it en eo my en pt my my en my pt my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my es my my my my my my ja my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my es my my my es my my es my my my my my my my my ko my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en pt my my en my my my my en en pt en my my my my my my my my en my pt my my my en my pt my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en my en my en my pt en my my my my my my my my my my my my my my my en my pt my my my my my my my my my my my my my my ru my en en my my en en en en eo en my it en en en en en en ru en fr my my my my my zh my my my en cs cs nl cs en da cs en en cs en en my en my en my my my my my en en en en cs cs da en da cs en en en
skip to main | skip to sidebar
Labels: အေထြေထြ, ႏိုင္ငံေရး 0 comments
အေၾကာ္သည္ ေဒၚေအးစိန္ ၏ အိမ္တြင္ လူစည္ကား ေနသည္။ ဖတဆိုး သားေလး ေက်ာ္စြာမင္း ဆယ္တန္းကို ႏွစ္ ဘာသာ ဂုဏ္ထူး ျဖင့္ ေအာင္သည္မို႕ အခမ္း အနားေလး တစ္ခု က်င္းပ ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ရပ္ကြက္ထဲမွ လူအမ်ား ကို မုန္႕ဟင္းခါး ပြဲေလး ႏွင့္ ဧည့္ခံ ေနရင္း ေဒၚေအးစိန္ ရင္ထဲတြင္ ဝမ္းနည္း ဝမ္းသာ ခံစားေနရသည္။ ဝမ္းနည္း သည္က ခင္ပြန္းသည္ အတြက္၊ ဝမ္းသာ ရသည္က ခ်စ္လွစြာေသာ သားေလး အတြက္။ ခင္ပြန္းသည္ ဆံုးပါး သြားၿပီး ေနာက္မွာ ဘဝ ကို ပင္ပင္ပန္းပန္း ရုန္းကန္ ရင္း သားေလး ကို လူလား ေျမာက္ေအာင္ တာဝန္ ယူခဲ့ရသည္။ ေျခာက္ႏွစ္ ဆိုေသာ ကာလ မွာ ပင္ပန္း ပါဘိျခင္း။ အခုေတာ့ ပင္ပန္း ရက်ိဳး နပ္ပါသည္။ သားေလး ဆယ္တန္း ေအာင္သြားျပီ။ အေၾကာ္သည္ မုဆိုးမသားေလး ဘြဲ႕ရ ပညာတတ္ ျဖစ္ေအာင္ ဆက္ႀကိဳးပမ္း ရဦးမည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမရဲ႕သားေလး ဘယ္ေတာ့မွ မ်က္ႏွာ မငယ္ေစရ။
“အေမ ေပ်ာ္လိုက္တာ သားရယ္၊ ငါ့သားေလး အတြက္ အေမဂုဏ္ယူတယ္ သိလား။ တကၠသိုလ္ ဆက္တက္ေနာ္ သား။ အေမ ထားေပးမယ္”
“အေမလဲ ပင္ပန္း ေနပါၿပီ အေမရယ္။ အေမ ပိုက္ဆံ မကုန္ေအာင္ ေလ သား စစ္တကၠသိုလ္ ပဲ သြားေတာ့မယ္”
သားေလး ရဲ႕ စကားသံ အဆံုး မွာ သူမ တကိုယ္လံုး ေအးစက္ ေတာင့္တင္း သြားသည္။ “အမယ္ေလး၊ ကိုေသာင္းမင္း ရယ္”လို႕သာ တမ္းတ ဟစ္ေအာ္ျပီး ငိုလိုက္ခ်င္စိတ္ ေပါက္သြားသည္။
“သားရယ္။ စစ္တကၠသိုလ္ ေတာ့မသြားပါနဲ႕။ မင္းအေဖ ေသရတာ စစ္တပ္က ပစ္တဲ့ ေသနတ္ က်ည္ဆံ ေၾကာင့္ဆိုတာ သားလဲ သိသားနဲ႕”
လြန္ခဲ့ေသာ ေျခာက္ႏွစ္က အတိတ္ဆိုး မ်ားကို ျပန္သတိရ လာသည္။ ကိုေသာင္းမင္းက ကုန္းလမ္းပို႕ေဆာင္ေရး (ကပရ)က ဝန္ထမ္း။ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံု မွာ ပါဝင္ဆႏၵ ျပခဲ့ရင္း စစ္တပ္ မွပစ္ေသာ ေသနတ္က်ည္ သင့္ျပီး ေသဆံုး ခဲ့ရတာျဖစ္သည္။
“သားသိပါတယ္ အေမရယ္။ ဒါေပမယ့္ သားတို႕မွာ ေရြးစရာလမ္းမွ မရွိေတာ့တာပဲ။ သားတကၠသိုလ္ တက္ျပီး ဘြဲ႕ရေတာ့ေကာ အလုပ္ ရမွာမွ မဟုတ္တာပဲ အေမရယ္။ အခုရန္ကုန္ၿမိဳ႕ၾကီးမွာ ဘြဲ႕ရ တကၠစီ ေမာင္းသမား ေတြ မွ အမ်ားႀကီး ရယ္။ စေဘာ္ တင္စရာ ေလးရွိရင္ေတာ့ တကၠစီ ေလး ေမာင္းလို႕ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ သားတို႕မွာ စေဘာ္ တင္စရာ ေငြေတာင္ ရွိတာမွ မဟုတ္တာပဲ။ ၿပီးေတာ့ အေမ ပင္ပင္ပန္းပန္း ရွာထားတဲ့ ေငြေတြနဲ႕ ေက်ာင္း မတက္ ပါရေစနဲ႕ အေမရယ္။ အခုအခ်ိန္ မွာ စစ္တကၠသိုလ္ တခုတည္းပဲ ထြက္ေပါက္ရွိေနတာ”
“ေက်ာ္စြာမင္း၊ သားေလးရယ္။ သားအတြက္ အေမ ႀကိဳးစားလာခဲ့ သမွ်ဟာ လူသတ္သမား ျဖစ္ဖို႕ မဟုတ္ဘူး ေနာ္။ မလုပ္ပါနဲ႕”
“သားဆံုးျဖတ္ ၿပီးၿပီ အေမ။ သားဘဝ တက္လမ္း အတြက္ ဒီအက္စ္ေအ ကိုပဲသြားခ်င္တယ္”
ေမေမ့ရဲ႕ ေအးစက္စက္ အသံ ေၾကာင့္ လင္းလင္းႏြယ္ မ်က္ႏွာေလး ငယ္သြားရသည္။ ခ်စ္သူ က လက္ထပ္ ခ်င္သည္ ဆို၍ ေမေမ့ အား ေျပာျပ အသိေပး ရျခင္းျဖစ္သည္။ စစ္တပ္ မွ အရာရွိ ငယ္ေလးမို႕ ေမေမ မျငင္း ေလာက္ ပါဘူး ထင္ထား မိသည္။
“မတူရံုတင္ မကဖူး သမီး။ အဲလို လူစားမ်ိဳး ေတြနဲ႕ မပတ္သက္ ခ်င္ဘူး”
“ေမေမဟာ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝ တဲ့ မ်ိဳးရိုး က ဆင္းသက္ လာေပမယ့္ လူတန္းစား လံုးဝ မခြဲတတ္တာ သမီး သိတယ္ေနာ္”
“ေမေမ လူတိုင္း ကို ေမတၱာ ထားႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ အထဲမွာ ဒီလိုလူေတြ မပါဘူး။ လူသတ္သမား ေတြ မပါဘူး”
ေမေမ့ မ်က္ဝန္း ထဲက နာၾကည္းမႈ အရိပ္ ေတြကို ျမင္ေတြ႕ေနရတာ မို႕ သူမမွာ အသံပင္ မထြက္ရဲ။
“လူနာ ေတြကို ေမေမ သိပ္ခ်စ္တယ္သမီး။ ေမေမ တို႕ဆရာဝန္၊ ဆရာမေတြ အလုပ္ ဆိုတာက လူနာ ေတြကို ကယ္ဖို႕။ ေဆးရံု ဆိုတာ လူ႕အသက္ေတြ ကို တတ္ႏိုင္သမွ် ႀကိဳးစား ကယ္တင္ ေနတဲ့ေနရာ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ ေက်ာ္က စစ္တပ္ဟာ လူ႕အသက္ေတြ ကို ကယ္တင္ ေနတဲ့ ေဆးရံုဝင္းထဲ ကို ေသနတ္ေတြ နဲ႕ ပစ္ခဲ့ၾကတယ္။ လူသတ္ပြဲ ေတြကို ရပ္ပါေတာ့လို႕ ေတာင္းဆို ခဲ့တဲ့ ဆရာဝန္၊ ဆရာမေလးေတြ ကို ေသြးေအးေအး နဲ႕ သတ္ပစ္ ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီျမင္ကြင္းေတြ ကို မ်က္ဝါး ထင္ထင္ ေတြ႕ထား ရတဲ့ ေမေမဟာ ဒီလို လူမ်ိဳး တစ္ေယာက္ကို ကိုယ ့္မိသားစု ထဲ အဝင္မခံႏိုင္ဘူး ေနာ္သမီး”
“ေမေမရယ္။ အဲဒီတုန္း က ကိုကိုတို႕ပါခဲ့တာမွ မဟုတ္တာ။ အခုတပ္မေတာ္ႀကီး ကလဲ ေျပာင္းလဲ ေနပါျပီ ေမေမရဲ႕။ အရင္လို မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး”
“ေတာ္စမ္း လင္းလင္းႏြယ္။ မင္းသားေခါင္း ဆိုတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ စြပ္ထား ႏိုင္မွာတဲ့လဲ။ ေမေမ တစ္ခြန္းပဲ ေျပာမယ္ေနာ္ သမီး။ လံုးဝသေဘာ မတူႏိုင္ဘူး။ ေယာက်္ား မရွားပါဘူးသမီးရယ္။ သမီး ႀကိဳက္တယ္ ဆိုရင္ လမ္းေဘးက ဆိုက္ကားသမား ကို ေရြးလာလဲ ေမေမ သေဘာတူမယ္။ ဒါေနာက္ဆံုး ေျပာတာ”
အင္မတန္ျပတ္သား ထက္ျမက္ လွေသာ ေမေမ့ ကို သူမ ဘာမွျပန္မေျပာရဲ ေတာ့ပါ။ သို႕ေပမယ့္ ကိုကို႕ကိုလဲ မခြဲႏိုင္။ အခ်စ္အတြက္ စြန္႕စားဖို႕ သူမ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္ေတာ့သည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ တဦးတည္းေသာ သမီးေလး ကို ေမေမ မစြန္႕ပစ္ရက္ႏိုင္ပါဘူးေလ။
“မင္းကို ဝတ္တာ၊ စားတာ၊ ေနတာ၊ ထိုင္တာ ဂရုစိုက္ပါလို႕ ငါဘယ္ႏွစ္ခါ ေျပာရမလဲ”
“အဲလို ေျပာရေအာင္ ကၽြန္မက ဘာေတြ လုပ္ေနလို႕လဲကိုကို”
“ဒီေန႕အခမ္းအနားမွာ မင္းဝတ္လာတဲ့ စိန္ နားကပ္ႀကီးကို ေျပာေနတာ”
“ဒါ ဘာထူးဆန္း လို႕လဲကိုကို။ စိန္အပါးဝိုင္း နားကပ္။ ကၽြန္မ တို႕ မ်ိဳးရိုး စဥ္ဆက္ ဒီလိုပဲ ဝတ္ခဲ့ၾကတာပဲ။ အခမ္းအနားပဲ ကိုကို။ ဝတ္မွာေပါ့”
“မင္းဝတ္ထား တာေတြၾကည့္ၿပီး၊ တပ္ရင္းမွဴး ကေတာ္ ဘယ္ေလာက္ မ်က္ႏွာပ်က္ ေနတယ္ဆိုတာ မင္း မျမင္ဘူးလား”
“ဘယ္တတ္ႏိုင္ မွာလဲ ကိုကို။ ကိုယ့္ရွိလို႕ကိုယ္ ဝတ္တာပဲ။ ၿပီးေတာ့ ဒါက သူတို႕လို မတရား သျဖင့္ စီးပြားရွာ လာဘ္စားျပီး၊ ရထားတဲ့ ရတနာေတြ မွမဟုတ္တာ။ မိဘ အေမြပဲေလ။ သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္းေတြ”
“မင္းစကားေတြ ဘယ္ေရာက္ ေနလဲဆိုတာ မင္း သိသင့္တယ္ေနာ္။ မင္း အခုေနေနတာ စစ္တပ္ကြ။ မင္း ယူထား တဲ့ ေယာက်္ား က စစ္သား”
“ဘာလဲကိုကို။ စစ္တပ္ ဆိုတာ ဒီလိုႀကီးႏိုင္ ငယ္ညွဥ္း လုပ္ေနတဲ့ ေနရာမ်ိဳး လား။ ေယာက်္ားရဲ႕ အထက္အရာရွိ မိန္းမ ေတြေရွ႕မွာ ကိုယ့္မိဘ အေမြရတနာ ေလးကိုေတာင္ ထုတ္မဝတ္ရ တဲ့ ေနရာမ်ိဳးလား”
“စစ္တပ္ ဆိုတာ အထက္ လူၾကီးေတြကို ရိုေသေလးစား ရတဲ့ ေနရာမ်ိဳးကြ။ လူႀကီးေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာ အရိပ္အကဲကို သိရတယ္။ သူတို႕မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ေနရမယ္။ လူႀကီးကေတာ္ က စိန္ဝတ္ရင္ ကိုယ္က ေရႊပဲဝတ္ ရမယ္။ သူတို႕ကို တုၿပိဳင္ သလိုမ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ရဘူး”
“ေတာ္စမ္းပါ ကိုကိုရာ။ အဲဒီၾသ၀ါဒေတြ ကို ဘယ္ႏွစ္ခါ ေျခြေနဦးမွာလဲ။ မေျပာခ်င္လို႕ ၾကည့္ေနတာေနာ္ ကိုကို။ ကၽြန္မ ပညာတတ္ မိန္းမ။ ပညာ၊ ဥစၥာ ရွိေပမယ့္ ကၽြန္မ မေမာက္မာဘူး။ ဘယ္တုန္း ကမွ လူတဘက္သား ကို ႏိွမ့္ခ် မဆက္ဆံဘူး။ ကိုကို႕ကို ခ်စ္လြန္းလို႕သာ ကိုကို႕ လူႀကီး မိန္းမ ေတြရဲ႕ ေမာက္မာမႈ ေတြကို သည္းခံ ေနတာေနာ္။ လႀကီးကေတာ္ ဆိုတာေတြ ကို ေျခသလံုး ဖက္ ဒူးတုပ္ ခယ ေနရတဲ့ ဘဝကို သိပ္ၿပီး ေက်နပ္ လြန္းတယ္ မထင္နဲ႕”
“မေက်နပ္ ေတာ့ မင္းက ဘာလုပ္ခ်င္လဲ။ မင္းဟာ ငါ့မိန္းမ။ ဗိုလ္ႀကီး ေက်ာ္စြာမင္း ရဲ႕ မိန္းမ။ ဒီေတာ့ ငါ့အထက္ က အရာရွိ ကေတာ္ ေတြအားလံုးဟာ မင္းရဲ႕ အထက္ လူႀကီး ေတြပဲ။ ရိုေသ ေလးစား ရမယ္။ ခိုင္းတာ လုပ္ရမယ္။ ဒါပဲ”
“ဟုတ္ပါတယ္။ ဘာလုပ္လို႕ရမွာလဲ။ ကၽြန္မ ကိုက ကၽြန္ ေယာက်္ားကို ယူခဲ့မိတာကိုး။ ကၽြန္မိန္းမ ပဲျဖစ္ရေတာ့မွာေပါ့”
သူမရဲ႕ ေပါက္ကြဲေအာ္ဟစ္သံ အဆံုးမွာ ဗိုလ္ေက်ာ္စြာမင္း ရဲ႕ လက္က ေလထဲသို႕ေျမာက္တက္ သြားသည္။
“မင္းလက္ကို ခ်လိုက္စမ္း၊ ေက်ာ္စြာမင္း”
သူမ မ်က္စိ ပိတ္လိုက္မိစဥ္မွာ ကယ္တယ္ရွင္ ေမေမ့ အသံ က ထြက္ေပၚ လာခဲ့သည္။ သမီး ကို စိတ္မခ်သူ ေမေမ က ေဆးခန္း အျပန္ ဆို တခါတေလ ဝင္လာေနက်။
“မင္းကို ဒို႕က ေယာက်္ားေကာင္း တစ္ေယာက္ လို႕ ထင္ထားတာ။ လက္စသတ္ ေတာ့ တကယ့္ လူဖ်င္း လူညံ့ ပါလား”
“လင္မယား ၾကားမွာ ဝင္ မပါခ်င္ပါနဲ႕ အန္တီ”
“ပါရမယ္ေက်ာ္စြာမင္း။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ လင္းလင္းႏြယ္ဟာ ဒို႕သမီးျဖစ္ေနလို႕ပဲ။ သမီးတေယာက္ရဲ႕ အႏၱရာယ္ ကို ကာကြယ္ဖို႕ အေမ တစ္ေယာက္မွာ တာဝန္ရွိတယ္”
“အန္တီ့ သမီး မွာ ဘာအႏၱရာယ္ မွ က်ေရာက္ ေနတာမဟုတ္ဘူး။ မလိမၼာလို႕၊ လူအရိပ္အကဲ နားမလည္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ က ဆံုးမေနတာ”
“ဒို႕သမီး ကို လူရာဝင္ ေအာင္ အေမ တစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ ဆံုးမ လမ္းညႊန္ခဲ့ၿပီးသား။ လူအရိပ္ အကဲ ဆိုတာ ကိုလဲ သူ နားလည္ တယ္။ သူ႕အခြင့္ အေရး ကိုလဲ သူ နားလည္တယ္။ ဧည့္ခံပြဲ ဆိုတာကို ဘယ္လို ဝတ္စား သြားရမယ္၊ အသုဘ ဆိုတာကို ဘယ္လို ဝတ္စား သြားသင့္တယ္ ဆိုတာလဲ သူသိတယ္။ ေအး- တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ ကၽြန္ ခံနည္း ကိုေတာ့ ဒို႕မသင္ ေပးခဲ့ဖူးဘူး”
“အန္တီက ကၽြန္ေတာ့္ ကို ေစာ္ကား ေနတာလား”
“မင္း အေၾကာင္း မင္း သိမွာေပါ့။ ကိုယ့္မိန္းမ တစ္ေယာက္ ကို သူတပါး ေရွ႕မွာ ဒူးတုပ္ ခစားဖို႕ ကၽြန္ဇာတ္ သြင္း ေနတဲ့ ေယာက်္ား မ်ိဳး ဒို႕တသက္ မွာ ဒီတခါပဲ ေတြ႕ဖူး ေသးတယ္။ ကိုယ့္မိန္းမ ကိုယ္ မကာကြယ္ ေပးႏိုင္ပဲ အိမ္တြင္း အၾကမ္းဖက္မႈ လုပ္ေနတဲ့ ေယာက်ာ္း တစ္ေယာက္ လက္ ထဲမွာ ဒို႕သမီး ကို ဘယ္လို စိတ္ခ် ရမလဲ”
ေမေမနဲ႕ သူ စကား ေျပာေနစဥ္မွာ သူမ ေခါင္းထဲ တြင္ အေတြး မ်ား ရွဳပ္ယွက္ ခတ္ေနသည္။ သူ႕ ကိုခ်စ္တာ မွန္ေပမယ့္ ဒီလို ဒဏ္ ေတြကို သူမ မခံႏိုင္။ မဆီမဆိုင္ သူတပါး ေအာက္က်ိဳ႕ ေနရသည့္ ဘဝ ကိုလဲ သူမ စိတ္ကုန္ လွပါၿပီ။ ႀကီးႏိုင္ငယ္ညွဥ္း ျဖစ္ရပ္ မ်ားစြာ ကိုလဲ သူမ ေတြ႕ေနခဲ့ရၿပီ။ အထက္ လူႀကီး ကေတာ္ ေျခသလံုး ကို ႏွိပ္ေပး ရတဲ့ အႀကိမ္ မ်ားလဲ မနည္း ေတာ့။ ေယာက်္ား မ်ား အလုပ္ သြားေနစဥ္၊ အရာရွိ ငယ္မိန္းမ မ်ား ကို အိမ္ေခၚ ၿပီး ညစ္ညမ္းေခြ မ်ားျပေနသည့္ လူႀကီးကေတာ္ ကလဲ ရွိေသးသည္။ စေကာ့ေစ်း ေခၚသြားျပီး သူတို႕ စေမာ ေလးမ်ား ႏွင့္ ခ်ိန္းေတြ႕သည္ကို မဆီမဆိုင္ အေဖာ္ လိုက္ေပးရသည္ ကလဲ ရွိေသးသည္။ အထက္ကို ဖားၿပီး ေအာက္ကို ဖိရသည္ ကိုလဲ ရြံ႕မုန္း လွျပီ။ သူမ တသက္လံုး အိမ္ေဖာ္ ေတြနဲ႕ ႀကီးလာ ခဲ့တာ ဆိုေပမယ့္ ပိုက္ဆံ ေပးၿပီး အကူအညီ ေခၚထား ခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ အခု က်ေတာ့ သူတို႕ေယာက်္ား စစ္သား ျဖစ္တာနဲ႕ပဲ တပ္ၾကပ္ႀကီး အိမ္ က ေခၚခိုင္း လိုက္၊ အရာခံဗိုလ္ အိမ္ ကေခၚခိုင္း လုိက္၊ အရာရွိ အိမ္က ေခၚခိုင္းလိုက္ လုပ္တာကို ခံေနၾကရ ရွာသည္။ လက္ေအာက္က စစ္သားမိန္းမ မ်ား ဘဝ ကိုလဲ သနားလွသည္။
“ကၽြန္မ တခု ေျပာမယ္ ကိုကို။ ထမင္းတလုတ္ ရွာစားဖို႕ဆိုတာ မခက္ခဲ ပါဘူး။ ကိုကို တပ္ကေန ထြက္လိုက္ပါ။ ကၽြန္ ခံျပီး စားရတဲ့ ထမင္း ကို မက္မေန စမ္းပါနဲ႕”
“မင္းပါးစပ္ ပိတ္ထားလို႕ ငါ ေျပာေနတယ္ေနာ္။ ကဲ-အန္တီ။ ျမန္ျမန္ျပန္ ပါေတာ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လင္မယား ခ်င္း ကိစၥ အခ်င္းခ်င္း ရွင္းပါရေစ”
“ေဆာရီးပဲ။ ေမာင္ေက်ာ္စြာမင္း။ မင္းလို လူတေယာက္ လက္ထဲမွာ ဒို႕သမီးကို ထားခဲ့ဖို႕ ဒို႕စိတ္မခ်ဘူး။ သမီး -လာ။ ေမေမနဲ႕လိုက္ခဲ့”
ေမေမ့ ေခၚသံ အဆံုးမွာ သူမအခန္းထဲ ဝင္ျပီး ပစၥည္း သိမ္းမိ ခဲ့ေတာ့သည္။ လြတ္လပ္ေသာ မိသားစု ဘဝ ေလး ကိုသာ သူမ လိုခ်င္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အိမ္ေထာင္ေလး တခါျပဳမိ ကာမွ အိမ္ေထာင္သည္ ေယာက်္ား ကိုသာမက ရွိသမွ် လူ အားလံုးရဲ႕ ကၽြန္သေဘာက္ ျဖစ္ေန ခဲ့ရသည္ကို သူမ ဘဝင္ မက်ပါ။ မရီမျပံဳး ခ်င္ပဲ ဟန္ေဆာင္ျပံဳးျပ ေနရသည့္ ဘဝ ေတြကိုလဲ သူမၿငီးေငြ႕လွျပီ။
၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ။
သန္လ်င္ တဘက္ကမ္း။
ေဒၚေအးစိန္ တစ္ေယာက္ ဘုရား ရွိခုိးျပီး ေမတၱာသုတ္ တရားေတာ္ကို ရြတ္ဖတ္ ေနမိသည္။ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ ေနေသာ သားေလး ေဘးအႏၱရာယ္ ကင္းေဝးဖို႕ကိုလည္း ဆုေတာင္း ေနမိသည္။ သားေလးတပ္က ရန္ကုန္မွာ ဆိုေပမယ့္၊ မိသားစု အိမ္ေလးကို မခြာ ရက္တာေၾကာင့္ သားေလး ႏွင့္ သြားမေန ျဖစ္ပါ။ တလတခါ ေရာက္ေရာက္ လာတဲ့ သားေလး နဲ႕ ေခၽြးမ ကိုပဲ အိမ္ကေန ေစာင့္စား ေတြ႕ရ ေတာ့သည္။ အခုတေလာ ေတာ့ ဘာျဖစ္တယ္ မသိ။ လူေတြ ေပၚမလာ ဘဲ ေငြပဲ ေရာက္ေရာက္ လာတတ္သည္။ ေနထိုင္ပဲ မေကာင္း လို႕လား။
“ေဒၚႀကီးစိန္ ေရ။”
ရပ္ကြက္ ထဲက ေမာင္ေအး အိမ္ေပၚ တက္လာ တာေၾကာင့္ ဧည့္ဝတ္ျပဳ ရသည္။ ဒီသူငယ္ေလး က ရပ္ကြက္ ထဲက လူမွဳေရး ကိစၥ မွန္သမွ် တက္တက္ၾကြၾကြ ပါဝင္ တတ္သည္။ သူမ ကိုလဲ အသက္ႀကီး အမယ္အို ဆိုျပီး ေစာင့္ေရွာက္ ေပးသည္။ အင္တာနက္ ဆိုလား၊ ဘာ ဆိုလား ေတာ့မသိ။ ေကာ္ဖီဆိုင္ လို႕ေတာ့ ၾကားဖူးသည္။ အဲဒီဆိုင္ႀကီး ကိုလဲ ဖြင့္ထား ေသးသည္။
“ေဒၚႀကီး ရယ္။ ေဒၚႀကီး သား၊ ကိုေက်ာ္ လုပ္ရက္တယ္ ဗ်ာ”
သား အသံ ၾကားေတာ့ သူမ ေသခ်ာ နားစြင့္ မိသည္။ ေမာင္ေအး မ်က္လံုး မွာ မ်က္ရည္ စေတြ ကို ေတြ႕လိုက္ ရတာေၾကာင့္ စိတ္ထဲ မေကာင္း ျဖစ္သြားသည္။ ဘာမ်ား ျဖစ္လို႕ပါလိမ့္။
“ဘာျဖစ္လို႕လဲကြယ္။ ေဒၚႀကီး ကို ေသခ်ာ ေျပာျပ မွေပါ့”
“အခုတေလာ ရန္ကုန္မွာ ဘုန္းႀကီး ေတြ ေမတၱာပို႕ ဆုေတာင္းပြဲ ေတြ လုပ္ၾကတယ္ ေဒၚႀကီး။ ျမန္မာျပည္ ႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္း သာယာ ဖို႕အတြက္ လမ္းေလွ်ာက္ ၿပီး ေမတၱာ ပို႕ၾကတာ။ အဲဒါဗ်ာ။ ဟိုေန႕က ေရႊတိဂံု ဘုရား ေပၚမွာ ေမတၱာ ပို႕ဝတ္ျပဳ ေနတဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြ ကို ေခါင္းရိုက္ခြဲ ၿပီး သတ္ၾက တယ္။ သံဃာေတာ္ အမ်ားႀကီး ကိုလဲ စစ္ကားႀကီး ေတြနဲ႕ ဖမ္းေခၚ ၾကတယ္။ လမ္း ေပၚမွာလဲ လူေတြနဲ႕ သံဃာေတြ နဲ႕ကို ေသနတ္ ေတြနဲ႕ပစ္၊ ဒုတ္ေတြ နဲ႕ရိုက္ၾကတယ္”
“ အို-ဘုရား။ ဘုရား။ မၾကား ရက္စရာ ေတြ။ ဗုဒၶဘာသာ တိုင္းျပည္ မွာ ဒီလို ေတြျဖစ္ေနတယ္ ဟုတ္လား။ ေရႊတိဂံု ဘုရား ေပၚမွာ ဝတ္ျပဳ ေနတဲ့ သံဃာ ကို ေခါင္းရိုက္ခြဲ သတ္တယ္၊ ဟုတ္လား။ တိရစာၦန္ ေတြ၊ လူစင္စစ္ က ၿပိတၱာ ျဖစ္မယ့္ဟာေတြ”
“ဟုတ္တယ္ ေဒၚႀကီး ရယ္။ ၾကားရတဲ့ လူတိုင္းလဲ ငိုယို မ်က္ရည္က် ေနၾက ရတယ္။ လူမဆန္ ဘူးဗ်ာ။ လူေတြ မဟုတ္ဘူး။ ပိုၿပီး ဆိုးတာက။ ဒီမွာ ၾကည့္ပါဦး ေဒၚၾကီးရာ။ အင္တာနက္ မွာ ပါလာ တဲ့ဓာတ္ပံု။ အဲဒါေတြ ကို စီစဥ္ ကြပ္ကဲ ေနတဲ့ စစ္ဗိုလ္ က ကိုေက်ာ္ မွ ကိုေက်ာ္ အစစ္ ဗ်။ ေဒၚႀကီးသား ကိုေက်ာ္ ဗ်”
မယံုႏိုင္ စရာ ပံုရိပ္ ကိုၾကည့္ရင္း သူမ ၾကက္ေသ ေသသြားသည္။ ဒါဟာ သူမ ေမြးထုတ္ ခဲ့တဲ့ သား တဲ့။ ဒါဟာ သူမ အေၾကာ္ ဆီပူအိုး ေဘး မွာ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ အပူခံ ျပီး ပညာ သင္ေပးခဲ့တဲ့ သားတဲ့။ ဒါဟာ ဘုရား သားေတာ္ ေတြကို ေစာ္ကား သတ္ျဖတ္ ေနတဲ့ သားတဲ့။ ဘုရား။ ဘုရား။
ဘုရားစင္ ေရွ႕သို႕ သူမ ေျပးသြား လိုက္သည္။
“အရွင္ ဘုရား။ ဒီလိုသားဆိုး သားမိုက္ ကို လူလား ေျမာက္ေစခဲ့တဲ့ တပည့္ေတာ္မ ကို ခြင့္လႊတ္ပါဘုရား”
(၂၀၀၇) ေအာက္တိုဘာလ။
စင္ကာပူ ႏိုင္ငံ။
ေမြးဖြားၿပီး ေဆးရံု မွဆင္းလာကာစ မို႕ သူမ တကိုယ္လံုး ႏြမ္းနယ္ ေနသည္။ ကိုကို နဲ႕ လမ္းခြဲ ခဲ့စဥ္ကတည္းက သူမ ဆီမွာက ကိုကို႕ ကိုယ္ဝန္ ပါလာခဲ့သည္။ သမီး ကို အင္မတန္ ခ်စ္တာမို႕ ေမေမ က စင္ကာပူ အထိ တကူးတက ေခၚလာၿပီး ေမြးဖြား ေပးခဲ့သည္။ သားေလး ကိုေတြ႕ေတာ့ ကိုကို႕ ကို သတိရ သြားသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဓာတ္ပံုေလး ေတာ့ ပို႕ေပးဦးမွ။ သားေလး ကိုုျမင္ရင္ ကိုကို႕ စိတ္ေတြ ေျပာင္းလာ မွာပါ။ တပ္ထဲက ထြက္လာၿပီး၊ သူမ တို႕မိသားစု နဲ႕ ေနခ်င္ လာမွာပါ လို႕ ေတြးလိုက္ မိသည္။
“သမီး အြန္လိုင္း တက္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္ ေမေမ”
သူမ ကေျပာေတာ့ ေမေမ က အလုိက္တသိပဲ သားငယ္ ေလးကို လာခ်ီ ေပးသည္။ ကံ အေၾကာင္း မလွေသာ သမီးေလး ကို ေမေမ က အစြမ္းကုန္ အလို လိုက္ေလသည္။
သူမ အီးေမးလ္ ထဲသို႕ မဝင္စဖူး အီးေမးလ္ ေတြ အမ်ားႀကီး ေရာက္ေနတာ ေၾကာင့္ အံ့ၾသ သြားမိ သည္။ ဘာေတြမ်ား ျဖစ္ေန သလဲ။ သိပ္မၾကာလိုက္ ပါ။ အေျခ အေနေတြ ကို သူမ သတိျပဳမိ သြားေတာ့သည္။ ျမန္မာေတြ ဘာလို႕ ဒီေလာက္ အီးေမးလ္ေတြ forward လိုက္လုပ္ေနၾကသလဲဆိုတာလဲ ရိပ္မိသြားသည္။ ယုတ္မာ လိုက္ၾကတာ။ မိုက္ရိုင္း လိုက္ၾကတာ။ သူမ ရင္ထဲက မခံခ်င္စိတ္ မ်ားသည္ ေနာက္ထပ္ အီးေမးလ္ တစ္ေစာင္ ကို ဖြင့္ၾကည့္မိသည့္ အခ်ိန္ မွာေတာ့ အဆံုးစြန္ သို႕ ေရာက္သြား ေတာ့သည္။
“တိရစာၦန္ ေကာင္။ တိရစာၦန္။ အဲလို လူမ်ိဳး ဟာ ငါ့ေယာက်္ား တဲ့လား။ ငါ့သား ရဲ႕ အေဖ တဲ့လား”
သူမ အသံ ဘယ္ေလာက္ က်ယ္သြားသည္ မသိ။ ေမေမ က ပ်ာပ်ာယာယာ နဲ႕ သူမ အနီး သို႕ေရာက္လာသည္။
“ေမေမ ရယ္။ သူ-”
ဘာမွ ဆက္မေျပာ ႏိုင္ေတာ့ပဲ လည္ေခ်ာင္း ထဲတြင္ တစ္စို႕စို႕ ျဖစ္ေနသည္။ မ်က္ရည္မ်ား က အလိုလို လိမ့္ဆင္း က်လာသည္။
ေမေမ က သူမ ေခါင္းအား ရင္ခြင္ထဲသို႕ ဆြဲသြင္း လိုက္သည္။
“ေမေမ သိၿပီးပါၿပီ သမီးေလး ရယ္။ ေမေမ အားလံုး ကို ျမင္ေတြ႕ ခဲ့ၿပီး ပါျပီ။ ေဆးရံု မွာတုန္းက သမီးေလး ကို တမင္ ေျပာမျပ ခဲ့တာပါ”
“ေမေမ ရယ္။ သားေလး က သူ႕ရဲ႕ ရင္ေသြး တဲ့။ သမီး ဘယ္လို—-”
သူမ ရဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္းကို ေမေမ က လက္ေခ်ာင္း ေလးမ်ားျဖင့္ အုပ္ကာ လိုက္သည္။
“အဲလို မေျပာပါနဲ႕ သမီး။ ကေလးေလး မွာ ဘာအျပစ္ မွ မရွိပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ သားသမီး ေတြဟာ သူတို႕ မိဘ ကို ေရြးခ်ယ္ ပိုင္ခြင့္ အခြင့္အေရး ေတြ မရွိ ၾကရွာပါဘူး။ သိပ္ သနား ဖို႕ေကာင္းတဲ့ ကေလးေလး ေတြပါ။ လူျဖစ္မယ္ မၾကံ ေသးဘူး။ မိဘ ရဲ႕ ဆိုးေမြ၊ ေကာင္းေမြ ကို ခံၾကရ ရွာတာပါ။ ေလာက မွာ ယုတ္မာ မိုက္ရိုင္း တဲ့ ဖခင္ က ေမြးလာတဲ့ ကေလးေလးေတြ အားလံုး ဖေအတူ ျဖစ္လာမယ္ ဆိုတဲ့ နိယာမ မရွိပါဘူး သမီးရယ္။ ေမာင္ေက်ာ္စြာမင္း ရဲ႕ ဖခင္ ဟာ လူေကာင္း လား၊ လူဆိုး လား ေမေမ တို႕ ဘယ္သိ ႏိုင္ပါ့မလဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ကို ဒီလို ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ တာဟာ သူ႕မိဘ မဟုတ္ဘူး သမီး။ စနစ္ ေလ။ သူဟာ စနစ္ ရဲ႕ သားေကာင္ ဘဝ၊ စစ္ကၽြန္ ဘဝ ကို သြတ္သြင္း ခံလိုက္ ရတာပါ။ သူ႕မိဘ နဲ႕ မဆိုင္ ပါဘူး။ ဒီလိုပဲ အခု သမီး ရဲ႕သားေလး၊ ေမေမ့ရဲ႕ ေျမးေလး ဟာလဲ သူ႕အေဖ လိုပဲ ျဖစ္လာ မယ္လို႕ ဘယ္သူ က တပ္အပ္ေျပာႏိုင္ မွာလဲကြယ္။ ဒါမ်ိဳး ေတြ မေတြး ပါနဲ႕ သမီးရယ္။ ေျမးေလး ကို သူ႕အေဖ ရဲ႕ အရိပ္ မည္းေတြ မရွိတဲ့ ေနရာမွာ ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ ေပးၾကရမယ္။ ေမေမ့ ေျမးေလး တသက္လံုး စစ္ကၽြန္ မျဖစ္ ေစရဘူး။ သမီး နားလည္တယ္ ေနာ္”
ေမေမ့ စကားသံ အဆံုး မွာပဲ အခန္း ထဲက သားေလး ငိုသံ ၾကားေတာ့ သူမ အေျပးအလႊား သြားေရာက္ ေပြ႕ခ်ီ မိေလသည္။ သားေလး ကို ခ်ီထားရင္း သူမ ေျပာမိတဲ့ စကားက
“ေမေမ့ သားေလး ဘယ္ေတာ့မွ စစ္ကၽြန္ မျဖစ္ ေစရဘူး” ဟူသတည္း။
ျဖစ္ရပ္မွန္ ဝတၳဳ ေလးပါ။
(ေရးသားသူ - ထက္ရည္လင္း)။
Posted by LIN STAR at 10:49 Comments
Kyaymon (The Mirror)
Labels: ဟာသ, အမွတ္တရ, ႏိုင္ငံေရး 0 comments
ျမန္မာ ႏွစ္ဆန္း တစ္ရက္ေန႔ ေၾကးမံု သတင္းစာ။
Posted by LIN STAR at 11:02 Comments
ျမန္မာ႔ တပ္မေတာ္ သားမ်ား သိရွိရန္
Labels: ဟာသ, ႏိုင္ငံေရး 0 comments
ဒါမ်ိဳး ေရးမွ သိမွာ။
ေျပာမွသိ၊ ထိမွနာ၊ သာမွေန၊ ေသမွခင္ ျဖစ္ေနတာကိုး။
Posted by LIN STAR at 10:43 Comments
Labels: ကဗ်ာ, အေထြေထြ 0 comments
ကဗ်ာခ်ိဳး ေဆးလိပ္ခ်ိဳး ဆရာမိုး
ေဆးလိပ္ ေသာက္တာ မက်န္းမာ
ရြံလည္း ရြံစရာ
ေငြကုန္ သံျပာ ေခ်ာင္းေတြဆိုး
ေသာက္ဟဲ့ ေသျခင္းဆိုး
တင္မိုး … တင္မိုး …
(ကဗ်ာဆရာ တင္မိုး)
ဆရာ တင္မိုး က ေဆးလိပ္ မျပတ္ ခဲ႔ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ႔ ေဆးလိပ္ မေသာက္ ျဖစ္တာ ဒီေန႔ ဆိုရင္ ၁ ႏွစ္ ျပည့္ၿပီ။ လက္ရွိ အသက္ထက္ တစ္ဝက္ ေက်ာ္ ေန႔စဥ္ ေသာက္ခဲ႔တယ္။ ဒီ တခါေတာ႔ ဘဝ မွာ ႀကီးမားတဲ႔ ေအာင္ပြဲ လို ခံစားရတယ္။
Posted by LIN STAR at 08:30 Comments
Labels: ကာတြန္း 0 comments
လန္းသူက လန္း...ခမ္းသူက ခမ္း
ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ႔ ဟိုး.. အေဝးႀကီး မွာ သႀကၤန္ နဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္သူ တစ္ေယာက္လို..
Posted by LIN STAR at 15:55 Comments
အေမ နဲ႔ သား (သို႔) “သ”ဝဂ္ကထာ
Labels: ကဗ်ာ, ႏိုင္ငံေရး 0 comments
(အေမလူထုေဒၚအမာ ၉၂ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔သို႔ …)
အေမ က်ေနာ့္ကို မတားနဲ႔
က်ေနာ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အိမ္ သြားမွ ျဖစ္မယ္။
အေမ … အေမ့ကိုေတာ့ က်ေနာ္ တားပါရေစ
အေမ တမလြန္ ခရီးကို မသြားပါနဲ႔ဦး
က်ေနာ္တုိ႔ ဒီမိုကရက္တစ္ႏိုင္ငံေတာ္ဆီ သြားရဦးမယ္ အေမ …။
အေမ က်ေနာ့္ကို မတားနဲ႔
က်ေနာ္ ေနျပည္ေတာ္ကို သိမ္းမွ ျဖစ္မယ္။
အေမ … အေမ့ကိုေတာ့ က်ေနာ္ တားပါရေစ
အေမ … လူ႔ဘဝကို မသိမ္းပါနဲ႔ဦး
က်ေနာ္တို႔ ေသြးစြန္းေနတဲ့ သကၤန္းေတြ
ေသြးစြန္းေနတဲ့ ေဒါင္းအလံေတြ
ေသြးစြန္းေနတဲ့ မ်က္ရည္ေတြ သိမ္းရဦးမယ္ အေမ …။
အေမ က်ေနာ့္ကို မတားနဲ႔
က်ေနာ္ စစ္အာဏာရွင္မွန္သမွ် သတ္မွျဖစ္မယ္။
အေမ … အေမ့ကိုေတာ့ က်ေနာ္ တားပါရေစ
အေမ ပရိေဒဝမီးေတြ မသတ္ပါနဲ႔ဦး
က်ေနာ္တို႔ အစိုးရအၾကမ္းဖက္ဝါဒကို သတ္ရဦးမယ္ အေမ
အစိုးရ အၾကမ္းဖက္ဝါဒကို
သတ္ရဦးမယ္ အေမ …။ ။
အေမ့သား-ေအာင္ေဝး
(ေခတၱ ပုန္းခိုက်င္း တေနရာ)
Posted by LIN STAR at 15:02 Comments
လူထု ေဒၚအမာ
Labels: အေထြေထြ 0 comments
လူထု ေဒၚအမာ ကို မႏၲေလးၿမိဳ႕ ဂုႏၲန္ရပ္ ၌ အဘ ဦးထင္ ၊ အမိ ေဒၚစု တို႔မွ ၁၉၁၅ ခု၊ ႏိုဝင္ဘာ ၂၉ ရက္ တနလၤာ ေန႔ တြင္ ေမြးဖြား ခဲ့ၿပီး ေမြးခ်င္း ၁၂ ဦး ရွိသည့္ အနက္ စတုတၳ ေျမာက္ ျဖစ္သည္။ အမည္ရင္း မွာ အမာ ျဖစ္သည္။ ၁၉၂၀-၂၃ ခုႏွစ္ တ႐ုတ္တန္း အမ်ိဳးသမီး ေနရွယ္ေက်ာင္း ႏွင့္ ABM ေက်ာင္း တို႔တြင္ ငယ္ဘဝ ပညာ သင္ၾကား ခဲ့ ကာ ၁၉၃၁-၃၃ တြင္ မႏၲေလး ဗဟုိ အမ်ိဳးသား ေက်ာင္း မွ ၁၀ တန္း ေအာင္သည္။ ၁၉၃၃-၃၅ ခုႏွစ္ ၌ မႏၲေလး ဥပစာ ေကာလိပ္ တြင္ ဓာတု၊႐ူပ၊ သခ်ာၤ ဘာသာ တြဲယူ၍ တက္ေရာက္ ခဲ့ၿပီး ၁၉၃၆ တြင္ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ ဘီေအ ေအာက္တန္း သို႔ တက္ေရာက္စဥ္ အင္းယားေဆာင္ သဟာယ စာဖတ္အသင္း အတြင္းေရးမႉး ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ဒုတိယ ေက်ာင္းသား သပိတ္ တို႔၌ ပါဝင္ခဲ့သည္။ ၁၉၃၉ ခုႏွစ္၊ ႏုိဝင္ဘာလ ၁၃ ရက္တြင္ ဦးလွ ႏွင့္ လက္ထပ္ ခဲ့ၿပီး၊ သားသမီး ၅ ဦး ျဖစ္တဲ့ ကိုစိုးဝင္း (ရဲေဘာ္ ထြန္းေက်ာ္)၊ ေဒါက္တာ ေဒၚသန္းရင္မာ၊ ကိုဖိုးသံေခ်ာင္း၊ ေဒၚတင္ဝင္းနဲ႕ ကိုၿငိမ္းခ်မ္း (စာေရး ဆရာ ညီပုေလး) တုိ႔ ထြန္းကား ခဲ့သည္။ ၁၉၄၉ မွာ လူထု သတင္းစာ နဲ႕ ႀကီးပြားေရး ပံုႏွိပ္စက္ မ်ား တည္ရွိရာ အေဆာက္အဦး ကို စစ္တပ္က ဒိုင္းနမိုင္း နဲ႕ ေဖာက္ခဲြ ဖ်က္ဆီး ခဲ့သည္။ ၁၉၇၈ ၾသဂုတ္ ၂၁ ရက္ေန႕မွာ ခင္ပြန္းသည္ လူထု ဦးလွ၊ သား ညီပုေလး (ကိုၿငိမ္းခ်မ္း) တို႕နဲ႕ အတူ ထိန္းသိမ္း ခံရသည္။ အထိမ္းသိမ္း ခံရသည္မွာ ၁ ႏွစ္၊ ၁ လ၊ ၁ ရက္ ၾကာျမင့္ ခဲ့ၿပီး၊ ၁၉၇၉ ခု ၾသဂုတ္လ ၂၂ ရက္ေန႕ မွာမွ ျပန္လည္ လြတ္ေျမာက္ ခဲ့သည္။ ၁၉၈၂ ၾသဂုတ္လ ၇ ရက္ေန႕၌ ခင္ပြန္းသည္ လူထု ဦးလွ ကြယ္လြန္ ခဲ့သည္။ ၁၉၈၄ မတ္ ၄ မွာ ေလာင္ကၽြမ္းတဲ့ မႏၱေလး မီးႀကီးမွာ ႀကီးပြားေရး စာအုပ္တိုက္၊ ပံုႏွိပ္တိုက္၊ စကၠဴ သိုေလွာင္႐ံု ေတြ မီးေလာင္ ဆံုး႐ႈံး ခဲ့သည္။ ၁၉၈၅ ႏိုဝင္ဘာ ၂၉၊ အသက္ (၇ဝ) ျပည့္ ေမြးေန႕က စၿပီး အမရပူရ ေတာင္ေလးလံုး ေက်ာင္းမွာ ေမြးေန႕ပြဲ ႏွစ္စဥ္ က်င္းပသည္။လူထု ေဒၚအမာ (၉၂)ႏွစ္သည္ ၂၀၀၈ ခု ဧၿပီ ၇ ရက္ မနက္ ၈ နာရီ ၃၇ မိနစ္တြင္ မႏၲေလး ေဆး႐ုံႀကီး ႏွလုံးေရာဂါ ေဆာင္၌ ကြယ္လြန္ သြားခဲ့သည္။
Posted by LIN STAR at 10:23 Comments
ရိုဟင္ဂ်ာ ကိစၥ-ရခိုင္ ေခ်ပခ်က္္
Labels: အေထြေထြ 0 comments
သွ်မ္းသံေတာ္ဆင့္ မွ ေဖေဖၚဝါရီလ တြင္ ထုတ္ေဝသည့္ Independence စာေစာင္ ရိုဟင္ဂ်ာ အမည္ခံသူမ်ား အေၾကာင္း ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ထိုင္းသတင္းစာမ်ား မွ ကူးယူ ေဖၚျပသည္ ဟူေသာ ေဆာင္းပါး၌ “ရိုဟင္ဂ်ာ ဆိုတာ လူဦးေရ ၇ သိန္းကေန၊ ၁.၅ သန္းထိရွိၿပီး ေအဒီ ၇-ရာစု ေလာက္က ရခိုင္ျပည္ ေျမာက္ပိုင္း တဝိုက္စီးပြား ကုန္သြယ္ အလုပ္ နဲ႔ ေရႊ႕ေျပာင္း အေျခခ် လာတဲ့ အာရပ္ လူမ်ိဳးစု ကေန တဆင့္ မူဆလင္ ျဖစ္လာၾကတာ”ဟု ေရးသား ေဖၚျပထား သည္ကို ေတြ႔ရွိရ၍ အံ့ၾသသင့္ ရပါသည္။ ဤေဆာင္းပါး ကို ေဖၚျပေသာ ထိုင္း သတင္းစာ မ်ားသည္ ရိုဟင္ဂ်ာ ဆိုသူမ်ား ထံမွ ရရွိ ေသာ အခ်က္အလက္ ျဖစ္ဟန္တူသည္။အမွန္မွာ ၁၄၀၄-ခု ေလးၿမိဳ႕ေခတ္၌ မင္းေစာမြန္ ဘုရင္ လက္ထက္ ရခိုင္ ဘုရင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ ကို ဗမာ ဘုရင္ သိမ္းပိုက္ သျဖင့္ ရခိုင္ ဘုရင္ မင္းေစာမြန္ သည္ ဘဂၤလား ေဒသရွိ ေဂါလ္ေဒသ သို႔ ထြက္ေျပး တိမ္းေရွာင္ခဲ့ရသည္။ ေဂါလ္ က ေကာင္း မြန္စြာ လက္ခံခဲ့သည္။ ဘဂၤလား ေဂါလ္ ဆူလတန္ ဘုရင္ ၏ အကူအညီ ျဖင့္ ရခိုင္ ထီးနန္း ကို အရ ယူခဲ့ရသည္။ ေအဒီ ၁၄၃၀-တြင္ ေျမာက္ဦးၿမိဳ႕တည္၍ ေျမာက္ဦးေခတ္ ကို စတင္ တည္ေထာင္ ခဲ့ပါသည္။ ေျမာက္ဦးေခတ္ တြင္ ရခိုင့္ တပ္မေတာ္၌ အာရပ္ မွစစ္သည္ ေတာ္မ်ား၊ ဥေရာပ မွ ေပၚတူဂီမ်ား ႏွင့္ ဂ်ပန္ တို႔ပါအမႈေတာ္ ထမ္းခဲ့သည္ကို ေတြ႔ရွိရ သည္။ ယင္းအာရပ္ မွစစ္သည္ေတာ္ မ်ိဳးဆက္ အမ်ားစုမွာ သံတြဲ၊ ရမ္းၿဗဲကြၽန္း ႏွင့္ ေျမာက္ဦးၿမိဳ႕ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ေနထိုင္ၾကပါသည္။ ယင္း တို႔ကို ရခိုင္ တို႔က ကမန္ ဟု ေခၚေဝၚၿပီး ရခိုင္ျပည္ ၌ တိုင္းရင္းသား မ်ိဳးႏြယ္စု အျဖစ္ အသိ အမွတ္ျပဳထား ပါသည္။ ယင္းမူဆလင္ ဘာသာဝင္ ကမန္ တို႔သည္ ရခိုင္ျပည္၌ ျပႆနာ ဖန္တီးျခင္း၊ ရခိုင္ တို႔ႏွင့္ ဘာသာေရး အဓိကရုဏ္း၊ လူမ်ိဳးေရး အဓိကရုဏ္း ဖန္တီးျခင္းမ်ိဳး ကို လံုးဝ ျပဳလုပ္ျခင္း မရွိဘဲ၊ ရခိုင္ျပည္ ႏွင့္ ရခိုင္ လူမ်ိဳး အေပၚ သစၥာ ရွိရွိျဖင့္ ရခိုင္ တို႔ႏွင့္ ေအးအတူ ပူအမွ် ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနထိုင္ လာခဲ့ၾကေသာ လူမ်ိဳး တမ်ိဳး ျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ ရခိုင္ျပည္ ၌ ဤကဲ့သို႔ မူဆလင္ ဘာသာ ကိုးကြယ္ေသာ ရခိုင္ တိုင္းရင္းသား ကမန္ လူမ်ိဳး ရွိသည္ကိုပင္ သတိျပဳ မိၾကဖူးမည္ မဟုတ္ေပ။ သို႔ေသာ္ မိမိ ကို မိမိ ရိုဟင္ဂ်ာ ဟု ေႂကြးေၾကာ္ ေနသူမ်ား မွာ ၁၈၂၅-ေနာက္ပိုင္း ရခိုင္ ကို အဂၤလိပ္ တို႔ သိမ္းပိုက္ ၿပီးမွ ဝင္ေရာက္ လာေသာ မူဆလင္ ဘာသာ ကိုးကြယ္သည့္ စစ္တေကာင္း ေတာင္းတန္း ေန ဘဂၤလီ မ်ားသာ ျဖစ္သည္။
၁၈၂၅-တြင္ ရခိုင္ျပည္ ၌ မူဆလင္ ဦးေရ ၃၀,၀၀၀ ရွိခဲ့ရာမွ ၁၉၃၀ ျပည့္တြင္ ၂၁၇၈၀၀-ရွိခဲ့ရာ ၿဗိတိသွ် အစိုးရ က မူဆလင္ ဦးေရ တိုးလာမႈ ကိစၥ ကို စိုးရိမ္ လာေသာေၾကာင့္ အေျခအေန စံုစမ္းရန္ ၁၉၃၉ ၌ စံုစမ္းေရး ေကာ္မရွင္ တစ္ခု ဖြဲ႔စည္း ေပးခဲ့သည္။ ေကာ္မရွင္ က မူဆလင္ ဦးေရ အတားအဆီး မရွိ တိုးဝင္ လာမႈကို မဟန္႔တား ပါက ေနာင္အခါ ၌ လူမ်ိဳးေရး ပဋိပကၡ မ်ား ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း အစီရင္ ခံခဲ့ေသာ္လည္း ဒုတိယ ကမၻာ စစ္ေၾကာင့္ မည္သို႔မွ် မလုပ္ ႏိုင္ခဲ့ေပ။ အစီရင္ ခံသည့္ အတိုင္းပင္ ၁၉၄၂-တြင္ ကုလား-ရခိုင္ အဓိကရုဏ္း ျဖစ္ခဲ့ ေလသည္။ ေမာင္ေတာ ၿမိဳ႔နယ္ ရွိ ရခိုင္ ရြာအား လံုး ဖ်က္ဆီး ခံရသည္။ ရခိုင္ တခ်ိဳ႕မွာ ျပည္တြင္း သို႔ဝင္ၿပီး၊ တခ်ိဳ႕ မွာ အဂၤလိပ္ ပိုင္နက္ ဒိန္နာဂ်္ပူ သို႔ထြက္ေျပး ခဲ့ၾကရ သည္။
၁၉၄၂-ဂ်ပန္ မ်ား ဝင္လာေသာ အခါ ရခိုင္ မ်ားကို သတ္ျဖတ္ ခဲ့ေသာ ကုလား အဖြဲ႔သည္ ဘာသာေရး အသြင္ ေျပာင္းကာ ဂ်ေမယာတူ အိုလမာ အသင္း ဖြဲ႔စည္း ၾကသည္။ အဖြဲ႔ ဥကၠဌ မွာ အံုေမာ္မ်ာ (ဘီေအဘီအယ္လ္) ျဖစ္သည္။ အုံေမာ္ မ်ား အဖြဲ႔သည္ အေနာက္ ပါကိစၥတန္ မွ ေအာ္လနာမူဟာမတ္ မူဇဟတ္ခန္ ႏွင့္ ေမာ္နာအီျဗာဟိန္း တို႔ကို ေခၚ၍ မူဂ်ာဟိန္း အဖြဲ႔ ဖြဲ႔စည္း ၾကသည္။ ပါကိစၥတန္ နယ္သို႔ ရခိုင္ျပည္ ထည့္သြင္း ေရး အစီစဥ္ ပင္ျဖစ္သည္။ စစ္ေရး အရ ျမန္မာ စစ္တပ္ ႏွင့္ မယွဥ္ ၿပိဳင္ႏိုင္ေသာ မူဂ်ာဟိန္း တို႔သည္ အျခား တိုင္းရင္းသား မ်ားနည္းတူ အခြင့္အေရး ရလို၍ မစၥတာ ေဂၚဖားက ရိုဟင္ဂ်ာ ဟူေသာ လူမ်ိဳးသစ္ တစ္ခုကို ၁၉၅၀- စက္တင္ဘာလ ထုတ္ ဂါဒီးယန္း သတင္းစာ တြင္ အသက္ သြင္းခဲ့သည္။
သို႔ေသာ္ ၁၉၅၁- ဇြန္လ တြင္ က်င္းပ ခဲ့ေသာ အလယ္ သံေက်ာ္ မူဆလင္ ညီလာခံ ကမူ ရိုဟင္ဂ်ာ မဟုတ္ဘဲ ဗမာ မူဆလင္ ကဲ့သုိ႔ ရခိုင္ မူဆလင္ လူမ်ိဳး ဟု ေခၚေဝၚရန္ ဆံုးျဖတ္ ခဲ့ၾကသည္။ ရခိုင္ တို႔က ငါတို႔ ရခိုင္ တြင္ မူဆလင္ ဘာသာဝင္ မရွိ ဟု ေျပာလာၾကေသာ အခါ ရိုဟင္ဂ်ာ ဘက္သို႔ ေဖါက္ထြက္ ရန္ ထြက္ေပါက္ ရွာ လာၾကသည္။ ၁၉၆၀-ပတ္ဝန္းက်င္ တြင္ ရိုဟင္ဂ်ာ သတင္းစာ၊ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ ရိုဟင္ဂ်ာ ေက်ာင္းသား အသင္း ထိ လႈပ္ရွား လာခဲ့ၾကသည္။
၁၃၊ ၅၊ ၈၈ - ေန႔က ေမာင္ေတာ ၿမိဳ႕နယ္ တြင္ အလြန္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ေကာင္းေသာ ကုလား လႈပ္ရွားမႈ တစ္ခု ုျဖစ္ပြား ခဲ့သည္။ ကုလား ၅၀၀၀၀-ခန္႔ သည္ ေမာင္ေတာ ၿမိဳ႕ကို အရပ္ ရွစ္မ်က္ႏွာ မွ ဝိုင္းၿပီး ဟစ္ေအာ္ ေႂကြးေၾကာ္ မီးရိႈ႕သတ္ျဖတ္ ရန္ ခ်ီတက္ လာခဲ့ၾကသည္။ လႈပ္ရွားမႈ မွာ ညေန ရွစ္နာရီခြဲ မွ ေနာက္တေန႔ နံနက္ ၃-နာရီခြဲ အထိ ၾကာခဲ့သည္။ သူတို႔ ဘာသာ စကား ျဖင့္ ဘုရားသခင္ အလိုက် တိုက္ပြဲ ဝင္ၾက၊ မင္းတို႔ တိုင္းျပည္ ငါတို႔ တိုင္းျပည္ ျဖစ္ရမည္ ဟူ၍ ဟစ္ေအာ္ ၾက သည္။
၁၉၄၂ မတိုင္မွီ က ေမာင္ေတာ ၿမိဳ႕နယ္ အတြင္း တည္ရွိ ခဲ့ေသာ ရခိုင္ ရြာေပါင္း ၁၉၅-ရြာ မွာ ၁၉၉၂ တြင္ ၄၆ ရြာသာ က်န္ပါ ေတာ႔သည္။ က်န္ရြာ မ်ားအား မူဆလင္ မ်ားက လူဦးေရ အသာစီး ရမႈျဖင့္ သိမ္းပိုက္ ခဲ့ၾက ပါသည္။ ဤသည္မွာ ရိုဟိန္ဂ်ာ ဆိုသူမ်ား ေပၚေပါက္ လာပံု သမိုင္း အက်ဥ္း ျဖစ္သည္။ လက္ရွိ အျဖစ္အပ်က္ မ်ားႏွင့္ တိုက္ဆိုင္ ၍ ေအာက္ပါ ေဆာင္းပါး ျဖင့္ ေခ်ပ တင္ျပ လိုက္ရ ပါသည္။
လိမ္လည္ျခင္း ႏွင့္ ဟန္ေဆာင္ျခင္း ေနာက္ကြယ္မွ ရိုဟိန္္ဂ်ာ ဟူေသာ အသံ သည္ ၁၉၈၈ လူထု အံု-ႂကြမႈ ႏွင့္ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ေနာက္ပိုင္း ေအာ္ႀကီး ဟစ္က်ယ္ ထြက္ ေပၚလာမႈ ႏွင့္အတူ “ရုိဟိန္္ဂ်ာ အမည္ခံ” ဘဂၤလီ မူဆလင္ မ်ား၏ စတန္႔ထြင္ လုပ္ဇာတ္ ခင္းမွဳမ်ား လည္း Media မ်ားမွ တဆင့္ ပလူပ်ံ ထြက္ေပၚ လာပါသည္၊၊ မိမိ တို႔၏ သမိုင္းမွန္၊ ျဖစ္ရပ္မွန္မ်ား ကို ဖုန္းကြယ္ ၍ သမိုင္း လိမ္၊ ျဖစ္ရပ္ လိမ္မ်ား အစားထုိး တင္ျပကာ “ရုိဟိန္္ဂ်ာ” အမည္ ကိုသံုး၍ လူမ်ဳိးသစ္ ဖန္တီးေရး ႏွင့္ ႏုိင္ငံသစ္ ထူေထာင္ေရး လုပ္ငန္းမ်ား စနစ္တက် အကြက္ခ် လုပ္ကိုင္ လာၾကပါသည္၊၊
မွတ္မိ သေလာက္၊ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ တြင္ ရိုဟိန္္ဂ်ာ အမည္ သံုး၍ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ခဲ့မႈ မရွိခဲ့ေပ။ ၁၉၈၈ လူထု အံုႂကြမႈ တြင္လည္း ရိုဟိန္ဂ်ာ အမည္ အသံုး မျပဳခဲ့ၾကေပ၊၊ ၁၉၉၁ တြင္ မူဆလင္ အမ်ားအျပား ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ သို႔ ထြက္ေျပး ခိုင္းၿပီး ယင္း ဘဂၤလားေဒ့(ခ်္) ရွိ ဆင္းရဲသား မ်ား၊ အေျခမဲ့ အေနမဲ့ မ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းကာ ဗမာ စစ္အစိုးရ ႏွိပ္စက္ ညႇင္းပမ္းမႈ ေၾကာင့္ လူ (၂၀၀၀၀၀) ေက်ာ္ ထြက္ေျပး ရေၾကာင္း စာရင္း ျပကာ ရိုဟိန္ဂ်ာ အမည္ ကိုကမၻာ ေက်ာ္ ေအာင္ နည္းမ်ဳိးစံု လုပ္ႀကံ ဖန္တီး လာၾက ပါသည္။ ၁၉၉၀ တြင္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံသား အျဖစ္ အသိအမွတ္ ျပဳခံ ထားရေသာ မူဆလင္ မ်ားအား ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ခြင့္ ျပဳခဲ့သည္ ကို ရိုဟိန္္ဂ်ာ အမည္ျဖင့္ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ခဲ့ရ သလိုလို လိမ္လည္ လွည့္ျဖား လာၾက ပါသည္။ ဘာသာေရး အစြန္းေရာက္ တခ်ဳိ႕ ၏ ဤကဲ့သို႔ လုပ္ၾကံ ဖန္တီးမႈ မ်ား အစ ပိုင္းတြင္ ေအာင္ျမင္ သေယာင္ေယာင္ ရွိခဲ့ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္း တြင္ တိမ္ေကာ လာၿပီျဖစ္သည္။
အဂၤလိပ္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ လက္ေအာက္၌ လယ္ကူလီမ်ား အျဖစ္ ရခိုင္ျပည္ သို႔ လာေရာက္ လုပ္ကိုင္ လာခါစ၌ စီးပြားေရး ႏွင့္ ဘဝ ရပ္တည္ေရး ရည္မွန္းခ်က္ သာရွိၾက သျဖင့္ ေဒသခံ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ရခိုင္ မ်ားက လူသားခ်င္း စာနာ၍ အမွတ္ မထင္ လက္ခံ ထားခဲ့ၾကသည္။ ေနာက္ပိုင္း ဘဂၤလား ေဒသ မွ ရခိုင္ ျပည္ဘက္သို႔ ယင္းဘဂၤလီ မူဆလင္ မ်ား မတရား လိမ့္ဝင္ လာမႈ ေၾကာင့္ အဂၤလိပ္ အစိုးရ ကိုယ္တိုင္ စိုးရိမ္၍ လူဦးေရ စာရင္း စစ္တမ္းမ်ား လုပ္လာခဲ့ ရသည္၊၊ ရခိုင္ ေျမ၌ လူဦးေရ အလံုးအရင္း ျဖင့္ အေျခခ် ေနထိုင္ခြင့္ ရွိၿပီး ေနာက္ ဘာသာေရး အစြန္းေရာက္ မ်ားႏွင့္ နယ္ေျမ ခ်ဲ႕ထြင္ေရး မူဆလင္ ေခါင္းေဆာင္ မ်ား ႏုိင္ငံေရး ဘက္သို႔ ဦးတည္ လႈပ္ရွား လာခဲ့ၿပီး သူတို႔ကို သူတို႔ ေဒသခံ တိုင္းရင္းသား၊ ရိုဟိန္ဂ်ာ မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း လိမ္လည္ လွည့္ျဖား တင္ျပ လာၾကပါသည္။ စစ္တေကာင္း ေဒသမွ ယင္းဘဂၤလီ မူဆလင္ မ်ား သည္ ယေန႔ ထက္ထိ လည္း ရခိုင္ျပည္ ထဲ နည္းမ်ိဳးစံု ခိုးဝင္ ေနၾကရံုသာ မက ျမန္မာ အာဏာပိုင္မ်ားအား လာဘ္ထိုး၍ ရခိုင္ျပည္ ၏ စီးပြားေရး ခ်ဳပ္ကိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစား ေနၾကသည္ကို ေတြ႕ရွိ ရပါသည္။
အစပိုင္းတြင္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံ ရွိ အျခား တိုင္းရင္းသား မ်ားက ရိုဟိန္ဂ်ာ အမည္ ႏွင့္ သူတို႔ ႏိုင္ငံေရး အရ တိုက္ပြဲ ဝင္ မႈကို လက္ခံရန္ ရခိုင္ တို႔အား ဖိအား ေပးမႈမ်ား ရွိခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံတကာ NGO မ်ား မွလည္း လူ႕အခြင့္အေရး ရွုေထာင့္ မွေန၍ ရိုဟိန္္ဂ်ာ ဆိုသူမ်ား အား အသိ အမွတ္ ျပဳမႈမ်ား ရွိလာသည္ သာမက ရခိုင္ တို႔အားလည္း ရိုဟိန္ဂ်ာ အမည္ ႏွင့္ ႏုိင္ငံေရး အရ တိုက္ပြဲဝင္ မႈမ်ားကို အသိအမွတ္ ျပဳကာ ရိုဟိန္ဂ်ာ ဆိုသူမ်ားႏွင့္ လက္တြဲ တိုက္ပြဲဝင္ ရန္ နည္းမ်ဳိးစံု ဖိအား ေပးမႈမ်ား လုပ္လာ ခဲ့ပါသည္၊၊ ေနာက္ပိုင္း ျမန္မာႏိုင္ငံ ေဒသခံ တိုင္းရင္းသား မ်ားက သူတို႔၏ လိမ္လည္ျခင္း ႏွင့္ ဟန္ေဆာင္မႈ မ်ား ကို သိလာရေသာ အခါ ရိုဟိန္ဂ်ာ အမည္ ႏွင့္တကြ သူတို႔ ၏ ႏိုင္ငံေရး အရ ရပ္တည္ တိုက္ပြဲဝင္ မႈမ်ား ကိုပါ လံုးဝ အသိ အမွတ္ မျပဳ ျဖစ္လာၾကသည္၊၊
ယင္း ရုိဟိန္ဂ်ာ အမည္ခံ မ်ားသည္ ရခိုင္ျပည္ မွ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ ႏိုင္ငံ သို႔ ထြက္ေျပးျခင္း၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ ႏိုင္ငံႏွင့္ ရခိုင္ ျပည္မွ ထိုင္း ႏိုင္ငံႏွင့္ မေလးရွား ႏုိင္ငံသို႔ ေလွစီး ဒုကၡသည္ ပံုစံ မ်ဳိးျဖင့္ အလံုးအရင္း ျဖင့္ ဝင္ေရာက္ျခင္း မ်ား ျပဳလုပ္ လ်က္ ယင္း ႏိုင္ငံမ်ား ၌လည္း လူမႈေရး ႏွင့္ ဘဝ ရပ္တည္ေရး အပါအဝင္ ႏိုိင္ငံေရး အရ ေႂကြးေၾကာ္ တိုက္ပြဲဝင္ မႈမ်ား ျပဳလုပ္ လာၾက ပါသည္။ ယင္း ရိုဟိန္ဂ်ာ အမည္ခံ မ်ားသည္ ယခုအခါ တြင္ မေလးရွား ႏိုင္ငံ ၌ ေသာင္း ႏွင့္ ခ်ီေရာက္ရွိ ေနၿပီျဖစ္ၿပီး၊ ထိုင္း ႏိုင္ငံ ၌လည္း စနစ္တက် ဝင္ေရာက္ ထိုးေဖါက္ ေနၿပီျဖစ္သည္၊၊ ထိုင္း အစိုးရ က ယင္း ရိုဟိန္ဂ်ာ အမည္ခံ မ်ား ထိုးေဖါက္ ဝင္ေရာက္ မႈကို စနစ္တက် တားဆီး မႈျပဳလုပ္လာေသာ အခါ ယင္းရိုဟိန္ဂ်ာ အေရး သည္ ေဒသခံ ႏိုင္ငံမ်ား အား ရိုက္ခတ္ လာသျဖင့္ ေဒသခံ ႏိုင္ငံမ်ား သတိထား ေဆာင္ရြက္ လာကသည္ ကို ေတြ႕ရွိရသည္။ အာစီယံ ထိပ္သီး အစည္းေဝး ၌ပင္ ယင္းရိုဟိန္ဂ်ာ ျပႆနာ သည္ နံပါတ္(၁) ေနရာ ရယူထား ၿပီး ျဖစ္သည္၊၊
ထိုင္း ႏိုင္ငံက အဘယ္ေၾကာင့္ ယင္းရိုဟိန္ဂ်ာ ဆိုသူမ်ားအား ဒုကၡသည္ စခန္းမ်ား ဖြင့္ခြင့္ လက္မခံ သနည္း။ အေျဖမွာ ရွင္းေနသည္၊၊ ယင္း ရိုဟိန္ဂ်ာ အမည္ကို သံုး၍ ႏိုင္ငံေရး အရ တိုက္ပြဲဝင္ ေနသူမ်ား သည္ Al-Quada အဖြဲ႔ ႏွင့္ ဆက္ႏြယ္မႈ ရွိေနသည္။ ထိုင္း ႏိုင္ငံ အၾကမ္းဘက္ လႈပ္ရွား ေနသူမ်ား ႏွင့္ ေပါင္းမိၿပီး ထိုင္း ႏိုင္ငံ၏ လံုၿခံဳေရး ကိုပါ ၿခိမ္းေျခာက္ လာမည္ကို စိုးရိမ္၍ ျဖစ္သည္၊၊
ႏိုင္ငံတကာ NGO မ်ားႏွင့္ ကုလသမဂၢ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား က ရိုဟိန္ဂ်ာ အမည္ခံ မ်ားအား “ႏိုင္ငံမဲ့မ်ား” အျဖစ္ လူသား ခ်င္းစာနာ ရႈေထာင့္ မွေန၍ ယင္း တို႔၏ ႏိုင္ငံေရး အရ တိုက္ပြဲဝင္ မႈမ်ား အသိ အမွတ္ ျပဳရန္ ရခိုင္ တို႔အား ဖိအား ေပးေနၾကသည္ ကို ေတြ႔ရွိ ရသည္၊၊ သို႔ေသာ္ ယင္းဘဂၤလီ မူဆလင္ မ်ား အလံုးအရင္း ႏွင့္ ဝင္ေရာက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း ဘာသာေရး အဓိကရုဏ္း မ်ား ျဖစ္ပြါးၿပီးေနာက္ မိမိ တို႔၏ ပိုင္ဆိုင္မႈ နယ္ေျမ၊ အိုးအိမ္မ်ား စြန္႔ခြာ ထြက္ေျပး လာၾကရေသာ ေဒသခံ ရခိုင္မ်ား ၏ ေရွ႕အနာဂတ္ အေရးကို ေတြးပူ သည္ကိုကား မေတြ႔ ရွိရေသးေပ၊၊ ယင္း အဓိကရုဏ္း ကာလ၌ မူဆလင္ မ်ား၏ သတ္ျဖတ္မႈ ေၾကာင့္ အသက္ ဆံုးရံႈး ခဲ့ရေသာ ရခိုင္ ျပည္သူမ်ား၊ ဗုဒၶဘာသာ ရဟန္းေတာ္ မ်ား၊ မူဆလင္ မ်ား၏ မီးတိုက္ ဖ်က္ဆီး မႈေၾကာင့္ ျပာက် ခဲ့ရေသာ ရခိုင္ ရြာမ်ား၊ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း မ်ား၊ ဘာသာေရး အစြန္း ေရာက္ ယင္းမူဆလင္ မ်ား၏ မုဒိမ္းက်င့္ သတ္ျဖတ္ျခင္း ခံခဲ့ရေသာ ရခိုင္ သူမ မ်ားႏွင့္ မိမိ အသက္ အိုးအိမ္ စည္းစိမ္ လံုၿခံဳေရး အတြက္ အၿမဲတမ္း အထိတ္ တလန္႔ ျဖစ္ေန ရေသာ ရခိုင္သူ၊ ရခိုင္သား မ်ား၏ အနာဂတ္ အေရး ကို ေတြးပူ စဥ္းစား မိေသာ NGO မ်ားႏွင့္ ကုလသမဂၢၢ အဖြဲ႔ အစည္း မ်ားကို မေတြ႔ ဖူးေသးေပ၊၊
ဗမာ စစ္အစိုးရ ၏ ႏိွပ္စက္မႈကို ခံေန ရသူမ်ားမွာ ရခိုင္ျပည ္ရွိ မူဆလင္ဘာသာဝင္ သက္သက္ မွ မဟုတ္ဘဲ၊ ရခိုင ္ျပည္ရွိ ဗုဒၶ ဘာသာဝင္ မ်ားအပါ အဝင္ ျမန္မာ တစ္ႏိုင္ငံ လံုးရွိ ျပည္သူမ်ား သည္လည္း နည္းမ်ဳိးစံု ဖိႏွိပ္ ညႇင္းဆဲ ခံေန ရသည္ကို သတိ တရား လက္ကိုင္ ထားဖို႔ လိုအပ္သည္။ အကယ္၍ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံမ်ား၊ NGO မ်ား ကုလသမဂၢ အဖြဲ႔ အစည္း မ်ားက ခ်င့္ခ်ိန္ မစဥ္းစား ဘဲ ရိုဟိန္ဂ်ာ ဆိုသူမ်ား ၏ အေရး ကိုေစာင္းေပးၿပီး ရိုဟိန္ဂ်ာ အမည္ ႏွင့္ ယင္း တို႔၏ ႏိုင္ငံေရး အရ ရပ္ တည္ တိုက္ပြဲဝင္ မႈကို လက္ခံ ခဲ့ လွ်င္ မၾကာ ေသာ တေန႔ ၌ ေမာင္ေတာ၊ ဘူးသီးေတာင္ ႏွင့္ ရေသ့ေတာင္ ေဒသ အားလံုး ယင္း ရိုဟိန္ဂ်ာ အမည္ခံ သူမ်ား လက္ထဲသို႔ က်ေရာက္ သြားၿပီး၊ ေဒသခံ ရခိုင္ ျပည္သူမ်ား အသတ္ ခံရမႈ၊ ရပ္ရြာ အိုးအိမ္ စြန္႔ခြာ ထြက္ေျပး ရမႈႏွင့္ ရင္ဆုိင္ ရမည္။ ယင္း အေရး သည္ ရခိုင္ျပည္ တခုလံုး၊ ဗမာျပည္ တစ္ခုလံုး ႏွင့္ အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံ မ်ား၏ လံုၿခံဳေရး ကိုပါ ၿခိမ္းေျခာက္ လာၿပီး ယင္း ႏိုင္ငံ ၌ ေနထိုင္ ေနၾကေသာ ေဒသခံ ျပည္သူမ်ား လည္း ရခိုင္သား မ်ား ကဲ့သို႔ ေဘးဆိုး ႀကီးမ်ား ႏွင့္ ရင္ဆုိင္ ရမည္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။
ရိုဟင္ဂ်ာ ကိစၥ-ရခိုင္ ေခ်ပခ်က္(သွ်မ္းသံေတာ္ဆင့္)
Posted by LIN STAR at 19:50 Comments
ေငြမပို႔ ႏိုင္တာက
Labels: ႏိုင္ငံေရး 0 comments
မေလးရွားမွာ အလုပ္ လာလုပ္တာ သံုးႏွစ္ ေက်ာ္ပါၿပီ။ မေလးရွား ကို မလာခင္ ေမာင္ရီ မေလးရွား လာဖို႔အတြက္ တအိမ္လံုးက ရိွစု မဲ့စု ေတြေရာင္း ေငြတိုးနဲ႔အိမ္ကိုေပါင္ စသျဖင့္ လုပ္ခဲ့ ရသည္။ ပြဲစားခေတြ ကလည္း အမ်ားသား။ ရန္ကုန္မွာ ကတည္းက ပတ္စ္ပို႔ ရဖို႔ ဟိုေထာက္ခံစာ သည္ေထာက္ခံစာ ရဖို႔ အလုပ္ဗီဇာ ရဖို႔ အစ ရိွတာေတြ အတြက္ ကုန္ခဲ့ ရတာေတြကလည္း မနည္း။ ထားပါ ေတာ့။ ေနာက္ဆံုး ေတာ့ ကြာလာလမ္ပူၿမိဳ႕ ႀကီးကို ဆုိက္ေရာက္ တယ္ေပါ့။
ေရာက္ေရာက္ျခင္းဘဲ ကြာလာလမ္ပူၿမိဳ႕အစြန္က စက္ရံုတစ္ခုမွာ အလုပ္ကေတာ့ ရသည္။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာျပည္ မွာတံုးက ထင္ ထားသလို ပြဲစား ေျပာသလို ဝင္ေငြ ေကာင္းလြန္းတာမ်ဳိး မဟုတ္။ စေန၊ တနဂၤေႏြပါ မနားဘဲ အလုပ္ ခ်ိန္အပို အပါအဝင္ တစ္လ လုံး ကုန္းရုန္း လုပ္ပါမွ မေလးေငြ ရင္းဂစ္ ခုႏွစ္ရာ ခန္႔ေလာက္သာ ဝင္သည့္ စက္ရံု လုပ္သား ဘဝ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာ က်ပ္ေငြနဲ႔ ျပန္တြက္ရင္ေတာ့ လည္း ႏွစ္သိန္း စြန္းစြန္းေလာက္ ဝင္သည္ ဆိုေတာ့ ႏိႈင္းစာ ၾကည့္ရင္ ျမန္မာျပည္မွာ တစ္လတစ္လ ရင္ေမာ ေအာင္ လုပ္ရ တာထက္ေတာ့ သာတယ္ပဲ ဆုိႏုိင္ ေသးသည္။
"ေမာင္ရီ တကုတ္ကုတ္ နဲ႔ စာေတြ ေရးေနလုိက္တာ ရန္ကုန္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ရည္းစား အတြက္လား" ဟု အခန္းေဖာ္ တဦး ျဖစ္သူ ကိုစံလံုးက အခန္းထဲ ဝင္လာလာျခင္း ေနာက္လုိက္သည္။ "ရည္းစား လည္း မူးလို႔ေတာင္ ရႈစရာ မရိွ ပါဘူး ကိုစံလံုးႀကီးရာ။ အိမ္ကို သာေၾကာင္းမာေၾကာင္း ေရးေနတာပါ။" အလုပ္ရွင ္သူေဌးက ေပးထားေသာ အခန္းတြင္ သူတို႔လို ျမန္မာ လုပ္သား ငါးဦး ခန္႔ စုေနၾကသည္။ စု၍ အလွည့္ၾက ခ်က္ျပဳတ္ စားၾကသည္။ ၾကာေတာ့ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး တစ္ေယာက္ အေၾကာင္း တစ္ေယာက္ အတြင္းသိ အစင္းသိ ညီအစ္ကိုမ်ားလို ျဖစ္လာခဲ့ၾကသည္။ သူတို႔ အားလံုးမွာ တူတာ တစ္ခ်က္ရိွသည္။ အဲတာကေတာ့ မေလးမွာ အလုပ္ ရသည္ဟု ဆိုေပမဲ့ မေလး မလာခင္ တင္ရိွခဲ့တဲ့ ဟိုမွာက်န္ခဲ့တဲ့ အေႂကြး မ်ားကို ျပန္ဆပ္ဖို႔ လခ ထုတ္တုိင္း မွန္မွန္ ေငြျပန္ လႊဲ ရျခင္း ပင္ျဖစ္သည္။ အဲတာေၾကာင့္ ရံဖန္ရံခါ ဘီယာ ေလးဘာေလး ေသာက္ခ်င္ တာေတာင္ ဘရိတ္အုပ္ ထားၾကရသည္။ ေနႏွင့္ ဦး။ အေႂကြး ေၾကမွ ဘီယာ ကို ကပ္လုိက္ ဝယ္ေသာက္ လိုက္ဦးမယ္ ဟု သူတို႔ ေႂကြးေၾကာ္ေလ့ ရိွသည္။
ကိုစံလံုးက "ဒါမ်ား ေမာင္ရီရာ လမ္းထိပ္ အင္တာနက္ ဆုိင္ကေန အီးေမး သြားပို႔လိုက္ေပ့ါ။ လြယ္လြန္းလို႔" ဟုထပ္၍ ကြန္႔ လုိက္သည္။ "က်ေနာ့္ အေမက ရိုးရိုးအအ ဆိုေတာ့ အင္တာနက္ ေတြ အီးေမး ေတြ မသိဘူးဗ်။ က်ေနာ္တို႔ ရပ္ကြက္ထဲ မွာလည္း အင္တာနက္ ဆုိင္ မရိွဘူးေလ။ က်ေနာ့္ညီမ ေတြေတာင္ အင္တာနက္ သံုးခ်င္ရင္ ၿမိဳ႕ထဲပုိင္းကို ထြက္ရတဲ့ ဥစၥာ။ လမ္းစရိတ္ က ကုန္ေသးတယ္။ အေမက စိတ္ပူ တတ္လို႔ တစ္လ စာေလး ႏွစ္ေစာင္ ေလာက္ ေရးရတာ အပန္းမႀကီး ပါဘူးဗ်ာ။"
သူတို႔ အလုပ္သမားအားလံုး ေငြကိုေခၽြတာ ၾကသည္။ သူမ်ား တုိင္းျပည္မွာ ေရာက္ေနတုန္း မိဘမ်ား ကြယ္ရာမို႔ လြတ္လပ္ တယ္ဆိုၿပီး ေနခ်င္သလို ေန သံုးခ်င္သလို သံုး မလုပ္ၾက။ တစ္လတစ္ခါေလာက္ စု၍ ေသာက္ျဖစ္ စားျဖစ္ တာကလြဲလို႔ တျခား အပို သံုးစြဲျခင္း မရိွ သေလာက္ပင္။ ထမင္းဟင္း ခ်က္တာ ကိုလည္း စရိတ္သက္သာ ေစရန္ အားလံုး စု၍ ခ်က္စား ၾကသည္။ ေမာင္ရီ ဆိုလွ်င္ ကြာလာလမ္ပူ ၿမိဳ႕ထဲကိုပင္ သံုးေလး ေခါက္သာ သြားလည္ ဖူးသည္။
ျမန္မာျပည္ မွာ က်န္ခဲ့သည့္ အေႂကြး ေတြ ေၾကဖို႔ သူတို႔ အားလံုး တစ္ေန႔တလံ ပုဂံ ဘယ္ေျပးမလဲ ဆိုသည့္ ထံုးကို ႏွလံုးမူ၍ အလုပ္ၿပီးရင္း အလုပ္ ကိုသာ ဖိလုပ္ေနၾကသည္။ အရြယ္ ေတြကလည္း အရြယ္ေကာင္း ေတြ ဆိုေတာ့ သည္လို ပင္ပန္း တာ မ်ဳိးကို မမႈ။
ထိုအခိ်န္၌ အခန္းထဲ သို႔ ေနာက္အခန္း ေဖာ္တစ္ဦး ျဖစ္သူ ေအာင္သန္း ဝင္လာ၍ "ကိုစံလံုးႀကီး ခင္ဗ်ားက အေႂကြး ေတြ ေက် သေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီ ဆိုေတာ့ ေရွ႕ႏွစ္ မိန္းမ ျပန္ယူ ေတာ့ မလို႔ဆို။ ေမာင္ရီေရ စြံေတာ့မယ့္ လူေတြကို ၾကည့္ထားေဟ့။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခုေတာ့ ရိွတယ္ေနာ္၊ ရန္ကုန္ မျပန္ခင္ က်ေနာ္တို႔ တစ္အုပ္လံုးကို ဘီယာ အဝ တုိက္ရမယ္" ဟု ေျပာရင္း အေရး ဆိုလုိက္ ေသး သည္။ ထိုေရာ အခါ၌ ကိုစံလံုးက ေလပူ တစ္ခ်က္ မႈတ္ထုတ္ လုိက္ရင္း ဤသို႔ဆိုေလသည္။
"ေအာင္သန္းရာ ငါ့မွာ အေႂကြးေတြ ေက်သေလာက္မို႔ စိတ္နည္းနည္း ခ်မ္းသာ ေနတံုး အခုမင္းေျပာမွဘဲ ေမ့ထားတဲ့ အပူက ျပန္ေပၚ လာတယ္ကြ။ ဘာလဲ ဆိုေတာ့ မိန္းမ ယူၿပီးရင္လည္း ရန္ကုန္ မွာ ဘာလုပ္ စားရမွန္း မသိ ေတာ့ မိန္းမကို ထားခဲ့ၿပီး ဒီ မေလး မွာဘဲ ေနာက္တစ္ခါ ကၽြန္ခံ ဖို႔ ျပန္လာ ရဦးမွာကို ေတြးမိလို႔ေဟ့။ အေႂကြး ေၾကေပမဲ့ သတ္သတ္ စုထားတဲ့ ေငြဆိုတာမွ မရိွေသးတာ။ ဒီသံသရာ ႀကီးက ဘယ္ေတာ့မွ ဆံုးမလဲ မသိ ပါဘူးကြာ။ ငါ့ကိုၾကည့္ ေဟ့ေကာင္ ေတြေရ။ မိန္းမ မယူခ်င္ေသး နဲ႔ ဦးဟ။" ကိုစံလံုး အေျပာ ေၾကာင့္ ေမာင္ရီ အပါအဝင္ အခန္းသား အားလံုး ဝုိင္းရယ္လုိက္ၾကသည္။
သည္လိုႏွင့္ ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္ ထဲ ေရာက္လာသည္။ ကမၻာ့ စီးပြါးေရး အၾကပ္အတည္း ႀကီး လာေနၿပီတဲ့။ ႏုိင္ငံျခားသား လုပ္သား မ်ားကို မေလးရွား တြင္ စက္ရံု ပုိင္ရွင္ မ်ားက ေလ်ာ့ခ် ေတာ့မည္ဆိုသည့္ သတင္း က သူတို႔ အုပ္စု ကိုလည္း အျခား သူမ်ားနည္းတူ ရင္ပူေစသည္။
အထူးသျဖင့္ အေႂကြးမ်ား မေၾက ေသးသည့္ ေမာင္ရီ တို႔လို လူမ်ားက ပို၍စိတ္ ေသာက ေရာက္ၾကသည္။ ဟုတ္သည္ေလ။ သူတို႔ လစဥ္ျပန္ပို႔သည့္ ေငြက အေႂကြးေၾကဖို႔ တစ္ခုတည္း သာမဟုတ္ ေန႔စဥ္ စားေရး ဝတ္ေရး အတြက္လည္း သံုးစြဲရသည္။ ေနထုိင္ မေကာင္း သည့္ အခါလည္း ေဆးဖိုး ျဖစ္သြား ရသည္ မဟုတ္ေလာ။ ျမန္မာျပည္ တြင္ စားေသာက္ကုန္ သာမက ဘာမဆို ကုန္ေစ်းႏႈန္း ႀကီးျမင့္ ေနသည့္ အတြက္ အလုပ္သမား ေလ်ာ့ခ်မည့္ အထဲတြင္ ကိုယ္ပါ သြားမွာကိုေတာ့ အားလံုးက စိုးရိမ္ၾက သည္။
လာမဲ့ေဘး ေျပးေတြ႔ ဆိုေပမဲ့ အခုဟာက ေဘးႀကီးက ကိုယ့္ကိုယ္ ေျပးလာ ေတြ႔ျခင္း ျဖစ္ေနသည္။ ေမာင္ရီတို႔ ငါးေယာက္ အုပ္တြင္ ေမာင္ရီ အပါအဝင္ သံုးေယာက္ အလုပ္သမား ေလ်ာ့ခ်သည့္အထဲ ပါသြားသည္။ အလုပ္ လက္မဲ့ ျဖစ္သြား ေသာ္လည္း ေမာင္ရီ တို႔က အျခား စက္ရံုႀကီး မ်ားႏွင့္ တျခားၾကားေပါက္ အလုပ္မ်ား ရလိုရျငား ဆိုေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖင့္ အလုပ္ ရွာေနၾက သည္။ လက္ရိွအခန္းေလး ထဲတြင္ အတူတူစု၍ ဆက္ေနၾကသည္။ ေမာင္ရီ ကေတာ့ သူ႔အေမ ကို အလုပ္က လံုးလံုး ျပဳတ္သည္ဟု အသိေပး ပါက ဟိုမွာ ေသာက ေရာက္မွာစိုး၍ စာေရးကာ ဤသို႔ေျပာထားသည္။ အလုပ္က သည္ရက္မ်ား အတြင္း ရိွေသာ္လည္း အဆင္ သိပ္မေျပေၾကာင္း။ ထို႔ေၾကာင့္ လစဥ္ ေငြမွန္မွန္ ပို႔ရန္အတြက္ အခက္ အခဲ ရိွေနေၾကာင္း။ ဝင္သည့္ ေငြကလည္း ေနေရး စားေရး အတြက္ ျပန္သံုး ေနရေၾကာင္း။ အခုသူတို႔ ငါးေယာက္ စလံုး အစစ အရာရာ ေခြ်တာ ေနရေၾကာင္း။ ထမင္း စားသည္ ကိုပင္ မနက္ ည ျဖစ္သလို ၾကက္ဥ ႏွင့္ ႏွစ္ပါး သြားေန ရေၾကာင္း အစ ရိွသျဖင့္ နတ္သံေႏွာ၍ စာေရး ပို႔လိုက္သည္။
တေန႔။ "ေမာင္ရီ စာဖတ္ၿပီး ဘာေတြမ်က္ႏွာ မေကာင္း ျဖစ္ေနတာလဲဟ" ကိုစံလံုးႀကီးက ေမးလာသည္။ "မင္း အေမ မ်ား ေနမေကာင္းလို႔လား" ဟု ေအာင္သန္း ကလည္း ဝင္ေမးသည္။ "အေမ့စာပါ။ ေနလည္း ေကာင္း ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဖတ္သာ ၾကည့္ ၾကပါဗ်ာ။ က်ေနာ္ လည္း ဘာမွ မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး" ကိုစံလုံး လက္ထဲသို႔ ေမာင္ရီ က စာကို ထိုးေပးလိုက္သည္။ ကိုစံလံုး ႏွင့္ ေအာင္သန္း တို႔ ေမာင္ရီ ၏ မိခင္ႀကီး ပို႔လုိက္ေသာ စာကို ၿပိဳင္တူ ဖတ္လိုက္ၾကရင္း ဟင္း ကနဲ သက္ျပင္း ရွည္ ႀကီးမ်ား ကို ၿပိဳင္တူ မႈတ္ထုတ္ ရင္း အပူ မ်ားကို မွ်ေဝ လက္ခံ လုိက္ၾကရသည္။
ေမာင္ရီ႕ အေမ က ေငြမွန္မွန္ မပို႔ႏုိင္သည့္ အေပၚ သူ႔သားကို အထင္လြဲ ေနရွာသည္။ စာ ထဲတြင္ စာ တစ္ေၾကာင္း က ဤသို႔ ဆိုထား ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ "ငါ့သား မင္းက ေန႔တုိင္း မနက္ျပန္ညျပန္ ၾကက္ဥ ေတြနဲ႔ စားေနမွေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ ေငြပို႔ႏုိင္ေတာ့ မွာလဲ။"
ေဇာ္မင္း (လူ႔ေဘာင္သစ္)
၂၄ ရက္ မတ္လ ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္
Posted by LIN STAR at 22:32 Comments
The 2009 TIME 100 Finalists (Aung San Suu Kyi)
Labels: ႏိုင္ငံေရး 0 comments
အန္တီစု ကို TIME မဂၢဇင္း 2009 ခုႏွစ္ ရဲ႕ကမၻာ့ၾသဇာ အႀကီးဆုံး ပုဂၢဳိလ္ ၁ဝဝ မွာ မဲေပးရေအာင္
Posted by LIN STAR at 20:56 Comments
Subscribe to: Posts (Atom)
Newer Posts Older Posts Home
View my complete profile
မီးခိုးဗံုး ျပဳလုပ္နည္း
World Clock
Neo Counter
ZawGyi Font
ZawGyi Unicode
Live Activity Feed
grab this · lifestyle blog
Blog Archive
►  2010 (2)
►  April (2)
▼  2009 (125)
►  December (1)
►  October (3)
►  September (4)
►  August (11)
►  July (13)
►  June (9)
►  May (20)
▼  April (11)
Beat that, then
စစ္ကၽြန္စနစ္ ေအာက္က သားေကာင္မ်ား
Kyaymon (The Mirror)
ျမန္မာ႔ တပ္မေတာ္ သားမ်ား သိရွိရန္
အေမ နဲ႔ သား (သို႔) “သ”ဝဂ္ကထာ
လူထု ေဒၚအမာ
ရိုဟင္ဂ်ာ ကိစၥ-ရခိုင္ ေခ်ပခ်က္္
ေငြမပို႔ ႏိုင္တာက
The 2009 TIME 100 Finalists (Aung San Suu Kyi)
►  March (15)
►  February (21)
►  January (17)
►  2008 (97)
►  December (11)
►  November (9)
►  October (21)
►  September (37)
►  August (14)
►  July (5)
LIN STAR © 2008 Design by Blogger Buster | Distributed by Blogging Tips