[TXT]
1. Bediüzzaman Said Nursi'nin "Hayat Kronolojisi" hakkında bilgi verir misiniz?
1878

• Bediüzzaman Said Nursi Hazretleri’nin, Sofi Mirza Efendi ve Nuriye Hanım’ın 4. çocukları olarak Bitlis’in Hizan kazasına bağlı Nurs Köyü’nde tevellüd edişi.

1897
• Said Nurs’nin, Vali Hasan Paşa'nın daveti üzerine Van'a gidişi.
• Müsbet ilimleri tetkik edip kısa zamanda her birisine vâkıf olması.

• "Bediüzzaman" lâkabının verilmesi. 80-90 cilt kitabı, üç ayda bir defa ezberden tekrarlaması.

1900
• İngiliz Müstemlekât Nazırı Gladiston'un gazetelerde çıkan konuşması ve Bediüzzaman'ın ruhunda meydana getirdiği feveran ve gayret.

1907
• Bediüzzaman’ın İstanbul'a, Şark'ta üniversite açtırmak niyetiyle gelmesi.
• Kaldığı yerin kapısına "Her suale cevap verilir." levhasını asıp, âlimleri sual sormaya dâvet etmesi.

• Sultan II. Abdülhamid'e Şark'ta üniversite açtırmak için müracaatı.
• Yıldız Divan-ı Harbi'ne verilmesi.

1909
• 31 Mart Hadisesi’nde Bediüzzaman'ın gayreti ve yatıştırıcılığı.
• İsyan etmiş olan sekiz tabur askeri itaate getirmesi.
• Bediüzzaman'ın Divan-i Harb'e verilmesi.
• Divan-i Harb'te beraat edişi ve serbest bırakılması.

1910
• Divan-i Harb'ten beraat eden Bediüzzaman'ın, Van'a gitmek üzere İstanbul'dan ayrılması.

1911
• Şam'a gelişi ve Câmi-i Emeviye'de muhteşem bir hutbe irad etmesi.
• Sultan Reşad'la beraber Rumeli seyahatine çıkması.

1913
• Bediüzzaman’ın Van'a gitmesi ve Şark üniversitesinin temelini attırması.

1915
• Milis Kumandanı Bediüzzaman, Pasinler Cephesi’nde Ruslarla çarpışması.

1916
• Bediüzzaman'ın Ruslara esir düşmesi.

1918
• Bediüzzaman'ın Kosturma'dan firar edişi.
• 17 Haziran 1918: Bediüzzaman'ın Varşova, Viyana ve Sofya yoluyla İstanbul'a avdeti.
• Enver Paşa'nın vazife teklifini kabul etmeyen Bediüzzaman'a, Harbiye Nezareti’nin ikramiye ve harp madalyası vermesi.

• 13 Ağustos 1918: Ordu-yu Humayun'un tavsiyesiyle Dâr-ül Hikmet'e âzâ oluşu.

1919
• 19 Nisan 1919: Bediüzzaman'ın Dâr-ül Hikmet'ten altı ay izne ayrılması.
• Sultan Vahdeddin’in, Bediüzzaman'a "Mahreç" payesi vermesi.

1920
• İngiliz işgaline karşı Hutuvat-i Sitte’yi neşrederek mücadele etmesi.
• Bediüzzaman'ın Anglikan Kilisesi'ne cevabı.
• Bediüzzaman’ın, Kuvâ-yı Milliye’yi desteklemesi.

1922
• Bediüzzaman’ın İstanbul'dan Ankara'ya gitmesi.
• 9 Kasım 1922: Bediüzzaman'a Meclis'te hoşâmedî yapılması.

1923
• 19 Ocak 1923: Bediüzzaman’ın Meclis'te mebuslara hitaben 10 maddelik bir beyanname neşretmesi.
• 17 Nisan 1923: Ankara'da umduğunu bulamayan Bediüzzaman'ın Van'a gitmek üzere yola çıkması.

1925-1927
• Bediüzzaman'ın Van'dan nefyi.

• Aynı sene içinde Bediüzzaman Van'dan İstanbul'a, oradan da Burdur'a getirilmesi.
• Isparta'da bir müddet kalan Bediüzzaman’ın, önce Eğridir’e, oradan da Barla'ya getirilmesi.
• Risale-i Nur'lar telif edilmeye başlanması.

1934
• Barla'dan alınan Bediüzzaman'ın Isparta'ya getirilişi.

1935
• 27 Nisan 1935: Dâhiliye Vekili Şükrü Kaya ve Jandarma Umum Kumandanı’nın askerî bir kıt'a ile Isparta'ya gitmesi ve Bediüzzaman’ın tevkif edilmesi.
• Tevkif edilen Bediüzzaman ve talebeleri’nin, muhakeme edilmek üzere Eskişehir'e götürülmesi.

1936
• 27 Mart 1936: Tahliye edilen Bediüzzaman’ın, Kastamonu'da ikamete mecbur edilmesi.
• Üç ay karakolda kalan Bediüzzaman’ın, karakol karşısında bir eve yerleştirilmesi.

1943
• 27 Eylül 1943: Bediüzzaman'ın tevkif edilerek Çankırı yoluyla Ankara'ya getirilmesi.

1944
• Denizli Mahkemesi’nin başlaması.

• 15 Haziran 1944: Denizli Ağır Ceza Mahkemesi’nin, Bediüzzaman'ın beraatını ilan etmesi.
• Ağustos 1944 sonlarında Ankara'dan gelen emirle Bediüzzaman’ın Emirdağ'da ikamete mecbur edilmesi.

1948
• 23 Ocak 1948: Emirdağ'da kış ortasında Bediüzzaman ve talebelerinin tevkif edilişi ve Afyon mahkemesine sevki.

• 6 Aralık 1948: Afyon Mahkemesinin mevhum ve mesnetsiz iddialarla Bediüzzaman ve talebelerine mahkûmiyet kararı verişi ve temyizi.

1949
• 20 Eylül 1949: Halkın tezahüratına mâni olmak için Bediüzzaman’ın Afyon hapishanesinden gece yarısı tahliye edilmesi.

• 20 Kasım 1949: Bediüzzaman'ın tekrar Emirdağ'a getirilişi.

1952
• Ocak 1952'de Gençlik Rehberi mahkemesi için Bediüzzaman’ın İstanbul'a gitmesi.
•22 Ocak 1952: Gençlik Rehberi mahkemesinin ilk duruşması.
• 5 Mart 1952: Bediüzzaman'ın Gençlik Rehberi davasından beraatı.

1953
• Nisan 1953: Bediüzzaman’ın tekrar Emirdağ'a gidişi.

• Mayıs 1953: Tekrar İstanbul'a giden Bediüzzaman'ın üç ay kadar İstanbul’da kalması.
•Bediüzzaman'ın Patrik Athenagoras'la görüşmesi.
• On sekiz yıllık ayrılıktan sonra Barla'ya tekrar gidişi.

1956
• 23 Mayıs 1956: Sekiz senedir devam eden Afyon Mahkemesinde Risale-i Nurların beraatı ve iade edilmesi.

1957-1958
• Nur Risaleleri’nin ve bu arada Tarihçe-i Hayat'ın matbaalarda neşredilmesi.

1960
• 23 Mart 1960 Çarşamba: Bediüzzaman’ın, Ramazan'ın 25. günü, gece saat 03.00 civarında bu fani âleme veda edişi.

• 12 Temmuz 1960 Salı: Mezarı açılan Bediüzzaman'ın naaşı, Şanlıurfa’daki mezarından çıkarılarak askerî bir uçakla bilinmeyen bir yere götürülmesi.

BEDİÜZZAMAN SAİD NURSİ’NİN HAYATI BOYUNCA AYAK BASTIĞI YERLER

1877: Türkiye / Bitlis’in Hazan kazasının Nurs Köyü’nde Doğdu.
1891: Türkiye / Ağrı, Doğubeyazıt.
1891-1893: Türkiye / Şirvan, Siirt, Bitlis, Tillo.
1894: Türkiye / Mardin.
1895-1897: Türkiye / Bitlis.
1897: Türkiye / Van.
1900: Türkiye / İstanbul.
1910: Türkiye / İstanbul’dan Van’a geri dönüş.
1911: Suriye / Şam’a gidiş, Hutbe-i Şamiye’nin iradı.
1911: Rumeli Seyahati.
1913: Türkiye / Van’a tekrar gidiş, üniversite temeli atış.
1915: Türkiye / Erzurum, Pasinler Cephesinde I. Dünya Savaşı’na katılış.
1916: Türkiye / Bitlis'te esir düşer, Rusya / Kosturma’ya götürülür.
1918: Rusya / Kosturma’dan firar eder.
1918: Rusya / Varşova, Almanya / Viyana, Bulgaristan – Sofya ve Türkiye / İstanbul’a ulaşır.
1922: Türkiye / Ankara’ya gizli şifre ile davet üzerine gider.
1923: Türkiye / Van’a geri döner.
1925: Türkiye / Van’dan nefyedilir.
1925-1927: Türkiye / İstanbul ve oradan da Burdur’a götürülür.
1925-1927: Türkiye / Burdur’dan Isparta, Eğirdir ve Barla’ya götürülür.
1934: Türkiye / Isparta’ya sürgün edilir.
1935: Türkiye / Isparta’dan Eskişehir’e götürülür.
1936: Türkiye / Eskişehir’den Kastamonu’ya gönderilir.
1943: Türkiye / Çankırı yoluyla Ankara’ya götürülür.
1944: Türkiye / Denizli Mahkemesi.
1944: Türkiye / Tekrar Emirdağ’a gider.
1948: Türkiye / Emirdağ’dan kışın ortasında Afyon’a götürülür.
1949: Türkiye / Afyon’dan gece tekrar Emirdağ’a gönderilir.
1952: Türkiye / İstanbul’a Gençlik Rehberi Mahkemesi için gelir.
1953: Türkiye / İstanbul’dan Emirdağ’a gider. (Nisan 1953).
1953: Türkiye / Emirdağ’dan 3 aylığına İstanbul’a tekrar gider. (Mayıs 1953).
1953: Türkiye / Isparta, Barla’ya 18 yıllık ayrılıktan sonra tekrar geri döner.
1956: Türkiye / Afyon Mahkemesi’nden beraat eder.
1960: Türkiye / Şanlıurfa’da vefat eder.

2. Üstad Bediüzzaman'ın Soyadı Nedir, Nursi mi, Okur mu?
Soyadı Kanunu çıkmadan önce, meşhur insanlar, daha ziyade doğdukları yer veya belde ismiyle anılırlardı. Üstad ise,  Osmanlı döneminde Kürdistan olarak anılan ve şimdiki Doğu Anadolu veya Güneydoğu Anadolu bölgelerini kapsayan coğrafyada doğduğu için, "Said-i Kürdi" olarak bilinirdi. Ayrıca kendisine verilen unvanlar da vardı:  "Molla Said-i Meşhur", "Molla Said", "Bediüzzaman" gibi...

Soyadı kanunu çıkınca da, Üstadımız, doğduğu yer olan "Nurs" köyünün ismini kendine soyadı olarak kabul etmiştir. Ve Nurslu manasına gelen "Nursi"  kendisinin tercih ettiği  soyadı olmuştur.

Üstad'ın bu isteğine rağmen devlet yetkililerinin kendisine "OKUR" soyadını verdikleri ve kayıtlara da bu şekilde geçtiği bir vakıadır. Ancak Üstadımız daha ziyade "NURSİ" soyadı ile tanınmış, anılmış ve hatta resmi zevat da Üstadımızı "Nursi" olarak kabul etmiş ve tarihe de bu şekilde geçmiştir.

3. Üstad Bediüzzaman'ın şeceresi (soyağacı) hakkında bilgi verir misiniz?
BEDİÜZZAMAN’IN ANNESİ, BABASI VE AİLESİ

Annesinin ve babasının doğum ve vefatları hakkında maalesef kesin bir bilgimiz olmadığı gibi; annesi tarafının ailesi ve babası hakkında da bir malûmat yoktur. Sadece N. Şahiner’in tespitine göre, annesi Nûriye, Nurs’un kuzeyinde üç saatlik mesafede bulunan “Bilkân” köyündendir. Nûriye Hanım’ın vefatı ise, Birinci Cihan Harbi sıralarında olduğudur. Bunun dışında Nûriye hanımın sülâlesi, soyu ve ailesi hakkında bir malumatımız bulunmamaktadır.

Bediüzzaman’ın babası Sofi Mirza, 1920 yılında vefat ettiği; sülâlesi ise, Sofi Mirza’dan sonra, dört batna kadar (yani baba) belli olup, bunlar: “Ali, Hızır, Mirza Hâlid ve Mirza Reşan” olduğu, yine tespitler arasındadır.

Tüm Doğu’da olduğu gibi, bölge halkının fıtrî ve millî bir adeti olan, adları tasğir etme, yani küçültme, kısaltma geleneğine binâen, halk arasında “Mirza” Efendiye “Sofi Mirzo” veya mezar taşında yazılı olduğu şekilde “Mirze” diye kullanıldığı gibi, annesi “Nûriye Hanım’a” da “Nûr’e” denilirdi.

Adların halk arasında çağrıldığı tarzda yazılması, tılsım ve havas ilmi ulemasınca lazım ve şart olduğu gibi; bazı hadis-i şeriflerde de isimlerin halk arasında telaffuz edildiği tarzda, kıyamet gününde aynı isimle çağırılacaklar diye ifade edilmiştir.

Bu hikmetten midir, yoksa, Bediüzzaman Hazretleri’nin fıtrî olan kendi âdet-i kavmiyesine riayetkârlığından mıdır, bilmiyorum... Annesinin ismini “Nûriye” olarak yazan Nûr talebelerinin yazılarını tashih ettiği sırada, birkaç kitapta “Nûriye” isminin Arapça müennes alâmeti olan “ye” harfini silerek “Nûre” olarak bırakmıştır. 

AİLESİ 

Sofi Mirza’nın evi, hanedanı veya aile yuvasını teşkil eden efrâd ı ailesi şöyledir:

Yaş sırasına göre çocukları: 1. Dürriyye, 2. Hanım, 3. Abdullah, 4. Said, 5. Mehmed, 6. Abdülmecid ve 7. Mercan’dır.

Sofi Mirza Efendi ümmî olduğu halde, kız erkek demeden bütün çocuklarını okutmuş ve âlim yetiştirmişti. Hatta ekserisinin de Arabî ilimde icazetli olduklarını, Şark’ta ve Nurs Köyü’nde çok kimselerden duymuşuzdur. Bunlardan “Hanım” ismindeki kız çocuğunun büyük ve meşhur bir âlime olarak yetiştiği rivayetler arasındadır. Bu merhûme hanım, Birinci Cihan Harbi’nden evvel, Molla Said isminde, âlim bir zatla evlenmiş, bilâhare 1913 senesinde, Şeyh Selim veya Bitlis hadisesi ismiyle, meşhur “Hürriyet’in ilanı”na karşı hükümete isyan edenlerin arasında, bu Molla Said’in de ismi karışmasıyla, hanımı “Hanım” ile birlikte Şam’a hicret etmişlerdir. Şam’da çok talebesi olan Molla Said Efendi ders okuturken, takıldığı çetin meseleleri, perde ve hicap arkasında oturan hanımı, Âlime Hanım’a sorarmış. O ise hiç duraklamadan hemen cevap verir, meseleyi halledermiş, diye hâlen Şam’da hayatta olan Bitlisli Molla Abdulazîz Efendi anlatmışlardı.

İşte, bu nurlu ailenin fertlerinin bir kısmının vefat tarihleri malum ise de diğerlerininki meçhuldür.

Vefat Tarihleri Bilinenler

1. Hanım, 1945’de Mekke-i Mükerreme’de tavaf ederken (bilaveled),

2. Molla Abdullah, Bediüzzaman’ın yeğeni ve fedâi talebesi Merhûm Abdurrahman'ın babası 1914 yılında Nurs köyünde,

3. Molla Muhammed, 1951’de kendi köyü olan Nurs’ta (bilaveled),

4. Bediüzzaman Said Nursi. 22 Mart 1960 Urfa’da (bekâr ve bilaveled),

5. Molla Abdülmecid, Haziran 1967’de Konyada (beş çocuk babası) vefat etmişlerdir.

Vefat Tarihleri Bilinmeyenler

1. Dürriyye Hanım, Bediüzzaman’ın Rus Harbi’nde şehid düşen yeğeni Ubeyd’in annesi. Birinci Cihan Harbi’nden evvel Nurs deresine düşerek şehiden gark olduğu,

2. Mercan Hanım, ne zaman ve nerede vefat ettiği belli değil.

Nurs köyü mezarlığında, bu ulema yetiştiren âilenin reisi, Bediüzzaman’ın babası Sofi Mirza ile hanımı Nure ve oğlu Molla Mehmed ile Molla Abdullah yanyana yatmaktadırlar. Allah’ın nuruna ve rahmetine gark olsunlar.

SEYYİDLİĞİ MESELESİ

Bediüzzaman mahkeme müdafaasında “Ben seyyid değilim” der. Üstad'ın resmi hüviyetine baktığımızda Nurs’lu olduğu ve Doğu Bölgesinde dünyaya geldiği anlaşılmaktadır. Bu ifade düşünülürken mahkemedeki şartlar dikkate alınmalıdır. Zira Bediuzzaman'ın seyyidliğini kabul etmesi, onların nazarında siyasi manada yorumlanacak ve mahkûmiyetine sebep olabilecektir. Hâlbuki Emirdağ Lahikası’nın 1. cildinin son kısmındaki bir mektubunda ise, "Ben kendimi seyyid bilemiyorum. Nesiller bilinmiyor. Ancak ben manevi Ehl-i beytten sayılabilirim" der.

Son Şahitlerde Salih Özcan Ağabey’in hatıralarında, Üstad’ın neslinin hem anne ve hem de baba cihetiyle Hz.Hasan ve Hz.Hüseyin’e dayandığını bizzat ifade etmiştir.

"Bediüzzaman Hazretlerinin varislerinden Seyyid Salih Özcan'ın naklettiğine göre, bir gün Üstad'la aralarında şu konuşma geçer:

- Salih sen seyyidsin, değil mi?
- Evet, Üstadım!
- Peki, Seyyid Salih, sence ben seyyid olabilir miyim?
- Muhakkak Üstadım, siz seyyidsiniz.
- Seyyid Salih, ben anne tarafından Hüseyni, baba tarafından ise Haseni’yim."

Bununla beraber Şark’ta seyyidlerin büyük bir yekün teşkil ettiği de bilinmektedir. Kendi şahsiyetini nazara vermeyen, şahsiyetini her zaman şahs-ı manevi içinde eriten ve büyük makamlar bile verilse ihlas sırrıyla bu makamlardan içtinap eden bir üstaddan aşikâre eserlerinde seyyid olduğunu beyan etmesi beklenemez.

“Seyyid olanın seyyid değilim demesi günahtır” ifadesi kanaatımıza göre, seyyidliği kesin olarak tescil olunan kişiler hakkında olsa gerektir.

(bk. Abdülkadir Badıllı; Mufassal Tarihçe-i Hayat, I, 73)

4. Üstad'ın Birinci Said (Eski Said) Dönemi, İkinci Said (Yeni Said) Dönemi ve Üçüncü Said Dönemleri hakkında bilgi verir misiniz?
Eski (Birinci) Said Dönemi: Bu dönem Üstadımızın siyaset-i İslamiyeyi esas tutup idarecilere tesir edip, bu yolla İslam’a hizmet etmeyi umduğu bir dönemdir. Üstadımız bu dönemin hizmetleriyle alakalı şu öz açıklamalarda bulunmuştur:

"Bitlis vilâyetine tâbi Nurs köyünde doğan ben, talebe hayatımda rastgelen âlimlerle mücâdele ederek, ilmî münakaşalarla karşıma çıkanları inâyet-i İlâhiye ile mağlûp ede ede İstanbul'a kadar geldim. İstanbul'da bu âfetli şöhret içinde mücadele ederek, nihayet rakiplerimin ifsadatıyla, merhum Sultan Hamid'in emriyle tımarhaneye kadar sürüklendim. Hürriyet ilânıyla ve 31 Mart Vak'asındaki hizmetlerimle İttihad ve Terakki hükûmetinin nazar-ı dikkatini celb ettim. Camiü'l-Ezher gibi, 'Medresetü'z-Zehrâ' namında bir İslam üniversitesinin Van'da açılması teklifiyle karşılaştım. Hattâ temelini attım. Birinci Harbin patlamasıyla talebelerimi başıma toplayarak gönüllü alay kumandanı olarak harbe iştirak ettim. Kafkas cephesinde, Bitlis'te esir düştüm. Esaretten kurtularak İstanbul'a geldim. Dârü'l-Hikmeti'l-İslamiye'ye âzâ oldum. Mütareke zamanında, istilâ kuvvetlerine karşı bütün mevcudiyetimle İstanbul'da çalıştım. Millî hükûmetin galibiyeti üzerine, yaptığım hizmetler Ankara hükûmetince takdir edilerek Van'da üniversite açmak teklifi tekrarlandı."(1)

Yeni (İkinci) Said Dönemi: Bu dönem Bediüzzaman'ın siyaseti bırakıp, tamamen iman hizmeti ile meşgul olduğu, bütün mesaisini bu yola odakladığı bir yeni dönemdir. Bunu kendisinden dinleyelim:

"Buraya kadar geçen hayatım bir vatanperverlik hali idi. Siyaset yoluyla dine hizmet hissini taşıyordum. Fakat bu andan itibaren dünyadan tamamen yüz çevirdim ve kendi ıstılahıma göre 'Eski Said'i gömdüm. Büsbütün âhiret ehli 'Yeni Said' olarak dünyadan elimi çektim. Tam bir inziva ile bir zaman İstanbul'un Yûşâ Tepesine çekildim. Daha sonra doğduğum yer olan Bitlis ve Van tarafına giderek mağaralara kapandım. Ruhî ve vicdanî hazzımla başbaşa kaldım. 'Eûzü billahi mineşşeytani vessiyaseti' yani, 'Şeytandan ve siyasetten Allah'a sığınırım.' düsturuyla kendi ruhî âlemime daldım. Ve Kur'ân-ı Azîmüşşânın tetkik ve mütalâasıyla vakit geçirerek 'Yeni Said' olarak yaşamaya başladım. Fakat kaderin cilveleri, beni menfî olarak muhtelif yerlerde bulundurdu. Bu esnada Kur'ân-ı Kerîmin feyzinden kalbime doğan füyuzâtı yanımdaki kimselere yazdırarak birtakım risaleler vücuda geldi. Bu risalelerin heyet-i mecmuasına 'Risale-i Nur' ismini verdim. Hakikaten Kur'ân'ın nuruna istinad edildiği için, bu isim vicdanımdan doğmuş. Bunun ilham-ı İlâhî olduğuna bütün imanımla kaniim ve bunları istinsah edenlere 'Bârekâllah' dedim. Çünkü İmân nurunu başkalarından esirgemeye imkân yoktu."

"Bu risalelerim birtakım İmân sahipleri tarafından birbirinden alınarak istinsah edildi. Bana böyle bir kanaat verdi ki, Müslümanların zedelenen imanlarını takviye için bir sevk-i İlâhîdir. Bu sevk-i İlâhîye hiç bir sahib-i İmân mâni olamayacağı gibi, teşvike de dinen mecbur bulunduğumu hissettim. Zaten bugüne kadar yüz otuzu bulan bu risaleler tamamen âhiret ve İmân bahislerine ait olup, siyasetten ve dünyadan kastî olarak bahsetmez. Buna rağmen birtakım fırsat düşkünlerinin de iştigal mevzuu oldu. Üzerinde tetkikat yapılarak Eskişehir, Kastamonu, Denizli'de tevkif edildim; muhakemeler oldu. Neticede hakikat tecellî etti, adalet yerini buldu."(2)

Üçüncü Said Dönemi: Bu dönem ise, ahirete yaklaşmanın, yaşlılığın, hastalıkların çokluğunun, yazılan eserin tamamlanmasının, iman hizmeti yapacak kişilerin artmasının verdiği bir halet-i ruhiye ile artık Allah ile beraber olmanın zamanının geldiği bir zamandır. Allah (c.c) ile beraber olmanın ve Allah'ı her yerde müşahede etmenin keyfiyeti bu dönemde kemal derecede yaşanmaya başlanmıştır.

Bütün bu tesbitlerin ışığında görüyoruz ki, Bediüzzaman, "Eski Said" döneminde hangi düsturlarla hareket etmiş ise, "Yeni  Said" ve "Üçüncü Said Dönemi"nde de aynı düsturlarla hareket etmiştir. Tavrında meydana gelen zahirî farklılık ise yaşanan hâdiselerin ve toplumun geçirdiği siyasî-içtimaî değişikliklerin gerektirdiği uygulama farkıdır. Bir başka ifadeyle, Bediüzzaman Hazretleri, şaşmaz prensip ve ölçüleri hangi devirde, nasıl bir siyasî tavrı gerektiriyorsa, öyle davranmıştır. Bu durum, onun canlı, hareketli tam manasıyla hazmedilmiş ve her şart altında uygulama imkânı olabilen değişmez prensiplere sahip olduğunu ve ona göre hareket ettiğini vurgulamaktadır.

Dipnotlar:

(1) bk. Şualar, On Dördüncü Şua.

(2) bk. age.

5. Bediüzzaman kimdir; kısaca bir bilgi verir misiniz?
Üstad Bediüzzaman'ın şahsiyeti, hayatı, hakiki hüviyeti ve nasıl bir dava adamı olduğu gerçek manada ancak eserlerinin tamamında kendini gösterir.

"Hey efendiler! Ben imanın cereyanındayım. Karşımda imansızlık cereyanı var. Başka cereyanlarla alakam yok..." (Mektubat, On Altıncı Mektup.)

Diyen bu büyük insan, bütün ömrü boyunca aynı çizgide bir manevî cihat yapmış ve milyonların imanının kurtuluşuna vesile olmuştu. Onun hayatı hakkında malumat edinmekte en temel kaynak Tarihçe-i Hayat isimli eserdir. Bizzat kendisinin tashihinden geçmiş olan bu eser sualinize en güzel bir cevaptır.

Bununla birlikte Üstad'ın hayatının kısa bir hulasasını aşağıda takdim ediyoruz:

Bediüzzaman Said Nursî, 1878'da Bitlis vilayetine bağlı Hizan ilçesi Nurs köyünde dünyaya geldi. Çocukluğunda çevresindeki medreselerde eğitim gördü. Kendisinde görülen harikulade zekâ ve hafıza sebebiyle, önceleri Molla Said-i Meşhur diye tanındı. Daha sonra "Zamanın Harikası" manasına "Bediüzzaman" unvanıyla şöhret buldu.

Talebelik yıllarında temel İslami ilimlerle ilgili doksan kitabı ezberledi. Her gece bunlardan birini tekrar ediyordu. Bu tekrarlar onu, Kur'an ayetlerini derinlemesine anlamasına birer basamak oldu ve her bir Kur'an ayetinin bütün kâinatı ihata ettiğini gördü.

1900'lü yılların başında Doğu'da Medresetü'z-Zehra adında, din ve fen ilimlerinin birlikte okutulduğu bir İslam üniversitesi kurmak fikriyle hilafet merkezi olan İstanbul'a geldi ve hayatı boyunca bu fikrini gerçekleştirmek için gayret gösterdi. Doğrudan, istediği şekilde bir üniversite kuramamakla birlikte, memleketin her tarafında şubeleri bulunan yaygın bir medrese sistemi tesis etti.

I. Dünya Savaşı yıllarında Doğu cephesinde gönüllü alay komutanı olarak hizmet etti. Savaş esnasında yaralanıp iki buçuk yıl Rusya'da esir kaldı. 1917'deki Bolşevik İhtilali esnasındaki kargaşadan yararlanıp esaretten kurtuldu. Dönüşte, Genelkurmay'ın kontenjanından Osmanlı'nın en üst seviyede dinî danışma merkezi olan Darü'l-Hikmeti'l-İslamiye'de vazife yaptı. İngilizlerin İstanbul'u işgali yıllarında onların aleyhinde Hutuvat-ı Sitte adıyla bir risale neşretti.

Anadolu'da başlatılan İstiklal mücadelesine destek verdi.

1925 yılında Van'da eğitim faaliyetlerinde bulunurken, o sırada meydana gelen Şeyh Said hareketi sebebiyle, bu harekete karşı çıktığı hâlde, tedbir olarak önce Burdur'a, ardından Isparta ve Barla'ya gönderildi. Burada sekiz yıl kaldı. Kur’an’ın manevî  bir tefsiri olan Risale-i Nur eserlerinin ekserisi burada telif edildi. Eserleri ve fikirleri sebebiyle 1935 senesinde Eskişehir Mahkemesine sevk edildi.

Sürgüne gönderildiği Kastamonu'da eserlerini yazmaya devam etti. 1943'te Denizli Mahkemesi'ne, 1948'de Afyon Mahkemesi'ne sevk edildi. Mahkemeler beraatla neticelendi.

1950'de çok partili hayata geçildiğinde, dini hak ve hürriyetler genişledi, kısmen de olsa bir rahatlama oldu. Bediüzzaman, bu dönemde eserlerini matbaalarda bastırdı.

Bediüzzaman Said Nursi, 23 Mart 1960'ta Urfa'da Hakk'ın rahmetine kavuştu.


HuginRisale/content/ekler/1.txt