en en en en my my my my my my my en en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en fa my my my my my my my my my my my my en my hbs_lat fr it en en my my my my my my my my my en en my my en my en my my my my my my en my my en my my my en my my my en my en my en my en en my my en my my my en my my my my my my my my my ja en my my my my my my my en my my my en my my my my my my my my my my my en my en en en en en en en my en fa my my my my my my en ja my da cs en
skip to main | skip to sidebar
ေႏြြရယ္ မိုးရယ္ ေဆာင္းရယ္ ရာသီေတြေျပာင္းလဲ ခဲ႔ပါတယ္
ဒကာမေလးတစ္ဦးကဗ်စ္ေတာက္ဗ်စ္ေတာက္နဲ႔အိမ္
မူ႕ကိစၥေတြလုပ္ေနတာေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။အျခားကေလးငယ္နွစ္ဦးကလည္းအရုပ္တစ္ခုကိုလုယက္ၿပီးဆူညံစြာေဆာ႔ကစားေနပါတယ္။
ဆရာေတာ္ႀကီးကိုေတြ႔ေတာ႔
တပည္႔ျဖစ္သူရဟန္းလူထြက္နဲ႔သူ႔အိမ္သူဟာဆရာေတာ္ႀကီးကိုရိုေသစြာကန္ေေတာ႔ပါတယ္။
ဆရာေတာ္။ ။ တပည္႔မင္းကဘယ္လိုျဖစ္တာတံုး။
တပည္ ။ ။တပည္႔ေတာ္လည္း သံသယာ
လြတ္ေၾကာင္းအားထုတ္မယ္ဆိုၿပီးတစ္ပါးတည္းအားထုတ္ပါတယ္ဘုရား။
ဒါေပမဲ႔ႀကြက္ေတြကအလြန္ေသာင္းက်န္းၿပီးသကၤန္ေတြကိုကိုက္ျဖတ္ပါတယ္ဘုရား။ဒါနဲ႔တပည္႔ေတာ္လည္းရြာထဲကို
ဆြမ္းခံၾကြရင္းသကၤန္းခ်ဳပ္ခိုင္းရပါတယ္။ခဏခဏျဖစ္လာေတာ႔ေရရွည္အတြက္ေကာင္းေအာင္ဆိုၿပီးေၾကာင္တစ္
ေကာင္ လႈလိုက္ၾကပါတယ္ဘုရား။ေၾကာင္လႈလိုက္မွေၾကာင္အတြက္ႏြားနို႔ကလိုလာျပန္ပါေရာဒီေတာ႔နို႕စားႏြားမ
တစ္ေကာင္ထပ္အလႈခံရျပန္ပါတယ္။ႏြားေရာက္လာေတာ႔ေၾကြးဖို႕ျမက္ကလိုလာျပန္ပါတယ္ဘုရား။သူတို႕ကပဲႏြားအတြက္ေက်ာင္းနားမွာလယ္တစ္ကြက္ထပ္လႈပါတယ္။ႏြားစာက်က္လုပ္ဖို႕ပါပဲ။ေနာက္ေတာ႔လယ္ကြက္ရွိေနေတာ႔မထူးပါဘူးဆိုၿပီးေက်ာင္းအတြက္ဆြမ္းလည္းရႏြားအတြက္ေကာက္ရိုးလည္းရေအာင္စပါးစိုက္ဖို႔ဒကာဒကာမေတြကအႀကံေပး
ၾကပါတယ္။ရြာထဲကလူေတြပဲ၀ိုင္း၀န္းစိုက္ပ်ိဳးေပးၾကပါတယ္။အခ်ိန္တန္လာေတာ႔စပါးရိတ္ဖို႔ေကာက္စိုက္သမကလုိလာျပန္ပါတယ္။ေနာက္ဆံုးေတာ႔ေကာက္စိုက္သမေလးနဲ႔ပဲဲတပည္႔ေတာ္နဲ႔ညားၾကပါတယ္ဘုရား။
ဒကာမေလးလည္းရွက္ရွက္နဲ႔ေခါင္းငံုေနပါတယ္။
ဆရာေတာ္ႀကီးလည္းသူ႔တပည္႔ကိုျပန္ေခၚဖို႕ဆိုတာမျဖစ္နိုင္ေတာ႔ဘူးဆိုတာသိလိုက္ၿပီေနာက္တိတ္ဆိတ္စြာပဲထြက္ခြာသြားပါေတာ႔တယ္။
( ခရစ္စတီးနားမူတီးရဲ႕ပံုျပင္ပါ )
Posted by nawadayboy at 5:32 AM No comments:
Thursday, November 27, 2008
ၿမိဳ႕အ၀င္လမ္းမ
တစ္ခါကၿမိဳ႕ကေလးတစ္ၿမိဳ႕ရဲ႕ၿမိဳ႕အ၀င္လမ္းမတစ္ခုမွာပန္းပဲဖိုတစ္ခုရွိပါတယ္။ပန္းပဲဆရာဟာပက္လက္ကုလားထိုင္တစ္ခုမွာထိုင္ ျပီးငိုက္မ်ဥ္းေနပါတယ္။ထိုအခ်ိန္မွာပဲအထုပ္အပိုးအျပည္႔အစံုနဲ႔ကားတစ္စီးကဆိုက္ေရာက္လာၿပီးလမ္းေမးပါတယ္  .  .  .
ကားဆရာ ။               ။ ဆရာႀကီးဒီၿမိဳ႕ကလူေတြကဘယ္လိုလူမ်ိဳးေတြလည္းဗ်က်ဳပ္ကဒီၿမိဳ႕မွာတာ၀န္က်လို႕ေျပာင္းလာတာပါ။ဒီ
ၿမိဳ႕ကလူေတြအေၾကာင္းသိထားခ်င္လို႔ပါ။
ပန္းပဲဆရာ။               ။ ေနပါအံုးခင္ဗ်ားေျပာင္းလာတဲ႔ၿမိဳ႕ကလူေတြကေကာဘယ္လိုလဲ။
ကားဆရာ ။               ။ မစြန္ပါဘူးဗ်ာဆက္ဆံေရးကလည္းက်ဲလိုက္တာ ၊ ရိုင္းပင္းကူညီမူလည္းမရွိၾကဘူး အခုလိုေျပာင္းခြင္႔ရတာကိုက ကံေကာင္းတာပဲဗိ်ဳ႕။
ပန္းပဲဆရာ။               ။ ဒီၿမိဳ႕ကလူေတြကလည္းဒီအတိုင္းပါပဲ။
ကားဆရာလည္းေရွ႕ဆက္ေမာင္းသြားပါတယ္။ပန္းပဲဆရာႀကီးလည္းဆက္ၿပီးငိုက္မ်ဥ္းေနပါေတာ႔တယ္။အတန္ၾကာေတာ႔ေနာက္ထပ္မိသာစု တစ္စုဟာကားတစ္စီးအျပည္႔အထုပ္အပိုးေတြနဲ႔ေရာက္လာျပန္ပါတယ္။
ဒုကားဆရာ ။             ။ ဗ်ိဳ႕ဆရာႀကီး ဒီၿမိဳ႕ကလူေတြအေၾကာင္းေလးေျပာျပပါအံုး။ကၽြန္ေတာ္တို႕ကဒီကိုေျပာင္းလာတာဗ်။
ပန္းပဲဆရာ  ။             ။ ခင္ဗ်ားေနခဲ႔တဲ႔ၿမိဳ႕ကလူေတြကေကာဘယ္လိုတံုး။
ဒုကားဆရာ ။             ။ကၽြန္ေတာ္ေနခဲ႔တဲ႔ၿမိဳ႕ကလူေတြကေကာင္းၾကပါတယ္။မလြဲသာလို႕သာေျပာင္းလာခဲ႔ရတာ ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာ ေတြလိုျဖစ္ေနပါၿပီ။
ပန္းပဲဆရာ  ။             ။ ဒီၿမိဳ႕ကလူေတြကလည္းဒီအတိုင္းပါပဲ။
ပန္းပဲဆရာႀကီးလည္းျပန္လည္ငိုက္မ်ဥ္းေနပါေတာ႔တယ္  .     .     .
သင္ေနခဲ႔တဲ႔ၿမိဳ႕ကလူေတြေကာ ေကာင္းၾကပါရဲ႕လား   .    .    .
Tun Min Thant
www.lotuscare.us
www.tunminthant.blogspot.com
Posted by nawadayboy at 10:00 PM No comments:
ရဟန္းအိုနဲ႔ဆာမူရိုင္း
တစ္ခါကေပါ႔ရဟန္းအိုႀကီးတစ္ပါးဟာသစ္ပင္ရိပ္ေကာင္းေကာင္းတစ္ခုမွာေအးခ်မ္းစြာတရားရူ႕မွတ္သီတင္းသံုးေနပါတယ္။ အသိဥာဏ္နံု႕နဲေသာရုပ္သြင္ခက္ထန္မာေၾကာေသာဆာမူရိုင္းတစ္ဦးဟာကင္ဒိုဓားႀကီးထမ္းၿပီးေတာ႔ေတာလမ္းကေလးတစ္ခုအတိုင္းလမ္း ေလ်ာက္လာရင္းဆရာေတာ္သီတင္းသံုးေနထိုင္တဲ႔အနားကိုေရာက္လာပါတယ္။
ဆာမူရိုင္း။                 ။ဒီမွာကိုယ္ေတာ္ႀကီးက်ဳပ္ကတရားေတြဘာေတြသိပ္ဂရုစိုက္တဲ႔အေကာင္မဟုတ္ဘူးဗ်၊ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းလည္းမသိခ်င္ဘူး။တိုတိုနဲ႕လိုရင္သာေျပာဗ်ာ နတ္ျပည္ဆိုတာဘာလဲ ၊ ငရဲျပည္ဆိုတာဘာလဲ။
ရဟန္းအို။                 ။ မင္းလိုဥာဏ္မရွိတဲ႔ေကာင္ကိုငါဒီအေၾကာင္းေတြဘယ္လိုရွင္းျပလို႔ရမလဲကြ။
ဆာမူရိုင္းႀကီးဟာလြန္စြာေဒသထြက္သြားပါတယ္။သူ႔ဓားႀကီးနဲ႔ဆရာေတာ္ႀကီးကိုခုတ္ပိုင္းျဖတ္ရန္မိုးၿပီးရြယ္လိုက္ပါတယ္။ဆရာေတာ္ႀကီးေအးခ်မ္းစြာသူ႕ကိုၾကည္႔ၿပီးေတာ႔ေျပာပါတယ္။
ရဟန္းအို။                 ။ ေအးအဲဒါ ငရဲပဲ။
ေဆးခ်မ္းတဲ႔ရုပ္သြင္ရွိေသာဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕စကားနဲ႔အမူအရာကဆာမူရိုင္းႀကီးေတြေ၀သြားေစပါတယ္၊ရုတ္တရက္အသိဥာဏ္၀င္သြားပါတယ္။ဓားကိုျပစ္ခ်လိုက္ၿပီးေတာ႔ဆရာေတာ္ႀကီးကိုလက္အုပ္ခ်ီၿပီးေတာ႔ေလွ်ာက္ပါတယ္။
ဆာမူရိုင္း။                 ။ တပည္႔ေတာ္ကိုခြင္႔လြတ္ပါ။
ရဟန္းအို။                 ။ ေအးအဲဒါ နတ္ျပည္ပဲ
တိုတိုေလးပါပဲေနာ္တရားေလးက   .       .      .
မိမိတို႔တစ္ေတြေကာတစ္ေန႔တစ္ေန႔ငရဲျပည္နဲ႔နတ္ျပည္ကိုအႀကိမ္ေပါင္းမည္မ်ကူးလူးသြားလာေနၾကပါသလဲ   .   .    .
တစ္ေနရာမွာဖတ္ဖူးတဲ႔ပံုျပင္ကေလးပါနဲနဲလြဲနိုင္ပါတယ္
Posted by nawadayboy at 9:59 PM No comments:
ေလွထိုးသမေလးနဲ႕ကိုုယ္ေတာ္ကေလး
ေအးခ်မ္းတဲ႔ေတာရေက်ာင္းကေလးတစ္ခုမွာသံဃာေတာ္မ်ားေနထိုင္ၾကပါတယ္။ေခ်ာင္းငယ္ေလးတစ္ခုက၀န္းပတ္စီးဆင္းေနပါတယ္တျခားေေနရာမ်ားသို႔သြားလာလိုပါကေခ်ာင္းကေလးတစ္ခုမွတစ္ဆင္႔ျဖတ္သန္းသြားလာၾကရပါတယ္။ေခ်ာင္းငယ္ကေလးကိုျဖတ္သြားဖို႔ရာကူးတို႔ေလွကေလးတစ္စီးပဲရွိပါတယ္။ကူးတို႔ကုိေလွာ္ခတ္တဲ႔ကူတို႔သမားကေလးကလည္းအလြန္ေခ်ာေမာလွပတဲ႔မိန္းမပ်ိဳေလးျဖစ္ပါေနပါတယ္။ဒီမိန္းကေလးကအသိဥာဏ္ပညာနဲ႔ျပည္႔စံုသူကေလးပါ။စီးစရာကလည္းဒီေလွနဲ႔ဒီမိန္းကေလးပဲရွိတာေပါ႔ေနာ္။
ကိုယ္ေတာ္ငယ္ကေလးတစ္ပါးဟာအေၾကာင္းကိစတစ္ခုေၾကာင္႔ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးကိုသြားေရာက္ဆည္းကပ္ဖို႔လိုအပ္လာပါတယ္။ေခ်ာင္းငယ္ကေလးကိုျဖစ္သန္းသြားလာရပါတယ္။ကူးတို႔ကူးခတ္တဲ႔မိန္းမပ်ိဳကေလးကလြန္စြာေခ်ာေမာလွပတာေၾကာင္႔ကိုယ္ေတာ္က ေလးကေငးေမာေနမိတာေပါ႔။တစ္ဘက္ကမ္းေရာက္ေတာ႔ကူတို႔ခတစ္က်ပ္စီေပးၾကရပါတယ္။
မိန္းမပ်ိဳ    ။              ။ ကိုယ္ေတာ္ကနွစ္က်ပ္က်ပါတယ္။
ကိုယ္ေတာ္  ။             ။ ဒကာမေလးသူမ်ားေတြက်ေတာ႔တစ္က်ပ္ပဲက်ၿပီးက်ဳပ္က်မွဘာလို႔နွစ္က်ပ္က်တာလဲ။
မိန္းမပ်ိဳ     ။              ။ကိုယ္ေတာ္ကရဟန္းျဖစ္ၿပီးတပည္႔ေတာ္ကိုငန္းတယ္ကိုယ္႔ေတာ္ရင္ထဲမွာနွစ္ေယာက္ျဖစ္ေနၿပီဒါ႔         ေၾကာင္႔မို႔လို႔နွစ္ေယာက္ခေပးရမယ္။
ကိုယ္ေတာ္ကေလးလဲရွက္ရွက္နဲ႔နွစ္ေယာက္ခေပးလိုက္ရပါတယ္။ညေနေက်ာင္းျပန္ေတာ႔ဒီေလွကေလးနဲ႔ပဲေပါ႔။ဒီတစ္ခါေတာ႔ကိုယ္ေတာ္က ေလးကေလွခနွစ္ဆေပးရမွာစိုးလို႔မိန္းမပ်ိဳေလးကိုလံုး၀မၾကည္႔ေတာ႔ပါဘူးျမစ္ေရျပင္ကိုသာစိုက္ၾကည္႔ေနပါတယ္။
ကမ္းေရာက္ေတာ႔   .     .     .
မိန္းမပ်ိဳ    ။               ။ ကိုယ္ေတာ္နွစ္က်ပ္က်ပါတယ္။
ကိုယ္ေတာ္  ။             ။ ဒကာမေလးငါနင္႔ကိုလံုး၀မၾကည္႔ပဲဘာလို႔ထပ္ပိုေတာင္းရတာတံုး။
မိန္မပ်ိဳ     ။               ။ ကိုယ္ေတာ္ကတပည္႔ေတာ္ကိုမၾကည္႔ေပမဲ႔တစ္လမ္းလံုးတပည္႔ေတာ္အေၾကာင္းပဲေတြးေတာလာတာ ဆိုေတာ႔႔ကိုယ္ေတာ႔ေခါင္းထဲမွာလူနွစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတယ္။မရဘူး ႏွစ္ေယာက္ခပဲေပးရမယ္။
ကိုယ္ေတာ္ကေလးလည္းဟုတ္ေနျပန္ေတာ႔႔နွစ္ေယာက္ခေပးလိုက္ရျပန္ပါတယ္။ဒီလိုနဲ႔ေနစဥ္အသြားႏွစ္က်ပ္အျပန္နွစ္က်ပ္ေပးေနရပါတယ္။
ကိုယ္ေတာ္ကေလးလည္းဆရာသမားထံသူ႔အျဖစ္အျပက္ေတြကိုေျပာျပၿပီးအကူအညီေတာင္းခံပါတယ္။
ဆရာေတာ္။               ။ဒီမိန္းကေလးဟာဥာဏ္ရွိတဲ႔သူျဖစ္တယ္။ဒီတစ္ခါမင္းေလွစီးရင္မ်က္နွာလြဲစရာမလိုပါဘူး။မင္းရင္ထဲမွာျဖစ္ ေနတဲ႔ကိေလသာသံေယာစဥ္ေတြကိုသာသိမွတ္ၿပီးတရားရူ႕သြားပါ ကုိယ္ေတာ္အဆင္ေျပပါလိမ္႔မယ္။
ကိုယ္ေတာ္ကေလးလည္းအဲဒီကစၿပီေတာ႔ေလွခနွစ္ဆေပးစရာမလိုေတာ႔ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာေန႔စဥ္ၾကံဳေတြ႕ေနရတဲ႔ေလာကဓံတရားေတြကိုနည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းၾကပါတယ္။တကယ္ရင္ဆို္င္ၾကရမွာကမိမိတို႔ရဲ႕စိတ္အညစ္အေၾကးေတြမဟုတ္ပါလား   .    .     .     .
(ဗီယက္နမ္လူမ်ိဳးဆရာေတာ္တစ္ပါးနွင္႔ေရႊဥမင္တရားျပဆရာေတာ္ဦးေတဇနိယတို႔ေျပာသည္)
Posted by nawadayboy at 9:57 PM No comments:
Tuesday, November 25, 2008
ႏြားေခ်းပံု
ႏြားေခ်းပံု
တစ္ရံေသာအခါကအသိဥာဏ္ပညာနွင္႔ျပည္႔စံုတဲ႔ရဟန္းအိုႀကီးတစ္ပါးဟာေတာ ေက်ာင္းကေလးတစ္ခုမွာေအးခ်မ္းစြာသီတင္းသံုးေနပါတယ္။သူ႕ကိုၾကည္ညိဳတဲ႔ဒကာဒကာမတစ္ခ်ိဳ႕ဟာလာေရာက္ၿပီးတရားေဆြးေႏြးေမးျမန္းေလ႔ရွိၾကပါတယ္။
တရား၀ါသနာပါတဲ႔ေမာင္နွမနွစ္ဦးလည္းပါ၀င္ပါတယ္။အစ္ကိုျဖစ္သူကကတ္သီးကတ္သတ္ေျပာဆိုေဆြးေႏြးရတာ၀ါသနာပါပါတယ္။သို႕ေသာ္လည္းပဲဥာဏ္ပညာႀကီးမားတဲ႕ဆရာ ေတာ္ႀကီးကို ေတာ႔အျမဲပဲအရံူးေပးရပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႕တစ္ေန႕မွာ  .   .
ဒကာ     ။           ။ အရွင္ဘုရားတပည္႔ေတာကိုဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ။
ရဟန္းအို။           ။ ဒကာသင္ဟာလူေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ အရည္အခ်င္းေကာင္း
ေတြအမ်ားအျပားရွိပါတယ္။ဘုရားအေလာင္းေတာ္လိုလူမ်ိဳးပါပဲ။
(ဒကာျဖစ္သူဟာလြန္စြာ၀မ္းေျမာက္သြားပါတယ္ )
ရဟန္းအို            ။           ။ဒါနဲ႕ဒကာေကာကၽြႏု္ပ္ကိုဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ။
(သက္ေတာ္ႀကီးရင္႔ေနၿပီျဖစ္တဲ႔ရဟန္းေတာ္ႀကီးဟာရုပ္သြင္နုပ်ိဳလမ္းဆမ္းမူ႔ေတြမရွိေတာ႔ပါဘူး)
ဒကာ     ။           ။ အရွင္ဘုရားကိုၾကည္႔ရတာ ႏြားေခ်းပံုနဲ႔တူပါတယ္။
( ရဟန္းေတာ္ႀကီးကလည္းပဲေက်ေက်နပ္နပ္နဲ႔ပဲေခါင္းညိတ္လက္ခံေတာ္မူပါတယ္)
ဒကာျဖစ္သူဟာဒီတစ္ခါေတာ႔သူအနိုင္ရၿပီဆိုၿပီးေတာ႔၀မ္းသာအားရနဲ႔အိမ္ကိုျပန္လာပါတယ္။
ညီမျဖစ္သူဟာလည္းပဲအသိဥာဏ္ပညာနဲ႔ျပည္႔စံုသူျဖစ္ပါတယ္။
အစ္ကို    ။           ။ ညီမ ငါဒီတစ္ခါေတာ႔ဆရာေတာ္နဲ႔စကားေျပာတာအနိုင္ရလာျပီကြ။ဆရာေတာ္က
ငါ႔ကိုဘုရားအေလာင္းနဲ႔တူတယ္လို႔ေျပာတာငါကသူ႕ကိုႏြားေခ်းပံုနဲ႔တူတယ္လို႔ျပန္
ေျပာလိုက္တယ္။
ညီမ       ။           ။ အစ္ကိုမွားၿပီဆရာေတာ္ဟာသူေတာ္ေကာင္းျဖစ္တယ္သူ႕ရင္ထဲမွာတရားေတြျပည္႔
၀ေနလို႕ေကာင္းတဲ႔အရာေတြကိုျမင္ေအာင္ၾကည္႔တတ္သူျဖစ္တယ္။အစ္ကုိ႕ရင္ထဲ
မွာေတာ႔ႏြားေခ်ပံုပဲရွိလို႔ဘာကိုပဲၾကည္႔ၾကည္႔ႏြားေခ်းပံုလို႕ပဲျမင္တာေပါ႔။
အစ္ကုိ    ။           ၊   ဟိုက္       .          .            .
မဟာရနပံုျပင္ေလးတစ္ပုတ္ပါ  .     .     .     .
ကၽြနုပ္တို႔၏ရင္ထဲမွာေကာဘာေတြပါလဲ   .     .     .     .
( ဗီယက္နမ္လူမ်ိဳး ဆရာေတာ္တစ္ပါးနွင္႔ ေရႊဥမင္တရားျပဆရာေတာ္ဦးေတဇနိယတို႔ ေျပာသည္ )
Posted by nawadayboy at 10:52 PM No comments:
အရိပ္ပံုျပင္
ဟိုးအလြန္ေရွးက်တဲ႔ေခတ္ကေပါ႔ေနာ္ လူသားမ်ိဳးႏြယ္တစ္စုဟာအလြန္ၾကီးမားတဲ႔ဂူႀကီးတစ္ခု
ထဲမွာပဲစုေပါင္းေနထိုင္ၾကပါတယ္။အျပင္ေလာကနဲ႔အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနတာေပါ႔ေနာ္။သူတုိ႔ရဲ႕တစ္ေန႔တာအခ်ိန္ေတြကိုဂူနံရံေပၚမွာသက္၀င္လူတ္ရွားေနတဲ႔အရိပ္ျပဇာတ္ကေလးေတြနဲ႔ကုန္လြန္ေစတာေပါ႔။
စူးစမ္းေလ႔လာတတ္တဲ႔လူငယ္ေလးတစ္ဦးဟာတစ္ေန႔ေတာအရုပ္ေလးေတြကိုၾကည္႔ရင္းသိ ခ်င္စိတ္ေတြနိုးထလာပါတယ္။သူဟာေနာက္ကိုလွည္႔ၾကည္႔မိတဲ႔အခါအရိပ္ကေလးေတြဟာသူ႔အလိုလို
ျဖစ္ေနတာမဟုတ္ပဲ တစ္ကယ္႔အရုပ္ကေလးေတြကို မီးထိုးျပသထားလို႔ဆိုတာကိုသိလာပါတယ္။
သူ႔ရဲ႔သိခ်င္စိတ္ေတြကရပ္တန္႔မသြားပါဘူး ဒီလိိုနဲ႔အစရွာေဖြရင္းနဲ႔ဂူအျပင္ဘက္ကိုေရာက္သြား ပါတယ္။ပိုၿပီးအံ႔ေၾသာစရာေကာင္းတာကအရုပ္ကေလးေတြနဲ႔တူတဲ႔သက္ရွိသတၲ၀ါေတြပါပဲ။ဂူႀကီးထဲမွာ ေတြ႔ခဲ႔တာအားလံုးဟာအျပင္ေလာကမွာအမွန္တယ္ရွွိေနပါတယ္။
ျပင္ပေလာကမွာေတြ႔ရတာေတြကပိုၿပီးေတာ႔စံုလင္ပါတယ္၊ပိုၿပီးေတာ႔လွပပါတယ္အေရအတြက္အားျဖင္႔လည္းမကုန္နိုင္ေအာင္ပါပဲ။ေနေတြ လေတြ ေတာေတာင္သစ္ပင္ပန္းမန္ေတြတိရိတၧာန္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေတြနဲ႔ျပည္႔ႏွက္ေနပါတယ္။
အျပင္သတၲေလာႀကီးကိုတစ္ေမ႔တစ္ေမာစီးေျမာၿပီးေလ႔လာေကာင္းေနလိုက္တာအခ်ိန္ေတြ ကုန္္လြန္မွန္းမသိနိုင္ေအာင္ပါပဲ။အခ်ိန္တန္ေတာ႔သူသိထားတာေတြကိုသူ႕မ်ိဳးႏြယ္ဂူတြင္းေအာင္းလူေတြသိေစခ်င္လာပါတယ္။က်ယ္ျပန္႕လွတဲ႔ေလာကႀကီးအေၾကာင္းကိုျပန္လယ္မွ်ေ၀ခံစားခ်င္တာေၾကာင္႔၀မ္းသာအားရျပန္လာခဲ႔ပါတယ္။
လူၾကီးလူငယ္အားလံုးဟာအရိပ္ျပဇာတ္တစ္ခုေပၚမွာသာစိတ္၀င္တစ္စားေနၾကပါတယ္။
သာမန္အရိမ္မည္းမည္းေလးေတြေလာက္သာတစ္ဘ၀လံုးေတြ႕ၾကံဳသိနားလည္ထားတဲ႔လူအ မ်ားစုကိုသူလက္ေတြ႕သိနားလည္ထားတဲ႔က်ယ္ျပန္႔တဲ႔ေလာကႀကီးအေၾကာင္းကိုေျပာျပဖို႔ရာမွာအစရွာမရျဖစ္ေနပါေတာ႔တယ္။
မီးဖိုအရိပ္္ေလးေတြေပၚမွာပဲစူးနစ္ၿပီးေတာ႔ေပ်ာ္ရြင္ေနတဲ႔သူေတြကိုေျပာျပဖို႔ရာမွာသူမစြမ္းနိုင္ ေတာ႔ပါဘူး။ သူတို႔အသိနဲ႔ပဲသူတို႔ေပ်ာ္ရြင္ေနၾကပါေစေတာ႔။
( နယူေယာက္မွသူငယ္ခ်င္း ဂလက္ဂရီေတာင္ ေျပာသည္ )
Posted by nawadayboy at 10:51 PM No comments:
Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
Blog Archive
▼  2008 (32)
▼  November (19)
ပန္းပ်ိဳးေသာလက္
ေၾကာင္ေမြးခ်င္တဲ႔ရဟန္းငယ္
ၿမိဳ႕အ၀င္လမ္းမ
ရဟန္းအိုနဲ႔ဆာမူရိုင္း
ေလွထိုးသမေလးနဲ႕ကိုုယ္ေတာ္ကေလး