my en my my my my my my my my my my my ja en en my my my my my my my my my my my my my my my my my ja en en my my my my my my my my my my ar en en my my my my my my en en my my my my my my my my my my my my my my my my ja my my my my my my my my my my my fa my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en my my my my my my en my my my my my my my my en en my my my my my my my my my en en my my my my my my my my my my my my my en en en my my my my cs en cs da en en cs da en cs da en en en cs da en cs en en cs cs en en de cs da en da cs en cs cs en en en en cs da en en my my my my my my my my cs en en en en en en en my my en en my my my my my my my my my my my my my my my ru it my my it my my pt my az pt my en pt my my pt my en pt my my pt my my pt en my my en ru my my my en en en
မနီးမေ၀းတြင္လည္း ဆင္မ ေသာင္းစိန္ခိုင္ကို သူ႕ဦးစီးက လက္လား(သံႀကိဳးကို လက္တစ္ဖက္တြင္ ခ်ည္၍လႊတ္လားျခင္း)ႏွင့္လႊြတ္ထားသည္ကိုေတြ႕ရသည္။ ဆင္မတြင္လည္း မုန္အိုး ေဖာင္းေနသည္။ ထိုမုန္အနံ႔ကို ရေသာအခါ ျမင္ေဌးသည္ အစ္ထိုးေတာ့သည္။ (အစ္ထိုးသည္ဆိုသည္မွာ အံႀကိတ္သံႏွင့္တူၿပီး အစ္အစ္ဟူေသာေသးေသးစူးစူး အသံတစ္မ်ဳိး ထြက္ပါသည္။) ထိုအသံသည္ ဦးစီးအတြက္ အႏၱရယ္အခ်က္ေပးေခါင္းေလာင္းသံျဖစ္ပါသည္။ ဆင္ဦးစီးတိုင္းသိၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ အရက္အနည္းငယ္၀င္ထားေသာ ကိုတင္သန္းကား လုံး၀ဂရုမစိုက္ပဲ ဆင္ကို တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ရိုက္ကာ ဆက္လက္ေမာင္းသြား ပါသည္။ ေနာက္မွ လိုက္ေသာေက်ာ္လႈိင္က သတိေပးၿပီး ဆင္မ ေသာင္းစိန္ခိုင္ကို အေ၀းသို႔ ထြက္သြားရန္ လိုက္ေမာင္း၏။ ကိုတင္သန္းက ဂရုမစိုက္ပဲ ဆက္ေမာင္းသြားကာ သင္းခ်ဳိင္းေဘး ၀ါးရုံပုတ္ႀကီးႀကီးႏွင့္ ဆင္ခ်ည္ရန္ သစ္ပင္ႀကီးႀကီးကိုသာ ရွာရင္းေမာင္းေနပါသည္။ ေျမာင္က်ပ္ကေလးတခုနားတြင္ သစ္ျဖဴပင္ႀကီးႏွင့္ အနားတြင္ ၀ါးရုံပင္သုံးေလးပုတ္ ရွိေသာေၾကာင့္ ထိုေနရာတြင္ ခ်ည္မည္ဟု ဆုံးျဖတ္ကာ ဆင္ကို မက္(၀ပ္)ခိုင္းလိုက္ပါသည္။ ဆင္က မက္(၀ပ္)မေပးပဲ ယို႔ ရုံ ယို႔ေပးပါသည္။ (မက္ဆိုသည္မွာ ေျခေရာလက္ပါ ေလးဖက္လုံး ေရွ႕ေနာက္ပစ္ကာ ၀ပ္ခ်လိုက္ခ်င္းျဖစ္သည္။ဆင္၏ခႏၶာကိုယ္က ေလးေသာေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္းထရန္ မလြယ္ေပ။ ယို႔သည္ဆိုသည္မွာ ေရွ႕ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကို အနည္းငယ္ ေကြးကာ ေခါင္းကိုငုံ႔ ေပးခ်င္းျဖစ္သည္။ ျပန္ထရန္ လြယ္ကူသည္။)
ကိုတင္သန္းမွာ သတိမထားပဲ ခါတိုင္းကဲ့သို႔ပင္ နားရြက္ဆြဲပီး ဂုတ္ေပၚမွ ဆင္းလိုက္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေက်ာ္လႈိင္မွာ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္သာရွိေသးသည္ အနားသို႔ေရာက္မလားေသးေခ်။ စိတ္မခ်၍ လိုက္လာေသာ ဆင္ေခါင္းႀကီး ဦးဖိုးလႈိင္လည္း ကိုတင္သန္း ေနာက္ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ရာက္လာေနသည္။ ဆင္ေအာက္ဆင္းရန္ မက္(၀ပ္)ခိုင္းသံၾကား၍ ဆင္ေလးဖက္ခ် ၀ပ္မွ ေခါင္းေပၚကဆင္းရန္ ေအာ္ေျပာလိုက္ေသးသည္။ ကိုတင္သန္းကာ ဂရုမစိုက္ပဲ ဘယ္ဘက္မွဆင္းလိုက္ပါသည္။
နားရြက္ဆြဲရာမွ ေအာက္ေရာက္၍ နားရြက္လြတ္လိုက္ၿပီး ဂုတ္ေပၚမွ သံႀကိဳးကိုခ်ကာ ညာလက္တြင္ခ်ည္ပါသည္။ ထို႔ေနာက္ သံႀကိဳးစတစ္ဖက္ကို သစ္ျဖဴပင္တြင္ခ်ည္ရန္ ဆြဲသြားပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ျမင့္ေဌးသည္ အစ္တစ္ခ်က္ထိုးကာ တင္သန္းအား ႏွာေမာင္းျဖင့္ လွမ္းရိုက္ပါေတာ့သည္။ အနည္းငယ္မူးေနေသာတင္သန္းမွာ ေမွာက္လ်ားထိုးလဲက်သြား ပါေတာ့သည္။ ျပန္မထႏိုင္ခင္ ေနာက္မွ မုန္အစ္ေနေသာ ျမင့္ေဌးကသူ႕သခင္အားသခင္လို႔ ျမင္ေတာ့ပဲ ေခ်ာက္ကေလးထဲ လဲက်ေနေသာ သူ႔ဦးစီးတင္သန္း၏ ေက်ာျပင္အား ေရွ႕လက္ျဖင့္ နင္းခ်လိုက္ပါေတာ့သည္။ ကိုတင္သန္း၏ ေအာ္သံပင္ထြက္မလာႏိုင္ေခ်။
သံပတ္ (ဆင္တြင္ဆြဲထားေသာခေလာက္) သံႏွင့္ သံႀကိဳးသံဆူညံစြာၾကားသျဖင့္ ေက်ာ္လႈိင္ႏွင့္ ဆင္ေခါင္းႀကီးတို႔မွာ အေျပးေရာက္လာၾကေလသည္။ျမင္ေ့ဌး၏ညာလက္ ေအာက္တြင္ ျပားေနေသာ ကိုတင္သန္းအား ေတြ႕လုိက္ရၿပီး ဆက္လက္၍ လက္ တစ္ဖက္ကို ဆြဲျဖဳတ္ရန္ ႏွာေမာင္းျဖင့္ စမ္းေနသည္ျမင္ရသျဖင့္ ႏွစ္ေယာက္သား ယား ယား (မလုပ္နဲ႔ မလုပ္နဲ႔) ဟု အတင္းေအာ္ကာ ေက်ာက္ခဲေကာက္ကာ ထုၾကေတာ့သည္။ ေနာက္မွအာ္သံေၾကာင့္ ျမင့္ေဌးသည္  ခ်ာကနဲလွည့္ကာဆင္ေခါင္းႀကီးႏွင့္ေက်ာ္လႈိင္တို႔ဆီ အတင္း၀င္တိုက္ေတာ့သည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လည္း ခံစရာသစ္ပင္ကိုၾကည့္ၿပီး ေျပးၾကရာ မန္းက်ီးပင္တစ္ပင္တြင္ ကပ္ေနၾကသည္။ ျမင့္ေဌးလည္း တန္း၀င္မလာေခ်။ ၀ါးသုံးရုိတ္ေလာက္မွ နားရြက္ကားကာႏွာေမာင္း လိပ္ၿပီးၾကည့္ေနသည္။ ေက်ာ္လႈိင္က ကၽြန္ေတာ္ခံထားမယ္ ဆင္ေခါင္းႀကီးအရင္ေျပးပါဟုျပာေသာေၾကာင့္ ဆင္ေခါင္းႀကီးလည္း လူအကူေခၚရန္ ရုတ္တရက္ ထြက္ေျပးသြားရာ ျမင့္ေဌးသည္ ဆင္ေခါင္းႀကီးကို ဆက္လိုက္ေတာ့သည္။
ေက်ာ္လႈိင္လည္း ေနာက္မွ အသာလိုက္ကာ ၿမီးထူးကို ပါလာေသာလွံႏွင့္ ပစ္လိုက္ၿပီး ေျမာင္ကမ္းပါးယံသို႔  အေျပးတြယ္ကပ္တက္ရေတာ့သည္။ ေနာက္မွ လွံခ်က္ေၾကာင့္ ဆင္ေခါင္းႀကီးကိုမဲလိုက္ေနရာမွ ေက်ာ္လႈိင္ဖက္သို႔ လွည့္လာျပန္သည္။ သို႕ေသာ္ ေက်ာ္လႈိင္မွာေျမာင္ကမ္းပါးေပၚသို႔ရာက္သြားၿပီျဖစ္သလို ဆင္ေခါင္းႀကီးလည္းလြတ္ေျမာက္သြားသည္။ ထိုအခါ သူနင္းသတ္ခဲ့ေသာ သူ႕သခင္တင္သန္း၏အေလာင္းကို ဆုတ္ၿဖဲရန္ တေရြ႕ေရြ႕ သြားေတာ့သည္။ ေက်ာ္လႈိင္လည္း ကမ္းပါးေပၚမွာ ေအာ္ဟစ္ကာ ေတြ႕ရာ ေက်ာက္ခဲ တုတ္တိုတို႔ျဖင့္ ပစ္ခတ္ ေခ်ာက္လွန္႔သည္။ ထိုအခါ ေက်ာ္လႈိင္ဆီသို႔ လိုက္လာျပန္သည္။ ၾကားက ကမ္းပါးက ခုနစ္ေပရွစ္ေပေလာက္ရွိသျဖင့္ ရုတ္တရက္ တက္ကာ မလိုက္ႏိုင္ေခ်။ တခါ အေလာင္းဘက္လွည့္လိုက္၊ ေက်ာ္လႈိင္က ေအာ္ဟစ္ ခဲျဖင့္ပစ္လိုက္၊ ေက်ာ္လႈိင္ဘက္လွည့္လိုက္ႏွင့္ သုံးေလးခါျဖစ္ေနခ်ိန္က်မွ ဆင္ေခါင္းႀကီးေခၚလာေသာ ဆင္သမားေလးငါးေယာက္ေရာက္လာမွ အတင္း၀ိုင္းကာ ေအာဟစ္ေျခာက္လွန္႔ ေမာင္းထုတ္ၾကရသည္။ သို႔မွ ေပေစာင္း ေပေစာင္းႏွင့္ ထြက္သြားေတာ့သည္။ က်န္လူမ်ားလည္းထိုအခါမွ ကိုတင္သန္းအေလာင္း သြားေရာက္ၾကည့္ၾက၏။
ေနာက္ေက်ာတြင္ဆင္တစ္ေကာင္လုံး၏ အေလးခ်ိန္ဖိအားေၾကာင့္ ဆင္ေရွ႕လက္ရာႀကီးမွာ အထင္းသား ေပၚေနသည္။လူမွာ ေခ်ာက္ကေလးထဲ ကြက္တိက်ေနသျဖင့္ နင္းသည့္ေနရာက မပြင့္ထြက္ပဲ နံတိုေအာက္မွ အူကလီစာမ်ား ပြင့္ထြက္ကာ မၾကည့္ရက္စရာ ေၾကာက္စရာျဖစ္ေနသည္။ အေလာင္းကို ပက္လက္လွန္လိုက္ရာလွ်ာမွာအျပင္သို႔ လက္ငါးလုံးေလာက္ထြက္ေနၿပီးမ်က္လုံးႏွစ္လုံးမွာ ျပဴးထြက္ေနသည္။ လြန္စြာ မခ်ိမဆန္႔ ခံလိုက္ရကာ အသက္ထြက္သြား ပုံရသည္။ ထို႔ေနာက္ ရြာလူႀကီးမ်ားအားအေၾကာင္းၾကားကာ အေလာင္းအား ထိုသခ်ဳိင္းမွာပင္ သၿဂိဳဟ္လုိက္ၾကသည္။ တြင္းကိုနက္နက္တူးကာ ျမႈပ္လိုက္ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ အားလုံး သစ္ဆြဲမည့္အစီအစဥ္ဖ်က္ကာ ၀ိုင္းသို႔ ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။
မိမိ အထက္ဌာနသို႔ စာပို႔ႏွင့္ အျမန္အေၾကာင္းၾကားခိုင္းလိုက္သည္။ ေနာက္ေန႔တြင္ ၀က္စာက်င္းရြာမွ ရြာသားႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာကာ ကိုတင္သန္းေျမပုံအား ဖြထားရာေတြ႕ရေၾကာင္း ဆင္ေျခရာမ်ားလည္း ေတြ႕ရေၾကာင္း သတင္းလာပို႔၍ ဆင္၀ိုင္းမွ ေလးငါးေယာက္ ဓားလွံ ေလးခြမ်ားယူကာ လိုက္ၾကည့္ၾကသည္။ ျမင့္ေဌးသည္ သူ႕သခင္အား စိတ္ရွိလက္ရွိ မလုပ္ရ၍ ျပန္လာကာ အေလာင္းအား ေဖၚရန္ႀကိဳးစားျခင္းျဖစ္သည္။  ဆင္တို႔သည္ သူ႕သခင္ျဖစ္ေစ တစိမ္းျဖစ္ေစ နင္းသတ္ ထိုးသတ္ၿပီးက အေလာင္းအား တစ္စစီ ဆြဲျဖဲကာ ေျခတျခား လက္တျခား လြင့္ပစ္တတ္သည္။ ထုိသို႔ ျပဳလုပ္ရျခင္း အေၾကာင္းအား ေမးျမန္းၾကည့္ရာ ဆင္ဦးစီးအုိႀကီးမ်ားက အေၾကာက္လြန္းၿပီးလုပ္ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ေျပာၾကသည္။ သူတို႔သတ္ေသာသူ ျပန္ရွင္ကာ ျပန္ရန္မူမည္ကိုစိုးေသာေၾကာင့္ တစ္စစီျဖဲကာ လြင့္ပစ္ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ေျပာၾကသည္။ လုိက္သြားေသာ ဆင္သမားမ်ားသည္ ပုံပ်က္ေနေသာေျမစာပုံအား ေျငာင့္မ်ားစိုက္ကာ ျပန္ဖို႔ထားခဲ့သည္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ျပန္လာက ေျငာင့္စူးကာလန္႔သြားေစရန္ျဖစ္သည္။      ဆင္၀ိုင္းသို႕ေရာက္ေသာအခါၿမိဳ႕သို႔စာပို႔ေသာသူ ကားႀကဳံႏွင့္ ျပန္လိုက္လာၿပီး ၀ိုင္းသို႔ေရာက္ေနသည္ကိုေတြ႕ရသည္။ ေလာေလာဆယ္ လြတ္သြားေသာ္ဆင္အား ျပန္ဖမ္းရန္ ညႊန္ၾကားလိုက္ေၾကာင္းေျပာျပသည္။ ေနာက္ေန႔တြင္ျမင့္ေဌးအားဖမ္းရန္ ၀ိုင္းရွိေခါင္ဆင္ ျမင့္ေက်ာ္ႏွင့္ တြဲကာဖမ္းရန္ အႀကံျပဳၾကေသာေၾကာင့္ ဆင္ေခါင္းႀကီးလည္း သေဘာတူလိုက္သည္။ ျမင့္ေက်ာ္ႏွင့္ ျမင့္ေဌးသည္ သက္တူရြယ္တူျဖစ္သည္ က်ဳံးလည္း တူတူပင္ျဖစ္သည္။ ငယ္စဥ္ကမူ ျမင့္ေဌးကို ျမင့္ေက်ာ္က မႏိုင္ေခ်။ ႏွစ္ေကာင္သား ထိုးၾကလွ်င္ ျမင့္ေဌးသာႏိုင္ေလသည္။ ႀကီးလာေသာအခါ ျမင့္ေက်ာ္သည္ စြယ္စုံဆင္ေပါက္ႀကီးျဖစ္သည့္အေလွ်ာက္ အစြယ္အားကိုးႏွင့္ အႏိုင္ထိုးႏိုင္ေတာ့သည္။ ထိုမွ ျမင့္ေဌးႏွင့္ ျမင့္ေက်ာ္ခပ္တန္းတန္းျဖစ္သြားသည္။ အရင္လို တြဲမေနေတာ့ တစ္ေကာင္က ေခ်ာင္းဖ်ားတက္လွ်င္ တစ္ေကာင္က ေခ်ာင္းေအာက္စုန္သည္။ ဦးစီးမ်ားလည္း သတိခ်ပ္ကာ လႊတ္ရသည္။ အလုပ္ဆင္ႀကီးေတြျဖစ္လာ၍ ႏွစ္ေကာင္တိုက္ခိုက္၍ ဒဏ္ရာအႀကီးအက်ယ္ရကာ က်ဳိးပဲ့လွ်င္ ဦးစီးမ်ား အေရးယူခံရမည္ျဖစ္သည္။
ထို႕ေၾကာင့္ ျမင့္ေဌးအား လူခ်ည္းသက္သက္ မကပ္ရဲၾကေသာေၾကာင့္ သူ႕ကိုႏိုင္ေသာ ျမင့္ေက်ာ္ႏွင့္ ကပ္ကာ ၀ိုင္းဖမ္းရန္စီစဥ္ၾကသည္။ ထိုသို႔ ဆင္ခ်င္းကပ္ၿပီးဖမ္းရာတြင္ ဦးစီးရဲရင့္ဖို႔လိုသလို ကိုယ္ဆင္ကိုလည္း ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရမွ ျဖစ္ေပမည္။ ထို႕အတူ လွ်င္ျမန္ျဖတ္လတ္ဖို႔လည္းလိုေသးသည္။ ျမင့္ေက်ာ္ဦးစီး ကိုေက်ာ္၀င္းမွာ ဆင္ကိုင္ရိုေသ၍ လူႀကီးမ်ားသေဘာက်ကာ ျမင့္ေက်ာ္ကိုစီးရေသာ္လည္း၊ ဆင္ကိုင္ ဆင္ခိုင္းတြင္ေတာ့ ပထမတန္းမဟုတ္ေခ်။ အက်ဥ္းအက်ပ္တြင္လည္း အနည္းငယ္ရြ႕ံတတ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဆင္ေခါင္းႀကီးမွာသေဘာတူလိုက္ၿပီးကာမွ ရင္တမမ ျဖစ္ေနရေတာ့သည္။ အကယ္၍ ျမင္ေဌးကိုမႏိုင္၍ ျမင္ေက်ာ္ရႈံးလွ်င္ ဦးစီးအသက္အႏၱရာယ္ ရွိသလို ျမင့္ေက်ာ္လည္း အစြယ္တစ္ဖက္ေတာ့ခ်ဳိးခံရမွာ ေသခ်ာသည္။ (ဟိုင္းဆင္မ်ားသည္ စြယ္စုံဆင္ႏွင့္တိုက္ခိုက္လွ်င္ ဦးစြာ စြယ္စုံဆင္၏ အစြယ္ကို ခ်ဳိးရန္ႀကိဳးစားေလ့ရွိသည္။ အစြယ္မရွိမွသာ သူတို႔အႏိုင္တိုက္ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ အားခ်င္းယွဥ္လွ်င္ ဟိုင္းဆင္သည္ ငယ္စဥ္က မိခင္ႏို႕ကို ႀကီးေအာင္စို႕ခဲ့ရသျဖင့္ ခြန္အားႀကီးမားၾကသည္။ စြယ္စုံဆင္မ်ားမွာ အစြယ္ထြက္လာလွ်င္ မိခင္ဆင္မႀကီး ႏို႕အံုကို အစြယ္ႏွင့္ေထာက္မိသျဖင့္ မိခင္ဆင္မႀကီးမွ ႏို႕စို႕မခံပဲ ျမန္ျမန္ႏို႕ခြဲပစ္ၾကသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ငယ္အားတြင္ ဟိုင္းဆင္က သာသည္။)
ျမင့္ေက်ာ္ဦးစီး ေက်ာ္၀င္းမွာအမ်ားေရွ႕တြင္ ေမးေသာေၾကာင့္ သူရေအာင္ ဖမ္းပါမည္၊ သူႏွင့္အတူ ေက်ာလယ္စီး ပဲခ်ိတ္တစ္ေယာက္သာေပးပါဟု ရဲရဲႀကီးအာမခံေလသည္။ ဆင္ေခါင္းႀကီးလည္း တျခားလူမျမင္သျဖင့္ ေခါင္းညိတ္သေဘာတူလိုက္ၿပီး မည္သည့္ေန႔ရာတြင္ ျမဴဆြယ္ဖမ္းလွ်င္ေကာင္းမည္ကို အရင္ သြားေရာက္ေလ့လာ၇န္ ဆုံးျဖတ္ေပးလိုက္သည္။ လက္ေထာက္ဆင္ေခါင္းကိုထြန္းလင္းႏွင့္ ေလးေယာက္အဖြဲ႕ ဓားလွံ ေလးခြ အစုံအလင္ျဖင့္ ထမင္းထုပ္ကာ စခန္းမွ မနက္လင္းလင္းခ်င္း ထြက္ခြါၾကသည္။ တစ္ေန႔လုံး ျမင့္ေဌး၏ ထူးလမ္းႏွင့္ စားက်က္ အိပ္သည့္ေနရာမ်ားကို ေျခရာေကာက္ေလ့လာၾကသည္။ ျမင့္ေဌးသည္ ဆင္မ ေသာင္းစိန္ခိုင္ႏွင့္တြဲကာ ၀က္စားက်င္းရြာႏွင့္ မက်ီးကိုင္းရြာႏွစ္ရြာၾကားရွိ ငွက္ေပ်ာဥယ်ာဥ္ၿခံမ်ားႏွင့္ ဖုန္းဆိုးမ်ားတြင္သာ ေနထိုင္ေၾကာင္းေတြ႕ရသည္။ ေရကို ပနီေခ်ာင္းတြင္ ဆင္းေသာက္သည္ကိုေတြ႕ရသည္။ ထို႔ေနာက္ ကိုထြန္းလင္းႏွင့္အဖြဲ႕ စခန္းျပန္ကာ ေရေသာာက္ဆင္းသည့္အခ်ိန္တြင္ ေခါင္ဆင္ျမင့္ေက်ာ္ႏွင့္ ၀င္ထိန္းကာ၀ိုင္းဖမ္းရန္စီစဥ္ၾကသည္။ ေနာက္ေန႔မနက္ေစာေစာ ျမင့္ေက်ာ္အား ကုန္းတင္ကာ ဆင္၀ိုင္းရွိလူကုန္ထြက္ကာ ဆင္ဖမ္းထြက္ၾကသည္။ ေက်းရြာမ်ားအားလည္း ၀က္စာက်င္း ရြာေအာက္ ပနီေခ်ာင္းကိုင္းျပန္႔တြင္ ဆင္ဖမ္းမည္ျဖစ္သျဖင့္ ယာေတာသို႔သြားမည့္သူမ်ား ယေန႔မသြားရန္ အေၾကာင္းၾကားထားရသည္။ ထိုသတင္းကိုၾကားေသာ ရြာသူရြာသားတို႔သည္ ဆင္ဖမ္းသည္ကိုၾကည့္ရန္ ပနီေခ်ာင္းကိုင္းျပန္႔အတြင္းရွိ လက္ပံပင္မ်ား သရက္ပင္မ်ားတြင္တက္ကာ ၾကည့္ေနၾကသည္မွာ ပ်ားအုံကဲ့သို႔ျဖစ္ေနသည္။ ဆင္ေခါင္းႀကီးလည္း သစ္ပင္ငယ္မ်ားတြင္ တက္ၾကည့္ေနသူမ်ားအား အတင္းဆင္းခိုင္းကာ သစ္ပင္ႀကီးႀကီးတြင္ တက္ၾကည့္ရန္ လုိက္ေျပာရေတာ့သည္။ တိုးတိုးတိတ္ဖမ္းရန္ႀကိဳးစားခ်က္မွာ မေအာင္ျမင္ေတာ့ေခ်။ ေအာက္ကိုင္းျပန္႔ထဲမွ ဆူဆူညံညံ အသံမ်ားေၾကာင့္ဖုန္းဆိုးေပၚတြင္အစာစားကာၾကည္ႏူးေနၾကေသာ ဆင္ေမာင္ႏွံႏွစ္ေကာင္ထံမွ ခေလာက္သံမ်ားတိတ္သြားသည္။ တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ေစာင့္ေသာ္လည္း ေရေသာက္ဆင္းမလာေတာ့ေခ်။ ေနျမင့္လာပီျဖစ္ျဖင့္ မိုးဦးေနမွာ အေတာ္ပူလာေတာ့သည္။ ေနာက္ဆုံး ေတာေျခာက္ကာ ဆင္ႏွစ္ေကာင္အားေခ်ာင္းထဲေမာင္းခ်ကာ ေခ်ာင္းထဲေရာက္မွ ဆင္းခ်င္းကပ္ဖမ္းရန္ ဆုံးျဖတ္ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ လက္ေထာက္ဆင္ေခါင္းကိုထြန္းလင္းႏွင့္ ဆင္သမား ၉ေယာက္တို႔အား သံပုံး၊ ၀ါးလက္ခုတ္ မ်ားႏွင့္ တဖက္ေတာင္ေၾကာမွ တက္ကာ ျမင့္ေဌးႏွင့္ေသာင္းစိန္ခိုင္ေနေသာ ဖုန္းဆိုးယာေတာအား ေတာေခ်ာက္ထုတ္ပါေတာ့သည္။ (ေတာခ်ာက္သည္ဆိုသည္မွာ လူရွိသမွ် တန္းစီကာ သံပုံး ၀ါးလက္ခုတ္ စသည္မ်ားကို ဆူညံစြာတီးကာ ပါးစပ္မွလည္း၀ိုင္းေအာ္ကာ ေတာတြင္းရွိ တိရစၦာန္မ်ားေမာင္းထုတ္ျခင္းျဖစ္သည္။)
ေတာေခ်ာက္သံၾကားေသာ ဆင္ႏွစ္ေကာင္မွာၿငိမ္ေနရာမွ ေအာက္ကိုင္းေျမျပန္႔သို႕ဆင္းလာေလသည္။ ေခ်ာင္းစပ္ေရာက္ေသာ္ ျမင့္ေက်ာ္၏အနံ႕ကို ရသြားေလသည္။ ျမင့္ေဌးသည္ ႏွာေမာင္းကိုေလတြင္ေျမာက္ကာ  အနံ႕စစ္ေနေလသည္။ ထို႔ေနာက္ အစ္ထုိးကာ တစ္လွမ္းျခင္းေခ်ာင္းကို ကူးလာေတာ့သည္။ျမင့္ေက်ာ္အား ေခ်ာင္းစပ္မွ ကိုက္ရွစ္ဆယ္ခန္႔ကြာေသာ လက္ပံပင္ႀကီးေအာက္တြင္ ပုံးေစာင့္ေနေစသည္။ ျမင့္ေက်ာ္သည္ အစတြင္ၿငိမ္ကာ ေခါင္းေပၚမွ ဦးစီးေျပာသလိုနားေထာင္ေသာ္လည္း ျမင့္ေဌး၏ မုန္နံ႕ရၿပီး အစ္ထုိးသံၾကားေသာအခါ ဂနာမၿငိမ္ျဖစ္လာေတာ့သည္။ ဦးစီးေက်ာ္၀င္းလည္း ပိုင္မွ ထြက္တိုက္ရန္ ဒူအုပ္ခါ ဆင္ကိုရပ္ထားေသာ္လည္း သူ႕ဆင္ အေျခအေနမဟန္မွန္း ရိပ္မိလာသည္။ ကုန္းလည္စီး ေက်ာ္လႈိင္အား အေျခအေနၾကည့္လိုက္ရန္ႏွင့္ မဟန္လွ်င္ခုန္ဆင္းထြက္ေျပးရန္ တိုးတိုးတိတ္တိတ္မွာထားသည္။ ျမင့္ေဌးသည္ ေခ်ာင္းလယ္မွ ကမ္းစပ္သို႕ေရာက္လာကာ ကမ္းပါးခပ္ေျပေျပကိုတက္လာသည္ကို ျမင္ေက်ာ္ျမင္ေသာအခါ ဦးစီးအခိုင္းကို မေစာင့္ပဲ အစ္ထုိးကာ ၀င္ေတာ့သည္။ ရုတ္တရက္ ဆင္ထြက္သြားေသာအခါ ကုန္းလည္စီး ေက်ာ္လႈိင္မွာ ျပဳတ္က်က်န္ခဲ့ေတာ့သည္။ ေအာက္ေျခမွ သဲျပင္ျဖစ္၍သာေတာ္ေတာ့သည္။ ေက်ာ္၀င္းလည္း ေနာက္လွည့္ၾကည့္၍ ေက်ာ္လႈိင္မပါေသာအခါ သူလည္း ဆင္ေပၚမွ ခုန္ခ်ကာ နီးရာ ကမ္းပါးယံတြယ္ကပ္တက္ေတာ့သည္။ ဆင္ႏွစ္ေကာင္ကား ေခ်ာင္းကမ္းပါးစပ္တြင္ ေတြ႕ၾကေလေတာ့သည္။
အခုသတ္ခံရေသာ ဦးစီးမွာ ဆင္ကိုင္မဆိုးလွေသာ္လည္း အေသာက္အစား  အနည္းငယ္ရွိေၾကာင္း၊ အနည္းငယ္မူးေနသည္ဟု သတင္းရေၾကာင္း၊ ထို႕ထက္ပိုဆိုးသည္က မိန္းမ ကိစၥအရႈပ္အရွင္း ရွိသည္ဟု သိုးသိုးသဲ့သဲ့ၾကားရေၾကာင္း၊ ဆင္ဦးစီးဆိုတာ အိမ္ေထာင္အေပၚမွာ သစၥာရွိဖို႔ အင္မတန္အေရးႀကီးေၾကာင္း မိန္းမက ေဖာက္ျပန္လွ်င္လည္းမိမိမွာ အႏၱရာယ္မကင္းေၾကာင္း ၊ေနာက္ေနာင္ ဦးစီးမ်ား သတိျပဳ ဆင္ျခင္ၾကဖို႔လိုေၾကာင္း အဖြင့္မွာေတာ့ ယဥ္သကိုျဖစ္သြားပါသည္။ ဆင္းဖမ္းမည့္ကိစၥတြင္ေတာ့ ေခါင္ဆင္(ဆင္၀ိုင္း၏ေခါင္းေဆာင္ဆင္) ႏွစ္ေကာင္ႏွင့္ ဆင္မ သန္သန္ျမန္ျမန္ႏွစ္ေကာင္ ေခၚသြားမည္`ဟုေျပာပါသည္။ ထိုအခါ ဦးစြာ ေခါင္ဆင္ကို ေရြးၾကပါသည္။ စကားခ်ပ္။ ။ေခါင္ဆင္ဆိုသည္မွာဆင္၀ိုင္းတြင္ အင္အားအေတာင့္တင္းဆုံး၊ လုပ္ငန္းမခိုမကပ္ ေတာ္ေသာ ၊ ေခ်ာက္ကမ္းပါး၊ ေတာင္ေစာင္းမ်ားတြင္မေၾကာက္မရြံ႕ ဦးစီးခိုင္းသည့္ေနရာသို႔ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ သြားလာလုပ္ကိုင္၀ံ့ေသာ စြယ္စုံဆင္ေပါက္ႀကီးမ်ားျဖစ္သည္။ တခ်ဳိ႕၀ိုင္းတြင္တယ္ဆင္ (အစြယ္တစ္ဖက္တည္းရွိဆင္) ကိုလည္း ေခါင္ဆင္ထားသည္ကို ေတြ႕ဘူးသည္။
မုန္းနယ္တြင္ ဆင္၀ိုင္းဆယ္ႏွစ္၀ိုင္းရွိရာ တစ္၀ိုင္းလွ်င္ ၆ ေကာင္ႏႈံးျဖင့္ဆင္ေကာင္ေရ ၇၂ေကာင္ ရွိသည္။ ဆင္အိုရုံႏွင့္ စီးဆင္ပါေပါင္းလွ်င္ ၈၉ ေကာင္ရွိသည္။ ဆင္အိုရုံဆိုသည္မွာ အသက္ ၆၀ေက်ာ္ ဆင္အိုမ်ား၊ မမာမက်န္း၊ နာတာရွည္ေရာဂါဆင္မ်ား၊ ကေလးေမြးစဆင္မမ်ားႏွင့္ လုပ္ငန္းခြင္ ဒဏ္ရာရေသာဆင္မ်ားကို ေဆးကုရန္၊ အနားေပးရန္ထားေသာ ဆင္၀ိုင္းျဖစ္သည္။ စီးဆင္ဆိုသည္မွာ  အသက္ ၅ႏွစ္အရြယ္ထိရွိ ဆင္ေပါက္မ်ားကို ရိကၡာသယ္ရန္ႏွင့္ ဆင္ေပါက္ကေလးမ်ားအား ေလ့က်င့္ရန္ ဖြ႕ဲစည္းထားေသာ ဆင္၀ိုင္းျဖစ္သည္။
ထို အလုပ္ဆင္၀ိုင္းမွ ေခါင္ဆင္မ်ားထဲမွ မုန္ယိုၿပီးလူသတ္ထြက္ေျပးေနေသာ ျမင့္ေဌးႏွင့္ ယွဥ္ႏိုင္ေသာ ဆင္ေပါက္ႀကီးႏွစ္ေကာင္ကိုေရြးခ်ယ္ၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ တေျဖးေျဖးႏွင့္ေရြးၾကရာ  စကာတင္အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႕၀ိုင္းမွ ေခါင္ဆင္ စံလြန္း၊ ကိုညိဳခင္၀ိုင္းမွ ျမသိန္းခိုင္ ကိုေရြးၾကပါသည္။ ဆင္မထဲမွ ဦးခ်င္းအို၀ိုင္းမွ ေဘာ္ဘင္ႏွင့္ ကိုေတးေမာင္၀ိုင္းမွ ျမင့္ကၽြန္းမယ္ကိုေရြးၾကပါသည္။ ထိုသို႔ ေရြးရာတြင္ ဆင္ေပါက္ႏွစ္ေကာင္ႏွင့္ ဆင္မ ေဘာ္ဘင္ကို ျငင္းစရာ မရွိေသာ္လည္း  ျမင့္ကၽြန္းမယ္ကိုေရြးၾကသည္ကို ကၽြန္ေတာ္သေဘာမေပါက္ေခ်။ ျမင့္ကၽြန္းမယ္ဆိုသည့္ ဆင္မသည္ ေလးေလးမွန္မွန္ အမ်ဳိးအစားထဲကျဖစ္သည္။ သြက္သြက္လက္လက္မရွိ၊ ခႏၶာကိုယ္က်ေတာ့ေတာင့္တင္းတင္းမရွိ ထိုဆင္မႏွင့္ သြားျမွဴဖမ္းလွ်င္ ဦးစီးေရာဆင္မပါ အႏၱရာယ္ႀကီးလွေပသည္။ ထိုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆင္ေခါင္းႀကီးအားလက္ကုပ္၍ အသာေမးၾကည့္ရာ သူလည္းမသိေၾကာင္း ဆင္အုပ္ႀကီးနဲ႔ ဆင္ေခါင္းႀကီး ဦးခ်င္းအိုေရြးတာျဖစ္လို႔ သူလည္း မေျပာတတ္ေၾကာင္းသာ တိုးတိုးျပန္ေျဖပါသည္။ကၽြန္ေတာ္အျမင္တြင္ ထိုဆင္မကို ေရြးတာအေၾကာင္းေတာ့ရွိမည္ ဘာအေၾကာင္းလည္းသိလိုလွ၍ ဆင္အုပ္ႀကီးဖိုးစိုတင့္အားကၽြန္ေတာ္ ေမးၾကည့့္ပါသည္။
ထိုအခါမွ ဆင္အုပ္ႀကီးက ၿပံဳးၿပဳံးရယ္ရယ္နဲ႔  ေအးကြ...၊ မသိေမး မစင္ရင္ေဆးကြ၊ အဲလို မသိရင္ ရွင္းရွင္းေမးတာေကာင္းတယ္၊ သိသလိုလိုနဲ႔ ေၾကာက္ပီး မေမးတာေတာ့ မေကာင္းဘူးကြ၊ ဒီဆင္မကို ငါေရြးတာမဟုတ္ဘူးကြ၊ မင္းတို႔ဖိုးခ်င္းအို ေရြးတာ၊ ေရြးရတာကေတာ့ အရင္ ျမင့္ေဌးစီးဆင္တုံးက သူကအဲဒီ၀ိုင္းမွာ ဆင္ေခါင္းလုပ္ဖူးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူကငါ့ထက္ပိုပီး သိတယ္။ အခုေရြးတဲ့ ဆင္မျမင့္ကၽြန္းမယ္နဲ႔ ျမင့္ေဌးက တြဲဆင္ေတြတဲ့။ အလုပ္၀ိုင္းေရာက္ေတာ့မွတနယ္စီးေ၀းသြားလို႔ ကြဲသြားတာလို႔ေျပာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါလည္း သေဘာတူလိုက္တယ္။ (တြဲဆင္ဆိုသည္မွာတစ္ေကာင္ႏွင့္တစ္ေကာင္ အတူစား၊ အတူသြား၊ အတူလာ အၿမဲတန္း တူတူေနၾကေသာ ဆင္ကိုဆိုလိုပါသည္။ ဆင္ထီးႏွင့္ဆင္မတြဲသည္ရွိသလို ဆင္မအခ်င္းခ်င္းတြဲသည္လည္းရွိသည္။ )
လူတို႔၏ ဉာဏ္နီဉာဏ္နက္ကား စေပၚလာပါေတာ့သည္။ အဆိုပါ ဆင္မ ျမင့္ကၽြန္းမယ္ႏွင့္ မုန္ယိုေနေသာ ျမင့္ေဌးကို ျမဴဆြယ္ဖမ္းၾကရန္စီစဥ္ေလေတာ့သည္။ ငယ္ခ်စ္ဆိုတာ ႏွစ္ေတြဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ မေမ့ၾကဘူးမဟုတ္ပါလား ။ အခုလည္း ငယ္ခ်စ္နဲ႔ ျဖားေယာင္းၾကေပေတာ့မည္။ ဒီလိုနဲ႔ စီစဥ္စရာမ်ားစီစဥ္ၿပီး မန္းနယ္ ဇင္ျပြန္းႀကိဳး သို႔ ထြက္ခြါလာၾကပါသည္။ လမ္းတြင္ ႏွစ္ညအိပ္သုံးရက္ ခရီးႏွင္ၿပီးမွ ဇင္ျပြန္းဆင္၀ိုင္းသို႔ေရာက္ပါေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔အုပ္စုေရာက္သြားေသာအခါ ဆင္၀ိုင္းမွလူမ်ား အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္သြားၾကပါေတာ့သည္။ မၾကာမွီနယ္ရုံးမွ ဆင္ဆရာ၀န္ႏွင့္ သစ္အုပ္ႀကီး ေခ်ာင္းအုပ္ ေခ်ာင္းေခါင္းမ်ားလည္း ကားျဖင့္ေရာက္ရွိလာၾကရာ ဆင္၀ိုင္းမွာေတာ္ေတာ္ေလး စည္စည္ကားကားျဖစ္သြားေတာ့သည္။ ညစာကို ဆင္ေခါင္းႀကီးဦးဖိုးလႈိင္ က ၀ိုင္းႀကီးတဲ့မွာ ေကၽြးပါသည္။လူႀကီးမ်ားကို သူ႔တဲ့မွာ သပ္သပ္ေကၽြးပါသည္။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္မ်ားႏွင့္ ဆင္ဖမ္းကူရန္လိုက္လာၾကေသာ ဦးစီး လွံကိုင္ပဲ့ခ်ိတ္မ်ား မွာ ခရီးပမ္းသည္ကိုအေၾကာင္းျပ၍ ပုလင္းေထာင္ၾကပါေတာ့သည္။ ထို၀ိုင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ လြန္စြာရင္းႏွီးေသာလက္ေထာက္ဆင္ေခါင္း ကိုထြန္းလင္းက ထိုညအတြက္ဒကာခံပါသည္။ ေသာက္ရင္းစားရင္း ျမင့္ေဌး ၏ အျဖစ္သနစ္အစုံအလင္ကို နတ္သံမေႏွာပဲ ခြက္သံေရာကာ အာသြက္လွ်ာသြက္ ေျပာျပပါေတာ့သည္။
သူတို႔ လုပ္ကိုင္ရသည့္ ေဒသသည္ ကားလမ္းေကာင္းမြန္သည့္အတြက္ သစ္ကုန္သည္မ်ား အလုပ္ျဖစ္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သစ္လုပ္ငန္းႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ေနသည့္ ဆင္သမားမ်ား ၀င္ေငြ ေထာၾကသည္။ အစိုးရဆင္၀ိုင္းဆိုေတာ့ ေတာ္ရုံ ရဲနဲ႔ေတာေခါင္းလည္း အနားမကပ္ေတာ့။ ရဲႏွင့္ ဆင္သမားရာဇ၀င္ေတြက ရွိခဲ့ဖူးသည္။ ဆင္၀ိုင္းက ေအာက္ဆိုဒ္ဆြဲထားေသာသစ္ကို ရဲကသြားဖမ္းသည္။ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္အေျခအတင္စကားမ်ားၾကသည္။ ေနာက္ရဲကျပန္ၿပီးသူ႕အေဖၚေတြပါ ေခၚလာသည္။ ဒါကိုသိေသာ ဆင္သမားက သူ႕၀ိုင္းက ဆင္ဆိုးလွံကိုင္နဲ႔ ညွိၿပီး ရဲေတြ လာမည့္လမ္းကေစာင့္ကာ ဆင္ႏွင့္ တိုက္လႊတ္သည္။ အစိုးရဆင္ျဖစ္ေန၍ ေသနတ္ပါေသာ္လည္း မပစ္ရဲေသာေၾကာင့္ ထြက္ေျပးၾကသည္။ ေသနတ္ေတြ က်က်န္ခဲ့သည္။ က်န္ခဲ့သည့္ ေသနတ္ကို ဆင္က ႏွာေမာင္းႏွင့္ဆြဲယူကာ သစ္ပင္ႏွင့္ ရိုတ္ခ်ဳိးလိုက္သည္။ျပႆနာေတြက ေတာ္ေတာ္ရႈပ္ေထြးကုန္သည္။ ေနာက္ဆုံး ျပႆနာျဖစ္သည့္ ရဲႏွင့္ ဆင္ဦးစီး ရာထူးခ်ခံလိုက္ရသည္။ ေနာက္ဆင္၀ိုင္းဆို ရဲေတြ ေ၀းေ၀းေရွာင္ၾကေတာ့သည္။  ဆိုေတာ့ ဇင္ျပြန္၀ိုင္းတြင္လည္း အစိုးရ လွ်ာထားခ်က္သတ္မွတ္ထားသည့္ သစ္မ်ား ထုတ္ၿပီးေသာအခါ အားလပ္ခ်ိန္တြင္ ေအာက္ဆိုက္ ရွာၾကသည္။ မန္းနယ္သည္သစ္ထုတ္ရာတြက္ လြန္စြာမွ လြယ္ကူသည္၊ ေတာင္ႀကီးကမ္းႀကီးမရွိပါ။ ဆင္ေျခေလ်ာမ်ားသည္။ ကဲ့ေထာက္ကားခံ နီးသည္။ထို႔ေၾကာင့္ သတ္မွတ္တန္ခ်ိန္ကို ေစာစီးစြာ ၿပီးစီးၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မုန္းနယ္ႏွင့္ ေတာ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္သည္။
မုန္းနယ္သည္ သစ္ေပါသည္၊ ေတာင္ကမ္းေခ်ာက္ကမ္းပါးႀကီးသည္၊ လမ္းေဖါက္ရန္ခက္ခဲသည္၊ ထို႕ေၾကာင့္
သစ္ဆြဲလမ္းရွည္သည္။ ဆင္ေရာ လူပါ ပင္ပန္းသည္။ သတ္မွတ္ခ်ိန္အၿမဲေနာက္က်သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မန္းနယ္ဆိုလွ်င္ဆင္သမားမ်ား အလြန္သြားခ်င္ၾကသည္။
ထိုသို႔ အစစအရာရာ အဆင္ေျပေနေသာ အခါ လူတို႔သည္ ေဖာက္ျပန္လာသည္။ ဦးစီးတင္သန္းစီးေသာဆင္ျမင့္ေဌးသည္ ဟိုင္းဆင္ျဖစ္သည္။ အစြယ္မရွိေခ်၊ သို႕ေသာ္ အလြန္ေတာင့္တင္းကာ ၀ိုင္းတြင္ ဒုတိယဆင္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သစ္မ်ားမ်ားဆြဲကာ ၀င္ေငြေကာင္းေနေသာ ကိုတင္သန္းသည္ ဆင္၀ိုင္းအနီးမွ ၀က္စာက်င္းရြာသူႏွင့္ ရည္ငံေလတာ့သည္။ သူတြင္လက္ရွိအိမ္ေထာင္ရွိ၍ ဆင္ေခါင္းႀကီးက ဆုံးမေသာ္လည္း ျပန္မေျပာ နားမေထာင္လုပ္ေနခဲ့သည္။ ရြာထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆင္သမားမ်ား ဆင္ႏွင့္သြားပါက အလြန္မ်က္ႏွာပြင့္ပါသည္။ ဆင္တြင္ အမ်ားခ်စ္ခင္ေစသည့္မ်က္ႏွာပြင့္သည့္သတၱိတစ္မ်ဳိးရွိသည္ဟု ေရွးဆင္ဦးစီး ႀကီးမ်ားေျပာသည္ကို မွတ္သားရဘူးပါသည္။ ကိုတင္သန္းသည္လည္း ထိုအခ်က္ကို ေကာင္းစြာအသုံးခ်သြားသည္ထင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ လူမႈေရးေဖာက္ျပားပါက ဦးစီးျဖစ္က
အႏၱရာယ္ႀကံဳရတတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆင္ေခါင္းႀကီးက ဆုံးမျခင္းျဖစ္သည္။ ကိုတင္သန္းကိုင္ေသာ ျမင့္ေဌးသည္ ဆင္ဆိုးစာရင္းမ၀င္ေသးေသာ္လည္း လူတိုင္း ခိုင္းမရေခ်။ ဦးစီးေရြးသည္။ ေကာက္လွ်င္လည္း တစိမ္းေကာက္၍မရေခ်။
(ဆင္ေကာက္ ဆိုသည္မွာ ဆင္ကို အလုပ္ေစခိုင္းရန္အတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေရတိုက္၊ မန္က်ီးသီးေၾကြးရန္အတြက္ေသာ္လည္းေကာင္းေတာတြင္း ၌သြားေရာက္ေခၚေဆာင္ေမာင္းႏွင္ျခင္းကို ဆင္သမားစကားရ ဆင္ေကာက္သည္ဟု ေျပာပါသည္။)
ဆင္ဆိုးဦးစီးမ်ား ဦးစီးေဖာက္ျပန္က ဆင္က တစ္ႀကိမ္ႏွစ္ၾကိမ္ သတိေပးပါသည္။ ဆက္လက္ေဖာက္ျပန္ပါက
သတ္ပစ္တတ္ပါသည္။ အိမ္သူ မိန္းမ ေဖာက္ျပန္ပါက ပန္းခ်ဳိးကာ မိမိသခင္အား အသိေပးပါသည္။ ဤကား ဆင္သမားတို႔၏အမွတ္သေကၤတ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆင္သမားမ်ား မိမိ ဇနီးမယားကို စိတ္ခ်လက္ခ်ထားကာ ေတာင္ထဲေတာင္ထဲတြင္လုပ္ငန္းခြင္၀င္ႏိုင္ၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ကိုတင္သန္းသည္ လူႀကီးမ်ား ဆိုဆုံးမသည္ကို မနာခံရုံမွ်မက မူးလာလွ်င္ ဆင္ေခါင္းေပၚတက္လာ  `ေဟ့ ဒီဆင္လူစီးတာကြ နတ္စီးတာမဟုတ္ဘူးဟု ေၾကြးေၾကာ္ေလ့ရွိပါသည္။ အခင္းမျဖစ္ခင္ တစ္ပတ္ခန္႔က
ကိုတင္သန္းဆင္သြားေကာက္ရာ ဆင္က ခါတိုင္းလိုမဟုတ္ပဲ ေပေပႀကီးရပ္ကာ ၾကည့္ေနပါသည္။ ကိုတင္သန္းက ေငါက္ငန္းကာ ခဲနဲ႔ထု ဆဲဆိုမွ ေလးကန္ကန္ႏွင့္ သူေခၚရာသို႕လိုက္လာပါသည္။ အနားေရာက္လို႔ စီးရန္ မက္(၀ပ္)ခိုင္းေသာအခါ ဆင္က ျငင္းဆန္ေလသည္။ အမ်ဳိးမ်ဳိးစီးရန္ႀကိဳးစားေသာ္လည္း မရသျဖင့္ ေနာက္ဆုံး ကိုတင္သန္း ေနာက္မွတုတ္တစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ ဆင္၀ိုင္းသို႔ေမာင္းလာပါေတာ့သည္။ သခင္၏အမိန္႕ကို ျငင္းဆန္လာျခင္းျဖစ္သည္ကို  ကိုတင္သန္းသေဘာမေပါက္ခဲ့ေခ်။ အဲဒီေနာက္ ျမင့္ေဌးသည္ ေငးေငးငိုင္ငိုင္ႏွင့္ ျဖစ္လာပါသည္။ မုန္အိုးမ်ား ေဖါင္းၾကြလာကာ မုန္ေပါက္မွမုန္းေခ်းမ်ား ထြက္စျပဳလာပါသည္။ ထိုအေျခအေနကို သိ၍ သတိနဲ႔ ကိုင္ရန္ ဆင္ေကာက္လွ်င္ ပဲခ်ိတ္တစ္ေယာက္ေခၚသြားရန္ လွံအၿမဲေဆာင္ရန္ ဆင္ေခါင္းႀကီးမွ ညႊန္ၾကားထားပါသည္။ အခင္းျဖစ္မည့္ေန႔က ၀က္စာက်င္းရြာသို႔သစ္ဆြဲရန္သြားၾကပါသည္။ သစ္ကုန္သည္အိမ္တြင္ ပါလာသည့္ ၀န္စည္မ်ားခ်ကာ သစ္ကုန္သည္တည္ခင္းေသာ အရက္ကို အနည္းငယ္စီေသာက္ၾက ပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ဆင္လႊတ္ရန္သြားၾကသည္။ အေဖၚအျဖစ္ ပဲခ်ိတ္ေက်ာ္လႈိင္လည္းပါသြားသည္။သူတို႔လည္း နီးနီးနားနား အစာေပါသည့္ေနရာတြင္ သံႀကိဳးရွည္ရွည္ျဖင့္ ခ်ည္ထားမည္ဟု ေျပာကာ ရြာေနာက္ဖက္သင္းခ်ဳိင္းသို႔ ေမာင္းသြားၾကသည္။
ေႏြ၏ ပူျပင္းေသာေန႔မ်ား တေျဖးေျဖးနဲ႔ မိုးဦးဆီ ေရာက္လာခဲ့ပါပီ။ တၿဖိဳက္ႏွစ္ၿဖိဳက္ ရြာတဲ့ မိုးစက္တို႔ေၾကာင့္ တေႏြလုံး ေျခာက္ေသြ႕ေနတဲ့ ေတာဟာ အရြက္ႏု ေတြထိုးကာအနည္းငယ္ အစိမ္းႏုေရာင္သန္းလာခဲ့ပါၿပီ။ ပူျပင္းတဲ့ေနရဲ႕ေဒါသတႀကီး လႊတ္ထုတ္ခဲ့တဲ့အပူေတြဟာ မိုးရဲ႕ ေအးျမတဲ့ ေမတၱာေရစင္ေတြေၾကာင့္ ေလ်ာ့ပါးသြားပါတယ္။
အခ်ိန္ကေတာ့ ေမလကုန္ ဂၽြန္လဆန္း ပထမပတ္ေလာက္ေပါ့။ ျမန္မာ့သစ္လုပ္ငန္း ပခုကၠသစ္ထုတ္ေရးေဒသ ၊ မုန္းနယ္(ေတာင္ပိုင္း) မွာ တာ၀န္က်ေနစဥ္ကာလကပါ။
ေႏြရာသီ တေလွ်ာက္လုံး ဆင္၀ိုင္းအားလုံး လုပ္ငန္းနားၾကရပါတယ္။ ပူျပင္းတဲ့ေႏြရာသီမွာ ဆင္နဲ႕ သစ္ထုတ္ျခင္းကို ဥပေဒနဲ႔ ထားျမစ္ထားပါတယ္။ မိုးနဲ႔ ေဆာင္းမွာ ဆင္ေတြနဲ႔ ထုတ္ ထားတဲ့သစ္ေတြကို ေႏြရာသီက်ရင္ ယႏၱယားအကူအညီနဲ႔ လမ္းေဖာက္ၿပီး ကားနဲ႔တဆင့္ လိုရာေဒသကို သယ္ေဆာင္ၾကပါတယ္။ ဒါကို ကားတိုက္လုပ္ငန္း လို႔ေခၚပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆင္သမားေတြကေတာ့ ဒီအခ်ိန္မွာ နားၾကရပါတယ္။ ဒါမွ ဆင္ေတြ ေနာက္တစ္ႏွစ္ သစ္ထုတ္ရာမွာ အားအင္ျပည့္ၿဖိဳးစြာနဲ႔ လုပ္ငန္းခြင္၀င္ႏိုင္မွာပါ။ ေဖေဖၚ၀ါရီ ဒုတိယပတ္ေလာက္ေနပီး ဇြန္လ လယ္ေလာက္အထိကာလကို ဆင္ေက်ာင္းခ်ိန္လို႔ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ ေလးလေလာက္ေတာ့ နားရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခ်ဳိ႕ ေဒသေတြမွာ လုပ္ငန္းမႏိုင္လို႔ မတ္လထိေအာင္ ခိုင္းတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ဒီလိုဆင္ေက်ာင္းခ်ိန္မွာ ဆင္၀ိုင္းေတြကို အစာေပါတဲ့ ေရေပါတဲ့ ေနာက္ႏွစ္ထုတ္မဲ့ သစ္ကြက္နဲ႔ နီးတဲ့ေဒသေတြမွာ ေျပာင္းေရႊၿပီး ဆင္ေက်ာင္းထြက္ၾကရပါတယ္။ ဒီလိုဆင္ေက်ာင္းကာလ ၿပီးလို႔ လုပ္ငန္းခြင္ ၀င္ဖို႔အတြက္ နဘဲ(ဆင္ကုံးႏွီး)၊ လည္ပတ္၊ ၀မ္ပိုက္ႀကိဳး၊ ၿမီးထူးႀကိဳး ၊ခေလာက္ႀကိဳး ၊ အုံးတုံး (သစ္ဆြဲရာတြင္ အသုံးျပဳေသာ သစ္သားတုံး)မ်ားကို ခုလိုေႏြရာသီမွာ စုေဆာင္းျပဳလုပ္ထားရပါတယ္။ ဆင္သမားေတြရဲ႕ လုပ္ငန္းခြင္မွာ သံုးမဲ့ သစ္ခုတ္ပုဆိန္၊ ဓား၊ ပုဆိန္ရိုး၊ တူရြင္း၊ ေပါက္ျပားရိုးမ်ား၊ လွံ၊ ခၽြန္း(ဆင္ေမာင္းရတြင္ အသုံးျပဳေသာ လက္နက္) မ်ားကိုလည္း အဆင္သင့္ျဖစ္ေနေအာင္ ျပင္ဆင္ထားၾက ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ အားလုံး ၿပီးလို႔ ေအးေအးေဆးေဆး ဆင္ေခါင္းႀကီးရဲ႕ တဲ့မွာ ေရေႏြးၾကမ္း ေသာက္လိုက္ ေလေဖါလိုက္နဲ႔ ဒူနန္႔ေနၿပီး ဇိမ္က်ေနခ်ိန္ေပါ့။  တစ္ညေနမွာ ၿမိဳ႕က စာပို႕တဲ့ ဆက္သား ေရာက္လာပါတယ္။ ေတာထဲေတာင္ထဲ လူသူကင္းတဲ့ေနရာမွာ လူစိမ္းတစ္ေယာက္လာတာေတြ႕ေတာ့ ကေလးလူႀကီး မိန္းမမက်န္ ဆင္ေခါင္းႀကီး တဲ့ဆီ လာစပ္စုၾကပါတယ္။ ဘာကိစၥလည္းေပါ့။ ဆင္ေခါင္းႀကီးကေတာ္က ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ ေခ်သားေျခာက္မီးဖုတ္ေထာင္းနဲ႔ ဧည့္ခံထားပါတယ္။ ဆင္ေခါင္းႀကီးကေတာ့ ေန႕လည္ကတည္းက ေတာလည္သြားလို႔ မရွိပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ၀ိုင္းပီး ဘာကိစၥ လာတာလည္းလို႔ ေမးၾကေတာ့ သူက သစ္ထုတ္ေရးဌာနက စာပို႕အသစ္ပါတဲ့ ရုံးက စာပို႕ခိုင္းလို႔ လာစာပို႕တာတဲ့၊ မန္းနယ္ ဇင္ျပြန္ႀကိဳး၀ိုင္းမွာ ဆင္တစ္ေကာင္က မုန္ယိုၿပီး သူ႕ဦးစီးကို နင္းသတ္ပီး ထြက္ေျပးလို႔တဲ့ အဲဒါ သြားဖမ္းဖို႔ ကိစၥစာလာပို႔တာလို႕ေျပာပါတယ္။
ဒါနဲ႔ ဘယ္သူ႕၀ိုင္းလည္း၊ ဘယ္သူ႕ဆင္လည္း၊ ေသတာဘယ္သူလည္း ေမးေပမယ့္ တစ္ခုမွ ေရေရရာရာ မေျဖႏိုင္ပါဘူး သူလည္း ရုံး၀န္ထမ္း အသစ္မို႔ မသိဘူးပဲေျပာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ စာကို ဖတ္ၾကည့္ရေအာင္ေတာင္းေတာ့ ဆင္ေခါင္းႀကီးကိုပဲ တိုက္ရိုက္ေပးဖို႔ မွာလိုက္တယ္ဆိုပီး မေပးပါဘူး။ အားလုံးကလည္း ဇင္ျပြန္ကဆို ဆင္ေခါင္းႀကီးဦးဖိုးလႈိင္ ရဲ႕၀ိုင္း မုန္ယိုသတ္တယ္ဆိုေတာ့ ဆိုးတဲ့ဆင္က အဲ၀ိုင္းမွာမရွိဘူး၊ ျဖစ္ႏိုင္တာေတာ့ ဟိုင္းတစ္ေကာင္ပဲရွိတယ္ ဆိုၿပီး ၀ါရင့္ ဦးစီးႀကီးေတြက ထင္ေၾကး ေပးေနၾကပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ညေနေစာင္းက်ေတာ့ ဆင္ေခါင္းႀကီးေတာလည္ကျပန္လာပါတယ္။ ဘာမွ ရလာခဲ့ပုံမေပၚပါဘူး၊ ၿမိဳ႕က ပို႔တဲ့စာကို စိတ္၀င္စားေနတာနဲ႔ ညေနထမင္းေတာင္မခ်က္ပဲ ဆင္ေခါင္းႀကီးတဲမွာပဲ အဲဒီၿမိဳ႕သားနဲ႔ ေလေဖာေနလိုက္ပါတယ္။ ဆင္ေခါင္းႀကီးလာေတာ့ စာအိတ္ကိုေပးပါတယ္။ ေမွာင္ရီပ်ဳိးစအခ်ိန္ မွန္မီးအိမ္မိွတ္တုတ္တုတ္နဲ႔ ဆိုေတာ့ မထင့္တထင္ လက္ႏွိပ္စက္ စာကို ဆင္ေခါင္းႀကီး ႀကိဳးစားပီး စာလုံးေပါင္းကာ မ်က္ေမွာင္ႀကီးက်ဳ႕ံဖတ္ေနပါေတာ့တယ္။ အတန္ၾကာမွ ဟဲ့ ငါ့မျမင္မကန္းနဲ႔ ဖတ္ေနတာကို
ဘာလို႔၀ိုင္းၾကည့္ေနတာလဲ ဖတ္ျပစမ္းဆိုပီး စာကိုကၽြန္ေတာ့လက္ထဲေပးပါေတာ့တယ္။ အဲဒီက်မွ ကၽြန္ေတာ္လည္း စာကိုဖတ္ၿပီး အက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာလိုက္ရပါေတာ့တယ္။
မန္းနယ္၊ ဇင္ျပြန္းႀကိဳး၀ိုင္းတြင္ မင္းဘူး-အမ္းလမ္းမႀကီးတြင္ တံတားေဆာက္ရန္ သစ္မာမ်ား ထုတ္ေပးရန္ တာ၀န္က်ေစလႊတ္ထားေသာ ဆင္ေခါင္းႀကီး ဦးဖိုလႈိင္၏ ဆင္၀ိုင္းမွ ဦးစီးတင္သန္း၏ ဆင္ ျမင့္ေဌး(****)သည္ မုန္ယိုကာ ၄င္းေကာင္း၏ဦးစီးအား စားက်က္လႊတ္ခ်ိန္တြင္ နင္းသတ္ကာ ေတာထဲသို႔ ထြက္ေျပးသြားေၾကာင္း၊ ထို႔ျပင္ လြတ္သြားေသာ ျမင့္ေဌး(ဆင္အမည္)သည္ တြဲဆင္မ ေသာင္းစိန္ခုိင္ႏွင့္ တြဲကာ ထိုအနီးနား၀န္က်င္ရွိ ဥယ်ာဥ္မ်ား၊ ၿခံမ်ားတြင္ လွည့္လည္က်က္စားကာ ဖ်က္ဆီးေနေၾကာင္း၊ သြားေရာက္ ေမာင္းႏွင္သူ ရြာသားမ်ားအား လိုက္တိုက္ေၾကာင္း၊ သို႔ပါ၍ အဆိုပါ မုန္ယို ေသာင္းက်န္းေနေသာ ျမင့္ေဌးအား အျမန္ဆုံး သြားေရာက္ဖမ္းဆီးရန္၊ ထိုသို႔ဖမ္းဆီးရာတြင္ အထိအခုိက္အက်ဳိးအပဲ့မရွိေစရန္ အားလုံးဂရုစိုက္ေဆာင္ရြက္ရန္၊ စာရေသာဆင္၀ိုင္းမ်ား ဆင္အုပ္ႀကီးထံ သတင္းပို႔ရန္ႏွင့္ ဆင္အုပ္ႀကီး၏အစီအမံျဖင့္အျမန္ဆုံး အေကာင္ထည္ေဖၚ ေဆာင္ရြက္ရန္ ဆိုပီး နယ္တာ၀န္ခံမွ ညႊန္ၾကားေသာစာျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္ရသည္။ ထိုအခါမွ ဆင္ေခါင္းႀကီးက မိမိတို႔ ႏွင့္ ႏွစ္မိုင္သုံးမိုင္တြင္ရွိေသာ စီးဆင္၀ိုင္းတြင္ ေနထိုင္လွ်က္ရွိေသာ ဆင္အုပ္ႀကီးထံသို႔ မနက္ျဖန္သြားပီး ေတြ႕ရန္ေျပာကာ အိပ္ယာ၀င္ၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၀ါရင့္ဦးစီးမ်ားကို အထင္ႀကီးေလးစားသြားသည္၊ အေတြ႕အႀကဳံဆိုတဲ့ဆရာဟာ အရာရာကို နီးစပ္ဆုံးေျပာႏိုင္တာပဲဆိုပီး ေတြးမိသြားတယ္။ ကိုယ့္တဲ ကိုျပန္ကာ အိပ္ရန္ျပင္ဆင္ ပါေတာ့သည္။ အိပ္ယာထဲေရာက္မွ ဗိုက္က တဂီြဂြီျမည္ကာ ဆာေလာင္ လာေတာ့သည္။ မနက္က ကိုးနာရီခြဲေလာက္က စားထားသည့္ ထမင္းက ညရွစ္နာရီေလာက္ဆိုေတာ့ ဆာေတာ့တာေပါ့။ ဒါနဲ႔ ထမင္းမင္းအိုးကိုမီးထြန္းၾကည့္ေတာ့ ေရေဆးေမွာက္ထားတာပဲေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ထမင္းေတာင္းဖို႔တျခား အိမ္ေထာင္သည္တဲ ေတြဘက္ ေၾကြဇလုံႏုတ္ခမ္းပဲ့ေလးကိုင္ကာ ပုဆိုးေခါင္းၿမီးၿခံဳ ထြက္လာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၀ိုင္းတြင္ တဲ ၁၅တဲ့သာရွိသည္မို႔ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနေသာ ၀ိုင္းႀကီးတဲကျပင္မွ လွမ္းၾကည့္လွ်င္ မည္သူ႕အိမ္မီးေရာင္ျမင္ရသည္ မအိပ္ေသးဟု သိရသည္။ ဒါနဲ႔ မီးေရာင္ျမင္ရတဲ့ ဆင္ဆိုးလွံကိုင္ သိန္းေဌး၏တဲသို႕ သြားကာ ထမင္းက်န္သြားေတာင္းပါသည္။ ကိုသိန္းေဌးမိန္းမ က ဟာ..ဆရာေက်ာင္း လာလာ ထမင္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္၊ ေမ်ာက္သားခ်က္လည္း ရွိတယ္ဆိုၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္၀င္သြားၿပီး ထမင္းပြဲျပမယ္လုပ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အားနာတာနဲ႕ ေနပါေစဆိုၿပီး ပါလာတဲ့ဇလုံထဲ ထမင္းနဲ႔ ဟင္းပုံေပးရန္သာေျပာကာ ဇလုံေပးလိုက္ပါတယ္။ ကိုသိန္းေဌးက ဆရာေက်ာင္း ဆင္ဖမ္းလုိက္ခ်င္ ေနပီမလား ဆိုၿပီး ၿပဳံးပီးေမးပါတယ္။ (ကၽြန္ေတာ္သည္အားလပ္ခ်ိန္္တြင္ ကေလးမ်ားကို ကႀကီးခေခြးသင္ေပး ေသာေၾကာင့္ အားလုံးကဆရာေက်ာင္းဟုေခၚၾကပါသည္။) ေအးဗ်ာ အဲဒီကိစၥသိခ်င္ေနတာနဲ႔ ညစာထမင္းမမွီလိုက္ဘူး ဆိုၿပီးကၽြန္ေတာ္ကျပန္ေျပာပါတယ္။ သူ႕မိန္းမ ယူလာတဲ့ ထမင္းနဲ႔ ေမ်ာက္သားဟင္းကို အားရပါးရ ကၽြန္ေတာ္ေလြးပါေတာ့တယ္။ ဆာဆာနဲ႕စားလိုက္တာ ခဏနဲ႕ ထမင္းတစ္ဇလုံ ေျပာင္သြားပါေတာ့တယ္။ စားေသာက္လက္ေဆးၿပီးေနာက္ ေဆးဗန္းေတာင္းကာ ေျပာင္းဖူးဖက္တစ္လိပ္ စိတ္ႀကိဳက္လိပ္ကာ မီးၿငိၿပီး တစ္ဖြာႏွစ္ဖြာရိႈက္လိုက္မွ ေလာကမွာ အရာရာ ၿပီးျပည့္စုံသလို ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ ဗိုက္လည္းတင္း သြားပီမို႔ မ်က္ခြံေတြေလးကာ အိပ္ခ်င္လာပါ ေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ကိုသိန္းေဌးလင္မယားကိုႏႈတ္ဆက္ၿပီး ကိုယ့္တဲ့ဆီျပန္လာကာ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ လင္းၾကက္တြန္ခ်ိန္ေလာက္မွ ႏိုးလာပါေတာ့တယ္။ မ်က္ႏွာသစ္ မီးေမႊးၿပီး ေရေႏြးအိုးတစ္လုံးတည္ထားလိုက္ပါတယ္။ ဆူေတာ့လက္ဖက္ေျခာက္ခပ္ၿပီး ၀ါးက်ဥ္ေတာက္ထဲ ထည့္ထား လိုက္ပါတယ္။ ဆက္ၿပီး ထမင္းခ်က္ပါတယ္။  ၀ိုင္းထဲက တဲေတြကေတာ့ ေ၀လီေ၀လင္းမွာ အားလုံး မီးေရာင္တလက္လက္နဲ႔  ကေလးေတြကလြဲရင္ ႏိုးေနၾကပါပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆင္သမားဘ၀ ဆိုတာ ေနဖင္ထိုးေအာင္ တစ္ခါမွ မအိပ္ခဲ့ရဖူးပါဘူး။ အလုပ္ခ်ိန္ဆို မနက္ ၃နာရီေလာက္ထ၊ ဆင္ေကာက္၊ ဆင္ေရခ်ဳိး၊ နဘဲျပင္ နဲ႔ ေလးနာရီခြဲေလာက္မွပီးတယ္။ ထမင္းၾကမ္းခဲကို ေရေႏြၾကမ္း မိုးေမွ်ာ္ျငဳပ္သီးကို ဆားတို႔ပီး ျဖစ္သလိုေလြးရပါတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ေတာတက္ကာ သစ္ဆြဲရပါေတာ့တယ္။ ေန႔လည္ ၁နာရီ ၂နာရီေလာက္မွ ဆင္၀ိုင္းျပန္ေရာက္ပါတယ္။ လူလည္းေမာ ဆင္လည္းေမာ ဆိုေတာ့  ျပန္လာရင္ ဆင္မွာ တပ္ဆင္ထားတဲ့ နဘဲတို႔ အုံးတုံးတို႔ သစ္ဆြဲႀကိဳးတို႕ ျဖဳတ္ ဆင္ကို ထူးခတ္ၿပီး အစာစားရန္ လႊတ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးမွ ေန ့လည္စာကို ရွိတဲ့ ေတာဟင္းေတာထမင္းနဲ႔ ၿမိန္ယွက္စြာ စားရပါတယ္။ အလုပ္ကလည္း ပန္း၊ ထမင္းကလည္း ၾကမ္းေပမယ့္  စားလို႔အလြန္ေကာင္းပါတယ္။ စားၿပီးတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ ေန႔လည္သုံးနာရီ ၀န္းက်င္ေလာက္ရွိေနပါပီ။ ညစားကို မေမွာင္ခင္စားပီး ၇နာရီေလာက္ဆုိ အိပ္ၾကပါပီ၊ တစ္ခါ မနက္သုံးနာရီေလာက္ထ။ ဒီလိုနဲ႔ ပဲ ေန႔စဥ္သံသရာလည္ေနတာပါပဲ။ ခုလို ဆင္ေက်ာင္းရာသီမွာပဲ သက္သာတာပါ။
ေျပာရင္းဆိုရင္း ထမင္းက်က္တာနဲ႔ ငပိဖုတ္ၿပီး ငရုပ္သီးေထာင္းထားလိုက္ပါ တယ္။  ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ ေခ်သားေျခာက္ကို မီးကင္ၿပီး ထုေထာင္ ဆီဆမ္းထားလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၀ိုင္းႀကီးတဲ့က လူေတြ အကုန္ႏိႈးေနၾကပါပီ။ ထမင္းပူပူ ကို ေရေႏြးၾကမ္း ငရုပ္သီးေထာင္းနဲ႔ စားၾကတာ တရွဴးရွဴး တရွဲရွဲနဲ႔ အားပါတရပါပဲ။ ၀ိုင္းႀကီးတဲ ဆိုတာက မိသားစုနဲ႔ ခြဲေနသူေတြ၊ လူပ်ဳိေတြစုေပါင္း ေနၾကတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တဲမွာ လူ ၆ေယာက္ရွိပါတယ္။ ထမင္းဟင္းကို ႀကဳံတဲ့လူကခ်က္ရပါတယ္။ အလုပ္ခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ ပဲ့ခ်ိန္ကေလးေတြ ခ်က္တာမ်ားပါတယ္။ ဒီလိုအားလပ္ခ်ိန္ဆုိရင္ေတာ့ ႀကဳံရာလူ ခ်က္ပါတယ္။ စားေကာင္းမေကာင္းညဥ္းလို႔မရပါဘူး။ တစ္ခါတေလ ေတာလည္လို႔ ဟင္းစားရတဲ့ အခါမွာေတာ့ အာစိုပါတယ္။ ေခ်၊ ေတာ၀က္၊ ေတာၾကက္၊ ေဒါင္း၊ ဖြတ္၊ ေျမြ ၊ေမ်ာက္ စသည္မ်ား မၾကာမၾကာရတတ္ပါတယ္။  အဲစားေသာက္ပီးေတာ့ မိုးစင္စင္လင္းေနပါပီ။ ဆင္ေခါင္းႀကီးတဲကိုသြားပီး မိမိလည္း ဆင္အုပ္ႀကီးဆီ လိုက္မည့္အေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ ဆင္ေခါင္းႀကီးလည္း အျပန္အေဖၚရတာေပါ့ ဆိုၿံပီး စာပို႔သမားရယ္၊ ဆင္ေခါင္းႀကီးရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ထြက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ ဆင္အုပ္ႀကီးေနတဲ့ စီးဆင္၀ိုင္းေရာက္ေတာ့ စာပို႔သမားသည္ သစ္ကားႀကဳံျဖင့္ ျပန္သြားပါသည္။ ေႏြရာသီတြင္ စီးဆင္၀ိုင္းအထိ ကားလမ္ေပါက္ပါသည္။ ဆန္၊ မက်ီး၊ ဆား၊ ၀က္ဆီမ်ား ေနာက္တစ္ႏွစ္အတြက္ အသုံးျပဳရန္ စီးဆင္၀ိုင္းတြင္ သိုေလွာင္ပါသည္။ တနယ္လုံးရွိ ဆင္၀ိုင္း ၁၂၀ိုင္းစာအတြက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေႏြရာသီတြင္ ကားျဖင့္သယ္ကာ သိုေလွာင္ထားပါသည္။ ထုိ႔အျပင္ လူေနေက်းရြာႏွင့္လည္း နီးပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ စီးဆင္၀ိုင္းသည္ စည္ကားပါသည္။ မိမိဌာနမွ လူႀကီးမ်ားလည္း မၾကာမၾကာေရာက္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ စီဆင္၀ိုင္း ဆင္ေခါင္းသည္ အလြန္အေနအထိုင္နပ္ရပါသည္။ အရက္ထန္းရည္ ကလည္းေပါ ၊ ဖဲ၀ိုင္းကလည္းစည္ကား၊ ေဘာလီေဘာကြင္းတြင္လည္းလူမျပတ္ေသာေၾကာင့္ စည္ကားသလို မၾကာမၾကာ စကားမ်ား ရန္ျဖစ္သည္မ်ားလည္းရွိေသာေၾကာင့္ အလြန္ေခါင္းရႈပ္ရပါသည္။ သစ္ကုန္သည္ ၀ါးကုန္သည္မ်ားလည္း မၾကာမၾကာေရာက္၍ ၀င္ေငြလည္းေကာင္းသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေႏြရာသီဆိုရင္ ဆင္ေခါင္းတစ္ေယာက္တည္း မထားပါ။ အထက္လူႀကီးမ်ားက ဆင္အုပ္ႀကီးမ်ားကိုပါ စခန္းထိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခိုင္းပါသည္။ ဆင္အုပ္ဆိုသည္မွာ ဆင္အေကာင္ ၅၀ ကိုတစ္ေယာက္ႏႈန္းျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ရေသာ သူျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နယ္တြင္မူ ဆင္အုပ္ တစ္ေယာက္သာရွိသည္။ အသက္ ငါးဆယ္ေက်ာ္ ပီျဖစ္သည္။ လူမွာ ပိန္ပိန္ပါးပါးႏွင့္ စိတ္မရွည္သူျဖစ္သည္။ လူငယ္မ်ား ဆင္ခိုင္းတာကို ၾကည့္၍ မႀကိဳက္လွ်င္ ဆင္ေပၚမွ ဆင္းခိုင္းၿပီး သူကိုယ္တိုင္ခိုင္းျပကာ ဆင္ဆိုတာ ဒီလိုခိုင္းရတယ္၊ ဒူးမႏိုင္ရင္ ေခါင္းေပၚမတက္နဲ႕ဟု ဆိုဆုံးမပါသည္။ ၿပီးရင္ သူ႕အက်င့္က မင့္ ငယ္ဆရာဘယ္သူလဲေမးၿပီး ငယ္ဆရာကိုပါ ေတြ႕သည့္ေနရာတြင္ မင္းတပည့္ ဘယ္သူျဖင့္ အလြန္ခ်ာတယ္။ မင္းဘယ္လို သင္ေပးလိုက္တာလဲ၊ ဒါ ေက်ာင္းစာသင္သလိုမဟုတ္ဘူးေနာ္၊ ေက်ာင္းစာက မတတ္ရင္ စာေမးပြဲက်ရုံပဲ၊ ဆင္ခိုင္းတာမတတ္ရင္ လူေရာ ဆင္မွာပါ အႏၱရာယ္ရွိတယ္ဟု ဆုံးမပါသည္။ အားလုံးက ငယ္ေၾကာက္ျဖစ္၍ ဟုတ္ကဲ့ အဘဟုသာ ေခါင္းညိတ္ၾကရပါသည္။ ကၽြန္ဳပ္၏ဆင္ေခါင္းႀကီးမွာလည္း ငယ္ေၾကာက္ျဖစ္၍ ခပ္ရို႕ရို႕ေလး ထိုင္ကာ ေရာက္ပီျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းပို႔ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၀ိုင္းအျပင္ အျခားဆင္၀ိုင္းမွ ဆင္ေခါင္းႀကီးမ်ားလည္း ေရာက္ေနၾကပါသည္။ လူစုံလွ်င္ ဆင္အုပ္ႀကီးဖိုးစိုးတင့္မွ ဆင္းဖမ္းသြားရန္ကိစၥကို ေျပာပါသည္။
ဘုရားရွင္ေဟာၾကားထားေသာ အနႏၱစၾက၀ဠာတြင္ သတၱ၀ါတို႔သည္ သူတို႔ ျပဳခဲ့ေသာ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ ကံအေလွ်ာက္ ဆိုင္ရာ ဘုံဘ၀တြင္ က်င္လည္ၾကရေပသည္။ ကုသိုလ္မ်ားသည့္ ပုဂၢိဳလ္က ကုသိုလ္ အက်ဳိးေပးခ်ိန္တြင္  ကုသိုလ္အက်ဳိးေပးရာဘုံမ်ားျဖစ္သည့္ ကာမသုဂတိ(၇)ဘုံႏွင့္ ျဗဟၼာ(၂၀)တြင္ ေရာက္ရွိ က်င္လည္ၾကရေပ သည္။ အကုသိုလ္ အက်ဳိးေပးခ်ိန္တြင္ ကာမဒုက္ဂတိ(၄)ဘုံတြင္ က်င္လည္ၾကရေပသည္။
ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ အနည္းအမ်ားေပၚမူ၍ လည္းေကာင္း၊ ကုသုိလ္အကုသိုလ္ ျဖစ္ခ်ိန္အနည္း အမ်ား ေပၚမူ၍လည္းေကာင္း၊ ခံစား စံစားၾကရသည့္ ဘုံဘ၀မ်ား ကြဲျပားသြားသည္။ စုစုေပါင္း (၃၁)ဘုံ ရွိပါသည္။ ကုသိုလ္အားေလွ်ာ္စြာ ခံစားစံစားရေသာ ဘုံ (၂၇)ဘုံရွိၿပီး၊ အကုသိုလ္အက်ဳိးေပးရာဘုံ (၄)ဘုံရွိပါသည္။
အကုသိုလ္အက်ဳိးေပးရာ (၄)ဘုံမွာ တိရစၦာန္ဘုံ၊ ၿပိတၱာဘုံ၊ အသူရကာယ္ဘုံႏွင့္ ငရဲဘုံဟူ၍ ေလးဘုံရွိ၏။ ထိုတြင္ ငရဲဘုံတြင္ အကုသိုလ္ အနည္းအမ်ားေပၚမူတည္၍ခံစားရေသာ ငရဲ အမ်ဳိးအစား (၈)မ်ိဳး ကြဲသြားျပန္သည္။ ထိုငရဲ ရွစ္ထပ္တြင္ တစ္ထပ္စီ၌ တစ္မ်က္ႏွာတြင္  ဘင္ပုပ္ငရဲ၊ ျပာပူငရဲ၊ လက္ပံေတာ့ငရဲ၊ ႀကိမ္ပိုက္ေခ်ာင္းင၇ဲ ဟူ၍ အရံငရဲ ေလးခုရွိၿပီး ေလးမ်က္နွာေပါင္းတြင္ အရံ ငရဲ (၁၆) ခုရွိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရွစ္ထပ္တြင္ စုစုေပါင္းအရံငရဲငယ္ (၁၂၈)ထပ္ရွိပါသည္။ ထိုငရဲဘုံတြင္ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ျပဳလုပ္ခြင့္မရပါ။ မဂ္တရားဖိုလ္တရားရရန္ အခြင့္အလမ္းမရွိပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ရပ္ပစ္ရွစ္ပါးတြင္ တစ္ပါးအပါသြင္းထားျခင္းျဖစ္သည္။( တိရစၦာန္၊ ၿပိတၱာႏွင့္ အသူရကာယ္ တို႔သည္လည္း မဂ္ဖိုလ္ရရန္ အခြင့္မရွိပါ၊ ငရဲႏွင့္ အတူတူပင္ျဖစ္သည္)
လူ႕ဘုံသည္ ေကာင္းမႈေရာ မေကာင္းမႈပါ ျပဳလုပ္ခြင့္ရွိသည္၊ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိသည္။  ေအာက္ဆုံး အ၀ီစိမွ အထက္ဘ၀ဂ္ျဖစ္ေသာ ေန၀သညာနာသညာယတနဘုံ (ေန၀သင္ညာ နာသင္ညာဟုဖတ္ပါရန္) အထိ သုံးဆယ့္တစ္ဘုံတြင္း ႀကိဳက္ရာဘုံသို႔ သြားႏိုင္ေသာ ဘုံဌာနျဖစ္ေပသည္။ ထို႕ျပင္ သုံးဆယ့္တစ္ဘုံမွ လြတ္ရာ နိဗၺာန္ သို႔လည္း ေရာက္ေအာင္ႀကိဳးစားသြားႏိုင္ ေသာေနရာထူးႀကီးလည္းျဖစ္ေပသည္။
နတ္ျပည္ (၆)ထပ္သည္ ေကာင္းမႈကုသိုလ္၏ အက်ဳိးကို ခံစားစံစားရာ ေနရာဌာနျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ခ်မ္းသာစြာ ေနထိုင္ရေသာ္လည္း ေကာင္းမႈကုသိုလ္ျပဳခြင့္မရေခ်။ ျဗဟၼာ(၂၀)ဘုံသည္လည္း စ်ာန္ကုသိုလ္၏ အက်ဳိးေပးရာ ဌာနျဖစ္သျဖင့္ ျဗဟၼာႀကီးမ်ားသည္ စ်ာန္ခ်မ္းသာျဖင့္သာ ေနၾကေပသည္။ ထိုျဗဟၼာ(၂၀)တြင္ သုဒၶါ၀သ (၅)ဘုံတြင္ အရိယာျဗဟၼာမ်ား ေနထိုင္ၾကသည္။ က်န္(၁၅)ဘုံတြင္ ပုထုဇဥ္ျဗဟၼာႏွင့္ အရိယာျဗဟၼာ မ်ားေနထိုင္ၾကေပသည္။
Posted by အတၱ at 12:14 AM 1 comments
Thursday, September 24, 2009
အေတြးစကားတခ်ိဳ႕
အသက္ ၃၄ ႏွစ္ရွိပီျဖစ္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ရဲ ႔ အေတြးစကားေလေတြပါ။ အဲဒီသူရဲ႕ တသက္တာ ၃၄ႏွစ္တာ
ကာလမွာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ အေတြ႕အႀကဳံ ေတြေပၚမွာ သူျမင္လာခဲ့တဲ့ အေတြးအျမင္ေတြလို႔ ေျပာရင္လည္း ရပါတယ္။ သက္တမ္း တစ္ခုမွာ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရတာကို သတိျပဳမိရင္ ကံရဲ႕ ဆန္းၾကယ္မႈေတြကို သတိျပဳ ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။
အခ်ိန္ေတြေျပာင္းေနတာႏွင့္အမွ် ဘေ၀ေတြေျပာင္းေနပါတယ္။ အမိ၀မ္းထဲကဘ၀၊ ေမြးကင္းစဘ၀မွသည္
ယေန႔အခ်ိန္အခါကာလအတြင္းမွာ ဘ၀ေတြဟာ နိမ့္လိုက္ျမင့္လိုက္ ဆင္းလိုက္တက္လိုက္နဲ႔ ကံနိမ့္ကံျမင့္ေတြရဲ႕ အက်ဳိးေပးရာေတြကို ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကရပါတယ္။
ဒီလို ဘ၀ တစ္ဆစ္ခ်ဳိး အေကြ႕ေတြမွာ လဲက်သူမ်ား၊ ေထာင္မတ္လာသူမ်ား ရွိၾကပါတယ္။ လဲက်သူမ်ားက
ျပန္လည္ထူမတ္ ဆက္လက္ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႔ အားအင္ေတြလိုသလို၊ ေထာင္မတ္လာသူမ်ားကလည္း မတိမ္းမေစာင္းေအာင္ ထိန္းသိမ္းတတ္ဖို႔လိုပါတယ္။
ဘ၀ခရီးကို ေလွ်ာက္လွမ္းရာမွာ မိမိတို႔ရဲ႕ စိတ္ေစတနာေတြက အခ်ိန္နဲ႔အမွ် အမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္းလဲ ေနတာနဲ႔အမွ် ေစတနာရဲ႕ အက်ဳိးတူဘ၀ေတြရၾက ရမွာပါ။ ဒါကိုပဲ ကံရဲ႕ ဆန္းၾကယ္မႈလို႔ေခၚတာပါပဲ။
အမွန္က ကိုယ္စိတ္ရဲ႕ ဆန္းၾကယ္မႈပါပဲ။ အဲဒီဆန္းၾကယ္တဲ့စိတ္ အေျပာင္းလဲျမန္တဲ့စိတ္ကို
အရြယ္နဲ႔လိုက္ၿပီး တိုးတက္ျမင့္မားေအာင္ ေျပာင္းေပးႏိုင္ရင္ အလုပ္အကိုင္၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးေတြနဲ႔ အစစအရာရာမွာ အဖက္ဖက္က တိုးတက္မ်ာ ေသခ်ာပါတယ္။
ဒါကိုပဲ ကံေကာင္းတယ္လို႔ေျပာၾကတာပါပဲ။
ကံဆိုတာ ေစတနာကို ေျပာတာပါ။ ေစတနာဟံ ဘိကၡေ၀ ကမၼံ၀ဒါမိ လို႔ ဘုရားေဟာပါတယ္။ ေစတနာကိုပင္လွ်င္ ကံဟု ငါဘုရားေဟာ၏ လို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေစတနာေကာင္းရင္ ကံေကာင္းမယ္၊ ဘ၀ေတြေကာင္းမယ္။ တိုးတက္မယ္။ ေစတနာဆိုးရင္ ကံဆိုးလို႔ ဘ၀ေတြ တိမ္းေစာင္းဆုတ္ယုတ္မယ္။
ဒီစိတ္ေစတနာ အမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္းလဲလို႔ ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ၊ ငိုေၾကြးမႈေတြ၊ ရယ္ေမာရတာေတြ၊
လြမ္းေဆြးရတာေတြ ၊ အားတက္စရာေတြ၊ ေငးငိုင္ရတာေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးႀကံဳၾကရပါတယ္။ ေကာင္းတာကိုႀကံဳလို႔ မလြမ္းေလာက္ေပမယ့္ ဆိုးတာကိုႀကံဳရင္ေတာ့ ေမာေလာက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ရဲ႕ စကား (၃၄) ခြန္းထဲက
ႏွစ္သက္မိတာေလးေတြကို မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။
၁။ ေသခ်ာတယ္
ဘယ္အရာကိုမွ ေမွ်ာ္လင့္ႀကီးစြာ မထားပါနဲ႔။
အေသခ်ာဆုံးကေတာ့.... ေသျခင္းပါ။
၂။ ႀကိဳက္ရာေရြးပါ
ေလာကဓံကို မခံႏိုင္ရင္
ေလာကရဲ႕ဒဏ္ကို ခံရမွာဘဲ။
၃။ေပါင္းသာေပါင္း
ဒုကၡဟာ သတၱ၀ါေတြအတြက္
အေကာင္းဆုံးမိတ္ေဆြဘဲ။
ဒုကၡနဲ႔ မ်ားမ်ားေပါင္းမွ
သုခဆိုတာ ခိုင္ၿမဲတာ။
ဒုကၡနဲ႔မေပါင္းခ်င္ရင္
သုခဆိုတာ ေရာက္မလာႏိုင္ဘူး။
၄။ ၀မ္းနည္းစရာ
ဗ်သန(ပ်က္စီးျခင္း)တရား (၅)မ်ဳိးမွာ...
ေဆြမ်ဳိးေတြပ်က္စီးတာ၊ စီးပြားဥစၥာပ်က္စီးတာ၊ ေရာဂါျဖစ္တာ ဒါေတြက သဘာ၀ပ်က္စီးျခင္းေတြ။
ဘယ္သူမွေရွာင္လို႔မရဘူး။
ဒီပ်က္စီးမႈေတြေၾကာင့္ အပါယ္လည္းမေရာက္သလို နိဗၺာန္နဲ႔လည္း ေ၀းမသြားပါဘူး ။
ဒါေၾကာင့္ ၀မ္းနည္းစရာ ငိုစရာမလိုဘူး။
သီလပ်က္စီးျခင္း၊ အယူပ်က္စီးျခင္းကေတာ့ ကိုယ္အသံုးမက်လို႔ျဖစ္တာ။
ဒီႏွစ္မ်ဳိးပ်က္စီးရင္ အပါယ္ကေန ေခါင္းေဖၚႏိုင္မွာမဟုတ္သလို တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ဳိးလည္း မတိုးတက္ဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ဒီႏွစ္မ်ဳိးပ်က္စီးရင္ ၀မ္းနည္းစရာပဲ။
ဒါနရွိမွ ဓနရွိမွာ
လူေတြက လြဲေနတာ
ဒါနမရွာပဲ ဓနခ်ည္းပဲ ရွာေနေတာ့
ဖတ္ဖတ္သာေမာေရာ။
၆။ ေက်ာျခင္းကပ္မွာရွိတယ္
အခ်စ္နဲ႔ အျပစ္ဆိုတာ
သုံးနဲ႔ ေလးလိုဘဲ၊
ဘယ္ေတာ့မွ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မေနဘူး။
၇။ အေကာင္းဆုံး
ရႈံးရႈံး ႏိုင္ႏိုင္
ဘယ္ဟာမွ မေကာင္းဘူး၊
အေကာင္းဆုံးကေတာ့
မၿပိဳင္ပဲေနတာဘဲ။
၈။ စီးဆင္းပါ
စီးပြားဆိုတာ
စီးဆင္းသြားမွ ပြားတာ။
မစီးဆင္းပဲ ပိတ္ထားရင္
မပြားေတာ့ဘူး။
၉။ ေက်ာ္မေကာင္း ၾကားမေကာင္း
ေက်ာ္ဖို႔ထက္
ေကာင္းဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။
ေက်ာ္ၿပီး မေကာင္းရင္
ၾကားလို႔လည္း မေကာင္းပါဘူး။
က်န္တာေတြ ကို ဆက္လက္ အလ်ဥ္းသင့္သလို ေဖၚျပေပးပါမည္။
အရွင္အဂၢဉာဏ(ေဇယ်ာေရႊျပည္) ၏ ၃၄ အေတြးစကား မွ ထုတ္ႏႈတ္တင္ျပပါသည္။
Posted by အတၱ at 9:01 AM 2 comments
Sunday, September 20, 2009
ေစတနာတိုင္းသည္.......လူတိုင္းနဲ႕မထိုက္တန္
ေစတနာသည္.....လူတိုင္းနဲ႕ မထိုက္တန္ ဆိုၿပီးေတာ့ လူေတြေျပာေလ့ ေျပာထရွိပါတယ္...။ ေဆာင္ပုဒ္ေတြ ေရး ၿပီးေတာ့ တခ်ဳိ႕က ကိုယ့္ ရုံးစားပြဲတို႕ ၊ ဆိုင္တို႕ဒါမွမဟုတ္....အမ်ားနဲ႕ ဆိုင္တဲ့ ေနရာေတြမွာ ကပ္ထားေလ့ရွိၾကပါတယ္....။ ဘာလို႔ ဒီလိုကပ္ထား တာလဲလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့...။ သူတို႕က ၿငီးေျပာေလး...ေျပာျပၾကတယ္။ လူေတြဗ်ာ....ေစတနာနဲ႔ မတန္ဘူးတဲ့ တခ်ိဳ႕က၊ လူတိုင္းကို ေစတနာထားလို႔ မရဘူးဗ်ာတဲ့ တခ်ဳိ႕ကေျပာၾကပါတယ္..။ အဲဒီလိုေျပာၾကေတာ့.......ေမးတဲ့သူတခ်ိဳ႕က ျပန္ေျပာၾကျပန္တယ္..။ လူတိုင္းနဲ႕ထိုက္တန္တဲ့ေစတနာထားလိုက္ေပါ့ဗ်ာ...တဲ့။
ေစတနာ ဆိုတဲ့ စကားလုံးေလးေပၚမွာ တင္ပဲ အျမင္ေတြ မတူဘူးျဖစ္ေနၾကတယ္..။ ဒါနဲ႔ ေစတနာ ဆိုတဲ့ စကားလုံးေလးကို ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္လာၿပီး ေလ့လာခဲ့ပါတယ္..။
- ေစတနာဆိုတာ ဘာကိုေခၚတာလဲ...................?
- ေစတနာဆိုတာ ဘယ္အခ်ိန္မွာျဖစ္တာလဲ.........?
- ေစတနာ ဆိုတာ ဘယ္ေနရာမွာ ျဖစ္ေပၚလဲ........?
- ေစတနာ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာလဲ...................?
အဲဒီလို ဆန္းစစ္ၾကည့္ပါတယ္....။
ေစတနာ ဆိုတာ ပါဠိစကားပါ..။ ျမန္မာလို သိျခင္း၊ ေစ့ေဆာ္ျခင္း၊ ႏႈိးေဆာ္ျခင္း၊ ေစတနာ လို႔ အဘိဓာန္မွာဖြင့္ဆိုထားပါတယ္။ စိတ္တခုခုကို ျဖစ္ေပၚေရရန္ ေစ့ေဆာ္ေပးတဲ့ ေစတသိက္တစ္မ်ဳိး ပါပဲ။ အာရုံေပၚသို႔ ယွဥ္ဖက္ေစတသိက္တရားတို႔ကို ေရာက္ေအာင္ ေစ့ေဆာ္ေပးျခင္း၊ ႏိႈးေဆာ္ေပးျခင္းသေဘာ လို႔လည္း ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားဖြင့္ဆိုထားပါတယ္။ ေကာင္းမႈ ျဖစ္ေစ၊ မေကာင္းမႈျဖစ္ေစ အထေျမာက္ေအာင္ ေစ့ေဆာ္ေပးတဲ့ အရာကို ေစတနာလို႔ ဆိုပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိတာက ေပးခ်င္၊ ကမ္းခ်င္၊ လွဴခ်င္တန္းခ်င္၊ ကူညီခ်င္တာမွ ေစတနာလို႔ ထင္ခဲ့ၾကပါသည္။ အလြဲႀကီးလြဲေနပါသည္။ သူ႕ မူရင္း အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ေကာင္းတာပဲလုပ္လုပ္၊ ဆိုးတာပဲျပဳျပဳ အထေျမာက္ေအာင္ႏႈိးေဆာ္ ေပးတာကို ေစတနာလို႔ ေခၚပါသည္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေမြးေန႔မွာ....သူေပ်ာ္သြားေအာင္ သူေျပာေျပာေနတဲ့ ပစၥည္းေလးတစ္ခု အမွတ္တရ ၀ယ္ေပးခ်င္ေနတာ ေစတနာပါ။ အဲလို၀ယ္ေပးဖို႔ ေငြေၾကး မျပည့္စုံလို႔ ေငြကို ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႕ရွာမယ္။ လိမ္ခ်င္လိမ္ရပါေစ၊ ခိုးခ်င္ခိုးရပါေစ၊ သူေပ်ာ္သြားေအာင္ အဲဒီပစၥည္းေလးကိုယ ၀ယ္ကို ၀ယ္ေပးမယ္ၿပီး စိတ္ဆုံးျဖတ္ထားရင္ သူ႕မွာ ေစတနာ ႏွစ္မ်ဳိးျဖစ္ေနပါပီ။ ခ်စ္သူေပ်ာ္ေစခ်င္တဲ့ ေပးခ်င္တဲ့ ေမတၱာဦးစီးတဲ့ ကုသိုလ္ ေစတနာရယ္၊ ခိုးဖြက္လိမ္ေကာက္ခ်င္တဲ့ ေလာဘဦးစီးတဲ့ အကုသိုလ္ေစတနာရယ္ ဆိုတဲ့ ႏွစ္မ်ဳိးပါ။ သူတစ္ပါးကိုေပးခ်င္တဲ့ ေပ်ာ္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္ေစတနာ အထေျမာက္ဖို႕အတြက္ က်န္တဲ့ ေလာဘ၊ ေဒါသဦးစီးတဲ့ အကုသိုလ္ေစတနာေတြပါ တြဲလာပါတယ္။ ဒါဆို ေစတနာ အျဖဳနဲ႕ အမဲ ေရာသြားတဲ့သေဘာပါ ။ မေကာင္းပါဘူး၊ ေရာတဲ့အတြက္ ကိုယ္ျပန္ရတဲ့ အက်ဳိးေပးမွာလည္း အေကာင္းအဆုိးေရာတဲ့ အက်ဳိးေပးမ်ဳိးပဲ ျပန္ရပါမယ္။
ဒီေနရာမွာ ေစတနာျဖစ္ေပၚတဲ့အခ်ိန္ကေလးကို ေျပာျပပါမယ္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူရဲ ႔ ေမြးေန႕ဆိုတဲ့ အာရုံကို ကိုယ္စိတ္နဲ႕ တိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ အေတြးေတြ ဆက္ကာ ဆက္ကာ ျဖစ္လာပါတယ္။ ျဖစ္လာတဲ့အေတြးေတြထဲမွာ သူ႔အတြက္ အေကာင္းဆုံး အလိုအပ္ဆုံး အႀကိဳက္ဆုံး ဆိုတဲ့အရာကိုေပးခ်င္တဲ့ စိတ္ ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒီ စိတ္ဟာ ေစတနာပါပဲ။
ေမြးေန႔ ဆိုတဲ့အာရုံနဲ႕ ကိုယ္စိတ္နဲ႔ တိုက္တဲ့ေနရာဟာ.....ကိုယ္စိတ္ျဖစ္တဲ့ေနရာ.. ကိုယ္ႏွလုံးသားထဲမွာ ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေစတနာ ရဲ႕ျဖစ္ေပၚရာ ျမစ္ဖ်ားဟာ ႏွလုံးသားပါ။
ကိုယ္ခ်စ္သူဆိုတဲ့အာရုံ၊ ေမြးေန႕ဆိုတဲ့အာရုံ၊ ေငြေၾကးဆိုတဲ့အာရုံ၊ လက္ေဆာင္ပစၥည္းဆိုတဲ့ အာရုံေတြနဲ႕ ကိုယ္စိတ္တို႔ဟာ ေစတနာကိုျဖစ္ေပၚေစတဲ့အေၾကာင္းပါပဲ။ ေကာင္းတဲ့ေစတနာျဖစ္ျဖစ္၊ ဆိုးတဲ့ေစတနာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပၚလာတဲ့အာရုံ ေတြနဲ႕ ကိုယ့္စိတ္အခံဓာတ္တို႔ ေတြ႕ဆုံျခင္းေၾကာင့္ ေပၚလာတာပါပဲ။
ေပးခ်င္တာ၊ လိုခ်င္တာ ။ လြတ္ေျမာက္ေစခ်င္တာ၊ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခ်င္တာ။ ခ်စ္တာ၊ မုန္းတာ။ တြယ္တာတာ၊ စြန္႔ပစ္တာ။ ၾကည္ျဖဴတာ၊ အျမင္ကပ္တာ။ အဲဒါေတြအားလုံး ေစတနာေတြပါ။ သူတစ္ပါးကို ျဖစ္ေစလိုတဲ့ စိတ္ေစတနာေတြပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေစတနာတိုင္းသည္ လူတိုင္းနဲ႔ မတန္ လို႔ေျပာခ်င္တာပါ။
ေကာင္းေသာေစတနာမ်ားကိုသာ လူတိုင္းလူတိုင္းထားႏိုင္ၾကရင္ျဖင့္......
Posted by အတၱ at 9:10 PM 1 comments
Tuesday, September 15, 2009
ဆုေတာင္းတိုင္းသာ ..ျပည့္မယ္ဆိုရင္...(၂)
ကိုယ္ေတာင္းတဲ့ဆု.......ျပည့္စုံဖို ့ကေတာ့ အခ်က္(၅)ခ်က္ ျပည့္စုံမွ ေအာင္ျမင္မယ္ ဆိုတာေတာ့ ေျပာခဲ့ၿပီးပါပီ။ အခု အဲဒီ ငါးခ်က္က ထပ္ရွင္းပါမယ္။
(၁) သဒၶါ ....... ဆိုတာက ျမန္မာလိုယုံၾကည္မႈ ကိုေခၚပါသည္။ မိမိေတာင္းတဲ့ဆု အေပၚမွာ ရကို ရရမယ္ ဆိုတဲ့ ယုံၾကည္မႈပါ။ ကိုယ္ကေတာ့ ဆုတစ္ခုခုကို ဆုေတာင္းလိုက္ေပမယ့္..... ရမွ ရပါ့လား၊ သူမ်ား ေတာင္းလို ့သာ ေတာင္းရတယ္...။ တယ္ မထင္ပါဘူး၊ စသည္ျဖင့္.... သံသယျဖင့္ေတာင္းပါကလည္း.. ထိုဆုသည္ ျပည့္လာစရာအေၾကာင္းမရွိေပ။ ကိုယ္ေတာင္တဲ့ဆု ျပည့္ရကိုျပည့္ရမယ္၊ ရကို ရ ရမယ္ လို ့ သံဓိ႒ာန္ခ်ၿပီး ယုံယုံၾကည္ၾကည္နဲ ့ ဆုေတာင္းရပါမယ္..။
(၂) သီလ.... ဆိုတာက အေလ့အက်င့္၊ အေလ့သေဘာ လို ့ျမန္မာလို တိုက္ရိုက္အဓိပၸါယ္ရပါတယ္...။ ကိုယ္ေတာင္းတဲ့ ဆုျပည့္ဖို ့ရန္..ေကာင္းေသာ အေလ့အက်င့္မ်ားကို ၿမဲၿမံစြာ ေစာင့္ထိန္း ေဆာက္တည္ဖို ့လိုပါတယ္..။ လူမွာ ေစာင့္ထိန္း ေလ့က်င့္အပ္ေသာ သီလကေတာ့ (၅)ပါး ရွိပါတယ္..။ (က) သူ ့အသက္သတ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ရန္ (ခ) သူ ့ဥစၥာခိုးျခင္း မွေရွာင္ၾကဥ္ရန္၊ (ဂ)လိမ္လည္ေျပာဆိုျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ရန္၊ (ဃ) မွားယြင္းေသာ ကာမမႈမွေရွာင္ၾကဥ္ရန္၊ (င) ေမ့ေလ်ာ့ေစ တတ္ေသာ ေသရည္ေသရက္စသည္မ်ားမွီ၀ဲျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ရန္ တို ့ျဖစ္ပါတယ္...။ အဆိုပါ ငါးပါးသီလကို ေစာင့္ထိန္းျခင္း သည္လည္း ကိုယ္ေတာင္းတဲ့ဆုျပည့္ရန္ အေထာက္အပံေကာင္း တစ္ခုျဖစ္ပါသည္။
(၃) သုတ......ဆိုတာကေတာ့ သင္ၾကားအပ္ေသာ အတတ္ ၊ အၾကားအျမင္ လို ့ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္..။ ကိုယ္ေတာင္းတဲ့ဆုနဲ ့ပါတ္သက္တဲ ့ အၾကားအျမင္သုတ မ်ား ရွိရမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေလ့လာ သင္ၾကား ရမွာျဖစ္ပါတယ္..။ ဥပမာ.. ကိုယ္က ဆရာ၀န္ ဆုေတာင္းရင္... ေဆးပညာနဲ ့ပတ္သက္တဲ့ အၾကားအျမင္၊ အတတ္ပညာမ်ားကို တတ္ေျမာက္ဖို ့လိုပါတယ္..။ (အၾကားအျမင္ဆိုသည္မွာ ဥဳံဖြ အၾကားအျမင္ကိုမဆိုလိုပါ)
(၄) စာဂ....ဆိုတာကေတာ့ စြန္ ့ျခင္း ေပးကမ္းျခင္း လို ့အဘိဓာန္မွာ ဖြင့္ဆိုပါတယ္။ လွဴဒါန္းျခင္းလို ့ေျပာရင္လည္းရပါတယ္။ ေက်ာင္းဆရာဆုကိုေတာင္းထားသူတစ္ေယာက္ဟာ.....ထိုဆုအတြြက္ သူမ်ားကို ပညာဒါန ေပးလွဴရန္လိုအပ္ပါတယ္...။
(၅) ပညာ........ ဆိုသည္မွာ အျပားအားျဖင့္ သိျခင္း လို ့ဖြင့္ဆိုထားပါတယ္.။ ကိုယ္ေတာင္းတဲ့ဆုျပည့္ဖို ့ရန္ ..သူနဲ ့ပတ္သက္တာေတြကို သိထားဖို ့ဆိုလိုပါတယ္..။
ဒါေၾကာင့္ ေတာင္းတဲ့ဆုကျဖင့္မ်ားပီ....ဘာေၾကာင့္ မျပည့္လဲလို ႔ဆိုရင္...အထက္ပါ ငါးခ်က္မွာ.....တစ္ခ်က္ခ်က္ေသာ္လည္းေကာင္း...၊ အားလုံးေသာ္လည္းေကာင္းလိုအပ္ေနလို ့ပါလို ့........။
ၿပီးျပည့္စုံေအာင္က်င့္ႏိုင္ ျဖည့္ႏိုင္ ႀကံႏိုင္သူမ်ား.....ျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားၾကပါလို ့.......တိုက္တြန္း ဆႏၵျပဳရင္း......။
Posted by အတၱ at 9:56 PM 1 comments
Wednesday, September 9, 2009
ဆုေတာင္းတိုင္းသာ ..ျပည့္မယ္ဆိုရင္...(၁)
"ေတာင္းတဲ့ဆုနဲ ့ျပည့္ရပါလို၏" လူတိုင္းနီးပါး ဆုေတာင္းတတ္ၾကပါတယ္..။ ေနာက္ ဘုန္းႀကီးေတြ၊ မိဘ ဆရာသမား၊ လူႀကီးသူမေတြကို ကန္ေတာ့တဲ့အခါမွာလည္း.......ဆုေတြ တသီတတန္းႀကီး ေပးၾကပါတယ္..။ ေပးၿပီးတဲ့အခါမွာလည္း ကန္ေတာ့တဲ့သူေတြက ေပးတဲ့ဆုနဲ ့ျပည့္၀ရပါလို၏လို ့ ေျပာၾကျပန္ပါတယ္..။
ဒီေနရာမွာ စဥ္းစားဖို ့လိုလာပါတယ္..။ ကိုယ္ေတာင္းခဲ့တဲ့ဆုေပါင္းလည္း မေရမတြက္ႏိုင္..။ အႀကိမ္ေပါင္းလည္း မေရမတြက္ႏိုင္၊ သူမ်ားေပးတဲ့ဆုေတြလည္း အနႏၱ ၊ ဒါနဲ ႔ေတာင္ ကိုယ္ကိုတိုင္ လိုအင္ဆႏၵ မျပည့္၀၊ အၿမဲတန္း လိုေနတာ ခ်ည္းပါပဲ..။ ကိုယ္ေတာင္းတဲ့ဆုေတြ ၁၀၀% မဟုတ္ေတာင္..၊ ၅၀% ရရဲ ့လား၊ ၅၀%ေလာက္ရရင္ ေတာ္ေတာ္ ဘုန္းကံႀကီး တဲ့သူလို ့ေျပာလို ့ရပါပီ။ ဘာလို ့လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတာင္းခဲ ့တဲ့ဆုက နည္းမွမနည္းပဲကိုး..။
တကယ္တန္းက်ေတာ့ ၁၀%ေတာင္ ေတာင္းတဲ့ဆု မျပည့္ခဲ့ပါဘူး..။ ဒီအခါမွာ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားလာတယ္..။ ဘာလို ့ ဆုေတာင္းေနေတာ့မွာလဲ..။ အပိုအလုပ္ လို ့ျမင္လာပါတယ္..။ ခင္ဗ်ားတို ့ေကာ... အဲလို စဥ္းစား ဖူးလား..။ ရရ..မရရ ဆက္ေတာင္းေနတာပဲလား..။ ကၽြန္ေတာ္က ေတာ့ အဲလို အေတြးေတြ ၀င္လာပီး ေနာက္ေတာ့......... ဆုေတာင္းတာကို သံသယ ျဖစ္လာပါတယ္..။ ဒါနဲ ့တဆက္တည္း ကိုယ္ကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာအေပၚမွာပါ.. တမ်ဳိးျမင္လာပါေတာ့တယ္..။ တေျဖးေျဖး ကိုယ့္ကို ကိုယ္ေတာင္..ေၾကာက္လာတယ္..။ ဘာလို ့အဲလို အေတြးမ်ဳိး၀င္ရတာလဲလို ့ေလ..။
ဒါနဲ ့မျဖစ္ေသးဘူး..။ ဘုရားေဟာဆိုတာ လြဲတယ္မရွိဘူး၊ ငါ့အသိ လိုအပ္ေနေသးလို ့ျဖစ္မွာပဲလို ့ ေျဖေတြးေလးေတြးၿပီး ဆုေတာင္းနဲ ့ပတ္သက္တဲ့ဟာေတြ ေလ့လာတယ္...၊ စာအုပ္ေတြရွာဖတ္တယ္..။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေက်နပ္ေလာက္တဲ့ အေျဖကို မရခဲ့ဘူး..။ ဒီလိုနဲ ့ေနရင္း..။ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ ့တရားတပုဒ္မွာ အဲဒီ ဆုေတာင္းနဲ ့ပတ္သက္လို ့ ဆရာေတာ္ႀကီးေဟာတာကို နာလိုက္ရတယ္..။ အရမ္းသေဘာက်သြားတယ္...။ ဆရာေတာ္ႀကီးေဟာတာက...
ခင္ဗ်ားတို ့....တဲ့..။ နိဗၺာန္ကို ေရာက္ရပါလို၏ ၊ ရရပါလို၏ဆိုပီး၊ ဘုရားထံမွာ ပန္းေလး ဆီမီးေလး ဆြမ္းေလး ကပ္ပီး ဆုေတာင္းၾကတယ္..။ အဲဒီ မွာ "နိဗၺာန္မေရာက္မွီ စပ္ၾကား "ဆိုတာက ပါလိုက္ေသးတယ္..တဲ့။ လူခ်မ္းသာ အႀကိမ္ႀကိမ္၊ နတ္ခ်မ္းသာအႀကိမ္ႀကိမ္၊ အပါယ္ေလးပါးမွ ကင္းလြတ္ပီးသကာလ၊ ခံစား  စံစားပီး ေနာက္ဆုံးမွ နိဗၺာန္ကို ရရပါလို၏ ဆိုပီး ဆုေတာင္းၾကတယ္..တဲ့။ ခင္ဗ်ားတို ့ဆု မျပည့္ဘူး၊ မျပည့္ဘူး..စိတ္ခ် ..တဲ့..။ ဆရာေတာ္ႀကီးက မိန္ ့ပါတယ္..။
ေတာင္းတဲ့ဆုနဲ ့ျပည့္ခ်င္ရင္.....တဲ့..အခ်က္ငါးခ်က္နဲ ့ျပည့္စုံမွ ကိုေတာင္းတဲ့ဆုျပည့္တယ္တဲ့..။ အဲဒီ ငါးခ်က္ကေတာ့..
အဲဒီ ငါးခ်က္ျပည့္စုံပီးေတာင္းမွ .....ကိုယ္ေတာင္းတဲ့ဆုနဲ ့ျပည့္ပါတယ္တဲ့ခင္ဗ်ား..။
Posted by အတၱ at 7:02 PM 0 comments
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
ဒီ​တစ္ခါ ရြာ​တဲ့​မိုး.........
ခ်ဳိးျဖစ္ေအာင္ခ်ိဳး
အျ​မင္နီး​စပ္သူမ်ား
အတိ​တ​္​၏ေ​ျ​ခ​ရာမ်ား
►  2014 (1)
►  February (1)
►  2013 (6)
►  November (2)
►  July (2)
►  February (2)
►  2012 (13)
►  November (2)
►  June (2)
►  April (3)
►  March (2)
►  February (2)
►  January (1)
►  2011 (36)
►  November (2)
►  October (4)
►  August (2)
►  July (2)
►  June (3)
►  April (5)
►  March (9)
►  January (4)
►  2010 (46)
►  December (1)
►  November (5)
►  October (3)
►  September (3)
►  August (4)
►  June (1)
►  April (4)
►  March (4)
►  February (8)
►  January (11)
▼  2009 (55)
►  December (13)
►  November (14)
►  October (19)
▼  September (8)
ဟိုတုံးက ကၽြန္ေတာ့ဘ၀ (၃)
ဟိုတုံးက ကၽြန္ေတာ့ဘ၀ (၂)
ဟိုတုံးက ကၽြန္ေတာ့ဘ၀(၁)
သုံးဆယ့္တစ္ဘုံ
အေတြးစကားတခ်ိဳ႕
ေစတနာတိုင္းသည္.......လူတိုင္းနဲ႕မထိုက္တန္
ဆုေတာင္းတိုင္းသာ ..ျပည့္မယ္ဆိုရင္...(၂)
ဆုေတာင္းတိုင္းသာ ..ျပည့္မယ္ဆိုရင္...(၁)
►  August (1)
Share on Facebook
Share on Twitter
Share on StumbleUpon
Share on Delicious
Share on Digg
Bookmark on Google
Receive Email Updates
ျ​မန္မာ့​ေ​ဆး​ၿ​မီးတို
လိပ္စာ​ေျ​ပာ​ရ​င​္ ပို​႔ေ​ပး​မ​ယ​္ေ​လ
Enter your email address:
Delivered by FeedBurner
သတိ​သံ​ေ​၀​ဂ
၁။ သင္အသက္ေတြႀကီးေနၿပီ......
ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြႀကီးေနတုံးပဲလား
၂။ သင္ သြားေတြက်ဳိးေနၿပီ........
မာန္ မာနေတြ မက်ဳိးေသးဘူးလား
၃။ သင္အသားေတြတြန္႔ေနၿပီ
မေကာင္းမႈမွာ မတြန္႔ေသးဘူးလား
၄။ သင္ အားအင္ေတြ ေလ်ာ့ပါးေနၿပီ
သင့္ တဏွာ ဆႏၵေတြ မေလ်ာ့ပါးေသးဘူးလား
၅။ သင္ ဆံပင္ေတြျဖဴေနၿပီ
သင့္စိတ္ထားေတြ မျဖဴေသးဘူးလား
၆။ သင္ မ်က္စိေတြ မႈန္၀ါးေနၿပီ
သင့္နိဗၺာန္လမ္းေရာ မႈန္၀ါးေနတုံးပဲလား...။
သက္တန္႔ခ်ိဳ.....
၃၁ ႏွစ္ျပည့္
11 months ago
အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္
ခ်ယ္ရီပန္းတို႕ ပြင္႕ေဝခ်ိန္
ရြာဦးေက်ာင္း
2 years ago
4 years ago
မာ့ခ္၏ ကိုယ္ပိုင္ အတဿတမ်ား
Rakuten's Ebook Reader - Kobo Touch
4 years ago
စက္တင္ဘာ ရဲ႕ ေကာင္းကင္
Manchester သြား ေတာလား
4 years ago
ႏွလံုးသားရပ္၀န္းမွ အသံမ်ား...။
iShatter : iOS 5 Untethered Jailbreak
5 years ago
ေမေလးရဲ႕နားေနရာ
ေမေလးရဲ႕ အလြဲမ်ား ၃
5 years ago
စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး
အာ႐ုဏ္ဦးမွာ ထြန္းသည့္ စႏၵာ
6 years ago
Myanmar Sutta, The original teaching of the Buddha
Nine Nine SaNay
ေွ​ဇာ​္ဂ်ီ​ကီး​ဘုတ္ပုံ​စံ
စိတ္ခ်​မ​္း​သာ​သ​လို ေျ​ပာ​ခဲ့​ပါ...
မ်က္စိ​လ​ည​္ လာ​ၾ​က​သူမ်ား
Free Counter
The following text will not be seen after you upload your website, please keep it in order to retain your counter functionality