my my my en my my my my my my my en my my my my my my my hbs_lat my pt my my my my my my my my my my my my my my my my my fr my my ja my my my my my my my my my my my my ru my fa my ru my my my my my vo my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my pt my my my my my my my my my my en my my my my my my en pt my my my my my my my hbs_lat my hbs_lat my pt en en en en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my ja my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my es my my my my my my my my my my my my my my pt en en en my my my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my ja my my my my my my my my en en en my my my my my my my my hbs_lat my my hbs_lat my my my my my my my my pt en en en en my fr my en my my my my my en my my my my my en my my my ja cs en da cs cs en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs cs en en en cs cs da en da cs en en cs da en en en en cs da en da cs en en my my my cs da en en en cs cs da en en cs en en cs da en en en cs cs da en my my my en my en es en en en en ru my my en my en en my en my my en my en my en my en my my my pt my en en en en en en en my en en my en it my it my my it my en it en en it my my it en my en my my it en id it es my it my my it my my it fa my it my my it my my it my my it en it my my it my my it my my it en en it my my it en my it en my it my en it en my it my my it nl my it my my it en en it my es it my kn it my my it my my it my my it my my it my my it my en it my my it es my it my my it ja my it my en it my it fa my it en my it my it my my it my en it en my it my en it my en it my my it my my it my my it en my it my my it en my it en my it en fi pt my my pt my my pt my my pt my my pt my my pt my my pt my my pt fa my pt my my pt my my pt eo my pt my my pt my eu pt my my pt my my pt de my pt my my pt my my pt my my pt hbs_lat en pt my my pt my pt en my pt my my pt my my pt el my pt my my pt en id pt my my pt my my pt my my pt my en pt my la pt en pt en en pt my ja pt my en pt en my pt my my pt my my pt my my pt my my pt my my pt my my pt my my pt en my pt my my pt ru my pt my my pt my my pt my ru pt my my pt my my pt es en pt de my pt en my pt en my pt en en pt my my pt ru my pt my en pt en fa pt my my pt my my pt nl my my en my my my my my my de my my nl my ru my fr en my en my my my my my my en my my en my my my my my de de de eu ca my my my my my my my war my en my fa my my fr ru my my en my my my fa my my my my my my my my my my my my my my my en my en
ေအပရယ္လ္လ၏ တစ္ခုေသာဆန္းေဒးေန႔၌ သူႀကီးကုိကုိေမာင္တစ္ေယာက္ ပက္လက္ကုလားထုိင္ တစ္လုံးေပၚတြင္ထုိင္ကာ နယူးအပ္(ပ္)ဒိတ္ဗားရွင္းထုတ္ျဖစ္သည့္ ရာဇသတ္စာအုပ္ထူထူႀကီးကုိ ၁၅ ေခါက္ေျမာက္ထပ္၍ ဖတ္ေနစဥ္၀ယ္ အသက္ ၅၀ အရြယ္ခန္႔ လူစိမ္းတစ္ေယာက္ ေမာ္ေတာ္ဆုိင္ကယ္တစ္စီးျဖင့္ အိမ္၀င္းထဲ ၀င္ေရာက္လာ၏။
ထုိလူစိမ္းသည္ အိမ္ထဲ၀င္ေရာက္လာၿပီး သူႀကီးကုိကိုေမာင္ညြန္ျပသည့္ ကုလားထုိင္တစ္လုံး၌ ထုိင္ေနေလ၏။ သူႀကီးကုိကိုေမာင္သည္လည္း ကုလားထုိင္အလြတ္တစ္လုံး၌ ၀င္ထုိင္ၿပီး လုိရင္းတုိရွင္းေမးေလ၏။
"ဟုတ္ပါတယ္၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ ရက္ေလာက္ကစၿပီး ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့တာပါ"
"ဦးေလး.. မွားေနၿပီထင္တယ္။ က်ေနာ္က သူႀကီးပါ။ စုံေထာက္မဟုတ္ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဒီတုံးဖလားရြာရဲ့ သူႀကီးဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ျခားရြာနဲ႔ ဘာမွ မပတ္သက္ပါဘူး"
"သိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူႀကီးရဲ့အကူအညီလုိအပ္လုိ႔ တကူးတကလာေရာက္ခဲ့ျခင္းဘဲျဖစ္ပါတယ္။ ပလိပ္႒ာနကို တုိင္ၾကားရင္ အမႈရွည္မွာစုိးလုိ႔ သူႀကီးရဲ့ဥာဏ္ရည္ဥာဏ္စြမ္းနဲ႔ဘဲ အျဖစ္မွန္ကုိ ေဖာ္ထုတ္ခ်င္လုိ႔ပါ။ သူႀကီးရဲ့ နာမည္ေက်ာ္ၾကားမႈကလဲ က်ဳပ္တုိ႔ တစ္ၿမိဳ့နယ္လုံး ပ်ံ ့ႏွံ႔ေနၿပီေလ။ ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္အားကုိးတစ္ႀကီးနဲ႔ လာခဲ့တာပါ။ ကူညီပါ သူႀကီးမင္းရယ္"
ဤသုိ႔ဤႏွယ္ ဒုိင္ယာေလာ့ခ္ဖြင့္ၿပီးေနာက္ ထုိ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေပ်ာက္ဆုံးမႈကုိ သူႀကီးကုိကုိေမာင္ လက္ခံလုိက္ရေလ၏။ ကုိကိုေမာင္၏ ရာထူးသည္ သူႀကီးရာထူးပင္ျဖစ္လင့္ကစား ရံဖန္ရံခါ၌မူ (ေျမွာက္ပင့္ၿပီးခုိင္းလွ်င္) စုံေထာက္လုပ္ငန္းကုိလည္း ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး အပင္ပန္းခံေဆာင္ရြက္တတ္ေလ၏။ ေသခ်ာေတြးၾကည့္လွ်င္မူ ခုိင္းေကာင္းတုိင္း ခုိင္းေနၾကျခင္းျဖစ္ေလ၏။ ပညာမရွိ၊ သူ၏၀န္ထမ္းဆုိသည့္ စကားပုံကုိ ပညာရွိ၊ သူ၏၀န္ထမ္း ဟု ျပင္ရမလုိလုိပင္ျဖစ္ေနေခ်ေတာ့၏။
ထုိလူစိမ္းဧည့္သည္ကို အိမ္၌တစ္ညအိပ္ေစၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔၌ ထုိသူ၏ ေမာ္ေတာ္ဆုိင္ကယ္ႀကီးျဖင့္ တုံးဖလားရြာႏွင့္ မုိင္ငါးဆယ္ခန္႔ေ၀းသည့္ က်ီးပင္ရြာသုိ႔ သူႀကီးကုိကိုေမာင္ လုိက္ပါသြားခဲ့ေလ၏။ ရြာသုိ႔ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ရပ္ရြာလူႀကီးမ်ားႏွင့္ေတြ႔ဆုံကာ အေၾကာင္းစုံကုိ ေမးျမန္းရေလ၏။ ရပ္ရြာလူႀကီးမ်ားကလည္း သူတုိ႔၏ က်ီးပင္ရြာဦးေက်ာင္းႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ျဖစ္ရပ္မွန္တုိ႔ကုိ ဟုတ္တုိင္းမွန္စြာ စုံစုံလင္လင္ ရွင္းျပၾကေလေတာ့၏။
က်ီးပင္ရြာဦးေက်ာင္း၌ ေက်ာင္းထုိင္ၾကသည့္ ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းႀကီးမ်ားသည္ အေသထြက္ သုိ႔မဟုတ္ အရွင္ထြက္ျဖင့္ ထုိက်ီးပင္ရြာမွ ထြက္ခြါရေလ့ရွိ၏။ မည္မွ်ပင္ အေနအထုိင္ၾကည္ညိဳဖြယ္ေကာင္းသည့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးျဖစ္ေစကာမူ ထုိက်ီးပင္ရြာဦးေက်ာင္း၌ သုံးႏွစ္ခန္႔သီတင္းသုံးၿပီးလွ်င္ ထုိေက်ာင္းတုိက္မွ ထြက္ခြါဖုိ႔ အေၾကာင္းဖန္လာသည္ခ်ည္းျဖစ္၏။ လြန္ခဲ့သည့္ ၁၅ ႏွစ္အတြင္း၌ပင္ ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းႀကီး တစ္ပါးပ်ံလြန္ၿပီး အေသထြက္ ထြက္ခြါသြားရကာ ဘုန္းႀကီးေလးပါးမွာ ထုိေက်ာင္း၌ လုံး၀ မေပ်ာ္ပိုက္ေတာ့၍ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းကုိ ရပ္ရြာေဂါပကလူႀကီးမ်ားထံအပ္ႏွံကာ အရွင္ထြက္ ထြက္ခြါသြားခဲ့ၾကေလ၏။ ဘုန္းႀကီးေသ ရြာေၾက ဆုိသကဲ့သုိ႔ ရြာသူရြာသားမ်ားမွာလည္း ဘုန္းႀကီးပ်ံပြဲက်င္းပလုိက္၊ ဘုန္းႀကီးအသစ္ကုိ ေက်ာင္းထုိင္အျဖစ္တင္ေျမွာက္ပြဲက်င္းပလုိက္ျဖင့္ ရွိစုမဲ့စု ေငြေၾကးေလးမ်ား ေျပာင္သလင္းခါေနေလေတာ့၏။ ယခုေပ်ာက္ဆုံးသြားသည့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမွာ လြန္ခဲ့သည့္ ၂ ႏွစ္ခန္႔က အျခားနယ္ဘက္မွ ပင့္ေဆာင္ထားသည့္ အသက္၃၀ေက်ာ္မွ သကၤန္း၀တ္လာသည့္ ေတာင္ပ်ံဘုန္းႀကီးတစ္ပါးပင္ျဖစ္ေလ၏။ လြန္ခဲ့သည့္ သုံးရက္ (တနဂၤေႏြေန႔) ၌ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္ဆုံးသြားျခင္းျဖစ္၏။ ကုိရင္ေက်ာင္းသားမ်ားလည္း ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဘယ္သုိ႔ထြက္သြားသည္ကို လုံး၀မသိရွိလုိက္ၾကဟု ဆုိ၏။
သူတုိ႔ရွင္းျပသည့္ ရြာဦးေက်ာင္းအေၾကာင္းကို နားေထာင္ၿပီးေနာက္ သူႀကီးကိုကုိေမာင္က ရပ္ရြာလူႀကီးမ်ားကုိ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းသြားၾကဖုိ႔ လႈံ႔ေဆာ္ၿပီး အုပ္စုလုိက္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းသုိ႔ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကေလ၏။ လမ္းေဘး၀ဲယာရွိ အိမ္အမ်ားစုတုိ႔မွ ရြာသူရြာသားတုိ႔သည္ သူႀကီးကုိကိုေမာင္ကို မျမင္ဖူးၾက၍ ႀကိတ္ႀကိတ္တုိးမွ်ၾကည့္ရႈၾကေသာေၾကာင့္ သူႀကီးကိုကုိေမာင္သည္ပင္ ေျခလွမ္းမ်ား အေယာင္ေယာင္အမွားမွားျဖစ္လ်က္ရွိေနေလေတာ့၏။
"ကုိကိုေမာင္ကုိ တုံးဖလားရြာ ျပန္မလြတ္ေတာ့ဘူး။ ဒီမွာဘဲ ေထာင္ခ်ထားလုိက္မယ္ (အိမ္ေထာင္)"
ထုိကဲ့သုိ႔ပင္ အပ်ိဳေခ်ာေခ်ာလွလွတုိ႔၏ မထိတထိ ကလိလိ အသံမ်ိဳး၊ ကေလးမ်ား၏ မုန္႔ဖုိးေတာင္းသံမ်ိဳး၊ အလည္ဖိတ္ေခၚသံမ်ိဳးတုိ႔ကုိ သူႀကီးကုိကိုေမာင္တစ္ေယာက္ နား၀င္ခ်ိဳစြာၾကားေနရၿပီး ဖရဏာပီတိ၊ ဂြမ္းဆီထိသကဲ့သုိ႔ တအိအိေက်နပ္္ေနေလေတာ့၏။ ထုိသို႔ေသာ အသံတုိ႔ေၾကာင့္ သူႀကီးကုိကုိေမာင္တစ္ေယာက္ ခႏၶာကုိယ္ႀကီးေပါ့ပါးၿပီး ေကာင္းကင္ကုိ ပ်ံတက္ေတာ့မလုိ၊ ခလုပ္တစ္ခုခု တုိက္မိေတာ့မလုိလို၊ ေျမႀကီးတစ္ျခမ္းေစာင္းနိမ့္သြားေတာ့မလုိလုိ ဖီလင္မ်ိဳးတုိ႔ကုိ မႀကဳံစဖူး ေတြ႔ႀကဳံခံစား ေနရေလ၏။
ရြာဦးေက်ာင္း၀င္းအတြင္း ၀င္ခ်ိန္ကစၿပီး သူႀကီးကုိကုိေမာင္သည္ ဂရုတစ္စုိက္ျဖင့္ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ အကဲခတ္ေလ့လာေန၏။ ေက်ာင္းေပၚသုိ႔တက္ၿပီး ဘုရား၀တ္ျပဳကာ ေက်ာင္းေဆာက္လုပ္ပုံအေနအထားကိုပါ မ်က္စိကစားၾကည့္ေလ၏။ သြပ္မုိး ပ်ဥ္ခင္း ပ်ဥ္ကာ(ေရွးေက်ာင္း)ျဖစ္၏။ ထုိရြာဦးေက်ာင္းကို ေဆာက္လုပ္ထားသည္မွာ ေနေက်ာ္လေက်ာ္ ေဆာက္လုပ္ထားျခင္းျဖစ္သည္ကုိ ေတြ႔ရ၏။ ေနေက်ာ္လေက်ာ္ ဆုိသည္မွာ ေနသြားရာလမ္းေၾကာင္းအတုိင္း အလ်ားလုိက္ ေဆာက္လုပ္ျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ေနလမ္းေၾကာင္းကုိ ကန္႔လန္႔ျဖတ္ေဆာက္လုပ္ထားျခင္းကုိ ဆုိလုိ၏။ ရွင္းရွင္းဆုိရပါမူ အေရွ ့ႏွင့္အေနာက္ အလ်ားလုိက္ေဆာက္လုပ္ထားျခင္းမဟုတ္ဘဲ ေတာင္ႏွင့္ေျမာက္ကို အလ်ားလုိက္ယူၿပီး ေဆာက္လုပ္ထားျခင္းပင္တည္း။
ေက်ာင္း၏ အတြင္းပုိင္းကုိ ေလ့လာၾကည့္ရႈလုိက္သည့္အခါ ၾကမ္းပ်ဥ္ခင္းထားသည္မွာ တစ္ေနရာ၌ လွည္းဦးတုိက္ပုံစံမ်ိဳးျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရေလ၏။ လွည္းဦးတုိက္ဆုိသည္မွာ အလ်ားလုိက္ခင္းထားသည့္ ၾကမ္းခင္းကုိ တစ္ေနရာ၌ အနံလုိက္ခင္းျခင္းျဖင့္ အလ်ားကုိ ျဖတ္ေတာက္ပိတ္ဆုိ႔ထားသည့္ ပုံစံမ်ိဳးကုိ ဆုိလုိ၏။ ထုိေက်ာင္း၌ ဘုရားခန္းကို အလ်ားလုိက္၊ သံဃာတန္းကို အနံလုိက္၊ က်န္အပုိင္းမ်ားကို အလ်ားလုိက္ပုံစံမ်ိဳး အစဥ္လုိက္ၾကမ္းခင္းထားေလ၏။
ထုိကဲ့သုိ႔ ေနေက်ာ္လေက်ာ္ေဆာက္လုပ္ျခင္း၊ လွည္းဦးတုိက္ ၾကမ္းျခင္းတုိ႔ျဖင့္ ေဆာက္လုပ္ထားသည့္ အေဆာက္အဦးသည္ အိမ္ျဖစ္ေစ၊ ရုံးျဖစ္ေစ၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းျဖစ္ေစ၊ မည္သည့္အေဆာက္အဦးဘဲျဖစ္ျဖစ္ ခုိက္တတ္သည္ဟု ၾကားဖူး၏။ မၾကာခဏေနမေကာင္းျဖစ္တတ္၏။ စီးပြါးေရး လူမႈေရး အဆင္မေျပျဖစ္တတ္၏။ ထိခုိက္အနာတရျဖစ္တတ္၏။ ကံဆုိးလွ်င္ အေသအေပ်ာက္မ်ားတတ္၏။ သူႀကီးကုိကိုေမာင္သည္ ထုိအေၾကာင္းအရာတုိ႔ကို ၾကားဖူးနား၀ရွိထားေလ၏။
ရပ္ရြာလူႀကီးမ်ားထံ ခြင့္ပန္ၿပီး သူႀကီးကိုကုိေမာင္သည္ ဘုန္းႀကီးေဘာဂါခန္းသုိ႔ ၀င္ေရာက္ေလ့လာ၏။ အခန္းတံခါးကို ေသာ့ခတ္ထားေသာေၾကာင့္ ေသာ့ကုိ အားလုံးသေဘာတူဖ်က္ဆီးၿပီး ၀င္ေရာက္ၾကျခင္းျဖစ္ေလ၏။ အခန္းတြင္းရွိပစၥည္းပစၥယအားလုံး လက္ရာမပ်က္ေသေသသပ္သပ္ရွိေနေလ၏။ ေသတၱာအားလုံး ဗီဒုိအားလုံးကို ေမႊေႏွာက္ရွာၾကည့္ေသာ္လည္း ေငြစေငြနဟူ၍ တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွ မေတြ႔ရေပ။ ထုိအေျခအေနတုိ႔ကုိ ၾကည့္ရႈၿပီး သူႀကီးကိုကိုေမာင္တစ္ေယာက္ စဥ္းစားခန္းဖြင့္ေနေလေတာ့၏။
"၁။ထုိေက်ာင္း၌ မေပ်ာ္ပုိက္ေတာ့၍ ဇာတိရပ္ရြာသုိ႔ အၿပီးျပန္သြားခ်င္လွ်င္လည္း ရပ္ရြာေဂါပကမ်ားကုိ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ထြက္ခြါသြားရမည္။
၂။ဘုန္းႀကီးကုိ ဓါးျမတုိက္ၿပီးဖမ္းေခၚသြားလွ်င္လည္း အခန္းတြင္းရွိ ပစၥည္းပစၥယမ်ား ဖရုိဖရဲ ျပန္႔ႀကဲေနရမည္။
၃။စိတ္ဓါတ္က်ၿပီးရုတ္တရက္ မိမိကုိယ္ကုိ တစ္ေနရာရာ၌ ေသေၾကာင္းႀကံစည္လွ်င္လည္း ပုိက္ဆံေငြသားတုိ႔ကုိ ယူေဆာင္သြားမည္မဟုတ္။
"မနက္ဖန္မွာ ရပ္ရြာလူႀကီးမ်ားအားလုံးႏွင့္ကုိရင္ေက်ာင္းသားေတြအကုန္လုံး ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာ စုဗ်ာ။ က်ေနာ္ စုံစမ္းေမးျမန္းစစ္ေဆးစရာေတြ ရွိေသးတယ္"
ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ရြာဦးေက်ာင္းအတြင္း၌ လာေရာက္နားေထာင္သူမ်ား၊ ကုိရင္ေက်ာင္းသားမ်ား၊ ရပ္ရြာလူႀကီးမ်ားျဖင့္ ၾကက္ပ်ံမက် လူစည္ကားေနေလေတာ့၏။ သူႀကီးကုိကိုေမာင္သည္ လူထုပရိသတ္ေရွ ့ေမွာက္၌ ဘယ္ဘက္လက္ျဖင့္ ေက်ာက္သင္ပုန္းကုိကုိင္ကာ ညာဘက္လက္ျဖင့္ ေက်ာက္တံခပ္တုိတုိတစ္ေခ်ာင္းကုိ ကုိင္ထားၿပီး အမႈကို စတင္စစ္ေဆးေလေတာ့၏။
"နားႏွင့္မနာ ဖ၀ါးႏွင့္နာပါ။ ရပ္ရြာထဲမွာ ဘုန္းႀကီးႏွင့္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ရည္ငံေနတယ္ဆုိတ့ဲ ေကာလာဟလသတင္းေကာ ရွိခဲ့ရဲ့လား"
ထုိကဲ့သုိ႔ စစ္ေဆးေမးျမန္းၿပီး သူႀကီးကုိကိုေမာင္တစ္ေယာက္ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚ ေက်ာက္တံျဖင့္ တစ္ဂ်စ္ဂ်စ္ေရးျခစ္လုိက္မွတ္ရင္း ပါးစပ္ကလည္း တစ္စုံတစ္ခုကို ေအာက္ပါအတုိင္း မတုိးမက်ယ္ ရြတ္ဆုိေနေလေတာ့၏။
ထုိကဲ့သုိ႔ ရြတ္ဆုိေနစဥ္၀ယ္ လူထုပရိသတ္ထဲမွ လူရြယ္တစ္ေယာက္ ျဖဳန္းကနဲ မတ္တပ္ထၿပီး--
"သူႀကီးမင္း... အဲဒီ လကၤာက ကၽြဲေပ်ာက္ ႏြားေပ်ာက္ႏွင့္ ဥစၥာေပ်ာက္ အေဟာအတြက္ စပ္ဆုိထားတဲ့ လကၤာပါ။ အခု ဘုန္းေတာ္ႀကီးေပ်ာက္ဆုံးတာနဲ႔ ဘာဆုိင္လုိ႔တုန္း"
"ေမာင္ရင္... မသိရင္ အသာေလးထုိင္ေန။ ၀င္မစြက္နဲ႔။ အဓိကက ဘုန္းႀကီးကုိ ျပန္ရွာေတြ႔ဖုိ႔ မဟုတ္လား"
ဟူ၍ ပုိၿပီး က်ယ္ေလာင္ျပတ္သားေသာ အသံျဖင့္ သူႀကီးကုိကိုေမာင္က ရဲရဲရင့္ရင့္ ျပန္ေဟာက္လုိက္ေတာ့မွ သေကာင့္သား ထုိင္ခ်သြားေလေတာ့၏။ သူႀကီးကုိကိုေမာင္သည္လည္း တနဂၤေႏြေန႔အေပ်ာက္အေဟာကုိ နိႆယေပါင္းစုံေပးၿပီး ပုံေဖာ္ေနေလေတာ့၏။
ထိုကဲ့သုိ႔ တြက္နည္းေပါင္းစုံျဖင့္ တြက္ခ်က္ၿပီးေသာအခါ ယံုၾကည္ခ်က္အျပည့္ျဖင့္ သူႀကီးကုိကုိေမာင္က ပရိသတ္တုိ႔အား ေမးခြန္းတစ္ခုေမးေလ၏။
"ေသခ်ာစမ္းစားၾကည့္ၾကပါဦး။ အလုပ္တစ္ခုခုအတြက္ သြားမယ္ဆုိၿပီး ထြက္သြားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ရွိေနေလမလား"
"က်ဳပ္သမီးအႀကီးမ ၾကည္ၿမိဳင္တစ္ေယာက္ေတာ့ မႏၱေလးဘက္ ေစ်း၀ယ္ထြက္ဦးမယ္ဆုိၿပီး တနဂၤေႏြေန႔က ထြက္ခြါသြားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူက မႏၱေလးက အ၀တ္အထည္ႏွင့္ဖိနပ္တုိ႔ကုိ သယ္ယူၿပီး ေရာင္းခ်ေနသူဆုိေတာ့ အခုလုိဘဲ မၾကာမၾကာ မႏၱေလးဆင္းၿပီး ေစ်းသြား၀ယ္ေလ့ရွိပါတယ္"
"ဟုတ္ၿပီ။ ဒီေလာက္ဆုိ လုံေလာက္ၿပီ။ အခု ကုိရင္ေက်ာင္းသားေတြကုိ ေမးမယ္။ ကုိရင္မ်ား ေက်ာင္းသားမ်ား ေသခ်ာစဥ္းစားၿပီး ေျဖဆုိပါ။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးႏွင့္မၾကည္ၿမိဳင္တုိ႔ တစ္ေနရာရာမွာ ေတြ႔ဆုံခဲ့တာ ရွိခဲ့ဖူးပါသလား"
"ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကပါဦး။ ေရတြင္းတို႔ ေရကန္တုိ႔ရွိတဲ့ တစ္ေနရာရာမွာ ေတြ႔ခဲ့ၾကသလားလုိ႔"
"ဟုတ္ၿပီ သူႀကီးမင္း။ သတိရသြားၿပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြေန႔မနက္ ၁၀ နာရီေလာက္က ဘုန္းႀကီးေရခ်ိဳးဖုိ႔ ေရတြင္းမွာ တပည့္ေတာ္ေရဆြဲေပးၿပီး ေရခ်ိဳးကန္ထဲထည့္ေပးပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးေရခ်ိဳးေနစဥ္မွာ မၾကည္ၿမိဳင္က ေရလာခပ္ပါတယ္။ ေသာက္ေရအတြက္ပါ။ အဲဒီအခါမွာ ဘုန္းႀကီးက မၾကည္ၿမိဳင္ကုိ ေမးပါတယ္"
"မၾကည္ၿမိဳင္ အပ်ိဳႀကီးစာရင္း၀င္ေနၿပီ မဂၤလာဆြမ္းေကၽြးဖုိ႔ အစီအစဥ္မရွိေသးဘူးလား "
"ဘုန္းဘုန္းရယ္.. တပည့္ေတာ္မကုိ လာႀကိဳက္တဲ့သူမွ မရွိတာ၊ ၿပီးေတာ့ တပည့္ေတာ္မက ဒီေလာက္ ရုပ္ဆုိးေနေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ႀကိဳက္မဲ့သူ ရွိလာမွာလဲ မဟုတ္ပါဘူး"
"ဘာလုိ႔မျဖစ္ႏုိင္ရမွာလဲ။ မၾကည္ၿမိဳင္ကုိ ႀကိဳက္ေနတဲ့ အဲဒီသူကုိ က်ဳပ္ သိေနတယ္"
"က်ဳပ္ထင္တယ္ဆုိေနမွဘဲ။ ကဲဗ်ာ... က်ဳပ္ထင္တယ္။ က်ဳပ္ထင္တယ္" (ဟူ၍ ဘုန္းႀကီးသည္ မိမိလက္၀ါးျဖင့္ မိမိရင္ဘတ္ကုိပုတ္ကာ အားရပါးေျပာေနေလေတာ့၏။)
"အဲဒီလုိ အျပန္အလွန္ေျပာၿပီး ရယ္ေမာေနၾကတာကုိ တပည့္ေတာ္ေတြ႔ခဲ့ၾကားခဲ့ရပါတယ္ သူႀကီးမင္း"
သူႀကီးကုိကိုေမာင္သည္ အထက္ပါ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္၏ ရွင္းျပမႈကုိၾကားရၿပီးေနာက္ သူ၏ (အုိ-ၾကင္-ရာ= ဥဒေက)ဟူသည့္ တြက္ခ်က္နည္းမွန္ကန္ေနသျဖင့္ အေက်နပ္ႀကီး ေက်နပ္ေနေလေတာ့၏။ ၿပီးေနာက္ ဘုန္းႀကီး (၅+၂) ႏွင့္ ၾကည္ၿမိဳင္ (၂+၅)တုိ႔ အခ်င္းခ်င္း ကက္ကင္းျပန္ေနၾကသည္ကုိ ေတြ႔ရွိရကား ပုိ၍ပင္ ေက်နပ္မႈျဖစ္ေပၚ၍ေနေလေတာ့သတည္း။
"က်န္တဲ့အပုိင္းကေတာ့ လြယ္သြားပါၿပီ။ ဘုန္းႀကီးဟာ ေက်ာင္းရဲ့အေရွ ့ဘက္အေပါက္က ထြက္ခြါသြားၿပီး ေက်ာင္းရဲ့ ရာဟုေဒါင့္ဘက္မွာရွိတဲ့ ေရအမည္ပါတဲ့ ရြာတစ္ရြာမွာ ရွိေနလိမ့္မယ္။ ရာဟုေဒါင့္ဘက္က ေရအမည္ပါတဲ့ ရြာရွိမရွိ အားလုံးစဥ္းစားေပးၾကပါ"
"ဒီကေန မုိင္ငါးဆယ္ေလာက္မွာ ေရ၀န္းဆုိတဲ့ရြာတစ္ရြာရွိပါတယ္။ ဒီကေနၾကည့္ရင္ ရာဟုေဒါင့္အရပ္ဘက္ျဖစ္ပါတယ္ သူႀကီးမင္း"
"ကဲဗ်ာ.. ဒါျဖင့္ ေမာ္ေတာ္ဆုိင္ကယ္ သုံးေလးစီးႏွင့္အဲဒီရြာကုိ လူလြတ္လုိက္ပါ။ အဲဒီကိုေရာက္ရင္ ပထမဆုံးဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းကုိ သြားပါ။ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ကုိ အခုရက္ပုိင္းအတြင္း သာသနာ့ေဘာင္မွာ မေပ်ာ္ပိုက္ေတာ့လုိ႔ သိကၡာလာခ်တဲ့ ဘုန္းႀကီးရွိမရွိေမးၾကည့္ပါ။ ၿပီးရင္ ရပ္ကြက္လူႀကီးထံသြားၿပီး လက္ထပ္စာခ်ဴပ္လာလုပ္တဲ့သူ ရွိမရွိေမးၾကည့္ပါ။ တကယ္လုိ႔ သူတုိ႔ (ဘုန္းႀကီးႏွင့္ၾကည္ၿမိဳင္)ႏွစ္ေယာက္လုံးကုိ ေတြ႔ရွိခဲ့ရင္ ဆုိင္ကယ္ႏွင့္တစ္ပါတည္း ေခၚေဆာင္လာခဲ့ပါ"
ဟူ၍ အစီအစဥ္ကုိ စနစ္တက်ခ်ၿပီး ေတြ႔ဆုံေမးျမန္းစစ္ေဆးျခင္းအလုပ္ကုိ ရပ္နားလုိက္ေလ၏။
"ၾကည္ၿမိဳင္ကံေကာင္းပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးမွ လူထြက္ၿပီးမယူရင္ သူဒီတစ္သက္ ေယာက်္ားရကိန္းမရွိဘူး။ ဒီေလာက္ရုပ္ဆုိးတာ"
"ဘုန္းႀကီးလဲ ကံေကာင္းပါတယ္။ မိန္းမမရလုိ႔ ဘုန္းႀကီးတက္၀တ္ခဲ့တာ။ အခု ၾကည္ၿမိဳင္ႏွင့္ရသြားၿပီဆုိေတာ့ ကံေကာင္းတာေပါ့။ သူ႔ကုိလဲ ၾကည္ၿမိဳင္မွ မယူရင္ ဘယ္သူမွ ယူမဲ့သူရွိမွာ မဟုတ္ဘူး"
စသည့္စသည့္ တီးတုိးစကား အတင္းအဖ်င္းစကား၊ ဟိုဟုိဒီဒီစကားတုိ႔သည္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွ ရြာအျပန္လမ္းတစ္ေလ်ာက္၌ ဆူညံလ်က္ရွိေနေလေတာ့၏။
ေနာက္တစ္ေန႔၌ ရြာထဲလူရြယ္ငါးေယာက္ကုိ ေမာ္ေတာ္ဆုိင္ကယ္ငါးစီးျဖင့္ ေရ၀န္းရြာသို႔ လြတ္လုိက္ေလ၏။ သူႀကီးကုိကုိေမာင္၏ တြက္ကိန္းသည္ ကြက္တိပင္ျဖစ္၏။ ထုိဆုိင္ကယ္ငါးစီး ေရ၀န္းရြာသုိ႔ေရာက္သည့္အခါ ရြာဦးေက်ာင္းသုိ႔ ပထမဦးဆုံးသြားေရာက္ၾက၏။ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ကုိ ေမးေလ်ာက္ၾကည့္သည့္အခါ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါး သိကၡာလာခ်ေၾကာင္း သိရ၏။ ထုိ႔ေနာက္ ရြာလူႀကီးအိမ္သို႔ သြားေရာက္စုံစမ္းသည့္အခါ စုံတြဲတစ္တြဲသူ႔အိမ္၌ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္လက္မွတ္လာထုိးေၾကာင္း၊ ရြာအတြင္းက အိမ္တစ္အိမ္၌ တည္းခုိသြားေၾကာင္း၊ ယေန႔မနက္ပိုင္းကမွ မႏၱေလးသုိ႔ ဆင္းမည္ဆုိၿပီး ေကာလင္းဘူတာသုိ႔ ေမာ္ေတာ္ဆုိင္ကယ္အငွားျဖင့္ ထြက္ခြါသြားေၾကာင္းသိရွိရေလ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဆုိင္ကယ္ငါးစီးလုံး ေကာလင္းဘူတာသုိ႔ ဒုံးစုိင္းၾကရေလေတာ့၏။ ေကာလင္းသုိ႔အေရာက္တြင္ ဘုန္းႀကီးလူထြက္စုံတြဲ ရထားေပၚသို႔ တက္ခါနီးဆဲဆဲ၌ အတင္းအဓမၼေခၚေဆာင္လာၿပီး က်ီးပင္ရြာသုိ႔ ျပန္ခဲ့ၾကေလေတာ့၏။ က်ီးပင္ရြာအ၀င္လမ္း၌မူ ဘုန္းႀကီးလူထြက္၏ မ်က္ႏွာႀကီးသည္ စပ္ၿဖီးၿဖီးႀကီးျဖစ္ေနၿပီး ၾကည္ၿမိဳင္၏ မ်က္ႏွာ၌မူ ရွက္ေသြးဖ်န္းလ်က္ ရွိေနေလ၏။
က်ီးပင္ရြာသုိ႔ ျပန္ေရာက္သည့္အခါ ဦးလူေမာင္တစ္ေယာက္ တစ္စခန္းထေလ၏။ သူ႔သမီးကုိ ဘုန္းႀကီးလူထြက္ႏွင့္သေဘာမတူႏုိင္၊ အတင္းကြာရွင္းခုိင္းမည္ဟု ဆုိ၏။ ရြာသူရြာသားမ်ားကလည္း ၾကည္ၿမိဳင္ကို အျပစ္တင္ၾကေလ၏။ ၾကည္ၿမိဳင္ေၾကာင့္ဘုန္းႀကီးလူထြက္ရသည္၊ ဘုန္းႀကီးမရွိလွ်င္ ဘုန္းႀကီးအသစ္ျပန္ရွာရမည္၊ ဘုန္းႀကီးအသစ္ျပန္ရွာလွ်င္ ပိုက္ဆံေတြေတာက္ေတာက္လဲ ကုန္ျပန္ၾကဦးမည္ ဟူ၍ တစ္စီတစ္တန္းႀကီးစဥ္းစားကာ ေတာက္တစ္ေခါက္ေခါက္ ရွိေနၾကေလေတာ့၏။
ထုိကဲ့သုိ႔ေသာ မေျပလည္မႈမ်ားကို သူႀကီးကုိကိုေမာင္တစ္ေယာက္ ေခါင္းေအးစြာျဖင့္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ေပးလုိက္ရေလ၏။
"က်ေနာ္သည္ က်ီးပင္ရြာသူႀကီးမဟုတ္ပါ။ တုံဖလားရြာသူႀကီးသာျဖစ္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း က်ေနာ့္ထံသို႔ အားကုိးတစ္ႀကီးလာေရာက္အကူအညီေတာင္းမႈေၾကာင့္ မအားလပ္သည့္ၾကားထဲမွပင္ တစ္ကူးတစ္က လိုက္ပါၿပီး ဤအမႈကို ေဖာ္ထုတ္ေပးခဲ့သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိအမႈကုိ ဆုံးခန္းတိုင္ေအာင္ က်ေနာ္ေဆာင္ရြက္မည္။ မည္သူမွ် ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ခြင့္မျပဳပါ။ အမိန္႔။
၁။ဘုန္းႀကီးလူထြက္ႏွင့္ၾကည္ၿမိဳင္တုိ႔သည္ အရြယ္ေရာက္ၿပီးသူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ အခ်င္းခ်င္းအလုိတူစြာ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္၌လည္း လက္မွတ္ထုိးၿပီးျဖစ္ေလသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ၄င္းတုိ႔အား အတင္းအဓမၼခြဲခြါေစျခင္းမျပဳလုပ္ရ။
၂။၄င္းတုိ႔ႏွစ္ဦးအား ရြာ၏တစ္ေနရာ ေျမလြတ္သည့္ေနရာ၌ တစ္ရြာလုံးမွ တာ၀န္ယူကာ ယာယီအိမ္တစ္လုံးေဆာက္လုပ္ေပးရမည္။
၃။ရြာဦးဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းသည္ ေနေက်ာ္လေက်ာ္ေဆာက္လုပ္ထားျခင္း၊ လွည္းဦးတုိက္ ၾကမ္းခင္းထားျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထုိေက်ာင္းကို ဖ်က္ၿပီး ေက်ာင္းအသစ္ျပန္လည္ေဆာက္လုပ္ရမည္။
အထက္ပါကဲ့သုိ႔ တရားစီရင္ဆုံးျဖတ္မႈ ျပဳလုပ္ေပးထားခဲ့ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔၌ သူႀကီးကုိကိုေမာင္သည္ ရြာသူရြာသားမ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ကာ က်ီးပင္ရြာမွ တုံးဖလားရြာသုိ႔ ေမာ္ေတာ္ဆုိင္ကယ္အကူအညီျဖင့္ ျပန္လာခဲ့ေလ၏။
ဟူေသာအသံတုိ႔သည္ တစ္စတစ္စ ေ၀း၍ေ၀း၍က်န္ရစ္ခ့ဲေလ၏။ တကယ္စိတ္ရင္းအမွန္န႔ဲ ေမတၱာပို႔ဆုေတာင္းေပးၾကျခင္းေလာ၊ ရြဲ ့၍ဆုေတာင္းေပးၾကျခင္းေလာ၊ ရြာသူႀကီးက အတင္းအၾကပ္ဆုေတာင္းခုိင္းေသာေၾကာင့္ေလာ။ မည္သုိ႔ပင္ဆုိေစကာမူ ထုိက်ီးပင္ရြာသူရြာသားတုိ႔၏ ဆုေတာင္းေမတၱာပုိ႔သံတုိ႔သည္ ၾကည္ႏူးဖြယ္အတိပင္ျဖစ္ေခ်ေတာ့၏။
ထုိအမႈစီရင္းထုံးျဖစ္ပြါးၿပီးေနာက္ပုိင္း တစ္ႏွစ္ခန္႔အၾကာ၌ သူႀကီးကုိကိုေမာင္အိမ္၀င္းအတြင္းသုိ႔ လင္မယားစုံတြဲတစ္တြဲ ေရာက္လာေလ၏။ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္သူက ေမြးကင္းစ ကေလးတစ္ဦးကို ေပြ႔ခ်ီထားေလ၏။ ေယာက်္ားျဖစ္သူက စကားစေျပာ၏။
"ဆုိပါေတာ့ သူႀကီးမင္း။ သူႀကီးမင္းကုိ လာေတြ႔ရင္း ကေလးနာမည္ေပးဖုိ႔ အကူအညီလာေတာင္းတာပါ"
"ဟာ လုပ္ၿပီ။ က်ေနာ္က ေဗဒင္ဆရာမွ မဟုတ္တာ"
"ဘယ္လုိဘဲျဖစ္ျဖစ္ပါ သူႀကီးမင္း။ သူႀကီးေပးတဲ့ နာမည္အတိုင္း က်ဳပ္တုိ႔သားေလးကုိ နာမည္ေပးခ်င္လုိ႔ပါ။ သူႀကီးေက်းဇူးေၾကာင့္ က်ဳပ္တုိ႔ေအးေအးေဆးေဆး က်ီးပင္ရြာမွာ ေနခြင့္ရခဲ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးေမြးၿပီးခ်င္းခ်င္း သူႀကီးမင္းကို သတိရၿပီး အခုလုိ လာခဲ့တာပါ။ သူႀကီးမင္း က်ဳပ္တုိ႔ကေလးအတြက္ နာမည္ေပးေပးပါေနာ္"
"ကဲဗ်ာ... ဒါျဖင့္.. ကေလးက ေယာက်္ားေလးလား၊ မိန္းခေလးလား"
""သူ႔ကို ႏုိင္လုိ၊ ဆ ကိုခုိ။ ေရႊသြတ္ ေငြသြတ္၊ ပဥၥပြတ္" လုိ႔ ဆုိရုိးရွိတဲ့အတြက္ ခင္မ်ားတုိ႔ရဲ့ သားေလးကုိ ပဥၥပြတ္နာမည္ေပးလုိက္မယ္ဗ်ာ။ ဒါမွ ေရႊေတြေငြေတြ အမ်ားႀကီး ၀င္လာမွာ။ ဘုန္းၾကည္ လုိ႔ နာမည္ေပးလုိက္ပါတယ္။ ၾကာသပေတးအစႏွင့္တနလၤာအဆုံးဆုိေတာ့ ပဥၥပြတ္ ကြက္တိပါဘဲ"
"ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ သူႀကီးမင္း။ သားေလးေရ... ဘုန္းၾကည္ေရ..... ဟဲေတာ့...ၾကည့္စမ္းပါဦး.. သားေလး ဘုန္းၾကည္က ၿပဳံးေနတယ္။ သူ႔နာမည္ကုိ ေခၚမွန္းသိေနတယ္"
"ဒါန႔ဲ စကားမစပ္။ ခင္မ်ားတုိ႔ ရြာဦးေက်ာင္းကို ဘယ္လုိ စီရင္ေနၾကသလဲ"
"အခုဆုိ ေက်ာင္းေဟာင္းကို အားလုံးဖ်က္လုိက္ၾကပါၿပီ။ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းအသစ္တည္ေဆာက္ဖုိ႔ ပႏၷက္လဲ ရုိက္ၿပီးပါၿပီ။ အုတ္တုိက္ေက်ာင္းေဆာက္မွာမုိ႔ ရြာသူရြာသားေတြစုေပါင္းၿပီး အုတ္ဖုတ္တဲ့အလုပ္ကုိ လုပ္ေနၾကပါတယ္ သူႀကီးမင္း။ ေက်ာင္းေဆာက္ၿပီးမွဘဲ ဘုန္းႀကီးအသစ္ပင့္ၿပီး ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္အျဖစ္ တင္ေျမွာက္ၾကမွာပါသူႀကီးမင္း"
ထုိသုိ႔ေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားေတြ႔ႀကဳံခဲ့ၿပီးေနာက္ပုိင္းတြင္ သူႀကီးကုိကိုေမာင္သည္လည္း အေရးအေၾကာင္းတစ္ခုျဖင့္ ပညာသင္ၾကားရန္ ဘိလပ္သုိ႔ ထြက္ခြါလာခဲ့ေလ၏။ ဘိလပ္သုိ႔ ေရာက္ၿပီး တစ္ႏွစ္ခြဲခန္႔အၾကာတြင္ သူႀကီးကုိကုိေမာင္ထံသုိ႔ စာတစ္ေစာင္ေရာက္ရွိလာေလ၏။ ဗမာျပည္မွ ပို႔ခဲ့သည့္စာပင္တည္း။
က်န္းခန္႔သာလုိ႔မာပါစခင္မ်ာ။ က်ဳပ္တုိ႔ကေတာ့ ေမာင္ဘုန္းၾကည္ရဲ့ မိဘမ်ားပင္ျဖစ္ၾကပါသည္။ သူႀကီးမင္းေပးခဲ့သည့္ နာမည္က အရမ္းအက်ိဳးေပးပါသည္။ စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းမ်ားလည္း ေမာင္ဘုန္းၾကည္ရဲ့ ကံဇာတာေၾကာင့္ အဆင္ေျပပါသည္။ ေရႊသြတ္ ေငြသြတ္၊ ပဥၥပြတ္ ဆုိသည့္အတိုင္း သားေလးဘုန္းၾကည္၏ ပဥၥပြတ္နာမည္ေၾကာင့္ ေငြအ၀င္အရမ္းေျဖာင့္ပါသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္လခန္႔က ေမာင္ဘုန္းၾကည္နာမည္ႏွင့္ေအာင္ဘာေလထီတစ္ေစာင္ထုိးခဲ့ရာ သိန္းငါးရာဆုႀကီးေပါက္ခဲ့ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ က်ီးပင္ရြာဦးေက်ာင္းေဆာက္လုပ္ျခင္း၌ က်န္ရွိသမွ် အစိတ္အပုိင္းအားလုံးကို က်ဳပ္တုိ႔မိသားစု တာ၀န္ယူဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ထားၿပီးျဖစ္ပါသည္။ သူႀကီးမင္းကိုလဲ ဧည့္ခံပြဲေကာင္းေကာင္းျပဳလုပ္ၿပီး ဂုဏ္ျပဳခ်င္ပါေသာေၾကာင့္ ဗမာျပည္ျပန္ေရာက္သည့္အခါ က်ဳပ္တုိ႔ က်ီးပင္ရြာကုိ ေရာက္ေအာင္လာခဲ့ဖုိ႔ ဖိတ္ေခၚပါသည္။
သူႀကီးကုိကုိေမာင္သည္ ထုိစာကုိ ဆုံးေအာင္ဖတ္ၾကည့္ၿပီး ၿပဳံးစိစိျဖစ္ေနေလေတာ့၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ထုိဘုန္းႀကီးလူထြက္၏ ကေလးကုိ နာမည္ေပးရာ၌ ခပ္ရြ႔ဲရြဲ ့ခပ္ေႏွာက္ေႏွာက္ ျပဳလုပ္ခ်င္စိတ္ေပါက္ေသာေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးႏွင့္ၾကည္ၿမိဳင္တုိ႔၏ ေရွ ့ဆုံးစာလုံးတုိ႔ကုိ ယူကာ ဘုန္းၾကည္ဟူ၍ ေပးခဲ့ျခင္းပင္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။ အကယ္၍ ထုိလင္မယား စုံတြဲသည္ အျဖစ္မွန္ကုိ သိရွိခဲ့လွ်င္မူ သူႀကီးကုိကိုေမာင္ကုိ ေကာ္ဆဲေနမည္လားမသိ။ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ သူတုိ႔အိမ္ေထာင္စု ခ်မ္းခ်မ္းသာသာရွိေၾကာင္း ၾကားသိရသည္ကေတာ့ သူႀကီးကုိကိုေမာင္အတြက္ မဟာမဂၤလာတစ္ပါးပင္ျဖစ္ေနေခ်ေတာ့၏။
ထုိအေၾကာင္းအရာအျဖစ္အပ်က္အျပည့္အစုံကို သူႀကီးကုိကုိေမာင္သည္ သူတက္ေရာက္ပညာသင္ၾကားေနသည့္ လန္ဒန္ယူနီဗာစီတီက ပေရာ္ဖက္ဆာ ေဒါက္တာေဒးဗစ္ဂ်နက္ကအား စကားစပ္မိ၍ ျပန္လည္ေျပာျပမိေသာအခါ ပေရာ္ဖက္ဆာႀကီးသည္ တဟားဟား တ၀ါး၀ါး ရယ္ေမာၿပီး... "Oh My God, Ko Ko Mg!! You are very intelligent, but a bit stupid" ဟူ၍ ေကာင္းခ်ီးၾသဘာ ေထာပနာ ျပဳေနေလေတာ့သတည္း။
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
အင္တာနက္ကြန္ယက္ႀကီး ကမၻာတစ္၀ွမ္းလုံးျဖန္႔က်က္ေနစဥ္၀ယ္ သူႀကီးကုိကုိေမာင္အုပ္ခ်ဳပ္ေနသည့္ တုံးဖလားရြာ၌မူ အိမ္သာတက္ျခင္းအမႈျဖင့္ ရႈပ္ေထြးလ်က္ရွိေနေပ၏။ ထုိအမႈသည္ ရြာအတြင္းမွ စတင္ခဲ့သည့္အမႈမဟုတ္။ ရြာဦးေက်ာင္းမွ စတင္ျဖစ္ပြါးခဲ့သည့္ အမႈပင္ျဖစ္ေခ်၏။ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္က...
"ဤအမႈသည္ ၀ိနည္းဓမၼကံက်င့္ထုံးႏွင့္ဆုံးျဖတ္၍မျဖစ္ႏုိင္ေခ်။ ေလာကဥပေဒႏွင့္ဆုံးျဖတ္မွ သင့္ေလ်ာ္ေခ်ေတာ့မည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိအမႈအား ဘက္စုံေတာ္သည့္ ရြာသူႀကီးကိုကိုေမာင္လက္သုိ႔ အၿပီးသတ္လြဲအပ္လုိက္သည္"
ဟူ၍ လူသူဗုိလ္ပါပရိသတ္အလယ္၌ ေဖာ္ျပပါ အမႈကုိ ရြာသူႀကီးကုိကိုေမာင္လက္ထဲသုိ႔ ထုိးအပ္ခဲ့ေလ၏။
တုံးဖလားရြာဦးေက်ာင္းကို လြန္ခဲ့သည့္ ၁၅ႏွစ္ လြန္ႏွစ္မ်ားက စတင္တည္ေထာင္ခဲ့၏။ ရြာအၾကားႏွင့္သုႆာန္အၾကားရွိ ေတာအုပ္ႀကီးကုိ ခုတ္ထြင္ၿပီး ရြာဦးေက်ာင္းကို တည္ေထာင္ထား၏။ ေက်ာင္း၀င္းပရ၀ုဏ္ခုတ္ထြင္ရွင္းလင္းၿပီး ၿခံတံတုိင္းကာရံစဥ္က သုႆာန္ေျမအနည္းငယ္သည္ ရြာဦးေက်ာင္း၀င္းထဲ ပါခ့ဲေလသတတ္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ (လူႀကီးမ်ားေျပာစကားအရ) ရြာဦးေက်ာင္း၌ တေစၦသရဲမ်ား ရံဖန္ရံခါ လာေရာက္ေမႊေႏွာက္တတ္ေလသတတ္။
ရြာဦးေက်ာင္း၀င္းအတြင္း၌ အိမ္သာႏွစ္လုံးရွိ၏။ တစ္လုံးသည္ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္အတြက္ျဖစ္ၿပီး က်န္တစ္လုံးသည္ ကုိရင္ႏွင့္ေက်ာင္းသားတုိ႔အတြက္ျဖစ္သည္။ ႏွစ္လုံးလုံးကုိပင္ ေရွးစတုိင္လ္ ေျမက်င္းေပၚ (တုိင္ေလးတုိင္စုိက္ထူၿပီး) တည္ေဆာက္ထားျခင္းျဖစ္၏။ ပ်ဥ္ခင္း ပ်ဥ္ကာ သကၠယ္မုိး ျဖစ္၏။ အိမ္သာအေဆာက္အဦသည္ ဆယ္ေပပတ္လည္ခန္႔က်ယ္၏။ က်င္းအနက္သည္ ၁၅ ေပခန္႔စီ ရွိ၏။ မုိးကာလ၌ အိမ္သာက်င္းထဲ ေရမ်ားရွိေနတတ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အိမ္သာတက္လွ်င္ ပလုံ.. ပလုံ ဟူေသာ အသံကုိ ၾကားရၿမဲျဖစ္၏။ ၀မ္းေလ်ာလွ်င္မူကား ဖလပ္ ဖလပ္ ဟူေသာ အသံကုိသာ ၾကားရေလ့ရွိ၏။ ေဆာင္းကာႏွင့္ေႏြကာလတုိ႔၌မူ ပလုံ... ပလုံ အသံမ်ားအစား.. ဘုတ္.. ဘုတ္..ဟူေသာအသံ၊ ဖလပ္.. ဖလပ္...အသံမ်ားအစား ေဖာက္..ေဖာက္ ဟူေသာအသံမ်ားသာ ၾကားရေလ၏။ ထုိအသံမ်ားကုိ အေလးစြန္႔ၿပီး စကၠန္႔ပုိင္းအတြင္းၾကားရျခင္းပင္ျဖစ္ေလ၏။ ထုိအသံမ်ားသည္ပင္ အိမ္သာတက္ျခင္း၏ အုိင္ဒီ တစ္ခု ျဖစ္ေနေလေတာ့၏။
ေက်ာင္း၀င္းအတြင္း သုႆာန္ေျမပါလာျခင္း၊ သုႆာန္ႏွင့္နီးကပ္ေနျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ တေစၦသရဲေျခာက္ျခင္းတုိ႔သည္ ရြာဦးေက်ာင္း၌ ေရပန္းစားလ်က္ရွိေနေလ၏။ တေစၦသရဲေျခာက္ပုံတုိ႔မွာ မ်ားစြာရွိ၏။ အဆုိး၀ါးဆုံးမွာ အိမ္သာတက္စဥ္အေျခာက္လွန္႔ခံရျခင္းပင္ျဖစ္ေလ၏။ ေျခာက္လွန္႔ပုံတုိ႔မွာ ညဘက္အခ်ိန္အခါတြင္ အိမ္သာတက္ေနစဥ္ အိမ္သာထဲသုိ႔ အ၀င္၌ တံခါးအေပၚမွ ဦးေခါင္းကို လွန္း၍ပုတ္ျခင္း၊ အိမ္သာနံရံကုိ တစ္ဒုံးဒုံးထုျခင္း၊ အေလးစြန္႔ၿပီးသည့္အခါ ပလုံ ပလုံ ဖလပ္ ဖလပ္ ဘုတ္ ဘုတ္ ေဖာက္ ေဖာက္ ဟူေသာ အသံတုိ႔ မၾကားရျခင္း၊ အေလးစြန္႔ျခင္းကိစၥၿပီးဆုံးသည့္အခါ စအုိ၀ကုိ လ်ာျဖင့္လာလ်က္ျခင္း၊ စအုိ၀ကုိ ေလျဖင့္ မႈတ္ျခင္း စသည္တုိ႔ျဖစ္၏။
ၾကားဖူးသည္မွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ၀မ္းခ်ဳပ္သူတုိ႔သည္ ဦးေခါင္းအပုတ္ခံရျခင္း၊ အိမ္သာနံရံကုိ တဒုံးဒုံးအထုခံရျခင္းတုိ႔ႏွင့္ႀကဳံေတြ႔ရၿပီး ၀မ္းမွန္သူ ၀မ္းေလ်ာသူတုိ႔သည္ စအုိ၀ကုိ လ်ာျဖင့္အလ်က္ခံရျခင္း၊ အေလးေအာက္သုိ႔ျပဳတ္က်သံ မၾကားရျခင္း၊ စအုိကုိေလျဖင့္အမႈတ္ခံရျခင္းတို႔ ႀကဳံေတြ႔ရေလ့ရွိ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိတေစၦသရဲတုိ႔ကုိ ခ်ီးစားတေစၦ၊ ခ်ီးစားသရဲ ဟူ၍ နာမည္ေပးထားၾကေလ၏။
ရြာဦးေက်ာင္း၌ ကုိရင္ ေက်ာင္းသား စုစုေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ရွိ၏။ ညဘက္၌ တေစၦသရဲေၾကာက္ၾကေသာေၾကာင့္ အိမ္သာသုိ႔ သြားၿပီး အေလးစြန္႔၀ံ့သည့္သူမရွိေခ်။ မထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္သည့္အခါ နီးစပ္ရာေနရာတုိ႔၌ တုိးတုိးတိတ္တိတ္ အေပါ့အေလးသြားထားၾကေလ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေက်ာင္း၏ နံရံေဒါင့္မ်ား တိုင္မ်ား၌ ခ်ီးေသးတုိ႔ျဖင့္ ေပက်ံၿပီး ႏွံေစာ္လ်က္ရွိေနေခ်ေတာ့၏။ ထုိသည္ကုိ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္သိရွိၿပီး "ညဘက္ အိမ္သာတက္ခ်င္လွ်င္ အေဖာ္ေခၚသြားရမည္၊ ေခၚ၍ မလုိက္သည့္သူကုိ ႀကိမ္ဒဏ္ ၁၀ ခ်က္ေပးမည္၊ ေက်ာင္းေပၚ၌ အေပ့ါအေလးစြန္႔သူကုိ ႀကိမ္ဒဏ္အခ်က္ ၂၀ ေပးမည္၊ မည္သူစြန္႔သည္ဟု မေပၚေပါက္လွ်င္ အားလုံးကို ႀကိမ္ဒဏ္အခ်က္ ၃၀ စီေပးမည္" ဟူ၌ ကုိရင္ေက်ာင္းသားမ်ားအေပၚ အမိန္႔ထုတ္ေလေတာ့၏။
ထုိေန႔မွစ၍ ကုိရင္ေက်ာင္းသားတုိ႔သည္ အိမ္သာတက္ခ်င္လွ်င္ အေဖာ္ေခၚၿပီးသြားေလ့ရွိၾက၏။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ညဘက္၌ အိမ္သာတက္ခ်င္ၾကသည့္ ကုိရင္ေက်ာင္းသားမ်ား တစ္ေယာက္မကဆုံေလ့ရွိၾက၏။ ေၾကာက္၍ေအာင့္အီးထားသည့္တုိင္ တစ္ေယာက္ေယာက္က အိမ္သာတက္ခ်င္သည္ဟု အသံျပဳလွ်င္ အိမ္သာတက္ခ်င္သည့္အျခားသူကုိေတြ႔ရေလ့ရွိ၏။ အိမ္သာမတက္ခ်င္ဘဲ အေဖာ္လုိက္သြားရလွ်င္လည္း အျပင္ဘက္၌ တစ္ေယာက္ထဲ ထုိင္ေစာင့္ရမည္ကုိ ေၾကာက္လန္႔၍ အိမ္သာထဲ၀င္ကာ အူး..အဲ ညစ္ၿပီး အေလးစြန္႔ေလ့ရွိၾက၏။ ဤပုံဤနည္းျဖင့္ ဒြယံဒြယံ အိမ္သာတက္ၾကသည့္ ဓေလ့သည္ တုံးဖလားရြာဦးေက်ာင္း၏ ျပယုဂ္တစ္ခုျဖစ္ေနေခ်ေတာ့၏။
ႏွစ္ေယာက္အတူ အိမ္သာတက္ျခင္းဆုိသည္မွာ အိမ္သာေဘာင္ေပၚ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထုိင္ကာ ႏွစ္ေယာက္သား ေက်ာခ်င္းကပ္ၿပီး အေလးစြန္႔ၾကျခင္းပင္ျဖစ္၏။ ကိစၥ၀ိစၥၿပီးသည့္အခါ ခ်ီးတုတ္ခေနာင္း(၀ါးျခမ္းစိပ္)ႏွင့္ သုတ္သင္ေလ့ရွိၾက၏။ အသုံးျပဳၿပီး တုတ္ခေနာင္းကုိ အိမ္သာက်င္းထဲသုိ႔ ပစ္ခ်ေလ့ရွိၾက၏။ တစ္ခါတစ္ရံ၌မူ တုတ္ခေနာင္းကုိ ခပ္ရွည္ရွည္စိပ္ထားၿပီး အေလးစြန္႔ျခင္းကိစၥၿပီးသည့္အခါ ႏွစ္ေယာက္သား တုိင္ပင္ၿပီး တုတ္ခေနာင္းတစ္ေခ်ာင္းတည္းျဖင့္ ႏွစ္ေယာက္လုံး၏ စအုိ၀အညစ္အေၾကးကုိ ၿပိဳင္တူသုတ္သင္ေလ့ရွိၾက၏။ ခဲတစ္လုံးတည္းျဖင့္ ငွက္ႏွစ္ေကာင္ပစ္သကဲ့ပင္တည္း။
တစ္ည၌ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားမ်ားျဖစ္သည့္ ထြန္းခင္ႏွင့္ေက်ာ္ႏုိင္တုိ႔သည္ ႏွစ္ေယာက္အတူ အိမ္သာသြားတက္ၾက၏။ တုတ္ခေနာင္း(၀ါးျခမ္းစိပ္)တစ္ခု ခပ္ရွည္ရွည္ကို နီးရာကဆြဲယူၿပီး ႏွစ္ေယာက္အတူသုတ္သင္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ထားၾက၏။ ထြန္းခင္သည္ ကိစၥ၀ိစၥၿပီးခ်ိန္၌ ေက်ာ္ႏုိင္ကုိ အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီလား ဟူ၍ ေမး၏။ ေက်ာ္ႏုိင္က မီးစိမ္းျပလိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ ထြန္းခင္သည္ အညစ္အေၾကးသုတ္သင္ရန္ ယူေဆာင္လာသည့္ တုတ္ခေနာင္း(၀ါးျခမ္းစိပ္)ရွည္ကို စအို၀ေအာက္သုိ႔ ထုိးပုိ႔လုိက္၏။ ထုိအခ်ိန္၌......
"အားးးးးးးးးး သ..သ...သရဲ...ကိုက္တယ္................"
ဟူေသာ ေက်ာ္ႏုိင္၏ စူးစူးရွရွ သံကုန္ဟစ္ေအာ္လုိက္သည့္ အသံသည္ ညဥ့္အေမွာင္ကုိ ေဖာက္ထြင္းသြားေလေတာ့၏။ ႏွစ္ေယာက္သား သရဲေျခာက္သည္ဟုမွတ္ယူကာ ခ်ီးတုတ္ခေနာင္းကို ပစ္ခ်ထားခဲ့ၿပီး အိမ္သာထဲမွ ထြက္ေျပးလာခဲ့ၾကေလ၏။ ေက်ာင္းေပၚေရာက္လာၿပီးေနာက္ ေက်ာ္ႏုိင္မွာ ဖင္နာသည္ဆုိၿပီး ဖင္ကုိလက္၀ါးျဖင့္အုပ္ကာ တစ္ရႈပ္ရႈပ္ငုိယုိၿပီးေနာက္ ေမ့ေျမာသြားေလေတာ့၏။
ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္သည္လည္း ေအာ္ဟစ္ဆူညံသံေၾကာင့္ တရားရႈမွတ္ေနရာမွထလာၿပီး ကုိရင္ေက်ာင္းသားမ်ား အိပ္စက္ရာေနရာသုိ႔ လာခဲ့ေလ၏။ အေၾကာင္းစုံေမးျမန္းၿပီးေနာက္ ေမ့ေျမာေနသည့္ ေက်ာ္ႏုိင္ကုိ ႏွာႏွပ္ေပးေစၿပီး သတိရေစ၏။ ထုိ႔ေနာက္ ေက်ာ္ႏုိင္၏ ဖင္ကုိလွန္၍ ၾကည့္လုိက္ရာ မစင္ေတြေပေနသည့္စအုိ၀၌ မစင္ေရာေရာ ေသြးေရာေရာျဖစ္ေနသည္ကုိ ေတြ႔ရေလ၏။ ေသခ်ာသုတ္သင္ၾကည့္ရႈလုိက္ေတာ့မွ စအုိ၀နေဘးသား၌ လက္မ၀က္ခန္႔ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ ျပတ္ရွရာကုိ ေတြ႔လုိက္ရေလေတာ့၏။ (ဘုရား.... ဘုရား... တကယ္မ်ား သရဲကုိက္ခဲ့ေလသလား။)
အျဖစ္မွန္ကုိ ေသခ်ာစစ္ေဆးရန္ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္သည္ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးကုိကုိင္ေဆာင္ကာ ကုိရင္ေက်ာင္းသားတစ္ခ်ိဳ ့ကုိ ေခၚယူၿပီး သူတုိ႔တက္ခဲ့သည့္ အိမ္သာသုိ႔ သြားၾကည့္ေလ၏။ အိမ္သာထဲသုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ အိမ္သာၾကမ္းျပင္ေပၚ၌ ခပ္ရွည္ရွည္၀ါးျခမ္းစိပ္တစ္ခုကုိ ေတြ႔ရေလ၏။ ထုိ၀ါးျခမ္းစိပ္တစ္ဘက္ထိပ္ျဖား၀န္းက်င္၌ ေသြးစအနည္းငယ္ေပေရေနသည္ကုိလည္း ေတြ႔ရ၏။ ထုိေသြးစ ေပေရေနသည့္ဘက္၌ ခပ္ၿမိၿမိထက္လွသည့္ တင္းေၾကာ (၀ါးကုိ ျခမ္းစိပ္သည့္အခါ၌ ျဖစ္ေပၚေလ့ရွိေသာ ဓါးကဲ့သုိ႔ ထက္လွသည့္ ၀ါးျခမ္းအသြား၊ ၀ါးေၾကာ)ကိုလည္း ေတြ႔ျမင္ရေလ၏။ အျဖစ္အပ်က္အားလုံးကုိ ဆရာေတာ္ သေဘာေပါက္ နားလည္သြား၏။ ထြန္းခင္ႏွင့္ေက်ာ္ႏုိင္တုိ႔ကုိ သရဲေျခာက္ခ့ဲသည္မဟုတ္၊ ေက်ာ္ႏုိင္ကုိလည္း သရဲကုိက္ခဲ့သည္မဟုတ္။ အမွန္မွာ ခ်ီးကုန္းစဥ္ ၀ါးျခမ္းစိပ္အဖ်ား၌ ရွိေသာ တင္းေၾကာအရွခံခဲ့ရျခင္းပင္တည္း။
ထြန္းခင္က တုတ္ခေနာင္းကုိ အားနဲ႔ထုိးခုိက္ ေက်ာ္ႏုိင္ကသူ႔စအုိကုိ ေအာက္သုိ႔ အနည္းငယ္ခ်ခ်ိန္ႏွင့္ႀကဳံႀကိဳက္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ အရွခံခဲ့ရျခင္း ျဖစ္ႏုိင္ေခ်ရွိ၏။ ေက်ာင္းေပၚသုိ႔ ျပန္တက္ၿပီး ထြန္းခင္ကုိ ေမးၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း "ဆရာေတာ္ထင္တ့ဲအတုိင္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ တပည့္ေတာ္လဲ ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန႔္နဲ႔ဆုိေတာ့ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး" ဟုေျပာေလ၏။ ဆရာေတာ္လည္း ေက်ာ္ႏုိင္၏ စအုိ၀ျပတ္ရွနာကုိ မႏၱေလးၿမိဳ့ ေမာရဂီ၀ါရပ္ကြက္က ထုတ္လုပ္သည့္ ေမာရိယမန္းေဆးျဖင့္အုံေပးလုိက္ၿပီး ကုိရင္ေက်ာင္းသားမ်ားကို "သရဲဆုိတာ အမွန္တကယ္မရွိေၾကာင္း၊ ကုိယ့္စိတ္နဲ႔ကုိယ္အေျခာက္ခံရျခင္းသာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဘုရားစာသာ ပုံမွန္ရြတ္ဖတ္ေနရင္ ဘာမွေၾကာက္စရာမလုိေၾကာင္း" အားေပးစကားေျပာၾကားကာ ေဘာဂခန္းသို႔ ျပန္၀င္သြားၿပီး တရားဆက္လက္မွတ္ေနေလ၏။ ကုိရင္ေက်ာင္းသားမ်ားလည္း အိပ္စက္ၾကေလ၏။
ေနာက္တစ္ေန႔၌ ထုိအေၾကာင္းအရာကုိ ထြန္းခင္၏ မိဘမ်ားႏွင့္ေက်ာ္ႏုိင္၏ မိဘမ်ား အသီးသီးသိရွိသြားၾကကာ သူ႔သားမွားသည္ ငါ့သားမွန္သည္ ဟူ၍ ျငင္းခုန္မႈႀကီး ျဖစ္ၾကေလေတာ့၏။ ေက်ာ္ႏုိင္၏ မိဘမ်ားက ေက်ာ္ႏုိင္၏ စအုိအနာကုိ ေဆးကုသရန္ ကုသစရိတ္လုိခ်င္ၾက၏။ ထြန္းခင္၏ မိဘမ်ားက မေတာ္တဆ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ၾကသည့္အတြက္ အေလ်ာ္ေၾကးေပးရန္မလုိဟု ကန္႔ကြက္ၾက၏။ ထုိ႔ေနာက္ ႏွစ္ဘက္မိဘမ်ားသည္ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ထံသုိ႔ သြားေရာက္ခါ အမွားအမွန္အတြက္ အေျဖတစ္ခုခုဆုံးျဖတ္ေပးဖုိ႔ ေလ်ာက္ထားေတာင္းဆုိၾကေလေတာ့၏။ ဆရာေတာ္ကလည္း ေက်ာ္ႏုိင္ကုိ သူေဆးကုသေပးမည္ မိဘအခ်င္းခ်င္းေၾကေအးၾကပါ ဟု နားခ်၏။ သုိ႔ေသာ္ အေလ်ာ္အေၾကးလုိခ်င္ေသာ ေက်ာ္ႏုိင္၏ မိဘမ်ားသည္ ဆရာေတာ္၏ စကားကုိ နားမေထာင္ဘဲ သူတုိ႔၏သားေက်ာ္ႏုိင္အတြက္ ကုသစရိတ္ကုိ ထြန္းခင္၏ မိဘမ်ားက အေလ်ာ္ေပးရန္ ဆရာေတာ္မွတစ္ဆင့္ အမိန္႔ရွိဖုိ႔ အတင္းအဓမၼေတာင္းဆုိလာေလေတာ့၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္သည္ အထက္ကေဖာ္ျပခဲ့သည့္.... "ဤအမႈသည္ ၀ိနည္းဓမၼကံက်င့္ထုံးႏွင့္ဆုံးျဖတ္၍မျဖစ္ႏုိင္ေခ်။ ေလာကဥပေဒႏွင့္ဆုံးျဖတ္မွ သင့္ေလ်ာ္ေခ်ေတာ့မည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိအမႈအား ဘက္စုံေတာ္သည့္ ရြာသူႀကီးကိုကိုေမာင္လက္သုိ႔ အၿပီးသတ္လြဲအပ္လုိက္သည္" ဟူေသာ အမႈလြဲအပ္မႈကုိသာ ျပဳလုပ္လုိက္ေလေတာ့၏။
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအမႈ သူႀကီးသုိ႔ပတ္ ဆုိသကဲ့သုိ႔ ဤကဲ့သုိ႔ အေသးအဖြား ျပႆနာေလးေတြကစၿပီး ႀကီးႀကီးမားမားျပႆနာမ်ားထိ ရြာသူႀကီးကုိကိုေမာင္ဆုံးျဖတ္ေပးရေလ့ရွိ၏။ ဆုံးျဖတ္ေပးသည့္ေန႔တုိင္း ရြာလုံးကၽြတ္ သူႀကီးအိမ္၌ လာေရာက္စုေ၀းၾက၏။ ရြာလုံးကၽြတ္လုံးကုိပင္ ထမင္းေကၽြးရေလ၏။ ကုသုိလ္ထူးလွေပစြတကား။ အကယ္၍သာ မစ္စ္ကုိကိုေမာင္မ်ားရွိခဲ့ျငားအ့ံ။ တြတ္ပီကုိ မေသးမွ်င္ေအာ္ေငါက္သည့္ "ေတာ္...ကတြတ္ပီ" ဟူေသာ အသံကဲ့သုိ႔ အသံစူးစူးခါးခါးကို မခၽြတ္ဧကန္ ၾကားရေပလတၱံ႔ း၀)။
ႏွစ္ဘက္မိဘမ်ားႏွင့္ရြာသူရြာသားမ်ားေရွ ့ေမွာက္၌ပင္ ထြန္းခင္ႏွင့္ကံေမာင္တုိ႔ကုိ စစ္ေဆးေလ၏။
"ကဲ... ထြန္းခင္... မင္းကုိ အရင္ေမးမယ္"
"ဟုတ္ကဲ့ပါ သူႀကီးမင္း"
"မင္းႏွင့္ေက်ာ္ႏိုင္ႏွင့္ ရန္ၿငိဳးရန္စရွိခဲ့ဖူးသလား"
"မရွိခဲ့ပါဘူး သူႀကီးမင္း.. သူႏွင့္က်ေနာ္မ်ိဳးႏွင့္က အရမ္းခ်စ္ခင္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းစစ္စစ္ႀကီးေတြပါ"
"မင္းအိမ္သာတက္ၿပီးတဲ့အခါမွာ သူ႔စအုိ၀ကုိ ခ်ီးတုတ္ခေနာင္းနဲ႔ ထုိးဖုိ႔ႀကိဳတင္ႀကံရြယ္ခဲ့သလား"
"မႀကံရြယ္ခဲ့ပါဘူး သူႀကီးမင္း"
"ဒါျဖင့္ အဲဒီ တုတ္ခေနာင္းကုိ မင္းဘယ္က ရခဲ့တာလဲ"
"ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ စုိက္ထားတဲ့ ဘူးသီးပင္ကုိ စင္ခံဖုိ႔ ၀ါးလုံးေတြကုိ ခြဲျခမ္းထားတဲ့ ေနရာက ရခဲ့တာပါ သူႀကီးမင္း"
"ေအး.. ဟုတ္ၿပီ။ မင္းခဏနားပါ။ အခု.. ေက်ာ္ႏုိင္ကုိ ေမးမယ္"
"ေက်ာ္ႏိုင္... ခုနက ထြန္းခင္ေျပာသြားတာ အကုန္လုံး မွန္သလား"
"မွန္ပါတယ္ သူႀကီးမင္း"
"မင္းႏွင့္သူႏွင့္ ရန္ျဖစ္ဖူးသလား"
"မျဖစ္ဖူးပါဘူး သူႀကီးမင္း"
ထုိအခုိက္၌ ထြန္းခင္၏ မိဘႏွစ္ပါးသည္ ၿပဳံးရႊင္ရႊင္ျဖစ္ေနကာ ေက်ာ္ႏုိင္၏မိဘႏွစ္ပါးတုိ႔မွာ ၿပိဳမလုိ ညိဳမလုိ ရြာေတာ့မယ့္ မုိးကဲ့သုိ႔ အုံမႈိင္းမႈိင္းျဖစ္ေနေခ်၏။
"မင္း.. အခုလုိ ဒဏ္ရာရသြားေတာ့ ထြန္းခင္ကုိ မုန္းသြားသလား"
"မမုန္းပါဘူး သူႀကီးမင္း။ သူက က်ေနာ္မ်ိဳးရဲ့ အခ်စ္ဆုံးသူငယ္ခ်င္းပါ"
"အခု ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ ကိစၥမွာ ဘယ္သူမွားတယ္လုိ႔ မင္းထင္သလဲ"
"မေတာ္တဆျဖစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ဘယ္သူမွ မမွားပါဘူး သူႀကီးမင္း"
"ဒါျဖင့္ မင္းဒဏ္ရာကုိ ကုသဖုိ႔ ထြန္းခင္က ပုိက္ဆံေပးရင္ မင္း လက္ခံမွာလား"
ေက်ာ္ႏုိင္သည္ သူ႔မိဘႏွစ္ပါးကုိ တစ္လွည့္ ထြန္းခင္ကုိတစ္လွည့္ၾကည့္ၿပီး ေတြေ၀ေန၏။ မိဘႏွစ္ပါးက "လက္ခံမယ္လုိ႔ေျပာလုိက္" ဟူေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ေက်ာ္ႏုိင္ကို မ်က္လုံးကစားျပ၏။ ထြန္းခင္သည္ ေခါင္းကိုေအာက္သုိ႔ ငုံ႔ထား၏။ ေက်ာ္ႏုိင္သည္ ဆြ႔ံအေနသူကဲ့သုိ႔ စကားတစ္လုံးမွ ထြက္မလာေတာ့ေပ။
"ကုိင္း...ေျပာေလ... ဘာလုပ္ေနတာလဲ.... လက္ခံမွာလား လက္မခံဘူးလား...."
ဟု ခပ္ဆတ္ဆတ္ေအာ္ေငါက္ၿပီး ေမးလုိက္သည့္အခါ ေက်ာ္ႏုိင္သည္ အေယာင္ေယာင္အမွားမွားျဖင့္
"လက္မခံခ်င္ပါဘူး သူႀကီးမင္း"
ဟူ၍ ရြာသူရြာသားအားလုံးေရွ ့ေမွာက္၌ အေလ်ာ္ေပးမည့္ေငြကို လက္မခံႏုိင္ေၾကာင္း အတည္ျပဳေျပာဆုိေလေတာ့၏။
"ကဲ.. အမိန္႔ေတာ္ ခ်မွတ္မယ္.."
ရြာသူရြာသားမ်ားအားလုံး ကြန္ပ်ဴတာရွပ္ေဒါင္းခ်လုိက္သကဲ့သုိ႔ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္သြားၾကေလ၏။
"ယခု.. ေက်ာ္ႏုိင္စအုိ၀ကို ၀ါးျခမ္းရွသည့္ကိစၥသည္ ႀကိဳတင္ႀကံစည္မႈမဟုတ္၊ မေတာ္တဆမႈသာျဖစ္ေပသည္။ ကာယကံရွင္ႏွစ္ဦးတုိ႔သည္လည္း သူငယ္ခ်င္းအရင္းေခါက္ေခါက္ႀကီးျဖစ္ၾကေလသည္။ အေလ်ာ္အစားကုိလည္း သူတုိ႔မလုိလားၾက။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အမႈကုိ ဤကဲ့သုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။ ထြန္းခင္သည္ ေက်ာ္ႏုိင္အား အေလ်ာ္ေငြ ေပးေဆာင္ရန္မလုိ။ သုိ႔ေပမဲ့ ထြန္းခင္သည္ ေက်ာ္ႏုိင္အား ေက်နပ္သည္အထိ အုိင္ အမ္မ္ ေဆာရီး မုိင္ ဖရင့္ဒ္ ဟု ေတာင္းပန္သမႈ ျပဳရမည္။ မိဘမ်ား ၀င္စြက္ခြင့္မရွိ။ ေနာက္ေနာင္ အိမ္သာတက္လွ်င္ ႏွစ္ေယာက္အတူ ထုိင္ၿပီးမတက္ရ။ တစ္ေယာက္ၿပီးမွ တစ္ေယာက္တက္ရမည္။ မလိုက္နာပါက ျပစ္ဒဏ္ ေငြဒဏ္ႏွစ္ရပ္လုံးတစ္ၿပိဳင္နက္ ခ်မွတ္မည္။ သူႀကီးအမိန္႔..."
အမႈကိစၥျပတ္သြားၿပီျဖစ္၍ လူထုပရိသတ္ႀကီး လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖင့္ ထျပန္ၾကရန္ တာစူေနၾက၏။ ထုိအခိုက္၌.......
"ရြာသူရြာသားမ်ားအားလုံးကုိလည္း တစ္ပါတည္း အမိန္႔ခ်မွတ္လုိက္မည္"
ဟူေသာ သူႀကီးကုိကိုေမာင္ စကားေၾကာင့္ အားလုံး အံ့ၾသသြားၾက၏။ ေနာက္ၿပီးျပန္ထိုင္ေနၾကေလ၏။
"ယခုျပႆနာသည္ အိမ္သာ၌ တုတ္စကၠဴကုိသာ အသုံးျပဳၾကသည့္အတြက္ ျဖစ္ေပၚလာရေသာ ျပႆနာပင္ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တုတ္စကၠဴအသုံးျပဳသည့္ ရုိးရာမွ ေရကုိ အသုံးျပဳသည့္ရုိးရာသုိ႔ ေျပာင္းလဲၿပီး ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းသုံးအိမ္သာ အပါအ၀င္ ရြာတြင္းရွိ အိမ္သာမ်ားအားလုံး တစ္လအတြင္းေရေလာင္းအိမ္သာ တည္ေဆာက္ၾကဖုိ႔ အမိန္႔ခ်မွတ္လုိက္သည္.. အကယ္၍ မလုိက္နာပါက (သို႔မဟုတ္) ပ်က္ကြက္ပါက ရပ္ပယ္ရြာပယ္မိသားစုအျဖစ္သတ္မွတ္မည္... သူႀကီးအမိန္႔.."
ရြာသူႀကီးကုိကိုေမာင္၏ ဆုံးျဖတ္ခ်က္အၿပီးမွာ ရြာသားမ်ား ေစာဒကမတက္ရဲဘဲ မ်က္ႏွာမူတူတူျဖင့္ထြက္ခြါသြားၾကေလ၏။ သူႀကီးကြယ္ရာ၌မူ...
"သူႀကီးကုိကိုေမာင္ အရမ္းေတာ္တာဘဲ။ ဆုံးျဖတ္ခ်က္က ပုိင္ႏုိင္လုိက္တာ"
"ဟုိေသခ်င္းဆုိးေလးႏွစ္ေကာင္ေၾကာင့္ ငါတုိ႔ ပင္ပန္းရေတာ့မွာ"
"သူႀကီးကုိကုိေမာင္ကလဲ ပဲေတြခ်ည္းဘဲ"
"ေရကုိ တစ္ခါမွ အသုံးမျပဳဖူးေတာ့ ဘယ္လုိေနမလဲ မသိဘူး"
"တုိ႔ကေတာ့ တုတ္စကၠဴခုိးအသုံးျပဳရမွာဘဲ"
"ဘယ္လုိဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေရေလာင္းအိမ္သာဆုိေတာ့ အနံ႔သက္သာတာေပါ့"
တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္စကားသံတုိ႔ျဖင့္ ဆူညံလ်က္ ရွိေနေလေတာ့၏။ ထုိသုိ႔ပင္ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ျဖစ္ေနၾကေသာ္ျငားလည္း ရြာသူႀကီးအမိန္႔မုိ႔ မည္သူမွ မလြန္ဆန္ရဲဘဲ ေနာက္တစ္ေန႔၌ အ၀ယ္ေတာ္ တစ္ေယာက္အား ေကာလင္းၿမိဳ့သုိ႔လြတ္လုိက္ၿပီး အိမ္သာခြက္အစုံ ၃၃ စုံ အ၀ယ္ခိုင္းလုိက္ၾကေလသည္။ ရြာသူရြာသားအားလုံးတုိ႔သည္ကား ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀င္းထဲသုိ႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီးႏွင့္ကုိရင္ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ ေရေလာင္းအိမ္သာတည္ေဆာက္ဖုိ႔ အင္တုိက္အားတုိက္စုေ၀း ေရာက္လာခဲ့ၾကေလ၏။ အနက္ ၁၀ေပ အလ်ား ၁၀ေပ အနံ ၅ ေပရွိ က်င္းကုိတူးၾကရန္ ၁၀အိမ္တစ္စုစီျဖင့္ ပထမဆယ္အိမ္စု ၄ ေပ၊ ဒုတိယႏွင့္တတိယဆယ္အိမ္စု ၃ေပစီ တူးၾကေလေတာ့၏။
ဤသုိ႔ျဖင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းသုံးခန္းတြဲေရေလာင္းအိမ္သာ (ဘုန္းႀကီးအိမ္သာတစ္ခန္း၊ ကုိရင္အိမ္သာတစ္ခန္း၊ ေက်ာင္းသားအိမ္သာတစ္ခန္း)ႀကီးႏွင့္ ရပ္ရြာအတြင္းရွိ အိမ္တုိင္းေစ့ ေရေလာင္းအိမ္သာတည္ေဆာက္ျခင္းတုိ႔သည္ တစ္လအတြင္း လုံး၀ၿပီးဆုံးေအာင္ျမင္ျခင္းသို႔ ေရာက္ေလေတာ့၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေရေလာင္းအိမ္သာေအာင္ျမင္ပြဲႀကီးကုိ ရြာဦးေက်ာင္း၀င္းအတြင္း၌ ရြာလုံးကၽြတ္ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲ က်င္းပၾကေလ၏။ ရြာ၏လွပ်ိဳျဖဴတုိ႔ႏွင့္ကြမ္းေတာင္ကုိင္တုိ႔ျဖင့္ဖြဲ႔စည္းထားေသာ ၀တ္ရြတ္အသင္းတုိ႔မွ သံၿပိဳင္ရြတ္ဆုိသည့္....
"သူႀကီးကုိေမာင္၊ ရြာဂုဏ္ေဆာင္၊ ဂုဏ္ေရာင္ဂုဏ္၀ါလင္းပါေစ။
အပ်ိဳလွလွ၊ အိမ္ေထာင္က်၊ ထာ၀ရခ်စ္ႏုိင္ပါေစ။
အပ်ိဳစစ္စစ္၊ ရတုံလစ္၊ အခ်စ္ေမတၱာခုိင္ပါေစ။
တုံးဖလားရြာ၊ ေအာင္ျမင္တာ၊ ကမၻာတစ္၀ွမ္းသိပါေစ။
ကုိေမာင္သူႀကီး၊ စပ္ၿဖီးၿဖီး၊ တစ္ခြီးခြီးရယ္ေမာႏုိင္ပါေစ။"
ဟူေသာ သံေပါက္ကဗ်ာတုိ႔သည္လည္း ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းအတြင္းက်င္းပသည့္ ေရေလာင္းအိမ္သာေအာင္ပြဲ၌ မုိးသုိ႔တုိင္ ညံေနေလေတာ့၏။ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္သည္လည္း ၀မ္းသာအားရျဖစ္၊ ရြာသူရြာသားတုိ႔သည္ အစ၌ ညီးညဴၾကေသာ္လည္း အားလုံးေအာင္ျမင္ၿပီးဆုံးသြားသည့္အခါ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမဆုံးရွိၾကေလ၏။ တစ္ဆင့္စကားအရ ေရေလာင္းအိမ္သာေက်းဇူးေၾကာင့္ အိမ္ေထာင္ေရးကိစၥ၌လည္း မ်ားစြာပုိမုိ သာယာစုိေျပလ်က္ရွိၾကေလသတတ္။
ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္သည္ ေက်းဇူးတင္လြန္းလွ၍ ဘိလပ္သုိ႔ထြက္ခြါေတာ့မည့္ သူႀကီးကုိကိုေမာင္ကုိ သူကုိယ္တုိင္ စိပ္ေနက် ၁၀၈ လုံးပုတီးတစ္ကုံးကို လက္ေဆာင္ေပးေလ၏။ သူႀကီးကုိကုိေမာင္က "ဆရာေတာ္ ဘုရား.... တပည့္ေတာ္ ဘိလပ္သြားတာဟာ ပုတီးစိပ္ဖို႔သြားတာမဟုတ္ဘူး၊ ပုတီးစိပ္ခ်ိန္ အမ်ားႀကီး မေပးႏုိင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္နည္းနည္းနဲ႔ အပတ္ေရ မ်ားမ်ားရမဲ့ ပုတီးကုိသာစြန္႔ပါ" ဟု ျပန္ေလ်ာက္လုိက္သျဖင့္ ၁၀၈ လုံးပုတီးကုိ ျပန္ယူလိုက္ၿပီး ဘုရားခန္းတုိင္တစ္တုိင္၌ ခ်ိတ္ဆြဲထားသည့္ စကား၀ါသားျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ ဂုဏ္ေတာ္ကုိးပါး ၉ လုံးပုတီးတစ္ကုံးကုိ ေပးခဲ့ေလ၏။
သူႀကီးကုိကုိေမာင္သည္ ဘိလပ္ျပည္သုိ႔ေရာက္ရွိၿပီး အမ်ားတကာ စား၀တ္ေနေရးအဆင္မေျပျဖစ္ေနၾကေသာ္လည္း သူကုိယ္တုိင္မွာမူ အားလုံးေခ်ာေခ်ာေမာေမာ စုိစုိေျပေျပျဖစ္ေနသျဖင့္ တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခု ထူးဆန္းေနသကဲ့သုိ႔ ခံစားေနရေလ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ေပးခဲ့သည့္ စကား၀ါသားျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာ ပုတီးကုိ ဆန္းစစ္ၾကည့္ေလရာ ထူးဆန္းတုိက္ဆုိင္စြာပင္ ကုိးန၀င္းေလးခါမိေနျခင္းကုိ ေတြ႔ရွိေလေတာ့၏။ ထုိ ကုိးန၀င္းတုိ႔မွာ..
ဂုဏ္ေတာ္ ကုိးပါး ၉ လုံး ပုတီး= (၉)
စကား၀ါ=(စ ၃+ကား၂+၀ါ ၄= ၉)
ကုိကိုေမာင္= (ကုိ ၂+ ကုိ ၂+ ေမာင္ ၅= ၉)
ဘိလပ္= (ဘိ ၅+ လပ္ ၄= ၉)
ဟူ၍ပင္ ျဖစ္ေလေတာ့၏။ ထပ္ၿပီး ဆက္စပ္ေတြးေတာေလရာ ေနာက္ထပ္ ကိုးန၀င္း ၅ ခါ ထပ္မိေနျခင္းကုိ မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေတြ႔ျမင္ရေလေတာ့၏။ ထြန္းခင္ႏွင့္ေက်ာ္ႏုိင္ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည့္ကိစၥသည္ ည ကုိးနာရီအခ်ိန္ အိမ္သာ (ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား အေခၚ ကုဋီ)၌ ၀ါးျခမ္းစိပ္ရွခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေလ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္...
ည ၉ နာရီ = (၉)
၀ါးျခမ္းစိပ္ (၀ါး ၄+ ျခမ္း ၂+ စိပ္ ၃= ၉)
ထြန္းခင္ (ထြန္း ၇+ ခင္ ၂= ၉)
ေက်ာ္ႏုိင္ (ေက်ာ္ ၂+ ႏုိင္ ၇= ၉)
ကုဋီ (ကု ၂+ ဋီ ၇= ၉)
ဟူ၍ ကုိးန၀င္း ၅ ခါတိတိမိေနေလ၏။ စုစုေပါင္း ေရတြက္ၾကည့္လုိက္ရာ ကုိးန၀င္းကုိ ကုိးခါတိတိမိေနျခင္းေၾကာင့္ ကုိးန၀င္းေအာင္ေနသည့္အတြက္ ရြာသူႀကီးကုိကိုေမာင္သည္ ဘိလပ္၌ သာယာစုိေျပ ၾကည္ႏူး၀မ္းသာ က်န္းမာခ်မ္းသာလ်က္ ရွိေနေခ်ေတာ့၏။ ဤသို႔လွ်င္ သူႀကီးကုိကုိေမာင္တစ္ေယာက္ အိမ္သာတက္တရားစီရင္မႈမွသည္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းအပါအ၀င္ ရြာလုံးကၽြတ္ေရေလာင္းအိမ္သာအသုံးျပဳမႈ၊ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္၏ ၾကည္ႏူးဖြယ္မ်က္ႏွာအေနအထား၊ ဘိလပ္သုိ႔ ထြက္ခြါခါနီး ဆရာေတာ္ေပးစြန္႔ခဲ့သည့္ အပတ္ေရမ်ားမ်ားရသည့္ျပင္ ကုိးန၀င္းပါ မိေနသည့္ စကား၀ါသား ပုတီးတစ္ကုံး၊ စသည့္စသည့္ အတိတ္က အရိပ္တုိ႔ကုိ စဥ္းစားရင္း ၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္မႈႏွင့္အတူ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ကို စိတ္မွန္းၿပီး လက္အုပ္အႀကိမ္ႀကိမ္ခ်ီ ကန္ေတာ့ေနမိေလေတာ့သတည္း။ ။
ရြာဦးေက်ာင္းေရေလာင္းအိမ္သာ(ကုဋီ)တည္ေဆာက္မႈမွတ္တမ္းဓါတ္ပုံမ်ားကုိ အနည္းငယ္ေဖာ္ျပေပးလုိက္ပါသည္။
အိမ္သာ(ကုဋီ)အေဟာင္း
ေရေလာင္းအိမ္သာ (ကုဋီ) စတင္တည္ေဆာက္မႈ
ေရေလာင္းအိမ္သာ (ကုဋီ) ၿပီးစီးမႈ အေျခအေန
Posted by သူႀကီးမင္း (တုုံးဖလား) at 14:15 28 comments: Links to this post
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Thursday, 3 June 2010
ရြာသူႀကီး ကုိကိုေမာင္ ျဖတ္ထုံး
ေနလုံးႀကီးစုံးစုံးျမွဳပ္မ၀င္မီ လမင္းႀကီးျပဴထြက္စျပဳေသာေန႔၌ ဘဏ္သူေဌးႀကီးကုိကုိေမာင္တစ္ေယာက္ ရာထူးတစ္ခု လက္ခံရရွိလုိက္၏။ ရြာသူႀကီးရာထူးတ့ဲ။ တုံးဖလားရြာႀကီးကုိ အုပ္ခ်ဳပ္ျခယ္လွယ္ရမည့္ ရြာသူႀကီးပင္။ ရာထူးႀကီးလ်င္ ေၾကးႀကီးႀကီးထည့္၀င္လွဴဒါန္းရသည့္ ေခတ္ကာလမုိ႔ ၄င္းရာထူးအား မည္သည့္သူမွ် လုိခ်င္တပ္မက္ေမာေလ့မရွိေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ ေငြေၾကးအင္အားေတာင့္တင္းသည့္ ကုိကုိေမာင္လက္ထဲသုိ႔ ထုိရာထူးႀကီး ဆုိင္းမဆင့္ဘုံမဆင့္ ဆုိက္ဆုိက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ႀကီး ေရာက္ရွိခဲ့ျခင္းပင္တည္း။ အိမ္ေျခ သုံးေထာင္မဟုတ္ သုံးရာမဟုတ္ သုံးဆယ္မွ်သာရွိေသာရြာ၌ ရြာသူႀကီးတစ္ေယာက္၏ တာ၀န္သည္ကား စၾကာ၀ေတးမင္း၏ တာ၀န္ထက္ပင္ ႀကီးမားၿပီးအေရးႀကီးလ်က္ရွိေခ်ေတာ့သည္ တမုံ႔။
ရြာလုံၿခဳံေရးအတြက္ အိမ္တုိင္းေစ့ၿခံကာျခင္းႏွင့္ရြာပတ္လည္ၿခံခတ္ျခင္း၊ မီးကင္းခ်ထားရျခင္း၊ ကၽြဲတင္းကုတ္ ႏြားတင္းကုတ္မ်ား တည္ေဆာက္ေပးရျခင္း၊ ရြာဦးေက်ာင္းေဆာက္လုပ္ေရး၌ ႀကီးၾကပ္ေပးရျခင္း စသည့္စသည့္ မဟာ့မဟာတာ၀န္မ်ားသည္ ရြာသူႀကီးကုိကုိေမာင္၏ ဦးေခါင္းထက္၌ပင္ ရွိေနေလ၏။ အဆုိးဆုံးမွာ ရြာ၌ျဖစ္ေပၚသည့္မႈခင္းကိစၥတုိ႔ကုိ ေျဖရွင္းေပးရျခင္းပင္ျဖစ္၏။ ယုတ္စြအဆုံး အျငင္းအခုန္ျဖစ္ပြါးေနလ်င္ပင္ ရြာသူႀကီးက ဆင့္ေခၚၿပီး ကုိင္တြယ္ေျဖရွင္းေပးရျခင္းပင္ ျဖစ္ေလ၏။ တာ၀န္ ႀကီးမားလွေပစြ။
တစ္ေန႔ေသာအခါ လူသုံးေယာက္တုိ႔သည္ ရြာထဲ၌ အျပင္းအထန္ အျငင္းအခုန္ျပဳလုပ္ေနၾကေလ၏။ ကုိယ္ကအမွန္ က်န္တဲ့သူမ်ားက အမွားဟူ၍ သူတုိ႔အားလုံးယူဆထားၾကေလ၏။ ဘယ္ေသာအခါမွ ၿပီးဆုံးမည္မဟုတ္သည့္ ျငင္းခုန္ပြဲႀကီးပင္တည္း။ ထုိသုံးေယာက္တုိ႔မွာ ေပါက္ေက်ာ္၊ ေတာက္ထိန္၊ တုိးေမာင္ တုိ႔ပင္ျဖစ္ေလ၏။ ပုိ၍ဆုိးသည္မွာ ထုိသုံးေယာက္လုံးပင္ ဘိလပ္ျပန္ေတြခ်ည္းျဖစ္ေနျခင္းပင္။ ဘိလပ္ေခၚ အဂၤလန္ႏုိင္ငံသုိ႔ ေကာက္စုိက္ျခင္း အတတ္ပညာ၊ ေတာင္ယာခုတ္ျခင္းအတတ္ပညာႏွင့္ ကၽြဲေက်ာင္းႏြားေက်ာင္း အတတ္ပညာတုိ႔ကုိ သြားေရာက္သင္ယူၿပီး သက္ဆုိင္ရာဘာသာရပ္အလိုက္ မာစတာဘြ႔ဲႀကီးမ်ားကုိ အသီးသီး ပုိက္ေထြးကာ တုံးဖလားရြာႀကီးသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာၾကေသာသူမ်ားပင္ျဖစ္ေလ၏။
သက္ဆုိင္ရာ ပညာတုိ႔ကုိ သင္ယူၿပီးသူအခ်င္းခ်င္းမုိ႔ မာန္မာနေတြ တစ္လြင့္လြင့္ထူကာ ရြာသူႀကီးရာထူးကုိပင္ သူတုိ႔၏ ဂုဏ္သိကၡာအရ လုိခ်င္ေနသူမ်ားျဖစ္ေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ သူတုိ႔၏ ေငြေၾကးပမာဏသည္ ဘဏ္သူေဌး ကုိကိုေမာင္၏ လဘက္ရည္ဖုိးမွ်ပင္ မျပည့္မီေခ်။ ပညာအဆင့္အတန္းအေနနဲ႔ျဖင့္လည္း သူႀကီးကုိကိုေမာင္သည္ ဘိလပ္ျပန္မ်ားထက္ ႏွာတစ္ဖ်ားသာသည္ဟုဆုိရမည္ျဖစ္၏။ ၿဖီးတတ္ဖ်န္းတတ္ ရႊီးတတ္လွီးတတ္ေလ၏။ ႀကဳံရင္ႀကဳံသလုိ ရႊီးတတ္ေသာ သူႀကီးကုိကိုေမာင္ကုိ ရြာသူရြာသားမ်ားက ကြယ္ရာ၌ ကုိႀကဳံရႊီး ဟူ၍ ခ်စ္စႏိုးပင္ေခၚၾကေလေသးသတတ္။ ထုိသုိ႔ေသာအေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ပင္ ရြာသူႀကီးရာထူးကုိ ရြာလုံးကၽြတ္မွ် ကန္႔ကြက္သူမရွိဘဲ ကိုကိုေမာင္လက္ထဲသုိ႔ ယုံၾကည္အပ္ႏွံလုိက္ျခင္းပင္ျဖစ္ေလ၏။
ဘိလပ္ျပန္ ေပါက္ေက်ာ္၊ ေတာက္ထိန္၊ တုိးေမာင္တို႔ ျငင္းခုန္ေနၾကသည့္ ျပႆနာမွာ မိတ္အင္တုံးဖလားျဖစ္မဟုတ္ေခ်။ ဘိလပ္ျဖစ္ ျပႆနာႀကီးပင္ျဖစ္၏။ သူတုိ႔ေျပာဆုိျငင္းခုန္ေနၾကသည့္ စကားတုိ႔မွာ...
"ဘိလပ္ဆုိတာ အ၀တ္မ၀တ္ထားတဲ့ ငါးေဖာင္ရုိးအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္လုိ ရုိးတံၿပိဳင္းၿပိဳင္းႀကီးပါကြာ"
"မဟုတ္ဘူး ေပါက္ေက်ာ္ မင္းမွားေနတယ္။ အမွန္က ဘိလပ္ဆုိတာ ေက်ာင္းစိမ္း၀တ္ထားတဲ့ ေက်ာင္းသူခပ္ေခ်ာေခ်ာခပ္ေတာင့္ေတာင့္တစ္ေယာက္လုိ စိမ္းလန္းစုိေျပလွပၿပီး ရႈခ်င့္စဖြယ္ တင့္တင့္တယ္တယ္ပါ"
"မင္းတုိ႔မွားေနတယ္ ေပါက္ေက်ာ္ႏွင့္ေတာက္ထိန္။ တကယ္ဆုိ ဘိလပ္ဆုိတာႀကီးဟာ ေမၿမိဳ့ရုကၡေဗဒဥယ်ာဥ္ႀကီးလုိ ပန္းေပါင္းစုံ၀န္းရံခေနတဲ့ နတ္ဘုံဗိမာန္ႀကီးတစ္ခုဘဲ ျဖစ္ပါတယ္"
"မင္းတုိ႔မွားေနတယ္"
"မဟုတ္ဖူး မွားေနတာက မင္းတုိ႔"
"တကယ္မွားေနတာက မင္းတုိ႔"
ဤသုိ႔ဤႏွယ္ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္သံသရာျငင္းခုန္ပြဲႀကီးသည္ တုံးဖလားရြာတင္မကဘဲ ရြာနီးစပ္ရြာမ်ားႏွင့္ ၿမိဳ့နယ္အဆင့္သုိ႔ပင္ ကူးစက္သြားေလေတာ့၏။ ေပါက္ေက်ာ္ေဆြမ်ိဳး၊ ေတာက္ထိန္ေဆြမ်ိဳး၊ တုိးေမာင္ေဆြမ်ိဳး ဟူ၍ အုပ္စုႀကီးပင္ သုံးစုေလာက္ ကြဲစျပဳေနေလၿပီ။
"ကဲပါကြာ.. ဒီျပႆနာကုိ တုိ႔ခ်ည္း ျငင္းခုန္ေနရင္ေတာ့ ၿပီးဆုံးမဲ့ ကိန္းမျမင္ေခ်ဖူး။ ရြာသူႀကီးထံ အဆုံးအျဖတ္ခံၾကမယ္။ ဘယ္လုိလဲ"
"ရြာသူႀကီးကေကာ ဘာသိမွာမုိ႔လဲ။ ဘိလပ္အေၾကာင္းကုိ တုိ႔ေလာက္ေတာင္ သိခ်င္မွ သိမွာ"
"ဟာ.. အဲဒီလုိေတာ့ မေျပာနဲ႔ကြ။ သူဖတ္တဲ့ စာအုပ္ေတြက ဓမၼသတ္၊ ရာဇသတ္၊ အကုန္သတ္ဆုိတဲ့ စာအုပ္ထူထူႀကီးဟ။ ဟုိတစ္ေန႔ကေတာင္ ေကာလင္းသြားတဲ့လူႀကဳံကုိ ၀ိနည္းအဆုံးအျဖတ္က်မ္းဆုိလား မသိဘူး။ မွာလုိက္ေသးတယ္"
"ကဲပါ.. ဒါျဖင့္လဲ ရြာသူႀကီးဆီမွာဘဲ အဆုံးအျဖတ္ခံၾကတာေပါ့။ သမာသမတ္က်က်ဆုံးျဖတ္ႏုိင္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ တုိ႔အားလုံး လက္ခံၾကတာေပါ့ကြာ။ ေအး.. တကယ္လုိ႔ မဆုံးျဖတ္ေပးႏုိင္ဘူးဆုိရင္ေတာ့ သူ႔ကုိ ရြာသူႀကီးရာထူးက အတင္း ျဖဳတ္ခ်ၿပီး တုိ႔ထဲက ႏုိင္တဲ့သူ ရြာသူႀကီးလုပ္ၾကစတမ္းေပါ့။ ဟုတ္ၿပီလား"
"ေကာင္းပါၿပီ... ေကာင္းပါၿပီ။ အဲဒီလုိဘဲ လုပ္ၾကတာေပါ့"
ေနာက္ဆုံးေတာ့ မင္းနဲ႔မွ ခ်စ္တတ္ၿပီေပါ့..... အဲ အဲ... ေယာင္လုိ႔... ေနာက္ဆုံး၌ ထုိျပႆနာကုိ ေျဖရွင္းေပးရန္ ရြာသူႀကီး ကုိကုိေမာင္ထံပါးသုိ႔ သုံးေယာက္သား အေထာက္အထားမ်ားစြာျဖင့္ ဆုိက္ေရာက္လာခဲ့ၾကေလေတာ့၏။ ကုိကုိေမာင္တစ္ေယာက္ ရွင္ျပဳသည့္ႏွစ္မွ ၀ါႀကီးထပ္ေလၿပီ။ ဦးေဏွာက္ ေျခာက္ရေလၿပီတည္း။
အမႈဆုံးျဖတ္မည့္ရက္၌ အိမ္ေျခသုံးဆယ္ လူဦးေရ ႏွစ္ရာခန္႔ရွိေသာ တုံးဖလားရြာသူရြာသားမ်ားအားလုံး ရြာသူႀကီး ကုိကိုေမာင္အိမ္၀င္းထဲသုိ႔ ေရာက္ရွိေနၾကေလၿပီ။ အိမ္မဆန္႔၍ အိမ္၀င္းထဲ၌ ယာယီမ႑ပ္ထုိးေပးထားရ၏။ ေပါက္ေက်ာ္ ေတာက္ထိန္ တုိးေမာင္တုိ႔သည္လည္း ရြာသူႀကီးကုိကုိေမာင္ေရွ ့ေမွာက္၌ အေထာက္အထားႏွင့္တကြ သက္ေသျပရန္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနေလၿပီ။ ရြာသူႀကီးကုိကုိေမာင္သည္ ရြာသူႀကီးရာထူးကုိ ရယူထားလင့္ကစား လူပ်ိဳလူလြတ္ႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ မိဘႏွစ္ပါးမရွိေတာ့ဘဲ တစ္ေယာက္တည္းတစ္ေကာင္ၾကြက္ျဖစ္ေနသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ လူမ်ားကုိ လြန္စြာအားနာတတ္သည္ကတစ္ေၾကာင္းတုိ႔ေၾကာင့္ အမႈဆုံးျဖတ္ေပးဖုိ႔ ရာဇသတ္ ဓမၼသတ္ အကုန္သတ္ ၀ိနည္းအဆုံးအျဖတ္ က်မ္းႀကီးတုိ႔ကုိ ဖတ္လုိက္၊ ေရာက္ရွိလာၾကသည့္ ရြာသူရြာသားမ်ားကုိ ထမင္းေကၽြးေမြးရန္ မီးဖုိေခ်ာင္တြင္း၀င္ကာ ထမင္းဟင္း ခ်က္ျပဳတ္လုိက္ျဖင့္ အလုပ္အရႈပ္ႀကီး ရႈပ္ေနေခ်ေတာ့၏။
အမႈအဆုံးအျဖတ္ကုိ စိတ္၀င္စားသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ ရြာသူႀကီးကုိကိုေမာင္တည္ခင္းေကၽြးေမြးေလ့ရွိသည့္ (အားနာ၍ေကၽြးျခင္း :D) အစားအေသာက္ေကာင္းမ်ားကို အ၀အၿပဲစားလုိသည္ကတစ္ေၾကာင္း တုိ႔ေၾကာင့္ ရြာသူရြာသားမ်ားသည္ ရြာလုံးကၽြတ္ မီးခိုးတိတ္ တံခါးပိတ္လာေရာက္ၾကျခင္းပင္ျဖစ္ေလ၏။ ေဂၚမစြံသည့္ လူပ်ိဳသုိးႀကီးမ်ားသည္လည္း အပ်ိဳေတြစုံတုန္း ရိသဲ့သဲ့လုပ္ဖုိ႔လာေရာက္ၾက၏။ အေလာင္းအစား၀ါသနာပါသည့္သူမ်ားလည္း ေပါက္ေက်ာ္ ၃ေလး ၁ေလး၊ ေတာက္ထိန္ ၅ေလး ၃ေလး၊ တုိးေမာင္ ၇ေလး ၅ေလး စသည့္ ေလာင္းကစားဘြတ္ကီမ်ားဖြင့္ၾကေလ၏။ ထုိၾကားထဲမွာပင္ ႏွစ္လုံးသုံးလုံးေရာင္းသူမ်ားသည္လည္း အလုပ္အကိုင္ျဖစ္ေနၾက၏။ အေတာ္ေလး အားက်ဖုိ႔ေကာင္းသည့္ လူေတြပါတကား။
ရြာသူႀကီးကုိကုိေမာင္တစ္ေယာက္ အေကၽြးအေမြး အေဆးအေၾကာ အားလုံးၿပီးဆုံးသည့္ေနာက္ ေခၽြးျပန္ေနသည့္ မ်က္ႏွာျပင္ႀကီးကို မရမ္းကုန္းအထည္ခ်ဳပ္စက္ရုံျဖစ္ သဘက္ၾကမ္းႀကီးျဖင့္ ခပ္ဖိဖိသုတ္သင္လုိက္ၿပီး တရားခြင္သုိ႔ ေရာက္ရွိလာေလ၏။ ရြာေဆာ္ေမာင္းႀကီးကုိ ဒူ ကနဲ ထုကာ အမႈစတင္ စစ္ေဆးေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေၾကျငာလုိက္ေလ၏။ ရြာသူရြာသားမ်ား အားလုံးတိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာ နားစြင့္ေနၾကေလ၏။ ထုိအခုိက္၌ အပ်ိဳႀကီးဂြမ္းပုံမွ ဘူ ကနဲ က်ယ္ေလာင္စြာ ေလလည္လိုက္သည့္အတြက္ ပရိသတ္မ်ားအားလုံး ၀ါးဟားဟား ျဖစ္သြားၾကေလေတာ့၏။ အျပစ္တင္သူတင္ ႏွာေခါင္းရႈံ ့သူရႈံ ့ျဖင့္ တစ္ဖန္ တိတ္ဆိတ္စြာ တရားခြင္ကုိ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကေလေတာ့သတည္း။
ရြာသူႀကီး ကုိကိုေမာင္၏ အသံ က်ယ္ေလာင္စြာ ထြက္ေပၚလာေလ၏
"ကဲ.. ေပါက္ေက်ာ္.. မင္းျပႆနာကုိ မင္းအရင္တင္ျပ..."
"ဒီလုိပါ ရြာသူႀကီး၊ က်ေနာ္မ်ိဳးက ဘိလပ္ႏုိင္ငံဟာ ရုိးတံက်ဲက်ဲနဲ႔ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ရွိေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ အဲဒါကုိ ေတာက္ထိန္ႏွင့္တုိးေမာင္တုိ႔က ကန္႔ကြက္ၾကတယ္။ ဘိလပ္ဟာ မင္းေျပာသလုိ မဟုတ္ဘူးတဲ့"
"ဒါဆုိ မင္းက မင္းေျပာတာ မွန္ကန္ေၾကာင္း ဘယ္လုိ သက္ေသျပမလဲ"
"မယုံရင္ ဒီမွာ ၾကည့္ပါ သူႀကီးမင္း"
ထုိသုိ႔ေျပာၿပီး ေပါက္ေက်ာ္တစ္ေယာက္ ဘိလပ္သြားစဥ္က သူရုိက္ယူလာခဲ့သည့္ ဓါတ္ပုံအား ထုတ္ျပေလေတာ့၏။ ဓါတ္ပုံကုိ ၾကည့္ၿပီး ရြာသူႀကီးကုိကိုေမာင္က....
"ေအး... မင္းဓါတ္ပုံေတြအရဆုိရင္ေတာ့ မင္းကမွန္ေနတာဘဲ။ ဒါနဲ႔ ေနပါဦး။ ဒီဓါတ္ပုံကုိ မင္းကိုယ္တုိင္ ရုိက္ယူလာခဲ့တာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္"
"ဟုတ္ပါတယ္ သူႀကီးမင္း။ က်ေနာ္မ်ိဳးရဲ့မိဘေတြက ကၽြဲတစ္ရွဥ္းေရာင္းၿပီး ၀ယ္ေပးခဲ့တဲ့ က်ေနာ္မ်ိဳးပုိင္ ကင္ႏြန္ကင္မရာႀကီးနဲ႔ ရုိက္လာခဲ့တဲ့ပုံပါ သူႀကီးမင္း"
"ေအး... မင္းေျပာတာ ယုတၱိရွိတယ္"
ထုိအခုိက္ ေတာက္ထိန္ႏွင့္တုိးေမာင္တုိ႔က...
"သူႀကီး... အဲဒီလုိေတာ့ တစ္ဖက္သတ္ မဆုံးျဖတ္ပါနဲ႔၊ က်ေနာ္တုိ႔မွာလဲ က်ေနာ္တုိ႔မွန္ကန္ေၾကာင္း အေထာက္အထားရွိပါတယ္္"
ရြာသူႀကီးကုိကိုေမာင္သည္ ေမာင္းကုိ ဒူ ကနဲျမည္ေအာင္ ခပ္နာနာထုလုိက္ၿပီး--
"မင္းတုိ႔ကုိ ေမးမွ ေျဖပါ။ ၾကား၀င္မစြက္ပါနဲ႔။ ေနာက္တစ္ခါ ၀င္စြက္ရင္ ၀င္စြက္တဲ့သူ အရႈံးဘဲ"
ဟူ၍ ေျခာက္လန္႔ၿပီး အမႈကုိ ဆက္လက္စစ္ေဆးေနေလေတာ့၏။ အတန္ငယ္စစ္ေဆးၿပီးေနာက္....
"ကဲ... ေတာက္ထိန္.. မင္းျပႆနာကုိ တင္ျပႏုိင္ၿပီ"
"က်ေနာ္မ်ိဳးက ဘိလပ္ဆုိတာ စိမ္းလန္းစုိေျပေနတဲ့အရပ္တစ္ခုပါလို႔ေျပာပါတယ္။ အဲဒါကုိ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္က မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆုိၿပီး အေက်ာက္အကန္ျငင္းခုန္ပါတယ္ သူႀကီးမင္း။ က်ေနာ္မ်ိဳးမွာလဲ ဓါတ္ပုံအေထာက္အထား ရွိပါတယ္။ ဒီမွာ ၾကည့္ပါ"
"ေဟ... မင္းတင္ျပပုံအရဆုိရင္လဲ ဟုတ္တုတ္တုတ္ဘဲ။ ဒါနဲ႔... မင္းကေကာ ဒီဓါတ္ပုံကုိ ကိုယ္တုိင္ ရုိက္ယူလာတာလား"
"ဟာ... သူႀကီးမင္းကေတာ့ လုပ္ၿပီ။ စပါးေပၚတဲ့အခါ အေၾကဆပ္မယ္ဆုိၿပီး ရြာေတာင္ပုိင္းက ေမာင္ပုိဆီမွာ ေငြသုံးသိန္းေခ်းၿပီး ၀ယ္ထားတဲ့ ဆုိနီ ကင္မရာႀကီးနဲ႔ ကုိယ္တုိင္ ရုိက္လာတာပါဗ်။ ဓါတ္ပုံေအာက္ေျခမွာ ဓါတ္ပုံရုိက္တဲ့ ရက္စြဲေတြေတာင္ ပါေသးတယ္။ သူႀကီးမင္း ၾကည့္ရႈစစ္ေဆးႏုိင္ပါတယ္"
"ေအး..ေအး.. မင္းလဲ ယုတၱိရွိေနသားဘဲ"
ေပါက္ေက်ာ္ႏွင့္ေတာက္ထိန္ကုိ စစ္ေဆးၿပီးေနာက္...
"ကဲ... တုိးေမာင္... မင္းအလွည့္ေရာက္ၿပီ၊ မင္းျပႆနာကုိ တင္ျပေပေတာ့"
"ဒီလုိပါ သူႀကီးမင္း။ က်ေနာ္မ်ိဳးက ဘိလပ္ဆုိတာ ပန္းေပါင္းစုံပြင့္ဖူးေနတဲ့ ေပ်ာ္ေမြ႔ဖြယ္ဘုံဌာနတစ္ခု ပါဘဲ လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒါကုိ သူတုိ႔က ယုတၱိမရွိဘူးဆုိၿပီး ျငင္းပါတယ္။ က်ေနာ္မ်ိဳးမွာလဲ အေထာက္အထားရွိပါတယ္။ ဒီဓါတ္ပုံကုိ ရႈလွည့္ပါ သူႀကီးမင္း"
"ေဟ.... မင္းလဲ ခပ္ဟုတ္ဟုတ္ပါဘဲလား။ ဒါနဲ႔.. မင္းလဲ မင္းကုိယ္တုိင္ ရုိက္လာခဲ့တဲ့ ဓါတ္ပုံေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္"
"ဟာ.. သူႀကီးမင္းကလဲ အထင္ေသးလုိက္တာ။ ဘိလပ္သြားခါနီး က်ေနာ့္ေဆြမ်ိဳးေတြ စုၿပီး ၀ယ္ေပးခဲ့တဲ့ အုိလံပတ္စ္ ကင္မရာႀကီးနဲ႔ ကုိယ္တုိင္ ရုိက္လာခဲ့တာပါဗ်။ ဒါေတာင္ ဘိလပ္မွာ တစ္ပတ္ႏွစ္ရက္ဖြင့္တဲ့ ကားဘု(တ္) ေစ်းထဲက ၀ယ္ထားတဲ့ ေကာန္ေကာ့ဒါနဲ႔ ရုိက္ထားတဲ့ ဗီဒီယုိဖုိင္ေတြ ပ်က္သြားလုိ႔ မတင္ျပႏုိင္တာ။ ႏုိ႔မုိ႔ဆုိရင္ က်ေနာ္မ်ိဳးသက္ေသက ပုိခုိင္မာမွာ ေသခ်ာတယ္"
ရြာသူႀကီးကုိကိုေမာင္သည္ အမႈသည္တုိ႔ကုိတစ္လွည့္၊ သူတုိ႔တင္ျပသည့္ ဓါတ္ပုံတုိ႔ကုိ တစ္လွည့္၊ လာေရာက္နားေထာင္ေနၾကသည့္ ရြာသူရြာသားမ်ားကိုတစ္လွည့္ ၾကည့္ကာ ျပႆနာ၏ ဇာစ္ျမွစ္အမွန္ကုိ မဆုံးျဖတ္ႏုိင္ဘဲ ျဖစ္ေနေလ၏။ ရြာသူရြာသားမ်ားႏွင့္အမႈသည္တုိ႔သည္လည္း ရြာသူႀကီးကုိကိုေမာင္၏ အဆုံးအျဖတ္ကုိ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာျဖင့္ နားစြင့္ေနၾကေလ၏။ အမွားအမွန္ ေကာက္ခ်က္ခ်ရန္ ေရႊဥာဏ္ေတာ္ကို မ်ားစြာအသုံးခ်ရသည့္အတြက္ ရြာသူႀကီးကုိကိုေမာင္၏ လက္ကတီးၾကားတုိ႔၌ ေခၽြးသီးေခၽြးေပါက္တုိ႔ ကြန္းခိုေနၾကေလ၏။ ေနာက္ဆုံး၌.....
"ေပါက္ေက်ာ္၊ ေတာက္ထိန္၊ တုိးေမာင္တုိ႔၏ အမႈသည္ တိမ္သေယာင္နဲ႔ နက္၊ လြယ္မေယာင္နဲ႔ ခက္၊ အခ်က္ခ်ခ်ေလ့လာဆုံးျဖတ္ဖုိ႔ လုိအပ္ပါေသာေၾကာင့္ ဤအမႈကုိ ဆက္လက္စစ္ေဆးရန္ ရက္အကန္႔အသတ္မရွိ ေရႊ ့ဆုိင္းလုိက္သည္... သူႀကီး အမိန္႔..."
ဟူ၍ တဒဂၤအခက္အခဲကုိ ထုိသို႔ေသာနည္းျဖင့္ ေျဖရွင္းလုိက္ရေလေတာ့၏။ အမႈသည္တုိ႔ႏွင့္ရြာသူရြာသားမ်ားသည္ ....
"ဟင္... အုိ..."
"ဘယ္လုိႀကီးလဲ..."
"ရြာသူႀကီးကိုယ္တုိင္ေတာင္ မေျဖရွင္းႏုိင္ဘူးဆုိေတာ့ ေပါက္ေက်ာ္တုိ႔ ေတာက္ထိန္တုိ႔ တုိးေမာင္တုိ႔က အရမ္းေတာ္တာဘဲ..."
"ရြာသူႀကီး ကိုကုိေမာင္လဲ ေတာ္ပါတယ္။ အေျခအေနအရ ခဏဆုိင္းထားတာ ျဖစ္မွာပါ"
ထုိကဲ့သုိ႔ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေအာ္ဟစ္ ေျပာဆုိ ညည္းညဴၾကရင္း မိမိတုိ႔၏ အိမ္ေဂဟာ အသီးသီးတုိ႔ ျပန္သြားၾကေလ၏။ ေလာင္းကစားဒိုင္မ်ားသည္လည္း အေျဖမွန္မေပၚခဲ့သည့္အတြက္ ေငြမ်ားျပန္အမ္းေပးရကာ စိတ္အညစ္ႀကီးညစ္ေနၾကေလေတာ့၏။
ထုိည၌ ရြာသူႀကီး ကုိကိုေမာင္တစ္ေယာက္ အိပ္၍မေပ်ာ္ႏုိင္ေပ။ ေခါင္းအုံးေပၚ နဖူးတင္ၿပီး ျပႆနာ၏ အတိမ္အနက္ကုိ အႏုလုံ ပဋိလုံစဥ္းစားၿပီး ေခါင္းရႈပ္ေန၏။
"ငါက ရြာသူႀကီး၊ ရြာသားေတြရဲ့ ျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္းေပးႏုိင္ရမယ္။ မေဟာသဓာေတာင္ ျပႆနာေပါင္းစုံကုိ ေသြးေအးေအးနဲ႔ ေျဖရွင္းႏုိင္ခဲ့ေသးတာဘဲ၊ ငါက ဘာျဖစ္လုိ႔ မေျဖရွင္းေပးႏုိင္ရမွာလဲ း၀)၊ ငါ အဆင္ေျပေအာင္ ေျဖကို ေျဖရွင္းေပးမွ ျဖစ္မယ္။ ဒီျပႆနာက ဘိလပ္မွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အျဖစ္အပ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ေနတယ္။ ငါကုိယ္တုိင္ ဘိလပ္ကုိ မေရာက္ဖူးတာက ခက္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ ငါကုိယ္တုိင္ ဘိလပ္ကုိ သြားမယ္။ အေျခအေနမွန္ကုိ စုံစမ္းေဖာ္ထုတ္မယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘိလပ္သားေတြ ေျမက်င္းတူးတာေတာ္တယ္လုိ႔ ၾကားဖူးတယ္။ ေျမေအာက္ရထားေတြလဲ ရွိတယ္တဲ့။ ေျမေအာက္ကုိ ေပ ေလးငါးရာ တူးၿပီး ေဖာက္လုပ္ထားတာတဲ့။ ဒီေတာ့ အဲဒီမွာ ေျမတူးတဲ့ပညာသင္ယူရမယ္။ ဒါမွ ရြာမွာ ေသာက္ေရအတြက္ ေရတြင္းေတြကုိ ေသေသသပ္သပ္ တူးႏုိင္မွာ။ ဟုတ္ၿပီ။ ဒီအႀကံမဆုိးဘူး။ ဘိလပ္ကုိ ငါ ကုိယ္တုိင္သြားမယ္"
ထုိသုိ႔ကဲ့သုိ႔ စဥ္းစားဆုံးျဖတ္ၿပီး ရြာသားမ်ားအားလုံး၏ သေဘာတူညီခ်က္အရ ဘိလပ္ျပန္ ေပါက္ေက်ာ္၊ ေတာက္ထိန္ႏွင့္ တုိးေမာင္တုိ႔အား ရြာကုိ ေလးလတစ္ႀကိမ္ အလွည့္က် ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္အုပ္ခ်ဳပ္ေစၿပီး ဘဏ္တုိက္ထဲမွ စတာလင္ေပါင္ သုံးေသာင္းႏွင့္ညီမွ်သည့္ ျမန္မာက်ပ္ေငြ အနည္းငယ္တုိ႔ကုိ ထုတ္ယူၿပီး ရန္ကုန္၌ ယူအက္စ္ေဒၚလာနဲ႔ လွဲလွယ္ကာ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ၌ ရန္ကုန္-ဗန္ေကာက္-လန္ဒန္ တီဂ်ီေလေၾကာင္းျဖင့္ ဘိလပ္သုိ႔ ရြာသူႀကီးကုိကုိေမာင္ ခ်ီတက္လာခဲ့ေလ၏။
ယခုဆုိလွ်င္ ရြာသူႀကီးကုိကိုေမာင္တစ္ေယာက္ ဘိလပ္သုိ႔ေရာက္ရွိေနသည္မွာ ႏွစ္ပရိေစၦဒအားျဖင့္ သုံးႏွစ္ခန္႔ရွိေလၿပီ။ ေရတြင္းတူးသည့္ပညာရပ္၌လည္း မာစတာဘြ႔ဲရခါနီးေနေလၿပီ။ ဘိလပ္ရာသီဥတုမ်ားစြာကုိလဲ ကုိယ္တုိင္ႀကဳံခဲ့ဖူးေလၿပီ။ ေပါက္ေက်ာ္၊ ေတာက္ထိန္၊ တုိးေမာင္တုိ႔၏ ျပႆနာကုိ ေျဖရွင္းေပးဖုိ႔ အရည္အခ်င္းလည္း အျပည့္အ၀ရရွိၿပီးျဖစ္ေလၿပီ။ ပညာစုံသေလာက္ ျဖစ္သြားေလၿပီတည္း။
ေပါက္ေက်ာ္၊ ေတာက္ထိန္၊ တုိးေမာင္တုိ႔၏ တင္ျပခ်က္သည္ အားလုံးမွန္ကန္ေနေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ သူတုိ႔၏ အယူအဆသည္ အားလုံး မွားယြင္းေနေလ၏။ ေပါက္ေက်ာ္သည္ ဘိလပ္သုိ႔ ေဆာင္းတြင္းကာလ၌ ေရာက္ရွိခဲ့မည္ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အေအးဒဏ္ကုိ မခံႏုိင္သည့္အတြက္ အရြက္အားလုံး ေျမခေၾကြက်ေနသည့္အတြက္ ဘိလပ္က သစ္ပင္မ်ား ရုိးတံက်ဲက်ဲ ျဖစ္ေနျခင္းျဖစ္ရာ၏။ ထုိသုိ႔သူေတြ႔ႀကဳံခဲ့သည့္ အေတြ႔အႀကဳံကုိ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ကိုင္ကာ ျငင္းခုန္ေနျခင္းျဖစ္တန္ရာ၏။ ေတာက္ထိန္သည္ ဘိလပ္သုိ႔ ေႏြရာသီ၌ ေရာက္ရွိခဲ့မည္ျဖစ္၏။ ေႏြရာသီ၌ ဘိလပ္ရွိ သစ္ပင္မ်ားအားလုံး အရြက္စိမ္းလန္းစုိေျပေနၾက၏။ ေနဓါတ္ရ၍ အရြက္အခက္မ်ား တူရရူထြက္ေနၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူသည္ သူ၏အျမင္ကုိ မစြန္႔လြတ္ႏုိင္ျခင္းျဖစ္တန္ရာ၏။ တုိးေမာင္သည္ ဘိလပ္သုိ႔ ေႏြဦးကာလ၌ ေရာက္ရွိခဲ့မည္ျဖစ္၏။ ထုိေႏြဦးကာလတြင္ ဘိလပ္၌ ပန္းေပါင္းစုံပြင့္ဖူးၾက၏။ အပြင့္ရွိသည့္အပင္မွန္သမွ် အားလုံးညီညီညာညာတစ္ခ်ိန္တည္းလုိလုိ ဖူးပြင့္ၾက၏။ ထုိအေတြ႔အႀကဳံေၾကာင့္ သူသည္လည္း အေက်ာက္အကန္ ျငင္းခုန္ေနျခင္း ျဖစ္တန္ရာ၏။ သူတုိ႔အားလုံးမွန္ကန္ေသာ္လည္း ေလွနံဓါးထစ္ မွတ္သားထားသည့္အတြက္ သူတုိ႔ အားလုံး မွားယြင္းၾက၏။
ရြာသူႀကီးကုိကုိေမာင္သည္ သူ၏အဘုိးျဖစ္သူ မဟာကုိကုိေမာင္၏ ေျပာစကားမ်ားကုိ အမွတ္ရမိေနေလ၏။
တစ္ေန႔၌ လူႀကီးတစ္ေယာက္သည္ သားသုံးေယာက္တုိ႔ကုိ ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးေလသတတ္။ သားတုိ႔ ေပါက္ပင္ဆုိတာ ဘယ္လုိဟာႀကီးလဲဟူ၍။ ေႏြကာလ၌ ေပါက္ပင္နားေရာက္ဖူးခဲ့သည့္ သားတစ္ေယာက္သည္ ေပါက္ပင္ဆုိတာ အရြက္မရွိ အရုိးသက္သက္မွ်သာ ျဖစ္ေခ်၏ဟု ေျဖသတတ္။ မုိးကာလ၌ ေပါက္ပင္နားသို႔ ေရာက္ဖူးသည့္ အျခားသားတစ္ေယာက္သည္ ေပါက္ပင္ဆုိသည္မွာ အရြက္တုိ႔ျဖင့္စိမ္းလန္းတင့္တယ္ေနသည့္အပင္ႀကီးတစ္ပင္ပင္ ျဖစ္ေခ်၏ဟု ေျဖဆုိသတတ္။ ေဆာင္းကာလ၌ ေပါက္ပင္အနီးသို႔ ေရာက္ခဲ့ဖူးသည့္ ေနာက္ဆံုးသားတစ္ေယာက္ကမူ ေပါက္ပင္ဆုိတာ နီနီရဲရဲပြင့္ေနသည့္ပြင့္ခ်ပ္မ်ား ျပည့္လွ်မ္းေနသည့္ သစ္ပင္ႀကီးပင္တည္း ဟု ေျဖဆုိသတတ္။ ထုိအခါ၌ အေဖျဖစ္သူသည္ သားသုံးေယာက္တုိ႔အား အေျဖမမွားေသာ္လည္း ဗဟုသုတနည္းပါးလြန္းသည္ဟု ကဲ့ရဲ့ေလသတတ္။ ထုိ႔ေနာက္ ရာသီအလုိက္ေျပာင္းလဲတတ္သည့္ သစ္ပင္သဘာ၀တုိ႔ကုိ သားသုံးေယာက္တုိ႔အား က်က်နနရွင္းျပေလသတတ္။
ရြာသူႀကီး ကုိကိုေမာင္သည္ ေရတြင္းတူးသည့္ အတတ္ပညာေလးျဖင့္ အားရတင္းတိမ္မႈမရွိႏုိင္ေသးဘဲ ေပါက္ေက်ာ္၊ ေတာက္ထိန္၊ တုိးေမာင္တုိ႔ ဤဘိလပ္၌ ေလ့လာဆည္းပူးခဲ့သည့္ ပ်ိဳးႏႈတ္ေကာက္စုိက္/ရိပ္သိမ္းအတတ္ပညာ၊ ေတာင္ယာခုတ္/စုိက္ အတတ္ပညာ၊ ကၽြဲ/ႏြားေက်ာင္းသည့္အတတ္ပညာတုိ႔ကုိ ဆက္လက္ေလ့လာၿပီး ထုိ ပညာရပ္တုိ႔ျဖင့္ ပီအိပ္ခ်္ဒီ ရယူရန္ တာစူေနေလ၏။ သို႔မွသာ သူတုိ႔သုံးေယာက္တုိ႔ထက္ ပညာသာလြန္ေပမည္တည္း။
ရြာသူႀကီးကုိကိုေမာင္သည္ ဘိလပ္ျပန္မ်ား၏ ဘိလပ္အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိမႈ ျပႆနာကုိ က်က်နနေျဖရွင္းေပးႏုိင္သည့္ အေျခအေနတြင္ ေရာက္ရွိေနေလ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စိတ္ထဲတြင္ ေအာက္ပါကဲ့သုိ႔ ရြတ္ဆုိေနမိေလ၏။
"ေပါက္ေက်ာ္... ေမာင္မင္းသည္.. ဘိလပ္သို႔ ေဆာင္းကာလအတြင္း ေရာက္ရွိခဲ့၍ ေဆာင္း၏သေကၤတအျဖစ္ သစ္ပင္မ်ား အရြက္မရွိ ရုိးတံက်ဲက်ဲျဖစ္ေနသည္ကုိသာ ေမာင္မင္းသိေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေမာင္မင္းသည္ ေလးပုံတစ္ပုံမွန္ေလသည္။
ေတာက္ထိန္... ေမာင္မင္းသည္.. ဘိလပ္သုိ႔ ေႏြကာလအတြင္း ေရာက္ရွိခဲ့၍ ေႏြကာလ၏ သေကၤတျဖစ္သည့္ အရြက္ေ၀စီေနသည့္သစ္ပင္မ်ားကုိသာ ေမာင္မင္းသိေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေမာင္မင္း၏ အေျဖသည္လည္း ေလးပုံတစ္ပုံသာ မွန္ေလသည္။
တုိးေမာင္... ေမာင္မင္းသည္... ဘိလပ္သို႔ ေႏြဦးကာ၌ ေရာက္ရိွခဲ့၍ ေႏြဦးကာလ၏ သေကၤတျဖစ္သည့္ ပန္းေပါင္းစုံပြင့္ဖူးေနသည္ကုိသာ ေမာင္မင္းသိေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေမာင္မင္း၏ အေျဖသည္လည္း ေလးပုံတစ္ပုံသာ မွန္ေလသည္။
အမွန္မွာ ဘိလပ္၌ ျမန္မာကဲ့သုိ႔ ရာသီသုံးမ်ိဳးထဲ ရွိသည္မဟုတ္၊ ေႏြဦး၊ ေႏြ၊ ေဆာင္းဦး၊ ေဆာင္းဟူ၍ ရာသီေလးမ်ိဳးရွိေပသည္။ မုိးရာသီကား မရွိေခ်၊ သို႔ေသာ္ ရြာခ်င္သည့္အခ်ိန္ရြာေလသည္။ ထုိ ရာသီေလးမ်ိဳးထဲတြင္ ေႏြဦးရာသီ၌ ပန္းမ်ားပြင့္ၾကသည္။ ေႏြရာသီ၌ အရြက္မ်ားစည္ပင္ၿပီး စိမ္းလန္းစုိေျပရွိသည္။ ေဆာင္းဦးရာသီ၌ သစ္ရြက္မ်ား အ၀ါေရာင္ အနီေရာင္သန္းေလသည္။ ေဆာင္းရာသီ၌ကား သစ္ရြက္မ်ား အားလုံးေၾကြက်ေလသည္။ ေမာင္မင္းတုိ႔ကုိ ငါသူႀကီးမင္းကုိယ္တုိင္ နီကြန္အမည္ရွိ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ကင္မရာႀကီးျဖင့္ ရုိက္ယူခဲ့သည့္ ဓါတ္ပုံသုံးပုံကုိ ျပေပးဦးမည္။ ထုိဓါတ္ပုံထဲကအတုိင္းသာ ေနာက္ တုံးဖလားရြာသားတစ္ေယာက္ႀကဳံဆုံခ့ဲလွ်င္ အျငင္းပြါးဖြယ္ ထပ္ျဖစ္ေပဦးမည္။ ရႈစားေလေလာ့။
ထုိသို႔ ရာသီေလးမ်ိဳးထဲက တစ္မ်ိဳးစီကုိသာ ေမာင္မင္းတုိ႔ သိရွိၾကသည့္အတြက္ ေမာင္းမင္းတုိ႔အားလုံး ေလးပုံပုံ တစ္ပုံသာ မွန္ေလသည္။ ငါသူႀကီမင္းကေတာ့ ေလးပုံပုံ ေလးပုံလုံး ရာႏႈန္းျပည့္ မွန္ကန္ေလသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ဤဘိလပ္ျပည္၌ ေလးရာသီလုံး ျဖစ္ပ်က္လ်က္ရွိသည့္ အျဖစ္အပ်က္အသီးသီးတုိ႔ကို ငါသူႀကီးမင္း ေကာင္းေကာင္း ႀကံဳဆုံခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူႀကီးရာထူးကုိ ငါကုိယ္တိုင္ ျပန္ယူၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္ေပေတာ့မည္"
ထုိက့ဲသုိ႔ စိတ္ထဲက ေရရြတ္ရင္း တုံးဖလားရြာႀကီးသုိ႔ အျမန္ျပန္ေျပးခ်င္သည့္ စိတ္ေပါက္ေနေလေတာ့၏။ သုိ႔ေသာ္ျငားလည္း အထက္ေဖာ္ျပပါ ပညာရပ္တုိ႔ျဖင့္ ပီအိပ္ခ်္ဒီ ဘြဲ႔ယူရရန္ရွိေနေသးသည့္အတြက္ သုံးႏွစ္ ေလးႏွစ္ခန္႔ ဘိလပ္ျပည္၌ ဆက္လက္ေနထုိင္ရေပဦးေတာ့မည္။ သုိ႔ေသာ္.. သုိ႔ေသာ္... သုံးမိနစ္ကုိ ႏွစ္စင္းက် ေခါင္းေပၚျဖတ္ပ်ံသန္းေနသည့္ ေလယာဥ္ပ်ံအသံႀကီးကို ၾကားေနရတုိင္း တုံးဖလားရြာ၊ အမႈသည္သုံးဦးႏွင့္ ရြာသူရြာသားမ်ားကုိ မ်က္စိထဲ ေျပးျမင္ေယာင္ေနမိေလေတာ့သတည္း။ ။
Posted by သူႀကီးမင္း (တုုံးဖလား) at 21:47 23 comments: Links to this post
Email ThisBlogThis!Share to TwitterShare to FacebookShare to Pinterest
Newer Posts Older Posts Home
Subscribe to: Posts (Atom)
ျမန္မာမုဒိတာလူငယ္မ်ားအဖြဲ႔သုိ႔
ေက်ာက္ကြင္းအေရးေတာ္ပုုံ
Kyauk Kwin by buddhadayuk
က်ေနာ့္အျမင္
လူေတြဟာ အသက္ရွင္သန္စဥ္ကာလမွာ အသုံး၀င္တဲ့အရာတစ္ခုခု လုပ္ထားခဲ့ရမယ္။ ဘာမွလုပ္မထားခဲ့ဘူးဆုိရင္ အဲဒီလူဟာ လူမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သတၱ၀ါမည္ကာမတၱပါဘဲ။
ရည္မွန္းခ်က္
ရည္မွန္းခ်က္တစ္ခု ၿပီးျပည့္စုံဖုိ႔ လုိအင္ဆႏၵေတြအားလုံးကုိ စေတးပစ္ရမယ္။
ဆုိင္ရာဆုိင္ရာ
Usage of English (အဂၤလိပ္စာအသုံးအႏႈန္း) (28)
ဘာသာျပန္စာေပ (5)
ဘာသာေရးစာေပ (19)
ျမန္မာကဗ်ာ (79)
သတင္းေဆာင္းပါး (26)
သုတစာေပ (41)
ဟာသစာေပ (9)
အဂၤလိပ္စာ အဂၤလိပ္ကဗ်ာ (11)
အဂၤလိပ္မွတ္စု (4)
အသိေပးစာ (30)
ေခါင္းစဥ္ေလးေတြ
►  2016 (26)
►  October (1)
►  September (3)
►  August (3)
►  April (18)
►  February (1)
►  2015 (31)
►  December (1)
►  November (2)
►  October (1)
►  September (2)
►  August (9)
►  July (2)
►  June (1)
►  April (2)
►  March (1)
►  February (5)
►  January (1)
►  2014 (25)
►  December (1)
►  November (1)
►  October (2)
►  September (4)
►  August (3)
►  July (2)
►  June (3)
►  April (1)
►  March (1)
►  February (3)
►  January (2)
►  2013 (16)
►  December (1)
►  October (2)
►  September (1)
►  August (1)
►  July (1)
►  June (1)
►  April (2)
►  March (3)
►  February (1)
►  January (2)
►  2012 (50)
►  December (4)
►  November (3)
►  October (4)
►  September (1)
►  August (3)
►  July (4)
►  June (5)
►  April (6)
►  March (2)
►  February (2)
►  January (12)
►  2011 (58)
►  December (5)
►  November (3)
►  October (4)
►  September (7)
►  August (6)
►  July (7)
►  June (4)
►  April (8)
►  March (3)
►  February (6)
►  January (4)
▼  2010 (77)
►  December (3)
►  November (1)
►  October (8)
►  September (3)
►  August (8)
►  July (6)
▼  June (3)
ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေပ်ာက္ဆုံးမႈ တရားစီရင္ထုံး
အိမ္သာတက္ တရားစီရင္မႈ
ရြာသူႀကီး ကုိကိုေမာင္ ျဖတ္ထုံး
►  April (3)
►  March (9)
►  February (13)
►  January (17)
►  2009 (300)
►  December (11)
►  November (32)
►  October (26)
►  September (34)
►  August (10)
►  July (12)
►  June (11)
►  May (30)
►  April (23)
►  March (32)
►  February (39)
►  January (40)
►  2008 (183)
►  December (67)
►  November (78)
►  October (38)
Myanmar IT နည္းပညာ
အလုပ္သင္ Web Designer/Developer လုပ္ခ်င္သူမ်ားအတြက္ အခြင့္အေရး
Myanmar Web Designer - website development and SEO services
အဂၤလိပ္စာေလ့လာဖုိ႔
http://dictionary.all-channel.com
http://profiles.tigweb.org/EM0
http://www.123helpme.com
http://www.bbc.co.uk/worldservice/learningenglish/general/talkaboutenglish/2009/04/090427_tae_al.shtml
http://www.breakingnewsenglish.com
http://www.dartmouth.edu/~acskills/success/index.html
http://www.englishgrammarsecrets.com/
တုံးဖလားသူႀကီးမင္း
သူႀကီးမင္း (တုုံးဖလား)
London, United Kingdom
ဖိတ္ေခၚပါတယ္၊ က်ိတ္ေပ်ာ္ပါကြယ္၊ မိတ္ေဖာ္သဟာရယ္။ ------------------ (မွ)------------------ အၿပဳံးမ်ားစြာ၊ အမုန္းမပြါးပါ၊ တုံးဖလားရြာ။
View my complete profile
ေ၀ဖန္ေရးေသတၱာ
ျမန္မာက်ပ္ေငြေပါက္ေစ်း
Myanmar Kyat Exchange Rate
ခ်က္ႀကီးတုိ႔ ခင္ဆုံတုိ႔ တစ္သုိက္
၄.၉.၀၉ မွစၿပီးလည္ပတ္လာသူမ်ား
Gap.com Coupon
အားေဆးေလးေတြ
http://www.online-casinos-winner.com/review/jackpot-city-casino
သူတုိ႔လာၾကတယ္
Feedjit Live Blog Stats
ဒီေနရာကလာၾကတာ
Feedjit Live Blog Stats
ျမန္မာစာလုံးေပါင္းသတ္ပုံက်မ္း
ျမန္မာစာလံုးေပါင္း သတ္ပံုက်မ္း
7 years ago
ေလ့လာစရာမ်ား
http://dictionary.all-channel.com
http://dictionary.cambridge.org
http://effortlessenglishclub.com
http://www.books-hive.com/library/home
http://www.thefreedictionary.com
http://www.uefap.com/writing/feature/featfram.htm
http://www.voanews.com/english/portal.cfm
ဗဟုသုတအတြက္သက္သက္ရယ္ပါ
Paccuppannakammavadin Buddhism - ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ
Thit Htoo Lwin
ထြက္ေျပးလာသူေတြကို တားဖို႔ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ နယ္စပ္မွာအင္အားတိုးခ်
14 minutes ago
ေဂ်ဂ်ဴဝုိင္
နတ်ကိုးကွယ်သူများ
ေတြးမိေတြးရာ...ေရးမိေရးရာ
ေမာင္ႀကီးသို႔ ေပးစာ
မိုးေငြ႔ႏွင္႔အတူ
My Baking Class(3).....
ကထိန္ (Yeo's Building)
ႏွင္းဆီတစ္ခင္း ပန္းတစ္ျခင္း
San Htun's Diary
ယူအက္စ္သြား ေတာလား - ၂၀
မယ္ေတာ္ႀကီး ၁၆ ႏွစ္ပတ္လည္
2 weeks ago
LokaChantha
Ignorance - Ashin Pyinnya Thiha
4 weeks ago
jasmine(ေတာင္ၾကီး)
ကြ်န္မနဲ႔ရာသီမ်ား
4 weeks ago
ပင္မစာမ်က္ႏွာ
ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ျဖင့္ စာတန္ (Lucifer) ေအာင္ႏိုင္ျခင္း
4 weeks ago
ကုိကိုေမာင္ (ပန္းရနံံ႔)
သစၥာဓိ႒ာန္ ပုုံျပင္မွန္
1 month ago
နတ္ေရးတဲ့ေရႊစာ
1 month ago
အန္တီတင့္၏ အမွတ္တရေလးမ်ား
ျပန္လည္ဆံုဆည္းၾကပါစို႔-၆
1 month ago
မ်က္ရည္ျဖင့္ပ်ိဳးေထာင္ေသာ
1 month ago
မေဗဒါရဲ႕ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္
သင်မသိကောင်း မသိသေးမဲ့ Park Bo Gum အကြောင်းလေးတွေ
1 month ago
ေရးခ်င္တာေလးေတြ
2 months ago
Myanmar IT နည္းပညာ
အလုပ္သင္ Web Designer/Developer လုပ္ခ်င္သူမ်ားအတြက္ အခြင့္အေရး
2 months ago
ခံစားမႈ႕သံစဥ္
တဒဂၤေပ်ာက္ဆံုးသြားျခင္း
2 months ago
ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ ဇာတ္ခံု - ေမာင္မ်ိဳး
အေၾကာက္တရားအားေက်ာ္ျဖတ္ျခင္း
2 months ago
khin oo may
2011 memory
2 months ago
ႏွင္းနဲ႔မာယာ
ဆိုေရးရွိက ဆိုရေပေရာ့မည္
2 months ago
Pinlebu Township
သတင္းအခ်က္အလက္မ်ားေတာင္းခံျခင္း
3 months ago
တုိင္ 0 မ ္, Typhoon Nepartak, နာ ဂစ္ ႏ ွ င့ ္ စပ္ မိ စပ္ ရာ
4 months ago
ေတေလမွတ္တမ္း၊ လမ္းေပၚကကဗ်ာမ်ား
Bing Ads Campaign Setup With Bing Coupon
4 months ago
An Asian Tour Operator
"ခို" သို႔မဟုတ္ ၿမိဳ႕ျပ အႏၱရာယ္
4 months ago
မိုးသက္ဦးလြင္
မႏွင္ဘဲေနာက္လွည့္ျပန္ခဲ့သည္
4 months ago
5 months ago
သီဟသစ္ ရဲ႕ အားမာန္သစ္
စူရမ္ဘုရင္ရဲ႕ တရုတ္ျပည္ ခရီး (စကၤာပူ ပုံျပင္)
5 months ago
Bullshit Taboo
6 months ago
ၿဖဴစင္ေသာစိတ္ကေလး
6 months ago
6 months ago
မသိစိတ္ရဲ႕ ပံုရိပ္(၁)
6 months ago
ၾကယ္ျပာရဲ ႔အိမ္ကေလး
" ကုိယ္႔ဇာတာက အဲ႔လိုပဲ "
6 months ago
ေနာင္ဂ်ိန္တို႔ ေမာင္ႏွံ
ကေလးမ်ား ႏွင့္ စာဖတ္ျခင္း အႏုပညာ
6 months ago
မမဝသုန္ နွင့္ အျပာေရာင္ေတာင္တန္းမ်ား
မွတ္တိုုင္မ်ား အေၾကာင္း
7 months ago
7 months ago
The halal food hunt in Taipei, Taiwan
7 months ago
8 months ago
Jittoo(Monywa)
မုန္ ့ေပါင္းဖို ့မုန္ ့သိပ္နည္း
9 months ago
မယ္ကိုးရဲ႕ စာစုမ်ား
10 months ago
ခ်စ္ၾကည္ေအး
ငယ္ငယ္တုန္းက ပြဲႀကိဳက္ခင္ကြ်န္မ
ခ်စ္စံအိမ္~2028~
HAPPY BIRTHDAY K !
အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္
Bo ဘုိဘုိလန္းစင္
အဖြားတို႔ငယ္ငယ္က
ေမြးေန႕ အလြန္ ( ခ်စ္ခ်စ္ႀကီး ႏွင္႔ လစ္ဗင္းတူဂဲသား )
မန္းကိုကို ~ Mahn Ko Ko
ေရႊကရင္ ျမင္ရဲ့လား
Work with colors
ေရခဲေရ ပံုးလိုက္အေလာင္းခံရန္ စိန္ေခၚခဲ့ၾကၿပီး ေနာက္၀ယ္
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္
SANITARI KONDUKTIVITI METER HE-960HI | JUAL CONDUCTIVITY METER | 081322599149
ေန၀သန္ ရဲ႕ အိုေအစစ္
Just a minute
ဂ်ဴးလိယက္၏ ဝတၱဳမ်ား စုစည္းရာ
အခ်စ္ဦး(First Love)
ဣတိၳယေခၚမိန္းမတို႔သည္...
သက္တန္႔ခ်ိဳ.....
ေမတၱာျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းႏွင့္ ရွင္ဘုရင္တစ္ပါးရဲ႕ ခ်စ္ပံုျပင္
White angel
"မယ္ဗိုက္ရဲ႕ခြဲစိတ္ခန္း အေတြ႔အႀကံဳ"
အရာအားလံုးၿပီးၿပည္႔စံုခ႔ဲေသာ ဘ၀တစ္ခု၏ ရာဇ၀င္
မိန္းကေလး :)
May everybody be happy and healthy!
ကၽြန္မ ေနေပ်ာ္ခဲ႕ပါတယ္ ေမာင္
My Wonderful Moral Thoughts. . . . .
"ပကာသန မပါေသာ ႐ိုးရွင္းေသာ အခ်စ္"
“အေတြးစေလးေတြ”
“ ေဆးေပါင္းခ . . . ”
2 years ago
အသားအရည္လွပဖို႔ နည္းလမ္းရွာေဖြထိန္းသိမ္းစို႔
2 years ago
အလွသစၥာ ပန္းပြင္႔မ်ား
လွမ္းမီေပမယ္႔
2 years ago
သံစဥ္မဲ႔ အလကၤာမ်ား
နားလည္ေပးပါကေလးရယ္
2 years ago
အဖြဲ႔ခ်ုပ္ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္အဖြဲ့၀င္ ဦးဟံသာျမင့္က ရိုက္တာသတင္းဌာနသို႔ ျပန္လည္ေျဖရွင္းေပးပါရန္ စာျဖင့္ေတာင္းဆုိခဲ့ပါသည္။
2 years ago
ဇီဇဝါပင္ေလး ေျပာျပတဲ့ ေမာင့္အေၾကာင္း ပံုျပင္
2 years ago
ျမစ္က်ဳိးအင္း
သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ ခ်ည္တဲ့ၾကိဳး (၂)
2 years ago
ျပည္ေထာင္စု သမၼတ ေယာ႐ုဝ ႏိုင္ငံေတာ္
2 years ago
အဆံုးသတ္ခရီး မသိေသာ ကၽြန္မ…
2 years ago
ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္
မဂၤလာပါရွင္ ☆彡
2 years ago
ေႏြေတးရွင္(မင္းဧရာ)
ဆယ့္ကိုးဂ်ဴလိုင္
2 years ago
{သို႕သူငယ္ခ်င္း}
2 years ago
ျပန္လည္ႏိုးထျခင္း
2 years ago
ႏွလံုးသား ဒုိင္ယာရီ
2 years ago
အိပ္မက္ခ်ယ္ရီ
2013 ဓေလ့မီး ယမ္းအလွ
2 years ago
လူသားအားလံုးအတြက္
မေလးရွားက ျမန္မာေတြအတြက္ အသံုးဝင္မယ္႔ မေလးဘာသာျပန္ APK
3 years ago
ေအာင္သက္ခုိင္
ေနအိမ္ကုိျပန္လည္ ေရာက္ရိွေနၿပီျဖစ္တဲ့ ဆိုေတးကို သတင္းသြားေမးၾကသူအႏုပညာရွင္မ်ား
3 years ago
ေမ်ာလြင့္တိမ္ တို့ နားခိုရာ....
ကၽြႏ္ုပ္နင့္အသက္ငါ့ေပး ဆရာႀကီးညိမ္းႏိုင္ ႏွင့္ ေဒၚလာ၁၁ဘီလ်ံေပ်ာက္ဆံုးမႈႀကီး
3 years ago
အမွတ္တရေလးမ်ား
Dr.ျမတ္ဥာဏ္+ေဒၚ၀ါ၀ါခိုင္မင္း ၊သမီးေလး-ေမျမတ္နိုးခိုင္မိသားစု(ရန္ကုန္)မွ သမီးေလး-ေမျမတ္နိုးခိုင္၏ ေမြးေန႔အရုဏ္ဆြမ္းအလွဴႏွင့္ ရာသက္ပန္ဆြမ္းပေဒသာပင္အလွဴရွင္မ်ား ေမြးေန႔ဆြမ္းအလွဴ ၂၃.၈.၂၀၁၃
3 years ago
ျမန္မာတို႔အတြက္ ျမန္မာ့ေဆးၿမီးတို
ေခါင္းကိုက္ေနသူမ်ား အတြက္ ေဆးျမီးတိုမ်
3 years ago
Kyaw Hnin Se Lwin
Myanmar Japan Friendship (Facebook)
3 years ago
အိမ္မက္ေစရာ
အဖိုးတန္သူမ်ား ၾကား အေနခက္လွ
3 years ago
သင္းကြဲဌက္ကေလး
3 years ago
ၾကည္ၾကည္ရဲ႕ဒုိင္ယာရီ
3 years ago
မဂၤလာသတင္းစဥ္
လစဥ္ ေဟာစာတမ္း ( ေမလ-၂၀၁၃ )
3 years ago
ေကာင္းမြန္၀င္း
ရန္ကုန္ကိုျပန္ခဲ႔တယ္
3 years ago
. * . * . ထာ၀ရၾကယ္စင္ . * . * .
အဆံုးသတ္ေပးပါ .....
3 years ago
အင္ၾကင္းသန္႕
ခ်စ္ေသာ ႏုိ၀င္ဘာ
3 years ago
ဒီမွာ “ ေဟ႔ လူ”
4 years ago
4 years ago
ဧပရယ္လ္ပူး @ ပူးေတ
အေၾကာ္စံု ေၾကာ္စားျဖစ္ပံုက~~~~~~
4 years ago
ဘယ္ေတာ့မွမခြဲေၾကး
4 years ago
ကိုေမာင္ေအး ၏ ရသစာစုမ်ား & MUSIC ေဟ့ ... ျမန္မာဟာ ျမန္မာပဲ။ ျမန္မာဟာ ျမန္မာျပည္မွာ ေနရမယ္။
(65) AN ARTIFICIAL TREE BEING CARRIED ROUND BY A HAPPY CROWD IN CELEBRATION OF A CHARITY, DURING THE DAYS OF MYANMAR KINGS
4 years ago
4 years ago
4 years ago
Wutyee Food House
Email Subscription ေျပာင္းေရႊ႔လုပ္ေပးၾကပါရန္
4 years ago
ေမာင္ဘၾကိဳင္
ျပည္႔ကံေကၽြးမွသည္
4 years ago
ယဥ္တကိုယ္မယ္
Weird looking Shoes!
4 years ago
To raise women rights and gender awareness
အေျပာင္းအလဲ ေလေၾကာင္းထဲဝယ္
4 years ago
အျဖဴေရာင္အိမ္ေလးတစ္လံုး
မငိုနဲ႕ တနဂၤေႏြ
4 years ago
မွ်ေ၀မႈတို႕ စုစည္းရာ
“အေရာင္ႏွင့္တကြ မုသားမ်ား”
4 years ago
စက္တင္ဘာ ရဲ႕ ေကာင္းကင္
Manchester သြား ေတာလား
4 years ago
ဗုဒၶတရားေတာ္မ်ား
က်ဆံုးေလသူအတြက္
4 years ago
ဒႆန ခရီးစဥ္
ဒုတိယဥပေဒ ဆံုးမ ၾသဝါဒ...
4 years ago
kp-3နည္းပညာ
Kp3နည္းပညာ၊၄၇၈၊ဘေလာ့CommentsFormကိုအလယ္မွာထားနည္း
5 years ago
“ အကၡရာ ကမၻာ ”
အိပ္ေဆးမစားဘဲ အိပ္ေပ်ာ္ေစႏိုင္မည့္ သဘာ၀နည္းလမ္းမ်ား
5 years ago
" ကဗ်ာေရးတဲ့ေက်ာက္စာ " ( ေမြးေန ့အမွတ္တရ )
5 years ago
ေရႊရတုမွတ္တမ္း
ေျခေထာက္ကိုဆြဲ .......သရဲ
5 years ago
လင္းၾကယ္ျဖဴ
ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ မ်ားနဲ႕ ဧကံျဖိဳး
5 years ago
ေက်ာပိုးအိတ္
ခြဲခြာခ်ိန္
5 years ago
ဘေလာ႔ဂါမ်ားရဲ႕ပို႔စ္မ်ား
ရည္ရြယ္ခ်က္
5 years ago
အၿပံဳးေတြနဲ႔ ဆံုေတြ႔ၾကမယ္..
5 years ago
မိုးခ်ိဳသင္း မွတ္တမ္း
တူမေလးမ်ားနဲ႔ တလတာ..
6 years ago
ပန္းႏုႏွင္းဆီ
ေကာ္ဖီတစ္ခြက္၏ ေကာက္ေၾကာင္း
6 years ago
“ယုယ - ေႏြးေထြးေသာ ဘ၀ေလးတစ္ခု”
Death, does it help us live?
6 years ago
ေျခလွမ္းသစ္
၂၂ ႏွစ္ေျမာက္ ၈၈၈၈ အေရးေတာ္ပံုေန႔ အခမ္းအနား
6 years ago
ေက်းဇူးတင္လိုက္ပါ
6 years ago
ပန္းခ်ီနဲ႕ဓါတ္ပံုေပါင္းစပ္ေရးဆြဲထားေသာ လက္ရာမ်ား
6 years ago
Hazel and her Rhythms
You Mean Everything To Me
6 years ago
တရားေတာ္ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္မ်ား
မုိးညိဳ၀ိနိစၧယမွတ္တမ္းဓာတ္ပုံမ်ား
6 years ago
6 years ago
မန္းေလရူးရဲ႕ေန႕စြဲမ်ား
Maths & My Childhood life
6 years ago
နည္းနည္းေလးေတာ့ လြဲေနတယ္
7 years ago
ကံေကာင္းျခင္း
ဘေလာ့လိပ္စာ ေျပာင္းလဲျခင္း
7 years ago
ဘေလာဂ့္ေရးျခင္း တနွစ္ျပည့္ႏွင့္ ကရင္လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးနယ္ေျမသို႔ အလည္ေရာက္ျခင္း အမွတ္တရ
7 years ago
KiKi-Idiotlove
Peace of Mind !
ေနမင္းသံစဥ္ရဲ႕ေမၽွာ္လင္႔ျခင္းအလင္းေရာင္
♠ နတ္ဆိုးေရးတဲ့ အလြမ္းပုရပိုဒ္ ♠
အိပ္မက္ဘေလာ့ဂ္
ဒုတိယလူ(ေဟာေၿပာပြဲ)
အလြမ္းျမိဳ႕ေလး
sindecafe.com
အေမွာင္ထုထဲက အလင္းစက္မ်ား
အမွတ္တမဲ့မွ အမွတ္တရ ရက္မ်ား
ေမာင္ (စြယ္စံုက်မ္း)
ေမသိမ့္သိမ့္ ေက်ာ္
မင္းကြန္းတိပိဋက
Welcome to the Frontpage
Myanmar Web Designer - website development and SEO services
ရသဝတၳဳတိုေရြးခ်ယ္ျခင္း
ကိုလူေထြး...
ခ်မ္းလင္းေန
စီးဆင္းေနတဲ့အေတြးမ်ား
ကိုကိုးအိမ္(မႏၱေလး)
အိျဖဴရဲ႕စာအုပ္
KHUN THADAR
ပန္းခ်ယ္ရီတို႔ ..ေဝရာေျမ ...
ဧရာ၀တီစာၾကည့္တိုက္
ေတာက္ပႀကယ္စင္
ႏုိင္းႏုိင္းစေန
လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္
ဂငယ္၏လြယ္အိတ္
ဓမၼလင္းေရာင္ျခည္
ဗုဒၶသာသနံ စိရံ တိ႒တု
အဇၥၽတၱျပခန္း
ေမာင္ေမာင္၏ဘေလာ့ဂ္
အလင္းေစတမန္
HAN LIN HTUN
Dream of pinkgirl
ရင္မွ မိုးစက္ပြင္႔မ်ား
ကြ်န္မ ဘ၀၏ အမွတ္တရ ေနရာေလးတစ္ခု
Features of Academic Writing
အၾကည့္အမ်ားဆုံးပုိ႔စ္ (၁၀) ခု
မသီတာက စခဲ့တဲ့.............
(ဒီပုိ႔စ္ေလးဖတ္ဖုိ႔ ဖြင့္လုိက္ၿပီး စခရုိးလ္ အေပၚေအာက္ လုပ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့မွ အေတာ္ရွည္လ်ားတဲ့ ပုိ႔စ္ျဖစ္ေနမွန္း သိရတဲ့အတြက္ ဒီေလာက္ ရွည္...
ၿပိဳင္တူသြားတြန္းၾကရေအာင္
အမ်ားမသိေသးခင္ သြားၾကည့္ထားသည္မ်ား။ အားရွိေသးရင္ သြားျဖည့္ၾကေအာင္လား။ ရုုပ္လွသူတုုိင္း ေအာက္ပါလင့္ခ္သုုိ႔ သြားၾကသည္။ http:/...
ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ က်ား/မကိစၥ ပုံျပင္မ်ား (၂)
(ဗဲရီးဆန္ေဇ့တစ္ဗ္သမားမ်ား မဖတ္ၾကပါရန္) "တခါတုန္းက... တခါတုန္းကဆုိေပမဲ့ သိပ္မၾကာေသးခင္ ကာလတုန္းက ဆုိပါေတာ့ကြာ။ လင္မယား ႏွစ္ေယာ...
ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ က်ား/မ ကိစၥ ပုံျပင္မ်ား (၃)
ထုိအမ်ိဳးသမီး ဖုန္းခ်သြားၿပီးေနာက္ ကၽြႏု္ပ္သည္ ေရးလက္စ အဘုိးႏုေျပာျပသည့္ ပုံျပင္အား ဆက္လက္ ေရးသားေလ၏။ (အဘုိးႏု ေျပာျပသည့္အတုိင္း ေရးထားျခ...
မ်က္ရည္လြယ္သူမ်ား မၾကည့္ရ
"ငုိပြဲ"  ေခါင္းစဥ္အမ်ိဳးမ်ိဳးန႔ဲ လူေတြ ငိုေနၾကတယ္။  ၾကည္ႏူးရင္လဲ ငိုၾကတယ္။ ေၾကကြဲရင္လဲ ငိုၾကတယ္။ ေက်နပ္ရင္လဲ ငိ...
မမမသုိ႔ ေျပာျပခ်င္သည့္ မိန္းမတုိ႔အေၾကာင္း
ဧကံ သ မ ယံ။ တစ္ေန႔ေသာအခါ၌ မ ႀကီး မ ငယ္အရြယ္ရွိ မိန္း မ တစ္ေယာက္သည္ လမ္း မ တစ္ခုေပၚ၌ အထုပ္တစ္ထုပ္ကုိ ဘယ္ဘက္လက္ျဖင့္ မ ထားၿပီး ညာဘက္လက္ျဖင့္ ...
ကၽြနု္ပ္ႏွင့္ က်ား/မ ကိစၥ ပုံျပင္မ်ား
"၆၀+ မ်ားသာ ဖတ္ရန္" တစ္ေန႔ေသာအခါ ကၽြႏု္ပ္သည္ အခ်ိန္အနည္းငယ္ ရရွိသည္ကို အခြင့္ေကာင္း ယူၿပီး ပုိ႔စ္တစ္ပုဒ္ ဖန္တီးရန္ တာစူေနေ...
သံေ၀ဂမ်ားနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ကမၻာ
ေမာင္ႏွံဇနီး သားသမီးႏွင့္ ဘုုိးႀကီးဘြားငယ္ ေျမးျမစ္ၾကြယ္၍ တူငယ္တူမ ညီအမျဖင့္ မိဘေခၚဆုုိ လူထုုိထုုိတုုိ႔ ေနခ်ိဳနံနက္ ေ...
မုိးထိညံတဲ့ ကိတ္ရဲ့ ေမာနင္းဆစ္ခ္
"မင္းသမီးကိတ္ ကိုယ္၀န္ရခါမွဘဲ ခ်ားစ္မင္းသားႀကီး အေရျပားလွီးခံရေတာ့တယ္" ခုတေလာ ယူေကတစ္ခြင္မွာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကေန မူႀကိဳေက်ာင္း...
~~~ထုုိတည၀ယ္~~~
"အအိပ္မက္ေသာ သူအဖုုိ႔  ညဥ့္တာတုုိ႔သည္ တုိလြန္းလွေခ်၏" နဂါးျမဴးေသာ နွစ္မုုိ႔လားမသိ အိပ္လုုိ႔ အလြန္ေကာင္းသည္။ အိပ္ရင္းနဲ႔ စာၾက...