တန္းျမင္ေန ရတယ္ေလ။ စာ၀ါးခ်တယ္ ထင္ရင္ တစ္ေယာက္ခ်င္း ထဆိုခိုင္းတတ္ ပါေသးတယ္။ အဲဒီ ဆရာမ မ်က္ႏွာမ်ား ခုထိ ျမင္ေနပါေသးတယ္။ တကယ္ကို အၿပံဳးအရယ္ မရွိတဲ႔ ဆရာမ ပါပဲ။
ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းက မိန္းကေလးေက်ာင္းဆိုေတာ႔ အခ်စ္ေတာ္ဖြဲ႕တဲ႔ အေလ႔အထရွိတယ္။ အတန္းႀကီး မွာတက္ေနသူေတြက အတန္းငယ္မွာရွိတဲ႔ ခ်စ္စရာ ေကာင္မေလးေတြကို ခ်စ္လို႔ပါ၊ မမကို ျပန္ခ်စ္မလား ဆိုၿပီး အခ်စ္ေတာ္ ဖြဲ႕တာပါ။ တစ္ခါတေလ အတန္းငယ္ေတြကလည္း အတန္းႀကီး ေတြကို စၿပီး အခ်စ္ေတာ္ဖြဲ႕ တာလည္း ရွိပါတယ္။ အခ်စ္ေတာ္ အဖြဲ႕ခံရတဲ႔သူက ျပန္ခ်စ္လို႔ အခ်စ္ေတာ္ ျဖစ္သြားရင္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ စာေတြေပးၾက၊ ပို႔စကတ္ေတြ ေပးၾက၊ မုန္႔စားဆင္းရင္ တစ္ေနရာမွာ တူတူထိုင္ၿပီး မုန္႔တူတူစားၾက၊ စကားေတြ ေျပာၾကတာေပါ႔ေလ။ ကၽြန္မတို႔ ငါးေယာက္ ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ကို အခ်စ္ေတာ္စာ လာေပးလို႔ ကေတာ႔ တစ္ဖြဲ႕လံုးအားရေအာင္ ၀ိုင္းဖတ္ၾကတာပါပဲ။
ေနာက္ႏွစ္ ခုႏွစ္တန္းႏွစ္ ေရာက္ေတာ႔လည္း အတန္းမခြဲေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ ငါးေယာက္ အတူတူ မခြဲျဖစ္ၾက ဘူးေပါ႔။ ခုႏွစ္တန္းႏွစ္မွာေတာ႔ ကိုယ္႔အခန္းထဲကလူေတြတင္ မဟုတ္ဘဲ တျခားအခန္းက လူေတြနဲ႔ပါ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ဆရာမ မလာတဲ႔အခ်ိန္ဆို အတန္းထဲမွာ မေနၾကေတာ႔ ဘဲ ေကာ္ရစ္ဒါ မွာ ထြက္ၿပီး ေဆာ႔ၾကလို႔ပါ။ အဲဒီလို ထြက္ေဆာ႔ ၾကရင္း တျခားအခန္းက ေက်ာင္းသူ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ခဲ႔ရပါတယ္။
အဲဒီထဲမွာ ဆံပင္ေကာက္ေကြးေကြး၊ အသားျဖဴျဖဴ၊ မ်က္ႏွာ ခ်ိဳခ်ဳိနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ နဲ႔လည္း ခင္မင္ခြင့္ ရခဲ႔ပါတယ္။ သူက စာလည္းေတာ္ၿပီး စာမတို တတ္သူပါ။ တခ်ိဳ႕ ကၽြန္မမိဘမ်ားနဲ႔ မိဘခ်င္း လည္းရင္းႏွီး၊ ကၽြန္မနဲ႔လည္း ခင္မင္ရင္းစြဲရွိေနတာေတာင္ စာနဲ႔ ပတ္သက္ လာရင္ သမုဒၵရာေရ သူ တစ္ေယာက္တည္း ေသာက္လို႔ကုန္မယ္႔အတုိင္း တြန္႔တိုတတ္တဲ႔ စာတိုေတြလည္း ရွိတယ္ေလ။ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းကေတာ႔ စာေတာ္သေလာက္ စာမတိုပါဘူး။ သူ႔စာအုပ္ ငွားရမွာလည္း ၀န္မေလး တတ္ပါဘူး။ စိတ္ရင္းလည္း ေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ကိုလည္း အခန္းမတူေပမယ္႔ ခင္ခင္မင္မင္နဲ႔ တရင္းတႏီွးကို ေဖာ္ေဖာ္ ေရြေရြ ေပါင္းပါတယ္။ ဆယ္တန္း ေအာင္တဲ႔အထိ အခန္းမတူေတာ႔ ကၽြန္မနဲ႔ အတူသြား၊ အတူလာ တြဲျဖစ္ခဲ႔တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဆယ္တန္း ေအာင္လို႔  တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မေတြ႕ၾကေတာ႔တဲ႔အခါ သူလည္း ကၽြန္မကိုေမ႔သြားၿပီလို႔ ကၽြန္မ ထင္ထားခဲ႔တာပါ။ တခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ခန္းတည္း တက္ၿပီး တရင္းတႏွီး ရွိခဲ႔တာေတာင္ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး ေလးငါး ေျခာက္ႏွစ္ၾကာလို႔ ျပန္ေတြ႕တဲ႔အခါ လံုး၀ မမွတ္မိေတာ႔ သလုိ၊ ႏႈတ္မဆက္ျဖစ္ ၾကတာေတြ ရွိတယ္ေလ။
ဒါေပမဲ႔ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းကေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ကို မေမ႔ပါဘူး။ ဆယ္ႏွစ္နီးပါး ၾကာသြားတာေတာင္ ကၽြန္မတို႔ နာမည္ေတြကိုပါ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ ဒါကို ကၽြန္မတို႔ မဂၤလာဧည္႔ခံပြဲ က်င္းပခါနီးမွ သိလိုက္ရတာပါ။ ကၽြန္မရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ႔ 'ၿငိမ္း' နဲ႔ အဲဒီသူငယ္ခ်င္း တစ္ေနရာမွာ ျပန္ဆံုမိရာက ကၽြန္မ မဂၤလာေဆာင္ေတာ႔မွာ သူသိသြားေတာ႔ သူ႔ကို ဖိတ္ဖို႔ေမ႔မွာ၊ က်န္ခဲ႔မွာ စိုးလို႔ ဆိုၿပီး အထပ္ထပ္ မွာလိုက္ပါတယ္။ မဂၤလာပြဲရက္ မွာလည္း ကၽြန္မ မဂၤလာေဆာင္ကို သူတက္ေရာက္ လာခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႕ သူက ကၽြန္မတို႔နဲ႔ ေက်ာင္းမွာ ခင္ခဲ႔တုန္းကလို ေက်ာင္းသူ ေကာင္မေလး မဟုတ္ေတာ႔ဘဲ အဆိုေတာ္၊ သရုပ္ေဆာင္၊ ဆရာ၀န္မႀကီး ျဖစ္ေနပါၿပီ။ သူ႕နာမည္က 'ခ်စ္သုေ၀' ပါရွင္။ ကၽြန္မ ၀မ္းသာၾကည္ႏူး မိ ပါတယ္။ နာမည္ႀကီးေနတဲ႔ အဆိုေတာ္၊ သရုပ္ေဆာင္ တစ္ေယာက္ ကၽြန္မ မဂၤလာေဆာင္ကို လာလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏွစ္ေတြၾကာတာေတာင္ ကၽြန္မ နာမည္ကို မေမ႔ဘဲ အမွတ္တရ ရွိေနခဲ႔တဲ႔၊ အၿမဲတမ္း လိုလို ခင္မင္ ေဖာ္ေရြတတ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ကၽြန္မ မဂၤလာေဆာင္ကို ေရာက္လာလို႔ပါပဲရွင္။ ကၽြန္မရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ကို ခ်စ္သုေ၀နဲ႔အတူ  အခု ကၽြန္မေျပာျပေနတဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ရယ္ ၊ အထက္တန္း ေရာက္မွ ခင္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြရယ္ အကုန္လံုးလာခဲ႔ၾက ပါတယ္။
ျပန္စဥ္းစားၾကည္႔ေတာ႔ ငယ္ငယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ ျပန္ဆံုဖို႔ ခက္လာတဲ႔အတြက္ အေၾကာင္း ကိစၥ ႀကီးႀကီးမားမား တစ္ခု ရွိမွသာ ျပန္ဆံုႏိုင္ပါလားလို႔ ကၽြန္မ သိလိုက္ရပါေတာ႔တယ္။ သူတို႔နဲ႔ ဆံုခဲ႔ရတဲ႔ ငယ္ဘ၀ ေလးေတြ ကေတာ႔ ကၽြန္မအေနနဲ႔ ျပန္ၿပီးလိုခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာင္ ဘယ္ရႏိုင္ ပါေတာ႔မလဲရွင္။          ။
ပါရမီျဖည္႕ဖက္ေလး
Labels: ငယ္ဘ၀ အရသာ
Email This BlogThis! Share to Twitter Share to Facebook
Monday, December 13, 2010
“စတီးခ်ိဳင့္ႏွင့္အတူ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ႔ရေသာ ငယ္ဘ၀”
Posted by ပါရမီျဖည္႕ဖက္ေလး at 9:40 PM 5 comments
ကၽြန္မ ငါးတန္းႏွစ္မွာ ေတာင္ညြန္႔(၃) (အ.ထ.က - ၃၊ မဂၤလာေတာင္ညြန္႔) ကို စတက္ရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေက်ာင္းက မိန္းကေလးေက်ာင္းပါ။ ငါးတန္းမွာ ေက်ာင္းသူသစ္မို႔ ကၽြန္မမွာ သူငယ္ခ်င္း မရွိပါဘူး။ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္တည္း ေယာင္လည္လည္နဲ႔ေပါ႔။
အဲဒီႏွစ္က သိပၸံဆရာမက သူ႕အခ်ိန္ ေရာက္တိုင္း အတန္းထဲမွာ မသင္ဘဲ၊ ကၽြန္မတို႔ ငါးတန္းေဆာင္ ေထာင့္က ေလွကားတစ္ဆစ္ခ်ိဳးမွာ သင္ပါတယ္။ အဲဒီဆရာမ အခ်ိန္က ေက်ာင္းမဆင္းမီ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္။ အဲဒီလို ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ဆို ကၽြန္မတို႔ ေလွခါးထစ္ေတြဆီ သြားကတည္းက  လြယ္အိတ္ေတြ၊ ထမင္းဗူးေတြ အားလံုး တစ္ပါတည္း ယူသြားရတယ္။ ေက်ာင္းလႊတ္တာနဲ႔ အဲဒီေလွကားကေန တစ္ခါတည္း ေက်ာင္းတန္း ဆင္းရံုပဲ။ ကၽြန္မတို႔ ငါးတန္းမွာ (A) ခန္းကေန (G)ခန္း အထိရွိတယ္။ A,B,C,D အခန္းေတြက ေက်ာင္းသူ ေဟာင္းေတြ ထားၿပီး၊ E,F,G အခန္းေတြက ကၽြန္မလို ေက်ာင္းသူသစ္ ေတြကိုထားတယ္။
ကၽြန္မတို႔ ငါးတန္းေဆာင္မွာ ေလွခါးႏွစ္ဖက္ရွိတယ္။ ငါးတန္း(A) က သူ႔ဘာသာ အေဆာင္ အေသးေလး သတ္သတ္ ဆိုေတာ႔ (A) ခန္းကလူေတြက သူ႔တို႔ေလွကားကေန သီးသန္႔ဆင္းတယ္။ ကၽြန္မတို႔ အေဆာင္ အႀကီးမွာက (B)ခန္းကေန (G) ခန္းအထိရွိတယ္။ အဲဒီမွာ (B)ခန္းကေန (D)ခန္း အထိက တစ္ဖက္ ေလွကား က ဆင္းရၿပီး၊ (E)ခန္းကေန (G)ခန္းက တစ္ျခားတစ္ဖက္ ေလွကားက ဆင္းရတယ္။ ကၽြန္မတို႔ကို သိပၸံဆရာမ စာသင္တဲ႔ ေလွကားက (B,C,D) အခန္းေတြ ဆင္းရတဲ႔ ေလွကား။ အဲဒီမွာ ေရွ႕ဆံုးအခန္း B က လူေတြကစၿပီး တန္းစီ ၿပီး တစ္တန္းခ်င္းစီ ဆင္းရတယ္။ တကယ္ဆို ကၽြန္မတို႔ အတန္းက ေက်ာင္းသူသစ္ေတြ ထားတဲ႔ ဘက္ ေလွကားက ဆင္းရမွာပါ။ ဒါေပမဲ႔ ဆရာမက ေက်ာင္းသူေဟာင္းေတြ ဆင္းတဲ႔ ေလွကားမွာ စာသင္ေတာ႔ အဲဒီလိုေန႔ဆို အဲဒီေလွကားကပဲ ဆင္းရတယ္။ အဲဒီေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ အတန္း အဲဒီေလွကားမွာ စာသင္တဲ႔ ေန႔မ်ိဳးဆို ကၽြန္မတို႔ အတန္းက (B) ခန္းရဲ႕ ေရွ႕ ၊ ေရွ႕ဆံုးက ဆင္းရတယ္။
အဲဒီလို ဆင္းတဲ႔အခါ (B) ခန္းက ေက်ာင္းသူေတြက ေအးေအးလူလူ တန္းစီဆင္းသေလာက္၊ (C) ခန္းက လူေတြက ေက်ာ္တက္ၿပီး၊ လုယက္ဆင္းတတ္တယ္။ အဲဒီထဲမွာ အဆိုးဆံုးက ကတံုး ဆံပင္ေပါက္နဲ႔  မ်က္ေပါက္က်ဥ္က်ဥ္း၊ ပိန္ကပ္ကပ္ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္။ အၿမဲတမ္းေရွ႕က လူေတြကို တိုးေ၀ွ႕ၿပီး လုဆင္းတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ အတန္းကိုလည္း ေက်ာင္းသူသစ္ေတြ လည္းျဖစ္၊ ကုိယ္ဆင္းရမယ္႔ ေလွကားက မဆင္းဘဲ သူတို႔ဘက္က လာဆင္းေတာ႔ ေက်ာင္းဆင္းရတာ ပိုေနာက္က်လို႔ မၾကည္သလို နဲ႔ေပါ႕။ အဲဒီ ေကာင္မေလးကို ကၽြန္မ အျမင္ ကတ္လိုက္တာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ႔။ တိုးရင္းေ၀ွ႔ရင္း ကၽြန္မနဲ႔လည္း ရန္ျဖစ္ၾကေသးတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းကေတာ႔ ဒီပိန္ကပ္ကပ္ ေကာင္မေလးဟာ ကၽြန္မရဲ႔႕အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာ လိမ္႔မယ္လို ကၽြန္မ ဘယ္ထင္ပါ႔မလဲရွင္။
ကၽြန္မ ငါးတန္းတုန္းက အိမ္က ထမင္းဗူးကုိ ပလတ္စတစ္ ထမင္းဗူးေလးေတြနဲ႔ ထည္႔ေပးပါတယ္။ အဲဒီ ကာလမွာ စတီးခ်ိဳင့္ ကိုင္တာ ေခတ္စားစျပဳေနပါၿပီ။ ကၽြန္မလည္း စတီးခ်ိဳင့္ကိုင္ခ်င္တယ္လို႔ အိမ္မွာ ပူဆာၿပီး တစ္ရက္ေတာ႔ ကၽြန္မ အေဒၚအႀကီးရဲ႕ Zebra သံုးဆင့္ခ်ိဳင့္ႀကီးနဲ႔ ေက်ာင္းကို ထမင္း ထည္႔လာပါတယ္။ ျခင္းေတာင္ေလးနဲ႔ ထည္႔ယူခဲ႔တာပါ။ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ဆို ကၽြန္မတို႔အိမ္မွာေနတဲ႔ အစ္မ၊ ဘိုးဘိုးရဲ႕တူမ တစ္ေယာက္က အၿမဲ လာႀကိဳပါတယ္။
အဲဒီေန႔ကေတာ႔ ကၽြန္မ အဲဒီအစ္မကို အရင္မရွာဘဲ သူမ်ားေတြ ေရခဲေခ်ာင္းလွည္႔ေနတဲ႔ ဆီ ေရာက္သြား ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က တစ္ခါလွည္႔ရင္ ေလးငါးဆယ္ေခ်ာင္းအထိ ရသြားၾကတယ္။ ကၽြန္မလည္း လွည္႕ခ်င္စိတ္ ေပါက္လာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ေရခဲေခ်ာင္း၀င္လွည္႔ ပါေလေရာ။ ပထမတစ္ခါလွည္႔ တစ္ေခ်ာင္းပဲရတယ္။ စိတ္က မေက်နပ္ေတာ႔ ထပ္လွည္႔ ထပ္လွည္႔နဲ႔ ေရခဲေခ်ာင္းဆီ အာရံုေရာက္ေနတာ၊ ရွိသမွ် မုန္႔ဖုိးေလး ကုန္လို႔ ေရခဲေခ်ာင္းေလးေတြ ကိုင္ၿပီးေဘးကိုလည္း ၾကည္႕လိုက္ေရာ ကၽြန္မေဘးမွာ ခ်ထားတဲ႔ ျခင္းေထာင္းထဲမွာ စတီးခ်ိဳင့္ေလး မရွိေတာ႔ဘူးရွင့္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မကို လိုက္ရွာေနတဲ႔ အိမ္ကအစ္မလည္း ကၽြန္မေဘး ေရာက္လာပါတယ္။ ဒီေတာ႔မွ ကၽြန္မေရခဲေခ်ာင္းေလးေတြ ကိုင္ၿပီး ငိုေတာ႔တာေပါ႔ရွင္။ အိမ္ေရာက္ရင္ ရိုက္ခံရမွာလည္း ေၾကာက္တာကိုး။ ကၽြန္မငိုေနတာကို အဂၤလိပ္စာ ဆရာမက ေတြ႕သြားၿပီး အက်ိဳး အေၾကာင္း လာေမးပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဆရာမလည္း ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ေက်ာင္းျပင္ပမွာ ေပ်ာက္သြားတာ ကိုး။ အိမ္ေရာက္ေတာ႔ လာႀကိဳတဲ႔ အစ္မက ကၽြန္မဘိုးဘိုးတို႔ကို ျဖစ္ေၾကာင္း ကုန္စင္ေျပာျပပါတယ္။ ေရခဲေခ်ာင္း ငမ္းရင္း စတီးခ်ိဳင့္ ပါသြားတာကိုေပါ႔။ ကၽြန္မအိမ္က လူႀကီးေတြက တစ္ေယာက္မွ ကၽြန္မကို မဆူၾကပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ေနာက္ေန႔ကစၿပီး ကၽြန္မ ပလတ္စတစ္ ထမင္းဗူးေလးနဲ႔ ျပန္ျဖစ္သြားပါတယ္ရွင္။ ကၽြန္မ ငယ္ငယ္က အဲဒီလိုလည္း အစားငမ္းခဲ႔ဖူးပါတယ္။                   ။
ပါရမီျဖည္႔ဖက္ေလး
Labels: ငယ္ဘ၀ အရသာ
Email This BlogThis! Share to Twitter Share to Facebook
Newer Posts Older Posts Home
ျမန္မာ စံေတာ္ခ်ိန္
ပါရမီျဖည္႕ဖက္ေလး
ခင္ပြန္းအေပၚ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ၊ သစၥာရွိေသာ၊ ေလးစားေသာ၊ ယံုၾကည္အားကိုးေသာဇနီး တစ္ဦး၊ ပါရမီျဖည္႔ဖက္တစ္ဦး မိမိတတ္စြမ္းသေလာက္ဟင္းလ်ာေလးမ်ားခ်က္ျပဳတ္ရျခင္းကို ၀ါသနာပါသူတစ္ဦး။
View my complete profile
ၾကိဳတင္အသိေပးျခင္း
ကၽြန္မ၏ဘေလာ႔ႏွင့္ Page မွ ဓါတ္ပံုမ်ားအားလံုးသည္ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ရိုက္ကူးထားေသာ ကိုယ္ပိုင္ပံုမ်ားျဖစ္ပါသည္။ သို႔ပါေသာေၾကာင့္ ကၽြန္မ၏ ဘေလာ႔ႏွင့္ Page မွဓါတ္ပံုမ်ားအား ကူးယူအသံုးျပဳလိုပါက ကၽြန္မထံသို႔ ၾကိဳတင္ခြင့္ေတာင္းၿပီးမွသာ အသံုးျပဳၾကပါရန္ ၾကိဳတင္အသိေပးအပ္ပါသည္။
ပါရမီျဖည္႔ဖက္ေလး
Facebook Badge
ရသာခ်ိဳဟင္းလ်ာမ်ား
Promote Your Page Too
Blog Archive
►  2014 (2)
►  July (2)
►  2013 (9)
►  August (1)
►  June (2)
►  April (1)
►  March (1)
►  February (2)
►  2012 (12)
►  August (1)
►  July (2)
►  June (1)
►  April (1)
►  March (3)
►  February (1)
►  January (3)
►  2011 (63)
►  December (3)
►  November (2)
►  October (6)
►  September (1)
►  August (3)
►  July (4)
►  June (1)
►  April (3)
►  March (3)
►  February (11)
►  January (21)
▼  2010 (31)
▼  December (24)
“နန္းႀကီးသုပ္”
“ခင္ပြန္းရဲ႕လက္ရာ၊ အားလပ္ရက္ ဟင္းလ်ာ”
“၀က္သားနဲ႔ေဂၚဖီေၾကာ္၊ ၁၂ မ်ိဳးဟင္းခ်ိဳ၊ ဆားဘဲဥ”
“ယိုးဒယားသေဘၤာသီးေထာင္း”
“ၾကက္သားေၾကာ္၊ အစိမ္းေၾကာ္၊ ခ်ဥ္ေစာ္ကားသီးဟင္းရည္”...
“ဆတ္သားေျခာက္ဆီျပန္ နဲ႔ ခ်ဥ္ေပါင္အရည္ေသာက္”
“၀က္အူေခ်ာင္း ထမင္းေၾကာ္”
“ေဆးဘဲဥသုပ္”
“၀က္သားေပါင္း၊ လက္ဖက္ရည္နဲ႔ မက္မေျပစရာ သြားရည္စာ”
“အသင္းအေပါင္းအတြက္ သတင္းေကာင္း၊ ေဟာဒီမွာ ထမင္းေပါင...
“အသုပ္၊ အရည္နဲ႔ တုတ္ေလသမွ် ဟုတ္ေနၾကမယ္႔ အာပူလွ်ာပူ...
“တစ္သက္မအီပါ ၀က္ကလီစာ”
“အပီႏွက္ၿပီး တစ္ေယာက္တည္းဆြဲတဲ႔ ဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲ”
“ဘယ္ရႏိုင္ေတာ႔မလဲ ငယ္ဘ၀ေတြ”
“စတီးခ်ိဳင့္ႏွင့္အတူ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ႔ရေသာ ငယ္ဘ၀”
“Mustafa , Orchard နဲ႔ အေတာမသတ္တဲ႔ သြားစရာေတြ ”
“တစ္သက္စားလည္း အျပစ္မျမင္ ၀က္သားနဲ႔မွ်စ္ခ်ဥ္ ”
“ကန္စြန္းရြက္သုပ္ေၾကာင့္ တြန္းထုတ္ေတာင္ မျပန္မယ္႔ထ...
“မက္စရာ နံနက္စာ”
“မိုးေအးေအးမွာ တစ္မ်ိဳးေလးေကာင္းတဲ႔ သေဘၤာသီးသုပ္”
“ဘိုးဘိုးေတာင္းတဲ႔ဆု”
“တစ္ခါတစ္ရံ အေပ်ာ္ ၾကာဇံေၾကာ္”
“တစ္နယ္ျခားေပမယ္႔ ၀ယ္စားစရာမလိုတဲ႔ ၿမိတ္ကပ္ေၾကးကို...
“ခ်ဥ္ ပူ စပ္ ႏႊဲ ထမင္းပြဲ”
►  November (7)
ငယ္ဘ၀ အရသာ (2)
ဘ၀ထဲကအရသာမ်ား (5)
ရသာခ်ိဳဟင္းလ်ာ (100)
သြားသြားလာလာ အရသာ (10)
Powered by Blogger.
Popular Posts
“ခ်ဥ္ ပူ စပ္ ႏႊဲ ထမင္းပြဲ”
ကၽြန္မ ဒီေန႔ ကိစၥတစ္ခုရွိလို႔ Bugis ဘက္ ခဏသြားတယ္။ ကိစၥၿပီးလို႔ အိမ္ျပန္ဖို႔ Bugis MRT ထဲမွာ MRT ေစာင့္ေနတုန္း စာေရးဆရာဆီက ဖုန္းလာတယ္။ ထံုးစ...
“ကန္စြန္းရြက္သုပ္ေၾကာင့္ တြန္းထုတ္ေတာင္ မျပန္မယ္႔ထမင္းပြဲ ”
တစ္ေန႔က City Hall ေရာက္ေတာ႔ ေစ်း၀ယ္ရင္း ငါးဇင္ရိုင္း တစ္ထုပ္ပါ ၀ယ္လာျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မက ငါးဇင္ရိုင္းကို မက်ည္းရည္နဲ႔ အခ်ဥ္ဆီျပန္ေလးဆို သိပ္ႀကိဳ...
'' ဂဏန္းမဆလာဟင္း "
မေန႔က အလုပ္နားရက္မွာ စာေရးဆရာရဲ႕ မိဘမ်ားေနအိမ္ကို သြားလည္ပါတယ္။ ညေနပိုင္း အိမ္ျပန္ခါနီး  ဂဏန္းေတြေသၿပီးခါစ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေလးေတြ လိုက္ေရာင္းေန...
“တစ္နယ္ျခားေပမယ္႔ ၀ယ္စားစရာမလိုတဲ႔ ၿမိတ္ကပ္ေၾကးကိုက္”
၀က္သား၊ ၾကက္သား နဲ႔ပဲလည္ေနတဲ႔ ဒီသံသရာႀကီးမွာ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဘာဟင္းခ်က္ရင္ ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားရတာကလည္း အလုပ္တစ္လုပ္ပါ။ ဆီျပန္ဟင္းေတြလည္း မစားခ်င္...
'' အလြယ္ခ်က္ အုုန္းေထာပတ္ထမင္း "
ရယ္ဒီမိတ္ေတြေပါေလာေနေတာ႔ ကၽြန္မလည္း အုုန္းထမင္းကိုု ရန္ကုုန္က၀ယ္လာတဲ႔ ရယ္ဒီမိတ္နဲ႔ပဲ ခ်က္လိုုက္တယ္။  " ေရႊသန္႔သန္႔ အုုန္းေထာပတ္ထ...
"ငါးပိထမင္းေၾကာ္၊ တံုယမ္းဟင္းနဲ႔ မိႈမုန္ညွင္းေၾကာ္"
ဒီေန႔ တနဂၤေႏြေန႔ ရံုးပိတ္ရက္ေလးမွာေတာ႔ ထိုင္းငါးပိထမင္းေၾကာ္ေလး ေၾကာ္စားျဖစ္တယ္။ ပထမဆံုး ထမင္းတစ္အိုးတည္ၿပီး အေအးခံထားတယ္။ ၾကက္အူေခ်ာင္းေလးေ...
“တရုတ္တန္းအလြမ္းေျပ ၀က္သားတုတ္ထိုးနဲ႔ ၾကာဇံေၾကာ္”
မေန႔က Sentosa သြားလည္မယ္ ဆိုေတာ႔ နံနက္ ေစာေစာစီးစီး အိပ္ရာကထၿပီး ျပင္ဆင္ပါတယ္။ ေန႔လယ္စာ ထည္႔သြားဖို႔ကိုေတာ႔ ၀က္သားတုတ္ထိုးနဲ႔ ၾကာဇံေၾကာ္ ျပ...
My Blog List
My Favorite Place in Little Pigeonhole
Apricot Brownies - ရုပ္သံဖိုင္ - A*pricot Brownies* Blog မွာ မတင္တာၾကာေနလုိ႔ ခုရက္ပိုင္းလုပ္ၿဖစ္တဲ႔ ရုပ္သံဖိုင္ကို ၿပန္မွ်ေ၀လုိက္ပါတယ္.
6 hours ago
မိုးေငြ႔ႏွင္႔အတူ
မိုင္ေဖးဘရိတ္ပဲကပ္ေၾကာ္..... - ပဲကပ္ေၾကာ္ဆိုတာ ကၽြန္မငယ္ငယ္ကတည္းက စားခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္မရဲ႔ ေဖးဘရိတ္ မုန္႔တစ္ခု...။ ေကာက္ညွင္းဆန္ကို ၾကိတ္ျပီး အျပားေလးလုပ္ ကုလားပဲေစ့ေလးေတြကပ္ျပီး ေၾကာ္ရတ...
ပုဇြန္ခ ်ဥ္ - ကြ ်န္မအန္တီေလးတစ္ေယာက္ကေျမာင္းျမတစ္ဖက္ကမ္းကြယ္လြမ္မွာေနပါတယ္။ေႏြေက ်ာင္းပိတ္ရက္ေတြ မွာရန္ကုန္ပုသိမ္သေဘၤာၾကီးစီးပီးေျမာင္းျမကိုသြားလည္တိုင္းသေဘၤာဆိုက္ဆိမ္...
1 month ago
Burmese taste - Iora
ထမင္းဘူးမ်ား (၂ ) - ထမင္းဘူးေတြ ရုုိက္ထားသေလာက္ေလးေတြဆက္တင္ေပးခ်င္လိုု ့ပါ။ အရင္ေျပာဘူးသလုုိပါဘဲ ခ်က္ထားတာ ရုုိက္ထားတာ ၾကာပါျပီ။ အမွတ္တရ အျဖစ္ အပ်င္းေျပ ၾကည့္ရေအာင္တင္လိုုက္ပါ...
6 months ago
ရွမ္းေခါက္ဆဲြ ခ်က္နည္း ေနာက္တစ္မ်ိဳး - ရွမ္းေခါက္ဆဲြ ခ်က္နည္းေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတာ ဒီနည္းေလးကေတာ႔ ဒီေရာက္မွ ရွမ္းမ ညီမေလး တစ္ေယာက္အိမ္မွာ သြားစားရင္း ၾကိဳက္လို႔ ခ်က္စားတဲ႔ နည္းေလးပါ။ ေက်ာင္းမွာပါ...
7 months ago
အျဖဴေရာင္လမ္းကေလး
" သက္သတ္လြတ္စားတဲ့က်ား " - တစ္ခါတုန္းကက်ားတစ္ေကာင္မ်က္စိလည္လမ္းမွားၿပီးျမန္မာျပည္နယ္စပ္ကိုေရာက္လာသတဲ့။ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ က်ားေလာကမွာသတင္းတစ္ခုထြက္ေန တယ္။ တေလာကပဲက်ားတစ္ေကာင္ေသနတ္ပစ္ခံရၿပ...
9 months ago
အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္
ခ်ယ္ရီပန္းတို႕ ပြင္႕ေဝခ်ိန္ - ယခုလို ဇန္နဝါရီလလိုမ်ိဳးမွာ ျပင္ဦးလြင္မွာဆိုရင္ ခ်ယ္ရီေတြလွလွပပ ပြင္႔ေဝလို႕ ေနၾကျပီ။ ရွမ္းေတာင္တန္း ေတြေပၚမွာလည္း ခ်ယ္ရီေတြ ေဝေဝဆာဆာ ဖူးပြင္႔လို႕ ေနပါျပီ...
ေငြစႏၵာ (၄) ႏွစ္ေျမာက္ အထိမ္းအမွတ္ - ေငြစႏၵာ ဘဝတစ္ပါးသို႔ ကူးေျပာင္းသြားခဲ့သည္မွာ ၄.၇.၁၅ ရက္က (၄) ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္ ခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ ဂ်ေမကာမွာ အလွည့္က်ေက်ာင္းထိုင္မယ့္ သံဃာေတာ္ မေရာက္လာေသးတဲ့အတ...
Mon Mon's Diary
သား ၂ေယာက္လံုုးရဲ႔ အမႈအက်င္႔ေလးမ်ား - သားႀကီးက ၅ႏွစ္ျပည့္ၿပီဆိုေတာ့ ရန္ကုန္မွာဆို သူငယ္တန္း .. ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ေခါက္ ရန္ကုန္ ျပန္တုန္းက သူငယ္တန္းဖတ္စာ ဝယ္လာတယ္ ... ၅ႏွစ္ျပည့္ၿပီး မၾကာဘူး ... တ႐ုတ...
ဒိုနောင်းမှာ တနေ့တာ(ညနေပိုင်း) - ဒိုနောင်းမြစ်ကမ်းက အိမ်ကလေး... ရှေ့ရက်တွေက မိုးရွာထားလို့ မြစ်ရေ နောက်နေတယ်... သည်လိုရိုက်ဖို့အတွက် တောင်ပေါ်တက်ခဲ့ရတာ။ အစက အဲသည်တောင်ပေါ်ထိ စက်ဘီးနဲ့သွားမ...
White Angel
"မယ္ဗိုက္ရဲ႕ခြဲစိတ္ခန္း အေတြ႔အႀကံဳ" - တစ္ညလံုး အိပ္မရခဲ့ဘူး။ ဗိုက္ႀကီးခြဲမယ္ဆိုေတာ့ ေၾကာက္တာကိုးးး အရင္က ဗိုက္ထဲမွာ အၿငိမ္မေနတ့ဲေဘဘီေလးဟာ ထူးထူးျခားျခား ရင္ေခါင္းမွာ တက္ကပ္ၿပီး ၿငိမ္ေနပါတယ္။ ...
Angelhlaing
ကၽြန္မ ေနေပ်ာ္ခဲ႕ပါတယ္ ေမာင္ - ကၽြန္မ ေနေပ်ာ္ခဲ႕ပါတယ္ ေမာင္ ====================== ကမ္းစပ္က လိွဳင္းေလးေတြ ဂယက္ထေနခ်ိန္မွာ ေရျပင္တစ္ခုလံု...
2 years ago
Thet Nandar Family
မုန္႕ဟင္းခါး - blog မွာ ပုိစ္႕ မတင္ျဖစ္တာ ၾကာေနျပီမုိ႕ ... ဘေလာ့လည္း အသက္သြင္းရင္း ... ဘာေရးရမွန္းလည္း မသိျဖစ္ရင္း ... ထံုးစံ အတုိင္း ဓာတ္ပံုပဲ တင္လုိက္ပါတယ္။ ... ဓါတ္ပံု...
3 years ago
Baby taster
နံနက္စာႏွင့္ ေန႔လည္စာမ်ား - အားလံုးပဲ မဂၤလာပါရွင္။ ခ်က္စားတဲ့ ဟင္းေလးေတြ မတင္ျဖစ္တာလည္းၾကာျပီ း) မမိုးေငြ႔က ဘေလာဂ့္မွာ ဟင္းေတြတင္ပါကြယ္တဲ့ း) ခုတင္လိုက္ျပီ။ ပ်င္းလို႔ခ်က္နည္းေရးေတာ့ဘူ...
3 years ago
ဂ်ပန္ၿပည္မွပါးေသာစာလႊာ . . .
Myanmar Japan Friendship (Facebook) - https://www.facebook.com/MJfriendship ဒီစာမ်က္ႏွာေလးမွာ ဂ်ပန္ႏွင္႕ၿမန္မာ သိသင္႕တာေလးေတြအခ်င္းခ်င္းမွ်ေ၀ဖုိ႕ရာ မိတ္ေဆြအခ်ိဳ႕ႏွင္႕အတူ ပူးေပါငး္ၿပီး ဖန္တီးထားပ...
3 years ago
အသားဟင္းမ်ား ႏူးအိေစလုိ ႕ ႕ ႕ - အားလံုးေသာ ခ်စ္ေမာင္ႏွမမ်ား မဂၤလာပါရွင္ ႕ ႕ ႕ ဒီေန႕ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ ေမာင္နွမေတြထဲက ျပည္ပေရာက္ ေမာင္ေလးရန္ႏုိင္က အသားဟင္းေတြခ်က္တဲ့အခါ ႏူးအိအိေလး ျဖစ္ခ်င...
3 years ago
ခ်က္စားခဲ့တာေလးေတြ - ေအာက္တိုဘာတစ္လလံုး လူမမာၿဖစ္ေနတာ လကုန္ခါနီးေလာက္မွေနေကာင္းသြားပါတယ္။ အားလံုးကိုေလးစားပါတယ္။ေဒၚဦးကိုလဲခႊင့္လႊတ္ပါ။လဆန္းပိုင္း ေၿမာက္ဦးဆရာေတာ္ဘုရားရဲ.တရား စ...
4 years ago
- ငါးဖယ္ေၾကာ္ ငါးဖယ္ေၾကာ္ ကို စားရတာ ရိုးမသြားေအာင္ အစာပလာ အနည္းငယ္ထည့္ၿပီး နည္းတစ္မ်ိဳးနဲ႕ ေၾကာ္တာပါ။ ကၽြန္မ အမ်ိဳးသားက ငါးဖယ္ေၾကာ္ပလိန္း၊ ငါးဖယ္ခ်က္ ...
4 years ago
Wutyee Food House
Email Subscription ေျပာင္းေရႊ႔လုပ္ေပးၾကပါရန္ - Wutyee Food House မွ ေမတၱာရပ္ခံခ်က္ – အရင္က https://getacookrecipe.wordpress.com/ မွာ ဟင္းသစ္တင္တုိင္းသိနုိင္ရန္ Email Subscription လုပ္ထားေသာ ဟင္းခ်က္ မိတ...
4 years ago
ဂ်ာမုန္းဒန္
For “Harvest Thanksgiving Festival” - ခ်စ္မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးကို မဂၤလာပါလို႔ ႏုတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။ ဒီလဟာ ဂ်ာမနီနိုင္ငံရဲ့ “harvest thanksgiving festival”လျဖစ္လို႔ အားလံုးအတြက္ အစားအေသာက္၀ိုင္းေလး ျ...
5 years ago
Myanmar food house
ရင္မွ မိုးစက္ပြင္႔မ်ား
jasmine(ေတာင္ၾကီး)
ကြ်န္မ ဘ၀၏ အမွတ္တရ ေနရာေလးတစ္ခု
အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား
အိမ္ရွင္မရဲ႕ဟင္းလက္ရာ
Show 10 Show All
ဒီႏိုင္ငံေတြကပါ
Enter your email address:
Delivered by FeedBurner
Feedjit Live Blog Stats
Copyright (c) 2010 ရသာခ်ဳိ.
Design by Blogger Templates and Coupon Deals, Elf Coupons.