my en eo my my pt my my my my my my my en my my my my my my my my my my my my my my my es my my my my my my ja my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my my es my my my es my my es my my my my my my my my ko my my my my my my my my my my my my my my my my my my my en en my en en en en en eo en my it en en en en en en ru en fr my my my my my zh my my my en cs cs nl cs en da cs en en cs en en my en my en my my my my my en en en en cs cs da en da cs en en en
LIN STAR: စစ္ကၽြန္စနစ္ ေအာက္က သားေကာင္မ်ား
skip to main | skip to sidebar
Labels: အေထြေထြ, ႏိုင္ငံေရး 0 comments
အေၾကာ္သည္ ေဒၚေအးစိန္ ၏ အိမ္တြင္ လူစည္ကား ေနသည္။ ဖတဆိုး သားေလး ေက်ာ္စြာမင္း ဆယ္တန္းကို ႏွစ္ ဘာသာ ဂုဏ္ထူး ျဖင့္ ေအာင္သည္မို႕ အခမ္း အနားေလး တစ္ခု က်င္းပ ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ရပ္ကြက္ထဲမွ လူအမ်ား ကို မုန္႕ဟင္းခါး ပြဲေလး ႏွင့္ ဧည့္ခံ ေနရင္း ေဒၚေအးစိန္ ရင္ထဲတြင္ ဝမ္းနည္း ဝမ္းသာ ခံစားေနရသည္။ ဝမ္းနည္း သည္က ခင္ပြန္းသည္ အတြက္၊ ဝမ္းသာ ရသည္က ခ်စ္လွစြာေသာ သားေလး အတြက္။ ခင္ပြန္းသည္ ဆံုးပါး သြားၿပီး ေနာက္မွာ ဘဝ ကို ပင္ပင္ပန္းပန္း ရုန္းကန္ ရင္း သားေလး ကို လူလား ေျမာက္ေအာင္ တာဝန္ ယူခဲ့ရသည္။ ေျခာက္ႏွစ္ ဆိုေသာ ကာလ မွာ ပင္ပန္း ပါဘိျခင္း။ အခုေတာ့ ပင္ပန္း ရက်ိဳး နပ္ပါသည္။ သားေလး ဆယ္တန္း ေအာင္သြားျပီ။ အေၾကာ္သည္ မုဆိုးမသားေလး ဘြဲ႕ရ ပညာတတ္ ျဖစ္ေအာင္ ဆက္ႀကိဳးပမ္း ရဦးမည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမရဲ႕သားေလး ဘယ္ေတာ့မွ မ်က္ႏွာ မငယ္ေစရ။
“အေမ ေပ်ာ္လိုက္တာ သားရယ္၊ ငါ့သားေလး အတြက္ အေမဂုဏ္ယူတယ္ သိလား။ တကၠသိုလ္ ဆက္တက္ေနာ္ သား။ အေမ ထားေပးမယ္”
“အေမလဲ ပင္ပန္း ေနပါၿပီ အေမရယ္။ အေမ ပိုက္ဆံ မကုန္ေအာင္ ေလ သား စစ္တကၠသိုလ္ ပဲ သြားေတာ့မယ္”
သားေလး ရဲ႕ စကားသံ အဆံုး မွာ သူမ တကိုယ္လံုး ေအးစက္ ေတာင့္တင္း သြားသည္။ “အမယ္ေလး၊ ကိုေသာင္းမင္း ရယ္”လို႕သာ တမ္းတ ဟစ္ေအာ္ျပီး ငိုလိုက္ခ်င္စိတ္ ေပါက္သြားသည္။
“သားရယ္။ စစ္တကၠသိုလ္ ေတာ့မသြားပါနဲ႕။ မင္းအေဖ ေသရတာ စစ္တပ္က ပစ္တဲ့ ေသနတ္ က်ည္ဆံ ေၾကာင့္ဆိုတာ သားလဲ သိသားနဲ႕”
လြန္ခဲ့ေသာ ေျခာက္ႏွစ္က အတိတ္ဆိုး မ်ားကို ျပန္သတိရ လာသည္။ ကိုေသာင္းမင္းက ကုန္းလမ္းပို႕ေဆာင္ေရး (ကပရ)က ဝန္ထမ္း။ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံု မွာ ပါဝင္ဆႏၵ ျပခဲ့ရင္း စစ္တပ္ မွပစ္ေသာ ေသနတ္က်ည္ သင့္ျပီး ေသဆံုး ခဲ့ရတာျဖစ္သည္။
“သားသိပါတယ္ အေမရယ္။ ဒါေပမယ့္ သားတို႕မွာ ေရြးစရာလမ္းမွ မရွိေတာ့တာပဲ။ သားတကၠသိုလ္ တက္ျပီး ဘြဲ႕ရေတာ့ေကာ အလုပ္ ရမွာမွ မဟုတ္တာပဲ အေမရယ္။ အခုရန္ကုန္ၿမိဳ႕ၾကီးမွာ ဘြဲ႕ရ တကၠစီ ေမာင္းသမား ေတြ မွ အမ်ားႀကီး ရယ္။ စေဘာ္ တင္စရာ ေလးရွိရင္ေတာ့ တကၠစီ ေလး ေမာင္းလို႕ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ သားတို႕မွာ စေဘာ္ တင္စရာ ေငြေတာင္ ရွိတာမွ မဟုတ္တာပဲ။ ၿပီးေတာ့ အေမ ပင္ပင္ပန္းပန္း ရွာထားတဲ့ ေငြေတြနဲ႕ ေက်ာင္း မတက္ ပါရေစနဲ႕ အေမရယ္။ အခုအခ်ိန္ မွာ စစ္တကၠသိုလ္ တခုတည္းပဲ ထြက္ေပါက္ရွိေနတာ”
“ေက်ာ္စြာမင္း၊ သားေလးရယ္။ သားအတြက္ အေမ ႀကိဳးစားလာခဲ့ သမွ်ဟာ လူသတ္သမား ျဖစ္ဖို႕ မဟုတ္ဘူး ေနာ္။ မလုပ္ပါနဲ႕”
“သားဆံုးျဖတ္ ၿပီးၿပီ အေမ။ သားဘဝ တက္လမ္း အတြက္ ဒီအက္စ္ေအ ကိုပဲသြားခ်င္တယ္”
ေမေမ့ရဲ႕ ေအးစက္စက္ အသံ ေၾကာင့္ လင္းလင္းႏြယ္ မ်က္ႏွာေလး ငယ္သြားရသည္။ ခ်စ္သူ က လက္ထပ္ ခ်င္သည္ ဆို၍ ေမေမ့ အား ေျပာျပ အသိေပး ရျခင္းျဖစ္သည္။ စစ္တပ္ မွ အရာရွိ ငယ္ေလးမို႕ ေမေမ မျငင္း ေလာက္ ပါဘူး ထင္ထား မိသည္။
“မတူရံုတင္ မကဖူး သမီး။ အဲလို လူစားမ်ိဳး ေတြနဲ႕ မပတ္သက္ ခ်င္ဘူး”
“ေမေမဟာ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝ တဲ့ မ်ိဳးရိုး က ဆင္းသက္ လာေပမယ့္ လူတန္းစား လံုးဝ မခြဲတတ္တာ သမီး သိတယ္ေနာ္”
“ေမေမ လူတိုင္း ကို ေမတၱာ ထားႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ အထဲမွာ ဒီလိုလူေတြ မပါဘူး။ လူသတ္သမား ေတြ မပါဘူး”
ေမေမ့ မ်က္ဝန္း ထဲက နာၾကည္းမႈ အရိပ္ ေတြကို ျမင္ေတြ႕ေနရတာ မို႕ သူမမွာ အသံပင္ မထြက္ရဲ။
“လူနာ ေတြကို ေမေမ သိပ္ခ်စ္တယ္သမီး။ ေမေမ တို႕ဆရာဝန္၊ ဆရာမေတြ အလုပ္ ဆိုတာက လူနာ ေတြကို ကယ္ဖို႕။ ေဆးရံု ဆိုတာ လူ႕အသက္ေတြ ကို တတ္ႏိုင္သမွ် ႀကိဳးစား ကယ္တင္ ေနတဲ့ေနရာ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ ေက်ာ္က စစ္တပ္ဟာ လူ႕အသက္ေတြ ကို ကယ္တင္ ေနတဲ့ ေဆးရံုဝင္းထဲ ကို ေသနတ္ေတြ နဲ႕ ပစ္ခဲ့ၾကတယ္။ လူသတ္ပြဲ ေတြကို ရပ္ပါေတာ့လို႕ ေတာင္းဆို ခဲ့တဲ့ ဆရာဝန္၊ ဆရာမေလးေတြ ကို ေသြးေအးေအး နဲ႕ သတ္ပစ္ ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီျမင္ကြင္းေတြ ကို မ်က္ဝါး ထင္ထင္ ေတြ႕ထား ရတဲ့ ေမေမဟာ ဒီလို လူမ်ိဳး တစ္ေယာက္ကို ကိုယ ့္မိသားစု ထဲ အဝင္မခံႏိုင္ဘူး ေနာ္သမီး”
“ေမေမရယ္။ အဲဒီတုန္း က ကိုကိုတို႕ပါခဲ့တာမွ မဟုတ္တာ။ အခုတပ္မေတာ္ႀကီး ကလဲ ေျပာင္းလဲ ေနပါျပီ ေမေမရဲ႕။ အရင္လို မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး”
“ေတာ္စမ္း လင္းလင္းႏြယ္။ မင္းသားေခါင္း ဆိုတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ စြပ္ထား ႏိုင္မွာတဲ့လဲ။ ေမေမ တစ္ခြန္းပဲ ေျပာမယ္ေနာ္ သမီး။ လံုးဝသေဘာ မတူႏိုင္ဘူး။ ေယာက်္ား မရွားပါဘူးသမီးရယ္။ သမီး ႀကိဳက္တယ္ ဆိုရင္ လမ္းေဘးက ဆိုက္ကားသမား ကို ေရြးလာလဲ ေမေမ သေဘာတူမယ္။ ဒါေနာက္ဆံုး ေျပာတာ”
အင္မတန္ျပတ္သား ထက္ျမက္ လွေသာ ေမေမ့ ကို သူမ ဘာမွျပန္မေျပာရဲ ေတာ့ပါ။ သို႕ေပမယ့္ ကိုကို႕ကိုလဲ မခြဲႏိုင္။ အခ်စ္အတြက္ စြန္႕စားဖို႕ သူမ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္ေတာ့သည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ တဦးတည္းေသာ သမီးေလး ကို ေမေမ မစြန္႕ပစ္ရက္ႏိုင္ပါဘူးေလ။
၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ မတ္လ။
တပ္ရင္း ( ) အရာရွိအိမ္ယာ။
“မင္းကို ဝတ္တာ၊ စားတာ၊ ေနတာ၊ ထိုင္တာ ဂရုစိုက္ပါလို႕ ငါဘယ္ႏွစ္ခါ ေျပာရမလဲ”
“အဲလို ေျပာရေအာင္ ကၽြန္မက ဘာေတြ လုပ္ေနလို႕လဲကိုကို”
“ဒီေန႕အခမ္းအနားမွာ မင္းဝတ္လာတဲ့ စိန္ နားကပ္ႀကီးကို ေျပာေနတာ”
“ဒါ ဘာထူးဆန္း လို႕လဲကိုကို။ စိန္အပါးဝိုင္း နားကပ္။ ကၽြန္မ တို႕ မ်ိဳးရိုး စဥ္ဆက္ ဒီလိုပဲ ဝတ္ခဲ့ၾကတာပဲ။ အခမ္းအနားပဲ ကိုကို။ ဝတ္မွာေပါ့”
“မင္းဝတ္ထား တာေတြၾကည့္ၿပီး၊ တပ္ရင္းမွဴး ကေတာ္ ဘယ္ေလာက္ မ်က္ႏွာပ်က္ ေနတယ္ဆိုတာ မင္း မျမင္ဘူးလား”
“ဘယ္တတ္ႏိုင္ မွာလဲ ကိုကို။ ကိုယ့္ရွိလို႕ကိုယ္ ဝတ္တာပဲ။ ၿပီးေတာ့ ဒါက သူတို႕လို မတရား သျဖင့္ စီးပြားရွာ လာဘ္စားျပီး၊ ရထားတဲ့ ရတနာေတြ မွမဟုတ္တာ။ မိဘ အေမြပဲေလ။ သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္းေတြ”
“မင္းစကားေတြ ဘယ္ေရာက္ ေနလဲဆိုတာ မင္း သိသင့္တယ္ေနာ္။ မင္း အခုေနေနတာ စစ္တပ္ကြ။ မင္း ယူထား တဲ့ ေယာက်္ား က စစ္သား”
“ဘာလဲကိုကို။ စစ္တပ္ ဆိုတာ ဒီလိုႀကီးႏိုင္ ငယ္ညွဥ္း လုပ္ေနတဲ့ ေနရာမ်ိဳး လား။ ေယာက်္ားရဲ႕ အထက္အရာရွိ မိန္းမ ေတြေရွ႕မွာ ကိုယ့္မိဘ အေမြရတနာ ေလးကိုေတာင္ ထုတ္မဝတ္ရ တဲ့ ေနရာမ်ိဳးလား”
“စစ္တပ္ ဆိုတာ အထက္ လူၾကီးေတြကို ရိုေသေလးစား ရတဲ့ ေနရာမ်ိဳးကြ။ လူႀကီးေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာ အရိပ္အကဲကို သိရတယ္။ သူတို႕မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ေနရမယ္။ လူႀကီးကေတာ္ က စိန္ဝတ္ရင္ ကိုယ္က ေရႊပဲဝတ္ ရမယ္။ သူတို႕ကို တုၿပိဳင္ သလိုမ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ရဘူး”
“ေတာ္စမ္းပါ ကိုကိုရာ။ အဲဒီၾသ၀ါဒေတြ ကို ဘယ္ႏွစ္ခါ ေျခြေနဦးမွာလဲ။ မေျပာခ်င္လို႕ ၾကည့္ေနတာေနာ္ ကိုကို။ ကၽြန္မ ပညာတတ္ မိန္းမ။ ပညာ၊ ဥစၥာ ရွိေပမယ့္ ကၽြန္မ မေမာက္မာဘူး။ ဘယ္တုန္း ကမွ လူတဘက္သား ကို ႏိွမ့္ခ် မဆက္ဆံဘူး။ ကိုကို႕ကို ခ်စ္လြန္းလို႕သာ ကိုကို႕ လူႀကီး မိန္းမ ေတြရဲ႕ ေမာက္မာမႈ ေတြကို သည္းခံ ေနတာေနာ္။ လႀကီးကေတာ္ ဆိုတာေတြ ကို ေျခသလံုး ဖက္ ဒူးတုပ္ ခယ ေနရတဲ့ ဘဝကို သိပ္ၿပီး ေက်နပ္ လြန္းတယ္ မထင္နဲ႕”
“မေက်နပ္ ေတာ့ မင္းက ဘာလုပ္ခ်င္လဲ။ မင္းဟာ ငါ့မိန္းမ။ ဗိုလ္ႀကီး ေက်ာ္စြာမင္း ရဲ႕ မိန္းမ။ ဒီေတာ့ ငါ့အထက္ က အရာရွိ ကေတာ္ ေတြအားလံုးဟာ မင္းရဲ႕ အထက္ လူႀကီး ေတြပဲ။ ရိုေသ ေလးစား ရမယ္။ ခိုင္းတာ လုပ္ရမယ္။ ဒါပဲ”
“ဟုတ္ပါတယ္။ ဘာလုပ္လို႕ရမွာလဲ။ ကၽြန္မ ကိုက ကၽြန္ ေယာက်္ားကို ယူခဲ့မိတာကိုး။ ကၽြန္မိန္းမ ပဲျဖစ္ရေတာ့မွာေပါ့”
သူမရဲ႕ ေပါက္ကြဲေအာ္ဟစ္သံ အဆံုးမွာ ဗိုလ္ေက်ာ္စြာမင္း ရဲ႕ လက္က ေလထဲသို႕ေျမာက္တက္ သြားသည္။
“မင္းလက္ကို ခ်လိုက္စမ္း၊ ေက်ာ္စြာမင္း”
သူမ မ်က္စိ ပိတ္လိုက္မိစဥ္မွာ ကယ္တယ္ရွင္ ေမေမ့ အသံ က ထြက္ေပၚ လာခဲ့သည္။ သမီး ကို စိတ္မခ်သူ ေမေမ က ေဆးခန္း အျပန္ ဆို တခါတေလ ဝင္လာေနက်။
“မင္းကို ဒို႕က ေယာက်္ားေကာင္း တစ္ေယာက္ လို႕ ထင္ထားတာ။ လက္စသတ္ ေတာ့ တကယ့္ လူဖ်င္း လူညံ့ ပါလား”
“လင္မယား ၾကားမွာ ဝင္ မပါခ်င္ပါနဲ႕ အန္တီ”
“ပါရမယ္ေက်ာ္စြာမင္း။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ လင္းလင္းႏြယ္ဟာ ဒို႕သမီးျဖစ္ေနလို႕ပဲ။ သမီးတေယာက္ရဲ႕ အႏၱရာယ္ ကို ကာကြယ္ဖို႕ အေမ တစ္ေယာက္မွာ တာဝန္ရွိတယ္”
“အန္တီ့ သမီး မွာ ဘာအႏၱရာယ္ မွ က်ေရာက္ ေနတာမဟုတ္ဘူး။ မလိမၼာလို႕၊ လူအရိပ္အကဲ နားမလည္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ က ဆံုးမေနတာ”
“ဒို႕သမီး ကို လူရာဝင္ ေအာင္ အေမ တစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ ဆံုးမ လမ္းညႊန္ခဲ့ၿပီးသား။ လူအရိပ္ အကဲ ဆိုတာ ကိုလဲ သူ နားလည္ တယ္။ သူ႕အခြင့္ အေရး ကိုလဲ သူ နားလည္တယ္။ ဧည့္ခံပြဲ ဆိုတာကို ဘယ္လို ဝတ္စား သြားရမယ္၊ အသုဘ ဆိုတာကို ဘယ္လို ဝတ္စား သြားသင့္တယ္ ဆိုတာလဲ သူသိတယ္။ ေအး- တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ ကၽြန္ ခံနည္း ကိုေတာ့ ဒို႕မသင္ ေပးခဲ့ဖူးဘူး”
“အန္တီက ကၽြန္ေတာ့္ ကို ေစာ္ကား ေနတာလား”
“မင္း အေၾကာင္း မင္း သိမွာေပါ့။ ကိုယ့္မိန္းမ တစ္ေယာက္ ကို သူတပါး ေရွ႕မွာ ဒူးတုပ္ ခစားဖို႕ ကၽြန္ဇာတ္ သြင္း ေနတဲ့ ေယာက်္ား မ်ိဳး ဒို႕တသက္ မွာ ဒီတခါပဲ ေတြ႕ဖူး ေသးတယ္။ ကိုယ့္မိန္းမ ကိုယ္ မကာကြယ္ ေပးႏိုင္ပဲ အိမ္တြင္း အၾကမ္းဖက္မႈ လုပ္ေနတဲ့ ေယာက်ာ္း တစ္ေယာက္ လက္ ထဲမွာ ဒို႕သမီး ကို ဘယ္လို စိတ္ခ် ရမလဲ”
ေမေမနဲ႕ သူ စကား ေျပာေနစဥ္မွာ သူမ ေခါင္းထဲ တြင္ အေတြး မ်ား ရွဳပ္ယွက္ ခတ္ေနသည္။ သူ႕ ကိုခ်စ္တာ မွန္ေပမယ့္ ဒီလို ဒဏ္ ေတြကို သူမ မခံႏိုင္။ မဆီမဆိုင္ သူတပါး ေအာက္က်ိဳ႕ ေနရသည့္ ဘဝ ကိုလဲ သူမ စိတ္ကုန္ လွပါၿပီ။ ႀကီးႏိုင္ငယ္ညွဥ္း ျဖစ္ရပ္ မ်ားစြာ ကိုလဲ သူမ ေတြ႕ေနခဲ့ရၿပီ။ အထက္ လူႀကီး ကေတာ္ ေျခသလံုး ကို ႏွိပ္ေပး ရတဲ့ အႀကိမ္ မ်ားလဲ မနည္း ေတာ့။ ေယာက်္ား မ်ား အလုပ္ သြားေနစဥ္၊ အရာရွိ ငယ္မိန္းမ မ်ား ကို အိမ္ေခၚ ၿပီး ညစ္ညမ္းေခြ မ်ားျပေနသည့္ လူႀကီးကေတာ္ ကလဲ ရွိေသးသည္။ စေကာ့ေစ်း ေခၚသြားျပီး သူတို႕ စေမာ ေလးမ်ား ႏွင့္ ခ်ိန္းေတြ႕သည္ကို မဆီမဆိုင္ အေဖာ္ လိုက္ေပးရသည္ ကလဲ ရွိေသးသည္။ အထက္ကို ဖားၿပီး ေအာက္ကို ဖိရသည္ ကိုလဲ ရြံ႕မုန္း လွျပီ။ သူမ တသက္လံုး အိမ္ေဖာ္ ေတြနဲ႕ ႀကီးလာ ခဲ့တာ ဆိုေပမယ့္ ပိုက္ဆံ ေပးၿပီး အကူအညီ ေခၚထား ခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ အခု က်ေတာ့ သူတို႕ေယာက်္ား စစ္သား ျဖစ္တာနဲ႕ပဲ တပ္ၾကပ္ႀကီး အိမ္ က ေခၚခိုင္း လိုက္၊ အရာခံဗိုလ္ အိမ္ ကေခၚခိုင္း လုိက္၊ အရာရွိ အိမ္က ေခၚခိုင္းလိုက္ လုပ္တာကို ခံေနၾကရ ရွာသည္။ လက္ေအာက္က စစ္သားမိန္းမ မ်ား ဘဝ ကိုလဲ သနားလွသည္။
“ကၽြန္မ တခု ေျပာမယ္ ကိုကို။ ထမင္းတလုတ္ ရွာစားဖို႕ဆိုတာ မခက္ခဲ ပါဘူး။ ကိုကို တပ္ကေန ထြက္လိုက္ပါ။ ကၽြန္ ခံျပီး စားရတဲ့ ထမင္း ကို မက္မေန စမ္းပါနဲ႕”
“မင္းပါးစပ္ ပိတ္ထားလို႕ ငါ ေျပာေနတယ္ေနာ္။ ကဲ-အန္တီ။ ျမန္ျမန္ျပန္ ပါေတာ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လင္မယား ခ်င္း ကိစၥ အခ်င္းခ်င္း ရွင္းပါရေစ”
“ေဆာရီးပဲ။ ေမာင္ေက်ာ္စြာမင္း။ မင္းလို လူတေယာက္ လက္ထဲမွာ ဒို႕သမီးကို ထားခဲ့ဖို႕ ဒို႕စိတ္မခ်ဘူး။ သမီး -လာ။ ေမေမနဲ႕လိုက္ခဲ့”
ေမေမ့ ေခၚသံ အဆံုးမွာ သူမအခန္းထဲ ဝင္ျပီး ပစၥည္း သိမ္းမိ ခဲ့ေတာ့သည္။ လြတ္လပ္ေသာ မိသားစု ဘဝ ေလး ကိုသာ သူမ လိုခ်င္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အိမ္ေထာင္ေလး တခါျပဳမိ ကာမွ အိမ္ေထာင္သည္ ေယာက်္ား ကိုသာမက ရွိသမွ် လူ အားလံုးရဲ႕ ကၽြန္သေဘာက္ ျဖစ္ေန ခဲ့ရသည္ကို သူမ ဘဝင္ မက်ပါ။ မရီမျပံဳး ခ်င္ပဲ ဟန္ေဆာင္ျပံဳးျပ ေနရသည့္ ဘဝ ေတြကိုလဲ သူမၿငီးေငြ႕လွျပီ။
၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ။
သန္လ်င္ တဘက္ကမ္း။
ေဒၚေအးစိန္ တစ္ေယာက္ ဘုရား ရွိခုိးျပီး ေမတၱာသုတ္ တရားေတာ္ကို ရြတ္ဖတ္ ေနမိသည္။ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ ေနေသာ သားေလး ေဘးအႏၱရာယ္ ကင္းေဝးဖို႕ကိုလည္း ဆုေတာင္း ေနမိသည္။ သားေလးတပ္က ရန္ကုန္မွာ ဆိုေပမယ့္၊ မိသားစု အိမ္ေလးကို မခြာ ရက္တာေၾကာင့္ သားေလး ႏွင့္ သြားမေန ျဖစ္ပါ။ တလတခါ ေရာက္ေရာက္ လာတဲ့ သားေလး နဲ႕ ေခၽြးမ ကိုပဲ အိမ္ကေန ေစာင့္စား ေတြ႕ရ ေတာ့သည္။ အခုတေလာ ေတာ့ ဘာျဖစ္တယ္ မသိ။ လူေတြ ေပၚမလာ ဘဲ ေငြပဲ ေရာက္ေရာက္ လာတတ္သည္။ ေနထိုင္ပဲ မေကာင္း လို႕လား။
“ေဒၚႀကီးစိန္ ေရ။”
ရပ္ကြက္ ထဲက ေမာင္ေအး အိမ္ေပၚ တက္လာ တာေၾကာင့္ ဧည့္ဝတ္ျပဳ ရသည္။ ဒီသူငယ္ေလး က ရပ္ကြက္ ထဲက လူမွဳေရး ကိစၥ မွန္သမွ် တက္တက္ၾကြၾကြ ပါဝင္ တတ္သည္။ သူမ ကိုလဲ အသက္ႀကီး အမယ္အို ဆိုျပီး ေစာင့္ေရွာက္ ေပးသည္။ အင္တာနက္ ဆိုလား၊ ဘာ ဆိုလား ေတာ့မသိ။ ေကာ္ဖီဆိုင္ လို႕ေတာ့ ၾကားဖူးသည္။ အဲဒီဆိုင္ႀကီး ကိုလဲ ဖြင့္ထား ေသးသည္။
“ေဒၚႀကီး ရယ္။ ေဒၚႀကီး သား၊ ကိုေက်ာ္ လုပ္ရက္တယ္ ဗ်ာ”
သား အသံ ၾကားေတာ့ သူမ ေသခ်ာ နားစြင့္ မိသည္။ ေမာင္ေအး မ်က္လံုး မွာ မ်က္ရည္ စေတြ ကို ေတြ႕လိုက္ ရတာေၾကာင့္ စိတ္ထဲ မေကာင္း ျဖစ္သြားသည္။ ဘာမ်ား ျဖစ္လို႕ပါလိမ့္။
“ဘာျဖစ္လို႕လဲကြယ္။ ေဒၚႀကီး ကို ေသခ်ာ ေျပာျပ မွေပါ့”
“အခုတေလာ ရန္ကုန္မွာ ဘုန္းႀကီး ေတြ ေမတၱာပို႕ ဆုေတာင္းပြဲ ေတြ လုပ္ၾကတယ္ ေဒၚႀကီး။ ျမန္မာျပည္ ႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္း သာယာ ဖို႕အတြက္ လမ္းေလွ်ာက္ ၿပီး ေမတၱာ ပို႕ၾကတာ။ အဲဒါဗ်ာ။ ဟိုေန႕က ေရႊတိဂံု ဘုရား ေပၚမွာ ေမတၱာ ပို႕ဝတ္ျပဳ ေနတဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြ ကို ေခါင္းရိုက္ခြဲ ၿပီး သတ္ၾက တယ္။ သံဃာေတာ္ အမ်ားႀကီး ကိုလဲ စစ္ကားႀကီး ေတြနဲ႕ ဖမ္းေခၚ ၾကတယ္။ လမ္း ေပၚမွာလဲ လူေတြနဲ႕ သံဃာေတြ နဲ႕ကို ေသနတ္ ေတြနဲ႕ပစ္၊ ဒုတ္ေတြ နဲ႕ရိုက္ၾကတယ္”
“ အို-ဘုရား။ ဘုရား။ မၾကား ရက္စရာ ေတြ။ ဗုဒၶဘာသာ တိုင္းျပည္ မွာ ဒီလို ေတြျဖစ္ေနတယ္ ဟုတ္လား။ ေရႊတိဂံု ဘုရား ေပၚမွာ ဝတ္ျပဳ ေနတဲ့ သံဃာ ကို ေခါင္းရိုက္ခြဲ သတ္တယ္၊ ဟုတ္လား။ တိရစာၦန္ ေတြ၊ လူစင္စစ္ က ၿပိတၱာ ျဖစ္မယ့္ဟာေတြ”
“ဟုတ္တယ္ ေဒၚႀကီး ရယ္။ ၾကားရတဲ့ လူတိုင္းလဲ ငိုယို မ်က္ရည္က် ေနၾက ရတယ္။ လူမဆန္ ဘူးဗ်ာ။ လူေတြ မဟုတ္ဘူး။ ပိုၿပီး ဆိုးတာက။ ဒီမွာ ၾကည့္ပါဦး ေဒၚၾကီးရာ။ အင္တာနက္ မွာ ပါလာ တဲ့ဓာတ္ပံု။ အဲဒါေတြ ကို စီစဥ္ ကြပ္ကဲ ေနတဲ့ စစ္ဗိုလ္ က ကိုေက်ာ္ မွ ကိုေက်ာ္ အစစ္ ဗ်။ ေဒၚႀကီးသား ကိုေက်ာ္ ဗ်”
မယံုႏိုင္ စရာ ပံုရိပ္ ကိုၾကည့္ရင္း သူမ ၾကက္ေသ ေသသြားသည္။ ဒါဟာ သူမ ေမြးထုတ္ ခဲ့တဲ့ သား တဲ့။ ဒါဟာ သူမ အေၾကာ္ ဆီပူအိုး ေဘး မွာ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ အပူခံ ျပီး ပညာ သင္ေပးခဲ့တဲ့ သားတဲ့။ ဒါဟာ ဘုရား သားေတာ္ ေတြကို ေစာ္ကား သတ္ျဖတ္ ေနတဲ့ သားတဲ့။ ဘုရား။ ဘုရား။
ဘုရားစင္ ေရွ႕သို႕ သူမ ေျပးသြား လိုက္သည္။
“အရွင္ ဘုရား။ ဒီလိုသားဆိုး သားမိုက္ ကို လူလား ေျမာက္ေစခဲ့တဲ့ တပည့္ေတာ္မ ကို ခြင့္လႊတ္ပါဘုရား”
(၂၀၀၇) ေအာက္တိုဘာလ။
စင္ကာပူ ႏိုင္ငံ။
ေမြးဖြားၿပီး ေဆးရံု မွဆင္းလာကာစ မို႕ သူမ တကိုယ္လံုး ႏြမ္းနယ္ ေနသည္။ ကိုကို နဲ႕ လမ္းခြဲ ခဲ့စဥ္ကတည္းက သူမ ဆီမွာက ကိုကို႕ ကိုယ္ဝန္ ပါလာခဲ့သည္။ သမီး ကို အင္မတန္ ခ်စ္တာမို႕ ေမေမ က စင္ကာပူ အထိ တကူးတက ေခၚလာၿပီး ေမြးဖြား ေပးခဲ့သည္။ သားေလး ကိုေတြ႕ေတာ့ ကိုကို႕ ကို သတိရ သြားသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဓာတ္ပံုေလး ေတာ့ ပို႕ေပးဦးမွ။ သားေလး ကိုုျမင္ရင္ ကိုကို႕ စိတ္ေတြ ေျပာင္းလာ မွာပါ။ တပ္ထဲက ထြက္လာၿပီး၊ သူမ တို႕မိသားစု နဲ႕ ေနခ်င္ လာမွာပါ လို႕ ေတြးလိုက္ မိသည္။
“သမီး အြန္လိုင္း တက္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္ ေမေမ”
သူမ ကေျပာေတာ့ ေမေမ က အလုိက္တသိပဲ သားငယ္ ေလးကို လာခ်ီ ေပးသည္။ ကံ အေၾကာင္း မလွေသာ သမီးေလး ကို ေမေမ က အစြမ္းကုန္ အလို လိုက္ေလသည္။
သူမ အီးေမးလ္ ထဲသို႕ မဝင္စဖူး အီးေမးလ္ ေတြ အမ်ားႀကီး ေရာက္ေနတာ ေၾကာင့္ အံ့ၾသ သြားမိ သည္။ ဘာေတြမ်ား ျဖစ္ေန သလဲ။ သိပ္မၾကာလိုက္ ပါ။ အေျခ အေနေတြ ကို သူမ သတိျပဳမိ သြားေတာ့သည္။ ျမန္မာေတြ ဘာလို႕ ဒီေလာက္ အီးေမးလ္ေတြ forward လိုက္လုပ္ေနၾကသလဲဆိုတာလဲ ရိပ္မိသြားသည္။ ယုတ္မာ လိုက္ၾကတာ။ မိုက္ရိုင္း လိုက္ၾကတာ။ သူမ ရင္ထဲက မခံခ်င္စိတ္ မ်ားသည္ ေနာက္ထပ္ အီးေမးလ္ တစ္ေစာင္ ကို ဖြင့္ၾကည့္မိသည့္ အခ်ိန္ မွာေတာ့ အဆံုးစြန္ သို႕ ေရာက္သြား ေတာ့သည္။
“တိရစာၦန္ ေကာင္။ တိရစာၦန္။ အဲလို လူမ်ိဳး ဟာ ငါ့ေယာက်္ား တဲ့လား။ ငါ့သား ရဲ႕ အေဖ တဲ့လား”
သူမ အသံ ဘယ္ေလာက္ က်ယ္သြားသည္ မသိ။ ေမေမ က ပ်ာပ်ာယာယာ နဲ႕ သူမ အနီး သို႕ေရာက္လာသည္။
“ေမေမ ရယ္။ သူ-”
ဘာမွ ဆက္မေျပာ ႏိုင္ေတာ့ပဲ လည္ေခ်ာင္း ထဲတြင္ တစ္စို႕စို႕ ျဖစ္ေနသည္။ မ်က္ရည္မ်ား က အလိုလို လိမ့္ဆင္း က်လာသည္။
ေမေမ က သူမ ေခါင္းအား ရင္ခြင္ထဲသို႕ ဆြဲသြင္း လိုက္သည္။
“ေမေမ သိၿပီးပါၿပီ သမီးေလး ရယ္။ ေမေမ အားလံုး ကို ျမင္ေတြ႕ ခဲ့ၿပီး ပါျပီ။ ေဆးရံု မွာတုန္းက သမီးေလး ကို တမင္ ေျပာမျပ ခဲ့တာပါ”
“ေမေမ ရယ္။ သားေလး က သူ႕ရဲ႕ ရင္ေသြး တဲ့။ သမီး ဘယ္လို—-”
သူမ ရဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္းကို ေမေမ က လက္ေခ်ာင္း ေလးမ်ားျဖင့္ အုပ္ကာ လိုက္သည္။
“အဲလို မေျပာပါနဲ႕ သမီး။ ကေလးေလး မွာ ဘာအျပစ္ မွ မရွိပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ သားသမီး ေတြဟာ သူတို႕ မိဘ ကို ေရြးခ်ယ္ ပိုင္ခြင့္ အခြင့္အေရး ေတြ မရွိ ၾကရွာပါဘူး။ သိပ္ သနား ဖို႕ေကာင္းတဲ့ ကေလးေလး ေတြပါ။ လူျဖစ္မယ္ မၾကံ ေသးဘူး။ မိဘ ရဲ႕ ဆိုးေမြ၊ ေကာင္းေမြ ကို ခံၾကရ ရွာတာပါ။ ေလာက မွာ ယုတ္မာ မိုက္ရိုင္း တဲ့ ဖခင္ က ေမြးလာတဲ့ ကေလးေလးေတြ အားလံုး ဖေအတူ ျဖစ္လာမယ္ ဆိုတဲ့ နိယာမ မရွိပါဘူး သမီးရယ္။ ေမာင္ေက်ာ္စြာမင္း ရဲ႕ ဖခင္ ဟာ လူေကာင္း လား၊ လူဆိုး လား ေမေမ တို႕ ဘယ္သိ ႏိုင္ပါ့မလဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ကို ဒီလို ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ တာဟာ သူ႕မိဘ မဟုတ္ဘူး သမီး။ စနစ္ ေလ။ သူဟာ စနစ္ ရဲ႕ သားေကာင္ ဘဝ၊ စစ္ကၽြန္ ဘဝ ကို သြတ္သြင္း ခံလိုက္ ရတာပါ။ သူ႕မိဘ နဲ႕ မဆိုင္ ပါဘူး။ ဒီလိုပဲ အခု သမီး ရဲ႕သားေလး၊ ေမေမ့ရဲ႕ ေျမးေလး ဟာလဲ သူ႕အေဖ လိုပဲ ျဖစ္လာ မယ္လို႕ ဘယ္သူ က တပ္အပ္ေျပာႏိုင္ မွာလဲကြယ္။ ဒါမ်ိဳး ေတြ မေတြး ပါနဲ႕ သမီးရယ္။ ေျမးေလး ကို သူ႕အေဖ ရဲ႕ အရိပ္ မည္းေတြ မရွိတဲ့ ေနရာမွာ ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ ေပးၾကရမယ္။ ေမေမ့ ေျမးေလး တသက္လံုး စစ္ကၽြန္ မျဖစ္ ေစရဘူး။ သမီး နားလည္တယ္ ေနာ္”
ေမေမ့ စကားသံ အဆံုး မွာပဲ အခန္း ထဲက သားေလး ငိုသံ ၾကားေတာ့ သူမ အေျပးအလႊား သြားေရာက္ ေပြ႕ခ်ီ မိေလသည္။ သားေလး ကို ခ်ီထားရင္း သူမ ေျပာမိတဲ့ စကားက
“ေမေမ့ သားေလး ဘယ္ေတာ့မွ စစ္ကၽြန္ မျဖစ္ ေစရဘူး” ဟူသတည္း။
ျဖစ္ရပ္မွန္ ဝတၳဳ ေလးပါ။
(ေရးသားသူ - ထက္ရည္လင္း)။
Posted by LIN STAR at 10:49 Comments
Links to this post
0 comments: to “ စစ္ကၽြန္စနစ္ ေအာက္က သားေကာင္မ်ား ” so far...
Post a Comment
Create a link to this post (backlinks are followed!)
Subscribe to: Post Comments (Atom)
Newer Post Older Post Home
View my complete profile
မီးခိုးဗံုး ျပဳလုပ္နည္း
World Clock
Neo Counter
ZawGyi Font
ZawGyi Unicode
Live Activity Feed
grab this · lifestyle blog
Blog Archive
►  2010 (2)
►  April (2)
▼  2009 (125)
►  December (1)
►  October (3)
►  September (4)
►  August (11)
►  July (13)
►  June (9)
►  May (20)
▼  April (11)
Beat that, then
စစ္ကၽြန္စနစ္ ေအာက္က သားေကာင္မ်ား
Kyaymon (The Mirror)
ျမန္မာ႔ တပ္မေတာ္ သားမ်ား သိရွိရန္
အေမ နဲ႔ သား (သို႔) “သ”ဝဂ္ကထာ
လူထု ေဒၚအမာ
ရိုဟင္ဂ်ာ ကိစၥ-ရခိုင္ ေခ်ပခ်က္္
ေငြမပို႔ ႏိုင္တာက
The 2009 TIME 100 Finalists (Aung San Suu Kyi)
►  March (15)
►  February (21)
►  January (17)
►  2008 (97)
►  December (11)
►  November (9)
►  October (21)
►  September (37)
►  August (14)
►  July (5)
LIN STAR © 2008 Design by Blogger Buster | Distributed by Blogging Tips