my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my ko my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en en en my my my my my my my my my my my my my my my my my en en en my my my my my my my my my en my en en my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en en en en my my my en en pt fr my my my my my my en en my my my my my my my my my my my my my my en my my my my en my my my my my my my en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en en my my my my my my my my my my my my my fa my my my my my my my my ja my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my my en my pt my id ja my hbs_lat my my en en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en en my my my my my my my my my my my en my my en my en my en en en my my my my cs en cs da en en cs da en cs da en en en cs da en cs en en cs cs en en de cs da en da cs en cs cs en en en my my my my my my en my my my my cs cs da en da cs en en en en en en en my my en en my my my my my my my my my my my my my my my ru it my my it my my pt my az pt my en pt my my pt my en pt my my pt my my pt en my my en ru my my my en en en
အ႒ကထာႏွင့္ တကြေသာ ပိဋကသံုးပံု ပါဠိေတာ္ျမတ္ႀကီးသည္ တည္ရွိေနသမွ် ကာလပတ္လံုး ပရိယတၱိ
သာသနာေတာ္ အျပည့္အစံုတည္သည္ မည္၏။ ကာလရွည္ၾကာ၍ တျဖည္းျဖည္း ဆုတ္ကပ္ကာလသို႔ ေရာက္ရွိလာေသာအခါ တိုင္းသားျပည္သူ မ်ားဗိုလ္လူတို႔ တရားမေစာင့္ၾကေတာ့သျဖင့္ မိုးသည္ ေကာင္းစြာ မရြာသြန္းေတာ့ေပ။ မိုးေလ မမွန္သျဖင့္ ေကာက္ပဲသီးႏွံတို႔သည္ မျပည့္မစံု သီးပြင့္လာၾကကုန္၏၊ ဆုတ္ယုတ္လာၾကကုန္၏။ ထိုအခါ လူဒါယကာတို႔သည္ အစားအေသာက္ အ၀တ္အထည္ ရွားပါးမႈေၾကာင့္ ရဟန္းသံဃာေတာ္အား ပစၥည္းေလးပါး လွဴဒါန္းဖို႔ရန္ မတတ္ႏိုင္ၾကေတာ့ကုန္။ ရဟန္းေတာ္တို႔သည္ ပစၥည္းေလးပါး ခ်ဳိ႕တဲ့ၾကရကား မိမိ၏တပည့္ ရွင္ငယ္ ရဟန္းငယ္မ်ားကို ပစၥည္းေလးပါးျဖင့္ မေထာက္ပံ့ ႏုိင္ၾက ကုန္။ တျဖည္းျဖည္း ဆုတ္ယုတ္လာေသာ ထိုအခါ၌ ရွင္ငယ္ ရဟန္းငယ္တို႔၏ စာသင္ယူမႈ "ပရိယတၱိ"သည္ ဆုတ္ယုတ္ေလေတာ့၏။
ပါဠိေတာ္၏ အနက္အဓိပၸါယ္ = အ႒ကထာကို ေဆာင္ထားျခင္းငွာ မစြမ္းႏုိင္ၾကေတာ့ကုန္၊ ဆရာနည္းက်က်
သင္ယူမႈ မရွိေတာ့ကုန္။ ပါဠိေတာ္၏ အစြမ္းျဖင့္သာလွ်င္ ပါဠိေတာ္သက္သက္ကိုသာလွ်င္ ေဆာင္ထား ႏိုင္ၾက ကုန္၏။ ပါဠိေတာ္သက္သက္ကိုသာလွ်င္ သင္ယူႏိုင္ၾကကုန္၏။
ထို႔ေနာက္ တျဖည္းျဖည္း ဆုတ္ယုတ္လာေသာအခါ ပါဠိေတာ္အားလံုးကိုလည္း ေဆာင္ထားျခင္းငွာ သင္ယူျခင္းငွာ မစြမ္းႏုိင္ ျဖစ္လာၾကျပန္၏၊ ထိုအခါ အနက္အဓိပၸါယ္ ခက္ခဲေသာ က်မ္းဂန္မ်ားကို မသိနားမလည္ႏိုင္ၾကသျဖင့္ အဘိဓမၼာပိဋကကို မသင္ယူၾကေတာ့ေပ။
ထိုေၾကာင့္ အဘိဓမၼာပိဋကသည္ ေရွးဦးစြာ ကြယ္ေလေပလိမ့္မည္။ (ျမန္မာႏုိငံတြင္သာ အဘိဓမၼာပိဋက ထင္ရွားစြာတည္ရွိေနေသးသည္။ အျခားေသာ ထိုင္း၊ တိဘက္၊ တရုတ္၊ ဂ်ပန္တို႔၌ မရွိေတာ့ေပ။)အဘိဓမၼာ  (၇)က်မ္းတြင္လည္း ေရွးဦးစြာ ပ႒ာန္းက်မ္းႀကီး ကြယ္ေပ်ာက္မည္။ ထို႔ေနာက္ အစဥ္အတိုင္း ယမိုက္က်မ္း၊ ကထာ၀တၳဳက်မ္း၊ ပုဂၢလပညတ္က်မ္း၊  ဓာတုကထာက်မ္း၊ ၀ိဘင္းက်မ္း၊ ဓမၼသဂၤဏီက်မ္းမ်ား ကြယ္ၾကမည္။
အဘိဓမၼာပိဋက ကြယ္ၿပီးေသာအခါ သုတၱႏၲပိဋက ကြယ္ေပ်ာက္မည္။ သုတၱႏၲပိဋကတြင္ ေရွးဦးစြာ အဂၤုတၱ-
ရနိကာယ္ ကြယ္ေပ်ာက္မည္။ ထိုေနာက္ သံယုတၱနိကာယ္ (၅)က်မ္း၊ မဇၩိမနိကာယ္ (၃)က်မ္း၊ ဒီဃနိကာယ္
(၃)က်မ္း အစဥ္အတိုင္း ကြယ္ေပ်ာက္မည္။ ဤသို႔လွ်င္ ဒီဃနိကာယ္သို႔တိုင္ေအာင္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားေသာ အခါ သုတၱႏၲပိဋကသည္ ကြယ္ေပ်ာက္သည္ မည္ေတာ့၏။
၀ိနည္းပိဋကႏွင့္တကြ ဇာတက ေဒသနာေတာ္မွ်ကိုသာလွ်င္ ေဆာင္ထားၾကေပကုန္လတၱံ႕။ သီလကို
ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေတာ္မူၾကကုန္ေသာ လဇၨီသူေတာ္ေကာင္းတို႔သည္သာလွ်င္ ၀ိနည္းပိဋကကိုေဆာင္ထား ၾကေပကုန္လတၱံ႕။ လာဘ္လာဘေပါမ်ားမႈကို အလိုရွိၾကကုန္ေသာ ရဟန္းတို႔သည္ --- "သုတၱန္တရားေတာ္တို႔ကို ေဟာၾကားျပသ ဆိုဆံုးမေသာ္လည္း ေကာင္းစြာမွတ္မိေသာ သူသည္ ေကာင္းစြာက်င့္ေသာ သူသည္ မရွိႏုိင္" --- ဟု ႏွလံုးပိုက္ၾက၍ ဇာတ္ေတာ္မ်ားကိုသာလွ်င္ ေဆာင္ထားၾက ကုန္၏။ ထို႔ေနာက္ ဇာတ္ေတာ္အားလံုးကို ေဟာေျပာျပႏိုင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္လည္းမရွိ၊ နာၾကားမည့္ ပရိသတ္လည္း မရွိေလရကား ဇာတ္ေတာ္မ်ားလည္း တျဖည္းျဖည္း ကြယ္ေပ်ာက္ေပလတၱံ႕။ ဤသို႔ ဇာတ္ေတာ္မ်ား ကြယ္ေပ်ာက္သြားေသာအခါ ၀ိနည္းပိဋကကိုသာလွ်င္ ေဆာင္ထားေပလတၱံ႕။ တျဖည္းျဖည္း ကာလဆုတ္ယုတ္လာေသာအခါ ၀ိနည္းပိဋကသည္လည္း ကြယ္ေပ်ာက္ေပလတၱံ႕။
ေနာက္ဆံုး၌ တိုင္းျပည္ကို အစိုးရေသာ မင္းတို႔သည္ --- "ဘုရားေဟာၾကားထားေတာ္မူအပ္ေသာ ဂါထာ
ဟု အသျပာတစ္ေထာင္ထုပ္ကို ဆင္ေက်ာက္ကုန္းထက္၌တင္ကာ သံုးႀကိမ္တိုင္တိုင္ ၿမိဳ႕ကိုလည့္လည္၍ ေၾကညာေစေသာ္လည္း အသျပာေထာင္ထုပ္ကို ယူမည့္သူ မရွိသျဖင့္ မင္းဘ႑ာေတာ္တိုက္သို႔ ျပန္လည္သြင္းရေသာ အခ်ိန္အခါသို႔ ေရာက္လွ်င္ ဘုရားရွင္၏ပရိယတၱိသာသနာေတာ္ျမတ္ႀကီးသည္ လံုး၀ကြယ္ေလေတာ့သည္။ (အံ-႒-၁-၆၈-၆၉။)
ပရိယတိၱသာသနာေတာ္ႀကီး ကြယ္ၿပီးေနာက္ပိုင္းကာလ၌ ရဟန္းတုိ႔၏ သကၤန္း၀တ္႐ံုပံု သပိတ္ကိုင္ပံု
လွမ္းပုံၾကြပံု ၾကည့္႐ႈပံုမ်ားသည္ ၾကည္ညိဳဖြယ္ရာဂုဏ္ကို မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ေခ်။ သကၤန္းကိုလည္း  ဆင္စြယ္ေရာင္အ၀ါေျပာ့ေျပာ့မွ်သာ ဆိုးၾကကုန္လတံၱ႕။ ထို ႔ေနာက္ ကာလၾကာေညာင္းျပန္ေသာအခါ သကၤန္းကိ ု အ၀ါေရာင္မွ်ပင္မဆိုးေတာ့ဘဲ ပိတ္ျဖဴကို ကပၸဗိႏၵဳထိုး၍ေသာ္လည္းေကာင္း လူတို႔၀တ္သကဲ့သို႔ ခါးပံုစထိုး၍ေသာ္လည္းေကာင္း၀တ္ဆင္ၾကကုန္လတံၱ႕။ (ေယာနကတိုင္းသားတို႔၏ အ၀တ္ျဖဴ၀တ္ေသာ ဓေလ့ထံုးစံသည္ ကႆပဘုရားရွင္၏သာသနာေတာ္ ေနာက္ပိုင္းကာလ၌ ရဟန္းပ်က္တို႕၏ ၾကြင္းက်န္ေသာ ဓေလ့ထံုးစံျဖစ္သည္ဟု အဆိုရွိ၏။)
ထို႔ေနာက္ တစ္ဖန္ ပိတ္ျဖဴသကၤန္းကိုပင္ ၀တ္႐ံုမႈ မျပဳေတာ့ဘဲ သကၤန္းအပိုင္းအစငယ္ တစ္ခုကို လက္မွာ ခ်ည္၍လည္းေကာင္း၊ လည္ပင္းမွာ ခ်ည္၍လည္းေကာင္း၊ ဆံပင္မွာ ခ်ည္၍လည္းေကာင္း ရဟန္းဟူေသာ အထိမ္းအမွတ္မွ်သာ ထားၾကကုန္လတံၱ႕။ ထို႔ျပင္ သားမယားယူကာ ေရာင္း၀ယ္ စိုက္ပ်ဳိးျခင္းတို႔ကို လုပ္ကိုင္၍ အသက္ေမြးၾကကုန္လတံၱ႕။ ဤကဲ့သို႔ေသာ ရဟန္းတု ရဟန္းေယာင္မ်ဳိးကိုပင္ ရည္ရြယ္ေတာ္မူ၍ ဘုရားရွင္က ေအာက္ပါအတုိင္း ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ျခင္း ျဖစ္၏။
ဘ၀ိႆႏိၲ ေခါ ပနာနႏၵ အနာဂတမဒၶါနံ ေဂါၾတဘုေနာ ကာသာ၀ကဏၭာ ဒုႆီလာ ပါပဓမၼာ၊ ေတသု
ဒုႆီေလသု သံဃံ ဥဒိၵႆ ဒါနံ ဒႆႏိၲ၊ တဒါပါဟံ အာနႏၵ သံဃဂတံ ဒကိၡဏံ အသေခ်ၤယ်ံ အပၸေမယ်ံ ၀ဒါမိ။
အာနႏၵာ ...စင္စစ္ ေနာင္အနာဂတ္ကာလ၌ ရဟန္းဟူေသာ အႏြယ္မွ်ကို ေဆာင္ကုန္ေသာ သကၤန္း
လည္၌ေရာက္ကုန္ေသာ သီလမရွိကုန္ေသာ ယုတ္မာေသာ တရားရွိသူတို႔သည္ ျဖစ္ေပၚလာေပကုန္လတၱံ႕၊ ထိုသီလ မရွိကုန္ေသာ သူတို႔၌ သံဃာကို ရည္ၫႊန္း၍ အလွဴကို ေပးလွဴကုန္လတၱံ႕။ အာနႏၵာ ... ထိုကဲ့သို႔ေသာအခါမ်ဳိး၌ေသာ္လည္း သံဃိကအလွဴကို မေရတြက္ႏုိင္ မႏႈိင္းယွဥ္ႏုိင္ေသာ အက်ဳိးရွိ၏ဟု ငါဘုရားေဟာေတာ္မူ၏။ အာနႏၵာ မည္သည့္ နည္းပရိယာယ္ႏွင့္မွ် သံဃိကဒါနထက္ ပုဂၢလိကဒါနကို အထူးသျဖင့္ အက်ဳိးမ်ား၏ဟုငါဘုရား ေဟာေတာ္မမူေပ။ (မ-၃-၂၉၉။ ဒကၡိဏ၀ိဘဂၤသုတ္။)
ေနာက္ဆံုး၌ ရဟန္းပ်က္တို႔သည္ ထုိသကၤန္းစကိုပင္ အက်ယ္ခ်ဲ႕သည့္ အက်ဳိးမရွိသည့္ လုပ္ငန္းရပ္အျဖစ္
သတ္မွတ္ကာ ပယ္စြန္႔ပစ္ၾကကုန္လတၱံ႕။ ထိုအခါ လိဂၤသာသနာသည္ ကြယ္သည္ မည္ေပ၏။
ဓာတုသာသနာေတာ္ျမတ္ႀကီး ကြယ္ပပံုကို ဤသို႔ သိရွိပါေလ။ ပရိနိဗၺာန္သည္-
ကိေလသပရိနိဗၺာန္ --- ေဂါတမရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား၏ ကိေလသာတို႔၏ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းမႈ = ကိေလသပရိ-
နိဗၺာန္သည္ မဟာသကၠရာဇ္ (၁၀၃)ခု ကဆုန္လျပည္ေန႔၌ မဟာေဗာဓိမ႑ိဳင္၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။ (ကိေလသပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူရာ အခ်ိန္အခါကာလ ျပဳေတာ္မူရာ ဌာနသည္ အတိအက် ရွိခဲ့၏။ ယင္း ကိေလသပရိနိဗၺာန္ကိုပင္သဥပါဒိေသသနိဗၺာန္ဟူ၍လည္း ေခၚ၏။ ကိေလသာအားလံုး ခ်ဳပ္ၿငိမ္း သြားေသာ္လည္း ကိေလသာႏွင့္တကြေသာ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္မွ အျခားတစ္ပါးေသာ အဗ်ာကတ အမည္ရေသာ ခႏၶာငါးပါးတို႔ ၾကြင္းက်န္ေနေသးေသာ မခ်ဳပ္ၿငိမ္းေသးေသာေၾကာင့္ သဥပါဒိေသသနိဗၺာန္ဟု ဆိုသည္။)
ခႏၶပရိနိဗၺာန္  --- ၀ိပါက္ကမၼဇ႐ုပ္တို႔၏ တစ္နည္းဆိုေသာ္ ၾကြင္းက်န္ေနေသးေသာ ခႏၶာတို႔၏ အၿပီးတိုင္
ခ်ဳပ္ၿငိမ္းမႈသည္ ခႏၶပရိနိဗၺာန္ မည္၏။ ယင္း ခႏၶပရိနိဗၺာန္သည္ ကုသိနာ႐ုံျပည္ မလာမင္းတို႔၏ အင္ၾကင္း
ဥယ်ာဥ္၌ ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူေသာအခါ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။ ယင္းခႏၶပရိနိဗၺာန္ကို အႏုပါဒိေသသနိဗၺာန္
ဟူ၍လည္း ေခၚဆိုေပသည္။ ခႏၶာငါးပါးတို႔၏ ေနာင္တစ္ဖန္ မျဖစ္ေသာ ခ်ဳပ္ျခင္းျဖင့္ အၾကြင္းမဲ့ ခ်ဳပ္ၿငိမ္း
ဓာတုပရိနိဗၺာန္ --- ထုိသို႔ ခႏၶပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူရာတြင္ လူတို႔၏ အက်ဳိးစီးပြားအလို႔ငွာ ---
"ငါဘုရားရွင္သည္ လူ႕ေလာက၌ ၾကာျမင့္စြာ ရပ္တည္ခြင့္မရဘဲ ပရိနိဗၺာန္ စံလြန္ေတာ္မူရေပေတာ့အံ့၊ ငါ
ဘုရားရွင္၏ သာသနာေတာ္သည္လည္း လူ႕ျပည္လူ႕ေလာက အရပ္ေဒသအားလံုး၌ က်ယ္ျပန္႔မႈ မရွိေသး ပ်ံ႕ႏွံ႕မႈမရွိေသး၊ ထိုေၾကာင့္ ပရိနိဗၺာန္စံလြန္သြားေတာ္မူေသာ ငါဘုရားရွင္၏လည္း မုန္ညင္းေစ့ ပမာဏရွိေသာ ဓာတ္ေတာ္ ေမြေတာ္မွ်ကိုေသာ္လည္း ယူေဆာင္၍ မိမိ မိမိ၏ ေနရာဌာန၌ ေစတီေတာ္ကို တည္ထားကိုးကြယ္လ်က္ ျပဳစုလုပ္ေကြၽးေသာ လူမ်ားအေပါင္းသည္ နတ္ရြာသုဂတိလွ်င္ လည္းေလ်ာင္းရာ ရွိသည္ ျဖစ္ေစသတည္း။"
ဤသို႔လွ်င္ ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္မ်ားကို အစိတ္စိတ္ၿပိဳကြဲတည္ရွိေအာင္ ေရႊတံုး ေရႊခဲကဲ့သို႔ တစ္လံုးတစ္ခဲ
ဤ (၇)ဆူေသာ ဓာတ္ေတာ္တို႔သည္ ပင္ကိုမူလ ပကတိ အေနအထားအတိုင္း တည္ရွိေတာ္မူၾကကုန္၏၊
ၿပိဳကြဲမႈ မရွိၾကကုန္။ ၾကြင္းက်န္ေသာ ဓာတ္ေတာ္တို႔ကား အစိတ္စိတ္ အႁမႊာႁမႊာ ကြဲေတာ္မူၾကကုန္၏။ ထုိတြင္
၁။ အေသးဆံုးဓာတ္ေတာ္တို႔ကား မုန္ညင္းေစ့ခန္႔ ပမာဏရွိကုန္၏။ ျမတ္ေလးပန္းငံု အေရာင္အဆင္း ရွိကုန္၏။
၂။ အရြယ္အလတ္အစားဓာတ္ေတာ္တို႔ကား အလယ္၌ ထက္ပိုင္းက်ဳိးသြားေသာ ဆန္ကြဲခန္႔ ပမာဏ ရွိကုန္၏။ အလြန္ စင္ၾကယ္ သန္႔ရွင္း ေတာက္ပေသာ ပုလဲအဆင္းႏွင့္ တူကုန္၏။
၃။ အႀကီးဆံုးဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္တို႔ကား အလယ္၌ကြဲေနေသာ ပဲေနာက္ေစ့ခန္႔ ပမာဏရွိကုန္၏၊ ေရႊအဆင္းႏွင့္တူေသာ အေရာင္အဆင္းရွိကုန္၏။ (ဒီ-႒-၂-၁၉၆။)
ဤအထက္ပါ ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္ အားလံုးတို႔ကို ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ ထပ္၍ မၿပိဳကြဲ မပ်က္စီးႏုိင္ေသာ
ထိုသို႔ ခႏၶပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူရာတြင္ လူတို႔၏ အက်ဳိးစီးပြား အလို႔ငွာ မၿပိဳမကြဲ မပ်က္မစီးေသာ "အသမၻိႏၷ"
ဓာတ္ေတာ္မ်ား က်န္ရစ္ခဲ့၏။ ထိုဓာတ္ေတာ္တို႔သည္ လူတို႔ပူေဇာ္သကၠာရ ျပဳရန္အတြက္ ျမတ္စြာဘုရားသခင္၏ အဓိ႒ာန္ေတာ္ေၾကာင့္ တည္ရွိေနျခင္းျဖစ္၏။ ႏွစ္ကာလၾကာေညာင္းလတ္ေသာ္ လူတို႔သည္ ပစၥည္းဥစၥာရွာျခင္း၌ အခ်ိန္ကုန္ကာ အသိဉာဏ္ပညာ ေခါင္းပါးလာ၍ ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္ တို႔အား ျမတ္ႏိုးပူေဇာ္မႈ မျပဳၾကေတာ့လတၱံ႕။
ထိုအခါ လူ႕ျပည္ နတ္ျပည္ နဂါးျပည္ ျဗဟၼာ့ျပည္တို႔၌ ရွိရွိသမွ် ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္တို႔သည္ မဟာေဗာဓိမ႑ိဳင္သို႔ ၾကြေတာ္မူၾကကုန္လတၱံ႕။
အလံုးစံုေသာ ဓာတ္ေတာ္တို႔သည္ မဟာေဗာဓိမ႑ိဳင္၌ စုေ၀းေပါင္းဆံုလ်က္ ျမတ္စြာဘုရား၏ ႐ုပ္ပံုေတာ္
အသြင္ကိုယူ၍ ေဗာဓိမ႑ိဳင္၌ ထက္၀ယ္ဖြဲ႕ေခြ ေနေတာ္မူလတၱံ႕။ ထိုဓာတ္ေပါင္းစု ဗုဒၶ႐ုပ္ပံုေတာ္သည္ (၃၂)ပါးေသာ ေယာက်္ားျမတ္တို႔၏ လကၡဏာေတာ္ႀကီးç (၈၀)ေသာ လကၡဏာေတာ္ငယ္တို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုလ်က္ ဗ်ာမပဘာ လွ်ံ၀ါတင့္ထြန္း ေရာင္ျခည္ေတာ္၀န္းတို ႔ျဖင့္ တင့္တယ္စြာ စမၸါယ္ေတာ္မူလတၱံ႕။ ထို႔ျပင္ ေရမီးအစံုအစံုေသာ တန္ခိုးျပာဋိဟာမ်ားကို ျပေတာ္မူလတၱံ႕။
ထိုအခါ ထိုအရပ္သို႔ ေရာက္ရွိလာေသာ လူသားျဖစ္ေသာ သတၱ၀ါတစ္စံုတစ္ေယာက္ မည္သည္ မရွိ
ျဖစ္ေပလတၱံ႕။ စၾက၀ဠာေပါင္း တိုက္တစ္ေသာင္း အတြင္း၌ တည္ရွိၾကကုန္ေသာနတ္ျဗဟၼာအားလံုး တို႔သည္သာလွ်င္ စုေ၀း ေရာက္ရွိလာၾကကုန္၍  ---
" ယေန႔ ကိုယ္ေတာ္အား (၁၀)ပါး၊ ဉာဏ္ေတာ္အား (၁၀)ပါးႏွင့္ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ ဘုရားရွင္သည္ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူေလ၏။ ဤေန႔ ဤအခ်ိန္အခါမွစ၍ ေလာက၌ အမိုက္ေမွာင္အတိ ျဖစ္ေပလတၱံ႕။"
- ဟု ငိုျမည္တမ္းၾကေပကုန္လတၱံ႕။ ထို႔ေနာက္ ဓာတ္ေပါင္းစု႐ုပ္ရွင္ေတာ္ အတြင္းမွ
ေတေဇာဓာတ္သည္ ထၾကြလာၿပီးလွ်င္ အားလံုးေသာ ဓာတ္ေတာ္တို႔သည္ ေလာင္ကြၽမ္း၍ အၾကြင္းအက်န္မရွိ ကုန္ခန္းသြားေပလတၱံ႕။
ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္ဟူသည္မွာလည္း ပရမတၳသစၥာနယ္မွ ဆိုရေသာ္ ႐ုပ္ကလာပ္တို႔၏ အေပါင္းအစုသာ
ျဖစ္၏။ ႐ုပ္ကလာပ္တစ္ခု၏ အတြင္း၌ တည္ရွိေသာ ဥတုေခၚသည့္ ေတေဇာဓာတ္ေၾကာင့္ ဆင့္ကဲဆင့္ကဲ
ျဖစ္ပြားေနေသာ ဥတုဇၾသဇ႒မက႐ုပ္တို႔သာ ျဖစ္ၾက၏။  ယင္း  ဥတုဇၾသဇ႒မက႐ုပ္တို႔တြင္ ႐ုပ္ကလာပ္တိုင္း ႐ုပ္ကလာပ္တုိင္း၌ ပါ၀င္တည္ရွိေသာ ေတေဇာဓာတ္မွာ သဘာ၀သတၱိစြမ္းအင္ လြန္ကဲထက္ျမက္ စူးရွလာကာ ကလာပ္တူ ႐ုပ္တရားတို႔ကို အၾကြင္းအက်န္မရွိေအာင္ ေလာင္ကြၽမ္းလိုက္ေပေတာ့သည္။
ဓာတ္ေပါင္းစု ႐ုပ္ရွင္ေတာ္ျမတ္မွ ထေျမာက္ျဖစ္ေပၚလာေသာ မီးေတာက္မီးလွ်ံသည္ ျဗဟၼာ့ျပည္သို႔တုိင္
ေအာင္ တက္ေပလတၱံ႕၊ မုန္ညင္းေစ့ခန္႔ ပမာဏရွိေသာ ၾကြင္းက်န္ေနေသာ ဓာတ္ေတာ္၏ ထင္ရွား တည္ရွိေနေသးပါမူ တစ္ဆက္တည္းေသာ မီးေတာက္မီးလွ်ံသာ ျဖစ္ေပၚေနေပလတၱံ႕။ ဓာတ္ေတာ္ ေမြေတာ္မ်ား အားလံုးကုန္ဆံုးသြားေသာ အခါ၌ မီးေတာက္မီးလွ်ံသည္ ျပတ္စဲ၍ သြားေပလတၱံ႕။ ဤကဲ့သို႔ေသာ ႀကီးက်ယ္ေသာ အာႏုေဘာ္ကို ထင္ရွားျပေတာ္မူလ်က္ ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္တို႔သည္ ကြယ္ေပ်ာက္၍ သြားၾကေပကုန္လတၱံ႕။
ထိုအခ်ိန္အခါ၌ ညီညာျဖျဖ စည္းေ၀းမိၾကကုန္ေသာ ေသာင္းေလာကဓာတ္တစ္ခြင္မွ နတ္ျဗဟၼာအေပါင္း
တို႔သည္ သမၼာသမၺဳဒၶဘုရားရွင္တို႔၏  ပရိနိဗၺာန္ စံလြန္ေတာ္မူရာ ေန႔အခါ၌ကဲ့သို႔ပင္ နတ္၌ျဖစ္ကုန္ေသာ နံ႔သာပန္း တူရိယာ စသည္တို႔ျဖင့္ ပူေဇာ္မႈကို ျပဳၾကကုန္၍ သံုးႀကိမ္တိုင္တိုင္ လက်္ာရစ္ လွည့္လည္ ကုန္လ်က္ အ႐ုိအေသျပဳကာ ရွိခိုးၾကကုန္၍ ---
အနာဂေတ ဥပၸဇၨနကံ ဗုဒၶံ ပႆိတံု လဘိႆာမ ဘဂ၀ါ။
ပြင့္ေတာ္မူလတၱံ႕ေသာ သမၼာသမၺဳဒၶဘုရားရွင္ကို ဖူးေျမာ္ခြင့္ကို ရလိုပါကုန္၏ဘုရား ---
ဤသို႔ ေလွ်ာက္ထား၍ မိမိ မိမိ၏ နတ္ျပည္ ျဗဟၼာျပည္ ဌာနသို႔ပင္ ျပန္သြားၾကကုန္၏။
ေတ စိမံ သဒၶမၼံ အႏၲရဓာေပႏိၲ --- ထိုရဟန္းတို႔သည္ ဤသာသနာေတာ္ကိုလည္း ကြယ္ေပ်ာက္ေစသည္
မည္ကုန္၏။ (အံ-၁၈-၁၉။)ဟူေသာ ေဒသနာေတာ္ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ သာသနာကြယ္ျခင္းငါးမ်ဳိးကို အဂုၤတၱရအ႒ကထာ (အံ-႒-၁-၆၇-၇၂။)၌ ေအာက္ပါအတိုင္း ဖြင့္ဆိုထား၏။
၁။ အဓိဂမအႏၲရဓာန   = အဓိဂမသာသနာေတာ္၏ ကြယ္ျခင္း
၂။ ပဋိပတိၱအႏၲရဓာန   = ပဋိပတိၱသာသနာေတာ္၏ ကြယ္ျခင္း
၃။ ပရိယတိၱအႏၲရဓာန  = ပရိယတိၱသာသနာေတာ္၏ ကြယ္ျခင္း
၄။ လိဂၤအႏၲရဓာန       = လိဂၤသာသနာေတာ္၏ ကြယ္ျခင္း
၅။ ဓာတုအႏၲရဓာန     = ဓာတုသာသနာေတာ္၏ ကြယ္ျခင္း
ထိုငါးပါးတို႔တြင္ ျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္၌ မဂ္ေလးပါး ဖိုလ္ေလးပါး ပဋိသမိၻဒါေလးပါး ၀ိဇၨာသံုးပါး
အဘိညာဏ္ေျခာက္ပါး --- ဤတရားမ်ားသည္ အရိယာသူေတာ္ေကာင္းတို႔ ရအပ္ ေရာက္အပ္ေသာ တရားမ်ားျဖစ္ၾက၍ ---  "အဓိဂမ" မည္၏။ ဆုတ္ယုတ္ ကြယ္ေပ်ာက္ေသာအခါ ပဋိသမိၻဒါဉာဏ္ေလးပါးမွ စ၍ အစဥ္အတုိင္းဆုတ္ယုတ္ ကြယ္ေပ်ာက္သြား၏။ ဘုရားရွင္တို႔ ပရိနိဗၺာန္ စံလြန္ေတာ္မူၿပီးေနာက္ ႏွစ္ေပါင္း (၁၀၀၀)အတြင္း၌သာလွ်င္ အရိယာ သူေတာ္ေကာင္းတို႔သည္ ပဋိသမိၻဒါဉာဏ္တို႔ကို ျဖစ္ေစျခင္းငွာ စြမ္းႏိုင္ၾကကုန္၏။ ထိုႏွစ္ေပါင္းတစ္ေထာင္မွ ေနာက္ပိုင္းကာလ၌ အဘိညာဏ္ (၆)ပါးတို႔ကိုသာ ျဖစ္ေစျခင္းငွာ စြမ္းႏိုင္ၾကကုန္၏။
ထိုမွ ေနာက္ပိုင္းကာလ၌ကား အဘိညာဏ္ (၆)ပါးတို႔ကိုေသာ္လည္း ျဖစ္ေစျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ကုန္ရကား ၀ိဇၨာသံုးပါး တို႔ကိုသာ ျဖစ္ေစျခင္းငွာ စြမ္းႏိုင္ၾကကုန္၏။ တစ္ဖန္ ကာလၾကာေညာင္း၍ လာလတ္ကုန္ေသာ္ ထို၀ိဇၨာသံုးပါး တို႔ကိုေသာ္လည္း ျဖစ္ေစျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ကုန္ရကား စ်ာန္အေစးခန္းေျခာက္ေနသည့္ သုကၡ၀ိပႆက ရဟႏၲာနိဒါနကထာဃ အရွင္ျမတ္တို႔သာ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္ၾကကုန္၏။ ဤနည္းလမ္း ဥပါယ္အတိုင္း တျဖည္းျဖည္း ကာလၾကာေညာင္း၍ လာလတ္ေသာ္ အနာဂါမ္ပုဂၢိဳလ္ သကဒါဂါမ္ပုဂၢိဳလ္ ေသာတာပန္ပုဂၢိဳလ္တို႔သာ ျဖစ္ႏိုင္ၾကကုန္၏။
ထိုအရိယာသူေတာ္ေကာင္းတို႔သည္ ေလာက၌ ထင္ရွား တည္ရွိေနသမွ် ကာလပတ္လံုး ဘုရားရွင္၏ အဓိဂမသာသနာျမတ္ႀကီးသည္ ကြယ္ေပ်ာက္သည္ မမည္ေသး။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ပိတ္ဆံုး ေသာတာပန္ အရိယာ သူေတာ္ေကာင္း၏ အသက္ ကုန္ဆံုးသြားေသာအခါ၌ကား ဘုရားရွင္ ဆိုဆံုးမထားေတာ္မူခဲ့ေသာ အဓိဂမသာသနာျမတ္ႀကီးသည္ ကြယ္သည္ မည္ေပသည္။
ဤကား --- အဓိဂမ အႏၲရဓာန = အဓိဂမသာသနာေတာ္၏ ကြယ္ျခင္းမည္၏။ (အံ-႒-၁-၆၇။)
ပဋိပတိၱသာသနာေတာ္ကြယ္ပံု
သာသနာေတာ္ေနာက္ပိုင္း၌ စ်ာန္ ၀ိပႆနာ မဂ္ဖိုလ္တရားတို႔ကို ျဖစ္ေစျခင္းငွာ ရေအာင္ အားထုတ္
ျခင္းငွာ  မစြမ္းႏိုင္ကုန္ရကား သီလ စင္ၾကယ္႐ုံမွ်သာ ထိန္သိမ္းေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ၾကကုန္၏၊ က်င့္ႏုိင္ၾကကုန္၏၊ စတုပါရိသုဒိၶသီလမွ်ကိုသာလွ်င္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ထားႏိုင္ၾကကုန္၏။ တစ္ဖန္ တျဖည္းျဖည္း ကာလၾကာ ေညာင္း၍ လာလတ္ျပန္ေသာ အခါ၌ ---
"သီလံ ပရိပုဏံၰ ကတြာ ရကၡာမ၊ ပဓာနÍၥ အႏုယုÍၨာမ၊ န စ မဂံၢ ၀ါ ဖလံ ၀ါ သစိၦကာတံု သေကၠာမ၊ နတၳိဣဒါနိ အရိယဓမၼပဋိေ၀ေဓာ"  (အံ-႒-၁-၆၇။)
" သီလကို ျပည့္ျပည့္စံုစံု ျပဳက်င့္၍ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ၾကကုန္အံ့၊ ပဓာန အမည္ရသည့္ သမထ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ ကမၼ႒ာန္းကိုလည္း အားထုတ္ၾကပါကုန္အံ့၊ သုိ႔ေသာ္ အရိယမဂ္တရားကို လည္းေကာင္း၊  အရိယာဖိုလ္တရားကိုလည္းေကာင္း မ်က္ေမွာက္ျပဳ ျခင္းငွာ ငါတို႔ စြမ္းႏိုင္ေတာ့မည္ကား မဟုတ္ကုန္၊ အရိယမဂ္ဖိုလ္တရားထူး တရားျမတ္ကို ထိုးထြင္း သိျမင္ျခင္းသည္ကား ဤယခုအခါ၌ မရွိႏိုင္ေတာ့ၿပီ။" ---
ဤသို႔လွ်င္ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ စိတ္ႏွလံုးေလွ်ာ့ခ်လ်က္ သမထ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာအမႈ၌  ပ်င္းရိ ျခင္း
မ်ားကုန္သည္ျဖစ္၍ အခ်င္းခ်င္း တစ္ပါးသည္ တစ္ပါးအား အာပတ္ျဖင့္ ေစာဒနာျခင္းကိုလည္း မျပဳၾကေတာ့
ကုန္၊ တားျမစ္ျခင္းကိုလည္း မျပဳၾကေတာ့ကုန္၊ ၀ိနည္းက်င့္၀တ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ အပ္သေလာ မအပ္သေလာ ဟု ေတြးေတာမႈ ၀ိနယကုကၠဳစၥတရားမွ်လည္း မရွိၾကေတာ့ေလကုန္။ ထိုအခါမွစ၍ ေရွးဦးစြာ ငယ္ကုန္ ငယ္ကုန္ေသာသိကၡာပုဒ္တို႔ကို လြန္က်ဴးခ်ဳိးေဖာက္ၾကကုန္၏။ ထို႔ေနာက္တျဖည္းျဖည္း အခ်ိန္ကာလ ၾကာေညာင္း၍ ဆုတ္ယုတ္လာလတ္ျပန္ေသာအခါ ပါစိတ္အာပတ္ ထုလႅစၥဥ္းအာပတ္တို႔ကို က်ဴးလြန္ၾကျပန္ ကုန္၏။ ထို႔ေနာက္ သံဃာဒိေသသ္အာပတ္တို႔ကို က်ဴးလြန္ၾကျပန္ကုန္၏။ ပါရာဇိကေလးပါးမွ်သည္သာလွ်င္ ရဟန္းေတာ္တို႔ က်င့္ဖို႔ရန္ ရပ္တည္ေနေတာ့၏။ ပါရာဇိကသိကၡာပုဒ္ ေလးပါးတို႔ကို ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္ မူၾကကုန္ေသာ ရဟန္းေတာ္တို႔၏ အရာသည္ေသာ္လည္းေကာင္း အေထာင္သည္ ေသာ္လည္းေကာင္း ထင္ရွားရွိလတ္ေသာ္ ဘုရားရွင္၏ ပဋိပတၱိသာသနာေတာ္ျမတ္ႀကီးသည္ ကြယ္သည္ မည္သည္  မျဖစ္ေသးေပ။ သာသနာေတာ္တြင္ ပါရာဇိက သိကၡာပုဒ္ေလးပါးမွ်ကိုပင္ လံုျခံဳစြာ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္လ်က္ သီလကို ျဖည့္က်င့္ေနေသာ ေနာက္ဆံုးပိတ္ ရဟန္းေတာ္၏ ပါရာဇိကသီလ၏ ပ်က္စီးျခင္းေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ အသက္၏ကုန္ျခင္း = ပ်ံလြန္ေတာ္မူျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း ပဋိပတိၱသာသနာေတာ္သည္ ကြယ္ေလ၏။
ဤသို႔လွ်င္ ---
ပါရာဇိကေလးပါးကို ေစာင့္ထိန္းေသာ ရဟန္းတစ္ပါးမွ် မက်န္ေသာအခါ ပဋိပတိၱသာသနာေတာ္သည္ ကြယ္သည္ မည္ေတာ့၏။
(အံ-႒-၁-၆၇-၆၈။)
Posted by အတၱ at 11:26 PM 0 comments
Saturday, January 23, 2010
အိႏၵိယျပည္၌ ဗုဒၶဘာသာ ကြယ္ရျခင္းအေၾကာင္း
အိႏၵိယျပည္သည္ ဗုဒၶျမတ္စြာ ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္ခဲ့ေသာ မဟာေဗာဓိပင္တည္ရွိေသာ ပထမဆုံး သာသနာ ပႏၷက္ခ်ရာ တိုင္းျပည္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ထို႔မွတဆင့္ သီဟို၊ ဗီယက္နာမ္၊ လာအို၊ အာဖဂန္၊ ကေမၻာဒီယား၊ ယိုးဒယား ေဒသမ်ားသို႔ျပန္႔ႏွံ႕ကာ ေနာက္ဆုံး ျမန္မာျပည္သို႔ေရာက္လာခဲ့သည္။ ထိုသို႔ သာသနာထြန္းကာရာ ၊ ဘုရားပြင့္ရာ ေဒသပင္လွ်င္ သာသာနာကြယ္ေပ်ာက္ခဲ့ရေသးလွ်င္ ကၽြန္ဳပ္တို႔ တိုင္းျပည္တြင္ေရာ မည္မွ် ၾကာေအာင္ သာသနာရွိေနနိုင္မည္နည္း???
အိႏၵိယျပည္၏ သာသနာသမိုင္းကို ေလ့လာၾကည့္လွ်င္ ေအာက္ပါ အခ်က္သုံးခ်က္သည္ သာသနာကြယ္ ရျခင္းအေၾကာင္းရင္းျဖစ္သည္ကိုေတြ႕ရပါသည္။
၁။ ရဟန္းေတာ္မ်ား သီလ၊ ေမတၱာ၊ ခႏၱီစေသာ အေျခခံ ရဟန္က်င့္၀တ္မ်ား၌ ေလ်ာ့ပါးအားနည္းျခင္း၊ ေနာက္ဆုံး လုံး၀ သိကၡာမရွိျခင္း။
၂။ အတၱ၀ါဒသည္ ေခါင္းေဆာင္အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ ပုံစံအမ်ဳိးမ်ဳိးတို႔ျဖင့္ အတြင္းလႈိက္၍ေမႊျခင္း။ (ေနာက္ဆုံး ဗုဒၶဘာသာ အမည္မွ်သာခံ၍ အတၱကို မ႑ဳိင္ထားေသာ မဟာယန ရဟန္းမ်ားျဖစ္လာရျခင္း၊ ထိုမွတဆင့္ ဂိုဏ္းဆရာ၊ ေမွာဆရာအျဖစ္သို႔ ေရာက္ျခင္း။)
၃။ အျခားေသာ ၀ါဒရွိ မင္းအစိုးရ တို႔၏ အဓမၼအၾကမ္းဖက္၍ ႏွိပ္စက္သတ္ျဖတ္ျခင္း။
ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူၿပီးေနာက္ အႏွစ္တရာၾကာေသာအခါ ၀ဇၨီတိုင္းသား ရဟန္းမ်ားသည္ ၀ိနည္းဥပေဒကို ရိုေသစြာမလိုက္နာၾကေတာ့ပဲ ေရႊေငြႏွင့္ ေသရည္ေသရက္ စသည္တို႔ကို ရဟန္းတို႔ႏွင့္အပ္စပ္သည္ စသည္ျဖင့္ အဓမၼတရား ဆယ္ပါးကို တီထြင္ျပဳလုပ္လာၾကသည္။ လူႏွင့္နီးစပ္ရန္ ၀ိနည္း ကိုျပန္လည္ျပင္ဆင္လိုၾက၏။ မေထရ္ႀကီးမ်ားက ၀ိနည္းေဒသနာသည္ အာဏာေဒသနာေတာ္ ျဖစ္၍ တိတိက်က် လိုက္နာရမည္ဟု ေၾကျငာခဲ့ၾက၏။ အႀကီးအက်ယ္ ျငင္းခုန္ၾက၏။ စိတ္၀မ္းကြဲၾက၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ေ၀သာလီျပည္၌ ကာလာေသာကမင္းကို အမွီသဟဲျပဳ၍ ဒုတိယသံဂါယနာတင္ၾကၿပီးလွ်င္ အဓမၼတရားမ်ား ကိုပယ္ဖ်က္ခဲ့ၾကရသည္။ တိတိက်က် ျပတ္ျပတ္သားသား ဆုံးျဖတ္၍ ၀ိနည္းေလးစားေသာ ယင္းမေထရ္ႀကီး မ်ားကို ေထရ၀ါရဂိုဏ္းဟု၄င္း၊ အဓမၼ၀တၳဳဆယ္ပါးကို တီထြင္ေသာ သံဃာမ်ားကို မဟာသံဃိကဂိုဏ္းဟု၄င္း ေခၚတြင္ခဲ့ၾက၏။ မဟာသံဃိကဂိုဏ္းကလည္း သီးျခား သံဂါယနာတင္ၾကျပန္သည္။
ဒုတိယ သံဂါယနာေခတ္မွစ၍ တတိယ သံဂါယနာေခတ္ (အေသာကမင္းေခတ္) အထိ 125 ႏွစ္အတြင္း ေထရ၀ါဒမွ (12)ဂိုဏ္း၊ မဟာသံဃိကမွ (6)ဂိုဏ္း အသီးသီးကြဲထြက္ၾကျပန္သည္။
ထို႔ေနာက္ ဗုဒၶဘာသာအမည္ခံ ဂိုဏ္းမ်ားက ျမတ္စြာဘုရားကို ထာ၀ရဘုရား၊ ထာ၀ရဘုံ စသည္ျဖင့္ အေတြးအေခၚ တရားသစ္မ်ားကို ဖန္တီးလာၾကကုန္၏။ ထို႕ေၾကာင့္ မဟာေမာဂၢလိပုတၱတိႆ စေသာ မဟာေထရ္ႀကီးတို႔သည္ ပါဋလိပုတ္ျပည္၌ အေသာကမင္းကို မွီ၍ တတိယ သံဂါယနာတင္ၾကရသည္။
မူရင္းတရားေတာ္ကို မလိုက္နာခ်င္ေသာ သံဃာမ်ားကလည္း သီးျခား သုတ္၊ ၀ိနည္း၊ အဘိဓမၼာ တို႔ကို တီထြင္၍ သီးျခား သံဂါယနာတင္ၾကျပန္သည္။ အယူ၀ါဒ အက်င့္သိကၡာ၌ အလြန္းအမင္း ကြဲျပားျခားနား ၾကေလၿပီ။
အေသာကမင္း၏ ေနာက္ကာလ၌ အိႏၵိယျပည္တြင္ လူမ်ဳိးအသီးသီး၊ မင္းဆက္အမ်ဳိးမ်ဳိး ၀င္ေရာက္ လာၾကရာ ဆုံဂ မင္းဆက္ ပုရွမိႀတမင္း( BC-184)ခန္႔တြင္ ထိုမင္းသည္ ျဗဟၼဏ၀ါဒ ရွင္သန္ျပန္႔ပြားေရး အတြက္ ကုကၠဳဋာရာမ စေသာ သာသနာ့အေဆာက္အဦ မ်ားစြာႏွင့္ သံဃာေတာ္မ်ားကို ဖ်က္ဆီးသတ္ျဖတ္ခဲသည္။ က်န္ေသာ သံဃာမ်ားကိုလည္း သံဃာဦးေခါင္းတစ္လုံး ဆုေငြ 500 စသည္ျဖင့္ေၾကျငာ ခဲ့သူျဖစ္သည္။ ရိုးရိုးေသသူမ်ားပင္လွ်င္ ကတုံးရိတ္ၿပီး ဆုေငြထုတ္ယူုၾကသည္ဟုပင္ ထင္ရွားခဲ့ေသာ ေခတ္ျဖစ္သည္။
၄င္းေနာက္တြင္ ဗုဒၶဘာသာအမည္ခံ သဗၺတၳိ၀ါဒဂိုဏ္းကလည္း က်မ္းစာအမ်ဳိးမ်ဳိး ေရးသား၍ အခ်င္းခ်င္း အျငင္းပြားၾကျပန္ရာ ဂ်လန္ဒရၿမိဳ႕(ကစ္ရွမီးယား)၌ ကနိသွ်ကမင္းႀကီး ႏွင့္ ၀သုမိတၱ၊ အႆေဃာသမေထရ္ႀကီးတို႔ ဦးစီး၍ သံဂါယနာ တင္ခဲ့ၾကျပန္သည္။ ထိုအခါ ၀ိဘာသွ်ေခၚ (မဟာယန) အ႒ကထာႀကီး သုံးက်မ္းကို ျပဳစု၍ ၀ိဘာသွ်ဂိုဏ္းဟု ကြဲျပားခဲ့၏။
၁။  ဟိနယာန (အရဟတၱယာန၊ သာ၀ကယာန)
၂။  ပေစၥကဗုဒၶယာန
၃။  ဗုဒၶယာန (မဟယန ေဗာဓိသတၱလမ္းစဥ္) ဟု လမ္းသုံးသြယ္တီထြင္ၾကကုန္၏။
(၁)ရာစု၊ (၂)ရာစုတို႔တြင္ ဟိနယာနကို က်ဥ္းေျမာင္းယုတ္ညံ့သည္ ဟုရႈတ္ခ်ကာ ရဟႏၱာကို အထင္ေသးလာၾက၏။ ၄င္းတို႔၏ယူဆခ်က္မ်ားကို ၾသဇာတက္၍ လူႀကိဳက္မ်ားလာေစရန္ ပညာပါရမိတာ စေသာ သုတၱန္ႀကီးမ်ားကို ဘုရားေဟာျဖစ္ေလဟန္ ဘုရားအမည္ကိုသုံး၍ ေရးသားၾက၏။ (၂)ရာစု (၃)ရာစုမ်ားတြင္ မဟာယနဂိုဏ္း ၀ါဒကို အတိအလင္း ေရးသားလာၾကသည္။ မ်ားျပားလွေသာ ေဗာဓိသတၱ(ဘုရားအေလာင္း (၀ါ) ဘုရားဆုပန္ထားသူ) မ်ားကိုတီထြင္လာၾက၏။
ထိုသို႔ အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖုံဖုံ ကြဲရသည့္အထဲတြင္ သာသနာကို ခ်ဳပ္ကိုင္ေသာ မင္းမ်ားလည္းအုပ္စိုးခဲ့သည္။ ခရစ္ႏွစ္ 340 တြင္ နန္းစံေသာ သမုဒၵဂုၾတမင္းသည္ ရဟန္းမခံရ၊ တရားမေဟာရ စသည္ျဖင့္ ဥပေဒထုတ္ျပန္ကာ သာသနာခ်ည့္နဲ႕ေအာင္ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။
Read more »
Posted by အတၱ at 7:40 PM 2 comments
Friday, January 22, 2010
ဗုဒၶဘာသာကို ကာကြယ္ျခင္း
2009-ခု ဒီဇင္ဘာ 31 ကစၿပီးေရးတယ္လို႔ ယူဆရတဲ့ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုက ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္ၿပီး တဖက္သတ္ ေစာ္ကားတဲ့ ၊ ဖတ္သူမ်ားအား အကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္ေစတဲ့ စာမ်ားကိုသာ ဆက္တိုက္ ေရးသား ပါတယ္။ ေရးတဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ားဟာလည္း ဗုဒၶေဟာၾကားခဲ့တဲ့ ပိဋကတ္ေတာ္ေတြနဲ႔ မကိုက္ညီပါဘူး။
သံတူေၾကာင္းကြဲ၊ ပုံမွားရိုတ္တာေတြပဲ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ပိဋကတ္ပါဠိစာေပကို ကၽြမ္းက်င္တဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီး ေတြ သိၾကပါတယ္...။
ကိုယ့္ရဲ႕ ဘာသာကိုးကြယ္ယုံၾကည္မႈကို လူတိုင္းလြတ္လပ္စြာ ေဆာင္ရြတ္နိုင္ပါတယ္။ မိမိကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာ သာသာနာျပန္႔ပြားေရးအတြက္လည္း လြတ္လပ္စြာေဆာင္ရြက္ႏိုင္ၾကပါတယ္။ ဒါဟာ လူတိုင္းရဲ႕ အခြင့္အေရးပါ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္မကိုးကြယ္တဲ့ဘာသာေတြကို တဖက္သတ္ ေစာ္ကားတာေတာ့ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ေစာ္ကားခံရတဲ့ ဘာသာ၀င္ေတြက ေခါင္းငုံ႔ခံမေနၾကပဲ တုံ႕ျပန္တာကို ခံရမွာပါ။
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ယုံၾကည္မႈကို အမ်ားကို မွ်ေ၀တဲ့ စာေတြပဲ ေရးပါတယ္။ အလႅာရွင္ဘာျဖစ္တယ္၊ တမန္ေတာ္မိုဟာမက္ ညာျဖစ္တယ္ ။ တစ္ခါမွ မေရးဘူးသလို ေတြးလည္းမေတြးဘူးပါဘူး။ သူတို႕ကို ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြအေနနဲ႔ ေလးစားပါတယ္။ ျပစ္မွားဖို႔ စိတ္ကူးမရွိပါဘူး။ အရင္ကလည္းမရွိဘူး၊ အခုလည္းမရွိဘူး၊ ေနာင္လည္း မရွိမွာမဟုတ္ဘူး။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ဘာသာတစ္ခုကိုထူေထာင္နိုင္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ဟာ သာမာန္လူထက္ေတာ့ ပိုတဲ့ အရည္အေသြး အရည္အခ်င္းေတြရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္မို႔ပါပဲ။
အဲလိုပဲ ေယရႈခရစ္ကိုလည္း တန္းတူထားပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ေလးစားထိုက္တဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြပါပဲ။  ဒီေနရာမွာ ေလးစားတာနဲ႔ ကိုးကြယ္တာကို ခြဲျခားနားလည္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။
အဲ ဗုဒၶကိုက်ေတာ့ ေလးစားတာထက္ပိုသြားပါတယ္။ ၾကည္ညိဳတယ္၊ ကိုးကြယ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ထားတဲ့ စိတ္ထားမ်ဳိး ဘာသာအားလုံးက လူေတြ ထားႏိုင္ရင္ ၿငိမ္းခ်မ္းမွာပါ။ ကိုယ္ယုံၾကည္ရာကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ သာသနာျပဳႏိုင္မွာပါ။
ဒီလိုမွ မဟုတ္ပဲ ဆက္လက္ ၿပီး အေျခအျမစ္မရွိတဲ့ ရိုင္းစိုင္းတဲ့ ေစာ္ကားတဲ့ စာမ်ဳိးေတြ ဆက္လက္ ေရးသားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ Blog.com ရဲ႕ စည္းမ်ဥ္းနဲ႔ ၿငိေနတဲ့အတြက္ အေရးယူခံရမွာေသခ်ာပါတယ္။
အဲဒီစည္းမ်ဥ္းနဲ႔ ၿငိလို႔ တိုင္ခ်င္ရင္ ေအာက္က လင့္ကိုသြားပီး တိုင္လို႔ရပါတယ္။
http://www.google.com/support/blogger/bin/request.py?contact_type=hate_speech&blog_URL=&blog_ID=
အဲဒီ လင့္ကို သြားပီး ပုံထဲကျပထားတဲ့အတိုင္း ကြက္လပ္မွာ -http://messengerforbuddhist.blogspot.com/ ဆိုတဲ့စာကိုရိုတ္ၿပီး  Submit ကို ႏွိပ္လုိက္ရင္ ရပါတယ္။
Posted by အတၱ at 7:08 PM 4 comments
Wednesday, January 20, 2010
ဒီတစ္ခါရြာတဲ့မိုး
" အင္းခန္းလို႔ လယ္တီ၊
လယ္တီေတာ့ ငွက္က်၊
ငွက္က်ေတာ့ ေၾကာင္ခုတ္၊
ေၾကာင္ခုတ္ေတာ့ ထြန္ဆင္း၊
ထြန္ဆင္းေတာ့ မိုးရြာ၊
ဒီတစ္ခါရြာတဲ့မိုး ၊ ခ်ဳိးမိေအာင္ခ်ဳိး
မခ်ဳိးရင္ ခ်ဳိးကပ္လိမ့္မယ္ "
အဲဒီ တေဘာင္လုိလို၊ ကဗ်ာလိုလို၊ လကၤာလိုလို စာကေလးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက အဘိုးေတြ ေျပာဖူးလို႔ အလြတ္ရေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္  ဘာမွန္းမသိခဲ့ပါဘူး။ မၾကာေသးမွီေသာကာလကမွ ေသေသခ်ာခ်ာသိခဲ့ရတာကို မွ်ေ၀ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
"အင္းခန္း" ဆိုတာက အင္းကန္း ဆရာေတာ္ႀကီးကို ဆိုလိုတာပါ။ ဒုတိယေျမာက္ ေရႊက်င္သာသနာပိုင္ ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးပါ၊ ပထမ မဟာ၀ိသုဒၶာရုံဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ သာသနာ့ သမိုင္း၀င္ ဆရာေတာ္ႀကီးျဖစ္ပါတယ္။
ဆိုလိုတာက အဲဒီ ဆရာေတာ္ႀကီး မရွိေတာ့ - (အင္းခန္းေတာ့ လယ္တီ)
"လယ္တီ" ဆိုတာက လယ္တီဆရာေတာ္ႀကီးဦးဉာဏ (1208-1285) ကိုေျပာတာပါ။  ဒီပနီ က်မ္းေပါင္းမ်ားစြာကို ျ႔ပဳစုၿပီး (အဂၢမဟာပ႑ိတဘြဲ႕တံဆိပ္ေတာ္ႏွင့္ D.Litt ပိဋကတၱယပါရဂူဘြဲ႕) ကိုဆက္ကပ္ခံခဲ့ရေသာ ဆရာေတာ္ႀကီးလည္းျဖစ္သည္။ အဲဒီ လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ၿပီးေတာ့ - (လယ္တီေတာ့ ငွက္က်)
"ငွက္က်" ဆိုတာက ငွက္တြင္းဆရာေတာ္ႀကီးကို ေျပာခ်င္တာပါ။ (ငွက္က်ေတာ့ ေၾကာင္ခုတ္)
"ေၾကာင္ခုတ္" ဆိုတာက ေၾကာင္ပန္းေတာရ ဆရာေတာ္ႀကီး(1222-1288) ရဟန္းဘြဲ႕အမည္ ဦးဣႏၵက ျဖစ္ပါတယ္။ လယ္တီဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ တပည့္လည္းျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္ "ေၾကာင္ခုတ္ေတာ့ ထြန္ဆင္း"
"ထြန္းဆင္း" ဆိုတာက စြန္းလြန္းဆရာေတာ္ႀကီးဦးက၀ိ (1239-1314) ကိုေျပာတာပါ။ ထြန္ေထာင္ကိုယ္ေတာ္၊ ထြန္းဆင္းကိုယ္ေတာ့ စသည္ျဖင့္ ေခၚၾကပါတယ္။ ယာထြန္ေနရင္း သတိသံေ၀ဂျပင္းျပသျဖင့္ လူ၀တ္ေၾကာင္မွ သာသနာေဘာင္သို႔ ၀င္ေရာက္ခဲ့လို႕ အဲလို ေခၚၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ရဟႏၱာရွင္ျမတ္ႀကီးလည္း ျဖစ္ေတာ္မူတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပရိယတ္စာေပ က်မ္းဂန္ တတ္ကၽြမ္းျခင္းမရွိပါဘူး။ (1314-ခု၊ ကဆုန္လျပည့္ေက်ာ္ (9)ရက္၊ စေနေန႔ညေန 5 နာရီအခ်ိန္တြင္ ခႏၶာ၀န္ခ်ေတာ္မူပါတယ္။)
"ထြန္းဆင္းေတာ့ မိုးရြာ"
"မိုးရြာ" ဆိုတာက မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ႀကီးကို ဆိုလိုတာပါ။
"ဒီတစ္ခါ ရြာတဲ့မိုး ၊ ခ်ဳိးမိေအာင္ခ်ဳိး"
ဆိုတာက မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ႀကီးက သစၥာတရားမ်ားကို ပထမဆုံး က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔  ေဟာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ပါဠိ သိပ္မပါပဲ ျမန္မာလို လူပိန္းနားလည္ႏိုင္တဲ့ စကားလုံးမ်ားနဲ႕ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ ခက္ခဲနက္နဲတဲ့ အဘိဓမၼာသစၥာတရားမ်ားကို ေဟာၾကားခဲပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီး ေဟာၾကားတဲ့ သစၥာတရားမ်ားဟာ မိုးရြာခ်သလိုပဲ မ်ားျပားလွပါတယ္။ ဒီတစ္ခါ ရြာခ်တဲ့ သစၥာမိုးေရကို ခ်ဳိးမွ ကိေလသာ အညစ္အေၾကးမ်ား ကင္းစင္ကာ သံသရာမွာ ဒုကၡမ်ဳိးစုံနဲ႔ မက်င္လည္ၾကရေတာ့ပဲ ခရီးသြားျခင္းမွ ရပ္တန္႔ကာ နိေရာဓ (နိ=မရွိ၊ ေရာဓ= သြားျခင္း။ နိေရာဓ=သြားျခင္းမရွိ (သို႔) ရပ္တန္႔ျခင္း) ဆိုတဲ့ နိဗၺာန္ကိုမ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။
အကယ္၍ သစၥာမိုးေရမ်ားကို မခ်ဳိးပဲ အ၀ိဇၨာကဖုံးၿပီး တဏွာနဲ႕ဖြဲ႕ခ်ည္ထားတဲ့ ခႏၶာအိမ္ထဲမွာပဲ ကိေလသာ ေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီဘ၀က ေသၿပီးရင္ ကုသုိလ္ကုန္တာနဲ႔ အပါယ္ေလးပါးမွာ က်င္လည္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
တကယ္လည္း အဲဒီလကၤာထဲက လိုျဖစ္မွာေသခ်ာပါတယ္။ ယၡဳဘ၀မွာ မွ ေသာတာပတၱိမဂ္/ဖိုလ္ ကို ရေအာင္ အားထုတ္မထားရင္ ငရဲအိုးက လြတ္ဖို႔ မေသခ်ာပါဘူး။ ယၡဳဘ၀ျပဳထားတဲ့ ေကာင္းမႈကုသုိလ္ေတြ ေၾကာင့္ နတ္ျပည္ ျဗဟၼာျပည္ေရာက္ ကုသိုလ္ကံအရွိန္ကုန္ေတာ့ ျပန္က် ကိုယ္လူ႕ဘ၀ျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ သာသနာကြယ္ပီ။
ဆိုေတာ့ကာ အကုသိုလ္/ ကုသိုလ္ မခြဲျခားတတ္ေတာ့၊ ေသေတာ့ အပါယ္ျပန္က် ဒီလိုနဲ႔ သံသရာႀကီးမွာ သုခအလ်ဥ္းမရွိ၊ ဒုကၡအတိနဲ႔ က်င္လည္ၾကရအုံးမွာျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဒီတစ္ခါရြာတဲ့မိုး ၊ ခ်ဳိးျဖစ္ေအာင္ခ်ဳိး ၊ မခ်ဳိးရင္ ခ်ဳိးကပ္လိမ့္မယ္ ဆိုတဲ့အတိုင္း ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ သစၥာတရားမ်ားကို နာယူ၊ က်င့္ႀကံ၊ ပြားမ်ား၊ အားထုတ္ သင့္လွပါေၾကာင္း......။
ဆႏၵမြန္ျဖင့္....တိုက္တြန္းလိုက္ရပါသည္။
Posted by အတၱ at 12:43 AM 2 comments
Monday, January 18, 2010
11-11-61 ခု၊ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ အဂၢမဟာပ႑ိတ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး  အမရပူရၿမိဳ႕ ၊ မဂၤလာတိုက္၌ ေဟာၾကားဆုံးမေတာ္မူေသာ ၀ိပႆနာရႈနည္း အလုပ္ေပးတရားေတာ္
ဒကာ ဒကာမေတြ သိၾကားမင္းအေၾကာင္းမေဟာခင္ ၀ိပႆနာရႈနည္းကို ေရွးဦးစြာေျပာမယ္..။
(မွန္လွပါဘုရား)
၀ိပႆနာရႈနည္းက ရွင္သာရိပုတၱရာက ေဟာထားတယ္။
ကာယမိမံ သမၼသထ၊ ပရိဇာနာထ၊ ပုနပၸဳနံ။
ကာေယသဘာ၀ံ ၊ ၀ိဒိတြာန၊ ဒုကၡႆႏၱံကရိႆတိ။
ဤကဲ့သုိ႕ေဟာထားေတာ့ ဒကာ ဒကာမေတြသည္ ဘုရားေရွ႕မွာျဖစ္ေစ၊ ကိုယ္အိပ္ယာထဲမွာျဖစ္ေစ ထိုင္ၿပီးသကာလ၊ မိန္းမျဖင့္ ဒူးတုပ္၊ ေယာက္်ားျဖင့္ တင္ပ်ဥ္ေခြထိုင္ၿပီး သကာလ၊ ထိုင္ခ်င္သလိုထိုင္၊ အိပ္ခ်င္သလိုအိပ္၊ ကိစၥမရွိပါဘူး....တဲ့။ သို႔ေသာ္ အသက္ကေလးမွန္မွန္ရွဴၿပီးသကာလ ေလေလး ထြက္တာလဲသိလို႔၊ ေလေလး ၀င္တာလည္း သိလို႔၊ ဒီလိုခ်ည္း သိၿပီးသကာလ ေနရာမွ  ပထမ ေရွးဦးစြာေတာ့ျဖင့္ ထြက္တာသိ ၀င္တာသိပဲ လုပ္ေနပါ။ ဒီထဲကမွ ဟိုေနရာက ေအာင့္သလိုလို လာလို႔ရွိရင္ ထြက္တာသိ ၀င္တာသိ ျဖဳတ္လိုက္ပါ။
ထြက္တာသိ ၀င္တာသိ ျဖဳတ္ပစ္လိုက္ပါေတာ့လို႔ သတိေပးလိုက္တယ္..။ (မွန္လွပါ့ဘုရား)
ထြက္တာသိ ၀င္တာသိ ျဖဳတ္ၿပီး ေအာင့္တဲ့ေနရာေလးကို ဉာဏ္လွည့္လိုက္၊ ေၾသာ္... ဒါ.. ေဖာက္ျပန္လာတာပါလား၊ အင္း... ေဖာက္ျပန္လာတာ...။ နဂိုက မေအာင့္ဘူး၊ ခုမွ ဒီေနရာေလးက ေအာင့္လာတယ္။ အဲဒီ ေဖာက္ျပန္တဲ့ေနရာကေလး ၾကည့္လိုက္ၿပီဆိုမွျဖင့္ ေဖာက္ျပန္တာကေလးက ပ်က္စီးသြားတယ္။
ထြက္တာသိ ၀င္တာသိလုပ္ေနတုန္း တစ္ေနရာရာက ဘာျဖစ္လာသတုံး။ (ေအာင့္လာပါတယ္ ဘုရား)
ေအာင့္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ ထြက္တာသိ ၀င္တာသိျဖဳတ္လိုက္ပါ။ (မွန္လွပါဘုရား)
ေအာင့္တဲ့ေနရာကေလး ဉာဏ္လွည့္လိုက္ပါ။ ေျခသလုံးက ေအာင့္ရင္ ေျခသလုံး၊ ေပါင္ကေအာင့္ရင္ ေပါင္၊ ခါးကေအာင့္ရင္ ခါး၊ ေနာက္ေက်ာေအာင့္လို႔ရွိရင္ ေအာင့္တဲ့ေနရာကေလး ဉာဏ္လွည့္လိုက္ပါ။
အဲဒါကေလးက ဘာပါလိမ့္မလဲဆိုေတာ့ ပင္ကိုသေဘာမွ ေဖာက္ျပန္လာတာ။ အဲဒီေဖာက္ျပန္တဲ့ ေနရာကေလးကို ဒကာသစ္၊ ဒကာၾကြယ္၊ ဦးလွဘူးတို႕က ဉာဏ္လွည့္လိုက္ၿပီ ဆိုမွျဖင့္ ဉာဏ္ေပၚေနတဲ့အတြက္ သတၱ၀ါသႏၱာန္မွာ ေအာင့္တဲ့စိတ္ကေလးက ခ်ဳပ္သြားၿပီး ဉာဏ္စိတ္ကေလးက ေပၚေနတယ္။ ဉာဏ္စိတ္ကေလးေပၚေနေတာ့ ေအာင့္တာေလးက ေဖာက္ျပန္ၿပီး သကာလ ပ်က္စီးသြားတာ ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။ ေဖာက္ျပန္ပ်က္စီးသြားတာ ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။
ဤကဲ့သို႔ ေဖာက္ျပန္ပ်က္စီးသြားတာေတြ ေတြ႕တဲ့အခါက်ေတာ့ ဒီခႏၶာကိုယ္ႀကီး စိုက္ၾကည့္ေနလို႔ ေဖာက္ျပန္ပ်က္စီးတာ ေတြ႕တာလို႔ မွတ္လိုက္ပါေနာ္။ (မွန္လွပါဘုရား)။
အဲဒီေတာ့ ေဖာက္ျပန္ပ်က္စီးတာက အနိစၥ၊ ဒုကၡသစၥာ။ အနိစၥဆိုလည္း ဟုတ္တာပဲ၊ ဒုကၡသစၥာဆိုလည္း ဟုတ္တာပဲ။ ေၾသာ္... ဒါက ဒုကၡသစၥာ၊ ေဖာက္ျပန္ပ်က္စီးၿပီလို႔ သိေနတာကေလးက ေလာကီ မဂၢသစၥာ၊ ဒါ ဒီေနရာကေလးက ေအာင့္တာကေလးက ေပ်ာက္သြားလို႔ ဟိုေနရာက ေအာင့္တာေပၚလာတယ္။ ဟိုစိတ္ကေလး စားခ်င္တဲ့စိတ္ကေလးေပၚလာတယ္။ အဲဒါကိုလဲ စားခ်င္တဲ့စိတ္ကေလးကိုလဲ ရွိ မရွိ ၾကည့္ေပးပါ။ ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါက်လို႔ရွိရင္ျဖင့္ ၾကည့္တဲ့ဉာဏ္ေပၚလာလို႔ ရွိရင္ျဖင့္ သတၱ၀ါသႏၱာန္ ႏွစ္စိတ္မေပၚေကာင္းတဲ့အတြက္ စားခ်င္တဲ့စိတ္ကေလးက ဒကာၾကြယ္၊ ဒကာသစ္တို႔ ျဖစ္ၿပီး ပ်က္သြားတယ္။ (မွန္လွပါဘုရား)
သူလည္း ခုမွ ေဖာက္ျပန္ၿပီး လာတာ၊ အခုပဲ ပ်က္စီးသြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေဖာက္ျပန္ပ်က္စီးသြားတာ ဘာသစၥာေခၚၾကမလဲ...။ (ဒုကၡသစၥာပါဘုရား)
အင္း... ဒုကၡသစၥာကို ဘုန္းႀကီးတို႔ ဒကာ ဒကာမေတြက သိလိုက္ေတာ့ အသိခံရတာက ဒုကၡသစၥာ၊ အသိဉာဏ္က မဂၢသစၥာလို႔ ေအာက္ေမ့ၾကပါ။ (မွန္လွပါဘုရား)
ဒီလိုခ်ည္းပဲ ခႏၶာကိုယ္ထဲ လွည့္လိုက္ၿပီးသကာလ ေနေတာ့ အသိခံတာက ဒုကၡသစၥာ၊ အသိဉာဏ္က မဂၢသစၥာဆိုေတာ့ ေၾသာ္... ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ဒုကၡသစၥာရယ္... သိေနတဲ့ မဂၢသစၥာရယ္...။
ဤသစၥာႏွစ္ခုသာ ရွိၿပီးသကာလေနေတာ့ သမုဒယသစၥာဆိုတဲ့ ေလာဘ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရုပ္သိမ္းၿပီးသကာလ ေနေတာ့တယ္။ ဒီေလာဘက ခ်ဳပ္ၿငိမ္း ေနေတာ့ ေလာဘ တဏွာခ်ဳပ္ေတာ့ ဥပါဒါန္မခ်ဳပ္ဘူးလား ။ (ခ်ဳပ္ပါတယ္ဘုရား)။
ဥပါဒါန္ခ်ဳပ္ေတာ့ ကံခ်ဳပ္တယ္၊ ကံခ်ဳပ္ေတာ့ အနာဂတ္ဘ၀ လာလတၱံ႕ျဖစ္တဲ့ ပဋိသေႏၶေနမႈ အိုမႈ ေသမႈေရာ.... ။ (ခ်ဳပ္ပါတယ္ဘုရား)
ေၾသာ္... ဒါ ဘယ့္ႏွယ္ေၾကာင့္ခ်ဳပ္ပါလိမ့္မလဲလို႔ ဒကာၾကြယ္၊ ဒကာသစ္တို႔ ၊ ဦးလွဘူးတို႔က ေမးလို႔ရွိရင္ျဖင့္ ေဖာက္ျပန္ပ်က္စီးတာ ျမင္ေနတဲ့ မဂ္က ခ်ဳပ္ေစတာဆိုတာ ေသခ်ာၿပီလား... (ေသခ်ာပါတယ္ဘုရား)။
ဒါျဖင့္ ဒီ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို ၀ိပႆနာရႈဆိုတာ ခႏၶာကို ေစာင့္ၾကည့္တဲ့အလုပ္လို႔ မွတ္လိုက္စမ္းပါ။
(မွန္လွပါဘုရား)။
၀ိပႆနာအလုပ္ဆိုတာ ဘာပါလိမ့္..။ (ခႏၶာကို ေစာင့္ၾကည့္တဲ့အလုပ္ပါဘုရား)။
ဒါေၾကာင့္ ... "ကာယမိမံ သမၼသထ" ဣမံကာယံ- ဤခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို။ သမၼသထ- ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး သုံးသပ္စမ္းပါကြာ၊ လို႔ ရွင္သာရိပုတၱရာက မွာရွာတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ႀကီး ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး သုံးသပ္စမ္းပါ။ ဆင္ျခင္စမ္းပါ ဆိုေတာ့ မလာေပဘူးလား ။ (လာပါတယ္ဘုရား)။
ပ်က္စီးသြားတာ ျဖစ္ပ်က္၊ ေစာင့္ၾကည့္တာ..( မဂ္ပါဘုရား)။
ေၾသာ္...မဂ္ဆိုတာ ဒကာ ဒကာမတို႔ ေစာင့္ၾကည့္မွ ရတယ္လို႔ မွတ္စမ္းပါ..။ (မွန္ပါ့ဘုရား)
မေစာင့္ၾကည့္ရင္.. (မရပါဘုရား)။ မရဘူး..။ ရွာရင္ေတာ့ မရဘူး။ ေစာင့္ၾကည့္ရင္ေတာ့ (ရပါတယ္ဘုရား)။
ေတာထဲက က်ားေတြက အေျပးေတာ့ မသန္ပါဘူးတဲ့..။ အဖမ္းေတာ့ ျမန္သလို မိလိႏၵပဥွာက ေစာင့္ဖမ္းပါလို႔လဲ ေသေသခ်ာခ်ာ ေဟာထားတယ္။ (မွန္ပါ့ဘုရား)။
ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးတို႔ ဒကာ ဒကာမေတြက အိမ္ေရာက္လို႔ရွိရင္ ဘုန္းႀကီးေျပာတဲ့အတိုင္းသာ လုပ္ၾကစမ္းပါ။ ခႏၶာကိုယ္ေစာင့္ၾကည့္ေန၊ ဘာနဲ႔ ေစာင့္ရမလဲဆိုေတာ့ ရွဴမႈေလး မွန္မွန္ရွဴ၊ ရွဳိက္မႈေလး မွန္မွန္ရွဳိက္၊ ရွိဳက္ရာကမွေန အထူးတရားေလးေပၚလာလို႔ရွိရင္ ေၾသာ္...ဒါ ၀ိပရိနာမလကၡဏာ ဒုကၡသစၥာပါလားလို႔... ေစာင့္ၾကည့္လိုက္..။ (မွန္လွပါဘုရား)။
ဒါျဖင့္ ၀ိပရိနာမလကၡဏာ ဒုကၡသစၥံက ဒုကၡသစၥာ၊ ေစာင့္ၾကည့္တာကေလးက (မဂၢသစၥာပါဘုရား)။
ေသတာက သမုဒယသစၥာ၊ ေနာက္ခႏၶာ မလာတာက နိေရာဓသစၥာ၊ နိေရာဓဆိုေတာ့ ေၾသာ္... တို႔ သစၥာအလုပ္ လုပ္ေနတာပါကလား ဆိုတာ ေပၚမလာဘူးလား.. (ေပၚလာပါတယ္ဘုရား)။
ေၾသာ္...ဒါျဖင့္ ၀ိပႆနာအလုပ္ဆိုတာ အားလုံး တရားနာတဲ့ ဒကာ ဒကာမေတြ ေစာင့္ၾကည့္တဲ့အလုပ္..။ (မွန္လွပါဘုရား)။
၀ိပႆနာဆိုတာ ဘာပါလိမ့္...။ (ေစာင့္ၾကည့္တဲ့အလုပ္ပါဘုရား)။
ေစာင့္ၾကည့္တဲ့အလုပ္ဆိုေတာ့... တပည့္ေတာ္တို႔ျဖင့္ မလုပ္တတ္ေသးပါဘူးဘုရား.. ဆိုရင္ ေစာင့္မၾကည့္လို႔သာ မွတ္ေပေတာ့...။ (မွန္ပါ့ဘုရား)
ေစာင့္ၾကည့္ေတာ့ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးက ဟိုေနရာကျပ၊ ဒီေနရာရျပ၊ ဟိုေနရာက ျပလိုက္၊ ဒီေနရာက ျပလိုက္နဲ႔ ျပတဲ့ေနရာကိုပဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့အခါက်လို႔ရွိရင္ ျပတာက ဒုကၡသစၥာ၊ သိတာက မဂၢသစၥာ၊ ေသတာက... (သမုဒယသစၥာပါ ဘုရား)။ ေနာက္ခႏၶာမလာတာက.. (နိေရာဓသစၥာ ပါဘုရား)။ နိေရာဓသစၥာဆိုတာ ေၾသာ္... တို႔တစ္ေတြ သစၥာေလးပါးအလုပ္ လုပ္ေနပါကလား ဆိုတာ မေပၚလာဘူးလား။ (ေပၚလာပါတယ္ဘုရား)။ ရွင္းပလား..။ (ရွင္းပါၿပီဘုရား)။
ဒကာၾကြယ္ေရ.. ဒကာၾကြယ္တို႔ လုပ္ေတာ့လဲ ေစာင့္ၾကည့္ရတယ္မဟုတ္လား..။ (မွန္ပါ့ဘုရား)။ လိုက္ဖမ္းရင္ မိပါ့မလား။ (မမိပါဘုရား)။
ေအး... ဒါေၾကာင့္ ဘုနး္ႀကီးတို႔ ဒကာ ဒကာမေတြ ေစာင့္ၾကည့္လို႔ရွိရင္ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို ပင္ကိုက အနာခႏၶာကိုယ္ႀကီးကိုး...။ (မွန္လွပါဘုရား)။
အနာေတြပဲ မျပရေပဘူးလား...(ျပပါတယ္ဘုရား)။ အနာခႏၶာကိုယ္ႀကီးမို႔ အနာခႏၶာေတြ ျပေတာ့ ဒီအနာခႏၶာေတြကလဲ ျဖစ္လိုက္၊ ပ်က္လိုက္၊ ပ်က္လိုက္၊ ျဖစ္လိုက္နဲ႕ ျပေနေတာ့ ေၾသာ္... ဒီဥစၥာ ျဖစ္ပ်က္က ဒုကၡသစၥာ သိတာက မဂၢသစၥာပါလားဆိုတာ.. အခုအခ်ိန္မွာ ဉာဏ္ထဲမွာ ေပၚလာတယ္... (မွန္လွပါဘုရား)။
ထိုကဲ့သို႔ ေပၚလာတဲ့အခါက်လို႔ရွိရင္ျဖင့္... ကိေလသာ ၾကားမညွပ္လို႔ရွိရင္ ျဖစ္ပ်က္နဲ႕ မဂ္နဲ႔ၾကားထဲမွာ ကိေလသာၾကား မျခားလို႔ရွိရင္ (ရ)ရက္၊ နဲ႔ မဂ္ဉာဏ္ဖိုလ္ဉာဏ္ ရပါတယ္...(မွန္လွပါဘုရား)။ ျဖစ္ပ်က္နဲ႔ မဂ္နဲ႔ ၾကားထဲမွာ ကိေလသာမခိုရင္..(ခုနစ္ရက္နဲ႔ ရနိုင္ပါတယ္ဘုရား)။ ဒကာၾကြယ္.. မျမန္လား။ (ျမန္ပါတယ္ဘုရား)။
ဘုန္းႀကီးက ေဟာတာလား ၊ ဘုရာသခင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက ေဟာတာလားလို႔ ဆိုေတာ့ သတိပဌာန္ ပါဠိေတာ္မွာ ေသေသခ်ာခ်ာ ရွိေလေသာေၾကာင့္ ဒကာ ဒကာမေတြ ေစာင့္ၾကည့္တဲ့အလုပ္ မလုပ္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ သံသရာရွည္ရပါတယ္ ဆိုတာ သေဘာက်ပလား...(က်ပါတယ္ဘုရား)။
ေၾသာ္...ဒါျဖင့္ ၀ိပႆနာဆိုတာ အားစိုက္ရႈရတာလား၊ ဒကာ ဒကာမတို႔ ေစာင့္စားၿပီး ရႈရတာလား...။ (ေစာင့္စားၿပီး ရႈရပါတယ္ဘုရား)။
ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာေနပါတယ္ ဒကာ ဒကာမတို႔..(မွန္ပါ့ဘုရား)။ ေလးေလးစားစားနဲ႔  မွတ္စမ္းပါ။ (မွန္ပါ့ဘုရား)။
Read more »
Posted by အတၱ at 7:28 AM 1 comments
Wednesday, January 13, 2010
error loading operating system
error loading operating system
ဆိုၿပီး ကြန္ပ်ဴတာစဖြင့္ၿပီး စကၠန္႔ပိုင္းမွာ ေပၚပါေလေရာ...
Ctl+alt+del ကီးသုံးခုႏွိပ္ၿပီး restart ျပန္ခ်လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ F11 ႏွိပ္ၿပီးေတာ့ Boot Menu ကို၀င္ၿပီး primary HDD ကိုေရြးၿပီး boot လုပ္လုိက္တယ္။ (Boot Menu Key က Mainboard တစ္ခုနဲပ တစ္ခု တူပါဘူး မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ F2, F10, F11 နဲ႔ Esc keys ေတြမ်ားပါတယ္)။ ဒါေပမယ့္.......အဲဒါပဲ ထပ္ေပၚျပန္ေရာ။ ဒါနဲ႔ အဲဒီ စက္ကိုထားလိုက္ၿပီး ေနာက္တစ္လုံးနဲ႔ အလုပ္လုပ္လိုက္တယ္။ ၿပီးမွ ျပင္မယ္ေပါ့ေလ။
ဒါနဲ႕ အလုပ္ပါးေတာ့ ျပန္ကိုင္တယ္။ ဘယ္လိုလုပ္လုပ္မရဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ မထူးဘူးဆိုၿပီး ၀င္းဒိုးျပန္တင္လိုက္မယ္ဆိုၿပီး ၀င္းဒိုး အသစ္ ျပန္သြင္းတယ္။ ပထမေတာ့ သြင္းေနတာပဲ အဲ restart ျပန္က်ၿပီး ျပန္တက္လာေရာ... error loading operating system ဆိုၿပီး ေပၚလာျပန္ေရာ။ ေတာ္ေတာ္ေခါင္းစားသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ Hiren's BootCD 10.0 နဲ႔ boot လုပ္လိုက္တယ္။ ပီးေတာ့ System Information Tools ေတြနဲ႔ အကုန္လုံးစစ္လိုက္တယ္။ အားလုံး အိုေကပဲ။
CPU.................ok
Mainboard........ok
ram.................ok
HDD................ok
.......................ok......ok.........ok ဆိုၿပီး အားလုံးအုိေကေနတာပဲ။ ဒါနဲ႔ ျပန္ပီး စက္ဖြင့္ေတာ့ ဒါပဲ ထပ္ေပၚေနေရာ......။ ဒါနဲ႔ ေပါက္ေဖၚႀကီး google ကိုေမးရတာေပါ့။ miscrosoft ကျပန္ေျဖတယ္.. အဲဒါ bios version က နိမ့္ေနလို႔ update လုပ္ပါတဲ့။ ဒါနဲ႔ update လုပ္ဖို႔ ျပင္ရေတာ့တာေပါ့ေလ။ အဲ main board က asrock p4vm8 ဆိုေတာ့ သူဆိုဒ္မွာသြားရွာရတာေပါ့။ အဲ... ေတြ႕ေတာ့ ေတြ႕တယ္ ဒါေပမယ့္ ျပႆနာက ရွိေနျပန္ေရာ။ အဲဒီ updaet bios file ကို floppy drive ကပဲ update လုပ္လို႔မယ္လို႔ သူ႕ဆိုဒ္က ေျပာေနျပန္ေရာ။ ဒါနဲ႔ Floppy drive ရွာရျပန္ေရာ။ floppy disc ေတြက မသုံးတာ သုံးေလးႏွစ္ေလာက္ရွိပီ ဆိုေတာ့ ရွာရတာ ဖတ္ဖတ္ေမာ ေတြ႕ျပန္ေတာ့ floppy drive က မရွိျပန္ဘူး။
ဒါနဲ႔ CD Drive ကေန update လုပ္ၾကည့္မယ္ဆိုၿပီး bootable CD တစ္ေခြကို nero နဲ႕လုပ္ၿပီး ခုနက ေဒါင္းထားတဲ့ bios update files ေတြပါ ထည့္ပီး burn လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီစီဒီနဲ႔ boot လုပ္ၿပီး bios ကို update လုပ္ဖို႔ႀကိဳးစားတယ္။ ကိုယ္ပဲ ညံ့တာလားမသိ လုံး၀မရဘူးဗ်ာ။
ဒါနဲ႔ floppy drive အေဟာင္းေတြ လိုက္ရွာရတာေပါ့ ရွားရွားပါးပါး ေကာင္းတဲ့ဟာက တစ္ခုပဲ ေတြ႕တယ္။ အဲဒါေလးကို စက္အေကာင္းမွာတပ္ ၿပီးေတာ့ Create Ms.dos startup disc ဆိုၿပီး format ခ်လိုက္ၿပီးေတာ့မွ bios file ကိုအဲဒီ floppy disc ထဲကို ကူးထည့္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ စက္အပ်က္မွာတပ္ၿပီး boot လုပ္ပါတယ္။ ပထမအႀကိမ္ စက္ဖြင့္ၿပီး floppy ကေန Boot လုပ္ေတာ့
disc I/O error, replace the disc and press any key ဆိုၿပီး ျဖစ္ျပန္ေရာ။ ဒါနဲ႔ စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ တစ္ေန႔ကုန္သြားေရာ။
စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ရႈပ္ပြေနတဲ့ အတၱရဲ႕စားပြဲ
ေနာက္ေန႔ ထပ္ႀကိဳးစားေတာ့ Bios update လုပ္တာ အဆင္ေျပသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ ၀င္းဒိုးတင္ေတာ့ တက္သြားေရာ။ အဲ.....ေပ်ာ္သြားတာေပါ့ဗ်ာ..။ စကၠန္႔ ေလးငါးဆယ္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ အေပ်ာ္ေတြ ထပ္ေပ်ာက္သြားျပန္ေရာ...ဗ်ိဳ႕...။ blue screen တက္လာၿပီး-
“STOP 0x000000ED (0xaaaaaaaa,0xbbbbbbbb,0xcccccccc,0xdddddddd)
UNMOUNTABLE_BOOT_VOLUME”
ဆိုၿပီး အျပာေရာင္ေနာက္ခံမွာ အဲဒီ error ေပၚလာျပန္ေရာ.......။ ဟူးးးးး ေသဟဲ့ နႏၵိယ....။
ဒါနဲ႔ ေပါက္ေဖၚႀကီးပဲ အားကိုးၿပီးေမးရျပန္တာေပါ့။
ဟာဒ္ဒက္စ္ ႀကိဳးလဲပါတဲ့ ။ ဒါနဲ႔ အသစ္တေခ်ာင္းေျပး၀ယ္ပီး လဲရျပန္ေရာ......
ျပန္လုပ္ၾကည့္ေတာ့........အိုေကသြားတယ္ဗ်ာ....
အဲဒါကို သုံးေလးရက္ေလာက္ လုပ္လိုက္ရတယ္။ ဟိုဟာ ရွာရ ဒီဟာရွာရနဲ႔ အလုပ္ကမအားနဲ႔ ခုေတာ့အိုေကသြားပီ.....။
သိခ်င္တာေတြ ကူညီေပးတဲ့ Google ကို ေက်းဇူးပါ......လို႔ :P
ေနာက္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သုံးလို႔ရတဲ့ hiren's bootcd 10.0 လည္းေကာင္းတယ္ဗ်ာ..။
Partition Tools က 13 ခု
backup Tools က 15 ခု
Recovery Tools က 15 ခု
Testing Tools က 10 ခု
RAM (Memory) Testing Tools က 4 ခု
Hard Disk Tools က 33 ခု
System Information Tools က 16 ခု
MBR (Master Boot Record) Tools က 10 ခု
BIOS / CMOS Tools က 9 ခု
MultiMedia Tools က 3 ခု
Password Tools က 17 ခု
NTFS (FileSystems) Tools က 5 ခု
Browsers / File Managers က 11 ခု
Other Tools က 7 ခု
Dos Tools က 8 ခု
Cleaners က 3 ခု
Optimizers က 4 ခု
Network Tools က 5 ခု
Process Tools က 6 ခု
ေနာက္....ေနာက္..........မေရးႏိုင္ေတာ့ဘူးဗ်ာ.....ကိုယ္တိုင္ အဲမွာေဒါင္းပီး သုံးၾကေပေတာ့။
Posted by အတၱ at 7:38 AM 0 comments
Sunday, January 10, 2010
ကၽြန္မတို႔ေနထိုင္ရာ ေရာမၿမိဳ႕ႏွင့္ မနီးမေ၀းမွာ ရြာသာသာ ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ရွိသည္။ ၿမိဳ႕ကေလး၏ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္း ေမွ်ာ္စင္ႀကီးထိပ္မွာ အေဖႏွင့္အတူ ကၽြန္မေရာက္ေနသည္။
အေဖ ငါ့ကို ဒီအေပၚဘာလို႔ေခၚလာပါလိမ့္ဟုေတြးေနဆဲ အေဖကေျပာသည္။
"ေအာက္ကို ငုံ႕ၾကည့္လိုက္စမ္းသမီး" တဲ့-
ကၽြန္မ မရဲတရဲ ေခါင္းျပဴကာ ေအာက္ဖက္ရွိ ၿမိဳ႕ကေလးကို ၾကည့္မိသည္။ ၿမိဳ႕လယ္မွာ ကြက္လပ္တစ္ခု ရွိသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေဘးပတ္လည္မွာ လမ္းေသးလမ္းသြယ္ေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖုံဖုံ ေကြ႕ေကာက္ယွက္ျဖာ လ်က္ရွိသည္။
"ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္စမ္းသမီး"
အေဖက ၾကင္နာစြာဆိုသည္။
"ၿမိဳ႕လယ္ကြက္လပ္ကို သြားႏိုင္တဲ့လမ္းဟာ တစ္လမ္းတည္းမဟုတ္ဘူး၊ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ လူ႕ဘ၀မွာလည္း ထိုနည္း၄င္းပဲ၊ သမီးရည္မွန္းထားတဲ့ ပန္းတိုင္ကို ဒီလမ္းကသြားလို႔မရရင္ ေနာက္တစ္လမ္းက ေကြ႕သြားလို႔ရႏိုင္တယ္"
ဒီေတာ့မွ အေဖ ကၽြန္မကို ဘာေၾကာင့္ ဒီေနရာေခၚလာရသလဲရိပ္မိလိုက္သည္။
အဲဒီေန႔မနက္က ကၽြန္မ အေမ့ကို ေက်ာင္းမွာ ကၽြန္မတို႔ညီအစ္မ စားရသည့္ ဆိုး၀ါးလွေသာ ေန႔လယ္စာႏွင့္ ပတ္သက္၍ တစ္ခုခုလုပ္ေပးရန္ ပူဆာခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္အေမက ကၽြန္မတင္ျပခ်က္ကို အေလးအနက္မထားခဲ့။ ဒီကိစၥကို အေဖ့ထံ အယူခံ၀င္ေတာ့ အေဖက သူၾကားမ၀င္ႏိုင္ပါဟု ဆိုသည္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မကို ဒီေမွ်ာ္စင္ႀကီးေပၚေခၚကာ သင္ခန္းစာတစ္ခု ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ရွင္းလင္းစြာျမင္ေအာင္ ျပခဲ့သည္။
'ေဘာင္တစ္ခုထဲမွာ ပိတ္ေလွာင္ ကန္႔သတ္ခံမေနပဲ၊ လိုရာရေအာင္ စူးစမ္းတီထြင္ ႀကံဆတတ္ေရး'
'ၿပီးအဲသည္လိုႀကံဆတတ္သည့္ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိး၏ တန္ဘိုးကို သိျမင္ေရး'
အေဖ့သင္ခန္းစာကို ကၽြန္မခ်က္ခ်င္းနားလည္သေဘာေပါက္သြားခဲ့သည္။
အိမ္ျပန္မေရာက္မီပါပင္ ကၽြန္မေခါင္းထဲ အႀကံဉာဏ္တစ္ခုေပၚခဲ့သည္။
ေနာက္တစ္ေန႔ ေက်ာင္းမွာ ေန႔လည္စာ စားရသည့္အခါ ေက်ာင္းကေကၽြးသည့္ စြပ္ျပဳပ္ရည္ကို ပုလင္းတစ္လုံးထဲ တိတ္တိတ္ထည့္ၿပီး အိမ္ယူလာခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ညစာစားခ်ိန္၌ အဲဒီစြပ္ျပဳပ္ရည္ကို အေမ့အား ထည့္ေကၽြးရန္ စဖိုမွဴးကို ေခ်ာ့ေျပာရသည္။
ကၽြန္မစီစဥ္ထားသည့္အတိုင္း အားလုံးအဆင္ေျပသည္။ စြပ္ျပဳပ္ရည္တစ္ဇြန္း အေမေသာက္လိုက္မိ ၿပီးေနာက္ ခ်က္ခ်င္း ေထြးမလိုအန္မလို ျဖစ္သြားၿပီး စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးႏွင့္ေျပာသည္။
"စဖိုမွဴးေတာ့ ရူးသြားပီထင္တယ္"
ဆိုေတာ့မွ အျဖစ္မွန္ကို ကၽြန္မတို႔ညီအစ္မ ကပ်ာကယာ ဖြင့္ေျပာရသည္။ ကၽြန္မတို႔အေျခအေနကို အေမ သေဘာေပါက္သြားၿပီ...။ မနက္ျဖန္ ဒီကိစၥကို ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းမွာလိုက္ေျပာမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အေမ ျပတ္ျပတ္သားသား ေၾကညာလိုက္ေလသည္။
ေနာက္ႏွစ္ပိုင္းမ်ားတြင္ကား ျဖတ္ေက်ာ္မရႏိုင္သည့္ အထားအဆီးဟု ထင္ရေသာအရာေတြသည္ မိမိက ၄င္းအတိုင္းမျငင္းမဆန္ လက္ခံလွ်င္သာ မိမိအတြက္ မေအာင္ျမင္ ရႈံးနိမ့္မႈမ်ား ျဖစ္သြားသည္။ တီထြင္ႀကံဆ တတ္ေသာဉာဏ္ႏွင့္ စြန္႔စားရဲေသာ စိတ္တို႔သာရွိပါက ေကြ႕၀ိုက္ေက်ာ္လႊား သြားနိုင္ေသာ လမ္းကိုျမင္ကာ ေအာင္ျမင္မႈရႏိုင္သည္ဆိုတာ ကၽြန္မ အႀကိမ္ႀကိ္မ္ ေတြ႕ျမင္သိရွိလာခဲ့ရပါသည္။
အ၀တ္အထည္ ဒီဇိုင္းသမားတစ္ေယာက္အျဖစ္ ကၽြန္မ ပထမဆုံး ရခဲ့သည့္ ေအာင္ျမင္မႈေလးတစ္ခုက အဲသလို လမ္းပိတ္ေနသည့္အခါမ်ဳိးမွာ လမ္းသစ္ထြင္ကာ ေကြ႕ေက်ာ္သြားနိုင္ခဲ့သျဖင့္ ရရွိခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ကမာၻ ့ဖက္ရွင္ေလာကတစ္ခုလုံး ေမႊေႏွာက္ေခ်ာက္ခ်ားပစ္လို္က္မည္ဟူေသာ စိတ္ဓာတ္ႀကီးျဖင့္ ကၽြန္မ ပါရီသို႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ပါရီရွိ အ၀တ္အထည္ေလာကကို ႀကီးစိုးေနသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားက ကၽြန္မေရးဆြဲထားသည့္ ဒီဇိုင္းပုံစံေတြကို စိတ္မ၀င္စားၾက။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ၀တ္လာသည့္ ဆြယ္တာအကၤ်ီတစ္ထည္က အလြန္ထူးျခားလွတာကို ကၽြန္မ သြားေတြ႕မိသည္။ အေရာင္အေသြးတို႔ကေတာ့ ရိုးရိုး၊ သို႔ေသာ္ ခ်ည္ထိုးထားပုံက ဘယ္သူႏွင့္မွမတူ သိပ္သိပ္သည္းသည္ရွိလွသည္။
ေမးျမန္းၾကည့္ေတာ့ လက္ရာရွင္က အားေမးနီးယန္း အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။ အမ်ဳိးသမီးက သူတို႔ အားေမးနီးယား လယ္ယာေက်းလက္က လက္မႈပညာကို ပါရီသို႔ ေဆာင္ယူခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မမ်က္စိထဲတြင္ သည္ဆြယ္တာကို လုံး၀ဆန္းျပားေသာ အဆင္သစ္ တစ္မ်ဳိးႏွင့္ တြဲဖက္ ျမင္ေယာင္ၾကည့္မိလိုက္သည္။ သည့္ေနာက္မွာ ပို၍ရဲတင္းေသာ အႀကံဉာဏ္တစ္ခု ကၽြန္မေခါင္းထဲ ေပၚလာသည္။ ဘယ္အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းရွင္ကမွ ကၽြန္မ ဒီဇိုင္းေတြကို မႀကိဳက္ဘူးဆိုလွ်င္ ရွီယာပရယ္လီ ဒီဇိုင္းဆိုၿပီး ကိုယ့္နာမည္ႏွင့္ ေၾကာ္ျငာကာ ကို္ယ္တိုင္ေရာင္းရလွ်င္ မေကာင္းဘူးလားဟူေသာ အႀကံအစည္။
အျဖဴႏွင့္အနက္ကို ရဲရဲသုံးကာ လိပ္ျပာလည္စည္းပုံ အဆင္ႏွင့္ ဆြယ္တာဒီဇိုိင္းတစ္ခု ကၽြန္မေရးဆြဲၿပီး ၄င္းအာေမးနီးယန္း အမ်ဳိးသမီးဆီသို႔သြားခဲ့သည္။ အနက္ေရာင္ဆံပင္ႏွင့္ သိမ္ေမြ႕ေသာ မ်က္လုံးပိုင္ရွင္တစ္ဦး။ အမ်ဳိးသမီးက ကၽြန္မေျပာသည့္ ပုံစံအတိုင္းရေအာင္ထိုးေပးသည္။ ထိုးၿပီးသည့္အခါ အကၤ်ီက အႀကီးအက်ယ္လူႀကိဳက္မ်ားမွာ မုခ်ဟု ကၽြန္မေတြးမိလိုက္သည္။ တကယ္ႀကိဳက္မႀကိဳက္ ေသခ်ာေအာင္စမ္းသပ္ရန္အတြက္ ၄င္းဆြယ္တာကို ကိုယ္တိုင္၀တ္ကာ ပါရီဖက္ရွင္၀ါသနာအိုးမ်ား စုံညီမည့္ ေန႔လည္စာစားပြဲတစ္ခုသို႔ သြားခဲ့သည္။ ဆြယ္တာကိုၾကည့္ကာ အုတ္အုတ္က်က္က်က္ အံ့ၾသခ်ီးမြမ္းၾကေတာ့ ကၽြန္မ အႀကီးအက်ယ္ ၀မ္းသာသြားရသည္။ နယူေယာက္ရွိ ကုန္တိုက္ႀကီးတစ္ခုမွ ကိုယ္စားလွယ္က အထည္(၄၀)၀ယ္လိုေၾကာင္းကမ္းလွမ္းသည္။ ပစၥည္းကိုေတာ့ ႏွစ္ပတ္အတြင္းရလိုသည္ဟုဆိုသည္။ အမွာကို ကၽြန္မလက္ခံလိုက္သည္။ အဲဒီေန႔ စားေသာက္ဆိုင္ကျပန္ေတာ့ ေျခေထာက္ေတြက ေျမမွာမက်။ ကၽြန္မတစ္ကိုယ္လုံး တိမ္တိုက္ၾကားထဲမွာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မအတြက္ ဆြယ္တာေတြ ထုတ္လုပ္ေပးမယ့္ ပုဂၢိဳလ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မတိမ္တိုက္ေတြ ရုတ္ခ်ည္းလြင့္စင္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားေတာ့သည္။ အားေမးနီးယန္းအမ်ဳိးသမီးခမ်ာ ဆြယ္တာတစ္ထည္ၿပီေအာင္ တစ္ပတ္လုံးလုံး ထိုးခဲ့ရသည္တဲ့။ ဆြယ္တာအထည္(၄၀)ကို ႏွစ္ပတ္ႏွင့္ၿပီးဖို႔ဆိုသည္ကား ဘယ္နည္းႏွင့္မွ် မျဖစ္ႏိုင္။
တစ္ေန႔ခင္းအတြင္းမွာပင္ ေအာင္ျမင္ျခင္းႏွင့္ ရႈံးနိမ့္ျခင္း ကို ဆက္တိုက္ ေတြ႕ႀကံဳခံစားလိုက္ရၿပီး ကၽြန္မ စိတ္ပ်က္အားငယ္စြာ ထြက္လာခဲ့သည္။ ရုတ္တရက္တစ္စုံတစ္ခုကို သတိရၿပီး ကၽြန္မတုန္႔ခနဲ ရပ္သြားသည္။ ေနာက္ထပ္လမ္းတစ္သြယ္ မရွိေတာ့ဘူးလားဟူေသာအေတြး...။ အာေမးနီးယန္းသူေတြ ပါရီမွာ မုခ်ရွိလိမ့္ဦးမည္။
ေစာေစာက အမ်ဳိးသမီးထံသို႔ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လာခဲ့သည္။ ပညာရွင္အမ်ဳိးသမီးက ရုတ္တရက္ေတာ့ ယုန္ထင္ေၾကာင္ထင္ စိုးရိမ္ခ်င္သလိုလို။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မအစီအစဥ္ကို ရွင္းလင္းေျပာျပေတာ့ သူကူညီသည္။ သူတို႔ အာေမးနီးယန္းနယ္ေျမကို ဆိုဗီယက္ေတြသိမ္းပိုက္ေတာ့ တခ်ဳိ႕က ပါရီဘက္ထြက္ေျပးလာခဲ့ၾကသည္။ သူႏွင့္ကၽြန္မ စုံေထာက္လုပ္ကာ အဲသည္လူေတြေနာက္ ေျခရာေကာက္ၾကသည္။ တစ္ေယာက္မွတစ္ေယာက္ လက္ဆင့္ကမ္း လမ္းညႊန္သည္ကိုလိုက္ကာ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အဲဒီခဲခဲယဥ္းယဥ္း ခ်ည္ထိုးနည္းကိုကၽြမ္းက်င္သည့္ အာေမးနီးယန္းအမ်ဳိးသမီး အေယာက္ (၂၀)မွ် စုစည္း၍ရခဲ့ပါသည္။ သို႔ႏွင့္ သတ္မွတ္ထားသည့္ရက္အတြင္းမွာပင္ အသစ္စက္စက္ ေပၚေပါက္သည့္ ရွီယာပရယ္လီ အထည္တိုက္မွ ပထမအသုတ္ ဆြယ္တာမ်ား အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုသို႔ တင္ပို႔ေပးနိုင္ခဲ့ပါသည္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ပလာ့စ္ဗင္ဒုန္းမွာ ရုံးခ်ဳပ္ဖြင့္ထားသည့္ ကၽြန္မကုမၼဏီမွ အ၀တ္အထည္ေတြ၊ တြဲဖက္အသုံးအေဆာင္ ပစၥည္းေတြ ေရေမႊး အမ်ဳိးမ်ဳိးေတြ တသြင္သြင္ ထုတ္လုပ္ျဖန္႔ခ်ီ ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ကမာၻ ့ဖက္ရွင္ေလာက က ေပ်ာ္စရာ စိတ္လႈပ္ရွားစရာေကာင္းလွသလို စြန္႔စားရတာ၊ အားစမ္းလာသသည့္ အေနအထားမ်ဳိး ရင္ဆိုင္ရတာေတြလည္း မျပတ္ရွိတတ္တာ ကၽြန္မ ေတြ႕ခြင့္ရခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ပါရီကို နာဇီေတြ သိမ္းလိုက္သည့္အခါမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ အဲသည္ေလာကေလး ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္။
ဖက္ရွင္ခန္းမကို စြန္႔ခြါကာ အေမရိကသို႔ ကၽြန္မလာခဲ့သည္။ ျပင္သစ္ျပည္ရွိ ရန္သူ မသိမ္းပိုက္ရေသး သည့္ နယ္ေျမမွ ကေလးသူငယ္မ်ားအတြက္ ေဆး၀ါးပစၥည္းမ်ား ၀ယ္ယူႏိုင္ေအာင္ ရန္ပုံေငြစုေဆာင္းသည့္ တရားပြဲေတြ အေမရိက ၿမိဳ႕ရြာမ်ားလွည့္လည္ၿပီး ကၽြန္မေဟာသည္။ ေနာက္ႏွစ္လခန္႔အၾကာ တိုင္းျပည္သို႔ျပန္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ လမ္းပိတ္ဆို႔မႈတစ္ခု ကၽြန္မႀကံဳရျပန္သည္။
ျပင္သစ္ကေလးမ်ား ေဆး၀ါးကိစၥအတြက္ အေမရိကန္ျပည္တြင္ ရန္ပုံေငြေကာက္ခံပြဲ ဦးေဆာင္ျပဳလုပ္သူက ကြိတ္ကာ ခရစ္ယာန္ဂိုဏ္းမွ ပုဂၢိဳလ္မ်ားက ေဒၚလာေျခာက္ေသာင္းဘိုးခန္႔ရွိ ဗီတာမင္ေဆးမ်ားကို ကၽြန္မႏွင့္အတူ သယ္ေဆာင္ၿပီး ျပင္သစ္တြင္ ျဖန္႔ခ်ီေပး၇န္ အပ္ႏွံခဲ့သည္။ စစ္ကာလ အတြင္း ရန္သူေရငုပ္သေဘၤာရန္ကို ေရွာင္ကာ ဟိုေကြ႕ ဒီေကာက္ႏွင့္ ခရီးသြားၾကရသည္ျဖစ္ရာ ဘာျမဴဒါ ကၽြန္းတြင္ ပထမတစ္ေထာက္နားၾကရသည္။ ဒီတြင္ျပႆနာႀကဳံေတာ့သည္။ အစိုးရိမ္ႀကီးလြန္းေသာ အေကာက္ခြန္အရာရွိက ကၽြန္မႏွင့္အတူပါလာသည့္ ေဆး၀ါးပစၥည္းမ်ားကို ရန္သူတစ္၀က္တစ္ပ်က္ သိမ္းထားၿပီးသည့္ တိုင္းျပည္သို႔ ယူေဆာင္ခြင့္မျပဳႏိုင္ဟု ပိတ္ပင္ထားဆီးေနျခင္းျဖစ္သည္။
ကၽြန္မက သည္ေဆး၀ါးမ်ားသည္ ၾကန္႔ၾကာေနလွ်င္ ပ်က္စီးကုန္မည္ျဖစ္ၿပီး ပို႔ေပးသူမ်ားမွာလည္း ၾကာေန ကြိတ္ကာမ်ားျဖစ္ရာ နာဇီေတြလက္ထဲ ေရာက္သြားဖို႔အေရး ေတြးပူစရာအေၾကာင္းမရွိေၾကာင္း ေျပာဆိုေသာ္လည္း ထိုပုဂၢိဳလ္က ေခါင္းမာမာႏွင့္သာ ျငင္းဆန္ေနပါသည္။ သို႔ႏွင့္ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေဆးေသတၱာေတြကို ဆိပ္ကမ္းလုပ္သားမ်ား သေဘၤာေပၚက ခ်တာ က်မစိတ္မခ်မ္းသာစြာထိုင္ၾကည့္ ေနလိုက္ရပါေတာ့သည္။ ဘာမ်ဴဒါမွ သေဘၤာထြက္သည့္ တစ္ေလွ်ာက္ ကၽြန္မေခါင္းထဲ သည္ျပႆနာက တအုံတေႏြးေႏြးလိုက္ပါလာသည္။
...  ၿမိဳ႕လယ္ကြက္လပ္သို႔သြားရန္ တျခားလမ္း မရွိေတာ့ၿပီေလာ ...
သေဘၤာေပၚမွာ သတင္းစာဆရာတစ္ေယာက္ႏွင့္ေတြ႕ေတာ့ ကၽြန္မ စိတ္ပ်က္စြာ ေဒါပြပြႏွင့္ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ေျပာျပမိသည္။ သူက ဒီကိစၥကို အရမ္းစိတ္၀င္စားသြားၿပီး ေၾကးနန္းျဖင့္ သတင္းပို႔လိမ့္ မည္ဟူ၍ ကၽြန္မ လုံး၀မထင္မွတ္ခဲ့။ အတၱလန္တိတ္သမုဒၵရာႀကီးကို ျဖတ္သန္းကာ ေပၚတူဂီႏိုင္ငံ လစၥဘြန္းၿမိဳ႕သို႔ ဆိုက္ေရာက္သည့္အခါတြင္ကား ကၽြန္မ၏ ျပႆနာက ႏိုင္ငံတကာသတင္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္ေနၿပီ ဆိုတာသြားေတြ႕ရသည္။ အဲဒီမွာရွိသည့္ ၿဗိတိသွ်သံအမတ္က ကၽြန္မကို ေတြ႕ဆုံကာ အေသးစိတ္ အခ်က္အလက္ေတြ ေမးျမန္းသည္။ ထို႔ေနာက္၌ကား ကၽြန္မတို႔ ဗီတာမင္ေဆးျပားေတြ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး အတြက္လုိအပ္သည့္ လမ္းေၾကာင္းေတြအားလုံး နာရီပိုင္းအတြင္းမွာပင္ ရွင္းလင္းသြားေတာ့သည္။
စစ္ႀကီးၿပီးသည့္အခါ ပါရီသို႕ ကၽြန္မျပန္လာသည္။ ရွီယာပရယ္လီဖက္ရွင္တိုက္ကို ျပန္ဖြင့္လွစ္သည္။ ကုန္တိုက္၌ ဖက္ရွင္ပြဲတစ္ပြဲစာစီအတြက္ ျပင္ဆင္စုေဆာင္းရသည္မွာ မလြယ္ပါ။ တစ္ခုေသာေႏြရာသီ၌ လာမည့္ ေဆာင္းအႀကိဳျပပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ေနဆဲတြင္ ကၽြန္မ အပ္ခ်ဳပ္သမေလးေတြ အလုပ္သမားသပိတ္ထဲ ပါသြားၾကသည္။ ကၽြန္မထံမွာ အပ္ခ်ဳပ္ပညာသည္ တစ္ေယာက္ႏွင့္ အပ္ခ်ဳပ္ခန္း ႀကီးၾကပ္သည့္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္သာ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ၾကားမွာ အခ်ိန္ ၁၃-ရက္ပဲရွိေတာ့သည္။
အင္း......ဒီတစ္ပြဲေတာ့ အေဖ့ၾသ၀ါဒ ကိုတကယ္မွတ္ေက်ာက္တင္မည့္ အႀကီးမားဆုံး စမ္းသပ္ပြဲပဲ ဟု ကၽြန္မေတြးလိုက္မိသည္။ ကိုင္း..... ဒီတစ္ႀကိမ္ ဘယ္လမ္းက ထြက္မလဲ.??
Read more »
Posted by အတၱ at 9:32 PM 1 comments
Thursday, January 7, 2010
သားေတာ္ေစတီ
မိခင္ပုေဏၰးမႀကီး က သားကိုေန႔စဥ္ သတိရေန၏။ တသသႏွင့္ လြမ္းရသည္မွာလည္းၾကာၿပီ၊ တစ္ေယာက္တည္းေသာ သားမို႔ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ႏွင့္ ေနခဲ့သည္။ ၾကည့္လို႕မ၀ခဲ့ ၊ ပညာေရးအတြက္မို႔သာ လႊတ္လိုက္ရသည္။ လြမ္းရလြန္းလို႔ ရင္ထဲမွာ နာရ က်င္ရတဲ့ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္
ေတြပင္ျပည့္ႏွက္ေနေလၿပီ၊ တစ္ေန႔တြင္ကား မေအာင့္ႏိုင္၍ ပုဏၰားႀကီးအား ပူဆာမိ၏။
"ဘယ္ႏွယ္လဲရွင္...၊ ကိုယ္သားသြားတာ ၾကာလွၿပီမဟုတ္လား၊ စားလဲမလာ၊ လူလဲမေရာက္၊ သတင္းလဲမၾကားရ၊ လိုက္ပါဦးမွေပါ့ရွင္..."
ရင္နင့္နင့္ျဖင့္ ရန္ေတြ႕ေျပာ-ေျပာေသာအခါ ဖခင္ သခၤပုဏၰားႀကီးက သူ႕အလုပ္ကို လက္မွခ်၍ ေခါင္းေထာင္လာ၏။ မ်က္စိမ်က္ႏွာတို႔ကို ပြတ္သတ္ေနသည္။ ၿပီးမွ-
" အိမ္း.... ဟုတ္ေပသားပဲ၊ အေတာ္ေတာင္ၾကာသြားၿပီမွကိုး...။ တို႔သားႀကီး"
ဟူ၍ ႏႈတ္က ရြတ္ဆိုေထာက္ခံရင္း ေနာက္ျပန္ စဥ္းစား၍ ေငးေမာေနမိ၏။ ဟုတ္ပါသည္။
အခုဆိုရင္ (၄)ႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ေက်ာ္သြားၿပီ ထင္သည္။
"သားႀကီး"ဆိုသည္မွာ "သုသိီမ " ျဖစ္၏။ (၁၆)ႏွစ္အရြယ္က မိခင္ဖခင္တို႔အား ပန္ၾကားၿပီး ပညာသင္ၾကားရငန္ ဗာရာဏသီျပည္သို႔ ထြက္ခြါသြားခဲ့သည္။ အခ်ိန္တန္အရြယ္ေရာက္လာလွ်င္ "ပညာသင္ရတယ္" ဆိုတာ ထုံးစံမဟုတ္လား၊ ပညာမတတ္လို႔ ဘယ္ျဖစ္ပါ့မလဲ၊ သြားခါနီးမွာ ဖခင္ႀကီးက မွာလိုက္ေသး၏။
"ဗာရာဏသီမွာ ေဖေဖ့သူငယ္ခ်င္း ပါေမာကၡဆရာႀကီးရွိတာပဲကြ၊ သူ႕ဆီသြားသင္"
သုသီမသည္ ဗာရာဏသီျပည္၊ ပါေမာကၡဆရာႀကီးထံ ေခ်ာေမာစြာ ေရာက္သြားပါ၏၊ အက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာျပ၍ ဆရာႀကီးက သူငယ္ခ်င္း
၏ သားမွန္းသိေလၿပီ၊ သုသီမသည္ ဆရာႀကီးထံမွာ ပညာေတြ သင္ယူခဲ့၏။ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔လွ်င္ အတတ္ပညာေတြ မႏၱာန္ေတြ မ်ားစြာ - မ်ားစြာ သင္ယူသည္။ သင္ယူၿပီးသမွ်ကိုလည္း မေမ့မေပ်ာက္ေအာင္ မွတ္သားထား၏။ ယခုဆိုလွ်င္ ပညာသင္ႏွစ္ေတြပင္ ၾကာေညာင္းလာခဲ့ၿပီ၊ မႏၱာန္ေတြလည္း မ်ားလွွၿပီ၊ သို႔ေသာ္ မႏၱာန္တို႔၏ အႏွစ္သာရကို ရွာေဖြေသာအခါ အစႏွင့္ အလယ္ကိုသာျမင္ရသည္။ အဆုံးကိုမျမင္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနေတာ့၏။
ဆရာႀကီးထံခ်ည္းကပ္၍ "ဆရာႀကီး မႏၱာန္ေတြရဲ႕ အႏွစ္သာရ အစႏွင့္အလယ္ကိုသာျမင္ရပါသည္။"
ဟုေမးလွ်င္ ဆရာႀကီးက-
"အိမ္း.... ငါလဲ အဆုံးကို မျမင္"
ဟု ရိုးရိုးပင္ ၀န္ခံေလသည္။
"ဒီလိုဆိုလွ်င္ အဆုံးကို မည္သည့္ပုဂၢိဳလ္ေတြ ျမင္ပါသလဲ ဆရာႀကီး"
လို႔ ထပ္ဆင့္ေမးေသာအခါ-
"ဟိုး...ဣသိပတနမိဂဒါ၀ုန္ေတာမွာ ရဟန္း ပေစၥကဗုဒၶါေတြ ရွိတယ္ကြ၊ သူတို႔ေတာ့ ျမင္ႏိုင္ေကာင္း ျမင္ႏိုင္မယ္၊ သူတို႔ထံသြားေမးေခ်"
ဟူ၍ ခြင့္ျပဳသည္။
သုသီမသည္ ရဟန္းပေစၥကဗုဒၶါတို႔ထံ ခ်ဥ္းကပ္၍ ေမးျမန္း၏၊
"အရွင္ျမတ္တို႔ဘုရား မႏာၱန္ပညာရပ္တို႔၏ အဆုံးကို ျမင္ၾကပါသလား"
"ျမင္တာေပါ့ကြယ္"
"ျမင္ပါလွ်င္ တပည့္ေတာ္အား သင္ျပေပးပါလားဘုရား"
"တို႔က ရဟန္းျဖစ္တဲ့သူကိုမွ သင္ေပးၾကတာကြယ့္"
ဟု မိန္႔ေတာ္မူၾက၏။ သို႔ႏွင့္ ပညာလိုခ်င္၍ ေခါင္းတုံး တုံးလိုက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ဖန္ရည္စြန္းေသာ အ၀တ္ကို၀တ္၍ ရဟန္းျပဳလုိက္ရေတာ့သည္။
ရဟန္းပေစၥကဗုဒၶါတို႔က ဦးစြာပထမ-
"ဒီလို ၀တ္ရတယ္၊ ဒီလိုရုံရတယ္ကြယ့္" စသည္ျဖင့္ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈကို သင္ေပးၾက၏။ ၿပီးလွ်င္ သီလျပည့္စုံေအာင္ ဆုံးမေတာ္မူၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ က်င့္ႀကံအားထုတ္ရပုံေတြ၊ အဲဒါေတြၿပီးေတာ့ (ဘဂၤ-ဆိုတဲ့) အပ်က္၊ အဲဒီအပ်က္ရဲ႕ဆုံး (ဘင္စြန္း) ကိုျမင္ႏိုင္တဲ့နည္းေတြ သင္ေပးေတာ္မူၾကသည္။
ထိုနည္းေတြအတုိင္း က်င့္ႀကံအားထုတ္လိုက္ရာ ေရွးပါရမီ ဓာတ္ခံပါသူျဖစ္၍ မၾကာမီ ပေစၥကဗုဒၶါတစ္ပါး ျဖစ္၍ သြားေတာ့၏။ "အဆုံး " ကိုျမင္၍ သြားေလၿပီ...။
သုသီမသည္ ပေစၥကဗုဒၶါျဖစ္သြားၿပီးေနာက္ ခ်မ္းေျမ့စြာေနရန္ အက်ဳိးငွာလည္းေကာင္း၊ လူသူအမ်ားအား ခ်ီးေျမွာက္ရန္အက်ဳိးငွာလည္းေကာင္း တစ္ရြာမွ တစ္ရြာ၊ တစ္ၿမိဳ႕မွ တစ္ၿမိဳ႕၊ တစ္နယ္မွ တစ္နယ္ လွည့္လည္ ေျပာင္းေရႊ႕ သီတင္းသုံးေတာ္မူသည္။ တိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္း၍ စိမ္းစိုညိဳ႕သန္းေသာေတာင္တန္းႀကီးတစ္ခုသို႔ ေရာက္လာခဲ့၏။ ထိုေတာင္တန္းႀကီးမွ လွမ္း၍ၾကည့္လွ်င္ ေခါင္မိုးေဖြးဖြး ျမင္ေနရေသာ ၿမိဳ႕ကေလးသို႔ ဆြမ္းခံၾကြသည္။ ထိုၿမိဳ႕ကေလးကား တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ႏွင့္ ဆြမ္းခံၾကြ၍ သုသီမ ပေစၥကဗုဒၶါ၏ ခ်ီးေျမွာက္မႈကို မ်ားစြာခံယူရေသာၿမိဳ႕ကေလးျဖစ္လာ၏။ အားလုံးက ၾကည္ညိဳၾကသည္၊ ၾကာေသာ္ ရင္းႏွီးလာ၏။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ မသိသူမရွိသေလာက္ ျဖစ္လာသည္။
"ဘယ္မွမၾကြပါႏွင့္ဘုရား၊ ဒီေတာင္တန္းမွာပဲ အၿမဲသီတင္းသုံးၿပီး တပည့္ေတာ္တို႔ကို ခ်ီးျမွင့္ေတာ္မူပါဘုရား"
ဟူ၍ပင္ ၀ိုင္း၍ေလွ်ာက္ထားေနၾကၿပီး၊ ခ်ီးေျမွာက္ရန္ အေၾကာင္းလည္းရွိ၍ ေရႊ႕ေျပာင္းလာခဲ့ေသာ ေနရာေပါင္းလည္း မ်ားခဲ့ၿပီ၊ ခ်ီးေျမွာက္မႈေတြလည္း ျပဳခဲ့ၿပီ၊ ဤေတာင္တန္းသည္လည္း ေအးခ်မ္းလွေပ၏။ သင့္လည္း သင့္ျမတ္လွေပသည္။ ၀ိုင္း၍လည္း ေလွ်ာက္ထားေနၾကၿပီ။
ဤသို႔နွလုံးပိုက္ကာ စကားတုံ႕ မျပန္ပဲ ခပ္မဆိတ္ေနေတာ္မူလိုက္၏။ ဤသို႔ေသာ လကၡဏာကိုၾကည့္၍-
"တို႔ေလွ်ာက္ထားခ်က္ကို လက္ခံၿပီ"
ဟုသိလိုက္ၾကေလသည္။
ဖခင္ပုဏၰားႀကီးသည္ မိခင္ပုဏၰားႀကီး၏ မ်က္ရည္စမ္းစမ္းျဖင့္ အေရးဆိုမႈေၾကာင့္ သားထံကို လိုက္လာခဲ့ရ၏။ ပထမ ဗာရဏသီသို႔ သြားရသည္။ သူငယ္ခ်င္းဆရာႀကီးထံ ၀င္ေသာအခါ သားကိုမေတြ႕ရ။ "ဟိုက္" ခနဲေမာသြားရ၏။ အက်ဳိးအေၾကာင္းေမးေသာအခါ ပေစၥကဗုဒၶါတို႔ထံ သြားေၾကာင္းေျပာျပသည္။ ဆရာႀကီးညႊန္ၾကားလိုက္ေသာ ပေစၥကဗုဒၶါတို႔ထံ လိုက္၍ေမးေသာအခါ "ေနရေျပာင္းသြားၿပီ" ဟုဆိုၾက၏။ ထိုေျပာင္းသြားေသာ ေနရာကို လိုက္ရျပန္သည္။ စုံးစမ္းေမးျမန္းေသာအခါ "ေနာက္တစ္ေနရာ ေျပာင္းသြားျပန္ၿပီ" ဟုၾကားရျပန္၏။ သို႔ႏွင့္ လိုက္ရျပန္သည္။ ထိုေနရာကလည္း "ေျပာင္းသြားျပန္ၿပီ" ဟု ဆိုလိုက္ျပန္၏။ ပုဏၰားႀကီးက "အို....တစ္ေန႔ေတြ႕ရမွာေပါ့" ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားေပးၿပီး ခရီးဆက္ခဲ့သည္။
ဒီလိုႏွင့္ ဖခင္ပုဏၰားႀကီးမွာ တစ္ရြာ၀င္တရြာထြက္ လူေတြ႕တိုင္းေမးခဲ့ရ၏။ နယ္ေပါင္းလည္းစုံၿပီ၊ ေမးခဲ့ရေပါင္းလည္း မ်ားၿပီ၊ ပင္လည္းပင္ပန္းလွေလၿပီ၊ ေမာလည္းေမာလွၿပီ၊ ေတြ႕ကားမေတြ႕ရေသး၊ မေတြ႕ရေသးေသာ္လည္း "သုသီမ" ဆိုတဲ့ နာမည္အစအနကိုေတာ့ သတင္းရေနသည္။ သို႔အတြက္ အားတက္ရပါ၏။ အားတက္စြာျဖင့္ ဆက္လက္၍ သားေပ်ာက္ရွာပုံေတာ္ ဖြင့္ေနရရွာသည္။
ရြာေပါင္းမ်ားစြာ ေနရာေပါင္းမ်ားစြာ ေက်ာ္လြန္၍ ေတာင္တန္းႀကီး တစ္သြယ္ႏွင့္နီးေသာၿမိဳ႕ကေလး တစ္ၿမိဳ႕သို႔ေရာက္သြားေတာ့၏။ ၿမိဳ႕တံခါး၀အနီးတြင္ ထုံးသကၤန္းျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးႏွင့္ အေ၀းကပင္ ျမင္ႏိုင္သည့္ ေစတီႀကီးတစ္ဆူကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ လူေတြကလည္း လႈပ္လႈပ္ရြရြ၊ ကြင္းျပင္ႀကီး အျပည့္မွ် စည္ကားလွပါဘိ၊ ဘာေတြမ်ား လုပ္ေနၾကတာပါလိမ့္။
"လူအုပ္ႀကီးဆီသို႔ သြားရလွ်င္ သူ႕သားအေၾကာင္းကို သိသူ တစ္စုံတစ္ေယာက္ ရွိေကာင္းရွိတန္ရဲ႕" ဟု ပုဏၰားႀကီး အေတြး၀င္လာ၏၊ ထိုရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ လူအုပ္ႀကီးရွိရာသို႔ ခ်ဥ္းကပ္သြားသည္။ အနားသို႔ေရာက္ေသာအခါ သူ သိလိုရာကို စြတ္၍ နီးရာပုဂၢိဳလ္အား ေမးေတာ့၏-
"ဒီမယ္ခင္ဗ်ာ...မိတ္ေဆြတို႔ ဒီနယ္မွာ "သုသီမ" ဆိုတဲ့ လူရြယ္တစ္ေယာက္ကို ၾကားဖူးပါသလား"
"ၾကားဖူးတာေပါ့"
"ေအာ.....ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေကာ သိဖူးပါသလား"
"ဟာ....သိဖူးေတာေပါ့ဗ်"
"ဒါျဖင့္ သူဘယ္မွာလဲ ဟင္"
ပုဏၰားႀကီးသိလိုေဇာျဖင့္ အေရးတႀကီး အငမ္းမရျဖစ္လာ၏။ ျပဴးျပဴးပ်ာပ်ာ ေမးေတာ့သည္။ သူက အေရးႀကီးသေလာက္ တစ္ဘက္လူကမူ ေအးေအးေဆးေဆးပင္၊ ဤသို႔ျဖစ္ေနသည္ကိုပင္ ၾကာရွည္မဆိုင္းႏိုင္၍ ေတာင္းပန္တိုးလွ်ဳိး၏။
"သူဟာ ဒီေစတီေပါ့"
"ဘာ.....ဗ်"
ပုဏၰားႀကီးက သူနားမလည္ႏိုင္တဲ့ စကားလုံးျဖစ္ေန၍ အံအားသင့္မႈႀကီးစြာျဖင့္ ထပ္မံေမးေနျပန္သည္။ ပို၍လည္း မ်က္လုံးက်ယ္လာေတာ့၏။
"သူဟာ ... ဒီေစတီ"
"ရွင္းေအာင္ေျပာစမ္းပါဦးဗ်"
"ေအာ္...ေ၀ါ.. သုသီမဆိုတဲ့ လူရြယ္ဟာ က်ဳပ္တို႔သိရသေလာ္ဆိုရင္ ၊ ဗာရာဏသီမွာ ပညာသင္၊ ေဗဒင္သုံးပုံ တစ္ဖက္ကမ္းခပ္ေရာက္ေအာင္တတ္၊ ၿပီးေတာ့ ပေစၥကဗုဒၶါတို႔ထံသြား၊ အဲဒီမွာ တရားေတြ အားထုတ္၊ ပေစၥကဗုဒၶါ ရဟႏၱာျဖစ္။ တစ္ၿမိဳ႕က တစ္ၿမိဳ႕ ၊ တစ္နယ္က တစ္နယ္ကို ေျပာင္း ေျပာင္းၿပီး လာရက က်ဳပ္တို႔ ေဟာဟို ေတာင္တန္းႀကီးမွာ သီတင္းသုံး၊ ဒီၿမိဳ႕မွာဆြမ္းခံၾကြေလ့ရွိတယ္ဗ်၊ အားလုံးက ၾကည္ညိဳၾကတယ္။ အခု သူ ပရိနိဗၺာန္ျပဳလို႔ ၊ ကၽဳပ္တို႔က မီးသၿဂၤ ိဳဟ္ ၊ ဓာတ္ေတာ္ေတြက်လို႔၊ ေကာက္ယူၿပီး ေစတီတည္ထားပူေဇာ္တာ၊ ဒီကေန႔ ထီးတင္ပြဲ...."
"အံမယ္ေလး...ဗ်"
ပုဏၰားႀကီးသည္ ေျဖၾကားသူ၏ စကားအဆုံးတြင္ သူေခါင္းထဲ၌ "ဒိုင္း" ကနဲျဖစ္သြားသလို ခံစားလိုက္ရ၏။ ပါးစပ္မွလည္း အံ့အားသင့္ႀကီးသင့္၍ "အံမယ္ေလး...ဗ်" ဟူ၍ ေအာ္ဟစ္မိသြား၏။ ယင္းေနာက္တြင္ "မိုက္" ကနဲျဖစ္ကာ ေျမျပင္ေပၚသို႔ "ဘိုင္း"ကနဲ မူးေမ့လဲက်သြားေတာ့သည္။
အနီးရွိလူတို႔က ကူညီေဖးမ ထူေပးၾက၏၊ သတိရေအာင္ ျပဳစုေပးၾကသည္။ "ဘယ္က ဧည့္သည္လဲ" ဟူ၍လည္း တစ္ဦးကိုတစ္ဦး မ်က္ကလူးဆန္ပ်ာ ေမးၾက၏၊ အကဲခတ္ၾကသည္။ အတန္ၾကာေသာအခါမွ ပုဏၰားႀကီးသည္ အနည္းငယ္ သတိရ လူးလြန္႔လာရင္ ရႈိက္ႀကီးတငင္ ျဖစ္လာျပန္၏။ ေျမႀကီးကို လက္ျဖင့္ပုတ္ကာ ပုတ္ကာ တအားကုန္ ေအာ္ဟစ္၍ အားရပါးရ ငိုေၾကြးျပန္ေလသည္။
Read more »
Posted by အတၱ at 10:00 PM 1 comments
Tuesday, January 5, 2010
ကၽြန္ေတာ္အသက္(၂၀)ေက်ာ္အရြယ္ေလာက္ ေက်ာင္းဆရာဘ၀ႏွင့္ရွိစဥ္ ဘရမ္လီ အမည္ရွိ အျခားေက်ာင္းဆရာ တစ္ေယာက္ႏွင့္ အိမ္တစ္လုံး စပ္တူငွားေနခဲ့ဖူးသည္။ သူက ကၽြန္ေတာ့ထက္ အသက္အေတာ္ေလး ႀကီးသည္။ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္၀င္စားမႈခ်င္းလည္းမတူၾက။ သို႕ေသာ္ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ယဥ္ယဥ္ေက်းက်း ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ ဆက္ဆံၾကသည္။ သူ႕အခန္း ကိုယ့္အခန္းက ထြက္လာ၍ ဆုံမိၾကလွ်င္ Goodmorning ဟုႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ ညေနအိမ္အျပန္ အ၀င္၀မွာ ဆုံမိၾက၍ ဒီေန႔ေတာ့ စိတ္ပ်က္စရာႀကီးဗ်ာဟု တစ္ေယာက္ကေျပာလွ်င္ က်န္တစ္ေယာက္က ဟုတ္သဗ်ာဟု သေဘတူ အတည္ျပဳသည္။
အဲဒီအေနအထားက တစ္ပတ္ႏွစ္ပတ္ပဲ ခံသည္။ ေနာက္ေတာ့ ဘာျဖစ္မွန္မသိ၊ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ေအးစက္စက္ႀကီးျဖစ္လာသည္။ သူက ကၽြန္ေတာ့ေတြ႕လွ်င္ ေခါင္းဆတ္ျပရုံေလာက္ပဲ လုပ္လာသည္။ အဲဒါ ႏႈတ္ဆက္တာ။ ေနာက္ေတာ့ ေတြ႕လွ်င္ တဖက္လွည့္ေနတာမ်ဳိး ျဖစ္လာသည္။ တစ္ႀကိမ္ႏွစ္ႀကိမ္မွာေတာ့ အခန္းကအထြက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္တခဏ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရမွာ စိုးသျဖင့္ သူ႕အခန္းထဲ တမင္ျပန္၀င္သြားတာ ေတြ႕လိုက္ရသည္။
ဒီလိုႏွင့္ အေၾကာင္းမည္မည္ရရမရွိပဲ အာဃာတ တျဖည္းျဖည္းႀကီးလာသည္။ ႏွစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ေနသည့္ ျပႆနာက တျဖည္းျဖည္း ေက်ာင္းဆရာမ်ားသို႔ပါ ကူးစက္ကာ ဘရမ္လီလိုလားသူႏွင့္ အဲလစ္ လိုလားသူဟူ၍ ႏွစ္အုပ္စုကြဲသည့္ အဆင့္သို႔ပင္ ေရာက္လာသည္။ ၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ညစ္လာသည္။ ဒီကိစၥက လူကို အၿမဲဖိစီးေနသလို ျဖစ္လာသည္။ တစ္ေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဒီကိစၥသည္းမခံႏိုင္ေတာ့သည့္ အေၾကာင္းမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္အား ဖြင့္ေျပာမိသည္။
"အဲဒီ ကိစၥက ဘာႀကီးျဖစ္မွန္းလဲ မသိဘူးဗ်ာ....။ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္အညစ္ဆုံးပဲ၊ ဘာအတြက္ ဒီရန္ပြဲျဖစ္ေနရသလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းေလးမွေတာင္ စဥ္းစားလို႔မရဘူး"
" ဘာမွန္းမသိရင္ သိေအာင္လုပ္ေပါ့ဗ်ာ၊ သူ႕သြားၿပီး ေမးၾကည့္ပါလား" မိတ္ေဆြကဆိုသည္။
"သူ႕သြားေမး " "ဟာ!" ကၽြန္ေတာ္ အံ့အားသင့္သြားသည္။ သူ႕အႀကံဉာဏ္က ထူးျခားလြန္းေနသည္။
သို႕ေသာ္ ထူးျခားသည့္ အႀကံဉာဏ္ကို ကၽြန္ေတာ္လက္ခံခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားေပးကာ ခပ္ရဲရဲ ခပ္ဘြင္းဘြင္း အမူအရာမ်ဳိးႏွင့္ ဘရမ္လီအခန္းထဲ ၀င္ခ်သြားၿပီး အသံက်ယ္က်ယ္ႏွင့္ ေမးသည္။
"ဒီမွာ ဘရမ္လီ၊ အခုျဖစ္ေနတာ ဘာလဲဗ်။ ေျပာစမ္းပါအုံး"
"ၾသ... ခင္ဗ်ား" ဒီလိုေျပာၿပီး သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ တိတ္ဆိတ္စြာ အတန္ၾကာ ၾကည့္ေနမိၾကသည္။ ဒီေနာက္ သူက ေဘာပင္ကိုခ်ကာ 'ခင္ဗ်ား ဒီမွာေန ကၽြန္ေတာ္ျပမယ္' ဆိုၿပီး အခန္းထဲက ကပ်ာကယာထြက္သြားသည္။ အိမ္သာတံခါး ေျဗာင္းကနဲပိတ္သံၾကားသည္။ နဂိုကတည္းက အသံျမည္တတ္လွသည့္ အိမ္သာသုံးေရကို တေဂ်ာင္ေဂ်ာင္ တဂ်င္ဂ်င္ ဆြဲေနသည္။ ၿပီးမွ ျပန္ေရာက္လာသည္။
"အဲဒါ ပဲဗ်" သူကေအာ္သည္။ "အဲဒါ က်ဳပ္ခံေနရတာ တစ္ညမဟုတ္ ႏွစ္ညမဟုတ္ ညတိုင္း ခင္ဗ်ား အဲဒါႀကီး တေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းဆြဲၿပီး က်ဳပ္ကို အိပ္မရေအာင္လုပ္ေနတာ"
ၾသ... ဒါကိုး။ လက္စသတ္ေတာ့ သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ မဟာရန္သူေတာ္ျဖစ္ရသည့္အေၾကာင္းရင္းက ဒီကိစၥ။ ခ်က္ခ်င္းပင္ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုေတာင္းပန္သည္။ ဒီလိုဆိုေတာ့ သူကလည္းတစ္ဖန္ ေတာင္းပန္သည္။ သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ေတြ ေတာင္းပန္ၾက၀န္ခ်ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ့အျပစ္ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္အလိုက္ကမ္းဆိုးမသိတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္က ကေလးဆန္တာပါ စသျဖင့္ ၀န္ခံဖြင့္ဟၾကသည္။ ငါးမိနစ္အတြင္းမွာပဲ သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ခုိင္ၿမဲေသာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ သိနားလည္ေသာ မိတ္ေဆြေကာင္းႀကီးေတြ ျဖစ္သြားၾကသည္။
ေျပာရလွ်င္ေတာ့ အေသးအဖြဲျပႆနာ၊ သို႔ေသာ္ ဒီျပႆနာက တစ္သက္မေမ့ႏိုင္စရာ သင္ခန္းစာ တစ္ခု ကၽြန္ေတာ့ေခါင္းထဲ ထည့္ေပးခဲ့သည္။
ေနာက္ႏွစ္ေပါင္း အေတာ္ၾကာၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ရွင္တစ္ေယာက္ႏွင့္ စာေပးစာယူအားျဖင့္ အျငင္းပြားရပါသည္။ ကိစၥက ေလ်ာ္ေၾကးရလိုမႈ။ သူႏွင့္အျပန္အလွန္ စားေရးရင္း ကၽြန္ေတာ္စိတ္တြင္ ဒီလူကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးႏွင့္ ေျပလည္မႈရႏိုင္မည့္ လူစားမ်ဳိး မဟုတ္ဘူးဟု ျမင္လာသည္။ ဒီလူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္တစ္ခါမွ် မေတြ႕ဘူးပါ။ သို႔ေသာ္ သူ႕စာပါေလေပါက္ကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သူ႕စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ သူ႕ရုပ္ရည္ကို ကၽြန္ေတာ္ မွန္း၍ရေနသည္။ လူက နည္းနည္းေလးမွ အေလ်ာ့ေပးမည့္ လူစားမ်ဳိးမဟုတ္။ ကိုယ့္အတြက္ဆိုလွ်င္ တရားတာ မတရားတာ မစဥ္းစား၊ ဉာဏ္မ်ားမ်ားႏွင့္ လုပ္မည့္လူ။ ၀၀ဖိုင့္ဖိုင့္ မ်က္ႏွာနီနီ ေမးေစ့ႏွစ္ထပ္ႏွင့္၊ မ်က္လုံးက ဘာကိုမွ အလစ္မေပးသည့္ သိမ္းငွက္ မ်က္လုံးမ်ဳိး။ အဲသလို ကၽြန္ေတာ္ျမင္ထားသည္။
ဒီကိစၥကေတာ့ ေရွ႕ေနလက္အပ္ရမယ့္ကိစၥပဲဟု ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားထားၿပီးကာမွ ဘရမ္လီႏွင့္ ျဖစ္ဖူးသည့္ ျပႆနာကို သြားသတိရသည္။ သို႔ႏွင့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ သိပ္မထားေသာ္လည္း အဲဒီမေကာင္းဆိုး၀ါး ပုဂၢိဳလ္ထံ သြားျဖစ္သည္။ တကယ္ေတြ႕သည့္အခါ၌ မွန္းထားတာႏွင့္ တျခားစီ။ အရမ္းအဆင္ေျပသည္။ သူ႕ရုပ္က ကၽြႏ္ေတာ္ထင္သလိုမဟုတ္။ လူေကာင္ေသးေသး၊ အသားျဖဴျဖဴ၊ မ်က္မွန္ေလးတပ္၍ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေျပာင္းေျပာင္း ပုံမ်ဳိးျဖစ္သည္။ နာရီ၀က္ေလာက္အတြင္းမွာပင္ သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ၾကားသေဘာထား ကြဲလြဲမႈေတြ ေျပလည္သြားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ကာနီးမွာေတာ့ အံ့အားသင့္စရာ စကားတစ္ခြန္းကို သူကေျပာလိုက္သည္။
"ခင္ဗ်ား ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ရုတ္တရက္ ေၾကာင္ကိုသြားတာဗ်၊ ကၽြန္ေတာ့စိတ္ထဲမွာ ခင္ဗ်ားကို လူေကာင္ႀကီးႀကီး မ်က္ႏွာနီနီနဲ႔ ေမးႏွစ္ထပ္နဲ႔ ရွိလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ထားတာဗ်"
" မ်က္လုံးေတြက ဘာကိုမွ အလစ္မေပးတဲ့ သိမ္းငွက္မ်က္လုံးမ်ဳိးလို႔ေကာ ထင္မထားဘူးလား"
"အာ..... အဲဒါေတာ့ မပါပါဘူးဗ် " သူ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းႏွင့္ ျပန္ေျဖသည္။
ဒီေနာက္မွာေတာ့ မ်က္ႏွာနီနီႏွင့္ လူေသးေသး ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးႏွစ္ေယာက္ ႏႈတ္ဆက္ ထြက္ခြါခဲ့ၾကသည္။
ဒီတြင္ပင္ ထူးဆန္းတာတစ္ခု ကၽြန္ေတာ္ သြားသတိျပဳမိသည္။ လူေတြသည္ ျပႆနာတစ္စုံတစ္ခုျဖစ္လွ်င္ ၄င္းျပႆနာႏွင့္ တကယ္ပတ္သက္သူဆီမသြား၊ မေတြ႕ဆုံ မရွင္းလင္း၊ မဆိုင္ေသာသူေတြဆီသာ သြားၿပီး ေျပာတတ္ဆိုတတ္ ဖြင့္ဟတတ္ၾကသည္ ဆိုေသာအခ်က္။
စစ္ႀကီးအတြင္းက ကၽြန္ေတာ္ ၾကည္းတပ္စစ္ဌာနခ်ဳပ္တစ္ခုတြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရသည္။ ဒီေနရာ၌ ကၽြန္ေတာ္ ေဆာင္ရြက္ရမည့္ လုပ္ငန္းတာ၀န္မ်ားထဲတြင္ စစ္ဆင္ေရးဆိုင္ရာ အမိန္႔ညႊန္ၾကားခ်က္ စာၾကမ္းမ်ားေရးသားရျခင္းသည္လည္း တစ္ခုအပါအ၀င္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ဒီတာ၀န္ကို ကၽြန္ေတာ္ မထမ္းေဆာင္ရပဲ ကၽြန္ေတာ့အထက္အရာရွိကခ်ည္း လုပ္ကိုင္ေနသည့္အခါ ကၽြန္ေတာ္ မေက်မနပ္ ျဖစ္လာသည္။ ဒါသည္ ကၽြန္ေတာ့အရည္အခ်င္း အစြမ္းအစကို ယုံၾကည္မႈမရွိ၍ပဲဟု တႏုံ႕ႏုံ႕ေတြးကာ ကၽြန္ေတာ္ မေက်မနပ္စိတ္ေတြ တျဖည္းျဖည္း စုေ၀းလာသည္။ ဒီကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ကၽြန္ေတာ္ မေက်နပ္သည့္အေၾကာင္းကို ဌာနခ်ဳပ္ရွိ တျခားအရာရွိေတြ သိေအာင္ေျပာရမည္။ ေနာက္ဆုံး မခံႏိုင္သည့္ ေန႔မွာ တိုက္ရိုက္တာ၀န္ရွိေသာ ပုဂၢိဳလ္ဆီသြားကာ သူလုပ္ပုံကိုင္ပုံေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သိကၡာက်ရသည့္ အေၾကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ့အား တစ္ေနရာသို႔သာ အျမန္ဆုံး ေျပာင္းေရႊ႕ေပးေစလိုေၾကာင္း၊ ေျဗာင္ဖြင့္ေျပာမည္ဟူ၍ ကၽြန္ေတာ္ႀကံစည္ေနခဲ့သည္။
ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း အေတာ္ၾကာေအာင္ ခံစားေနၿပီးမွ ကၽြန္ေတာ္တကယ္ဖြင့္ေျပာလိုက္သည့္ အခါ ကၽြန္ေတာ့အထက္အရာရွိ ဗိုလ္မွဴးႀကီးမွာ အႀကီးအက်ယ္ အံ့အားသင့္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့မွာ အလုပ္ေတြ သိပ္ပိေနသည္ထင္၍ သူယူလုပ္ေပးျခင္းသာ ျဖစ္ေၾကာင္း သူကရွင္းျပၿပီး၊ အကယ္၍ ဒီအလုပ္ေတြ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ လုပ္ခ်င္ပါသည္ဆုိလွ်င္လည္း သူ႕အေနႏွင့္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ခြင့္ေပးႏိုင္ပါေၾကာင္း ေျပာဆိုသည္။
ကိုယ့္သိကၡာ ကိုယ္ျပန္ထိန္းႏိုင္ခဲ့ၿပီ ဟူ၍ ေက်နပ္စြာ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ သိပ္မၾကာမီမွာပင္ ၄င္းအရာရွိထံ တစ္ႀကိမ္ျပန္သြားေတြ႕ရန္လိုအပ္လာျပန္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့မွာ သူေျပာသည့္ အတိုင္း အလုပ္ေတြ တကယ္ပင္ မႏိုင္မနင္းျဖစ္လာသျဖင့္ စစ္ဆင္ေရးဆိုင္ရာ အမိန္႔ ညႊန္ၾကားခ်က္ စာၾကမ္းမ်ား ေရးသားသည့္အလုပ္ကို ၄င္းပင္ တာ၀န္ယူေပးပါဟု ေျပာၾကားရျခင္းျဖစ္သည္။
ဒီလို အေတြ႕အႀကံဳေတြရွိၿပီးသည့္ေနာက္၌ လူမႈဆက္ဆံေရး ျပႆနာမ်ားႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ ကၽြန္ေတာ္  အေတာ္သေဘာေပါက္လာခဲ့ပါသည္။
လူမႈဆက္ဆံေရးနယ္၌ ျပႆနာ ဆယ္ႀကိမ္တြင္ ကိုးႀကိမ္သည္ ကာယကံရွင္ႏွင့္ တကယ္သြားေတြ႕ေျဖရွင္းလိုက္သည့္အခါ အလြယ္တကူ ရွင္းလင္းေျပလည္သြားစၿမဲျဖစ္ပါသည္။ တစ္ခါတရံ၌မူ ျပႆနာတကယ္ရွိသည္မဟုတ္ အထင္လြဲေနတာသာ ျဖစ္ေၾကာင္းေတြ႕ရတတ္ပါသည္။
Read more »
Posted by အတၱ at 1:30 AM 5 comments
Sunday, January 3, 2010
ဘာရယ္လို႔မဟုတ္ပါဘူး။ ေရာက္ခဲ့တဲ့ေနရာေလးေတြတင္ေပးလိုက္တာပါ..
တာခ်ီလိတ္ အမွတ္(၁)ခ်စ္ၾကည္ေရးတံတားထိပ္
အမွတ္(၂) ခ်စ္ၾကည္ေရးတံတား
ထိုင္းႏိုင္ငံ၊ မယ္ဆိုင္ၿမိဳ႕က လြယ္ေဘာင္းေတာင္၊ ဦးေအာင္ေဇယ်ဘုရားကုန္းက ကင္းၿမီးေကာက္
ထိုင္းႏိုင္ငံ၊ မယ္ဆိုင္ၿမိဳ႕က ဗမာဘုန္းႀကီးေတြပါမွ ထီးေတာ္တင္လို႔ရတယ္ဆိုတဲ့
ဦးေအာင္ေဇယ်ဘုရား
ဦးေအာင္ေဇယ်ကုန္း ေမွ်ာ္စင္ေပၚကျမင္ရတဲ့ တာခ်ီလိတ္
( ပုန္းထြန္၊လြယ္ေတာ္ခမ္းဘက္)
ဦးေအာင္ေဇယ်ကုန္း ေမွ်ာ္စင္ေပၚကျမင္ရတဲ့ တာခ်ီလိတ္
( ပုန္းထြန္၊တာေလာ့၊ ၀မ္ေကာင္း၊ မကာဟိုခမ္း)
ဦးေအာင္ေဇယ်ကုန္း ေမွ်ာ္စင္ေပၚကျမင္ရတဲ့ တာခ်ီလိတ္
( တာေလာ့၊ ၀မ္ေကာင္း၊ မကာဟိုခမ္း ..........ဟိုး ေလယာဥ္ကြင္း...)
တာခ်ီလိတ္-မယ္ဆိုင္ တံတားေပၚ
တာခ်ီလိတ္ ေလဆိပ္
Posted by အတၱ at 7:48 PM 4 comments
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
ဒီ​တစ္ခါ ရြာ​တဲ့​မိုး.........
ခ်ဳိးျဖစ္ေအာင္ခ်ိဳး
အျ​မင္နီး​စပ္သူမ်ား
အတိ​တ​္​၏ေ​ျ​ခ​ရာမ်ား
►  2014 (1)
►  February (1)
►  2013 (6)
►  November (2)
►  July (2)
►  February (2)
►  2012 (13)
►  November (2)
►  June (2)
►  April (3)
►  March (2)
►  February (2)
►  January (1)
►  2011 (36)
►  November (2)
►  October (4)
►  August (2)
►  July (2)
►  June (3)
►  April (5)
►  March (9)
►  January (4)
▼  2010 (46)
►  December (1)
►  November (5)
►  October (3)
►  September (3)
►  August (4)
►  June (1)
►  April (4)
►  March (4)
►  February (8)
▼  January (11)
သာသနာကြယ္ျခင္းငါးမ်ဳိး(ဒု)
သာသနာကြယ္ျခင္းငါးမ်ဳိး(ပ)
အိႏၵိယျပည္၌ ဗုဒၶဘာသာ ကြယ္ရျခင္းအေၾကာင္း
ဗုဒၶဘာသာကို ကာကြယ္ျခင္း
ဒီတစ္ခါရြာတဲ့မိုး
error loading operating system
သားေတာ္ေစတီ
►  2009 (55)
►  December (13)
►  November (14)
►  October (19)
►  September (8)
►  August (1)
Share on Facebook
Share on Twitter
Share on StumbleUpon
Share on Delicious
Share on Digg
Bookmark on Google
Receive Email Updates
ျ​မန္မာ့​ေ​ဆး​ၿ​မီးတို
လိပ္စာ​ေျ​ပာ​ရ​င​္ ပို​႔ေ​ပး​မ​ယ​္ေ​လ
Enter your email address:
Delivered by FeedBurner
သတိ​သံ​ေ​၀​ဂ
၁။ သင္အသက္ေတြႀကီးေနၿပီ......
ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြႀကီးေနတုံးပဲလား
၂။ သင္ သြားေတြက်ဳိးေနၿပီ........
မာန္ မာနေတြ မက်ဳိးေသးဘူးလား
၃။ သင္အသားေတြတြန္႔ေနၿပီ
မေကာင္းမႈမွာ မတြန္႔ေသးဘူးလား
၄။ သင္ အားအင္ေတြ ေလ်ာ့ပါးေနၿပီ
သင့္ တဏွာ ဆႏၵေတြ မေလ်ာ့ပါးေသးဘူးလား
၅။ သင္ ဆံပင္ေတြျဖဴေနၿပီ
သင့္စိတ္ထားေတြ မျဖဴေသးဘူးလား
၆။ သင္ မ်က္စိေတြ မႈန္၀ါးေနၿပီ
သင့္နိဗၺာန္လမ္းေရာ မႈန္၀ါးေနတုံးပဲလား...။
သက္တန္႔ခ်ိဳ.....
၃၁ ႏွစ္ျပည့္
11 months ago
အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္
ခ်ယ္ရီပန္းတို႕ ပြင္႕ေဝခ်ိန္
ရြာဦးေက်ာင္း
2 years ago
4 years ago
မာ့ခ္၏ ကိုယ္ပိုင္ အတဿတမ်ား
Rakuten's Ebook Reader - Kobo Touch
4 years ago
စက္တင္ဘာ ရဲ႕ ေကာင္းကင္
Manchester သြား ေတာလား
4 years ago
ႏွလံုးသားရပ္၀န္းမွ အသံမ်ား...။
iShatter : iOS 5 Untethered Jailbreak
5 years ago
ေမေလးရဲ႕နားေနရာ
ေမေလးရဲ႕ အလြဲမ်ား ၃
5 years ago
စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး
အာ႐ုဏ္ဦးမွာ ထြန္းသည့္ စႏၵာ
6 years ago
Myanmar Sutta, The original teaching of the Buddha
Nine Nine SaNay
ေွ​ဇာ​္ဂ်ီ​ကီး​ဘုတ္ပုံ​စံ
စိတ္ခ်​မ​္း​သာ​သ​လို ေျ​ပာ​ခဲ့​ပါ...
မ်က္စိ​လ​ည​္ လာ​ၾ​က​သူမ်ား
Free Counter
The following text will not be seen after you upload your website, please keep it in order to retain your counter functionality