[PDF]
Sikke-i Tasdik-i 
Gaybî
Bediüzzaman Said Nursî

Risale-i Nur Külliyat ı’ndan
Sikke-i 
Tasdik-i Gaybî
Bediüzzaman
Said Nursî
İstanbul - 2007
SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Copyright © Şahdamar Yay ınlar ı, 2007
Bu eserin tüm yay ın haklar ı Işık Ltd. Şti.’ne aittir.
Eserde yer alan metin ve resimlerin, I şık Ltd. Şti.’nin önceden
yaz ılı izni olmaks ızın, elektronik, mekanik, fotokopi yâ da herhangi bir kay ıt
sistemi ile ço ğaltılmas ı, yay ımlanmas ı ve depolanmas ı yasakt ır.
ISBN
978-975-9090-88-3
Yay ın Numaras ı
78
Bas ım Yeri ve Y ılı
Çağlayan Matbaas ı
Sarn ıç Yolu Üzeri No:7 Gaziemir / İZMİR
Tel: (0232) 252 20 96
Ekim  2007
Genel Dağıtım
Gökkuşağı Pazarlama ve Da ğıtım
Merkez Mah. So ğuksu Cad. No: 31
Tek-Er İş Merkezi Mahmutbey/ İSTANBUL
Tel: (0212) 410 50 00   Faks: (0212) 444 85 96
Şahdamar Yay ınlar ı
Emniyet Mahallesi Huzur Sokak No: 5
34676  Üsküdar/ İSTANBUL
Tel: (0216) 318 42 88    Faks: (0216) 318 52 20
www.sahdamaryayinlari.com
İçindekiler
Risale-i Nur’dan Parlak F ıkralar ve Bir K ısım Güzel Mektuplar  ..........2
Leyle-i Kadir’de İhtar Edilen Bir Mesele-i Mühimme  ...................................... 2
Yirmi Yedinci Mektub’un Lâhikas ından Al ınm ış Mühim Parçalar  ............22
Emin ve Feyzi’nin bir f ıkras ı .................................................................................................. 30
Karadağ’ın Bir Meyvesi  .............................................................................................................. 44
Sûre-i ِ﴾óْāَđْĤ﴿وَا’ın Dağ Meyvesi Nam ındaki Nüktesine 
Bir Hâşiye .............................................................................................................................. ................. 45
Birdenbire Kalbe Gelen Bir Nükte-i İ’câziyedir.  ................................................. 46
Küçük Hüsrev Feyzi’nin bir istihrac ıdır. .................................................................... 49
Birinci Şuâ .............................................................................................................................. .......................... 61
Resâili’n-Nur’a İşaret Eden Birinci Âyet  .................................................................... 63
Resâili’n-Nur’a İşaret Eden İkinci Âyet  ....................................................................... 67
Üçüncü Âyet-i Me şhure  ............................................................................................................. 68
Dördüncü Âyet-i Me şhure  ...................................................................................................... 69
Beşinci Âyet  .............................................................................................................................. ............69
ًאÝْĻَĨ כَאنَ ْīَĨأَوَ Âyetinin Tetimmesi  .................................................................................. 70
Sabri’nin Sadakatinin Bir Kerametidir  ................................................................. 71
Alt ınc ı Âyet  ............................................................................................................................... .............. 73
Yedinci Âyet  .............................................................................................................................. ............73
Sekizinci Âyet  .............................................................................................................................. ........74
Dokuzuncu Âyet  .............................................................................................................................. .74
f  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -----------------------------    SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Onuncu Âyet  .............................................................................................................................. .........75
On Birinci Âyet  .............................................................................................................................. ....75
On İkinci Âyet  .............................................................................................................................. .......75
On Üçüncü Âyet  .............................................................................................................................. 76
On Dördüncü Âyet  ........................................................................................................................ 76
On Beşinci Âyet  ............................................................................................................................... .76
On Alt ınc ı Âyet  .............................................................................................................................. ....78
On Yedinci Âyet  .............................................................................................................................. ..78
On Sekizinci Âyet  ............................................................................................................................ 79
On Dokuzuncu Âyet  ..................................................................................................................... 80
Yirminci Âyet  .............................................................................................................................. .........80
Yirmi Birinci Âyet veya Âyetler  ........................................................................................... 81
Yirmi İkinci Âyet ve Âyetler  .................................................................................................... 83
Yirmi Üçüncü Âyet  ......................................................................................................................... 84
Yirmi Dördüncü Âyet ve Âyetler  ....................................................................................... 85
İzahtan Evvel Mühim Bir İhtar  ............................................................................................ 85
Yirmi Beşinci Âyet  .......................................................................................................................... 89
Yirmi Alt ınc ı Âyet  ............................................................................................................................. 90
Yirmi Yedinci Âyet  ........................................................................................................................... 92
Yirmi Sekizinci Âyet  ...................................................................................................................... 93
Yirmi Dokuzuncu Âyet  ............................................................................................................... 94
Yirmi Dokuzuncu Âyetin Sehvine Dair Tafsilât  ........................................... 96
Sekizinci Şuâ .............................................................................................................................. ............... 100
Üçüncü Bir Keramet-i Aleviye  ............................................................................................... 100
Bir İfade-i Meram  ........................................................................................................................ 100
Birincisi  .............................................................................................................................. ................... 101
İkinci Remiz  .............................................................................................................................. ........104
Üçüncü Remiz  .............................................................................................................................. ..106
Dördüncü Remiz  .......................................................................................................................... 110
Beşinci Remiz  .............................................................................................................................. ...113
Alt ınc ı Remiz  .............................................................................................................................. ......114
Yedinci Remiz  .............................................................................................................................. ....116
Sekizinci Remiz  ............................................................................................................................. 120
Otuz Birinci Mektubun Otuz Birinci Lem’as ının 
Otuz Bir Meselesinden Bir Mesele  .................................................................................... 125
On Sekizinci Lem’a  ............................................................................................................................ 126
Yirmi Sekizinci Lem’a  ...................................................................................................................... 126
Sekizinci Lem’a  .............................................................................................................................. .........127
Şâyân- ı Hayret Bir Tefe’ül ve Mühim Bir İhbar- ı Gaybî  ......................... 128
Mühim Bir İhbar- ı Gaybî  ....................................................................................................... 128
Şeyh-i Geylânî’nin, F ıkras ıyla Kerametkârâne Verdi ği Haber-i 
Gaybînin Tetimmesi  ................................................................................................................. 132
Said Kendi Söylüyor:  ............................................................................................................... 132
Şu Keramet-i Gavsiye Münasebetiyle “Üç Nokta” 
Beyan Edilecek  .............................................................................................................................. 134
Keramet-i Gaybiye-i Gavsiyenin İşârât ını Teyid Eden Üç Remiz  ......139
Latif Bir Tefe’ül .............................................................................................................................. 141
Hazreti Gavs’ ın Keramet-i Gaybiyesini Teyid 
Eden Bir Âyetin İşârât ındaki Bir Nükte-i İ’câziye  ......................................... 146
Risale-i Nur’dan Parlak F ıkralar ve Bir K ısım Güzel Mektuplar  .......149
Risale-i Nur’un Küçük ve Masum Şakirtleri  ...................................................... 159
Bir suâle cevap olarak yazd ığım bir f ıkray ı, size de faydas ı olur 
ihtimaliyle beyan ediyorum  ............................................................................................... 170
Mânevî bir ihtar ile bir-iki ince meseleyi yaz ıyorum  ................................... 171İÇİNDEKİLER  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------    g
h  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- --------------------------    SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Üstad ım ızın ehemmiyetli bir mektubu  ................................................................... 177
Yirmi Sekizinci Mektup’tan Yedinci Mesele  ........................................................ 210
Mahrem Bir Suâle Cevap  .................................................................................................... 219
Zekâi’nin Bir Manzumesi  ...................................................................................................... 222
Halil İbrahim’in Manzumesi  .............................................................................................. 231
Hüve Nüktesi  .............................................................................................................................. .....233
Yirmi Dokuzuncu Mektubun Be şinci Risale Olan Be şinci K ısım .....237
ُ﴾ïُ×ْđَĬ ﴿ Na’büdü Nüktesi  ...................................................................................................... 241
Bir Takriznâme  .............................................................................................................................. 244
Sikke-i 
Tasdik-i Gaybî  

ِħĻِèَّóĤا ِīٰĩْèَّóĤا ِّٰųا ِħْــــــùِÖ
1ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
Bu Sikke-i Gaybiye’yi mahrem tutard ık; yaln ız has karde şlerime mah-
sustu. Ben vefat ettikten sonra ne şredilsin demi ştim. Fakat zab ıta geldi, ad-
liye hesab ına onu saklad ığımız yerden ç ıkard ılar. İki sene ellerinde kald ı. Üç 
mahkeme tetkikinden sonra iade edildi. Bize muhalif gayet nâmahremler da-hi beraber okudular. Bizi çok yabanî insanlar gördüler. Bu iki defad ır Isparta 
adliyesinin eline ba şka risalelerle beraber girmi ş, hiçbir itiraz edilmeden ge-
ri verilmiş.
Madem umumun nazar ına istemedi ğimiz halde gösterilmi ş ve madem 
Risale-i Nur’un ehemmiyetini isbat edip şâkirtlerini şevke getiriyor, kuvve-i 
mâneviyelerini ziyadele ştiriyor; elbette Medresetü’z-Zehra erkânlar ının neşri-
ne karar vermelerine i ştirak ederim.
Said
1 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla.
Risale-i Nur’dan Parlak F ıkralar 
ve Bir K ısım Güzel Mektuplar
Leyle-i Kadir’de İhtar Edilen Bir Mesele-i Mühimme
(On Üçüncü Söz’ün  İkinci Makam ı’nın Zeyli)
Evvelâ : Leyle-i Kadir’de kalbe gelen pek uzun ve geni ş bir hakikate pek 
kısaca bir i şaret edece ğiz. Şöyle ki:
Nev-i beşer, bu son Harb-i Umumî’nin e şedd-i zulüm ve istibdad ıyla.. ve 
merhametsiz tahribat ıyla.. ve bir dü şman ın yüzünden yüzer mâsumu peri şan 
etmesiyle ve ma ğlûplar ın dehşetli meyusiyetleriyle.. ve galiplerin deh şetli te-
lâş ve hâkimiyetlerini muhafaza ve büyük tahribatlar ını tâmir edememelerin-
den gelen deh şetli vicdan azaplar ıyla.. ve dünya hayat ının bütün bütün fâni 
ve muvakkat olmas ı ve medeniyet fantaziyelerinin aldat ıcı ve uyutucu olma-
sı umuma görünmesiyle.. ve f ıtrat- ı beşeriyedeki yüksek istidadat ın, mahiyet-i 
insaniyesinin umumî bir surette deh şetli yaralanmas ıyla.. ve ebed-perest his-
siyat- ı bâkiye ve f ıtrî aşk-ı insaniyenin heyecan içinde uyanmas ıyla.. ve gaf-
let ve dalâletin, en sert, sa ğır olan tabiat ın Kur’ân’ ın elmas k ılıcı alt ında parça-
lanmas ıyla.. ve gaflet ve dalâletin en bo ğucu, aldat ıcı, en geniş perdesi olan 
siyasetin rû-yi zeminde pek çirkin, pek gaddârâne hakikî sureti görünmesiy-le.. ve elbette hiçbir şüphe yok ki, şimalde, garpte, Amerika’da emareleri gö-
ründüğüne binâen, nev-i be şerin mâşuk-u mecazîsi olan hayat- ı dünyeviye-
si böyle çirkin ve geçici olmas ından, f ıtraten be şerin hakikî sevdi ği ve arad ı-
ğı hayat- ı bâkiyeyi bütün kuvvetiyle arayacak... ve elbette, hiç şüphe yok ki, 
bin üç yüz altm ış senede her as ırda üç yüz elli milyon şakirdi bulunan ve her 
hükmüne ve dâvâs ına milyonlar ehl-i hakikat tasdikle imza basan ve her daki-
kada milyonlar hâf ızlar ın kalbinde kudsiyetle bulunup lisanlar ıyla beşere ders 
veren ve hiçbir kitapta emsali bulunmayan bir tarzda be şer için hayat- ı bâki-
yeyi ve saadet-i ebediyeyi müjde verip bütün be şerin yaralar ını tedavi eden 
Kur’ân- ı Mu’cizü’l-Beyan’ ın şiddetli, kuvvetli ve tekrarl ı binler âyât ıyla bel-
ki sarihan ve i şareten on binler defa dâvâ edip, haber verip, sars ı
lmaz kat’î 
delillerle, şüphe götürmez hadsiz hüccetlerle hayat- ı bâkiyeyi kat’iyetle müj-
de ve saadet-i ebediyeyi ders vermesi.. elbette nev-i be şer bütün bütün akl ı-
nı kaybetmezse ve maddî ve mânevî bir k ıyamet ba şlar ında kopmazsa; İsveç, 
Norveç, Finlandiya ve İngiltere’nin Kur’ân’ ı kabule çal ışan meşhur hatiple-
ri ve din-i hakk ı arayan Amerika’n ın çok ehemmiyetli dinî cemiyeti gibi, rû-
yi zeminin k ıtalar ı ve hükûmetleri, Kur’ân- ı Mu’cizü’l-Beyan’ ı arayacaklar ve 
hakikatlerini anlad ıktan sonra bütün ruh u canlar ıyla sar ılacaklar. Çünkü bu 
hakikat noktas ında katiyen Kur’ân’ ın misli yoktur ve olamaz ve hiçbir şey bu 
mu’cize-i ekberin yerini tutamaz.
Sâniyen : Madem Risale-i Nur o mu’cize-i kübrân ın elinde bir elmas k ı-
lıç hükmünde hizmetini göstermi ş ve en muannid dü şmanlar ı teslime mec-
bur etmiş. Hem kalbi, hem ruhu, hatta hissiyat ı tam tenvir edecek ve ilâçlar ı-
nı verecek bir tarzda hazine-i Kur’âniye’nin dellâll ığını yapan ve ondan ba ş-
ka me’haz ve mercii olmayan bir mu’cize-i mâneviyesi bulunan Risale-i Nur o vazifeyi yap ıyor ve aleyhinde deh şetli propagandalara ve gayet muannid 
zınd ıklara tam galebe çalm ış ve dalâletin en kal ın ve boğucu ve geni ş daire-i 
âfâk ında ve fennin en geni ş perdelerinde 
Asâ-y ı Musa ’daki Meyvenin Alt ınc ı 
Meselesi ve Birinci ve İkinci, Üçüncü ve Sekizinci Hüccetleriyle gayet parlak 
bir tarzda gafleti da ğıtıp nur-u tevhidi göstermi ş.
Elbette bizlere lâz ım ve millete elzem,  şimdi resmen izin verilen din 
tedrisat ı için hususî dershâneler aç ılmas ına ve izin verilmesine binâen, 
Nur şâkirtleri, mümkün oldu ğu kadar her yerde küçücük bir dershâne-i 
Nuriye açmak lâz ımd ır. Gerçi herkes kendi kendine bir derece istifade eder, 
fakat herkes her meselesini tam anlamaz.
Hem iman hakikatlerinin izah ı olduğu için, hem ilim,1(Hâşiye) hem mârifet, 
hem ibadettir. Eski medreselerde be ş-on seneye mukabil, in şallah Nur med-
reseleri, be ş-on haftada ayn ı neticeyi temin edecek ve yirmi senedir ediyor. 
Ve hem hükûmet ve millet ve vatan, hem hayat- ı dünyeviyesine ve siyasiye-
sine ve uhreviyesine pek çok faydas ı bulunan bu Kur’ân lemeâtlar ına ve del-
lâl ı bulunan Risale-i Nur’a de ğil ilişmek, tamam ıyla terviç ve ne şrine çal ışma-
lar ı elzemdir ki, geçen deh şetli günahlara keffâret ve gelecek müthi ş belâlara 
ve anarşistliğe bir sed olabilsin.
Sâlisen : Bu Ramazan- ı Şerif’te, Kur’ân’ ı zevk ve şevk ile okumak çok ih-
tiyac ım vard ı. Hâlbuki elemli hastal ık, maddî ve mânevî s ıkıntılar, yorgunluk-
la ve meşgalelerin tesiriyle telâ ş ettim. Birden Hüsrev’in şirin kalemiyle mu-
’cizâtl ı yaz ılan mu’cizâtl ı cüzler ve Hâf ız Ali ve Tahirî’ye pek çok sevap ka-
zand ıran parlak ve kerametli “Hizbü’l-Ekber-i Kur’âniye”yi birbiri arkas ından 
1 (Hâşiye) Şayet biri biliyor, taallüm etmeye muhtaç de ğilse, ibadete muhtaç veya marifete 
müştâk veya huzur ister. Onun için herkese lüzumlu bir derstir.PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ---------------------------------------------------------    3
okumaya ba şlarken öyle bir zevk ve şevk verdi ki, bütün o yorgunluklar ı hi-
çe indirdi. Hiçbir vesveseye meydan vermeyerek pek parlak bir surette ders-i Kur’âniye’yi onlardan dinlerken bütün ruh u can ımla arzu ettim ve kast u az-
mettim ki, mümkün oldu ğu derecede ayn ı “Hizbü’l-Ekber-i Kur’âniye” gibi 
fotoğrafla mu’cizâtl ı Kur’ân’ ımızı tab’ edece ğiz, inşallah...
1ĹِĜَא×ْĤا َĳُİ ĹِĜَא×ْĤاَ
Kardeşiniz
Said Nursî
f
3ِه۪ïْĩَéِÖ ُçِّ×َùُĺ َّźإِ ْءٍĹَü ْīِĨ وَإِنْ ، 2ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
4ًאĩدَائِ ًاïَÖأَ ُįُÜَכَאóَÖوَ ِّٰųا ُÙَĩْèوَرَ ْħْכُĻَĥَĐ َمُŻَّùĤاَ
Aziz, s ıdd ık kardeşlerim,
Evvelâ : Nurun fevkalâde has şâkirtleri, Sikke-i Gaybiye  müştemilât ıy-
la, o evliya-y ı meşhûreden, k ırk günde bir defa ekmek yiyip k ırk gün yeme-
yen Osman- ı Hâlidî’nin sarih ihbar ı ve evlâtlar ına vasiyetiyle ve Isparta’n ın 
meşhur ehl-i kalb âlimlerinden Topal Şükrü’nün zahir haber vermesiyle çok 
ehemmiyetli bir hakikati dâvâ edip, fakat iki iltibas içinde, bu bîçâre, ehem-miyetsiz karde şleri Said’e bin derece ziyade hisse vermi şler. On seneden beri 
kanaatlerini tâdile çal ıştığım halde, o bahad ır kardeşler kanaatlerinde ileri gi-
diyorlar. Evet, onlar, On Sekizinci Mektup’taki iki ehl-i kalb çoban ın maceras ı 
gibi, hak bir hakikati görmü şler; fakat tabire muhtaçt ır. O hakikat de şudur:
Ümmetin bekledi ği, âhirzamanda gelecek zât ın üç vazifesinden 
en mühi-
mi ve en büyü ğü ve en k ıymettar ı olan iman- ı tahkikîyi ne şir ve ehl-i ima-
nı dalâletten kurtarmak  cihetiyle, o en ehemmiyetli vazifeyi aynen bitemâ-
mihâ Risale-i Nur’da görmü şler. İmam Ali ve Gavs- ı Âzam ve Osman- ı Hâlidî 
gibi zâtlar, bu nokta içindir ki, o gelecek zât ın makam ını Risale-i Nur’un şahs- ı 
mânevîsinde ke şfen görmü şler gibi işaret etmişler. Bazen de o şahs- ı mânevî-
yi bir hâdimine vermi şler, o hâdime mültefitane bakm ışlar. Bu hakikatten an-
laşılıyor ki, sonra gelecek o mübârek zât, Risale-i Nur’u bir program ı olarak 
neşir ve tatbik edecek.
1 Kendinden ba şka her şeyin fâni oldu ğu gerçek Bâkî, Allah’t ır.
2 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla.
3 “Hiçbir şey yoktur ki, O’nu hamd ile beraber tesbih (tenzih) ediyor bulunmas ın.” (İsrâ sûresi, 17/44)
4 Allah’ ın selâm ı, rahmeti ve bereketi; sonsuza kadar sürekli üzerinize olsun.4  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- --------------------------    SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
O zât ın ikinci vazifesi,  şeriat ı icra ve tatbik etmektir. Birinci vazife, mad-
dî kuvvetle de ğil, belki kuvvetli itikad ve ihlâs ve sadakatle oldu ğu halde, bu 
ikinci vazife gayet büyük maddî bir kuvvet ve hâkimiyet lâz ım ki, o ikinci va-
zife tatbik edilebilsin.
O zât ın üçüncü vazifesi,  hilâfet-i İslâmiye’yi ittihad- ı İslâm’a bina ede-
rek, İsevî ruhanîleriyle ittifak edip Din-i İslâm’a hizmet etmektir. Bu vazife, 
pek büyük bir saltanat ve kuvvet ve milyonlar fedakârlarla tatbik edilebilir. Birinci vazife, o iki vazifeden üç-dört derece daha ziyade k ıymettard ır. Fakat 
o ikinci, üçüncü vazifeler pek parlak ve çok geni ş bir dairede ve şaşaal ı bir 
tarzda oldu ğundan, umumun ve avâm ın nazar ında daha ehemmiyetli görü-
nüyorlar. İşte o has Nurcular ve bir k ısm ı evliya olan o karde şlerimizin tâbire 
ve tevile muhtaç fikirlerini ortaya atmak, ehl-i dünyay ı ve ehl-i siyaseti telâ şe 
verir ve vermi ş; hücumlar ına vesile olur. Çünkü birinci vazifenin hakikatini ve 
kıymetini göremiyorlar; öteki cihetlere hamlederler.
Kardeşlerimin İkinci İltibas ı: Fâni ve çürütülebilir bir şahsiyeti, baz ı ci-
hetlerle birinci vazifede pi şdarl ık eden Nur şâkirtlerinin şahs- ı mânevîsini tem-
sil eden o âciz karde şine veriyorlar. Hâlbuki bu iki iltibas da Risale-i Nur’un 
hakikî ihlâs ına ve hiçbir şeye, hatta mânevî ve uhrevî makamata dahi âlet 
olmamas ına bir cihette zarar verdi ği gibi, ehl-i siyaseti de evhama dü şürüp 
Risale-i Nur’un ne şrine zarar gelir. Bu zaman, şahs- ı mânevî zaman
ı olduğu 
için, böyle büyük ve bâkî hakikatler, fâni ve âciz ve sukut edebilir şahsiyetle-
re bina edilmez.
Elhâs ıl: O gelecek zât ın ismini vermek, üç vazifesi birden hat ıra geliyor; 
yanl ış olur. Hem hiçbir şeye âlet olmayan nurdaki ihlâs zedelenir, avâm- ı mü-
minîn nazar ında hakikatlerin kuvveti bir derece noksanla şır. Yakîniyet-i bur-
haniye dahi, kazâyâ-y ı makbûledeki zann- ı galibe ink ılâp eder; daha muan-
nid dalâlete ve mütemerrid z ınd ıkaya tam galebesi, mütehayyir ehl-i imanda 
görünmemeye ba şlar. Ehl-i siyaset evhama ve bir k ısım hocalar itiraza ba şlar. 
Onun için, Nur’lara o ismi vermek münasip görülmüyor. Belki “Müceddiddir, onun pişdar ıdır” denilebilir.
Umum karde şlerimize binler selâm.
1ĹِĜَא×ْĤا َĳُİ ĹِĜَא×ْĤاَ
Kardeşiniz
Said Nursî
f
1 Kendinden ba şka her şeyin fâni oldu ğu gerçek Bâkî, Allah’t ır.PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ---------------------------------------------------------    5
2ِه۪ïْĩَéِÖ ُçِّ×َùُĺ َّźإِ ْءٍĹَü ْīِĨ وَإِنْ ، 1ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
Aziz, s ıdd ık, sars ılmaz, sebatkâr, fedakâr, vefadâr karde şlerim,
Bilirsiniz ki Ankara ehl-i vukûfu, Risale-i Nur’a ait kerametleri ve i şaret-i 
gaybiyeleri inkâr edememi şler. Yaln ız, yanl ış olarak o kerametlerde beni his-
sedar zannedip itiraz ederek, “Böyle şeyler kitapta yaz ılmamal ıyd ı, keramet 
izhar edilmez.” diye hafif bir tenkide mukabil müdâfaât ımda onlara cevaben 
demiştim ki:
Onlar bana ait de ğil ve o kerametlere sahip olmak benim haddim de-
ğil. Belki Kur’ân’ ın mu’cize-i mâneviyesinin tere şşuhat ı ve lem’alar ıdır 
ki; hakikî bir tefsiri olan Risale-i Nur’da kerametler şeklini alarak, şâkirt-
lerinin kuvve-i mâneviyelerini takviye etmek için ikrâmât- ı ilâhiye nev’in-
dendir. İkram ın ise, izhar ı bir şükürdür, caizdir, hem makbuldür.
Şimdi ehemmiyetli bir sebebe binâen cevab ı bir parça izah edece ğim. Ve 
“Ne için izhar ediyorum.. ve ne için bu noktada bu kadar tah şidat yap ıyo-
rum.. ve ne için birkaç ayd ır bu mevzuda çok ileri gidiyorum.. ekser mektup-
lar o keramete bak ıyor?” diye suâl edildi.
Elcevap Elcevap : Risale-i Nur’un hizmet-i imaniyesinde, bu zamanda binler tah-
ribatç ılara mukabil, yüz binler tamiratç ı lâz ım gelirken.. hem benimle lâakal 
yüzer kâtib ve yard ımc ı bulunmak ihtiyaç varken.. de ğil çekinmek ve temas 
etmemek, belki millet ve ehl-i idare takdir ile ve te şvik ile yard ım ve temas et-
mek zarurî iken.. ve o hizmet-i imaniyeyi, –hayat- ı bâkiyeye bakt ığı için– ha-
yat- ı fâniyenin me şgalelerine ve faydalar ına tercih etmek, ehl-i imana vâcib 
iken; kendimi misal alarak derim ki:
Beni her şeyden ve temastan ve yard ımc ılardan men etmek ile beraber 
aleyhimizde olanlar bütün kuvvetleriyle arkada şlar ımın kuvve-i mâneviyele-
rini k ırmak.. ve benden ve Risale-i Nur’dan so ğutmak.. ve benim gibi ihtiyar, 
hasta, zay ıf, garip, kimsesiz bîçâreye, binler adam ın göreceği vazifeyi ba şına 
yüklemek.. ve bu tecrid ve tazyiklerde maddî bir hastal ık nev’inde insanlar ile 
temas ve ihtilattan çekilmeye mecbur olmak.. hem o derece tesirli bir tarzda halklar ı ürkütmek ki; en ziyade merbut görülen baz ı dostlar ı bana selâm ver-
memek, hatta baz ı, namaz ı da terk etmek derecesinde ürkütmekle kuvve-i 
mâneviyeyi k ırmak cihetleriyle ve sebepleriyle, ihtiyâr ım haricinde bütün o 
1 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla.
2 “Hiç bir şey yoktur ki, O’nu hamd ile beraber tesbih (tenzih) ediyor bulunmas ın.” (İsrâ sûresi, 17/44)6  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- --------------------------    SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
mânilere kar şı Risale-i Nur şâkirtlerinin kuvve-i mâneviyelerinin takviyesine 
medar ikrâmât- ı ilâhiyeyi beyan ederek Risale-i Nur etraf ında mânevî bir tah-
şidat yapt ırmak.. ve Risale-i Nur kendi kendine, tek ba şıyla, başkalar ına muh-
taç olmayarak, bir ordu kadar kuvvetli oldu ğunu göstermek hikmetiyle bu çe-
şit şeyler bana yazd ırılm ış. Yoksa, hâ şâ kendimizi satmak ve be ğendirmek ve 
temeddüh etmek ve hodfürû şluk etmek ise; Risale-i Nur’un ehemmiyetli bir 
esas ı olan ihlâs s ırrını bozmakt ır. İnşaallah Risale-i Nur kendi kendine, hem 
kendini müdâfaa etti ği, hem k ıymetini tam gösterdi ği gibi, bizi de mânen mü-
dâfaa edip kusurlar ımızı affettirmeye vesile olacakt ır.
Umum karde şlerimin ve hem şirelerimin, hâssaten dualar ı makbul ve mü-
bârek mâsumlar tâifesi1 ve muhterem ihtiyarlar cemaatinden2 her birerlerine, 
binler selâm ve dua ederek Ramazan- ı Şerif’lerini tebrik ederiz, dualar ını ri-
ca ederiz.
Hasta karde şiniz
Said Nursî
f
Risale-i Nur’un Makbuliyetine İmza Basan ve Gaybî İşaretlerle 
Ondan Haber Veren Sekiz Parçadan Birinci Parçad ır.
Ayn ı meseleye bu birinci risalede yirmi dokuz i şaret var. Sâir parçalar-
la beraber bine yak ın işaretler, remizler, imalar, emareler; ayn ı meseleye, ay-
nı dâvâya ittifakla bakmalar ı sarahat derecesindedir. Vahdet-i mesele cihe-
tiyle o emâreler birbirine kuvvet verir, teyid eder. O sekizden üç tanesi İmam 
Ali’nin (radiyallâhu anh)  üç keramet-i gaybiyesiyle Risale-i Nur’dan haber verme-
sine dairdir.
Bu sekiz parçay ı Ankara ehl-i vukufu tetkik etmi ş, itiraz etmemi şler. Yaln ız 
demişler: “Bu yaz ılmamal ıyd ı. Keramet sahibi, kerametini yazamaz.”
Ben de onlara cevap verdim ki:“Bu, benim de ğil, Risale-i Nur’un kerametidir. Risale-i Nur ise, Kur’ân’ ın 
mal ıdır ve tefsiridir.” dedim. Onlar sustular, demek kabul ettiler.
1 Ümmet-i Muhammed’in günaha gözü aç ılmayan çocuklar ının dualar ının makbul olaca ğına dair bkz.: 
ed-Deylemî, el-Müsned  2/213.
2 Cenâb- ı Hakk’ ın, dergâh ına el açan ya şlı kimseleri eli bo ş çevirmekten haya etti ğine dair bkz.: et-
Taberânî, el-Mu’cemü’l-evsat  5/270; et-Taberânî, Müsnedü’ ş-şâmiyyîn  2/268.PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ---------------------------------------------------------    7
Gerçi bu çe şit ikramlar yaz ılmasayd ı daha münasipti, fakat bu kadar 
hadsiz muâr ızlar ve çok kuvvetli ve kesretli dü şmanlar kar şısında az ve 
zay ıf olan bizlere kuvve-i mâneviye ve gaybî imdat ve te şcî ve sebat ve me-
tânet vermek için mecburiyet-i kat’iye oldu, ben de yazd ım. Benim ben-
liğime bir hodfürû şluk verip sukutuma sebep olsa da, ehemmiyeti yok. 
Bu hizmete, yani ehl-i iman ı dalâlet-i mutlakadan kurtarmaya –lüzum ol-
sa– dünyevî hayat gibi, uhrevî hayat ımı da feda etmek bir saadet bilirim; 
binler dostlar ım ve karde şlerimin cennete girmeleri için cehennemi ka-
bul ederim.
f
İşârât- ı Kur’âniye ve Üç Keramet-i Aleviye ve Keramet-i Gavsiye Hakk ındaki 
Sikke-i Gaybiye Risalesine Bir Tenbih ve İhtard ır.
Bu gayet mahrem risaleler, nas ılsa, muannit bir nâmahremin eline bu ri-
salelerden birisi geçmi ş. Gayet sathî ve inat nazar ıyla bir-iki yerine haks ız bir 
itirazla ehemmiyetli bir hâdiseye sebebiyet verdi ğinden, bu mecmua, Risale-i 
Nur’un has talebelerine, belki ehass- ı havassa mahsus oldu ğu hâlde ve benim 
vefat ımdan sonra inti şarına müsaade olmas ıyla beraber, şimdi mezkûr hâdi-
senin sebebiyle herkese de ğil, belki ehl-i insaf ve Risale-i Nur’la alâkadar ve 
talebelerinden bulunanlara ve haslardan bir kaç şakirdin tensibiyle gösterile-
bilir fikriyle yazd ık. Şimdi ise iki sene iki mahkeme tetkikten sonra bize iade 
edilmesinden ne şrine mecbur olduk.
İkinci nokta : Bu risale Sikke-i Gaybiye ba ştan aşağıya kadar birtek ne-
ticeye bakar. Bine yak ın emarelerle, Risale-i Nur’un makbuliyetine gaybî bir 
imza bas ıldığını ispat ediyor. Böyle birtek dâvâya bu derece kesretli ve ayr ı 
ayr ı cihetlerde binler emareler ve imalar onu göstermesi ilmelyakîn de ğil, bel-
ki aynelyakîn, belki hakkalyakîn derecesinde o dâvây ı ispat eder.
Üçüncü nokta : Bu risaleyi mütalâa eden zâtlar, inceden inceye, hususan 
cifrî hesabat ına meşgul olmaya lüzum yok. Hem bir k ısm ı anlaşılmasa da za-
rar ı yok. Hem umumunu okumak da lâz ım değil. Hem keramet-i Gavsiye’nin 
âhirinde, iki yüz yirmi dördüncü sayfada, Şaml ı Hâf ız Tevfik’in f ıkras ından 
başlay ıp âhire kadar mütalâadan sonra ve ba ştaki mukaddimeyi okuduktan 
sonra1(Hâşiye) istediği parçay ı okusun.
f
1 (Hâşiye) Kitab ın Birinci ve Yedinci K ısımlar ını okuduktan sonra.8  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- --------------------------    SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Şaml ı Haf ız Tevfik’in F ıkras ı
2ِه۪ïْĩَéِÖ ُçِّ×َùُĺ َّźإِ ْءٍĹَü ْīِĨ وَإِنْ ، 1ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
Mukaddime
Malûm olsun ki “Zübdetü’r-Resâil”, “Umdetü’l-Vesâil”  nam ında, kut-
bü’l-ârifîn Ziyaeddin Mevlânâ Şeyh Hâlid’in (kuddise sirruh)  “Mektubat” ve 
“Resâil-i Şerife”lerinden muktebes nesâyih-i kudsiyesinin tercümesine dair 
bir risaleyi, on üç sene mukaddem, Bursa’da Hocam Hasan Efendi’den al-mıştım. Nas ılsa mütalâas ına muvaffak olamam ıştım. Tâ bugünlerde, kitap-
lar ımın aras ında bir şey ararken elime geçti. Dedim: “Bu Hazreti Mevlânâ 
Hâlid, Üstad ımın hemşehrisidir. Hem İmam Rabbânî’den sonra, Tarik- ı 
Nakşî’nin en mühim kahraman ıdır. Hem Tarik-i Hâlidiye-i Nak şiye’nin pî-
ridir.” Risaleyi mütalâa ederken, Hazreti Mevlânâ’n ın tercüme-i hâlinden şu 
fıkray ı gördüm:
Ashâb- ı kütüb-ü ehâdîsten İmam Hâkim, Müstedrek’inde ve Ebû Dâvûd, 
Kitab- ı Sünen’inde; Beyhakî, Şuabü’l-iman’da tahriç buyurduklar ı,
3َאıَĭĺدِ َאıَĤ ِّدُïَåُĺ ْīَĨ ٍÙَĭَø ِÙِאئَĨ ِّģכُ رَأْسِ ĵٰĥَĐ ِÙَّĨُْŶا ِهِñٰıِĤ ُßَđْ×َĺ َّٰųا إِنَّ
yani, “Her yüz senede Cenâb- ı Hak bir müceddid-i din gönderiyor.” hadis-i 
şerifine mazhar ve mâsadak ve muzhir-i tâm olan Mevlânâ e ş-şehîr, kutbü’l-
ârifîn, gavsü’l-vâs ılîn, vâris-i Muhammedî, kâmilü’t-tarîkati’l-aliyye ve’l-mü-
ceddidiyye Hâlid-i Zülcenâheyn (kuddise sirruh) , ilh...
Sonra tarihçe-i hayat ında gördüm ki tevellüdü 1193 tarihindedir. Sonra 
gördüm ki 1224 tarihinde Saltanat- ı Hind’in payitaht ı olan Cihanâbâd’a dâ-
hil olmuş. Tarik-i Nak şî silsilesine girip müceddidli ğe başlam ış.
Sonra 1238’de ehl-i siyasetin nazar- ı dikkatini celbetti ğinden, vatan ını 
terk ederek diyar- ı Şam’a hicretle gitmi ştir. Hem içinde gördüm ki, Hazreti 
Mevlânâ’n ın nesli, Hazreti Osman bin Affan’a (radiyallâhu anh)  mensuptur.
Sonra gördüm ki tercüme-i hâlinde istidad- ı fıtrî ve kabiliyet-i harika 
ile sinni yirmiye bâli ğ olmadan âlem-i ulemâ-y ı asr ve allâme-i vakit olmu ş. 
Süleymaniye kasabas ında tedris-i ulûm ile i ştigal eylemi ştir.
1 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla.
2 “Hiçbir şey yoktur ki, O’nu hamd ile beraber tesbih (tenzih) ediyor bulunmas ın.” (İsrâ sûresi, 17/44)
3 Ebû Dâvûd, melâhim  1; et-Taberânî, el-Mu’cemü’l-evsat  6/324; el-Hâkim, el-Müstedrek  4/567, 568; 
Hatîb el-Ba ğdâdî, Târîhu Ba ğdâd 2/62.PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ---------------------------------------------------------    9
Sonra Üstad ımın tarihçe-i hayat ını düşündüm. Bakt ım, dört mühim nok-
tada tevâfuk ediyorlar.
Birincisi : Hazreti Mevlânâ bin yüz doksan üçte dünyaya gelmi ş. Üstad ım 
ise, –Arabî– bin iki yüz doksan üçte. Tam Mevlânâ Hâlid’in yüz senesi hitam bulduktan sonra dünyaya gelmi ş.
İkincisi : Hazreti Mevlânâ’n ın 
(kuddise sirruh)  tecdid-i din mücâhedesine 
başlang ıcı ve mukaddimesi, Hindistan’ ın payitaht ına bin iki yüz yirmi dörtte 
girmiş. Üstad ım ise, aynen yüz sene sonra, bin üç yüz yirmi dörtte Osmanl ı 
Saltanat ının payitaht ına girmiş, mücâhede-i mâneviyesine haz ırlanm ış.
Üçüncüsü : Ehl-i siyaset, Hazreti Mevlânâ’n ın fevkalâde şöhretinden te-
vehhüm ederek diyar- ı Şam’a nakl-i mekân ettirilmesi, bin iki yüz otuz sekiz-
de vâki olmu ştur. Üstad ım ise, aynen yüz sene sonra bin üç yüz otuz sekiz-
de Ankara’ya gidip, onlarla uyu şamay ıp, onlar ı reddederek, küserek tekrar 
Van’a gidip, bir da ğda inziva ederken bin üç yüz otuz sekiz senesini mütea-
kip, Şeyh Said hâdisesinin vukuu münasebetiyle ehl-i siyasetin vehmine do-
kunmuş. Üstad ımızdan korkarak Burdur ve Isparta vilâyetlerinde dokuz sene 
ikamet ettirilmi ş.
Dördüncüsü : Hazreti Mevlânâ Hâlid, ya şı yirmiye bâli ğ olmadan evvel 
allâme-i zaman hükmünde, fuhûl-ü ulemân ın üstünde görünmü ş, ders okut-
muş. Üstad ım ise, tarihçe-i hayat ını görenlere ve bilenlere mâlûmdur ki on 
dört yaşında icâzet al ıp âlem-i ulemâ-y ı zamanla muârazaya giri şmiş, on dört 
yaşında iken, icâzet almaya yak ın talebeleri tedris etmi ştir.
Hem Hazreti Mevlânâ Hâlid, neslen Osmanl ı olduğu ve sünnet-i seniy-
yeye bütün kuvvetiyle çal ıştığı gibi, üstad ım da Kur’ân- ı Hakîm’e hizmet nok-
tas ında, meşreben Hazreti Osman- ı Zinnûreyn’in arkas ından gidip, Hazreti 
Mevlânâ gibi, Risale-i Nur eczâlar ıyla, bütün kuvvetiyle sünnet-i seniyyenin 
ihyas ına çal ıştı.
İşte bu dört noktadaki tevâfukat, tam yüz sene fâs ılayla Risale-i Nur’un 
takviye-i din hususundaki tesirât ı, Hazreti Mevlânâ Hâlid’in Tarik-i Nak şiye 
vas ıtas ıyla hizmeti gibi azîm görünüyor.1(Hâşiye)
Üstad ım kendine ait medh ü senây ı kabul etmiyor. Fakat Risale-i Nur, 
1 (Hâşiye) Madem Hazreti Mevlânâ Halid, milyonlar etbâlar ının ittifaklar ıyla müceddiddir ve 
baştaki hadis-i şerifin bir mâsadak ıdır. Ve madem tam yüz sene sonra, dört mühim cihet-i 
tevâfukla beraber Risale-i Nur ayn ı vazifeyi görüyor. Demek, nass- ı hadis ile Risale-i Nur 
eczalar ı tecdid ve takviye-i din vazifesini görüyorlar.10  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Kur’ân’a ait olup medh ü senâ, Kur’ân’ ın esrar ına aittir. Yaln ız Üstad ımla 
Hazreti Mevlânâ’n ın birkaç fark ı var:
Birincisi : Hazreti Mevlânâ, zülcenâheyndir. Yani, hem Kadirî, hem Nak şî 
tarikat sahibi iken, Nak şîlik tarikat ı onda daha galiptir. Üstad ım, bilâkis, Kadirî 
meşrebi ve Şâzelî mesle ği daha ziyade onda hükmediyor. Ben Üstad ımdan 
işittim ki: Hazreti Mevlânâ Hindistan’dan Tarik-i Nak şî’yi getirdi ği vakit, 
Bağdat dairesi Şâh- ı Geylânî’nin (kuddise sirruh)  ba’del-memat hayatta oldu ğu 
gibi, taht- ı tasarrufunda idi. Hazreti Mevlânâ’n ın mânen tasarrufu, bidâyeten 
cây- ı kabul göremedi. Şâh- ı Nakşibend ile İmam Rabbânî’nin ruhaniyetleri 
Bağdat’a gelip Şâh- ı Geylânî’nin ziyaretine giderek rica etmi şler ki “Mevlânâ 
Hâlid senin evlâd ınd ır, kabul et.” Şâh- ı Geylânî, onlar ın iltimaslar ını kabul 
ederek Mevlânâ Hâlid’i kabul etmi ş. Ondan sonra Mevlânâ Hâlid birden par-
lam ış. Bu vâk ıa, ehl-i ke şifçe vâki ve me şhud olmu ştur. O hâdise-i ruhaniyeyi, 
o zaman ehl-i velâyetin bir k ısm ı müşâhede etmi ş, baz ı da rüya ila görmü şler. 
(Üstad ımın sözü burada tamam oldu.)
İkinci fark : Şudur ki: Üstad ım kendi şahsiyetini merciiyyetten azlediyor. 
Yaln ız Risale-i Nur’u merci gösteriyor. Hazreti Mevlânâ Hâlid’in şahsiyeti, 
kutbü’l-ir şad, merciü’l-hâs ve’l-âmm olmu ştur.
Üçüncü fark : Hazreti Mevlânâ Hâlid, zülcenâheyndir. Fakat, zaman ın 
muktezas ıyla –ilm-i tarikat ı ve sünnet-i seniyyeyi esas tutmak cihetiyle– tari-
kat ı daha ziyade tutmu şlar. O noktada sarf- ı himmet etmi ş. Üstad ım ise, şu 
dehşetli zaman ın muktezas ıyla ilm-i hakikati ve hakâik-i imaniye cihetini ilti-
zam ederek, tarikata üçüncü derecede bakm ışlar.
Elhâs ıl: Baştaki hadis-i şerifin “Her yüz sene ba şında dini tecdid ede-
cek bir müceddidi gönderiyor.” müjdesinin ihbar ına müvâzi olarak, Hazreti 
Mevlânâ Hâlid, ekser ehl-i hakikatin tasdikiyle, bin iki yüz senesinin, yani on ikinci asr ın müceddididir. Madem tam yüz sene sonra, aynen dört cihette te-
vâfuk ederek Risale-i Nur eczalar ı ayn ı vazifeyi görmü ş. Kanaat verir ki –nass- ı 
hadisle– Risale-i Nur tecdid-i din hususunda bir müceddid hükmündedir.
Benim Üstad ım daima diyor ki: “Ben bir neferim, fakat mü şir hizmetini gö-
rüyorum. Yani k ıymet bende yoktur. Belki Kur’ân- ı Hakîm’in feyzinden tere ş-
şuh eden Risale-i Nur eczâlar ı bir müşiriyet-i mâneviye hizmetini görüyorlar.”
Üstad ımı kızd ırmamak için şahs ını senâ etmiyorum.
Şaml ı Hâf ız Tevfik
fPARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ --------------------------------------------------    11
 Re’fet Bey ve Hüsrev ve Rü ştü gibi Risale-i Nur şâkirtlerinin, Risale-i Nur 
bereketine i şaret eden bulduklar ı latîf bir tevâfuktur.
Risale-i Nur’un Isparta’ya ne derece rahmet oldu ğuna delâlet eden bir te-
vâfukât- ı acîbe, Risale-i Nur’un mazhar oldu ğu inâyât ın külliyetinden mühim 
bir ferdi de şudur ki:
Isparta vilâyeti sekiz seneden beri Risale-i Nur’un müellifini sinesinde 
saklam ıştı ve Barla gibi şirin bir nahiyesinde, Cenâb- ı Hakk’ ın lütuf ve kere-
miyle muhafaza etmi şti. Bu müddet zarf ında yava ş yavaş intişar eden Risale-i 
Nur’dan Isparta’da binler adam imanlar ını takviye ettiler. Bilhassa gençler 
pek çok istifade ve istifaza ettiler.
Vaktâ ki Üstad ımızın Barla gibi latîf ve şirin bir mahaldeki s ıkıntılı ve pek 
ac ıklı ve en kat ı kalbleri a ğlatan işkenceli esareti bitti. Risale-i Nur’un müelli-
fi olan Üstad ımızın nazar ı Cenâb- ı Hakk’ ın avniyle Isparta’ya müteveccih ol-
du. Evhama dü şen baz ı zâlim ehl-i dünyan ın teşebbüskârâne harekât- ı zâhi-
riyesi bir sebeb-i âdi olarak yeni bir zulme hedef oldu. Üstad ımız Isparta’ya 
getirildi.
Fakat Üstad ımızın teşrif ettiği zaman yaz mevsiminin en hararetli zama-
nı idi. Yağmurlar kesilmi ş, Isparta’y ı iskâ eden sular azalm ış, bir k ısm- ı mü-
himminin menba ı kesilmiş, ağaçlar sararmaya, otlar kurumaya, çiçekler bu-
ruşmaya başlam ıştı.
Risale-i Nur’un en ziyade inti şar ettiği mahal Isparta vilâyeti oldu ğu için, 
Risale-i Nur hakk ındaki inâyât- ı rabbâniyeyi pek yak ından mü şâhede eden 
Risale-i Nur şâkirtleri olan bizler, mühim bir vâk ıaya daha şahit olduk.
Bu hâdise ise: Müellifinin Isparta’ya te şrifini müteakip –bir as ır içinde 
bir veya iki defa vukua gelen– bu yaz mevsimindeki ya ğmurun kesretli ya ğ-
mas ı olmuştur. Pek harika bir surette ya ğan bu ya ğmur Isparta’n ın her tara-
fını tamamen iskâ etmi ş; nebâtâta yeniden hayat bah şedilmiş; bağlar, bah-
çeler başka bir letâfet kesbetmi ş; ekserisi hemen hemen ziraat ile i ştigal eden 
halk ın yüzleri –Risale-i Nur’un nâil oldu ğu inâyât ından ve bereketinden olan 
bu yağmurdan istifade ederek– gülmü ş, ruhlar ı inbisat etmi şti. Cenâb- ı Hak, 
kemâl-i merhametiyle, bu yaz mevsiminin bu şiddetli ve hararetli vaziyeti-
ni, bahar ın en letâfetli, en şirin ve en ho ş vaziyetine tebdil etti. Güya Risale-i 
Nur, yüz on dokuz parças ıyla, müellifi olan Üstad ımıza bir taraftan ho şâme-
dî etmek ve mahzun olan kalbine teselli vermek ve gamnâk ruhunu tatyip et-
mek; ve di ğer taraftan da, sekiz seneden beri ya şad ığı Barla’y ı unutturmak 12  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
ve o muhte şem ç ınar ağac ını ve dostlar ını ve alâkadar oldu ğu şeylerden ge-
len firak hüznünü hat ırlatmamak için, Cenâb- ı Hak’tan yüz on dokuz risale-
nin eliyle, yüz on dokuz bin kelimeleri diliyle dua etti, ya ğmur istedi. Cenâb- ı 
Hak, öyle bereketli bir ya ğmur ihsan etti ki bir misli doksan üç tarihinde ya ğ-
dığını ihtiyarlar ımızdan işitiyoruz ki bu tarih, Üstad ımızın tarih-i velâdetine te-
sadüf etmekle beraber, bu umumî hâdise-i rahmet olan kesretli ya ğmur, hu-
susî bir surette Risale-i Nur’a bakt ığına bir delili de şudur ki:
Risale-i Nur’un ne şrine vas ıta olan Üstad ımız geldiği gün, Isparta’y ı ga-
yet hararetli ve ya ğmursuzluktan toz-toprak içinde görmü ş. Barla gibi bir yay-
ladan gelip böyle bir yerde dayanamayaca ğım, diye telâ ş ediyordu. Üçüncü 
veya dördüncü günü bahçeleri k ısmen gezdi ği vakit, sebze ve ot ve çiçekle-
rin susuzluktan buru ştuklar ını görerek gayet müteessirane su istiyor, ya ğmur 
talep ediyordu. Arkada şımız olan Bekir Bey’den, de ğirmenleri çeviren suyu 
göstererek “Isparta’n ın suyu bu kadar m ı?” diye sormu ştu. Bekir Bey cevap 
verdi: “Gölcü ğün suyu kesilmi ş, gelmiyor. Isparta’n ın dörtte birini sulayan bu 
sudan ba şka yoktur.” dedi.
Üstad ımızın Isparta’da çok talebeleri bulundu ğundan, ruhen ya ğmurun 
gelmesini istiyordu. Ayn ı günde öyle bir ya ğmur geldi ki elli seneden beri 
Isparta böyle bir hâdiseyi görmemi ş. O yağmur yüzde doksan dokuz menfaat 
vermiştir. Bundan anla şılıyor ki o tevâfuk tesadüfî de ğil; bu rahmet, Isparta’ya 
rahmet olan Risale-i Nur’a bak ıyor. Lillâhilhamd, bu kerem-i ilâhî neticesi ola-
rak Üstad ımız diyor ki: “Isparta bana Barla’y ı unutturdu. Unutamayaca ğım 
bir şey varsa, o da, her yerde oldu ğu gibi, Barla’da bulunan ciddî dost ve ta-
lebelerimdir.”
Mustafa, Lütfi, Rü ştü, Hüsrev, Bekir Bey, Re’fet
(rahmetullâhi aleyhim ecmaîn)
f
Risale-i Nur bereketine ait ya ğmur hâdisesini teyid eden 
Muhacir Haf ız Ahmed, Süleyman, Mustafa Çavu ş ve Bekir Bey 
ve Şem’î’nin (rahmetullâhi aleyhim ecmaîn) bir f ıkras ıdır.
Isparta’daki karde şlerinin f ıkras ındaki dâvây ı isbat eden kuvvetli iki 
delili gösteriyor.
Re’fet Bey ve Hüsrev gibi karde şlerimizin harika bir surette ya ğan umu-
mî yağmur içinde Risale-i Nur bereketine hususiyetle bakt ığına, bizim de PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ --------------------------------------------------    13
kanaatimiz geliyor. Çünkü gözümüzle ya ğmur hâdisesini, hususî bir şekilde 
hizmet-i Kur’ân ve Risale-i Nur’a bakt ığını iki suretle gördük.
Birinci suret : Risale-i Nur’un vas ıta-y ı neşri olan Üstad ımızın camii, 
Barla’da seddedildi. Risale-i Nur’u yazacak hariçteki talebelerinin yan ına gel-
meleri men edildi ği hengâmda kurakl ık başlad ı. Yağmura ihtiyac- ı şedit oldu. 
Sonra ya ğmur başlad ı, her tarafta ya ğdı. Yaln ız Karaca Ahmed Sultan’dan 
itibaren, bir daire içinde kalan Barla m ıntıkas ına yağmur gelmedi. Üstad ımız 
bundan pek müteessir olarak dua ediyordu. Sonra dedi ki:
“Kur’ân’ ın hizmetine sed çekildi, bu köydeki mescidimiz kapand ı. 
Bunda bir eser-i itab var ki ya ğmur gelmiyor. Öyleyse, madem Kur’ân’ ın 
itab ı var. Yâsin sûresi’ni şefaatçi yap ıp Kur’ân’ ın feyzini ve bereketini is-
teyeceğiz.”
Üstad ımız Muhacir Hâf ız Ahmed Efendi’ye dedi ki : “Sen k ırk bir 
Yâsin-i Şerif oku.”
Muhacir Hâf ız Ahmed Efendi bir kam ışa okudu. O kam ışı suya 
koydular. Daha ya ğmur alâmeti görünmezken, ikindi namaz ı vaktin-
de, Üstad ımız, daima itimat etti ği bir hât ıras ına binâen Muhacir Hâf ız 
Ahmed Efendi’ye söyledi ki : “Yâsin’ler t ılsımı açt ı; yağmur gelecek.”
Ayn ı gecede, evvelce ya ğmad ığı Barla dairesi içine öyle ya ğdı ki 
Üstad ımızın odas ının alt ındaki Çoban Ahmed’in bahçesindeki duvar 
yağmurdan y ıkıldı. Hâlbuki Karaca Ahmed Sultan’ ın arkas ında ve deniz 
kenar ında bal ık avlamakla me şgul Şem’î ile arkada şlar ı bir damla ya ğ-
mur görmediler.
İşte bu hâdise katiyen delâlet ediyor ki, o ya ğmur, hizmet-i Kur’ân’la 
münasebettard ır. O rahmet-i âmme içinde bir hususiyet var ki Sûre-i 
Yâsin anahtar ve şefaatçi oldu ve ya ğmur kâfi miktarda ya ğdı.
İkinci suret : Kurakl ık zaman ında, yirmi otuz gün içinde ya ğmur Barla’ya 
yağmam ışken, Yoku şbaşı Çeşmesi yap ıldığı bir zamanda menba ına yak ın 
Üstad ımız ve biz (yani, Süleyman, Mustafa Çavu ş, Ahmed Çavu ş, Abbas 
Mehmed vesâir karde şlerimiz) beraber cemaatle namaz k ıldık. Tesbihattan 
sonra dua için elimizi kald ırdık, Üstad ımız yağmur duas ı etti. Kur’ân’ ı şefaatçi 
yapt ı. Birden, o güne ş alt ında, her birimizin ellerine yedi-sekiz damla ya ğmur 
düştü. Elimizi indirdik, ya ğmur kesildi. Cümlemiz bu hâle hayret ettik. O vak-
te kadar yirmi otuz gündür ya ğmur gelmemi şti. Yaln ız o yağmur duas ı ân ın-
da, dua eden her ele yedi-sekiz damla dü şmesi gösterdi ki bunda bir s ır var. 14  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Üstad ımız dedi ki: “Bu bir i şaret-i ilâhiyedir. Cenâb- ı Hak mânen diyor ki: 
Ben duay ı kabul ediyorum, fakat şimdi yağmur vermiyorum.” Demek sonra 
Sûre-i Yâsin şefaat edecek. Nitekim öyle olmu ştur.
Elhâs ıl: Isparta’daki karde şlerimizin umumî rahmet içindeki Risale-i 
Nur’un bereketine dair dâvâ ettikleri hususiyeti, bu iki kuvvetli delille tasdik ediyoruz.
Şem’î, Mustafa Çavu ş, Bekir Bey,
Muhacir Hâf ız Ahmed, Süleyman (rahmetullâhi aleyhim ecmaîn)
f
Sadakatte me şhur olan Barlal ı Süleyman’ ın vazife-i sadakatini 
tama mıyla yapan Isparta Süleyman’ ı Rüşdü’nün bir f ıkras ıdır.
Aziz Üstad ım,
Kardeşlerimin Yirmi Yedinci Mektub’a giren f ıkralar ını, kendi fikrime ve 
hissiyat ıma muvâf ık bulduğumdan, onlar bu nokta-y ı nazardan kendi f ıkrala-
rımd ır diye başka f ıkra yazmaya lüzum görmedim. Fakat bu âhirlerde Risale-i 
Nur’un kerametine temas eden baz ı hâdiseler benimle de münasebettar ola-
rak vücûda geldi ğinden, ondan bir ihtar hükmünde idi ki, onlar münasebe-
tiyle, benim de bir hususî f ıkram karde şlerimin hususî f ıkralar ı içine girsin di-
ye, o hâdiselerden baz ı latif tevafukat ı ve baz ı rüya-y ı sad ıkay ı ve birkaç hâ-
diseyi yaz ıyorum.
Bu rüyalar, birbirine yak ın ve birkaç gün zarf ında görülmü ş ve Hazreti 
Peygamber (aleyhissalâtü vesselâm)  içinde bulundu ğu cihetle, rüya-y ı sâd ıkad ır. 
Çünkü hadisçe sabittir ki, Peygamber (aleyhissalâtü vesselâm)  görülen rüyada, şey-
tan o rüyaya kar ışam ıyor. Bu rüya-y ı sad ıkadan her biri, gerçi rüyad ır, delil 
ve hüccet olamaz; fakat her birinin ayn ı meâlde ittifaklar ı bir müjde veriyor 
ve Risale-i Nur’un makbuliyetine ve Hazreti Peygamber’in (aleyhissalâtü vesselâm)  
daire-i r ızas ında bulundu ğuna bizlere kanaat veriyor. Ezcümle:
Birincisi : Risale-i Nur şâkirtlerinden R ıza görüyor: Hazreti Peygamber 
(aleyhissalâtü vesselâm) , câmide Hazreti Ebûbekri’s-S ıdd ık’a (radiyallâhu anh)  emre-
diyor: “Ç ık, hutbe oku.” Ebûbekri’s-S ıdd ık koşarak minberin en yukar ı basa-
mağına kadar ç ıkar, hutbe okur. Hutbe içinde cemaate der ki: “Bu söyledi ğim 
hakikatlerin izahat ı Yirmi Dokuzuncu Sözdedir.”
İkincisi : Risale-i Nur’un şâkirtlerinden Osman Nuri diyor ki: Rüyamda, 
Şemâil-i Şerife muvâf ık, gayet nuranî bir surette Hazreti Peygamber’i PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ --------------------------------------------------    15
(aleyhissalâtü vesselâm)  oturduğu yere dayanm ış bir vaziyette gördüm. Bu anda 
bir sadâ geldi ki, Hazreti Peygamber’in (aleyhissalâtü vesselâm)  bir yaveri geliyor. 
Kap ılar birdenbire kendi kendine aç ıldı. Risale-i Nur na şirlerinin Üstad ı olan 
zât içeriye girdi. Hazreti Peygamber (aleyhissalâtü vesselâm) , Üstad ımıza şefkatkâ-
râne bir iltifat göstererek, dayand ığı vaziyetten do ğruldu. Ben de a ğlayarak 
uyand ım.
Üçüncüsü : Risale-i Nur şâkirtlerine kö şkünü tahsis eden Şükrü Efendi’dir. 
Rüyada ona diyorlar ki: “Senin o kö şküne Hazreti Peygamber (aleyhissalâtü ves-
selâm) gelmiş.” O da ko şarak gidip, Hazreti Peygamber’i (aleyhissalâtü vesselâm)  çok 
nuranî ve sürûrlu bir halde bulup ziyaret etmi ş.
Dördüncüsü : Risale-i Nur şâkirtlerinden Nazmi’dir. Rüyas ında ona di-
yorlar ki: “Risale-i Nur şâkirtleri imans ız ölmezler; kabre imanla girerler.”
Bu rüyalar Hazreti Peygamber (aleyhissalâtü vesselâm)  ile münasebettar olmak 
cihetiyle, o rüyalar zaman ında “Mu’cizât- ı Ahmediye Risalesi” münasebetiyle 
latif ve küçük bir-iki tevafukun letâifini zikredece ğim. Şöyle ki:
Risale-i Nur eczalar ından birkaç vecihle kerameti görülen mu’cizât- ı 
Ahmediye’ye dair On Dokuzuncu Mektub’un tashihi zaman ında, yedi mu’-
cizât- ı Ahmediye’ye (aleyhissalâtü vesselâm)  mazhar yedi çocu ğun bahsine geldi ği 
vakitte, Meliha isminde yedi ya şındaki k ızım, umulmad ık bir vakitte hânem-
den ç ıkıp Üstad ımın oturduğu köşke geldi, o yedi çocuk bahsini mâsumane 
çocukcas ına dinlemeye ba şlad ı. Çay içmesini çok sevdi ği halde, kendine ve-
rildi; çocuklar ın bahsi bitinceye kadar içmedi.
O saatten on dakika evvel, hem On Dokuzuncu Mektup, hem Miraç 
Risalesi ayr ı ayr ı tashih ediliyordu. On Dokuzuncu Mektub’un yüz elli sayfas ı 
içinde birtek sayfada kuru dire ğin ağlamas ından bahis var. Miraç Risalesinde 
alt ı yüz sat ırdan birtek sat ır ondan bahseder. Muhtelif tarzlarda, muhtelif vakit-
te, muhtelif adamlar, muhtelif kitaplarda birden birtek sözü siylediklerini ben işittim. O da kuru dire ğin ağlamas ı idi. Her biri iki ki şiden ibaret iki k ısım tas-
hihçiler, ayn ı kelime üstündedirler, o kelimeyi söylüyorlard ı. Ben hayretle de-
dim, “İki taraf da bir kelimeyi söylüyorsunuz.” Sonra bakt ık, Mirac’ ın tashihi 
ayn ı kelimeye geldi ği gibi, On Dokuzuncu Mektub’un tashihi de ayn ı kelime 
üzerindedir. Biz haz ır olanlar şüphemiz kalmad
ı ki, yedi ya şında Meliha’n ın 
yedi çocuk bahsine tevafuku ve bu iki k ısım musahhihlerin ayn ı kelimede itti-
faklar ı, o mu’cizât- ı Ahmediye bahsinin bir kerametinin bir şuâ ıdır.
Yine Peygamber (aleyhissalâtü vesselâm)  mektubuyla münasebettar üçüncü 
bir tevafuk: Milas’tan gelen ve oraya gönderilen kitaplar ın listesini bir sebebe 16  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
binâen saklamak lâz ım gelmişti. Üstad ım, bu listeyi saklamak için bana ver-
diğini biliyormu ş. Bir gün o listeye lüzum olaca ğını düşünerek benden isteye-
cekti. Fakat istememi şti. O gece kalkar o listeyi seccadesinin yan ında görür, 
hayret eder. Bu, sakland ığı yerden ç ıkıp, nas ıl burada bulunsun? Sabahleyin 
benden soruyor, “Ben getirmedim, haberim yok” dedim. Zaten gece yan ına 
çıkmam ıştım. Bunda bir mana var. Biz dü şündük, ayn ı gün Milas’tan listeye 
göre kitap istemeye bir hak kazanmak için, Hazreti Peygamber’in (aleyhissalâtü 
vesselâm)  M ısır azizi Mukavk ıs’e yazd ığı mektup, eski M ısırlılara ait kitaplar için-
de bulunarak İstanbul’a gönderilmi ş. Bu mektubun foto ğrafla al ınan ayn ının 
bir sureti, o gecenin gündüzünde bize geldi, o geceki liste hâdisesine tevafuk etti. Bunda şüphemiz kalmad ı ki, sakl ı olan o listenin kendi kendine orada bu-
lunmas ı, bu mektub-u nebeviyenin gelmesine bir istikbal ve bir i şaret idi.
İşte o günlerde Hazreti Peygamber 
(aleyhissalâtü vesselâm)  rüyada Risale-i 
Nur’la münasebettar görülmesi ve mektup da ayn ı vakitte gelmesi, o günler-
de telif edilen hastalara ait yirmi be ş devâ-y ı mâneviyeyi beyan eden “Yirmi 
Beşinci Lem’a” ve iktisada ait “On Dokuzuncu Lem’a” ve onlar ın akabinde ih-
tiyarlara ait yirmi alt ı ricay ı beyan eden “Yirmi Alt ınc ı Lem’a”n ın telif zaman-
lar ına tevafuk etmesi şüphe b ırakm ıyor ki, bu üç risale, Hazreti Peygamber’in 
(aleyhissalâtü vesselâm)  makbuliyetine mazhar olmu ş.
Yine Risale-i Nur’la münasebeti tahakkuk eden hâdiselerden birisi de şu-
dur ki: Risale-i Nur’un Isparta’ya medar- ı bereket oldu ğunu çok emarelerle 
gördük ve görüyoruz. Ezcümle:
Şükrü Efendi hem kendi kö şkünü, hem merhum karde şi Nuri Efendi’nin 
köşkünü Risale-i Nur’un ders ve telifine verdi ği bir zamanda, onun şehirde-
ki evine muttas ıl büyük bir haliçe binas ı ateş ald ı. Bütün o büyük bina yan-
dığı halde, Şükrü Efendi’nin evine sirayet etmedi. Hatta yanan haliçe bina-
sının müştemilât ından olup, haliçe binas ı ile Şükrü Efendi’nin hânesine biti-
şik olan ah şap odunluk dahi yanmad ı. Bu vaziyeti gören herkes hayret için-
de kald ı. Fakat Risale-i Nur ile alâkalar ı olanlar ın şüpheleri kalmad ı ki, Şükrü 
Efendi Risale-i Nur’un telifine bu iki kö şkü verdiği için, onun bereketiyle, ha-
rika bir surette, hem kendi hânesi, hem merhum karde şinin hânesi o müthi ş 
yang ından kurtuldu.
Hem Risale-i Nur yaz ın nas ıl ki büyük bir ya ğmur ve rahmete sebep ol-
duğu delillerle beyan edilip Gavs- ı Geylânî’nin (kuddise sirruh)  kerametine da-
ir risalede kaydedilen hâdise Risale-i Nur’un bir kerameti oldu ğu gibi, bu se-
neki k ışta Risale-i Nur’un merkez-i faaliyeti, Barla’dan Isparta’n ın bağlar ına PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ --------------------------------------------------    17
nakledilmi şti. Bağlarda soğuk ve f ırtına şehirden çok şiddetli oluyordu. Bu 
şiddetli k ışta Risale-i Nur’un dersi tatil olmamak ve na şiri de dayanabilmek 
için, bir eser-i rahmet olarak bu senenin k ışı gayet mutedil geçti. Evet, her-
kes biliyor ki, şimdiye kadar böyle mutedil ve baz ı günleri yaza benzer tarzda 
bir k ış, bu yak ın zamanlarda görülmemi şti. İşte bugün, yeni Mart on iki, es-
ki Şubat yirmi yedidir. Sitte-i Sevr denilen f ırtınal ı alt ı meşhur günün üçüncü 
günü olan bugün, nevruz günü gibi aç ıktır, güzeldir. Nas ıl ki Risale-i Nur’un 
bereketi yüzünden rahmet-i ilâhiye yaz ortas ında bir bahar getirdi ğini kanaat 
verecek emareler ile görmü ştük; öyle de, bu k ış ortas ında Risale-i Nur’un be-
reketi yüzünden bir güz mevsimi olmas ına bir vesile oldu ğuna kanaat ettik.
Hem Risale-i Nur eczas ından İktisat Risalesi’nin telifine çok yak ın bir 
zamanda, Üstad ımın maişetindeki iktisad ı ifrat derecesine girmi şti. Ben ve 
Hüsrev ve daha di ğer arkada şlar ımız bütün biliyoruz ki, Üstad ımızın hasta ol-
mad ığı halde bütün Ramazan’da yedi ği g ıday ı hesap ettik; birtek f ırıncala ek-
meği, yar ım okka kese yo ğurdu, yüz elli dirhem pirinç idi. Biz tahmin ettik ki, 
yirmi dört saatte üç hurma tanesi kadar g ıda ile külfetsiz idare etti. Fazlaya i şta-
hı olmad ığı için yemiyordu. Bu hal, Ramazan’dan sonra ona yazd ırılacak olan 
İktisat Risalesinin bereketine ve mübârekiyetine ve kerametine bir i şaret idi.
Ve bir de Risale-i Nur’un takviye-i din hakk ında hizmetine i şaret eden bir 
diğer hâdise şudur ki: Isparta’n ın mühim bir âleminin, takriben otuz-k ırk se-
ne evvel yazd ığı istikbale dair kasidesinin f ıkralar ı, Risale-i Nur’a tam tevafuk 
ediyor ve Risale-i Nur’u gösteriyor. Şöyle ki:
Allah rahmet etsin ve kabri pürnur olsun, Topal Şükrü Efendi nam ında 
ehl-i kalb ve Isparta’n ın bir medar- ı fahri olan zât ın kerametkârâne buraca 
meşhur bir şiirini gördüm, getirip arkada şlar ıma gösterdim. Dedim: Bu zât bu 
dalâletli zaman ımızdan bahsetti ği gibi, bir f ıkras ı da Harb-i Umumî’den bah-
sediyor gibi görünüyor. Çünkü bu şiirinde diyor:
“Aferin çarha ki, çatt ırdı kuduzu kuduza.”
Yani, bütün dünya kâfirlerini birbirine musallat ettirdi, ve iki sat ır sonra 
yine diyor:
“Sûk-u asr içre bütün dâd ü sitend, küfr u dalâl;Müşteri kalmad ı, din indi ucuzdan ucuza.”
Yani, o asr ın çarşısında al ışveriş dinsizlik elinde olacak, dinsizlik hükme-
decek, din gayet ucuza dü şecek ve İslâm ın şeâiri gizlenecek. Sonra diyor:18  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
“Şükür ya bilmezem esrar- ı gaybdan amma,
Ya ileri, ya geri, takrib ederim üç otuza.”Kendi tefsir ediyor. Yani, otuz üçe şiddetli kafiyesine mürâat için, otuz üç 
yerine “üç otuz” demi ştir. Hem Harb-i Umumîye i şaret ettiği fıkras ıyla, “din-
sizlik düsturlar ı, kanunlar ı, o as ır çarşısında hükmetti ği...” f ıkras ının ortas ın-
da şöyle diyor:
Eriş ey avn- ı şeriat
1(Hâşiye-1) eriş ey muhyiddin!
Elem-i rîş2(Hâşiye-2) cefas ından erişti o öze.
Şimdi benim kanaatim geliyor ki, bu zât, otuz üç senesinden sonra Risale-i 
Nur’u Isparta’n ın imdad ına çağırıyor. “Ey avn-i Şeriat! Ey muhyi’d-din yeti ş!” 
diyor. Yani vefat ından takriben otuz üç sene sonra şeriata ve dinin şeâirine, 
Isparta’ya yeti şecek bir nuru ça ğırıyor. Cenâb- ı Hak duas ını kabul etmi ş ki, 
vefat ından otuz-k ırk sene sonra Risale-i Nur o vazifeyi görmü ş.
Talebeniz ve hizmetkâr ınız
Süleyman Rü şdü
f
Risale-i Nur’un müsadere hâdisesi münasebetiyle Isparta Süleyman’ ı Rüşdü’nün, 
evvelki f ıkras ına zeyil olarak yazd ığı bir f ıkras ıdır.
Risale-i Nur şâkirtlerinin merkezi olan Şükrü Efendi’nin kö şkünün kom şu-
su seksen ya şında muhterem Alîl Osman Çavu ş nam ında bir zât, Risale-i Nur 
naşirlerine hücum zaman ından bir gün sonra rüyas ında görüyor ki: Güne ş ile 
kamer, beraber olarak kö şkün içine girip parl ıyorlar.
Diğer bir rüyada Keçeci Mustafa Efendi’nin hafîdi Bekir yine hâdise-i elî-
meden bir-iki gün sonra görüyor ki, güne ş kıble taraf ından ç ıkıyor. Şuâât ı 
içinde güne ş yüzünde Risale-i Nur na şirinin sureti temessül edip, aynen gü-
neşin kursunda görünüyor.
Hem mütedeyyin bir kad ın, yine hâdiseden sonra görüyor ki, semâvâttan 
mübârek kâ ğıtlar yağıyor. Soruyorlar: “Bu nedir?” Rüyada demi şler: “Risale-i 
Nur’un sayfalar ıdır.” Yani, tabirce Risale-i Nur, Kur’ân’ ın tefsiri oldu ğu cihetle,
1 (Hâşiye-1) “Şeriat” cifirle dokuz yüz seksen eder. Risaletü’n-Nur dahi “en-nûr” daki lâm asl ı 
lâm olsa, cifirle dokuz yüz yetmi ş sekiz edip iki farkla tevafuk eder.
2 (Hâşiye-2) Riş: Cerîha, yara demektir.PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ --------------------------------------------------    19
vahy-i semâvî olan Kur’ân’ ın semâvî ve ilhamî bir tefsiridir. Hem ya ğmur gi-
bi, insanlara kesretli bir rahmettir.
Hâdisenin vukuundan evvel, Risale-i Nur şâkirtlerinin her biri bir cesedin 
âzâlar ı gibi, bir cihette o cesede gelen müessir bir ar ızay ı bütün âzân ın his-
setmesi nev’inden, bu hâdiseyi Risale-i Nur’un dört şakirdi, vukuundan bir-i-
ki gün evvel şöyle gördüler: Üçü, yani Mehmed Zühdü, Halil Ruhi, Mehmed 
Niyazi, Risale-i Nur na şirlerinin üstad ını vefat etmi ş görüyorlar ki, vefat ise ta-
birce Risale-i Nur’un tatilini haber veriyor.
Dördüncüsü: Fâz ıl Bey görüyor ki: –Hâdiseden birgün evvel– Rafta kitap-
lar ı kar ıştırır, baz ı kitaplar ı düşürür. Üstad bana hiddet ediyor, ben de diyo-
rum: “Re’fet dü şürdü.” Birden hâneye polisler doluyorlar, her şeyi al ıyorlar.
Hem bundan yedi buçuk ay evvel Risale-i Nur na şirlerine gelen elîm po-
lishâneye ça ğırma meselesinde Risale-i Nur’un şâkirtlerinin dört tanesi (ayn ı 
hâdiseyi bir-ikisi, yani Rü şdü ile Lütfü aynen görüyorlar, ikisi de az bir tabir-
le) ayn ı hâdiseyi görmeleri ve bu defaki hâdiseyi, yine dört tane şâkirtler ay-
nen görmesi gösteriyor ki, Risale-i Nur şâkirtleri, bir cesedin âzalar ı gibidirler 
ki, Risale-i Nur’a gelen hâdiseyi, bir cesedin âzâlar ı gibi hissediyorlar.
Hem Risale-i Nur şâkirtlerinden Bekir’e o musibet gününden birgün ev-
vel biri demi ş: “Üstad ın seni ça ğırıyor.” Bir hiss-i kablelvuku ile ikinci gün 
Üstad ının başına gelen ve rahmet-i ilâhiye ile hafif geçen müthi ş musibeti, 
düşmanlar ın plânlar ı derecesinde büyük, a ğır hissetmi ş tarz ında, ağlayarak 
gayet korkakl ık ve helecan ile ko şup geldi. O helecan ve a ğlamas ına hiç se-
beb-i zâhirî yokken, yine heyecan ını, ağlamas ını teskin edemiyordu. Demek 
Risale-i Nur’a gelen musibet, şâkirtlerini kerametkârâne ikaz ediyordu.
Hem musibetin ayn ı gününde Üstad ımız gezmekten dönerken –Hüsrev 
ve Mehmed’in ihbar ıyla– birdenbire sebepsiz, ehl-i dünyaya kar şı şiddete 
başlam ış. Yirmi be ş sene evvel Divan- ı Harb-i Örfî ’de kendi idam karar ını 
beklerken, sebepsiz, kalbsiz, rütbeli iki adam, mahpus oldu ğu koğuşa tahkir 
için geldikleri zaman gayet acîb bir surette söyledi ği o hale mahsus me şhur 
bir şetmi üç defa zâlim ve garazkâr ehl-i dünyaya kar şı sarf ediyor, “Benden 
ne istiyorsunuz?” diye ba ğırarak tekrar ediyor, sonra susuyor. Ayn ı dakika-
da zab ıta köşkü basmak için yedi-sekiz polis kö şkün etraf ına girdikleri zama-
na tevafuk ediyor.
Medar- ı ibret bir hâdise : Risale-i Nur na şirlerinin tazyiki yüzünden âmir-
lerinin yan ında yüz bulmak niyetiyle Risale-i Nur na şirlerine ili şenlerin aksi 
maksad ıyla tokat yediklerinin yüz hâdiseden bir hâdisesi şudur ki:20  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Sebepsiz, s ırf baz ı garazkârlar ın keyfi için Risale-i Nur na şirlerine bir kulp 
tak ıp mahkemelerde süründürmek ve belki mahvetmek için sureten kendini 
dost gösterip gayet hâinâne bir riyâkârl ıkla dairemize sokulup, birtak ım ya-
lanlarla âmirlerini i ğfal edip Risale-i Nur na şirlerine müthi ş darbe gelmesine 
vesile olan bir adam, teveccüh ve makam kazanmak de ğil, bilâkis öyle bir to-
kat yedi ki, dünyada kald ıkça, vicdan ı varsa vicdan azab ı çektirecek. Hem o 
kolay vazifesinden mü şkül bir vazifeye tahvil ettiler ve hem de ona yalanc ı na-
zar ıyla bakt ılar. Ve hem nefret-i âmmeyi kazand ı. Ve hem taharrî hâdisesin-
den iki gün sonra bir ihtiyar adam ı hânesinden ç ıkar ıp yolda getirirken o ih-
tiyar zât füc’eten vefat edip hem mes’uliyet-i maddiyeye ve mâneviyeye mâ-ruz kalm ıştır.
Evet, Risale-i Nur’a hücum edenler, vaktiyle kefenini boynuna tak ınmal ı 
ve rezalete bürünmeli ve mânevî cehenneme dünyada girmeyi göze almal ı.
Hem o musibet hâdisesinden iki gün evvel, Risale-i Nur şâkirtlerin-
den olmayan ve hiç bizimle zihnen me şgul olmayan biri rüyada görüyor ki: 
Isparta’n ın alt ındaki ovada çok ormanlar bulunuyor. Kuvvetli bir sel geli-
yor, bu orman ın çok ağaçlar ını deviriyor. Birdenbire bir zelzele-i arz oluyor, 
Risale-i Nur nâ şiri, elbisesiyle heybetli bir surette yer yar ılıp ç ıkıyor.
1(Hâşiye) O 
da korkusundan uyan ıyor. İki gün sonra Risale-i Nur’u ta’til ve mânen top-
rağa defnetmek niyetiyle küre-i arz ı titretecek derecede bir hata ile Risale-i 
Nur’un eczalar ını evrak- ı muz ırra nev’inden taharrî edip, toplay ıp merkez-i 
hükûmete, ta Dâhiliye Vekâleti’ne gönderir. Hiçbir daire kanunca mucib-i muaheze ve mes’uliyet bir şey Risale-i Nur’da bulamad ığından, o mânevî 
zelzele içinde öldürdük, defnettik zannettikleri Risale-i Nur, dirilip, yer yar ılıp 
meydana ç ıktığı gibi yine o rüya i şaret ediyor ki, bir zelzele-i azîme ve bir sel 
içinde Risale-i Nur bu vatan ve millete bir halâskâr, bir müncî suretinde mu-sibetzedelerin imdad ına yetişecek.
Risale-i Nur şâkirtlerinden
(Yıldırım) Süleyman Rü şdü
f
1 (Hâşiye) Demek bu geçen seneki zelzele, yani İzmir zelzelesi, Risale-i Nur’un dirilmesine ve 
meydana ç ıkmas ına bir emaredir ve o rüyay ı tâbir ediyor. Evet, o zelzeleden evvel Risale-i 
Nur defnolunmu ş gibi gayet gizli perde alt ında intişar ediyordu. Zelzele ba şlad ıktan sonra 
eski elbise-i fâhiresiyle meydan- ı zuhura ç ıktı.PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ --------------------------------------------------    21
Yirmi Yedinci Mektub’un Lâhikas ından 
Alınm ış Mühim Parçalar
Birinci Mesele : Birinci Şuâ’da bir-iki âyetin i şâretinde1, Risaletü’n-
Nur’un sâd ık talebeleri imanla kabre gideceklerine ve ehl-i cennet ola-
caklar ını kudsî bir müjde ve kuvvetli bir be şaret bulundu ğu gösterilmi ş-
tir. Fakat bu pek büyük meseleye ve çok k ıymettar i şârâta tam kuvvet vere-
cek bir delil ister diye beklerdim, çoktan beri muntaz ırdım. Lillâhilhamd, iki 
emâre birden kalbime geldi:
Birinci emare : İman- ı tahkikî, ilmelyakînden hakkalyakîne yak ınlaştık-
ça daha selbedilmeyece ğine ehl-i ke şif ve tahkik hükmetmi şler ve demi şler 
ki: “Sekerat vaktinde şeytan vesvesesiyle ancak akla şüpheler verip tereddü-
de düşürebilir.” Bu nevi iman- ı tahkikî ise yaln ız ak ılda durmuyor. Belki hem 
kalbe, hem ruha, hem s ırra, hem öyle letâife sirayet ediyor, kökle şiyor ki şey-
tan ın eli o yerlere yeti şemiyor. Öylelerin iman ı zevalden mahfuz kal ıyor.
Bu iman- ı tahkikînin vusulüne vesile olan bir yolu , velâyet-i kâmile ile 
keşif ve şuhûd ile hakikate yeti şmektir. Bu yol ehass- ı havassa mahsustur, 
iman- ı şuhûdîdir.
İkinci yol , iman- ı bilgayb cihetinde, s ırr-ı vahyin feyziyle, burhanî ve 
Kur’ânî bir tarzda, ak ıl ve kalbin imtizac ıyla, hakkalyakîn derecesinde 
bir kuvvetle zaruret ve bedâhet derecesine gelen bir ilmelyakînle hakâik-i imaniyeyi tasdik etmektir.
Bu ikinci yol, Risaletü’n-Nur’un esas ı, mayas ı, temeli, ruhu, hakikati oldu-
ğunu has talebeleri görüyorlar. Ba şkalar dahi insafla baksalar, Risaletü’n-Nur 
hakâik-i imaniyeye muhalif olan yollar ı gayr-i mümkin ve muhâl ve mümteni 
derecesinde gösterdi ğini görecekler.
İkinci emare : Risaletü’n-Nur’un sâd ık şakirtleri, hüsn-ü âk ıbetlerine ve 
iman- ı kâmil kazanmalar ına o derece kesretli ve makbul ve samimî dualar 
oluyor ki o dualar ın içinde hiçbiri kabul olmamas ına ak ıl imkân veremiyor.
Ezcümle : Risaletü’n-Nur’un bir hâdimi ve birtek şakirdi, yirmi dört 
saatte, Risaletü’n-Nur talebelerinin hüsn-ü âk ıbetlerine ve saadet-i ebe-
diyeye mazhar olmalar ına yüz defa Risaletü’n-Nur talebelerine etti ği 
1 Bkz.: En’âm sûresi, 6/122; Hûd sûresi, 11/108; Bürûc sûresi, 85/10.
dualar ı içinde hiç olmazsa yirmi otuz defa selâmet-i imanlar ına ve husu-
sî hüsn-ü âk ıbetlerine ve imanla kabre girmelerine, ayn ı duay ı, en ziyade 
kabule medar olan şerâit içinde ediyor.
Hem Risaletü’n-Nur’un talebeleri bu zamanda her cihetten ziyade 
hücuma mâruz olan iman hususunda, birbirine selâmet-i iman hakk ında-
ki samimî, mâsum lisanlar ıyla dualar ının yekûnu öyle bir kuvvettedir ki 
rahmet ve hikmet onun reddine müsaade etmezler. Faraza, mecmuu iti-bar ıyla reddedilse, tek bir tane onlar ın içinde kabul olunsa, yine her bi-
ri selâmet-i imanla kabre girece ğine kâfi geliyor. Çünkü her bir dua umu-
ma bakar.
Said Nursî
f
 Risaletü’n-Nur’un kerametinin bu havalide zuhur eden çok 
tereş şuhat ından bir-iki hâdise beyan ediyorum.
Birincisi : Hatip Mehmed (rahmetullâhi aleyh)  nam ında ciddî bir ihtiyar tale-
be, İhtiyarlar Risalesi’ni yaz ıyordu. Tâ On Birinci Rica’n ın âhirlerinde ve mer-
hum Abdurrahman’ ın vefat ının tam mukabilinde kalemi, 1َĳُİ َّźإِ َįٰĤإِ Ưź yaz ıp 
ve lisan ı dahi 2ُّٰųا َّźإِ َįٰĤإِ Ưź diyerek hüsn-ü hâtimenin hâtemiyle sayfa-y ı haya-
tını mühürleyip, Risaletü’n-Nur talebelerinin imanla kabre gireceklerine dair 
olan işarî beşaret-i Kur’âniye’yi vefat ıyla imza etmi ş. Rahmetullahi aleyhi rah-
meten vâsiaten, âmîn…
İkincisi : Sizin telifiniz olan Fihriste’nin tashihinde, bir müstensihin nok-
san b ırakt ığı bir sayfay ı, Tahsin’e dedim: “Yaz!” O da yazmaya ba şlad ı. 
Simsiyah bir mürekkepten ve temiz kalem ile birden yazd ığınız ikinci cilt fih-
ristenin makbuliyetine hüccet olarak o siyah mürekkep güzel bir k ırm ızı su-
retini ald ı. Tâ yar ım sayfa kadar bu garip hâdiseye taaccüp edip bakarken, 
o mürekkep simsiyaha döndü. Sayfan ın öteki yar ısı, ayn ı kalem, ayn ı hok-
ka tam siyah yaz ıldı. Bir zaman Barla’da, ba ğlardaki kö şkte, Şaml ı Mesûd ve 
Süleyman’ ın müşâhedesiyle ayn ı hâdiseyi ba şka şekilde gördük. Şöyle ki:
1 “Allah, o hak Mâbuddur ki kendisinden ba şka hiçbir ilâh yoktur.” (Bakara sûresi, 2/163 , 255 ; Âl-i 
İmran sûresi, 3/2 , 6 , 18 ; Nisâ sûresi, 4/87 ; … )
2 “Allah’tan ba şka ilâh yoktur.” (Sâffât sûresi, 37/35 ; Muhammed sûresi, 47/19 )YİRMİ YEDİNCİ MEKTUP’TAN MÜH İM PARÇALAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------   23
Ben, sevmedi ğim için siyah bir mürekkebi k ısmen döktüm. Birden, mü-
tebâkisi, çok be ğendiğim güzel bir k ırm ızıya tahavvül etti. Risaletü’n-Nur’un 
kâtiplerini şevklendirdi. Gözümüze silsile-i kerametin bir ucunu ve bir tere ş-
şuhunu gösterdi.
Said Nursî
f
 Bugünlerde mânevî bir muhâverede bir suâl ve cevab ı dinledim. 
Size bir k ısa hülâsas ını beyan edeyim.
Biri dedi : Risale-i Nur’un iman ve tevhid için büyük tah şidatlar ı ve küllî 
techizatlar ı gittikçe ço ğalıyor. Ve en muannid bir dinsizi susturmak için yüzde 
birisi kâfi iken, neden bu derecede hararetle daha yeni tah şidat yap ıyor?
Ona cevaben dediler:
Risale-i Nur, yaln ız bir cüz’î tahribat ı, bir küçük hâneyi tamir etmi-
yor; belki küllî bir tahribat ı ve İslâmiyet’i içine alan da ğlar büyüklü ğün-
de taşlar ı bulunan bir muhit kaleyi tamir ediyor. Ve yaln ız hususî bir kal-
bi ve has bir vicdan ı ıslaha çal ışmıyor; belki bin seneden beri tedarik 
ve teraküm edilen müfsit âletlerle deh şetli rahnelenen kalb-i umumî ve 
efkâr- ı âmmeyi ve umumun, bâhusus avâm- ı müminînin istinadgâhlar ı 
olan İslâmî esaslar ve cereyanlar ve şeâirler k ırılmas ıyla, bozulmaya yüz 
tutan vicdan- ı umumîyi Kur’ân’ ın i’câz ıyla o geni ş yaralar ını, Kur’ân’ ın 
ve iman ın ilâçlar ıyla tedavi etmeye çal ışıyor.
Elbette böyle küllî ve deh şetli rahnelere ve yaralara hakkalyakîn de-
recesinde ve da ğlar kuvvetinde hüccetler, cihazlar ve bin tiryak hâsiyetin-
de mücerrep ilâçlar, hadsiz edviyeler bulunmak gerektir ki, bu zamanda Kur’ân- ı Mu’cizü’l-Beyan’ ın i’câz- ı mânevîsinden ç ıkan Risale-i Nur, o va-
zifeyi görmekle beraber, iman ın hadsiz mertebelerinde terakkiyat ve inki-
şafata medard ır,
 diyerek uzun bir mükâleme cereyan etti. Ben de tamamen 
işittim, hadsiz şükrettim.
Bu hâdise münasebetiyle yine bugünlerde hat ırıma gelen bir vâk ıay ı be-
yan ediyorum:
Ben, namaz tesbihat ının âhirinde otuz üç defa kelime-i tevhidi zikreder-
ken, birden kalbime geldi ki: Hadis-i şerifte, “Bazen bir saat tefekkür, bir se-
ne ibadet hükmüne geçer.”1 Risale-i Nur’da o saat var; çal ış, o saati bul, 
1 el-Gazâlî, İhyâu ulûmi’d-dîn  4/423; el-Kurtubî, el-Câmi’ li ahkâmi’l-Kur’ân  4/314; Aliyyülkârî, el-
Masnû’  s.82.24  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
ihtar edildi. Adetâ ihtiyârs ız bir surette, Kur’ân’ ın âyetü’l-kübrâs ının iki tef-
siri olan iki “Âyet-i Kübrâ” risalelerinden mülâhhas tefekkürî bir tekellüm, tam bir saat devam etti. Bakt ım, size gönderdi ğim “Âyetü’l-Kübrâ” risalesi-
nin Birinci Makam ın hülâsas ından müntehap güzel bir s ırrını hülâsayla, Yirmi 
Dokuzuncu Lem’a-y ı Arabiye’den müstahreç nurlu, tatl ı fıkralardan terekküp 
ediyor.
Ben, kemâl-i lezzetle, her gün tefekkürle okumaya ba şlad ım. Birkaç gün 
sonra hat ırıma geldi ki: 
Madem Risale-i Nur bu zaman ın bir mür şididir, ta-
lebelerine bir vird-i ekber olabilir diye kaleme ald ım. Ve bütün risalelerin 
hususî menbalar ı, madenleri olan binden ziyade âyât- ı Kur’âniye’yi, ken-
di Kur’ân’ ımda, evvelce i şaretler koyup bir Hizb-i Âzam- ı Kur’ânî yapmak 
niyet etmi ştim. Şimdi bu Hizb-i Âzam ve bu vird-i ekber, Risale-i Nur men-
suplar ına baz ı eyyam- ı mübârekede okunmas ı için bir zaman size de gönder-
mek hakk ınız var. İnşaallah, bir zaman sonra size gönderilecek. Baz ı kelime-
lerini tercüme ve bir k ısım kay ıtlar ını tefhim için vakit bulsam, gayet k ısa hâ-
şiye gibi bir şeyi yazaca ğım.
Umum karde şlerime ve hizmet-i Kur’âniye’de bütün arkada şlar ıma has-
ret ve iştiyakla binler selâm…
Said Nursî
f
Emin ve Tahsin ve Hilmi’nin Bir F ıkras ıdır
(Yirmi Yedinci Mektub’un f ıkralar ı içine girmeye münasip görüldü.)
Bugünlerde ziyade bir hassasiyetle risalelere bak ıldığından, inâyetin hi-
mâyeti dahi, bir nevi hassasiyetle ikram ını gösterdi. Gayet cüz’î bir numûne-
si şudur ki:
Risale-i Nur şakirtlerine, mai şet cihetinde bir ikram- ı ilâhi ve küçük, fakat 
şâyân- ı hayret ve gayet latîf bir tevafuk, bir vâk ıa ve Risaletü’n-Nur hizmeti-
nin şüphesiz bir kerametidir. Evet, Risale-i Nur’un bir silsile-i kerametinin bir 
menba ı olan tevafuk, bu vâk ıada, o cinsten alt ı adet tevafukat ın ittifak ı ise, te-
sadüf ihtimalini köküyle keser diye hükmettik. Şöyle ki:
Birkaç günden beri Üstad ımızın ziyaretine gitmedi ğimizden, karde-
şim Emin ile beraber Üstad ımızın ziyaretine gittik. İkindi vakti beraber 
namaz k ıldıktan sonra bize emretti ki : “Size yemek yedirece ğim, burada 
tay ınınız var.” Mükerreren : “Yemezseniz bana dokuz zarar olur.” dedi. 
“Çünkü yiyece ğinize kar şı Cenâb- ı Hak gönderecek.”YİRMİ YEDİNCİ MEKTUP’TAN MÜH İM PARÇALAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------   25
Yemek yemekten aff ımızı rica ettikse de emretti ki : “R ızkınızı yiyin; 
bana gelir.” Emrini k ırmamak için, lütuf buyurdu ğu tereyağı ve kabak tat-
lısını ekmekle yemeye ba şlad ık. Daha sofrada iken, ümit edilmeyen bir 
vakitte, bir tarzda ve ayn ı vakitte bir adam geldi. Elinde yedi ğimiz kadar 
taze ekmek, ayn ı yediğimiz miktar (f ınd ık kadar) tereya ğı ve diğer elin-
de bize verilenin tam misli kabak tatl ısı olarak kap ıyı açt ı. Art ık taaccüp 
edilerek, hiçbir cihette tesadüfe mahal kalmayarak, Risale i Nur şakirt-
lerinin r ızkındaki bir bereket-i rabbânîyi gözümüzle gördük. Üstad ımız 
emretti : “İhsan on misli olacak. Hâlbuki bu ikram tam tam ına mislidir. 
Demek, tay ın ciheti galebe etti. Tay ın temini ise, mizanla olur.”
Sonra ayn ı akşamda, sadaka ciheti dahi hükmünü gösterdi. Biz gör-
dük ki ekmek on misli ve tereya ğı tatl ısı o da on misli ve kabak tatl ısını 
çok sevmedi ği için kabak, patl ıcan turşusu on misli, me’mulün hilâf ına, 
Risale-i Nur’dan İkinci Şuâ’ ın bir hafta mütalâas ına mukabil bir mânevî 
ücret olarak geldi, gözümüzle gördük. Demek, kabak tatl ısının tatl ılığı, 
tereyağı-un helvas ına girdi, kendisi tur şuda kald ı.
Risale-i Nur şakirtlerinin, hüsn-ü hizmetine acele bir mükâfat gördükleri 
gibi, hizmette kusur edenler dahi tokat yedikleri –Isparta’da oldu ğu gibi– bu-
rada dahi gözümüzle gördük. Pek çok vukuat ından yaln ız beş-alt ısını beyan 
ediyoruz.
Birincisi : Ben, yani Tahsin, bir gün, yeni açt ığımız bir dükkân me şgale-
siyle bana emrolunan vazife-i nuriyeyi tembellik edip yapamad ım. Ayn ı va-
kitte şefkatli bir tokat yedim. Dükkânda otururken birisi bana geldi, emanet 
olarak 100 lira tebdil olmak için bana verdi. Bu paran ın sahibine, Allah için 
bir hizmet yapmak üzere tebdil için maliye sand ığına gittim. Bu paralar ı sa-
yarken, aralar ında bir kalp lira bulundu. Bu yüzden ifadeye ve suâl ve ceva-
ba ve muâhazeye mâruz kald ığım gibi, evimizi de taharrî etmek icap etti. Beni 
mahkemeye verdiler. Fakat bu terbiye ve şefkat tokat ı olmak cihetiyle, yeni 
Risale-i Nur kerametini gösterdi, zarars ız kurtulduk.
İkincisi : Üstad ımıza ve Risale-i Nur’a dört-be ş sene bazen hizmet eden 
ve okutturan ve cidden taraftar bulunan bir zât, birden bir gün elinde dine ait bir gazeteyle geldi. Risale-i Nur’un mesle ğine muhalif bir cereyan ın sahipleri-
ne taraftarâne bir tav ır gösterdi ği zaman, Üstad ın can ı çok s ıkıldı. Bir-iki gün 
sonra şiddetli, fakat şefkatli bir tokat yedi. Bir doktor ona dedi ki: “E ğer ame-
liyat yapt
ırmazsan yüzde yüz ölüm var.” O da bilmecburiye ameliyat yapt ırdı. 
Fakat şefkat ciheti imdada yeti şti, çabuk kurtuldu.26  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Üçüncüsü : Bir memur, Risale-i Nur’u kemâl-i i ştiyakla okurdu. Üstadla 
görüşmeye ve tam ders almaya çok çal ışıyordu. Birden bir komiser taraf ın-
dan ona evham verildi. O da görü şmeyi ve okumay ı bırak ıp başka bir şehre 
giderken, birden sebepsiz bir tarzda bir aya ğı kırıldı, bir ay çekti. Yine şefkat 
yâr oldu ki şimdi tekrar okumaya şevkle başlad ı.
Dördüncüsü : Ehemmiyetli bir zât Risale-i Nur’u kemâl-i takdirle hem 
okur, hem yazard ı. Birden sebats ızlık gösterdi, şefkatsiz bir tokat yedi. Gayet 
meftun oldu ğu refikas ı vefat eyledi. İki oğlu da başka yere gitmesiyle ac ına-
cak bir hâle girdi.
Beşincisi : Dört senedir Üstad ın çarşı işinde hizmet eden bir zât, birden 
sadakati b ırak ıp mesleğini değiştirdi. Birden şefkatsiz bir tokat yedi. Bir sene-
dir daha çekiyor.
Alt ınc ısı: Bir hocaya ait bir hâdisedir. Belki helâl etmez. Biz de onu gör-
müyoruz. Tokat ı şimdi kald ı.
Bu vukuat nev’inden hem çok var. Hem Risale-i Nur’a kar şı kusura binâ-
en, katiyen tokat oldu ğuna şüphemiz kalmad ı.
Risale-i Nur şakirtleri’nden
Emin, Tahsin, Hilmi
Evet, tasdik ediyorum
Said Nursî
f
Hem Risale-i Nur’un suhulet-i inti şarının bir kerametini, bu mektubu 
yazd ığımız zamanda ve yemekteki keramet dakikas ında gözümüzle gördük. 
Şöyle ki:
Ehemmiyetli yedi-sekiz risale ve İşârât- ı Kur’âniye Şuâ ını mühim bir mek-
tupla beraber bir torbada, ehemmiyetli bir karde şimize, bir şehre göndermi ş-
tik. Şoför o paketi dü şürmüştü. Böyle bir zamanda böyle eserleri, münaf ıklar 
ve casuslar haber almadan, emin bir elle be ş gün sonra elimize geçmesi, kat’î 
kanaatimiz geldi ki, bir inâyet bizi himâye ediyor.
Hem Risale-i Nur hakk ında inâyet-i Rabbaniyenin latif bir himâyeti de 
şudur ki:
Karanl ık bir vaziyette, korkutan bir zamanda, casuslar ın ve taharrî memur-
lar ının evhamlar ı ve tecessüsleri Üstad ımızın menzilini sarmas ı dakikas ında,YİRMİ YEDİNCİ MEKTUP’TAN MÜH İM PARÇALAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------   27
bir fare, Üstad ımızın çorab ını ald ı. Ne kadar arad ık, hiçbir yerde bulamad ık. 
O farenin yuvas ını gördük; kabil de ğil ki o çorap girsin. İki gün sonra gördük 
ki, o hayvan o çorab ı getirmiş, öyle yere ki, saklanm ış ve muhteviyatlar ı unu-
tulmuş olan mahrem mektuplar ve evraklar ın tam yan ında b ırakm ış. Hâlbuki 
iki defa oraya bakm ıştık, görememi ştik. Hem o çorab ı o yere getirmek, soba 
borusuna ç ıkıp yukar ıdan olur. Gayet kurnaz ve zeki bir adam ancak o i şi ya-
par. Hiçbir cihette tesadüf ihtimali kalmad ığından, Üstad ımız dedi: “Bu mek-
tuplar ı oradan kald ıracağız.”
Biz onlara bakt ık, gerçi siyasetle alâkalar ı yoktur. Fakat vehham casusla-
ra, aleyhimizde habbeyi kubbe yapmaya ehemmiyetli bir vesile olurdu. Biz hem onlar ı, hem daha bahaneye medar olabilen ba şka şeyleri kald ırdık. O 
heyecan
ımızdan casuslar haber al ıp anlad ılar ki, haz ırland ık. Daha hücum et-
meden, yaln ız ikinci gün Emin, elinde bir torbayla menzile girdi. Tam arka-
sında karakol komiseri, gizli, hissettirmeden girdi. Emin’in elinde, kitap yerine 
yoğurt torbas ını gördü, tavr ını değiştirdi.
Elhâs ıl: Risale-i Nur’un inti şarına karşı gelen bütün dü şman ve casuslara 
mukabil birtek fare ç ıktı, plânlar ını zîr u zeber etti.
Evet Evet Evet Evet Evet Evet
Tevfik Ahmed Tahsin Hilmi Feyzi Said Nursî
f
Aziz karde şlerim,
Sizinle pek çok alâkadar ve görü şmeye çok mü ştâk ım ve vaziyetinizi bu 
soğuk k ışta merak eder, hayalen sizinle görü şürken bir-iki nokta hât ıra geldi, 
beyan ediyorum:
Birincisi : On Dokuzuncu Söz’ün âhirinde beyan edilen, Kur’ân’daki tek-
rar ın ekser hikmetleri, Risale-i Nur’da dahi cereyan ediyor. Bilhassa ikinci 
hikmeti tam tam ına vard ır. O hikmet şudur ki:
Herkes her vakit Kur’ân’a muhtaçt ır. Fakat herkes, her vakit bütün 
Kur’ân’ ı okumaya muktedir olamaz. Fakat bir sûreye galiben muktedir olur. 
Onun için en mühim makas ıd-ı Kur’âniye ekser uzun sûrelerde dercedilerek, 
herbir sûre bir küçük Kur’ân hükmüne geçmi ş. Demek, hiç kimseyi mahrum 
etmemek için ha şir ve tevhid ve k ıssa-y ı Mûsâ (aleyhisselâm)  gibi baz ı maksatlar 
tekrar edilmi ş.28  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Aynen bu ehemmiyetli hikmet içindir ki, baz ı defa haberim olmadan, ih-
tiyâr ım ve r ızam olmad ığı hâlde, baz ı ince hakâik-i imaniye ve kuvvetli hüc-
cetleri müteaddit risalelerde tekrar edilmi ş. Ben çok hayret ederdim. Neden 
bunlar bana unutturulmu ş, tekrar yazd ırılm ış? Sonra kat’î bir surette bildim ki: 
Herkes bu zamanda Risale-i Nur’a muhtaçt ır. Fakat umumunu elde edemez. 
Elde etse de tamam okuyamaz. Fakat küçük bir Risale-i Nur hükmüne geç-miş bir risale-i câmiay ı elde edebilir. Ve ekser vakitlerde muhtaç oldu ğu me-
seleleri ondan okuyabilir ve g ıda gibi her zaman ihtiyaç tekerrür etti ği gibi, o 
da mütalâas ını tekrar eder.
İkinci Nokta : 
Âyetü’l-Kübrâ ’dan ç ıkan “Virdü’l-Ekber” nam ındaki Arabî 
risaleciğin âhirinde, Risale-i Münâcât ın başındaki âyetin tefsiri diye Arabî k ı-
sımlar ı ilâve edilse, beraber okunsa iyidir. Biz de nüsham ıza yazd ık.
Üçüncüsü : Aziz karde şlerim, çok defa kalbime geliyordu. “Neden İmam 
Ali (radiyallâhu anh)  Risale-i Nur’a ve bilhassa Âyetü’l-Kübrâ  risalesine ziyade 
ehemmiyet vermi ş?” diye s ırrını beklerdim. Lillâhilhamd, o s ır ihtar edildi. 
İnkişaf eden o s ırra şimdilik yaln ız k ısa bir işaret ediyorum. Şöyle ki:
Risale-i Nur’un mümtaz bir hâsiyeti, iman ın en son ve en küllî istinad 
noktas ını kuvvetli ve kat’î beyan edildi ğinden, bu hâsiyet Âyetü’l-Kübrâ  risa-
lesinde fevkalâde parlak görünüyor. Ve bu acîb as ırda, mübâreze-i küfür ve 
iman en son nokta-y ı istinada sirayet ederek ona dayand ırıyor. Meselâ, na-
sıl ki gayet büyük bir meydan muharebesinde ve iki taraf ın bütün kuvvetle-
ri topland ığı bir s ırada iki tabur çarp ışıyorlar. Dü şman taraf ı, en büyük ordu-
sunun cihâzât- ı muharribesini kendi taburuna imdat ve kuvve-i mâneviyesini 
fevkalâde takviye için her vas ıtay ı istimâl ederek ehl-i iman taburunun kuv-
ve-i mâneviyesini bozmak ve efrad ının tesanüdünü k ırmak için her vesileyi 
kullan ır. Ehemmiyetli bir istinadgâh ını kendine temayül ettirerek ihtiyat kuv-
vetini dağıtır. Müslüman taburunun her bir neferine kar şı, cemiyet ve komite-
cilik ruhuyla mütesanid bir cemaat gönderir. Bütün bütün kuvve-i mâneviye-sini mahvetmeye çal ıştığı bir hengâmda, H ızır gibi biri ç ıkar, der:
“Meyus olma! Senin öyle sars ılmaz bir nokta-y ı istinad ın ve öyle ma ğlûp 
olmaz muhte şem ordular ın ve tükenmez ihtiyat kuvvetlerin var ki; dünya top-
lansa kar şısına ç ıkamaz, kâinat ı dağ
ıtamayan onu da ğıtamaz. Şimdilik ma ğ-
lûbiyetin sebebi, bir cemaate ve bir şahs- ı mâneviyeye kar şı bir neferi gönder-
menizdir. Çal ış ki, her bir neferin, istinad noktalar ı olan dairelerden mânen 
istifade etti ği kuvvetli kuvve-i mâneviyeyle bir şahs- ı mânevi ve bir cemiyet 
hükmüne geçsin.” dedi ve tam kanaat verdi.YİRMİ YEDİNCİ MEKTUP’TAN MÜH İM PARÇALAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------   29
Aynen öyle de, ehl-i imana hücum eden ehl-i dalâlet, bu as ır cemaat za-
man ı olduğu cihetle, cemiyet ve komitecilik mayas ıyla bir şahs- ı mânevî ve 
bir ruh-u habîs olmu ş, müslüman âlemindeki vicdan- ı umumî ve kalb-i küllî-
yi bozuyor. Ve avâm ın taklidî olan itikadlar ını himâye eden İslâmî perde-i ul-
viyeyi y ırtıyor ve hayat- ı imaniyeyi ya şatan, an’aneyle gelen hissiyat- ı müte-
vâriseyi yand ırıyor. Her bir müslüman tek ba şıyla bu deh şetli yang ından kur-
tulmaya meyusâne çabalarken, Risale-i Nur (Risaletü’n-Nur) H ızır gibi imda-
da yetişti. Kâinat ı ihata eden son ordusunu1(Hâşiye) gösterip ve ondan mukave-
met-sûz maddî, mânevî imdat getirmek hizmetinde harika bir emirber nefer olarak 
Âyetü’l-Kübrâ  risalesini İmam Ali (radiyallâhu anh)  keşfen görmü ş, ehem-
miyetle göstermi ş.
Temsildeki sâir noktalar ı tatbik ediniz, tâ o s ırrın bir hülâsas ı görünsün.
Said Nursî
f
Emin ve Feyzi’nin bir f ıkras ıdır.
(Risaletü’n-Nur’a ait dört-be ş kerametten bahseder.)
Hizmet-i Kur’âniye’de bizi sebkat eden sad ık, hâlis, metin, vefakâr kar-
deşlerimizden mübârek Hüsrev ve Rü şdü gibi zâtlar, Risale-i Nur hâdimleri-
ne, vazifelerinin makbuliyetine bir emare olarak ihsan olunan bereket hakk ın-
da müteaddit f ıkralar yazm ışlar. Biz de, bu karde şlerimizin f ıkralar ı gibi bu ya-
kın zamanlarda beraber tezahür eden, gördü ğümüz baz ı hâdisât ı kaydedece-
ğiz. Numûne için yaln ız bir k ısm ını beyan ederiz.
Birincisi : Bu yak ında Üstad ımızla beraber k ıra ç ıkm ıştık. Çay yap ılmas ı-
nı, hem ikişer çay, hem üçer şekerle içilmesini emir buyurdular. Hepimiz, üçer 
şekerle ikişer çay içtik. Yaln ız Emin karde şimiz bir şeker kendisine noksan ola-
rak içmiş. Akşam üzeri, Risale-i Nur’un menba- ı intişarı olan Üstad ımızın oda-
sına geldik. Emin, şeker kutusuna sarf olunan şekerleri koymak istemi ş, fakat 
kutu sekiz şekerden fazla almam ış. Emin, “Fesübhânallah” der. “On yedi şe-
ker yerine kutu sekiz şekerle dolsun.” diye taaccüp ettik. İşte bu vâk ıa, bize 
şuhud derecesinde kanaat verdi ki, bu s ır, Risale-i Nur’a, hâdimlerine bir inâ-
yet-i ilâhiye ve bir iltifat- ı rabbâniyedir.
İkincisi : Yine ayn ı günde ben, yani Mehmed Feyzi, evvelce yaz ıp 
Üstad ıma teslim etti ğim Hücümat- ı Sitte risalesini bana vermek için saklad ığı 
1 (Hâşiye) Kâinat ı dağıtmayan bir kuvvet, o orduyu bozamaz!30  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
yerden ararken, fevkalme’mul bir surette, bulunmaz. Birden o anda, âdetle-
rinin hilâf ına olarak, hiç vuku bulmam ış bir tarzda, bir hâdise zuhuruyla göz-
lüklerini b ırakarak merdiven taraf ına müteveccih olurlar. Ayn ı vakitte Risale-i 
Nur’un inti şarına ve hizmetine zarar vermek niyetiyle casus bir adam ın mer-
divene do ğru, zahiren ziyaret maksad ıyla yürüdü ğü görülür. Üstad ın telâş-
lı olduğunu hisseder. Üstad, onun nazar ını öteki hâdise-i bedeniyeye çevirir, 
ona der: “Görüyorsun ki ben mâzurum, ziyareti ba şka güne b ırak.” O da dö-
ner, gider. Hem Mehmed Feyzi, hem Hücümat- ı Sitte, hem ba şka işlerimiz o 
tecessüsten kurtuldu.
Evet, Hücümat- ı Sitte sakland ığı muayyen yerinde fevkalâde bir suret-
te kaybolmas ı, ehemmiyetli bir hâdisenin önünü ald ı. Üstada âr ız olan bu hi-
lâf- ı âdet hâlet ve o risalenin muayyen yerinde bulunmamas ı katiyen tesa-
düfe hamledilmez. Bir hafta sonra o risaleyi hilâf- ı me’mul bir yerde bulduk. 
Üstad ımın emriyle Emin karde şime ehemmiyetli bir surette okudum. Üstad 
bize izahat veriyordu. O vakte kadar böyle mühim ve tesirli ders almam ıştık. 
Demek bu iki mühim s ırra binâen risale kendini göstermedi. İşte bu hâdise, 
Risale-i Nur’un ihlâsl ı ve sad ık şâkirtleri her vakit bir h ıfz ve inâyet alt ında ve 
daima himâyet alt ında olduklar ına şüphe b ırakm ıyor.
Üçüncüsü : Yine bir vâk ıa-y ı bereket: Üstad ımızın bir okka (yani kilo) 
peyniri vard ı. Ekser günlerde o peynirden ho şuna gittiği için, bir-iki defa yi-
yordu. Hem bize de yediriyordu. Hem yemeksiz oldu ğu ekser vakitlerde on-
dan yediği halde, alt ı ay kadar devam etti ğini ve halen de, yüz dirhem kadar 
o peynirden bulundu ğunu, ben-yani daimî hizmetçisi Emin-ve ben-yani tale-
besi ve hizmetçisi Küçük Hüsrev-yakinen görüp tasdik ediyoruz. Fakat bu hâ-dise-i bereketin if şâsından sonra, evvelce görülmeyen dibi görünmeye ba şla-
dı, noksaniyetini gösterdi. Evet, bereket hususunda şâyân- ı hayret bir hâdise-
dir. Hem yar ım kilo bir tereya ğı, ekser günlerde fazlaca sarf oldu ğu halde, elli 
güne yak ın devam ı, şüphesiz bir bereket içine girmi ş.
Hem yine ayn ı Ramazan Bayram ında Üstad ın r ızas ı olmad ığı halde, 
Tahsin ve ben –yani Emin– bir kilo ince şeker getirmi ştik. Ekseri yo ğurt ve süt 
ve tatl
ı kabağa vesâir şeylere, bazen yirmi-otuz dirhem kadar katt ıklar ı halde, 
iki aydan fazlad ır o şekerden yüz dirhemden fazla kalmas ı, elbette bereket se-
bebiyledir.
Hem bu havalideki şâkirtler, herkes cüz’î-küllî hissetmi ş ve itiraf ediyorlar 
ki: Risale-i Nur’a çal ıştığımız zaman, hem r ızkımızda bereket ve suhulet, hem 
kalbimizde bir in şirah ve ferah zâhiren hissediyoruz.YİRMİ YEDİNCİ MEKTUP’TAN MÜH İM PARÇALAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------   31
Ezcümle : Ben kendim –yani Emin– itiraf ediyorum ki, Risale-i Nur dai-
resine girmezden evvel, bütün sene çal ışırdım. Ne vakit Risale-i Nur dairesine 
girdim; senede üç-dört ay kadar ancak çal ışabildiğim halde, evvelkinden da-
ha müferrah ve daha mesûd bir halde ya şamakl ığım, yüzde yüz Risale-i Nur 
hizmetinin bereketiyle oldu ğuna hiç şüphe yok.1(Hâşiye)
Hem ezcümle, Üstad ımız diyor ki: “Benim de kanaat- ı kat’iyem çok tec-
rübelerle gelmi ş ki, ben Risale-i Nur’un tashihat ıyla meşgul olduğum zaman, 
pek zahir tarzda, hem r ızkımda bereket, hem kolayl ık görüyorum. Her ne va-
kit çal ışmazsam o hali görmüyorum.”
Hem Üstad ımız diyor ve biz de tasdik ediyoruz: “Ben son zamanda anla-
dım ki, şimdiye kadar hem ben, hem dostlar ım bu hakikatin suretini ba şka şe-
kilde görmü şüz. Şöyle ki: Hapishânede birtek ekmek, sekiz ve bazen on gün 
bana kâfi geldi ği halde, burada aynen o tarzda ya şıyordum. Hem ben, hem 
kardeşlerim, bunu benim az yemek ve i ştahs ızlığıma veriyorduk. Hâlbuki, çok 
emârelerle katiyen anlad ık ki, o acîb hal bereket neticesiymi ş. Birkaç defa se-
kiz günde bana kâfi gelen bir ekme ği, ayn ı iştahla çal ışmad ığımdan bereke-
te mazhar olmad ığım zaman iki günde, bazen bir buçuk günde bitiriyordum. 
Demek, bu on alt ı, on yedi seneden beri benim mükemmel tay ınat ım, Risale-i 
Nur’un hizmetinden gelen bir bereketten idi.
Evet, aynelyakîn derecesinde bize de kanaat gelmi ş ki, bu kesretli hâ-
disât- ı bereket, Kur’ân- ı Mu’cizü’l-Beyan’ ın i’câz- ı mânevîsinin bir şuâ ıdır. 
Mânen der:
“Ey Kur’ân’ ın şâkirtleri! Sizleri vazife-i mukaddesenizden ekseriyetle ge-
ri b ırakan, mai şet telâşesidir. Bu ise, Kur’ân’ ın feyziyle, bereket nev’inde size 
veriliyor. Vazifenize bak ınız.”
 ِģَאئِøرَ ِóْýَĭِÖ ْاٰنِóُĝْĤا َÙَĨْïِì َאĭَĤ ْóِّùَĺ َمِóَْכْŶا ِכَĤĳُøرَ ِÙَĨْóُéِÖوَ ِħَčْĐَْŶا ِכَĩْøا ِّěَéِÖ َّħُıّٰĥĤاَ
2َīĻِĨاٰ َ،īĻِĨاٰ َ،īĻِĨاٰ. َمِŻْøِْŸا ِħَĤَאĐ ĹِĘ َאمِĬَْŶا َīْĻَÖ َّوَامِïĤِאÖ رِĳُّĭĤا
Hem hâdisât- ı bereketin ayn ı zaman ında, Risale-i Nur’un bir kerameti 
olarak, bir şakirdinin binlerce lira k ıymetinde hânesini, ona pek yak ın dehşetli
1 (Hâşiye) Evet, bütün kuvvetimle tasdik ediyorum ki, Emin karde şimiz memleketimize geldi ği 
zaman mütedamiyen faal bir surette her ay çal ışıyordu. Şimdi ise, Risale-i Nur’un dairesi-
ne girdikten sonra üç–dört aydan fazla çal ıştığını görmüyoruz.
Feyzi
2 Allah ım! İsm-i âzam ın hakk ına ve Resûl-i Ekrem’in hürmetine Risale-i Nur’u İslâm âlemindeki insanlar 
aras ında devaml ı yayarak Kur’ân’a hizmet etmeyi bize müyesser eyle. Âmîn, âmîn, âmîn.32  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
bir yang ından fevkalme’mul bir surette Risale-i Nur’un bereketiyle kurtulmas ı 
ve Risale-i Nur tercüman ına âhiret cihetinde çok alâkadarl ık gösteren bir ha-
nım, o deh şetli yang ında yanan hânenin üçüncü kat ında bulunan elmas ve 
mücevherat ve alt ınlar ını kurtarmak için ko şup ç ıktığı vakit, ate ş her taraf ı sar-
mış, mücevherat ını kurtaramad ığı gibi, kendi nefsini de bütün bütün tehlike-i 
kat’iyede gördü ğü dakikada, Risale-i Nur tercüman ı, o ateşten talebesinin 
hânesini kurtarmas ına şiddetli dua ederken, o bîçâre han ım hat ırına gelmiş; 
“Acaba o yang ında o âhiret hem şirem bulunmas ın?” diye ona da Risale-i 
Nur’u şefaatçi yaparak dua etmi ş. “Yâ Rabbi, ona merhamet eyle” niyaz et-
miş. Ayn ı zamanda, o han ım pencereyi k ırm ış, kendini iki kat yükseklikten 
avluya atm ış, fevkalâde bir surette ne incinmi ş, ne de bir yeri k ırılm ış.
Hem, bak ırı ve demiri eriten o deh şetli ve şiddetli yang ından, bütün ko-
nak yand ıktan sonra bütün mücevherat ı ve alt ını, hiçbiri zayi olmayarak, bo-
zulmayarak bir un onu muhafaza etmi ş, bulmuş, alm ış. Risale-i Nur’un bere-
ketinden, hem can ını, hem mal ını kurtarm ış.
Hem mezkûr hâdisat zaman ında vuku bulmas ı münasebetiyle, Risale-i 
Nur’un kerametkârâne iki tokat ı, ayn ı anda, vazifece ehemmiyetli iki müteca-
viz ve muacciz iki adam ın tecavüz ve tâciz an ında birinin kafas ına, diğerinin 
ciğerine vurmas ı,1(Hâşiye) bizde hiçbir şüphe b ırakmad ı ki, hizmet-i Kur’ân’daki 
inâyet-i Rabbaniyenin bir h ıfz ve himâyet sillesidir. “Art ık yeter, durunuz! 
Tokata müstehak oldunuz.” diye mânen söylemesidir.
Risaletü’n-Nur Şâkirdlerinden
Emin ve Feyzi
f
Mehmed Feyzi’nin Yedi ği Şefkat Tokad ıdır.
Evet, Üstad ım bana “Mu’cizât- ı Ahmediye’yi karde şim Hüsrev tarz ında 
yaz” diyordu. Ben, yani Feyzi, bir parça tembellik ettim. Birden yirmi sekizli-lerle askere istenildim. Yine Üstad ım dedi: “Git, Mu’cizât- ı Ahmediye’yi 
(aley-
hissalâtü vesselâm)  yaz. Seni şimdi vermeyece ğim.” Sonra ba şlad ım. O emir bir 
hafta geri kald ı. Tekrar bir âr ıza ile nas ılsa Mu’cizât- ı Ahmediye’nin (aleyhissalâ-
tü vesselâm)  yaz ılmas ı noksanla ştı. Tekrar askere ça ğrıldım. Üstad ım “Git, yaz” 
1 (Hâşiye) Evet, o mütecavizlerden birisi dehâlet etti, ölümden kurtuldu; di ğeri bir sene azap 
çekti, hem öldü.YİRMİ YEDİNCİ MEKTUP’TAN MÜH İM PARÇALAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------   33
dedi. Ben gidip kemâl-i ciddiyet ve sadakatle Mu’cizât- ı Ahmediye’yi (aley-
hissalâtü vesselâm)  yazmaya ba şlad ım. Fevkalme’mul ikinci defa emir geri kal-
dı. Tekrar bir mazerete binâen Mu’cizât- ı Ahmediye’yi (aleyhissalâtü vesselâm)  ya-
zamad ım. Üstad ım dedi, “Madem Mu’cizât- ı Ahmediye’yi (aleyhissalâtü vesse-
lâm) yazmakla tekâsül ettin, şimdi senin vazifen Risaletü’n-Nur hesab ına as-
kerliktedir.” Birden emir gelip bir şefkat tokad ı yiyip vazifeme gönderildim. 
Cenâb- ı Hakk’a şükürler olsun, mümkün oldu ğu kadar Risaletü’n-Nur’a çal ış-
tım ve çal ıştırıldım. Üstad ım bize söyledi ği gibi, alt ı-yedi ay sonra terhis edilip 
sevgili Üstad ıma, Risaletü’n-Nur’un kudsî vazifesine kavu ştum. İnşaallah bu 
kabahatim affolmu ştur. Hem Risaletü’n-Nur’da, hem hizmet-i Kur’âniye’de 
bizleri sebkat eden Hüsrev, Rü şdü, Hâf ız Ali, Hulusi, Sabri gibi hâlis Kur’ân 
şâkirtlerini ve k ıymettar karde şlerimi şefaatçi ederek o kusurumun aff ını bü-
tün ruhumla Kur’ân’dan ve Üstad ımdan rica ediyorum. Ben itiraf ediyorum 
ki, tembelli ğimin cezas ı olarak fevkalme’mul bir şefkat tokad ı yedim.
Risale-i Nur’un tembel bir şakirdi, fakat elmas kalemli karde şlerinin
gayret ve faaliyetiyle iftihar eden
Mehmed Feyzi
f
Risale-i Nur Şâkirtlerinden Mehmed Feyzi ve Emsaline 
Hitâben Beyan Edilen Bir Hakikattir.
Kardeşim Feyzi,
Madem sen Isparta vilâyetindeki kahramanlara benzemek istiyor-
sun, tam onlar gibi olmal ısın. Eskişehir Hapishânesinde –Allah rahmet 
eylesin– mühim bir şeyh ve mür şid ve cazibedar bir Nak şî evliyas ından 
bir zât, dört ay mütemadiyen Risale-i Nur’un elli-altm ış şakirtleri içinde 
celbkârâne sohbet etti ği hâlde, yaln ız birtek şakirdi muvakkaten kendine 
çekebildi. Mütebâkisi, o cazibedar şeyhe kar şı müstağni kald ılar. Risale-i 
Nur’un yüksek, k ıymettar hizmet-i imaniyesi onlara kâfi olarak kanaat 
veriyordu.
O şakirtlerin gayet keskin kalb ve basireti şöyle bir hakikati anlam ış 
ki: Risale-i Nur’a hizmet eden, iman ı kurtar ıyor; tarîkat ve şeyhlik ise, 
velâyet mertebeleri kazand ırıyor. Bir adam ın iman ını kurtarmak ise, on 
mümini velâyet derecesine ç ıkarmaktan daha mühim ve daha sevapl ıdır. 
Çünkü iman saadet-i ebediyeyi kazand ırdığı için, bir mümine küre-i arz 34  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
kadar bir saltanat- ı bâkiyeyi temin eder. Velâyet ise, müminin cenneti-
ni genişlettirir, parlatt ırır. Bir adam ı sultan yapmak, on neferi pa şa yap-
maktan ne kadar yüksek ise, bir adam ın iman ını kurtarmak, on adam ı 
velî yapmaktan daha sevapt ır.
İşte bu dakik s ırrı, senin Ispartal ı kardeşlerin bir k ısm ının ak ıllar ı gör-
mese de umumunun keskin kalbleri görmü ş ki benim gibi bîçâre günah-
kâr bir adam ın arkada şlığını evliyalara, belki de e ğer bulunsayd ı mücte-
hidlere dahi tercih ettiler.
Bu hakikate binâen, bu şehre bir kutup, bir gavs- ı âzam gelse, “Seni 
on günde velâyet derecesine ç ıkaracağım.” dese, sen Risale-i Nur’u b ıra-
kıp onun yan ına gitsen, Isparta kahramanlar ına arkada ş olamazs ın.
Lillâhilhamd, bu zamanda sünnet-i seniyye dairesinde kemâl-i iman ı ka-
zanan Risale-i Nur şâkirtleri, evliyalar ın, mürşidlerin nazar- ı dikkatini celbede-
cek vaziyeti ald ığından, her zamanda bulunan hakikî mür şidler, herhalde bu 
zamanda Risaletü’n-Nur şâkirtlerine mü şteri olurlar. Birisini elde etseler, yirmi 
mürid kadar k ıymet verirler. Hem zevkli ve cazibedar velâyet tere şşuhat ı kar-
şısında Risaletü’n-Nur’un hizmetindeki me şakkat, mücâhede, külfet bulundu-
ğundan, Feyzi’ye hitâben beyan edilen bu hakikat kaleme al ınd ı.
Said Nursî
f
Hüsrev’in Bir F ıkras ıdır.
Aziz Üstad ım,
Yüksek ve ciddî ir şadlar ınızla ad ım atmay ı en büyük bir maksat bilen 
talebeleriniz, son zamanlarda şâyân- ı şükran bir vaziyete girdiler. Hulusi-i 
Sâni, beş-on arkada şıyla; Hâf ız Ali, civar ındaki yirmi-yirmi be ş arkadaşıy-
la; Mübârekler, otuz-otuz be ş refikleriyle ve bilhassa Hac ı Haf ız Köyünde 
Ahmed’ler ve Mehmed’lerin çok hâlis gayretleriyle umumiyet itibar ıyla, hem 
hiç mübalâ ğasız bin kalemle, belki daha fazla, en geride kalan Isparta’da 
ise kahraman Rü şdü’nün ve risaleleri, kendine tamamen yazan Mehmed 
Zühtü’nün ve Küçük Ali’nin ve Osman Nuri gibi faal talebelerin gayret ve him-metleriyle otuz ile k ırk aras ında, hatta bir cihette mümtaziyet kazanan Mehmed 
Zühdü’nün Küçük Hâf ız Ali gibi hem Risaletü’n-Nur’u yazarak hem kendi 
evinde yüz elli kadar çocu ğu serbest olarak üç aydan beri okutmas ıyla ve ci-
var ında diğer köylerde bulunan on be ş yirmişer arkada şlar ıyla talebeleriniz,YİRMİ YEDİNCİ MEKTUP’TAN MÜH İM PARÇALAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------   35
Kur’ânî hizmetlerinde gayretli bir surette çal ışmaktad ırlar. Mübâreklerin yaz-
dıklar ı gibi, dört köyde dört ay zarf ında, elifba okumayan k ırkelli adam, 
Risaletü’n-Nur’u mükemmel yazmaya muvaffak olmalar ı harika bir keramet-i 
Risaletü’n-Nur oldu ğuna kanaatimiz geldi.
Risale-i Nur şâkirtlerinden
Hüsrev
f
Hulusi Bey’in Bir F ıkras ıdır.
Aziz Üstad ım,
On Dokuzuncu Mektub’u bir mecliste ve bir Cuma gecesi okumak ni-
yetiyle üzerime alm ıştım. Şiddetli ya ğmurlu bir gece idi. O mecliste okumak 
üzere elimi cebime koydum, o mübârek eser yerinde olmad ığını hayretle gör-
düm. Eseri koydu ğum cep y ırtık ve delik olmad ığı gibi, ben de ba şka hiçbir 
yerde durmad ığıma göre bu hale hayret etmemek kabil mi? O geceyi uyku-
suz geçirdim, müteessir oldum. Hazreti Gavs’tan bu mübârek eseri istedim. Lillâhilhamd, ertesi günü, bu eseri dinlemekle namaza ba şlam ış olan bir mu-
allim vas ıtas ıyla bulundu. Şak ır şak ır yağmur alt ında ve çamur içinde bu mü-
bârek eser bulunsa bile art ık okunmayacak derecede olaca ğını tahmin edersi-
niz, değil mi? Şâyân- ı hayret ve cây- ı dikkat ve medar- ı ibrettir ki, en ufak bir 
leke bile olmam ıştır. Hâf ız-ı Hakikî, o mübârek eseri, ona mânen ve cidden 
bağlı olanlar gibi muhafaza buyurmu ş. Hafîz ve Alîm ve Hakîm isimlerinin zâ-
hir bir tecellisi böylece lemean etmi ş oldu.
Hulusi
f
Mahrem s ırr- ı 1َא﴾ĭْĻَĉْĐأَ َّאĬ﴿إِ’da, cifirle istihrac ım aynen Münâzarat 
Risalesi’nde, “Bir nur ç ıkacak ve görece ğiz?” diye gaybî müjdelerdeki gibi, il-
hamî ve hak bir hakikati fikrimle olan tatbikat ımda bir kusur vard ı. O kusur 
beni düşündürüyordu. Münâzarat ve Sünûhât gibi risalelerdeki müjde-i nuri-
yeyi, Risale-i Nur halletti. Geni ş daire-i siyasiye yerine, yüksek bir daire-i nuri-
ye ile o kusuru izale etti ği gibi, mahrem s ırr- ı َאĭْĻَĉْĐأَ َّאĬإِ’ da, “On iki, on üç sene 
sonra İslâmiyet’e darbe vuranlar ın başlar ında öyle müthi ş bir patlay ış olacak 
ki k ıyamete kadar unutulmayacak.” meâlindeki istihrac- ı cifrî çok geni ş bir 
dairede oldu ğu hâlde, nur müjdesi s ırrının aksine olarak, dar bir dairede ve 
1 “Hiç şüphesiz (sana bol ve kesilmez hay ır) verdik.” (Kevser sûresi, 108/1)36  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
hususî bir hükûmette tatbik etmek suretiyle, fikrim o geni ş daireyi ihata ede-
meyerek o hakikatin suretini de ğiştirmiş. Hâlbuki o istihrac ın gösterdi ği ay-
nı tarihte, o rejimin müessisi ve ba şı dünyadan göçtü, darbesini yedi. Ve ay-
nı senede, perde alt ında bilinmeyen ve küre-i arz ın ekserini ve nev-i be şerin 
kısm- ı âzam ını istibdad ı alt ına alan bir müthi ş cereyan ın düğümü ve dü ğmesi 
ve mânen ba şı ve en müthi şi olan o göçüp giden adam tokat yedi ği ayn ı za-
manda, daha sene tamam olmadan, o müthi ş cereyan ın bütün ba şlar ı ve ta-
raftarlar ı öyle semâvî müthi ş tokatlara ve şiddetli f ırtınal ı musibetlere tutulma-
ya başlad ılar ki, k ıyamete kadar azab ını çekecekler ve çekiyorlar. Ve edyân- ı 
semâviyeye ve İslâmiyet’e ettikleri cinâyetlerin cezas ını çok geni ş bir dairede 
gördüler ve görüyorlar. Mimsiz medeniyetin pisli ğiyle dünyay ı mülevves ettik-
leri için, ayn ı istihrac ın gösterdi ği tarihte, o mimsiz medeniyetin ba şına da öy-
le bir semâvî tokat indi ki en karanl ık vahşetten daha a şağı indirdi.
Elhâs ıl: S ırr- ı َא﴾ĭْĻَĉْĐأَ َّאĬ﴿إِ’da çok geni ş bir daire, dar bir dairede tat-
bik edilmi ş. Nur müjdesi ise, dar ve mânevî, fakat yüksek bir daireyi geni ş 
ve maddî bir daire suretinde tasvir edilmi şti. Cenâb- ı Hakk’a yüz bin şükür 
ediyorum ki bu iki kusurumu kuvvetli bir ihtar- ı mânevî ile ıslah etti; ُّٰųا ِّلُïَ×ُĺ 
1َאتٍĭَùَè ْħِıِÜِّאٰĻَø sırrına mazhar eyledi.
Said Nursî
f
Hüsrev’in Bir F ıkras ıdır.
Çok k ıymettar ve çok sevgili Üstad ım efendim,
Hazreti İsa (aleyhisselâm)  ile Deccal hakk ındaki ehâdîs-i müte şâbiheden bir 
hadisin üç cihetle hakiki tevilini beyan ve izah eden Mehmed Feyzi ve Emin kardeşlerimizin mübârek f ıkralar ını Sabri karde şim göndermi ş; bugün ald ım, 
okudum. Bu hadis-i şerifin meâline ve hakiki tevillerine o kadar muhtaçm ı-
şım ki, k ızgın kum sahralar ında senelerden beri susam ışlara âb- ı hayat uza-
tır gibi ruh ve kalbim bir taze hayat buldu. Derinden derine nefes ald ım, bü-
tün letâiflerim sürûrla doldu, zâhirî cesedimden mânevî kalbime kadar sirayetetti. Sevgili Üstad ımız talebelerini ve Kastamonulu karde şlerimiz de bizleri lü-
tuflar ıyla doyurduklar ından, Cenâb- ı Hakk’a hadsiz şükrettim. Ba şta sevgi-
li Üstad ım, Risaletü’n-Nur’un kerametine ve bu f ıkran ın feyzine bakan üç ik-
ram ile kar şılaştık.
1 “Allah onlar ın kötülüklerini iyiliklere, günahlar ını sevaplara çevirir.” (Furkan sûresi, 25/70 )YİRMİ YEDİNCİ MEKTUP’TAN MÜH İM PARÇALAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------   37
Birincisi : Mektubunu birlikte takdim etti ğim Sabri karde şimiz, bu âli f ıkra 
eline vâs ıl olacağı anda, bir di ğer kardeşine hâdisattan bahsederken bu f ıkra-
nın münderecat ını anlatmas ı...
İkincisi : Bu hakir talebeniz Hüsrev de, bu f ıkran ın vusulünden birgün ev-
vel Re’fet Bey’le konu şurken demi ştim: “Aziz Re’fet, biz Hazreti İsa’n ın (aleyhis-
selâm) nüzûlüne1 intizar ediyoruz. Bu peygamber-i âli şan, din lehinde hareket 
eden cereyan ın başlar ına nüzûl etse gerektir; ve o millet de müslüman ola-
cakt ır. Sevgili Üstad ımızın son mektuplar ından böyle anl ıyorum. Bu hususta 
ümidim kuvvetlidir. İnşaallah öyle de olacakt ır.”
Üçüncüsü : Atabeyli karde şlerimin sevgili Üstad ıma yazd ıklar ı mektup ki, 
onu da bu ak şam ald ım, okudum, çok acîb gördüm. O karde şlerim de Osman 
Hâlidî’nin bahsetti ği müceddid-i din ve o şerefe Cenâb- ı Hakk ın nâil etti ği zât ı 
da sevgili Üstad ımız olan Risaletü’n-Nur oldu ğundan bahsediyorlar. O mek-
tubu da birlikte takdim ettim.
Evet muhterem Üstad ım, bugünlerde Risaletü’n-Nur’un, fevkalâde faali-
yeti içinde çok kerametlerini mü şâhede ediyoruz. Hatta şöyle diyebilirim ki: 
Her bir talebeniz, ba şlı başına, birer birer, belki de kerratla böyle ikrama ve 
böyle in’âma mazhard ırlar.
Milâsl ı Mehmed Efendi, “Bir karyede, bin kalemle Nur’a sar ılan karde şle-
rimizin köyündeki faaliyeti biraz mübalâ ğalı görmüşler. Ben onun tahkiki için 
geldim.” dedi. Risaletü’n-Nur’un bir kerameti idi ki, bu köyün k ıymetli faal bir 
talebesi Marangoz Ahmed yan ımda idi. Ben dedim: Vâk ıa ben bu köye git-
medim, karde şlerimden soruyorum, onlar da diyordu: “Kad ın-erkek, çoluk-
çocuk, Risaletü’n-Nur’u yazan bin kalem vard ır.” Sonra Marangoz Ahmed 
dedi ki: “Bizim köyümüz üç yüz elli hânedir. İki hoca, bir hac ı, üç adamdan 
başka bütün evlerimize Risaletü’n-Nur girmi ştir. Kad ınlara, k ız çocuklar ına 
var ıncaya kadar yaz ıyorlar. Hatta ümmîlerden, k ırk yaşından yukar ı yaz ı ya-
zan on kadar karde şimiz vard ır.” cevab ında bulundu. Milâsl ı Mehmed Efendi 
bu faaliyete hayran oldu.
Talebeniz
Hüsrev
f
1 Bkz.: Buhârî, enbiyâ  49; Müslim, îmân 155, fiten 34.38  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Risale-i Nur’un Be ş Talebesinin Bir F ıkras ıdır.
Isparta’n ın saf menâbi-i ilmiyesinden bir zât ki, Tarîkat- ı Aliyye-i Nak şiyye 
rüesâs ından ve bin iki yüz doksan iki veya bin iki yüz doksan üç aras ında dâr- ı 
bekâya te şrif buyuran Be şkazal ızade Osman Hâlidî Hazretleri, meslek-i ilmiye 
ve ameliyesiyle alâkadarâne ke şfiyat ve hadisat ını bir hüccet-i kat ıa gibi vâris-
lerine vasiyet ve mahz- ı tebşiratlar ını şöylece tevarüs eylemi ştir. Hatta Üstad- ı 
muhteremimizin tevellüdüne tam isabetli olarak, tarih-i mezkûrda “ İman ı kur-
taran bir müceddid ç ıkacak; o da bu sene tevellüd etmi ş” demiş. Bundan ba ş-
ka, dört evlâd ından birisinin o zât ile mü şerref ve mülâkî olaca ğını ilâve etmi ş-
tir. Bu beyanat- ı hakikiye şöylece cereyan etmi ştir:
Bin üç yüz yirmi yedi Rumî senesi Atabey’de sünnet ve h ıfz cemiyetlerin-
den birinde mü şarün ileyh Osman Hâlidî Hazretleri’nin evlâtlar ından sonun-
cusu Ahmed Efendi merhumdan, “Müceddid, müceddid diyorsunuz. Nerede ve kimdir?” İrad olunan suâle cevaben, “Evet, şimdi mevcuttur ve hem otuz 
beş yaşlar ındad ır.” demiş
tir.
Sâniyen : Isparta’n ın Yenice Mahallesinden ve karde şlerimizden Nuri 
taraf ından merhum mumaileyh Ahmed Efendi’den “Pederiniz, ‘Benim ev-
lâd ımdan birisi o müceddidle mükâleme ve musafahada olacakt ır’ demiş. 
Nas ıldır?” diye sorulmu ş. Cevaben, Ahmed Efendi merhumun “Evet do ğru-
dur. Ben onunla görü ştüm” cevab ında bulunmas ı, işbu keşfiyat ve beyanata 
medar olmu ştur. Müşarün ileyh Osman Hâlidî Hazretleri’nin müstesna tesbi-
hat ve tahmidat ının biri, 1ĵٰđَø َאĨ َّźإِ َאنِùْĬِْŹِĤ َ÷ْĻَĤ وَأَنْ âyet-i kerîmesinin fazl- ı 
tevfikine s ığınarak, Isparta’n ın cenubunda, da ğda Sidre nam mevkide erbaîn 
eyyâm- ı mübârekesini tes’id ve hasr- ı tesbihata niyetle k ırk günlük ia şeye tah-
sis ettiği ki, her bir gün için elli dirhem miktar ında bir bezdirme ekme ğinden 
kırk tane olan bir tahsisat ı bir-iki günde yer ve k ırk gün de daha yemek yeme-
den o mevki-i mahsusada imrar- ı evkat ve tesbihatta bulunurlar. İkmalinde, 
geri avdetlerinde mübârek dudaklar ı birbirine yap ışır, b ıçakla tekrar açarlar. 
Biraz ileride şu asr- ı hâz ırın uğrad ığı ve uğrayacağı kaviyyen me’mul ve mel-
huz olan sefâhet ve atâlete ra ğmen düstur-u şüyuhat ını tahdit ve ancak anâ-
sır-ı mecrûha cerrah ını unutmay ıp ve ihmal dahi etmeyerek şehâdet-i kat’iye-
sini gösterip sayfa-y ı hayat ını bin iki yüz doksan ikide imzalam ıştır.
Van’da tesisine ba şlanan Medrese-i Zehran ın tehiri, “Doktor hastaya el-
zemdir” fehvas ıyla, on dokuz bin alt ın tahsisat ve arkas ında Sultan Re şad, 
1 “Ve insan için ancak eme ğinin karşılığı vard ır.” (Necm sûresi, 53/39)YİRMİ YEDİNCİ MEKTUP’TAN MÜH İM PARÇALAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------   39
daha beride iki yüz meb’ustan yüz altm ış küsurun inzimam- ı reyi yüz el-
li bin banknot kabul ettikleri halde, maddeten mevki-i fiile isal edilememi ş. 
Herhalde Hakîm-i Mutlak, Kadîr-i Mutlak, daha ahsen suretini dilemi ş ki, o 
Sultan- ı Ezelînin lutfuyla, maddiyata minnet etmeden, “hâzâ min fazl ı Rabbî”, 
“elhamdülillâh” Isparta’da Risale-i Nur’un telifine menba olmas ı ve mânevî 
Medresetü’z-Zehra hükmüne geçmesi, pâyans ız kusurlar ımızın belki de set-
rine inşallah vesile olmas ını Cenâb- ı Erhamü’r-râhimîn’den dileyerek, i şbu 
destgâh- ı mânevîyi tahkîmen Osman- ı Hâlidînin k ıymettar ve mânidar, sad ık 
ve meşhur ihbarat ının hedef ve masruf-u lehi günden daha â şikâr bir halde 
zuhur etmi ştir.
Şu mütevâli vekayi-i müsbete biz âciz hizmetçilere vazife-i aslîmizde ay-
rıca nazar- ı dikkati celbetti ğine muttali olduktan sonra, bin hamd ü senâ ile 
huzur-u Üstada birer birer vücûd-u mânevîmizle arz- ı endam eder ve mübâ-
rek ellerini öperiz. Ayn ı gayeye yard ıma koşan ve ayn ı destgâh ın alâkadarla-
rı olan Küçük Hüsrev Feyzi, Nazif, Emin, Tahsin, Tevfik, Hilmi gibi karde şle-
rimize arz ederiz.
Risale-i Nur şâkirtlerinden
Hasan, Osman, Tâhirî, Abdullah, Hulûsi-i Sâni, Sabri
f
Aziz karde şlerim,
Bugünlerde, tefsirin ve Onuncu Söz’ün tevafukat ına bakt ım. Kendi ken-
dime dedim ki: Bu ziyade tafsilât israft ır. Ehemmiyetli meseleler çoktur, va-
kit zayi olmas ın.
Birden ihtar edildi ki: O tevafuk alt ında çok ehemmiyetli bir mesele var-
dır. Hem madem tevafukta bir inâyet-i hâssa ve iltifat- ı rahmânî Risale-i Nur’a 
karşı tezahür etmi ş, o iltifata kar şı hiss-i şükran ve memnuniyet ve müte şekki-
râne sevinç ne kadar ifratkârâne de olsa israf olamaz. Bu ihtar mücmelini iki cihetle izah edece ğim.
Birincisi : Her şeyde –ne kadar cüz’î de olsa– bir kast ve iradenin cilvesi 
bulunmas ıdır; tesadüf, hakikî olarak olmamas ıdır. Evet, kesretin en çok da ğı-
nık ve en ziyade tesadüfe verilen kelimattaki hurufat ın vaziyetleridir. Hususan 
kitabette, madem hiç münasebeti olmayan ve ihtiyâr- ı beşerî kar ışmayan hu-
rufat ın vaziyetlerinde bir tenâsüb, bir nizam bulunuyor; elbette bir irade-i gay-
biye taht ında vaziyetler veriliyor.40  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Hiçbir şey daire-i ilim ve kudretinden hariç olmad ığı gibi, daire-i irade 
ve meşietinden dahi hariç de ğildir ki böyle cüz’î ve da ğınık şeylerde dahi 
bir tenâsüb gözetiliyor ve tanzim ediliyor. Ve o tanzim içinde ve irade-i âm-me cilvesinde, bir inâyet-i hâssa suretinde, Risale-i Nur’a bir imtiyaz nev’in-de hususî bir teveccüh ve iltifat görülmü ş. Ben, bu derin meseleyi görmek için 
İşârâtü’l-i’câz tefsirinin tevafukat ına dikkat ettim; kat’î bir kanaat ile o s ırrı bil-
dim ve hissettim.
İkinci cihet : Nas ıl ki çok mübârek ve kudsî, büyük bir zât, gayet fakir ve 
muhtaç bir adama, ümit edilmedi ği bir tarzda, iltifatkârâne, bir kapta, baz ı 
kâğıtlara sar ılı bir hediye ihsan etse, elbette o bîçâre adam, o pek büyük zâ-
ta karşı hediyenin binler mislinden fazla te şekkür etmek ister. Ve bin o hediye 
kadar k ıymetli bulunan o hediyeyle gösterilen iltifat ına karşı ne kadar te şek-
kürde israf ve ifrat etse de makbuldür. Ve o çok mübârek zât ın o hediyesine 
sard ığı kâğıtlar ı da teberrük deyip şeker gibi yese, hatta o hediye içindeki ce-
vizlerin sert kabuklar ını da teberrük diye ekmek gibi yutsa ve o hediyenin ka-
bını mübârek bir kitap gibi öpse ve ba şına koysa, israf olmad ığı gibi; aynen 
öyle de Risale-i Nur yüzünde irade-i âmme, inâyet-i hâssa, iltifat ını
 tevafuk 
zarf ıyla ihsan edilmi ş. Elbette tevafuka dair tafsilât, tasvirat, fiilî te şekkürat ın 
bir nev’idir ve sevincin ve minnettarl ığın heyecanl ı tereşşuhat ıdır. Kusura ba-
kılmaz. Evet, böyle bir zât ın iltifat ını gösteren maddî k ırk para ihsan ına karşı 
kırk bin teşekkür edilse israf de ğil.
f
Aziz, s ıdd ık kardeşlerim,
Sizin fevkalâde sadakat ve ulüvv-ü himmetinizden tere şşuh eden bir haf-
ta evvelki mektubunuza kar şı hüsn-ü zann ınızı bir derece cerheden benim ce-
vab ımın hikmeti şudur ki:
Bu zamanda öyle fevkalâde hâkim cereyanlar var ki her şeyi kendi 
hesab ına ald ığı için, faraza hakikî beklenilen ve bir as ır sonra gelecek o 
zât dahi bu zamanda gelse, harekât ını o cereyanlara kapt ırmamak için 
siyaset âlemindeki vaziyetten ferâgat edecek ve hedefini de ğiştirecek 
diye tahmin ediyorum.
Hem üç mesele var : Biri hayat, biri şeriat, biri imand ır. Hakikat nok-
tas ında en mühimmi ve en âzam ı, iman meselesidir.
Fakat, şimdiki umumun nazar ında ve hâl-i âlem ilcaat ında en mühim 
mesele hayat ve şeriat göründü ğünden, o zât şimdi olsa da üç meseleyi YİRMİ YEDİNCİ MEKTUP’TAN MÜH İM PARÇALAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------   41
birden umum rû-yi zeminde vaziyetlerini de ğiştirmek, nev-i be şerdeki câ-
ri olan âdetullaha muvâf ık gelmedi ğinden, her hâlde en âzam meseleyi 
esas yap ıp, öteki meseleleri esas yapmayacak; tâ ki iman hizmeti safveti-
ni umumun nazar ında bozmas ın ve avâm ın çabuk i ğfal olunabilen ak ılla-
rında, o hizmet ba şka maksatlara âlet olmad ığı tahakkuk etsin.
Hem, yirmi seneden beri tahripkârâne e şedd-i zulüm alt ında o derece 
ahlâk bozulmu ş ve metânet ve sadakat kaybolmu ş ki ondan, belki de yirmi-
den birisine itimat edilmez. Bu acîb hâlâta kar şı çok fevkalâde sebat ve metâ-
net ve sadakat ve hamiyet-i İslâmiye lâz ımd ır; yoksa akîm kal ır, zarar verir.
Demek en hâlis ve en selâmetli ve en mühim ve en muvaffakiyetli hiz-
met Risale-i Nur şakirtlerinin daireleri içindeki kudsî hizmettir. Her neyse... Bu 
mesele şimdilik bu kadar yeter.
Said Nursî
f
Hüsrev’in Mektubundan Bir F ıkrad ır.
Evet, Üstad ım, gözümüzle görüyoruz ki: Ehl-i tarikat, bid’alara dayana-
mam ışlar; hem girmi şler, içinden ç ıkam ıyorlar, hem sâlikleri ondan bir-iki-
ye inmiş. Hem onlar da itiraf ediyorlar ki: Zevklerinden, cezb edici güzellik-
lerinden ellerinde çok şeyleri kalmam ış. Cenâb- ı Hakk’ ın s ırf bir ihsan ı ola-
rak Risaletü’n-Nur’un parlak, nuranî nâsiyesini mü şâhede ediyoruz ki, in’ikâs 
eden lemeât- ı Nuriyesi bütün ihtiyac ımıza kâfi ve vâfi geliyor, herkesi hayret-
te b ırak ıyor. Hem, ehl-i bid’ay ı serfüru ettiriyor. Öylelerin lisanlar ından, ne-
dâmet ve teessüfü ifade eden “Bilmemi şiz!” kelimeleri dökülüyor.
Muhitimizde, Risaletü’n-Nur’a kar şı cazibedar ve çok âli hakikatlerinden 
başka ehl-i bid’a lisanlar ı susmuş; güya karanl ıklı girdaplara sokulmu şlar, ko-
nuşuyorlar. Konu şsalar da tesirleri kalmam ıştır. Cazibedar ve i’câzkâr lisan ıy-
la ancak Risaletü’n-Nur konu şuyor. Bid’a ve dalâlet zulmetlerine kar şı an-
cak onun talebeleri kuvvet-i imanla çelikten bir kale gibi duruyorlar. Hem öyle fevkalâde fütuhat yap ıyor ve öyle harikulâde bir surette emir ve nehy-i 
Kur’ânî’yi temessük ettiriyor ki, pek çok mü şahedat ımızdan yaln ız birisini bin 
kalemli karde ş
imiz söylüyorlar ki... Sükût.
Hüsrev
f42  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Kâtip Osman’ ın Rüyas ına Ait Bir F ıkras ıdır.
Şâbân- ı Şerifin on be şinci Cumartesi Leyle-i Berat gecesi rüyamda, bü-
yük berrak, küçük bir deniz olan bir göl sahilinde İngiliz veyahut Almanla 
biz, yani Türk hükûmeti harp ediyormu ş. Harp esnas ında semâdan bir ka-
ralt ı zuhur etmeye ba şlad ı. “Acaba bu semâdan inen nedir?” diye hepimizin 
nazar- ı dikkatini celb etti. Yak ınlaştıkça bir insan ve sonra üzeri ihraml ı yüzü 
bir parça esmer, ba şı beyaz ve büyük tülbentle sar ılı bir kad ın şeklini alarak, 
gölün ortas ında, hemen inece ği zaman derhal oraya bir mermerden minber 
yap ılarak minberin üzerine indi. Sonra, zât- ı âlinizden gelen umum mektup-
lar ı okumaya ba şlad ı. Her iki tarafta sükûnet hâs ıl oldu. Okudu ğu mektup-
lar ı herkes can kula ğıyla dinledi. Sonra nihâyetinde “Evet, Hazreti Kur’ân- ı 
Azîmüşşan’ ın ahkâm- ı şer’iyesince amel ederseniz yakay ı kurtar ırsınız. Eğer 
Kur’ân- ı Azîmüşşan’ ın ahkâm- ı şer’iyesine riayet etmezseniz, hepiniz mahv 
ü perişan olacaks ınız.” diye söyledi. Sonra evime geldim. Bizim Re’fet Beyle 
Rüşdü Efendi bizim eve geldiler, bendenize dediler: “Bu s ırrı sen mi ifşa ettin? 
Bu mektuplar minber üzerinde okundu.” Bendeniz de cevaben, “Hay ır kar-
deşlerim, bu s ırrı siz anlamad ınız m ı? Bu gelen zât, semâdan geliyor, bu mek-
tuplar ı oradan getiriyor. Ben kim oluyorum ki o havâdisi oraya ç ıkaray ım?” 
diye onlara söyledim. Sonra bunlara bir hediye ikram edeyim diye bakt ım, 
evimizin deli ğinde dört top helva gördüm. Birisini birine, di ğerini öbürüne ve 
iki tanesini de kendim yedim. A ğzım tatl ı olarak uyand ım.
İnşaallah Leyle-i Berat hürmetine ve duan ız bereketiyle hakk ımızda mü-
bârektir. Lütfen tâbirini beklemekteyiz.
Talebeniz
Kâtip Osman
fYİRMİ YEDİNCİ MEKTUP’TAN MÜH İM PARÇALAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------   43
Karadağ’ın Bir Meyvesi
1ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
Aziz karde şlerim,
Bu defa mektup yerinde bu meyveyi gönderiyoruz.
Bir âyetin mana-y ı işarîsinin külliyetinden bir ferdi, Hürriyetten bu ana 
kadard ır… Teşrin-i Sâni otuzuncu gün, bin üç yüz elli sekizde, Karada ğ başına 
çıkıyordum. “ İnsanlar ın, hususan müslümanlar ın bu teselsül eden helâketleri 
ve hasâretleri ne vakitten ba şlad ı, ne vakte kadar...” hat ıra geldi. Birden, her 
müşkülümü halleden Kur’ân- ı Mu’cizü’l-Beyan Sûre-i 2ِ﴾óْāَđْĤ﴿وَا’yi karşıma 
çıkard ı. Dedi: “Bak.” Bakt ım. Her asra hitap etti ği gibi, bu asr ımıza daha ziya-
de bakan 3ٍóْùُì ĹِęَĤ َאنَùْĬِْŸا ِ۝إِنَّóْāَđْĤوَا âyetindeki ٍóْùُì ĹِęَĤ َאنَùْĬِْŸا إِنَّ( şedde 
ve tenvin say ılır) makam- ı cifrîsi bin üç yüz yirmi dört edip (1324), Hürriyet in-
kılâb ıyla başlayan tebeddül-ü saltanat ve Balkan ve İtalyan harpleri ve Birinci 
Harb-i Umumî ma ğlûbiyetleri ve muâhedeleri ve şeâir-i İslâmiye’nin sars ıl-
malar ı ve bu memleketin zelzeleleri ve yang ınlar ı ve İkinci Harb-i Umumî’nin 
zemin yüzünde f ırtınalar ı gibi, semâvî ve arzî musibetlerle hasâret-i insaniyey-
le ٍóْùُì ĹِęَĤ َאنَùْĬِْŸا إِنَّ âyetinin bu asra dahi bir hakikati, maddeten ayn ı tari-
hiyle gösterip, bir lem’a-y ı i’câz ını gösteriyor. 4َאتِéِĤَّאāĤا اĳُĥِĩَĐوَ اĳُĭَĨاٰ َīĺِñَّĤا َّźإِ 
ise makam- ı cifrîsi âhirdeki ( ت( )ـİ) say ılır, şedde say ılır ise, makam- ı cifrîsi 
bin üç yüz elli sekiz olan bu senenin ve gelecek senenin ayn ı tarihini göster-
mekle o hasâretlerden, bâhusus mânevî hasâretlerden kurtulman ın çâre-i ye-
gânesi iman ve a’mâl-i sâliha oldu ğu gibi ve mefhum-u muhalifiyle, o hasâ-
retin de sebeb-i yegânesi küfür ve küfran, şükürsüzlük, yani imans ızlık, f ısk 
ve sefâhet oldu ğunu gösterdi. Sûre-i ِ﴾óْāَđْĤ﴿وَا’nin azametini ve kudsiyetini 
ve k ısal ığıyla beraber gayet geni ş ve uzun hakâikin hazinesi oldu ğunu tasdik 
ederek Cenâb- ı Hakk’a şükrettik.
Evet, âlem-i İslâm’ ın, bu asr ın en büyük hasâreti olan bu deh şetli İkinci 
Harb-i Umumî’den kurtulmas ının sebebi, Kur’ân’dan gelen iman ve a’mâl-i 
1 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla.
2 “Yemin olsun asra (hâdiselerle yüklü zamana, bilhassa onun son parças ına)…” (Asr sûresi, 103/1)
3 “Yemin olsun asra (hâdiselerle yüklü zamana, bilhassa onun son parças ına): Şuras ı bir gerçek ki, 
hüsrandad ır insan.” (Asr sûresi, 103/1-2)
4 “Ancak iman edip, imanlar ı istikametinde sa ğlam, yerinde, do ğru ve ıslaha yönelik i şler yapanlar 
müstesna.” (Asr sûresi, 103/3)44  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
sâliha oldu ğu gibi; fakirlere gelen ac ı, açl ık ve kaht ın sebebi dahi, orucun tat-
lı açl ığını çekmedikleri ve zenginlere gelen hasâret ve zayiat ın sebebi de ze-
kât yerinde ihtikâr etmeleridir. Ve Anadolu’nun bir meydan- ı harp olmamas ı-
nın sebebi, 1اĳُĭَĨاٰ َīĺِñَّĤا َّźإِ kelime-i kudsiyesinin hakikatini fevkalâde bir suret-
te yüz bin insanlar ın kalblerine tahkikî bir tarzda ders veren Risale-i Nur oldu-
ğunu, pek çok emareler ve şakirtlerinden binler ehl-i hakikat ve dikkatin ka-
naatleri ispat eder.
Ezcümle : Emarelerden biri, Risale-i Nur’a s ıkıntı veren, veyahut hizme-
tinden çekilen pek çok adamlar ın tokat yemeleri gibi, bu sene, bu memleke-
tin etraf ında umumî bir tarzda Risale-i Nur’un inti şarına s ıkıntı verip şimdiki 
bir nevi tevakkuf devresi vermek hatas ıyla, şimdiki umumî s ıkıntının bir sebe-
bi olduğunu göstermesidir.
f
Sûre-i 2ِ﴾óْāَđْĤ﴿وَا’ın Dağ Meyvesi Nam ındaki 
Nüktesine Bir Hâ şiyedir
3َאتِéِĤَّאāĤا’ deki (ت )âhirdeki “tâ”lar, ekseriyetçe vakfa rast gelmesiyle, 
cifirce (ـİ) say ılabilir. Bu noktada 4َّźإِ beraberdir. (1358) bu zaman ımızı gös-
terir. Ve telâffuzca ( ـİ) okunmad ığından (ت )kalabilir. Bu noktadan şedde-
ler say ılmazsa ve َّźإِ beraber de ğil iki yüz küsur sene zamana kadar iman ve 
amel-i sâlihle beraber bir tâife-i azîme, hasâret-i azîmeye kar şı mücâhedeye 
devam edece ğine işaret edip, Fâtiha’n ın âhirinde 5ْħِıْĻَĥَĐ َÛْĩَđْĬأَ َīĺِñَّĤا َاطَóِĀ 
bin beş yüz k ırk yedi veya bin be ş yüz yetmi ş yedi gösterdi ği zamana; hem
8[ِه۪óْĨَÉِÖ ُّٰųا َĹِÜَאْĺ َĵّٰÝَè] ، 7[ِّěَéْĤا ĵَĥَĐ َīĺِóِİَאČ] ، 6[ĹِÝَّĨأُ ْīِĨ ٌÙَęَאئِĈ َالُõَÜ َź]
1 “Ancak iman edip, (imanlar ı istikametinde sa ğlam, yerinde, do ğru ve ıslaha yönelik i şler yapanlar) 
müstesna”
2 “Yemin olsun asra (hâdiselerle yüklü zamana, bilhassa onun son parças ına)…” (Asr sûresi, 103/1)
3 “Sağlam, yerinde, do ğru ve ıslaha yönelik i şler”
4 “Ancak”
5 “Nimet ve lütfuna mazhar ettiklerinin yoluna ilet.” (Fâtiha sûresi, 1/7)
6 “Ümmetimden bir topluluk...”
7 “…hak üzerinde galip olacakt ır.”
8 “[Ümmetimden bir topluluk] Allah’ ın emri gelinceye kadar (yani k ıyametin kopmas ına kadar) [hak 
üzerinde galip olacakt ır].” Buhârî, menâk ıb 28, i’tisam  10, tevhîd  29; Müslim, imâre  171; Tirmizî,  
fiten 51.YİRMİ YEDİNCİ MEKTUP’TAN MÜH İM PARÇALAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------   45
Birinci cümle,  bin beş yüz makam ıyla âhirzamanda bir tâife-i mücâhi-
dînin son zamanlar ına; ve ikinci cümle,  bin beş yüz alt ı makam ıyla, galiba-
ne mücâhedenin tarihine; ve üçüncü cümle,  bin beş yüz k ırk beş makam ıyla, 
pek az bir farkla hem Fâtiha’n ın, hem 1ِóْāَđْĤوَا sûresi’nin iki cümlesinin gaybî 
işaretlerine i şaret edip, tevafuk eder. Demek, bu hadis-i şerifin üç cümlesin-
den her birisi, bin be ş yüz tarihine ve mücâhedenin ne kadar devam edece ği-
ne dair işaretlerine, aynen bu 2َאتِéِĤَّאāĤا اĳُĥِĩَĐوَ اĳُĭَĨاٰ َīĺِñَّĤاَ– şedde say ılmaz-
sa– bin be ş yüz altm ış bir makam ıyla…
Hem 3ِóْ×َّāĤِאÖ ْاĳَĀَاĳَÜوَ ِّěَéْĤِאÖ ْاĳَĀَاĳَÜوَ– şedde say ılır fakat 4ِóْ×َّāĤِאÖ ’da lâm-
dır– bin beş yüz altm ış makam ıyla iştirak edip, o tâife-i azîmenin mücahedat-
lar ı ne kadar devam edece ğini mana-y ı işarî ve cifrî ile gösterirler. Ve Fâtiha 
ve hadisin irâe ettikleri tarihe, makam- ı ebcedleriyle takarrüp edip, farkl ı bir 
derece tevafuk ederler ve manalar ıyla da tam tetabuk ederek, parlak bir le-
m’a-y ı i’câz- ı gaybiyeyi gösteriyorlar.
f
Birdenbire Kalbe Gelen Bir Nükte-i İ’câziyedir.
Kur’ân’a ait en cüz’î, en küçük bir nüktenin de k ıymeti büyük oldu ğun-
dan, İşârât- ı Kur’âniye’nin bu zaman ımıza temas eden küçük bir şuâ ı, bu-
gün, Sûre-i ِ﴾óْāَđْĤ﴿وَا nükte-i i’câziyesi münasebetiyle, Sûre-i Fîl’den, mana-
yı işârî tabakas ından, tevafuk düsturuna istinaden bir nüktesini beyan etmem 
ihtar edildi. Şöyle ki:
Sûre-i 5َ﴾ėْĻכَ َóَÜ ْħَĤ﴿أَ meşhur ve tarihî bir hâdise-i cüz’iyeyi beyanla küllî 
ve her as ırda efrad ı bulunan o gibi ve ona benzeyen hâdiseleri ihtar ve taba-
kat- ı işariyeden her tabakaya göre bir manay ı ifade etmek, umum as ırlarda, 
umum nev-i be şerle konu şan Kur’ân- ı Mu’cizü’l-Beyan’ ın belâgat ının mukte-
zas ı olmas ından, bu kudsî sûre, bu asr ımıza da bak ıyor, ders veriyor. Fenalar ı 
tokatl ıyor. Manay ı işârî tabakas ında bu asr ın en büyük hâdisesini haber 
1 “Yemin olsun asra (hâdiselerle yüklü zamana, bilhassa onun son parças ına)…” (Asr sûresi, 103/1)
2 “İman edip, imanlar ı istikametinde sa ğlam, yerinde, do ğru ve ıslaha yönelik i şler yapanlar.”
3 “Birbirlerine hakk ı ve sabr ı tavsiye edenler…” (Asr sûresi, 103/3)
4 “Sabr ı (tavsiye edenler)”
5 “(Gözünle) görmü ş gibi bilmez misin, (Rabbin fillerle gelen o orduya) nas ıl davrand ı?” (Fil sûresi, 
105/1)46  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
vermekle beraber, dünyay ı her cihetle dine tercih etmek ve dalâlette gitmenin 
cezas ı olarak –cifir ve hesab- ı ebced ile– “üç cümle”si, ayn ı hâdisenin zama-
nına tetabuk edip i şaret ediyor.
Birinci cümlesi : Kâbe-i Muazzama’ya hücum eden Ebrehe askerleri-
nin başlar ına ebâbil tayyareleriyle semâvî bombalar ya ğdırmas ını ifade eden  
1َאرَةٍåِéِÖ ْħِıĻِĨْóَÜ cümle-i kudsiyesi, bin üç yüz elli dokuz edip, dünyay ı dine ter-
cih eden ve nev-i be şeri yoldan ç ıkaran medeniyetçilerin ba şlar ına semâvî 
bombalar ve ta şlar ı yağdırmas ına tevafukla i şaret ediyor.
İkinci cümle : 2ٍģĻِĥْąَÜ ĹِĘ ْħُİَïْĻכَ ْģَđْåَĺ ْħَĤأَ kelime-i kudsiyesi, eski zaman 
hâdisesindeki Kâbe’nin nurunu söndürmek için, hilelerle hücum edenlerin 
kendileri yokluk, zulümat dalâletinde aksülâmelle aleyhlerine dönmesiyle to-kat yedikleri gibi; bu asr ın aynen hilelerle, desiselerle, zulümlerle edyân- ı se-
mâviye kâbesini, k ıblegâh ını dalâlet hesab ına tahribe çal ışan cebbâr; ma ğrur 
ehl-i dalâletin tadlil ve idlâllerine semâvî bombalar tokad ıyla cezalanmas ına, 
ayn ı tarihî 
3ٍģĻِĥْąَÜ ĹِĘ kelime-i kudsiyesi bin üç yüz altm ış makam- ı cifrîsiyle 
tevafuk edip i şaret ediyor.
Üçüncüsü : 4ِģĻِęْĤا َאبِéْĀَÉِÖ ُّכَÖرَ َģَđَĘ َėْĻכَ َóَÜ ْħَĤأَ cümle-i kudsiyesi, Resûl-i 
Ekrem’e (aleyhissalâtü vesselâm)  hitâben, “Senin mübârek vatan ın ve k ıblegâ-
hın olan Mekke-i Mükerreme’yi ve Kâbe-i Muazzama’y ı hârikulâde bir suret-
te düşmanlar ından kurtarmas ını ve o düşmanlar ın nas ıl bir tokat yediklerini 
görmüyor musun?” diye mana-y ı sarîhiyle ifade etti ği gibi; bu asra dahi hitap 
eden o cümle-i kudsiye, mana-y ı işârîsiyle der ki: “Senin dinin ve İslâmiyet’in 
ve Kur’ân’ ın ve ehl-i hak ve hakikatin cebbâr dü şmanlar ı olan dünya-perest 
ve dünyan ın menfaati için mukaddesat ı çiğneyen o ashab- ı dünyaya Senin 
Rabbin nas ıl tokatlarla cezalar ını verdiğini görmüyor musun? Gör, bak!” di-
ye mana-y ı işârîsiyle bu cümle aynen makam- ı cifrîsiyle tam bin üç yüz el-
li dokuz (1359) tarihiyle, aynen âfât- ı semâvî nev’inde semâvî tokatlarla, 
“İslâmiyet’e ihânet cezas ı olarak...” diye mana-y ı işârî ifade ediyor. Yaln ız
1 “Onlar ı taşlarla vuruyorlard ı.” (Fil sûresi, 105/4)
2 “Boşa ç ıkarmad ı m ı onlar ın hile ve düzenlerini?” (Fil sûresi, 105/2)
3 “Boşa (ç ıkarmad ı m ı)?”
4 “(Gözünle) görmü ş gibi bilmez misin, Rabbin fillerle gelen o orduya nas ıl davrand ı?” (Fil sûresi, 
105/1)YİRMİ YEDİNCİ MEKTUP’TAN MÜH İM PARÇALAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------   47
1ِģĻِęْĤا َאبِéْĀأَ yerinde 2َאĻْĬُّïĤا َאبِéْĀأَ gelir. Fil kalkar, dünya gelir.3(Hâşiye)
Tahlil : 4َאرَةٍåِéِÖ ْħِıĻِĨْóَÜ : İki (ت )sekiz yüz; iki ( ر )dört yüz, iki ( م )bir (ب )
bir (ح )bir (ي )yüz; tenvin vak ıf olmad ığından (ن’)dur, elli; bir ( ه )bir (ج )bir 
(medde elif) dokuz; mecmuu bin üç yüz elli dokuz.
5ٍģĻِĥْąَÜ ĹِĘ : (ض )sekiz yüz, ( ف )seksen, (ت )dört yüz, iki ( ي )yirmi, iki (ل )
altm ış, tenvin vakfa rast gelmi ş, say ılmaz; yekûnu bin üç yüz altm ış.
6ِģĻِęْĤا َאبِéْĀَÉِÖ ُّכَÖرَ َģَđَĘ َėْĻכَ َóَÜ ْħَĤأَ : İki (ر )bir (ت )sekiz yüz; iki ( ف )iki 
(ك )iki yüz; iki ( ل )bir (م )yüz; bir (ع )bir (ص )yüz altm ış; dört (ب )üç (ا )bir 
(ي )bir (ح )yirmi dokuz; 7ِģĻِęْĤاَ yerine gelen 8َאĻْĬُّïĤاَ’ daki iki (د )bir (ا )dokuz; bir 
(ن )elli; bir (ي )on, bir (ا )bir. Bu yekûn bin üç yüz elli dokuz, e ğer okunma-
yan (ا )say ılmazsa bin üç yüz elli sekiz eder. Hem Arabî, hem Rumî tarihiyle 
bu semâvî tokatlar ın ayr ı ayr ı çeşitlerinin zamanlar ına tevafuk ile parmak ba-
sıyor.9(Hâşiye-2)
f
1 “Fillerle gelen o ordu.”
2 “Dünya ordusu”
3 (Hâşiye) Bu “Fil” lafz ı kalkmas ının s ırrı, eski zamanda, deh şetli fil-i Mahmudî azametine, 
heybetine dayanm ış, hücum etmi şler. Şimdi ise, dünya servetine ve mal ına ve o servet-
le filolar te şkil edip, hatta, k ırk milyon bir millet, o fil gibi filolarla dört yüz milyonu esaret 
alt ına alm ış. Ve Avrupa medeniyetçileri, medeniyetin mehasiniyle, iyilikleriyle, menfaat-
leriyle de ğil, belki medeniyetin seyyiat ıyla ve sefâhetiyle ve dinsizli ğiyle üç yüz elli milyon 
müslümanlar ın her tarafta hâkimiyetlerini imha edip, istibdad ına serfüru etmi ş ve bu musi-
bet-i semâviyeye sebebiyet vermi ş. Ve dünya-perest, gaddar zâlimler, zulümlerine ceza 
olarak tokatlar gelmeye; ve fakir ve mâsumlar ve mazlumlara, fâni mallar ını ve hayatlar ı-
nı âhiretlerine çevirmek ve k ıymettar eylemek ve dünyadaki günahlar ına keffaretü’z-zünûb 
etmeye kader-i ilâhîye fetva verdiler. Ben, bir buçuk senedir dünya-perestlerin bu musibet-te vaziyetlerini ve sefâhetlerini ve Harb-i Umumî sayfalar ını kat’iyen bilmiyorum. Fakat iki 
sene evvelki vaziyetleri, bu sûre-i kudsiyenin mânâ-y ı işarî tabakas ından gelen tokatlar tam 
tam ına onlar ın başlar ına iniyorlar. Ve sûrenin bir mâna-y ı işarîsini tam tefsir ediyor.
4 “Onlar ı taşlarla vuruyorlard ı.”
5 “Boşa (ç ıkarmad ı m ı)?”
6 “(Gözünle) görmü ş gibi bilmez misin, Rabbin fillerle gelen o orduya nas ıl davrand ı?”
7 “Fil.”
8 “Dünya.”
9 (Hâşiye-2) Evet, bu tokattan, pür şer beşer şirkten şükre girmezse ve Kur’ân’a tarziye vermez-
se, melâike elleriyle de ahcâr- ı semâviye ba şlar ına yağacağını bu sûre bir mâna-y ı işarî ile 
tehdit ediyor.
 Kardeşiniz 
Said Nursî48  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Küçük Hüsrev Feyzi’nin bir istihrac ıdır.
Otuz üçüncü âyetten Hâf ız Ali’nin istihrac ının bir zeyli ve lâhikas ıdır.
Sûre-i Zümer’de 1۪įِّÖرَ ْīِĨ رٍĳُĬ ĵٰĥَĐ َĳُıَĘ َمِŻْøِْŹِـĤ ْرَهُïَĀ ُّٰųا َحَóَü ْīَĩَĘأَ âyet-i 
azîmenin mana-y ı sarihinden ba şka, bir mana-y ı işârî tabakas ının külliyetin-
de dâhil bir ferdi Risale-i Nur ve tercüman ı olduğuna kuvvetli bir delil bul-
dum. Çünkü 2َĳُıَĘ َمِŻْøِْŹِـĤ ْرَهُïَĀ ُّٰųا َحَóَü ْīَĩَĘأَ cümlesi, hesab- ı cifrî ve ebcedî 
ve riyâzî ile bin üç yüz yirmi dokuz veya sekiz eder. Demek 3ْīَĨ külliyetinde 
ve 4َĳُıَĘ işaretinde dâhil ve medar- ı nazar bir fert, in şirah- ı sad ır5(Hâşiye) nuruy-
la başka bir hâlete girip eski s ıkıntıdan kurtulup nuranî bir mesle ğe giren bir 
şahs ı, eski ve yeni Harb-i Umumî’nin gelmeye haz ırlanmalar ı olan o deh şetli 
tarihe ve o ferdin vaziyetine remzen bakar.
6۪įِّÖرَ ْīِĨ رٍĳُĬ ĵٰĥَĐ َĳُıَĘ ’deki 7۪įِّÖرَ ْīِĨ رٍĳُĬ kelimesi, Risale-i Nur ismine ve 
manas ına hem cifri, hem sureti, hem manas ı tevafuk etti ği gibi, َحَóَü ْīَĩَĘأَ 
َĳُıَĘ َمِŻْøِْŹِـĤ ْرَهُïَĀ ُّٰųا cümlesinin de makam- ı cifrîsi gösterdi ği tarihte Risale-i 
Nur’un tercüman ı olan Üstad ımın –tahkikat ımla– aynen vaziyetine tevafuk 
ediyor.
Çünkü o zamanda Harb-i Umumî’nin mebdelerinde Üstad ım, eski âde-
tini ve sâir ulûm-u felsefeyi ve ulûm-u âliyeyi b ırak ıp tam bir in şirah- ı sad ırla 
Risale-i Nur’un fâtihas ı ve birinci mertebesi olan İşârâtü’l-i’câz tefsirine ba şla-
yıp, bütün himmetini, efkâr ını Kur’ân’a sarfetmeye ba şlad ığına tevafuku kavî 
bir emaredir ki bu as ırda o küllî mana-y ı işârîde medar- ı nazar bir fert, Risale-i 
Nur’un tercüman ı ve şakirtlerinin şahs- ı mânevîsini temsil eden mümessilidir.
Evet, madem Kur’ân- ı Mu’cizü’l-Beyan her as ırda her ferde hitap eder bir 
ilm-i muhit ve bir irade-i şâmileyle her şeye bakabilir.
1 “Allah’ ın, göğsünü İslâm’a açmas ı sebebiyle, Rabbi taraf ından nûra kavu şan kimse…” (Zümer sûresi, 
39/22)
2 “Allah’ ın, göğsünü İslâm’a açmas ı sebebiyle, (Rabbi taraf ından nûra kavu şan) kimse…”
3 “O kimse”
4 “Ve O…”
5 (Hâşiye) Bu şerh-i sadra münasebettar bir tevafuktur ki Üstad ımdan anlad ım. Yirmi be ş sene-
dir daima ve en mühim bir duas ı َمِŻْøِْŸوَا َאنِĩĺِْŹِĤ ْرِيïَĀ َحْóْüا َّħُıّٰĥĤاَ“ Allah’ ım, göğsümü 
îmâna ve İslâma aç” münâcât ı olmuş.
6 “Rabbi taraf ından nûra kavu şan kimse…”
7 “Rabbi taraf ından bir nûr.”YİRMİ YEDİNCİ MEKTUP’TAN MÜH İM PARÇALAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------   49
Ve madem ulemâ-y ı İslâm’ ın ittifak ıyla, âyetlerin mana-y ı sarîhinden ba ş-
ka işarî ve remzî ve z ımnî müteaddit tabakalar ında manalar ı vard ır.
Ve madem 1اĳُĭَĨاٰ َīĺِñَّĤا َאıُّĺأَ אƯĺ gibi hitaplarda, her as ır gibi, bu as ırdaki ehl-i 
iman, Asr- ı Saadet’teki müminler gibi dâhildir.
Ve madem İslâmiyet noktas ında bu as ır, gayet ehemmiyetli ve deh şetli-
dir. Kur’ân ve Hadis, ihbar- ı gaybîyle, ehl-i iman ı onun fitnesinden sak ınmak 
için şiddetle haber vermi ş.
Ve madem hesab- ı cifrî ve ebcedî ve riyâzî eskiden beri sa ğlam bir düs-
turdur ve kuvvetli bir emare olabilir.
Ve madem Risale-i Nur ve tercüman ı ve şakirtleri iman ve Kur’ân hizme-
tinde parlak ve tesirli vazifeleri gayet ehemmiyet kesbetmi ştir.
Ve madem bu büyük âyet, hesab- ı cifirle bu asra ve iki Harb-i Umumî’ye 
bakar; eski harbin patlamas ına ve Risale-i Nur’un zuhuruna tevafuk etti ği gi-
bi mânen de gösterir.
Elbette mezkûr hakikatlere ve kuvvetli karinelere binâen, bilâ-tereddüt 
hükmederiz ki Risale-i Nur’un şahs- ı mânevîsi ve tercüman ı, bu âyet-i azîme-
nin mana-y ı işârî tabakas ının külliyetinde dâhil ve medar- ı nazar bir ferdidir 
ve bu âyet ona i şaret eder ve mana-y ı remziyle ondan da haber verir ve ih-
bar- ı gayb nev’inden bir lem’a-y ı i’câziyeyi gösterir denilebilir ve deriz.
Tahlil : Bir ش , iki ر yedi yüz; ل ن م ف iki yüz; ا ـİ د ص yüz; م س yüz; 
ism-i Celâl altm ış yedi; iki ل altm ış; 2َĳُıَĘ doksan bir; 3َمِŻْøِْŹِĤ ’de iki veya 
üç ا iki veya üç; ح sekiz; 4۪įِّÖرَ ْīِĨ رٍĳُĬ – “Risale-i Nur”.. her ikisinde 5رٍĳُĬ var. 
Risalede ر ,6۪įِّÖرَ’ deki ر’ ya mukabildir. E ğer رٍĳُĬ ’deki tenvin say ılsa 7رِĳُّĭĤاَ’ da 
dahi şeddeli ن say ılır yine ittihad ederler. رٍĳُĬ ’dan başka 8۪įِّÖرَ ْīِĨ doksan yedi 
1 “Ey iman edenler!” ( Bakara sûresi, 2/104, 153, 172, 178, 183, 208, 254, 264, 267, 278, 282; Âl-i 
İmran sûresi, 3/100, 102, 118, 130, 149, 156, 200; Nisâ sûresi, 4/19, 29, 43, 59, 71, 94, 135, 136, 
144; …)
2 “Ve O..”
3 “İslâm’a..”
4 “Rabbi taraf ından bir nûr.”
5 “Nur.”
6 “Onun Rabbi..”
7 “Nur.”
8 “Rabbi taraf ından.”50  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
ederek Risale-i Nur’da kalan ـİ ل س iki ا dahi doksan yedi ederek tam tefa-
vuk eder. Türkçe telaffuzda Risale-i Nur hemzeyle okunmas ı zarar vermez.
Sûre-i Mâide’nin on be şinci ve on alt ınc ı âyeti َאبٌÝوَכِ رٌĳُĬ ِّٰųا َīِĨ ْħאءَכُƯä ْïَĜ 
1ُّٰųا ِįِÖ ِيïْıَĺٌ۝īĻِ×ُĨ ve Sûre-i Nisâ’n ın âhirinde ْīِĨ َאنٌİْóُÖ ْħאءَכُƯä ْïَĜ َّאسُĭĤا َאıُّĺأَ אƯĺ 
2ًאĭĻِ×ُĨ رًاĳُĬ ْħْכُĻَĤإِ אƯĭْĤَõْĬوَأَ ْħِّכُÖرَ âyeti gibi, Risale-i Nur’a –mana ve cifir cihetiyle– 
mana-y ı işârî efrad ından oldu ğuna kuvvetli bir karine buldum.
İkinci âyet olan Sûre-i Nisâ âyeti3, Birinci Şuâ olan İşârât- ı Kur’âniye’de, 
Üstad ım işaretini beyan etmi ş. Birinci âyet olan Sûre-i Mâide’nin on be şinci 
âyeti hem bunun i şaretini teyid ediyor, hem de 4ُّٰųا َحَóَü ْīَĩَĘأَ âyetinin i şare-
tini tasdik ediyor.
Evet, bu as ırda mana-y ı işârî tabakas ından tam bu âyetin kudsî mefhu-
muna bir fert, Risale-i Nur oldu ğuna, kim insafla baksa tasdik edecek.
Madem Risale-i Nur bir ferdi oldu ğuna mânevî münasebet kavîdir.
Madem bu âyetin makam- ı cifrîsi bin üç yüz altm ış alt ıdır; eğer meddeler 
ve okunmayan hemzeler say ılmazsa altm ış ikidir.
Ve madem Risale-i Nur, Kur’ân- ı Mübîn’in nurunu ve hidayetini ne şre-
den bir kitab- ı mübîndir.
Ve madem zâhiren ondan daha ileri o vazifeyi a ğır şerâit alt ında yapan-
lar ı görmüyoruz.
Ve madem âyetler, sâir kelamlar gibi cüz’î bir manaya münhas ır ola-
maz.
Ve madem delâlet-i z ımnî ve işârîyle kaideten mefhum-u kelâmda dâhil 
oluyor.
Ve madem Necmeddin-i Kübrâ ve Muhyiddin-i Arabî (radiyallâhu anhumâ)  
gibi pek çok ehl-i velâyet mana-y ı zâhirîden ba şka bât ınî ve işârî manalarla 
1 “Evet, hiç şüphesiz size Allah’tan bir Nur ve kendisi apaç ık olduğu gibi, her gerçe ği de aç ıklayan bir 
Kitap (Kur’ân) gelmi ş bulunuyor. Allah, o Nur ve Kitap vas ıtas ıyla, (r ızas ını talep eden ve r ızas ı istika-
metinde davrananlar ı huzur, kurtulu ş ve emniyet yollar ına) iletir.” (Mâide sûresi, 5/15-16)
2 “Ey insanlar! Hiç şüphesiz Rabbinizden size kesin bir Delil geldi ve size her şeyi olduğu gibi apayd ınlık 
gösteren ve yolunuzu ayd ınlatan parlak bir Nur indirdik.” (Nisâ sûresi, 4/174)
3 Nisâ sûresi, 4/162. 
4 “Allah’ ın, göğsünü İslâm’a açmas ı sebebiyle, (Rabbi taraf ından nûra kavu şan) kimse…” (Zümer sûresi, 
39/22)YİRMİ YEDİNCİ MEKTUP’TAN MÜH İM PARÇALAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------   51
ekser âyât ı tefsir etmi şler; hatta tefsirlerinde “Mûsâ (aleyhisselâm)  ve Firavundan 
murad, kalb ve nefistir” dedikleri hâlde, ümmet onlara ili şmemiş; büyük ule-
mâdan çoklar ı onlar ı tasdik etmi şler.
Elbette, âyetin delâlet-i z ımniyeyle Risale-i Nur’a kuvvetli karinelerle i şa-
reti kat’îdir; şüphe edilmemek gerektir.
Tahlil : 1ْħאءَכُƯä ْïَĜ yüz altm ış dokuz, 2ِّٰųا َīِĨ yüz elli yedi, 3رٌĳُĬ tenvin ile be-
raber üç yüz alt ı 4ٌīĻِ×ُĨ َאبٌÝوَכِ tenvinlerle beraber alt ı yüz otuz bir; 5ُّٰųا ِįِÖ ِيïْıَĺ 
yüz üç; yekûnu bin üç yüz altm ış alt ı, eğer meddeler ve okunmayan hemze-
ler say ılmazlarsa, bu seneki Muharrem tarihine, yani bin üç yüz altm ış ikiye 
tamam tevafuk eder. E ğer 6ٌīĻِ×ُĨ ’deki tenvinde vakfedilse, bin üç yüz on alt ı-
dır ki hem Risale-i Nur’un mukaddemat ına, hem tenvin ile tekemmülüne ve 
Birinci Şuâ’da beyan edildi ği gibi, çok âyât ın ehemmiyetle gösterdikleri ayn ı 
meşhur tarihe tevafuk eder.
f
7ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
Ben, senin içtihad ında hata var diyenlere ve isbat edenlere te şekkür edip 
ruh u canla minnettar ım. Fakat, şimdiye kadar o içtihad ımı tamam ıyla kana-
atle tam tasdik edenler, binler ehl-i iman ve onlardan çoklar ı ehl-i ilim tasdik 
ettikleri ve ben de deh şetli bir zamanda kudsî bir teselliye muhtaç oldu ğum 
bir hengâmda, s ırf ehl-i iman ın iman ını Risale-i Nur ile muhafaza niyet-i hâ-
lisesiyle ve Necmeddin-i Kübrâ, Muhiddin-i Arabî gibi binler ehl-i i şârât gibi 
cifrî ve riyâzî hesab ıyla beyan edilen bir müjde-i i şariye-i Kur’âniye’yi kendi-
ne gelen bir kanaat-i tamme ile, hem mahrem tutulmak şart ıyla beyan etti ğim 
ve o içtihad ımda en muannid dinsizlere de isbat etmeye haz ırım dediğim hal-
de beni g ıybet etmek, dünyada buna hangi mezheple fetva verilebilir, han-
gi fetvay ı buluyorlar? Ben her şeyden vazgeçerim, fakat adalet-i ilâhiyenin 
1 “Evet, hiç şüphesiz size (Allah’tan bir Nur ve kendisi apaç ık olduğu gibi, her gerçe ği de aç ıklayan bir 
Kitap) gelmi ş bulunuyor.”
2 “Allah’tan.”
3 “Nur” 
4 “Kendisi apaç ık olduğu gibi, her gerçe ği de aç ıklayan bir Kitap (Kur’ân)”
5 “O Nur ve Kitap vas ıtas ıyla, (r ızas ını talep eden ve r ızas ı istikametinde davrananlar ı huzur, kurtulu ş ve 
emniyet yollar ına) iletir.”
6 “Apaç ık olduğu gibi, her gerçe ği de aç ıklayan.”
7 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla.52  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
huzurunda bu deh şetli g ıybete kar şı hakk ımı helal etmem. Titresin! 
Bütün sâdât ın ceddi olan Fahr-i Âlem’in  (aleyhissalâtü vesselâm)  sünnet-i seniy-
yesini muhafaza için hayat ını ve her şeyini feda eden bir mazlumun şek-
vâs ı, elbette cevaps ız kalmayacak.
İllâ bir şart ile helâl edebilirim ki: Bu Ramazan- ı Şerifte bana ve hâlis 
kardeşlerime verdi ği endişe ve telâşı, hakperestlik damar ıyla, büyüklere lây ık 
ulüvv-ü cenapla, enâniyet-i taassubkârânesini hakikate ve insafa feda edip tâmire çal ışmas ıdır; müşfik ve muns ıf bir hoca tavr ıyla, kusurumuz varsa bize 
lütufkârâne ihtar ve ikazd ır. Cenâb- ı Hak, Settârü’l-uyûb’dur; hasenât seyyi-
âta mukabil gelse, affeder. İman hizmetinde yüz binler insan ın iman ını tahki-
kî yapmak hasenesine kar şı benim gibi bir bîçârenin hüsn-ü niyetle, kuvvetli 
emarelerle inâyet-i ilâhiyeden tasavvur etti ği bir müjde-i Kur’âniye’nin tefeh-
hümünde bir yanl ış, belki yüz yanl ış varsa da o hasenâta kar şı gelemez, setr-i 
uyûb perdesini y ırtamaz. Her neyse...
Bu mesele yaln ız şahs ıma taalluk etseydi, ben cidden nefs-i emmaremi 
tam k ırmak için ona minnettar olurdum. Mesle ğimiz, bu zamanda hakka hiz-
met, bütün bütün terk-i enâniyetle olabilece ğini kat’î kanaatimiz oldu ğu gibi, 
yirmi senedir nefs-i emmarem ister istemez o mesle ğe itaate mecbur olmu ş. 
Risale-i Nur ve mukaddematlar ı, buna bir hüccet-i kat ıad ır. Fakat garaz ve 
inat ve bir nevi taassub-u meslekiyeyi ihsas eden ve esrar- ı
 mestûreyi i şaa su-
retinde gelen itiraz ve ay ıplara karşı Eski Said lisan ıyla derim:
İşte meydan! En mutaass ıp ulemâdan ve en büyük velîden tut, tâ en din-
siz filozoflara ve müdakkik hükemâlara, Risale-i Nur’daki dâvâlar ı isbat etme-
ye haz ırım ve hem de isbat etmi şim ki, benim mahv ıma ve idam ıma müte-
madiyen çal ışan z ınd ık filozoflar ve mülhidler, o dâvâlar ı cerh edemiyorlar ve 
edememi şler.
Hem bütün hayat ımda delilsiz dâvâlar ı zikretmedi ğim, sizin gibi eski ve 
yeni arkada şlar ım biliyorlar. Bâhusus, Kur’ân- ı Mu’cizü’l-Beyan’dan ald ığım 
bir kuvvetle Avrupa filozoflar ına Risale-i Nur meydan okur. Risale-i Nur bu 
zamanda medar- ı nazar bir hâdise-i Kur’âniye oldu ğundan, bir-iki i şaret de-
ğil, belki benimle beraber Risale-i Nur şâkirtleri taraf ından istihraç edilen be ş 
risalede yaz ılan işaretler, bir cihette bine yakla şıyor. Bin incecik saçlar dahi 
toplansa kuvvetli bir ip oldu ğu gibi, sarahate yak ın bir delâlet oluyor. Vahdet-i 
mesele cihetiyle o i şaretler birbirine kuvvet verir. Baz ı işârât ı zay ıf görmekle 
onu inkâr etmek, insafa, hakperestli ğe muvâf ık olamaz. İnkâr eden mâzur YİRMİ YEDİNCİ MEKTUP’TAN MÜH İM PARÇALAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------   53
olamaz. Hususan lüzumsuz ve zararl ı ve müfritane bir g ıybet olsa, bu zaman-
da ehl-i ilim ortas ında ehl-i hakikati a ğlatt ıracak bir hâdise-i elîmedir.
f
1ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
Kardeşlerim,
Kur’ân’ ın birtek âyetinin birtek i şareti, ihbar- ı gayb nev’inden bir lem’a-y ı 
i’câziyeyi tevafuk suretiyle gösterdi ğini mânevî bir ihtarla gördüm.
2ًאÝْĻَĨ ِįĻِìأَ َħْéَĤ َģْכُÉَĺ أَنْ ْħُכُïَèأَ ُّÕِéُĺأَ bu âyet-i kerîmenin makam- ı cifrîsi, 
şedde ve tenvin say ılmazsa, bin üç yüz elli bir; 3ًאÝْĻَĨ ’in asl ı 4ًאÝِّĻَĨ olmas ından 
bin üç yüz altm ış bir ederek; bu tarihte, umûr-u azîmeden bir deh şetli g ıybeti, 
bu âyetin mana-y ı işârî külliyetinde dâhil ediyor. Umûr-u azîmeden böyle bir 
acîb g ıybet ayn ı tarihte, ayn ı senede vukua geldi. Şöyle ki:
On sekiz sene müddetinde sünnet-i seniyyeyi muhafaza için ba şına şapka 
koymad ığından, on sekiz senedir haps-i münferit hükmünde ihtilâttan men 
ve yaln ız bir odada hayat ını geçirmeye mecbur edilen ve hususî ibadetgâh ın-
da ezan- ı Muhammedî okuyup 5
ُóَ×أَכْ ُّٰųاَ dediğinden ve 6ُّٰųا َّźإِ َįٰĤإِ Ưź hakika-
tini güne ş gibi gösterdi ğinden, yüz arkada şıyla taht- ı tevkife al ınan ve mah-
kûm edilen bir adam ı, yüzer emare ve karinelere istinaden inâyet-i ilâhiye-
den geldi ğine kat’î bir kanaatle i şârât- ı Kur’âniye’den bir müjdeyi hem kendi-
ne, hem musibetzede arkada şlar ına bir teselli niyetiyle beyan etti ği için, onu 
gıybet ve galiz tabiratla te şhir etmek ve onun dersleriyle imanlar ını kurtaran, 
mâsum şakirtlerini ondan tenfir edip şüpheler vermek; güya ortal ıkta medar- ı 
inkâr hiçbir şey yok ve hiçbir münkerat ı ve cinâyeti görmüyor gibi, yaln ız o 
bîçârenin mevhum bir hatas ını, sekiz senede seksen müdakkiklerin nazar ın-
da saklanan ve sathî ve inâdî nazar ına göre, bir içtihadî yanl ışını görüyor zan-
nıyla galiz tabirler ile zemmetmek, elbette bu as ırda, bu memlekette Kur’ân- ı 
Mu’cizü’l-Beyan’ ın kasten i şaretine medar olabilir azîm bir hâdisedir. Bence, 
1 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla.
2 “Hiç sizden biriniz ölmü ş kardeşinin cesedini di şlemekten ho şlan ır m ı?” ( Hucurât sûresi, 49/12)
3 “Ölü.”
4 “Ölü.”
5 Sadece büyüklükte de ğil hiçbir konuda e şi ve benzeri olmayan, ba şka bir şey Kendisiyle k ıyas bile 
edilemeyecek yegâne büyük, Allah’t ır.
6 “Allah’tan ba şka ilâh yoktur.” (Sâffât sûresi, 37/35 ; Muhammed sûresi, 47/19 )54  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Kur’ân’ ın, nas ıl ki her sûre ve bazen bir âyet ve bazen bir kelime bir mu’cize 
olur; öyle de bu âyetin tek bir i şareti, ihbar- ı gayb nev’inden bir lem’a-y ı i’-
câziyedir. Bu âyetin bu i şareti, bu as ırda, Risale-i Nur şakirtlerinin hakk ındaki 
gıybete bakt ığına üç emare var.
Birincisi : Birinci Şuâ olan İşârât- ı Kur’âniye risalesinde, Risale-i Nur’a ve 
tercüman ına da işaret eden be şinci âyet olan
1َّאسِĭĤا ĹِĘ ۪įِÖ Ĺِýْĩَĺ رًاĳُĬ ُįَĤ َאĭْĥَđَäوَ َאهُĭْĻَĻْèَÉَĘ ًאÝْĻَĨ כَאنَ ْīَĨأَوَ
gayet kuvvetli karinelerle 2ًאÝْĻَĨ kelime-i kudsiyesi cifir ve ebced hesab ıyla ve üç 
cihet manas ıyla Said Nursî’ye tevafuk etmesidir.
İkinci emare : 3ًאÝْĻَĨ ِįĻِìأَ َħْéَĤ َģْכُÉَĺ أَنْ ْħُכُïَèأَ ُّÕِéُĺأَ âyetin makam- ı cifrîsi ve 
riyâzîsi bin üç yüz altm ış bir etmesidir ki ayn ı tarihte o acîb hâdise oldu.
Üçüncü emare : İhtiyar ım haricinde, be ş vecihle zemmi zemmeden ve 
mu’cizane, g ıybetten alt ı cihetle zecreden ًאÝْĻَĨ ِįĻِìأَ َħْéَĤ َģْכُÉَĺ أَنْ ْħُכُïَèأَ ُّÕِéُĺأَ 
âyeti karşımda kendini gösterip temessül eyledi. Mânen “Bana bak!” dedi. 
Ben de bakt ım, birden tesbihat içinde gördüm ki bin üç yüz elli birden, tâ bin 
üç yüz altm ış bir tarihini gösterdi. Hâlimize bakt ım; perde alt ında elli birden, 
tâ altm ış bire kadar Risale-i Nur medet bekledi ği İstanbul âfâk ında, perde al-
tında bir nevi taarruz bulunmu ş ve altm ış birde birden patlamas ıdır.
Tahlil : ت dört yüz, خ alt ı yüz = bin; iki ى iki م yüz; iki ك iki ل yüz; üçün-
cü م , ن , ى yüz; د , ب , üç ح otuz; dördüncü ى on, beş ا bir ـİ ile beraber on; 
âhirdeki “tenvin” vakfen “elif” oldu ğu için, yekûnu bin üç yüz elli bir4(Hâşiye). 
ًאÝْĻَĨ asl ı “yâ-y ı müşeddede” oldu ğundan, bin üç yüz altm ış bir eder.
Said Nursî
f
1 “(Mânen) ölü iken (imanla) kendisini diriltti ğimiz ve kendisi için onunla insanlar aras ında yolunu hiç 
şaşırmadan rahatça hareket etti ği bir ışık var ettiğimiz kimse...” (En’âm sûresi, 6/122)
2 “Ölü.”
3 “Hiç sizden biriniz ölmü ş kardeşinin cesedini di şlemekten ho şlan ır m ı?” ( Hucurât sûresi, 49/12)
4 (Hâşiye) Bu âyet, bizi şiddetle g ıybetten men etti ğinden, bu hâdiseyi unutmal ıyız, medâr- ı 
gıybet etmemeliyiz. İnşaallah, daha tekerrür etmeyecek.YİRMİ YEDİNCİ MEKTUP’TAN MÜH İM PARÇALAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------   55
2ِه۪ïْĩَéِÖ ُçِّ×َùُĺ َّźإِ ْءٍĹَü ْīِĨ وَإِنْ ، 1ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
Bu âciz karde şiniz, hem o eski dost zâta, hem ehl-i dikkate ve sizlere be-
yan ediyorum ki:
Kur’ân- ı Mu’cizü’l-Beyan’ ın feyziyle, Yeni Said, hakâik-i imaniyeye 
dair o derece mant ıkça ve hakikatçe burhanlar zikrediyor ki; de ğil müs-
lüman ulemâs ı, belki en muannid Avrupa filozoflar ını da teslime mecbur 
ediyor ve etmektedir.
Amma, Risale-i Nur’un k ıymet ve ehemmiyetine i şarî ve remzî bir 
tarzda, Hazreti Ali (radiyallâhu anh)  ve Gavs- ı Âzam’ ın (kuddise sirruh)  ihbârâ-
tı nev’inden, Kur’ân- ı Mu’cizü’l-Beyan’ ın dahi bu zamanda bir mu’cize-i 
mânevîsi olan Risale-i Nur’a nazar- ı dikkati celbetmesine mana-y ı işârî 
tabakas ından rumuz ve imalar ı, i’câz ının şe’nindendir ve o lisan- ı gayb ın, 
belâgat- ı mu’cizekârânesinin muktezas ıdır.
Evet, Eski şehir Hapishânesinde, deh şetli bir zamanda ve kudsî bir te-
selliye pek çok muhtaç oldu ğumuz hengâmda, mânevî bir ihtarla, “Risale-i 
Nur’un makbuliyetine dair eski evliyalardan şahit getiriyorsun. Hâlbuki َźوَ 
3ٍīĻِ×ُĨ َאبٍÝכِ ĹِĘ َّźإِ ٍ÷ِÖَאĺ َźوَ ٍÕْĈرَ sırrıyla en ziyade bu meselede söz sahibi 
Kur’ând ır. Acaba, Risale-i Nur’u, Kur’ân kabul eder mi? Ona ne nazarla ba-
kıyor?” denildi. O acîb suâl kar şısında bulundum.
Ben de Kur’ân’dan istimdat eyledim. Birden, otuz üç âyetin mana-y ı sa-
rîhinin teferruat ı nev’indeki tabakattan, mana-y ı işârî tabakas ında ve o ma-
na-y ı işârî külliyetinde dâhil bir ferdi Risale-i Nur oldu ğunu ve duhulüne, me-
dar- ı imtiyaz ına bir kuvvetli karine bulunmas ını, bir saat zarf ında hissettim; ve 
bir k ısm ı, bir derece izah ve bir k ısm ını mücmelen gördüm. Kanaatimde hiç-
bir şek ve şüphe ve vehim ve vesvese kalmad ı. Ben de ehl-i iman ın iman ını, 
Risale-i Nur’la muhafaza niyetiyle  o kat’î kanaatimi yazd ım ve has karde ş-
lerime mahrem tutulmak şart ıyla verdim.
Ve o risalede, biz demiyoruz ki  “âyetin mana-y ı sarîhi budur;” tâ hoca-
lar 4
ٌóَčَĬ ِįĻِĘ desin. Hem dememi şiz ki “Mana-y ı işârînin külliyeti budur.”
1 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla.
2 “Hiçbir şey yoktur ki, O’nu hamd ile beraber tesbih (tenzih) ediyor bulunmas ın.” (İsrâ sûresi, 17/44)
3 “Yaş ve kuru hiçbir şey yoktur ki aç ık, net bir kitapta bulunmas ın.” (En’âm sûresi, 6/59 )
4 Mülâhaza dairesi aç ık (Herkesin kabul etti ği bir görü ş değil; tart ışılır..)56  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Belki diyoruz ki  mana-y ı sarîhinin taht ında müteaddit tabakalar var; bir 
tabakas ı da, mana-y ı işârî ve remzîdir. Ve o mana-y ı işârî de bir küllîdir; her 
asırda cüz’iyatlar ı var. Risale-i Nur dahi bu as ırda o mana-y ı işârî tabakas ının 
külliyetinden bir ferttir. Ve o ferdin kasten bir medar- ı nazar oldu ğuna ve ehem-
miyetli bir vazife görece ğine, eskiden beri ulemâ beyninde câri bir düstur-u 
cifrî ve riyâzî ile karineler, belki hüccetler gösterilmi şken, Kur’ân’ ın âyetine
veya sarahatine de ğil incitmek, belki i’câz ve belâgat ına hizmet ediyor. Bu 
nevi işârât- ı gaybiyeye itiraz edilmez. Ehl-i hakikatin, nihâyetsiz i şârât- ı 
Kur’âniye’den had ve hesaba gelmeyen istihracâtlar ını inkâr edemeyen, 
bunu da inkâr etmemeli ve edemez…
Amma, benim gibi ehemmiyetsiz bir adam ın elinde böyle ehemmiyet-
li bir eserin zuhur etmesini isti ğrab ve istib’ad edip itiraz eden zât, e ğer buğ-
day tanesi kadar çam çekirde ğinden da ğ gibi çam a ğac ını halk eylemek aza-
met ve kudret-i ilâhiyeye delil oldu ğunu düşünse, elbette bizim gibi acz-i mut-
lak, fakr- ı mutlakta ve böyle ihtiyac- ı şedit zaman ında böyle bir eserin zuhuru, 
“vüs’at-i rahmet-i ilâhiyeye delildir” demeye mecbur olur.
Ben, sizi ve mûterizleri Risale-i Nur’un şeref ve haysiyetiyle temin 
ediyorum ki bu i şaretler ve evliyan ın imal ı haberleri, remizleri beni dai-
ma şükre ve hamde ve kusurlar ımdan isti ğfara sevketmi ş. Hiçbir vakitte, 
hiçbir dakika, nefs-i emmareme medar- ı fahir ve gurur olacak bir enâni-
yet ve benlik vermedi ğini, size bu yirmi sene hayat ımın göz önünde te-
reşşuhat ıyla ispat ediyorum.
Evet, bu hakikatle berebar, insan kusurlardan, nisyandan, sehivden hâ-
li değil. Benim bilmedi ğim çok kusurlar ım var. Belki de fikrim kar ışmış, risa-
lelerde hatalar da olmu ş. Fakat, Kur’ân’ ın hurufât- ı kudsiyesinin yerine, be-
şerin tercümesini ikame perdesi alt ında, noksan huruflarla, yeni hat alt ında, 
tahrifkârâne, ehl-i dalâletin tevilât- ı fâsideleri âyât ın sarâhatini incitmelerine 
bakm ıyor gibi; bîçâre, mazlum bir adam ın, kardeşlerinin iman ını kuvvetle ş-
tirmek için, bir nükte-i i’câziyeyi beyan etti ği için, hizmet-i imaniyesine fütur 
verecek derecede itiraz, elbette de ğil öyle zâtlar, belki zerre miktar ı insaf ı bu-
lunan itiraz edemez.
Benim şahs ım için mucib-i hayrettir ki o itiraz eden zât, benim silsile-i 
ilimde en mühim üstad ım olan Şeyh Fehim’in (kuddise sirruh)  bir tilmizi ve en 
ziyade merbut oldu ğum İmam Rabbânî’nin (radiyallâhu anh)  bir talebesi oldu ğu 
hâlde, herkesten ziyade kusurlar ıma, eski kar ışık hayatlar ıma, taşkınlıklar ıma YİRMİ YEDİNCİ MEKTUP’TAN MÜH İM PARÇALAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------   57
bakmayarak bütün kuvvetiyle imdad ıma koşmak lâz ım iken, maatteessüf, on-
dan tereşşuh eden bir itiraz, baz ı zay ıf arkadaşlar ımıza fütur ve ehl-i dalâle-
te bir senet hükmüne geçti ğini çok teessüfle i şittik. O ihtiyar zâttan, çabuk bu 
sû-i tefehhümü izale etmek için tamire çal ışmas ını, hem duas ıyla, hem tesirli 
nasihatiyle yard ımını bekleriz.
Bunu da ilâveten beyan ediyorum: Bu zamanda, gayet kuvvetli ve ha-
kikatli milyonlar fedakârlar ı bulunan me şrepler, meslekler bu deh şetli dalâlet 
hücumuna kar şı zâhiren ma ğlûbiyete dü ştükleri hâlde, benim gibi yar ım üm-
mî ve kimsesiz, mütemadiyen tarassut alt ında, karakol kar şısında ve müthi ş, 
müteaddit cihetlerle aleyhimde propagandalar ve herkesi benden tenfir et-mek vaziyetinde bulunan bir adam, elbette dalâlete kar şı galibane mukave-
met eden ve milyonlar efrad ı bulunan mesleklerden daha ileri, daha kuvvetli 
dayanan Risale-i Nur’a sahip de ğildir. O eser, onun hüneri olamaz ve onun-
la iftihar edemez. 
Belki, do ğrudan do ğruya Kur’ân- ı Hakîm’in bu zaman-
da bir mu’cize-i mâneviyesi, rahmet-i ilâhiye taraf ından ihsan edilmi ştir. 
O adam, binler arkada şıyla beraber o hediye-i Kur’âniye’ye el atm ışlar. Her 
nas ılsa birinci tercümanl ık vazifesi ona dü şmüş. Onun fikri ve ilmi ve zekâs ı-
nın eseri olmad ığına delil, Risale-i Nur’un öyle parçalar ı var ki baz ı alt ı saat-
te, baz ı iki saatte, baz ı bir saatte, baz ı on dakikada yaz ılan risaleler var. Ben 
yeminle temin ediyorum ki Eski Said’in (radiyallâhu anh)1(Hâşiye) kuvve-i haf ızas ı 
beraber olmak şart ıyla, o on dakikal ık işi, on saatte fikrimle yapam ıyorum. O 
bir saatlik risaleyi, iki gün istidad ımla, zihnimle yapam ıyorum. Ve o bir gün-
de alt ı saatlik risale olan Otuzuncu Söz’ü, ne ben, ne de en müdakkik dindar 
filozoflar, alt ı günde o tahkikat ı yapamazlar. Ve hâkeza...
Demek, biz müflis oldu ğumuz hâlde, gayet zengin bir mücevherat dük-
kân ının dellâl ı ve bir hizmetçisi olmu şuz. Cenâb- ı Hak, fazl ve keremiyle, 
şu hizmette hâlisâne, muhlisâne bizi ve umum Risale-i Nur Talebelerini 
daim ve muvaffak eylesin, âmîn, bihürmeti seyyidi’l-Mürselîn...
Said Nursî
f
1 (Hâşiye) Baz ı müstensihler, bu bîçare Said hakk ında “radiyallâhü anh” kelimesini bir dua 
niyetiyle yazm ışlar. Ben bozmak istedim, hat ıra geldi ki: “Allah raz ı olsun” manas ında bir 
duad ır, ilişme. Ben de bozmad ım.58  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
2ِه۪ïْĩَéِÖ ُçِّ×َùُĺ َّźإِ ْءٍĹَü ْīِĨ وَإِنْ ، 1ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
3ُįُÜَכَאóَÖوَ ِّٰųا ُÙَĩْèوَرَ ْħْכُĻَĥَĐ َمُŻَّùĤاَ
Çok aziz, çok s ıdd ık ve sad ık kardeşlerim ve Risale-i Nur cihetinde 
emin ve hâlis vârislerim,
Çok mânidar ve kuvvetli bir tevafuk ve şâkirtlerin sadakatlerine delil, bir 
zahir keramet-i Nuriye’yi beyan etmeme bir ihtar ald ım. Şöyle ki:
Ben vasiyetnamemi yazd ığım ayn ı zamanda, gizli münaf ıklar, benim iti-
mad ettiğim hizmetçilerimi zab ıta taraf ından yan ıma gelmekten men ettikleri 
ayn ı vakitte, f ırsat bulup, tan ımad ığım birisiyle, sâb ık dokuz defadan daha te-
sirli bir zehir bana yutturdular.
Hem ayn ı zamanda, Tonuslu ve âlim karde şlerimizden ve buraya ka-
dar geçen sene beni görmek için gelip görü şmeden giden Hoca Ha şmet, 
Yozgat’tan buraya yaz ıyor ki: “Said vefat etmi ş, Risale-i Nur’un yüz otuz risa-
lesi muhafaza edilsin. Tâ ki, ileride tab’ edece ğiz.”
Hem ayn ı zamanda Halil İbrahim’in, vefat ım hakk ında bir hazin mersiye 
hükmündeki parlak mektubu, şâkirtleri a ğlatt ırdı.
Hem bu zamana pek yak ın, Hüsrev’in, kendi âdetine muhalif, benim ve-
fat ıma dair bir-iki mektubunda, iki-üç gün ömür gibi tabirlerle ecelime i şaret-
leri, bir parça beni müteessir etti. Acaba ben gidiyorum diye endi şe ettim.
Hem bu ayn ı hengâmlarda, en ziyade hayat- ı dünyeviyedeki vazifemi 
düşünüp vefat ımdan sonra şâkirtler bu deh şetli zamanda benim bedelime 
de o vazifeyi yapacaklar m ı diye çok merak ederken, birden Denizli, Milâs, 
Isparta, İnebolu, ümidimin yüz derece fevkinde ve öyle bir sahabetkârâne ve 
iltizam-perverane o vazifeye ko şup başkalar ı da ve muallim ve âlimleri ko ş-
turdular ki, beni hayret hayret içinde b ırakt ılar.
Elhâs ıl: Bu beş cihetteki tevafuk, zahir bir keramet-i Nuriye’dir.– ُïْĩَéْĤاَ 
4ĹِّÖرَ ِģْąَĘ ْīِĨ َاñٰİ ِِّٰų–
1 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla.
2 “Hiçbir şey yoktur ki, O’nu hamd ile beraber tesbih (tenzih) ediyor bulunmas ın.” (İsrâ sûresi, 17/44)
3 Allah’ ın selâm ı, rahmeti ve bereketi üzerinize olsun.
4 Allah’a hamdolsun; bu Rabbimin ihsan ıdır.YİRMİ YEDİNCİ MEKTUP’TAN MÜH İM PARÇALAR  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------   59
Kardeşlerim, merak etmeyiniz, Cev şen ve Evrâd- ı Bahâiye bu defa da-
hi o dehşetli zehirin tehlikesine galebe etti; tehlike devresi geçti, fakat hasta-
lık devam ediyor.
Umum karde şlerime birer birer selâm ve selâmetlerine dua edip şüphesiz 
makbul olan dualar ını isterim. Ve İnebolu’da ve civar ında hem çok han ımla-
rın, hem küçük yavrular ının Risale-i Nur’u yazmaya ba şlamalar ını ve Kur’ân 
dersini çok mâsumlar ın almas ını bütün ruh u can ımla tebrik ederiz.
1ĹِĜَא×ْĤا َĳُİ ĹِĜَא×ْĤاَ
Said Nursî
1 Kendinden ba şka her şeyin fâni oldu ğu gerçek Bâkî, Allah’t ır.60  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Birinci Şuâ
ِħĻِèَّóĤا ِīٰĩْèَّóĤا ِّٰųا ِħْــــــùِÖ
1ُīĻِđَÝْùَĬ ۪įِÖوَ
İki Acîb Suâle Kar şı Def’aten Hat ıra Gelen Garip Cevapt ır.
Birinci Suâl Birinci Suâl : Denildi ki; “Fâtiha ve Yâsin ve hatm-i Kur’ânî gibi oku-
nan virdler, kudsî şeyler, bazen hadsiz ölmü ş ve sağ insanlara ba ğış-
lan ıyor. Hâlbuki böyle cüz’î, birtek hediye, ân- ı vâhidde hadsiz zât-
lara yetişmek ve her birisine ayn ı hediye dü şmek, tavr- ı akl ın hari-
cindedir.”
Elcevap Elcevap : Fât ır-ı Hakîm, nas ıl ki unsur-u havay ı kelimelerin berk gibi inti-
şarlar ına ve tekessürlerine bir mezraa ve bir vas ıta yapm ış ve radyo vas ıtas ıyla 
bir minarede okunan ezan- ı Muhammedîyi (aleyhissalâtü vesselâm)  umum yerlerde 
ve umum insanlara ayn ı anda yeti ştirmek gibi –öyle de– okunan bir Fâtiha’y ı 
dahi, meselâ umum ehl-i iman emvât ına ayn ı anda yeti ştirmek için hadsiz 
kudret ve nihâyetsiz hikmetiyle mânevî âlemde, mânevî havada çok mânevî elektrikleri, mânevî radyolar ı sermiş, serpmiş; fıtrî telsiz telefonlarda istihdam 
ediyor, çal ıştırıyor. Hem nas ıl ki bir lâmba yansa, mukabilindeki binler ayna-
ya her birine tam bir lâmba girer. Aynen öyle de bir Yâsin-i Şerif okunsa, mil-
yonlar ruhlara hediye edilse, her birine tam bir Yâsin-i Şerif düşer.
İkinci Suâlİkinci Suâl : Şiddetle ve âmirâne denildi ki; “Sen Risale-i Nur’un mak-
buliyetine dair Hazreti Ali (radiyallâhu anh)  ve Gavs- ı Âzam (radiyallâhu 
anh) gibi zâtlar ın kasidelerinden şahitler gösteriyorsun. Hâlbuki, as ıl 
söz sahibi Kur’ân’d ır. Risale-i Nur, Kur’ân’ ın hakikî bir tefsiri ve ha-
kikatinin bir tercüman ı ve meselelerinin burhan ıdır. Kur’ân ise, sâir 
kelâmlar gibi k ışırlı, kemikli ve şuuru hususî ve cüz’î de ğildir. Belki 
Kur’ân, umum i şârât ıyla ve eczas ıyla ayn- ı şuurdur, k ışırsızd ır; fuzulî, 
lüzumsuz maddeleri yoktur. Âlem-i gayb ın tercüman ıdır. Sözler hak-
kında söz onundur, görelim o ne diyor?”
1 Ancak O’ndan yard ım dileriz.
Elcevap Elcevap : Risale-i Nur, do ğrudan do ğruya Kur’ân’ ın bâhir bir burha-
nı.. ve kuvvetli bir tefsiri.. ve parlak bir lem’a-y ı i’câz- ı mânevîsi.. ve o 
bahrin bir re şhas ı.. ve o güne şin bir şuâ ı.. ve o maden-i ilm-i hakikatten 
mülhem ve feyzinden gelen bir tercüme-i mâneviyesi oldu ğundan onun 
kıymetini ve ehemmiyetini beyan etmek, Kur’ân’ ın şerefine ve hesab ına 
ve senâs ına geçtiğinden; elbette Risale-i Nur’un meziyetini beyan etmek-
liği, hak iktiza eder ve hakikat ister, Kur’ân izin verir. Benim gibi bir ter-
cüman ın hissesi yaln ız şükürdür. Hiçbir cihetle fahre, temeddühe, guru-
ra hakk ı yoktur ve olamaz. Gelecek âyetlerin i şârât ına bu nokta-y ı nazar-
la bakmak gerektir. Yoksa beni hodbinlikle itham edenlere hakk ımı he-
lâl etmem!..
Bu çok ehemmiyetli suâle kar şı iki-üç saat zarf ında birden Kur’ân’ ın âyât- ı 
meşhuresinden –Sözler adedince– otuz üç âyetin hem manas ıyla, hem cifir-
le Risale-i Nur’a i şaretleri, uzaktan uza ğa icmâlen göründü. Ayr ı ayr ı tarzlar-
da otuz üç âyetin müttefikan Risale-i Nur’u remizleriyle gösterdi ği hayal me-
yal göründü.
İhtar: En evvel, yirmi dördüncü âyetin ba şında zikredilen ihtara dikkat et-
mek lâz ımd ır. O ihtar ın yeri başta idi. Fakat orada hat ıra geldi, oraya girdi.
İkinci Bir İhtar: Tevâfukla i şaretler, e ğer münasebât- ı mâneviyeye isti-
nad etmezse, ehemmiyeti azd ır. Eğer münasebet-i mâneviyesi kuvvetli ise, bu 
onun bir ferdi, bir mâsadak ı hükmünde olsa ve müstesna bir liyâkati bulun-
sa, o vakit tevâfuk ehemmiyetlidir. Ve o kelâmdan bunun iradesine bir emâre olur. Ve ondan o ferdin hususî bir surette dâhil oldu ğuna ya remz, ya i şaret, 
ya delâlet hükmünde onu gösterir.
İşte gelecek âyât- ı Kur’âniye’nin Risale-i Nur’a i şaretleri ve tevâfuklar ı, 
ekseriyet ile kuvvetli bir münasebet-i mâneviyeye istinad ederler. Evet, bu ge-lecek âyât- ı meşhure müttefikan on üçüncü asr ın âhirine ve on dördüncü as-
rın evveline cifirce bak ıyorlar.. ve Kur’ân ve iman hesab ına bir hakikate i şaret 
ediyorlar.. ve medar- ı teselli bir “Nur”dan haber veriyorlar.. ve o zaman ın da-
lâlet fitnesinden gelen ş
übehât ı izale edecek, Kur’ânî bir burhan ı müjde veri-
yorlar... Ve o i şaretlere ve remizlere tam mazhar ve o vazifeleri bihakk ın göre-
cek, Risale-i Nur gibi bir tefsir-i Kur’ânî olacak. Hâlbuki Risale-i Nur bu mez-kûr noktada ileri oldu ğu, onu okuyanlarca şüphesiz olmas ıyla delâlet eder ki; 
o âyetler, bilhassa Risale-i Nur’a bak ıp ona işaret ediyorlar.62  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Birincisi
Sûre-i Nur’dan âyetü’n-nur’dur ki, Risale-i Nur’un Resâili’n-Nur ve 
Risalei’n-Nur ve Risaletü’n-Nur namlar ıyla sebeb-i tesmiyesinin on alt ı sebe-
binden bir sebeb oldu ğundan, birinci olarak onu beyan etmek gerektir. Bu 
âyetü’n-nur:
 ُÙَäَאäُّõĤاَ ٍۘÙَäَאäزُ ĹِĘ َאحُ×ْāِĩْĤاَ َאحٌۘ×ْāِĨ َאıĻِĘ ةٍĳْכٰýِĩכَ رِه۪ĳُĬ ُģَáَĨ َْرْضِۘŶوَا َاتِĳٰĩَّùĤا رُĳُĬ ُّٰųاَ
 ءُĹِۤąُĺ َאıُÝْĺزَ َכَאدُĺ ٍۙÙَّĻِÖْóَĔ َźوَ ٍÙَّĻِĜْóَü َź ٍÙَĬĳُÝْĺزَ ٍÙَאرَכَ×ُĨ َةٍóَåَü ْīِĨ ُïَĜĳُĺ دُرِّيٌّ ٌÕْכَĳכَ َאıَّĬَÉכَ
 َّאسِĭĥِĤ َאلَáْĨَْŶا ُّٰųا ِبُóْąَĺوَ אءُۘƯýَĺ ْīَĨ رِه۪ĳُĭِĤ ُّٰųا ِىïْıَĺ رٍۘĳُĬ ĵٰĥَĐ رٌĳُĬ َאرٌۘĬ ُįْùَùْĩَÜ ْħَĤ ْĳَĤوَ
1ٌħĻِĥَĐ ْءٍĹَü ِّģِכُÖ ُّٰųوَا
Şu âyet-i nûriyenin2 manaca çok tabakat ı ve vücuh-u kesîresi vard ır. Ve 
o tabakalardan ve vecihlerden i şârî ve remzî bir vechi, manaca ve cifirce nur-
lu bir tefsiri olan Risalei’n-Nur ve Risaletü’n-Nur’a dört-be ş cümlesiyle on ci-
hetten bak ıyor. Ve o tabakalardan ve o vecihlerden bir tabaka ve bir perde 
dahi mu’cizâne, elektrikten haber veriyor.
Risale-i Nur’a Bakan Birinci Cümlesi : 3َאحٌ×ْāِĨ َאıĻِĘ ةٍĳْכٰýِĩכَ رِه۪ĳُĬ ُģَáَĨ ’tır. 
Yani, nur-u ilâhînin veya nur-u Kur’ânî’nin veya nur-u Muhammedî’nin (aley-
hissalâtü vesselâm)  misali şu َאحٌ×ْāِĨ َאıĻِĘ ةٍĳْכٰýِĨ ’tır. Makam- ı cifrîsi dokuz yüz dok-
san sekiz olarak aynen Risaletü’n-Nur, – şeddeli ن , iki ن say ılmak cihetiyle– 
tam tam ına, tevâfukla ona i şaret eder.
İkinci Cümlesi : 4ُïَĜĳُĺ دُرِّيٌّ ٌÕْכَĳכَ َאıَّĬَÉכَ ُÙَäَאäُّõĤاَ dur. Yirmi Sekizinci 
Lem’a’da tafsilen beyan edildi ği gibi, İmam Ali (radiyallâhu anh)  Kaside-i 
Celcelûtiye’sinde sarahat derecesinde Risalei’n-Nur’a bakarak ve ona i şaret 
ederek demi ş: 5رًاĳُĬ ِħْøِْźِאÖ Ĺِ×ْכَĳכَ ْïِĜأَ Ben tahmin ediyorum ki, İmam Ali’nin 
1 “Allah göklerin ve yerin nurudur. O’nun nurunun misali, t ıpk ı içinde lâmba bulunan bir kandillik 
gibidir. Lâmba bir s ırça (cam) içinde, o s ırça da sanki parlayan incimsi bir y ıldız! Bu lâmba, ne yaln ız 
doğuya, ne de yaln ız bat ıya mensup olmayan kutlu, pek bereketli bir zeytin a ğac ından tutu şturulur. 
Bu öyle bereketli bir a ğaç ki nerdeyse ate ş değmeden de ya ğ ışık verir. Işığı pırıl p ırıldır. Allah diledi ği 
kimseyi nuruna iletir, gerçe ği anlamalar ı için insanlara böyle temsiller getirir. Allah her şeyi bilir.” (Nûr 
sûresi, 24/35)
2 Nûr sûresi, 24/35.
3 “O’nun nurunun misali, t ıpk ı içinde lâmba bulunan bir kandillik gibidir.” (Nûr sûresi, 24/35)
4 “O s ırça (cam) da sanki parlayan incimsi bir y ıldız!” (Nûr sûresi, 24/35)
5 “Y ıldızımı Nur isminle nurland ır.” (el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509)BİRİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -----------------------------------------------------------------------------------------    63
(radiyallâhu anh)  bu işareti, bu cümle-i nuriyenin remzinden mülhemdir. Bu cüm-
le-i âyetin makam ı, beş yüz k ırk alt ı edip, Risale-i Nur’un adedi olan be ş yüz 
kırk sekize gayet cüz’î ve s ırlı iki fark ile tevâfuk noktas ından işaret ettiği gibi 
remzî bir manas ıyla tam bak ıyor.
Üçüncü Cümlesi : 1َةٍóَåَü ْīِĨ ’dir. Eğer َةٍóَåَü ْīِĨ ’deki ة , vak ıflarda gibi 
ـİ say ılsa beş yüz doksan sekiz ederek tam tam ına Resâili’n-Nur ve Risalei’n-
Nur adedi olan be ş yüz doksan sekize tevâfukla beraber 2ٍħĻَכِè َאنٍĜْóُĘ ْīِĨ ’in 
adedine yine s ırlı birtek farkla tevâfuk-u remzî ile hem Resâili’n-Nur’u efrad ı-
na dâhil eder, hem yine Risalei’n-Nur’un şecere-i mübâreki Furkan- ı Hakîm 
olduğunu gösterir. E ğer َةٍóَåَü ْīِĨ ’deki ة ,ة kalsa o vakit makam- ı cifrîsi do-
kuz yüz doksan üç eder, tevâfuka zarar vermeyen cüz’î ve s ırlı beş farkla 
Risaletü’n-Nur adedi olan dokuz yüz doksan sekize tevâfukla manas ının dahi 
muvâfakatine binâen ona i şaret eder.
Dördüncü Cümlesi : 3رِه۪ĳُĭِĤ ُّٰųا ِىïْıَĺ رٍĳُĬ ĵٰĥَĐ رٌĳُĬ ’dir ki, dokuz yüz dok-
san dokuz ederek s ırlı birtek farkla Risaletü’n-Nur adedi olan dokuz yüz dok-
san sekize tevâfukla manas ının kuvvetli münasebetine binâen i şaret derece-
sinde remzeder.
Beşinci Cümlesi : 4אءُƯýَĺ ْīَĨ cümlesi, gayet cüz’î bir farkla Risaletü’n-Nur 
müellifinin ismiyle me şhur bir lâkab ına, tevâfukla, manas ı bakt ığı gibi bak ı-
yor. Eğer 5אءُƯýَĺ ’daki mukadder zamir, izhar edilirse 6אؤُۨهُƯýَĺ ْīَĨ olur, tam tam ı-
na tevâfuk eder.
Bu âyet nas ıl ki Risalei’n-Nur’a ismiyle bak ıyor, öyle de tarih-i telifine 
ve tekemmülüne tam tam ına tevâfukla remzen bak ıyor. َאحٌ×ْāِĨ َאıĻِĘ ةٍĳْכٰýِĩכَ 
7ٍÙَäَאäزُ ĹِĘ َאحُ×ْāِĩْĤاَ cümlesi, 8ةٍĳْכٰýِĩכَ’ deki tenvin, vak ıf yeri olmad ığından ن 
say ılmak.. ve 9ٍÙَäَאäزُ ĹِĘ vak ıf yeri oldu ğundan  ة ,ـİ olmak cihetiyle bin üç 
1 “ağaçtan” (Nûr sûresi, 24/35)
2 Furkan- ı Hakîm’den.
3 “Nur üzerine nur. Allah diledi ği kimseyi nuruna iletir.” (Nûr sûresi, 24/35)
4 “diler” (Nûr sûresi, 24/35)
5 “dilediği kimseyi” (Nûr sûresi, 24/35)
6 “o dilediği kimseyi”
7 “tıpk ı içinde lâmba bulunan bir kandillik gibidir” (Nûr sûresi, 24/35)
8 “kandillik gibidir” (Nûr sûresi, 24/35)
9 “bir s ırça (cam) içinde” (Nûr sûresi, 24/35)64  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
yüz k ırk dokuz ederek, Resâili’n-Nur’un en nuranî cüzlerinin telifi hengâm ı ve 
tekemmül zaman ı olan bin üç yüz k ırk dokuz tarihine tam tam ına tevâfukla 
işaret eder.
Hem 1دُرِّيٌّ ٌÕْכَĳכَ َאıَّĬَÉכَ ُÙَäَאäُّõĤاَ ٍÙَäَאäزُ ĹِĘ َאحُ×ْāِĩْĤاَ cümlesi, bin üç yüz k ırk 
beş ederek, Resâili’n-Nur’un inti şarı ve iştihar ı ve parlamas ı tarihine tam ta-
mına tevâfuk eder. Çünkü şeddeli ر ,iki ر ..şeddeli ن ,iki ن ..şeddeli ز asl ı iti-
bar ıyla bir ل ve bir ز ..ve birinci 2ٍÙَäَאäزُ vak ıf cihetiyle ـİ , ikinci vak ıf olmad ı-
ğından ت say ılır. Eğer şeddeli ز ,iki ز say ılsa o vakit bin üç yüz yirmi iki eder 
ki, yine Risalei’n-Nur müellifinin mukaddemât- ı nuriyeye ba şlad ığı ayn ı tari-
he tam tam ına tevâfuk eder.
Hem 3ٍÙَאرَכَ×ُĨ َةٍóَåَü ْīِĨ cümlesi; tâ-y ı evvel ت ,ikinci ت ise vak ıf yeri oldu-
ğundan ـİ olmak.. ve 4َةٍóَåَü ’deki tenvin, ن say ılmak cihetiyle bin üç yüz on 
bir eder ki, o tarihte Resâili’n-Nur müellifi Risaletü’n-Nur’un mübârek şece-
re-i kudsiyesi olan Kur’ân’ ın basamaklar ı olan ulûm-u Arabiyeyi tedrise ba ş-
lad ığı ayn ı tarihe tam tam ına tevâfuk ederek remzen bakar.
İşte bu kadar mânidar ve müteaddit tevâfukat- ı Kur’âniye’nin itti-
fak ı, yaln ız bir emâre, bir i şaret değil; belki kuvvetli bir delâlettir, belki 
elektrik ile beraber Resâili’n-Nur’a münasebet-i mâneviyesiyle bir tasrih-tir.
Bu âyetin münasebet-i mâneviyesinin letâfetlerinden bir letâfeti şudur ki: 
İhbar- ı gayb nev’inden mu’cizâne hem elektri ğe, hem Risalei’n-Nur’a i şaret 
ettiği gibi, ikisinin zuhurlar ına ve zaman- ı zuhurlar ından sonraki tekemmül za-
manlar ına ve hilâf- ı âdet vaziyetlerini çok güzel gösteriyor.
Meselâ 5ٍÙَّĻِÖْóَĔ َźوَ ٍÙَّĻِĜْóَü َź ٍÙَĬĳُÝْĺزَ cümlesi der: “Nas ıl ki elektri ğin k ıymet-
tar metâ ı, ne şarktan ne de garptan celbedilmi ş bir mal de ğildir. Belki yukar ı-
da, cevv-i havada, rahmet hazinesinden, semâvât taraf ından iniyor. Her ye-
rin mal ıdır. Başka yerden aramaya lüzum yoktur.” der. Öyle de mânevî bir 
elektrik olan Resâili’n-Nur dahi, ne şark ın mâlûmat ından, ulûmundan 
ve ne de garb ın felsefe ve fünunundan gelmi ş bir mal ve onlardan iktibas 
1 “Lâmba bir s ırça (cam) içinde, o s ırça da sanki parlayan incimsi bir y ıldız!” (Nûr sûresi, 24/35)
2 “sırça (cam)” (Nûr sûresi, 24/35)
3 “bereketli bir a ğaçtan” (Nûr sûresi, 24/35)
4 “ağaç” (Nûr sûresi, 24/35)
5 “doğuya veya bat ıya mensup olmayan kutlu, pek bereketli bir zeytin a ğac ı” (Nûr sûresi, 24/35)BİRİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -----------------------------------------------------------------------------------------    65
edilmiş bir nur de ğildir. Belki semâvî olan Kur’ân’ ın, şark ve garb ın fev-
kindeki yüksek mertebe-i ar şîsinden iktibas edilmi ştir.
Hem meselâ 1رٌĳُĬ َאرٌĬ ُįْùَùْĩَÜ ْħَĤ ْĳَĤوَ ءُĹِۤąُĺ َאıُÝْĺزَ َכَאدُĺ cümlesi, mana-y ı rem-
ziyle diyor ki: “On üçüncü ve on dördüncü as ırda semâvî lâmbalar ate şsiz ya-
narlar, ate ş dokunmadan parlarlar. Onun zaman ı yak ınd ır.” Yani, bin iki yüz 
seksen tarihine yak ınd ır. İşte bu cümle ile nas ıl ki elektri ğin hilâf- ı âdet keyfi-
yetini ve gelece ğini remzen beyan eder. Aynen öyle de mânevî bir elektrik 
olan Resâili’n-Nur dahi, gayet yüksek ve derin bir ilim oldu ğu halde, kül-
fet-i tahsile ve derse çal ışmaya.. ve ba şka üstadlardan taallüm edilmeye.. 
ve müderrisînin a ğzından iktibas olmaya muhtaç olmadan herkes, de-
recesine göre o ulûm-u âliyeyi, me şakkat ate şine lüzum kalmadan anla-
yabilir, kendi kendine istifade eder, muhakkik bir âlim olabilir. Hem i şa-
ret eder ki, Resâili’n-Nur müellifi dahi; ate şsiz yanar, tahsil için külfet ve 
ders meşakkatine muhtaç olmadan kendi kendine nurlan ır, âlim olur.
Evet bu cümlenin bu mu’cizâne üç i şârât ı, elektrik ve Resâili’n-Nur 
hakk ında hak oldu ğu gibi, müellif hakk ında dahi ayn- ı hakikattir. Tarihçe-i 
Hayat’ ını okuyanlar ve hem şehrileri bilirler ki; İzhar kitab ından sonra medre-
se usûlünce on be ş sene ders almakla okunan kitaplar ı, Resâili’n-Nur müellifi 
yaln ız üç ayda tahsil etmi ş.
Hem nas ıl ki bu cümlenin mânevî münasebet cihetinde kuvvetli ve letâ-
fetli işareti var; öyle de cifrî ve ebcedî tevâfukuyla hem elektri ğin zaman- ı zu-
hurunun kurbiyetini, hem Resâili’n-Nur’un meydana ç ıkmas ını, hem de mü-
ellifinin velâdetini remzen haber veriyor. Bir lem’a-y ı i’câz daha gösterir, şöy-
le ki:
2ءُĹِۤąُĺ َאıُÝْĺزَ َכَאدُĺ ’nun makam ı, bin iki yüz yetmi ş dokuz olup, ْħَĤ ْĳَĤوَ 
3رٌĳُĬ َאرٌĬ ُįْùَùْĩَÜ kısm ı ise –iki tenvin, iki ن say ılmak cihetiyle– bin iki yüz seksen 
dört ederek hem elektri ğin taammümünün kurbiyetini, hem Resâili’n-Nur’un 
yak ınlığını, hem on dört sene sonra müellifinin velâdetini, 4َכَאدُĺ kelime-i kud-
siyesiyle mânen i şaret ettiği gibi cifir ile de tam tam ına ayn ı tarihe tevâfukla 
işaret eder.
1 “nerdeyse ate ş değmeden de ya ğı ışık verir.” (Nûr sûresi, 24/35)
2 “nerdeyse ya ğı ışık verir” (Nûr sûresi, 24/35)
3 “ateş değmeden de ya ğı ışık verir; nurdur.” (Nûr sûresi, 24/35)
4 “nerdeyse” (Nûr sûresi, 24/35)66  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Malûmdur ki, zay ıf ve ince ipler içtima ettikçe kuvvetle şir, kopmaz bir ha-
lat olur. Bu s ırra binâen, bu âyetin bu i şaretleri birbirine kuvvet verir, teyid 
eder. Tevâfuk tam olmazsa da tam hükmünde olur ve i şareti, delâlet derece-
sine ç ıkar.
Tenbih : Ben bu âyet-i nûriyenin1 işaretlerini elektrik ve Resâili’n-
Nur’un hat ırı için beyan etmedim. Belki bu âyetin i’câz- ı mânevîsinin bir 
şubesinden bir lem’as ını göstermek istedim.
Elhâs ıl: Bu âyet-i kudsiye, sarih manas ıyla Nur-u ilâhî ve Nur-u Kur’ânî 
ve Nur-u Muhammedî’yi (aleyhissalâtü vesselâm)  ders verdi ği gibi, mana-y ı işârî-
siyle de her asra bakt ığı gibi, on üçüncü asr ın âhirine ve on dördüncü asr ın 
evveline dahi bakar ve dikkatle bakt ırır. Ve bu iki asr ın âhir ve evvellerinde 
en ziyade nazara çarpan.. ve en ziyade münasebet-i mâneviyesi bulunan.. ve bu âyetin umum cümlelerinin muvâfakatlar ını ve mutabakatlar ını en ziyade 
kazanan, elektrik ile Resâili’n-Nur oldu ğundan do ğrudan do ğruya mana-y ı 
remziyle bakar diye, bana kanaat-i kat’iye verdi ğinden çekinmeyerek kana-
atimi yazd ım. Hata etmi ş isem Erhamü’r-râhimîn’den rahmetiyle affetmesi-
ni niyaz ediyorum. Resâili’n-Nur’un bu âyetin iltifat ına liyâkatini anlamak is-
teyen zâtlar, hangi risaleye dikkatle baksalar anlarlar. Hiç olmazsa Eski şehir 
Hapishânesi’nin bir meyvesi olan Otuzuncu Lem’a nam ındaki alt ı esmâ-y ı 
ilâhiyeye dair Alt ı Nükte Risalesi’ne, hiç olmazsa o Lem’a’dan İsm-i Hayy 
ve Kayyûm’a dair Be şinci ve Alt ınc ı Nükte’lere dikkatle baksa elbette tasdik 
eder.
Resâili’n-Nur’a İşaret Eden İkinci Âyet
2ْتَóِĨأُ אƯĩכَ ْħِĝَÝْøَאĘ âyet-i me şhuresidir ki, 3دٍĳُİ رَةُĳُø ĹِĭْÝَ×َّĻَü hadisinin vürû-
duna sebeb olmu ş. ْتَóِĨأُ אƯĩכَ ْħِĝَÝْøَאĘ’in işareti Sekizinci Lem’a’da tafsilen be-
yan edildi ği gibi, Sûre-i Hûd’da 4ٌïĻِđَøوَ ٌّĹِĝَü ْħُıْĭِĩَĘ âyetinin iki kuvvetli i şaret 
veren sayfas ının mukabilindeki gayet me şhur bir âyetidir. Makam- ı cifrîsi bin 
üç yüz üç ederek, hem Sûre-i Şûra’n ın ikinci sayfas ında 5ْتَóِĨأُ אƯĩכَ ْħِĝَÝْøوَا ise, 
1 Nûr sûresi, 24/35.
2 “Emrolundu ğun gibi dosdo ğru ol!” (Hûd sûresi, 11/112)
3 “Beni Hûd sûresi ihtiyarlatt ı.” Bkz.: ed-Dârakutnî, el-ilel  1/209; el-Münâvî, Feyzu’l-kadîr  4/169. 
Ayr ıca bkz.: Tirmizî, tefsîru sûre (56)  6.
4 “Art ık onlardan kimi bedbaht, kimi mutludur.” (Hûd sûresi, 11/105)
5 “Her konuda sana nas ıl davranman emredilmi şse, o şekilde dosdo ğru davran.” ( Şûrâ sûresi, 42/15)BİRİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -----------------------------------------------------------------------------------------    67
bin üç yüz dokuz ederek o tarihte umum muhataplar ı içinde birisine hususan 
Kur’ân hesab ına iltifat edip istikametle emreder ki; birinci tarih ise, Resâili’n-
Nur müellifinin Risale-i Nur’u netice veren ulûmun tahsiline ba şlad ığı tarih-
tir. Ve ikinci âyetin tarihi ise, o müellifin hârika bir surette pek az bir zaman-da ilimce tekemmül etti ği.. tahsilden tedrise ba şlad ığı.. ve üç ayda ve bir k ış 
içinde on be ş senede medresece okunan yüz kitaptan ziyade okudu ğu.. ve o 
zaman ın o muhitte en me şhur ulemâs ının yan ında o üç ay ın mahsulü on be ş 
senenin mahsulü kadar netice verdi ği.. çok mükerrer imtihanlarla ve hangi 
ilimden olursa olsun sorulan her suâle kar şı cevab- ı savab vermekle isbat et-
tiği ayn ı tarihe, tam tam ına tevâfukla Risale-i Nur’un istikametine remzen bir 
işarettir.
1(Hâşiye)
Üçüncü Âyet-i Me şhure
2َאĭَĥُ×ُø ْħُıَّĭَĺِïْıَĭَĤ َאĭĻِĘ ُواïَİَאä َīĺِñَّĤوَا âyeti, kuvvetli münasebet-i mâneviyesiy-
le beraber cifirce bin üç yüz k ırk dört eder ki, o tarihte Risale-i Nur’un şâkirt-
leri gibi bu âyetin manas ına daha ziyade mazhar olanlar zâhiren görülmüyor. 
Demek bu âyet, manas ının müteaddit tabakalar ından işârî bir tabakadan ve 
remzî bir perdeden Kur’ân’ ın parlak bir tefsiri olan Risale-i Nur’a bak ıyor. Ve 
en evvel nâzil olan Sûre-i Alak’ta 3ĵٰĕْĉَĻَĤ َאنَùْĬِْŸا إِنَّ âyeti gibi manas ıyla ve 
makam- ı cifriyle ifade ediyor ki; bin üç yüz k ırk dörtte nev-i insan içinde fira-
vunâne emsalsiz bir tu ğyan, bir inkâr ç ıkacak. 4َאĭĻِĘ ُواïَİَאä َīĺِñَّĤوَا âyeti ise, o 
tuğyana karşı mücâhede edenleri senâ ediyor.
Evet harb-i umumî neticelerinden, hem âlem-i insaniyet, hem Âlem-i 
İslâmiyet çok zarar gördüler. Nev-i insan ın, hususan Avrupa’n ın mağrur ve 
cebbârlar ı, bilhassa birisi, kuvvet ve g ınâya ve paraya istinad ederek firavu-
nâne bir tu ğyana girdiklerinden, o hususî insanlar nev-i be şeri mes’ul ediyor 
diye “insan” ism-i umumîsiyle tabir edilmi ş.
Eğer 5ْħُıَّĭَĺِïْıَĭَĤ ’deki şeddeli ن ,bir ن say ılsa, bin iki yüz doksan dört eder 
ki, Risaletü’n-Nur müelifinin besmele-i hayat ıdır ve tarih-i velâdetinin birinci
1 (Hâşiye) Bu beyanat- ı medhiye Said’e ait de ğildir. Belki Kur’ân’ ın bir tilmizini, bir hâdimini 
Said (radiyallâhu anh) lisan ıyla ve hâliyle tarif eder; tâ hizmetine itimad edilsin.
2 “Biz, yolumuzda gayret gösterip mücâhede edenleri, Bize ula ştıran yollara hidayet ederiz.” (Ankebût 
sûresi, 29/69)
3 “Rabbinin bunca nimetlerine ra ğmen kâfir insan azar.” (Alak sûresi, 96/6)
4 “Biz, yolumuzda gayret gösterip mücâhede edenleri” (Ankebût sûresi, 29/69)
5 “Bize ula ştıran yollara hidayet ederiz.” (Ankebût sûresi, 29/69)68  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
senesidir. E ğer şeddeli ل ,iki ل .. ve ن ,bir say ılsa o vakit, bin üç yüz yirmi 
dörtte hürriyetin ilân ı hengâm ında mücâhede-i mâneviye ile tezahür eden 
Risalei’n-Nur müellifinin görünmesi tarihidir.
Dördüncü Âyet-i Me şhure
1ĹِĬَאáَĩْĤا َīِĨ ًאđْ×َø َאكَĭْĻَÜاٰ ْïَĝَĤوَ âyetidir. Şu cümle Kur’ân- ı Azîmüşşan’ ı ve 
Fâtiha sûresi’ni “müsennâ” senâs ıyla ifade etti ği gibi2, Kur’ân’ ın müsennâ 
vasf ına lây ık bir burhan ı ve alt ı erkân- ı imaniye ile beraber hakikat-i islâmiyet 
olan yedi esas ı, Kur’ân’ ın seb’a-y ı meşhuresini parlak bir surette isbat eden 
ve 3ĹِĬَאáَĩْĤا َīِĨ ًאđْ×َø nuruna mazhar bir aynas ı olan Risale-i Nur’a cifirce da-
hi işaret eder. Çünkü 4ĹِĬَאáَĩْĤا َīِĨ ًאđْ×َø َאكَĭْĻَÜاٰ makam- ı ebcedîsi bin üç yüz otuz 
beş adediyle Risalei’n-Nur’un fâtihas ı olan İşârâtü’l-i’câz tefsirinin Fâtiha sû-
resi’yle Bakara sûresi’nin ba şına ait k ısm ı basmakla inti şar tarihi olan bin üç 
yüz otuz be ş veya alt ıya tevâfukla remzî bir perdeden ona bakt ığına bir emâ-
redir.
Beşinci Âyet
5َّאسِĭĤا ĹِĘ ۪įِÖ Ĺِýْĩَĺ رًاĳُĬ ُįَĤ َאĭْĥَđَäوَ َאهُĭْĻَĻْèَÉَĘ ًאÝْĻَĨ כَאنَ ْīَĨأَوَ’ dir. Bu âyetin rem-
zi, latîftir. Çünkü hem kuvvetli münasebet-i mâneviye ile, hem cifirle, efrad- ı 
kesîresi içinde, hususî bir surette Risalei’n-Nur ve müellifine bak ıyor. Şöyle ki: 
6ًאÝْĻَĨ kelimesi, –tenvin ن say ılmak cihetiyle– be ş yüz ederek “Saidü’n-Nursî” 
adedi olan be ş yüze tevâfukla i şaret ediyor ki; “Saidü’n-Nursî dahi, meyyit 
hükmünde idi. Risaletü’n-Nur ile ihya edildi, onunla hayat buldu.”
Evet, 7رًاĳُĬ ُįَĤ َאĭْĥَđَäوَ َאهُĭْĻَĻْèَÉَĘ ًאÝْĻَĨ כَאنَ ْīَĨأَوَ’ daki iki tenvin, ن’ durlar. Bin üç 
yüz otuz dört eder ki, o ayn ı zamanda (Arabî tarihle) Said’in umumî harpte, 
1 “Şu kesin ki biz sana Seb-i mesânî ile şu yüce Kur’ân’ ı verdik.” (Hicr sûresi, 15/87)
2 Bkz.: Buhârî, tefsîru sûre (1)  15, fezâilü’l-Kur’ân  9; Tirmizî, sevâbü’l-Kur’ân  1; Ebû Dâvûd,  vitr 
15.
3 “Seb-i Mesânî ile şu yüce Kur’ân’ ı verdik.” (Hicr sûresi, 15/87)
4 “Biz sana Seb-i Mesânî ile şu yüce Kur’ân’ ı verdik.” (Hicr sûresi, 15/87)
5 “(Mânen) ölü iken (imanla) kendisini diriltti ğimiz ve kendisi için onunla insanlar aras ında yolunu hiç 
şaşırmadan rahatça hareket etti ği bir ışık var ettiğimiz kimse...” (En’âm sûresi, 6/122)
6 “ölü iken” (En’âm sûresi, 6/122)
7 “Ölü iken kendisini diriltti ğimiz, kendisine bir ışık (iman nuru) verdi ğimiz kişi mi?” (En’âm sûresi, 
6/122)BİRİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -----------------------------------------------------------------------------------------    69
maddî ve deh şetli bir mevtten dahi harika bir tarzda kurtulmas ı.. ve felsefe ve 
gafletten gelen mânevî ve şiddetli bir ölümden necat bulmas ı.. ve Kur’ân’ ın 
âb- ı hayat ıyla taze bir hayata girmesi tarihidir. Bu tevâfuk-u mânevî ve mu-
vâfakat- ı cifriye, delâlet derecesinde bir i şarettir.
Hem 1َّאسِĭĤا ĹِĘ ۪įِÖ Ĺِýْĩَĺ رًاĳُĬ ُįَĤ َאĭْĥَđَäوَ َאهُĭْĻَĻْèَÉَĘ ’de tenvin, ن ..ve şeddeli 
ن ,iki ن ..ve ۪įِÖ de telaffuz edilen ي say ılmak cihetiyle bin iki yüz doksan dört 
eder ki, velâdetinin ve hayat ının birinci senesidir. Demek bu cümle ile hayat- ı 
maddiyesine, evvelki cümle ile de hayat- ı mâneviyesine i şaret eder
Elhâs ıl: Bu âyet, müteaddit ve çok tabakalar ından bir i şârî tabakadan 
hem Risaletü’n-Nur’a, hem müellifine, hem bu on dördüncü asr ın iptidâs ına, 
hem iptidâs ındaki Risaletü’n-Nur’un mebdeine remzen, belki i şareten, belki 
delâleten bakar.
2ًאÝْĻَĨ כَאنَ ْīَĨأَوَ Âyetinin Tetimmesi  Âyetinin Tetimmesi
َאتِĩُĥُّčĤا ĹِĘ ُįُĥَáَĨ ْīَĩכَ َّאسِĭĤا ĹِĘ ۪įِÖ Ĺِýْĩَĺ رًاĳُĬ ُįَĤ َאĭْĥَđَäوَ َאهُĭْĻَĻْèَÉَĘ ًאÝْĻَĨ כَאنَ ْīَĨأَوَ 
3َאıْĭِĨ َאرِجٍíِÖ َ÷ْĻَĤ âyetinin kuvvetli i şaretini hem teyid, hem letâfetlendiren 
üç münasebet birden Ramazanda kalbime geldi. Kat’î bir kanaat verdi ki, 
4ًאÝْĻَĨ kelimesine tam münasip Said’dir. Bu âyetin Risale-i Nur tercüman ı olan 
Said’i meyyit unvan ıyla göstermesinin bir hikmeti  budur ki:
Mevtin muammas ını ve t ılsımını Risale-i Nur ile O, açm ış; o dehşetli yü-
zün alt ında ehl-i imana çok ünsiyetli, sürûrlu, nurlu bir hakikat ke şfedip isbat 
etmiş. Ve mevt-âlûd hayat- ı fâniyede bo ğulan ehl-i ilhada kar şı bâkiyâne, ha-
yat-âlûd, muvakkat bir mevt-i zâhirî ile gâlibâne mukabele eder. ĹِĘ ُįُĥَáَĨ ْīَĩכَ 
5َאتِĩُĥُّčĤا sırrına mazhar olan ehl-i ilhad, gayr-i me şrû müşteheyât ının ibâhe-
siyle süslendirmesine mukabil; Risale-i Nur, mevti o aldat ıcı, fâni hayata kar şı 
çıkar ıp lezzet ve zînetini zîr u zeber eder. Ve der ve isbat eder ki; “Mevt, ehl-i 
1 “kendisini diriltti ğimiz ve insanlar aras ında yürümesi için kendisine bir ışık (iman nuru) verdi ğimiz kişi” 
(En’âm sûresi, 6/122)
2 “(Mânen ölü iken imanla kendisini diriltti ğimiz ve kendisi için onunla insanlar aras ında yolunu hiç 
şaşırmadan rahatça hareket etti ği bir ışık var ettiğimiz kimse), içinde bulundu ğu durum itibar ıyla karan-
lıklara gömülmü ş ve art ık ç ıkıp kurtulmas ı mümkün bulunmayan biri gibi olur mu?” (En’âm sûresi, 
6/122)
3 “(Mânen) ölü iken (imanla) kendisini diriltti ğimiz ve kendisi için onunla insanlar aras ında yolunu hiç 
şaşırmadan rahatça hareket etti ği bir ışık var ettiğimiz kimse...” (En’âm sûresi, 6/122)
4 “…ölü iken” (En’âm sûresi, 6/122)
5 “…hiç karanl ıklarda kal ıp ç ıkamayan kimse gibi olur mu?” (En’âm sûresi, 6/122)70  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
dalâlet için idam- ı ebedîdir. Ve o deh şetli darağac ından kurtaran ve mevti, 
mübârek bir terhis tezkeresine çeviren yaln ız Kur’ân ve imand ır.” İşte bunun 
içindir ki, bu hakikat-i muazzama-y ı mevtiye, Risale-i Nur’da gayet mühim ve 
geniş bir mevki alm ış; hatta ekser hücumunda mevti elinde tutup ehl-i dalâle-
tin başına vurur, akl ını başına getirmeye çal ışır.
İkincisi : Ehl-i tarîkatin ve bilhassa Nak şîlerin dört esas ından biri ve en 
müessiri olan râb ıta-y ı mevt, Eski Said’i Yeni Said’e (radiyallâhu anh)  çevirmiş ve 
daima hareket-i fikriyede Yeni Said’e yolda ş olmuş. Başta İhtiyarlar Risalesi 
olarak, risalelerde o râb ıta, keşfiyat ı göstere göstere tâ ehl-i iman hakk ında 
mevtin nuranî ve hayattar ve güzel hakikatini görüp gösterdi.
Üçüncüsü : Bu âyet, cifir ve ebced hesab ıyla her tarafta Said’e hücum 
eden üç çe şit mevtin temas zaman ını ve tarihini aynen gösterip tevâfuk eder. 
Demek âyetteki ًאÝْĻَĨ kelimesinin efrad ından medar- ı nazar bir ferdi ve cifir-
ce onun ismi ًאÝْĻَĨ adedine tam tevâfukla hususî i şarete mazhar bir mâsadak 
“Saidü’n-Nursî”dir.
Sabri’nin Sadakatinin Bir Kerametidir Sabri’nin Sadakatinin Bir Kerametidir
Ben namazdan sonra bu tetimmeyi yazarken S ıdd ık Süleyman’ ın halefi 
Emin, Sabri’nin 1ًאÝْĻَĨ כَאنَ ْīَĨأَوَ âyetine dair parçay ı ald ığını ve Ramazan’ ın fey-
zinden onun izah ı gibi nurlar istedi ğini gördüm. Ne yazd ığımı Emin’e göster-
dim, hayretle dedi: “Bu hem Sabri’nin, hem Risale-i Nur’un bir kerametidir.” 
Bu âyetteki esrarl ı muvâzene-i Kur’âniye’yi dü şünürken, Sûre-i Hûd’daki َّאĨَÉَĘ 
2اĳُĝَü َīĺِñَّĤا fıkras ına karşı 3ِÙَّĭَåْĤا ĹِęَĘ ُواïِđُø َīĺِñَّĤا َّאĨوَأَ’ deki muvâzene hat ıra 
geldi ve bildirdi ki; nas ıl ki bu ikinci âyet ve birinci f ıkra, Risale-i Nur’un mes-
leğine, şâkirtlerine tam tam ına mânen ve cifirce bak ıyor. Öyle de َīĺِñَّĤا َّאĨَÉَĘ 
4ٌěĻِıَüوَ ٌóĻِĘزَ َאıĻِĘ ْħُıَĤ َّאرِĭĤا ĹِęَĘ اĳُĝَü âyeti dahi, Risale-i Nur’un muâr ızlar ına ve 
düşmanlar ına ve onlar ın cereyanlar ının mebdeine ve faaliyet devresine ve 
müntehâs ına cifir ile, tevâfuk ile i şaret eder, şöyle ki:
1 “(Mânen ölü iken imanla kendisini diriltti ğimiz ve kendisi için onunla insanlar aras ında yolunu hiç 
şaşırmadan rahatça hareket etti ği bir ışık var ettiğimiz kimse), içinde bulundu ğu durum itibar ıyla karan-
lıklara gömülmü ş ve art ık ç ıkıp kurtulmas ı mümkün bulunmayan biri gibi olur mu?” (En’âm sûresi, 
6/122)
2 “Bedbahtlara gelince...” (Hûd sûresi, 11/106)
3 “Ama mesûd olanlar ise cennettedirler.” (Hûd sûresi, 11/108)
4 “Şimdi bedbahtlar cehenneme at ılacaklar. Çektikleri azab ın dehşetinden, devaml ı surette an ırıp canlar ı 
çıkas ıya feryat edecekler.” (Hûd sûresi, 11/106)BİRİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -----------------------------------------------------------------------------------------    71
1ْħِıِİَاĳْĘَÉِÖ ِّٰųا رَĳُĬ ُۧاËِęْĉُĻِĤ ُونَïĺِóُĺ gibi âyetlerin bahsinde Birinci Şuâ’da ye-
di-sekiz âyât ın ehemmiyetle gösterdikleri bin üç yüz on alt ı ve yedi tarihi ki, 
Kur’ân’a kar şı olan sû-i kasd ın mebdeidir. 2اĳُĝَü َīĺِñَّĤا َّאĨَÉَĘ cifirce ayn ı tarihi 
gösteriyor. E ğer şeddeli م , iki م say ılsa bin üç yüz elli yedi.. e ğer şeddeli ل ,
iki ل say ılsa bin üç yüz k ırk yedi ki, bu asr ın tâgiyâne faaliyet tarihidir. Her 
iki şeddeli harf, iki şer say ılsa bin üç yüz seksen yedi ki –3ُّٰųا َّźإِ َÕْĻَĕْĤا ُħَĥْđَĺ َź– 
dehşetli bir cereyan ın müntehâs ı tarihi olmak ihtimali var.
4ٌěĻِıَüوَ ٌóĻِĘزَ َאıĻِĘ ْħُıَĤ َّאرِĭĤا ĹِęَĘ ise bin üç yüz altm ış bir.. eğer 5َّאرِĭĤا ĹِęَĘ ’deki 
okunmayan ي say ılmazsa bin üç yüz elli bir tarihini.. e ğer şeddeli ن , as ıl iti-
bar ıyla bir ل ve bir ن say ılsa yine bin üç yüz otuz bir tarihini ve harb-i umumî 
âfetinin feryad u fîzar içindeki yang ınını göstererek cehennem ate şinde zefîr 
ve şehîk eden ehl-i şekâvetin azab ını haber verip, ehl-i iman ı fitnelere dü şü-
ren şakîlerin hem dünyada, hem âhirette cezalar ına işaret eder. Aynen öyle 
de, bu asra da zâhiren bakan, esrarl ı olan Sûre-i 6ُوجِ﴾óُ×ْĤا ذَاتِ אءِƯĩَّùĤ﴿وَا’den 
şu âyetin ْħُıَĤوَ َħَّĭَıَä َابُñَĐ ْħُıَĥَĘ اĳُÖĳُÝَĺ ْħَĤ َّħُà َאتِĭِĨْËُĩْĤوَا َīĻِĭِĨْËُĩْĤا اĳُĭَÝَĘ َīĺِñَّĤا إِنَّ 
7ِěĺِóَéْĤا َابُñَĐ ifadesi gibi hem İstanbul’un iki harîk- ı kebiri, hem harb-i umu-
mînin deh şetli yang ını, cehennem azab ı gibi o fitnenin bir cezas ıdır diye işa-
ret eder.
Elhâs ıl: Bu âyet, her asra bakt ığı gibi bu asra daha ziyade nazar- ı dikka-
ti celbetmek için cifirce bu asr ın üç-dört devresinin tarihlerine ve hâdiselerine 
işaret.. ve manas ının suretiyle ve tarz- ı ifadesiyle iki cereyan ın keyfiyetlerine 
ve vaziyetlerine îma eder.
Sabri’nin mektubu yolda iken ve gelmeden evvel o mektubun mânevî 
tesiri ile bu âyeti 8ًאÝْĻَĨ כَאنَ ْīَĨأَوَ âyetiyle beraber dü şünürken hat ırıma geldi.
1 “Onlar, Allah’ ın nurunu a ğızlar ıyla üfleyerek söndürmek isterler.” (Saf sûresi, 61/8)
2 “Şimdi bedbahtlar” (Hûd sûresi, 11/106)
3 Hiç kimse gayb ı bilemez, gayb ı yaln ız Allah bilir.
4 “…cehenneme at ılacaklar. Çektikleri azab ın dehşetinden, devaml ı surette an ırıp canlar ı çıkas ıya feryat 
edecekler.” (Hûd sûresi, 11/106)
5 “…cehenneme at ılacaklar.” (Hûd sûresi, 11/106)
6 “Burçlarla süslü gö ğe kasem ederim ki!” (Bürûc sûresi, 85/1)
7 “Mümin erkeklere ve mümin kad ınlara işkence edip de sonra tevbe etmeyenler var ya i şte onlara 
cehennem azab ı var, yang ın azab ı var!” (Bürûc sûresi, 85/10)
8 “(Mânen ölü iken imanla kendisini diriltti ğimiz ve kendisi için onunla insanlar aras ında yolunu hiç 72  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Risale-i Nur’un bu derece kuvvetli i şaret-i Kur’âniye’ye.. ve şâkirtlerinin bu 
kadar k ıymetli be şaret-i Furkaniyeye ve aktablar ın iltifat ına mazhariyetinin 
sırrı ve hikmeti, musibetin azameti ve deh şetidir ki; hiçbir eserin mazhar ol-
mad ığı kudsî bir takdir ve tahsin alm ış. Demek ehemmiyet onun fevkalâde 
büyüklüğünden de ğil, belki musibetin fevkalâde deh şetine ve tahribat ına kar-
şı, mücâhedesi cüz’î ve az oldu ğu hâlde, gayet büyük öyle bir ehemmiyet kes-
betmiş ki, bu âyette i şaret ve be şaret-i Kur’âniye’de ifade eder ki; Risale-i Nur 
dairesi içine girenler, tehlikede olan imanlar ını kurtar ıyorlar ve imanla kab-
re giriyorlar ve cennete gidecekler diye müjde veriyorlar. Evet, baz ı vakit olur 
ki, bir nefer gördü ğü hizmet için bir mü şîrin fevkine ç ıkar, binler derece k ıy-
met al ır.
İhtar: Geçmiş ve gelecek âyetlerin i şaretleri, yaln ız tevâfukla de ğil; belki 
her bir âyetin mana-y ı küllîsindeki cüz’iyat- ı kesîresinden bir cüz’î ferdi Risale-i 
Nur oldu ğuna îmaen, münasebet-i mâneviyeye göre cifrî ve ebcedî bir tevâ-
fukla o münasebeti teyiden ve ona binâen hususî ona bakar demektir.
Alt ınc ı Âyet
Sûre-i Hadid’de 1۪įِÖ نَĳُýْĩَÜ رًاĳُĬ ْħَכُĤ ْģَđْåَĺوَ Yani, “Karanl ıklar içinde si-
ze bir nur ihsan edece ğim ki, o nur ile do ğru yolu bulup onda gidesiniz.” 
Lillâhilhamd Risale-i Nur, bu kudsî ve küllî manan ın parlak bir ferdi oldu-
ğu gibi; 2رًاĳُĬ ’daki tenvin ن say ılmak cihetiyle bin üç yüz on sekiz adediyle 
Resâili’n-Nur müellifi tedristen, telif vazifesine ve mücâhidâne seyahate ba ş-
lad ığı zaman ın beş sene evvelki zaman ına ve çok âyetlerin i şaret ettikleri bin 
üç yüz on alt ı tarihindeki mühim bir ink ılâb- ı fikrîden iki sene sonraki zamana 
tevâfuk eder ki; o zaman, istihzârât- ı nuriyeye ba şlad ığı ayn ı tarihtir. İşte şu 
nurlu âyetin hem manaca, hem cifirce tevâfuku ise, umum vücuhu ayn- ı şuur 
olan Kur’ân- ı Mu’cizü’l-Beyan’da elbette ittifakî ve tesadüfî olamaz.
Yedinci Âyet
3۪įِÜَאĩِĥِכَÖ َّěَéْĤا ُّٰųا ُّěِéُĺوَ Şu âyet-i me şhurenin küllî manas ının bu zamanda
şaşırmadan rahatça hareket etti ği bir ışık var ettiğimiz kimse), içinde bulundu ğu durum itibar ıyla karan-
lıklara gömülmü ş ve art ık ç ıkıp kurtulmas ı mümkün bulunmayan biri gibi olur mu?” (En’âm sûresi, 
6/122)
1 Hadîd sûresi, 57/28.
2 “…bir nur…” (Hadîd sûresi, 57/28)
3 “(Mücrimler ho şlanmasa da) Allah sözleriyle gerçe ği ortaya ç ıkaracakt ır.” (Yûnus sûresi, 10/82)BİRİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -----------------------------------------------------------------------------------------    73
zâhir bir mâsadak ı Risaletü’n-Nur oldu ğu gibi, lafzullahtaki şeddeli ل ,bir ل ..
ve 1۪įِÜَאĩِĥِכَÖ ’deki melfuz  يsay ılmak şart ıyla dokuz yüz doksan sekiz adediy-
le Risaletü’n-Nur’un dokuz yüz doksan sekiz adedine tam tam ına tevâfukla, 
münasebet-i mâneviyeye binâen remzen ona bakar. Ve bu remzi latîfle ştiren 
ve kuvvet veren münasebetlerin birisi şudur ki; Risaletü’n-Nur’un eczalar ı, 
Sözler nam ıyla iştihar etmi şler. Sözler ise Arapça “Kelimât” t ır. Ve o Kelimât 
ile Kur’ân’ ın hakâikinin o derece mahz- ı hak ve ayn- ı hakikat oldu ğunu isbat 
etmiş ki, bu zaman ın dinsiz feylesoflar ını tam susturuyor.
Sekizinci Âyet
2ٍħĻِĝَÝْùُĨ َاطٍóِĀ ĵٰĤإِ ĹِّÖرَ Ĺِĭĺٰïَİ ĹِĭَّĬإِ ْģُĜ ’dir. Şu âyet-i me şhurenin küllî ma-
nas ının bu as ırda muvâf ık ve münasip bir ferdi, Risaletü’n-Nur oldu ğu gi-
bi; cifirle 3ٍħĻِĝَÝْùُĨ َاطٍóِĀ kelimesi, –4َاطٍóِĀ ’taki tenvin, ن say ılmak cihetiyle– 
Risaletü’n-Nur adedi olan dokuz yüz doksan sekize yine iki s ırlı fark ile bak-
tığı gibi,5(Hâşiye) 6ٍħĻِĝَÝْùُĨ َاطٍóِĀ ĵٰĤإِ ĹِّÖرَ Ĺِĭĺٰïَİ cümlesinin makam- ı ebcedîsi ile 
bin üç yüz on alt ı ederek Risale-i Nur müellifinin tedrisiyle istihzârât- ı nuriye-
de bulundu ğu en hararetli tarihi olan bin üç yüz on alt ı adedine tam tam ına 
tevâfuk eder.
Dokuzuncu Âyet
Hem Bakara sûresi’nde, hem Lokman sûresi’nde ْوَةِóُđْĤِאÖ َכَùْĩَÝْøا ِïَĝَĘ 
7ĵٰĝْàُĳْĤا cümlesidir. Yani, “Allah’a iman eden hiç kopmayacak bir zincir-i nu-
raniye yap ışır, temessük eder.” Risale-i Nur ise, iman- ı billâh ın Kur’ânî bur-
hanlar ından bu zamanda en nuranisi ve en kuvvetlisi oldu ğu tahakkuk et-
tiğinden, bu 8ĵٰĝْàُĳْĤا ْوَةِóُđْĤِאÖ külliyetinde hususî dâhil oldu ğuna teyiden, 
1 “…sözleriyle…” (Yûnus sûresi, 10/82)
2 “De ki: ‘Rabbim beni do ğru yola, İbrahim’in dimdik ayakta duran, bât ıldan uzak, tamamen Hakk’a 
yönelmiş tevhid dinine iletti. (O, asla mü şriklerden olmam ıştı.)” (En’âm sûresi, 6/161)
3 “…doğru yol…” (En’âm sûresi, 6/161)
4 “…yol…” (En’âm sûresi, 6/161)
5 (Hâşiye) Yani mertebesine i şaret için iki fark var. Risale-i Nur vahiy de ğil, ilham ve 
istihracd ır.
6 “Rabbim beni do ğru yola iletti.” (En’âm sûresi, 6/161)
7 “İşte o, kopmas ı mümkün olmayan en sa ğlam tutama ğa yap ışmıştır.” (Bakara sûresi, 2/256; Lokman 
sûresi, 31/22)
8 “…en sağlam tutama ğa (yap ışmıştır)” (Bakara sûresi, 2/256)74  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
makam- ı cifrîsi bin üç yüz k ırk yedi ederek Risaletü’n-Nur inti şarının fevkalâ-
de parlamas ı tarihine tam tam ına tevâfukla bakar. Ve bu on dördüncü as ırda 
Kur’ân’ ın i’câz- ı mânevîsinden ne ş’et eden bir urvetü’l-vüskâ ve zulümâttan 
nura ç ıkaracak bir vesile-i nuraniye, Risalei’n-Nur oldu ğunu remzen bildirir.
Onuncu Âyet
1אءُƯýَĺ ْīَĨ َÙَĩِכْéْĤا ĹِÜْËُĺ
On Birinci Âyet
2ْħِıĻَכِّõُĺوَ َÙَĩِכْéْĤوَا َאبَÝْכِĤا ُħُıُĩِّĥَđُĺوَ
On İkinci Âyet
3َÙَĩِכْéْĤوَا َאبَÝْכِĤا ُħُכُĩِّĥَđُĺوَ ْħכُĻَכِّõُĺوَ âyetleridir. Meâl-i icmâlîleri der ki: 
“Kur’ân, hikmet-i kudsiyeyi size bildiriyor. Sizi mânevî kirlerden temizlendiri-yor.” Bu üç âyetin küllî ve umumî manalar ında Risale-i Nur, kastî bir surette 
dâhil oldu ğuna iki kuvvetli emâre var.
Birisi Şudur ki : Risale-i Nur’un müstesna bir hâssas ı, ism-i Hakem ve 
Hakîm’in mazhar ı olup bütün safahat ında, mebâhisinde nizam ve intizam- ı 
kâinat ın aynas ında ism-i Hakem ve Hakîm’in cilveleri olan hikmet-i kudsi-
yeyi ve hikemiyât- ı Kur’âniye’yi ders veriyor. Mevzuu ve neticesi, hikmet-i 
Kur’âniye’dir.
İkinci Emâre : 
Birinci âyet , bin üç yüz yirmi iki ederek makam- ı ebce-
dî ile Risalei’n-Nur müellifinin do ğrudan do ğruya ulûm-u âliyeden ( įَĻِĤاٰ )ba-
şını kald ırıp hikmet-i Kur’âniye’ye müteveccih olarak hâdimü’l-Kur’ân vazi-
yetini ald ığı tarihtir ki, bir sene sonra İstanbul’a gitmi ş, mânevî mücâhedesi-
ne başlam ış.
İkinci âyet ise , makam- ı cifrîsi bin üç yüz iki ederek Risale-i Nur müellifi-
nin Kur’ân dersini ald ığı tarihe tam tam ına tevâfuk ile remzen Kur’ân’ ın bâhir 
bir burhan ı olan Resâili’n-Nur’a bakar.
Üçüncü âyet ise , bin üç yüz otuz sekiz oldu ğundan hikmet-i Kur’âniye’yi 
1 “O, hikmeti diledi ğine verir.” (Bakara sûresi, 2/269)
2 “…onlara kitab ı ve hikmeti ö ğreten ve onlar ı tertemiz k ılan…” (Bakara sûresi, 2/129)
3 “…Sizi tertemiz hâle getiren, size kitap ve hikmeti ö ğreten…” (Bakara sûresi, 2/151)BİRİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -----------------------------------------------------------------------------------------    75
Avrupa hükemâs ına karşı parlak bir surette gösterebilen ve gösteren Risalei’n-
Nur müellifi, Dârü’l-Hikmeti’l-islâmiye’de hikmet-i Kur’âniye’yi müdafaa et-mekle, hatta İngiliz’in ba şpapaz ının suâl etti ği ve alt ı yüz kelime ile cevab is-
tediği alt ı suâline alt ı kelime ile cevab vermekle beraber inzivâya girip bütün 
gayretiyle Kur’ân’ ın ilhamat ından Risale-i Nur’un meselelerini iktibasa ba şla-
dığı ayn ı tarihe tam tam ına tevâfukla remzen bakar.
On Üçüncü Âyet
Sûre-i Âl-i İmran’da 1ِħْĥِđْĤا ĹِĘ نَĳُíِøَّاóĤوَا ُّٰۢųا َّźإِ ưįَĥĺْوِÉَÜ ُħَĥْđَĺ َאĨوَ
On Dördüncü Âyet
Sûre-i Nisa’da 2ْħُıْĭِĨ ِħْĥِđْĤا ĹِĘ نَĳُíِøَّاóĤا ِīٰכِĤ
Bu iki âyet, bu asra da hususî bakarlar.
Birincisinin meâli  gösteriyor ki; ehl-i dalâlet, müte şâbihât- ı Kur’âniye’yi 
yanl ış te’vilât ile tahrifine ve şüpheleri ço ğaltmas ına çal ıştığı bir zamanda ilim-
de rüsuhu bulunan bir tâife, o müte şâbihât- ı Kur’âniye’nin hakikî te’villerini 
beyan edip ve iman ederek o şübehât ı izale eder. Bu küllî manan ın her as ır-
da mâsadaklar ı ve cüz’iyatlar ı var. Harb-i umumî vas ıtas ıyla bin seneden beri 
Kur’ân aleyhinde terâküm eden Avrupa itirazlar ı ve evhamlar ı, Âlem-i İslâm 
içinde yol bulup yay ıldılar. O şübehât ın bir k ısm ı fennî şeklini giydi, ortaya 
çıktı. Bu şübehât ı ve itirazlar ı, bu zamanda defeden ba şta Risalei’n-Nur ve şâ-
kirtleri göründü ğünden, bu âyet bu asra da bakt ığından, Risalei’n-Nur ve şâ-
kirtlerine remzen bakmakla beraber, ulemâ-y ı müteahhirînin mezhebine göre 
3ُّٰųا َّźإِ’ ta vakfedilmez; o hâlde makam- ı cifrîsi, aynen 4ĵٰĕْĉَĻَĤ َאنَùْĬِْŸا إِنَّ’ n ın 
makam ı gibi bin üç yüz k ırk dört ederek Resâili’n-Nur ve şâkirtlerinin mey-
dan- ı mücâhede-i mâneviyeye at ılmalar ı tarihine tam tam ına tevâfukla, onla-
rı da bu âyetin harîm-i kudsîsinin içine al ıyor. Hem ha şrin en kuvvetli ve par-
lak bir burhan ı olan Onuncu Söz’ün etrafa yay ılmas ı tarihine.. ve Kur’ân’ ın 
kırk vecihle mu’cize oldu ğunu beyan eden Yirmi Be şinci Söz’ün i ştihar ı hen-
gâm ına.. hem ĵٰĕْĉَĻَĤ َאنَùْĬِْŸا إِنَّ adedine tam tam ına tevâfukla bakar.
1 “Hâlbuki onlar ın hakikatini, gerçek yorumunu Allah’tan ba şkas ı bilemez. İlimde ileri gidenler…” (Âl-i 
İmran sûresi, 3/7)
2 “Fakat onlardan geni ş ilmi olanlar” (Nisâ sûresi, 4/162)
3 “Allah’tan ba şkas ı” (Âl-i İmran sûresi, 3/7)
4 “Rabbinin bunca nimetlerine ra ğmen kâfir insan azar.” (Alak sûresi, 96/6)76  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Eğer mezheb-i selef gibi 1ُّٰųا َّźإِ’ ta vak ıf olsa, o hâlde 2نَĳُíِøَّاóĤاَ’ deki 
şeddeli ر iki ر say ılsa, bin üç yüz altm ış küsur ederek Risaletü’n-Nur şâkirtle-
rinin bundan on be ş-yirmi sene sonraki râsihâne ve muhakkikâne olan ilim-
lerine ve imanlar ına remzen bakt ığı gibi; şeddeliر  ,as ıl itibar ıyla bir ل ve bir 
ر say ılsa bin iki yüz on iki ederek bundan bir buçuk as ır evvel Mevlâna Hâlid 
Zülcenâheyn’in Hindistan’dan getirdi ği parlak bir ilm-i hakikat rüsuhuyla o 
zamanda meydan alan te’vilât- ı fasideyi ve şübehât ı dağıtarak yüz senede elli 
milyondan ziyade insanlar ı daire-i ir şad ına ald ığı ve tenvir etti ği zaman ın ta-
rihine tam tam ına tevâfukla bakar.
İkinci âyet  olan 3ْħُıْĭِĨ ِħْĥِđْĤا ĹِĘ نَĳُíِøَّاóĤاَ’ deki şeddeli ر ,asl ına nazaran 
bir  لve bir ر say ılmak cihetiyle makam- ı ebcedîsi bin üç yüz k ırk dört etmek-
le her asra bakt ığı gibi bu asra da hususî remzen bakar. Ve ilm-i hakikatte râ-
sihâne çal ışan ve kuvvetli iman eden bir tâifeye i şaret eder. Ve çok âyetlerin 
ehemmiyetle gösterdikleri bu bin üç yüz k ırk dörtte Risaletü’n-Nur ve şâkirt-
lerinden daha ziyade bu vazifeyi mü şkül şerâit içinde sebatkârâne yapan zâ-
hirde görülmüyor. Demek bu âyet onlar ı dahi daire-i harîmine hususî dâhil 
ediyor.
On Beşinci Âyet
 4ًאĭĻِ×ُĨ رًاĳُĬ ْħْכُĻَĤإِ אƯĭْĤَõْĬوَأَ ْħِّכُÖرَ ْīِĨ َאنٌİْóُÖ ْħכُ אءَƯä ْïَĜ َّאسُĭĤا َאıُّĺأَ אƯĺ Şu âyet, bu 
zamana dahi hitab eder. Çünkü tamam ı –5ًאĭĻِ×ُĨ hariç kalsa– bin üç yüz alt-
mış küsur eder. E ğer 6ْħאءَכُƯä ْïَĜ ’den sonraki olsa 7َאنٌİْóُÖ ve 8رًاĳُĬ kelimelerin-
deki tenvinler, ن say ılsa bin üç yüz on eder. Demek bu asra da hitab eder. 
Hem 9َאنٌİْóُÖ ْħאءَכُƯä ْïَĜ cümlesi, yaln ız dört farkla furkan adedine tevâfukla sa-
rîhen bakt ığı gibi, o kudsî burhan- ı ilâhînin bu zamanda parlak ve kuvvetli bir 
1 “Allah’tan ba şkas ı” (Âl-i İmran sûresi, 3/7)
2 “Geniş ilmi olanlar” (Âl-i İmran sûresi, 3/7; Nisâ sûresi, 4/162)
3 “…onlardan geni ş ilmi olanlar…” (Nisâ sûresi, 4/162)
4 “Ey insanlar! İşte size Rabbinizden kesin bir delil geldi, size aç ık bir nur indirdik.” (Nisâ sûresi, 4/174)
5 “…aç ık…” (Nisâ sûresi, 4/174)
6 “…işte size geldi…” (Nisâ sûresi, 4/174)
7 “…kesin bir delil…” (Nisâ sûresi, 4/174)
8 “…bir nur…” (Nisâ sûresi, 4/174)
9 “İşte size kesin bir delil geldi.” (Nisâ sûresi, 4/174)BİRİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -----------------------------------------------------------------------------------------    77
burhan ı olan Resâili’n-Nur’a dahi ikinci cümlesi olan 1ًאĭĻِ×ُĨ رًاĳُĬ ْħْכُĻَĤإِ אƯĭْĤَõْĬأَ ade-
di, iki tenvin vak ıfta iki elif say ılmak cihetiyle be ş yüz doksan sekiz ederek, ay-
nen tam tam ına Resâili’n-Nur’a ve Risalei’n-Nur adedine tevâfuk ile o semâ-
vî burhan- ı kudsînin yerde bir burhan ı, Resâili’n-Nur oldu ğunu remzen ha-
ber veriyor.
İhtar: Sözler’in üç ismi olan Risalei’n-Nur veya Resâili’n-Nur veya 
Risaleti’n-Nur’daki şeddeli ن ,iki ن say ılmak, cifirce a ğlebî bir kaidedir. Şeddeli 
harf bazen bir, bazen iki say ılabilir.
On Alt ınc ı Âyet
2אءٌƯęِüوَ ًىïُİ اĳُĭَĨاٰ َīĺِñَّĥِĤ ’dür. Şu şifal ı âyet, çok zamand ır benim dert-
lerimin şifas ı ve ilâc ı olduğu gibi; eczahâne-i kübrâ-y ı ilâhiye olan Kur’ân- ı 
Hakîm’in tiryakî ilâçlar ından, Risalei’n-Nur eczalar ının kavanozlar ından ala-
rak belki bin mânevî dertlerime bin kudsî şifay ı buldum ve Resâili’n-Nur şâ-
kirtleri dahi buldular. Ve fenden ve felsefenin batakl ığından ç ıkan ve tedavi-
si çok mü şkül olan ve z ınd ıka hastal ığına mübtela olanlardan çoklar ı, onunla 
şifalar ını buldular.
İşte her derde şifa olan Kur’ân’ ın ilâçlar ının bu zamanda bir k ısım kava-
nozlar ı hükmünde bulunan Resâili’n-Nur dahi, bu şifadar âyetin bir medar- ı 
nazar ı olduğuna kuvvetli bir emâre şudur ki; bu âyetin makam- ı cifrîsi olan 
bin üç yüz k ırk alt ı adedi, Resâili’n-Nur’un bin üç yüz k ırk alt ıda şifadârâne 
etrafa inti şarının tarihine.. ve Mu’cizât- ı Ahmediye (aleyhissalâtü vesselâm)  nam ın-
da olan risale-i harikan ın zaman- ı telifine tam tam ına tevâfukudur. Şu tevâ-
fuk, hem münasebet-i mâneviyeyi teyid ve onunla teeyyüd eder, hem remiz-den işaret derecesine ç ıkar ıyor.
On Yedinci Âyet
3ُÛْĥَכّĳَÜ ِįْĻَĥَĐ َۘĳُİ َّźإِ َįٰĤإِ Ưź ُّٰ۬ųا َĹِ×ْùَè ْģُĝَĘ ْاĳَّĤَĳَÜ ِنْÍَĘ ’deki َّźإِ َįٰĤإِ Ưź ُّٰ۬ųا َĹِ×ْùَè ْģُĜ 
4ُÛْĥَכّĳَÜ ِįْĻَĥَĐ َۘĳُİ ’nün makam- ı cifrîsi, –şeddeli ل’lar, birer ل ..ve şeddeli ق ,bir 
1 “Size aç ık bir nur indirdik.” (Nisâ sûresi, 4/174)
2 “O (Kur’ân), iman edenler için hidayet ve şifad ır.” (Fussilet sûresi, 41/44)
3 “Buna ra ğmen ald ırmaz, yüz çevirirlerse, ey Resûlüm de ki: Allah bana yeter. O’ndan ba şka ilâh yok-
tur. Ben yaln ız O’na dayan ırım.” (Tevbe sûresi, 9/129)
4 “Ey Resûlüm de ki: Allah bana yeter. O’ndan ba şka ilâh yoktur. Ben yaln ız O’na dayan ırım.” (Tevbe 
sûresi, 9/129)78  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
ق say ılmak cihetiyle– bin üç yüz yirmi dokuz ederek, harb-i umumînin ba ş-
lang ıcı zaman ında Resâili’n-Nur’un ba şlang ıcı olan İşârâtü’l-i’câz tefsirinin ta-
rih-i telifine tam tam ına tevâfukla beraber – şeddeli ق , iki ق say ılmak cihetiy-
le– bin üç yüz k ırk dokuz ederek, harb-i umumînin verdi ği sars ıntılar zama-
nında Resâili’n-Nur’un 1ُّٰųا َĹِ×ْùَè diyerek ehl-i dünyadan hiçbir yerde himâye 
görmeden, belki tehâcüme hedef olmakla beraber çekinmeyerek, yaln ız baş-
lar ıyla müşkülât içinde envâr- ı Kur’âniye’yi ne şrettikleri ayn ı tarihe tam tam ı-
na tevâfuku ise, her cihetiyle ayn- ı şuur olan âyâtta elbette tesadüfî olamaz. 
Belki bu gibi âyetler, en mü şkül zaman olan bu asra dahi, hususî bakarlar ve 
o âyât ı kendilerine rehber ittihaz eden bir k ısım şâkirtlerine hususî iltifat edip 
iltifatlar ıyla teşcî ederler.
Bu âyet, sâb ık âyetler gibi münasebet-i mâneviyesi gerçi zâhiren görün-
müyor. Fakat bir cihetle Resâili’n-Nur ile bir nevi münasebeti vard ır, şöyle 
ki:
On üç senedir2(Hâşiye) bu âyet, Risaletü’n-Nur müellifinin ve sonra has 
şâkirtlerinin ma ğripten sonra bir vird-i hususîleridir. Hem bu âyetin ma-
nas ına bu zamanda tam mazhar ve herkes onlardan çekinmesinden fü-
tur getirmeyerek 3ُّٰųا َĹِ×ْùَè deyip mütevekkilâne mü şkülât- ı azîme içinde 
envâr- ı imaniyeyi ve esrar- ı Kur’âniye’yi ne şreden, ehl-i iman ı me’yusiyet-
ten kurtaran ba şta Risaletü’n-Nur ve şâkirtleridir.
On Sekizinci Âyet
4نَĳُ×ِĤَאĕْĤا ُħُİ ِّٰųا ْبَõِè إِنَّ’ dir. Bu âyet, meâliyle hizbullah ın zâhirî ma ğlubi-
yetinden gelen me’yusiyeti izale için kudsî bir teselli verir.. ve hizbullah olan 
hizb-i Kur’ânînin hakikatte ve âk ıbette galebesini haber verir. Ve bu as ırda 
hizb-i Kur’ânînin hadsiz efrad ından Resâili’n-Nur şâkirtleri tezahür ettiklerin-
den bu âyetin küllî manas ında hususî dâhil olmalar ına bir emâre olarak ma-
kam- ı cifrîsi olan bin üç yüz elli adedi ile Resâili’n-Nur şâkirtlerinin zâhirî ma ğ-
lubiyetleri.. ve bir sene sonra mahpusiyetleri içinde mânevî galebeleri ve me-tânetleri.. ve haklar ında yap ılan müthi ş imha plân ını akîm b ırakan ihlâslar ı ve 
1 “Ben yaln ız O’na dayan ırım.” (Tevbe sûresi, 9/129)
2 (Hâşiye) Telif tarihine göredir.
3 “Ben yaln ız O’na dayan ırım.” (Tevbe sûresi, 9/129)
4 “Allah taraf ı, mutlaka galip gelecektir.” (Mâide sûresi, 5/56)BİRİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -----------------------------------------------------------------------------------------    79
kuvve-i mâneviyeleri tezahür etmesinin rumî tarihi olan bin üç yüz elli ve elli 
bir ve elli iki adedine tam tam ına tevâfuku, elbette şefkatkârâne, tesellidârâ-
ne bir remz-i Kur’ânîdir.
On Dokuzuncu Âyet
َאĬرَĳُĬ َאĭَĤ ْħِĩْÜأَ אƯĭَّÖرَ نَĳُĤĳُĝَĺ ْħِıِĬَאĩْĺَÉِÖوَ ْħِıĺِïْĺأَ َīْĻَÖ ĵٰđْùَĺ ْħُİرُĳُĬ ُįَđَĨ اĳُĭَĨاٰ َīĺِñَّĤوَا
1َאĭَĤ ْóِęْĔوَا 
Şu âyetin umum manas ındaki tabakalar ından bir tabaka-y ı işariyesi bu 
asra dahi bak ıyor. Çünkü 2َאĬرَĳُĬ َאĭَĤ ْħِĩْÜأَ אƯĭَّÖرَ نَĳُĤĳُĝَĺ hem manaca kuvvetli mü-
nasebeti var, hem cifirce bin üç yüz yirmi alt ı ederek o tarihteki hürriyet ink ı-
lâb ından neş’et eden f ırtınalar ın hengâm ında her şeyi sarsan o f ırtınalar ın ve 
harplerin zulümât ından kurtulmak için nur arayan müminler içinde, Resâili’n-
Nur şâkirtleri az bir zaman sonra tezahür ettiklerinden bu âyetin efrad- ı kesîre-
sinden bu as ırda bir mâsadak ı onlar oldu ğuna bir emâredir. 3َאĭَĤ ْóِęْĔوَا cümle-
si bin üç yüz altm ışa bak ıyor. Demek bundan be ş-alt ı sene sonra isti ğfar dev-
residir. Resâili’n-Nur şâkirtlerinin o zamanda isti ğfar dersini verece ğine rem-
zen bir îmad ır.
Yirminci Âyet
 4َīĻِĭِĨْËُĩْĥِĤ ٌÙَĩْèوَرَ אءٌƯęِü َĳُİ َאĨ ْاٰنِóُĝْĤا َīِĨ ِّلُõَĭُĬوَ Şu âyet-i azîme, sarîhen Asr- ı 
Saadet’te nüzûl-ü Kur’ân’a bakt ığı gibi, sâir as ırlara dahi mana-y ı işârîsiyle 
bakar.. ve Kur’ân’ ın semâs ından ilhamî bir surette gelen şifadar nurlara i şaret 
eder. İşte doğrudan do ğruya tabib-i kulûb olan Kur’ân- ı Hakîm’in feyzinden 
ve ziyas ından iktibas olunan Risaletü’n-Nur, benim çok tecrübelerimle umum 
mânevî dertlerime şifa olduğu gibi, Resâili’n-Nur şâkirtleri dahi tecrübeleriy-
le beni tasdik ediyorlar. Demek Resâili’n-Nur, bu âyetin bir mana-y ı işârîsin-
de dâhildir. Ve bu duhûlüne bir emâre olarak 5َīĻِĭِĨْËُĩْĥِĤ ٌÙَĩْèوَرَ אءٌƯęِü َĳُİ َאĨ ’nin 
makam- ı cifrîsi bin üç yüz otuz dokuz ederek ayn ı tarihte Kur’ân’dan ilham 
1 “Onlar ın nuru, önlerinden ve sa ğ taraflar ından süratle ilerler. İman edenler şöyle derler: Ey Kerîm 
Rabbimiz! Nurumuzu daha da art ır, tamam ına erdir, kusurlar ımızı affet!” (Tahrîm sûresi, 66/8)
2 “Şöyle derler: Ey Kerîm Rabbimiz! Nurumuzu daha da art ır, tamam ına erdir!” (Tahrîm sûresi, 66/8)
3 “Kusurlar ımızı affet!” (Tahrîm sûresi, 66/8)
4 “Biz Kur’ân’ ı müminlere şifa ve rahmet olarak indiririz.” ( İsrâ sûresi, 17/82)
5 “Müminlere şifa ve rahmet” ( İsrâ sûresi, 17/82)80  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
olunan Resâili’n-Nur, bu asr ın mânevî ve müthi ş hastal ıklar ına şifa olmakla 
meydana ç ıkmaya ba şlamas ından bu âyet, ona hususî remzetti ğine bana ka-
naat veriyor. Ben kendi kanaatimi yazd ım, kanaate itiraz edilmez.
Yirmi Birinci Âyet veya Âyetler
1ٍħĻِĝَÝْùُĨ َاطٍóِĀ ĵٰĤإِ ُįĺٰïَİوَ
2ٍħĻِĝَÝْùُĨ َاطٍóِĀ ĵٰĤإِ ĹِّÖرَ Ĺِĭĺٰïَİ ĹِĭَّĬإِ ْģُĜ
Sekiz-dokuz âyetlerde “s ırat- ı müstakîm”e nazar ı çeviriyorlar.3 Ve bu 
doğru, istikametli yolu bulmak için daima Kur’ân’ ın nurundan her as ırda o 
asr ın zulmetlerini da ğıtacak ve istikamet yolunu tenvir edecek Kur’ân’dan ge-
len nurlar olmakla ve bu deh şetli ve f ırtınal ı as ırda o doğru yolu şaşırtmaya-
cak bir surette gösteren ba şta, şimdilik Risaletü’n-Nur tezahür etti ğinden, hem 
bu s ırat- ı müstakîm kelimesinin makam- ı cifrîsi, –tenvin, ن say ılmak cihetiy-
le– bin eder. Medde olmazsa dokuz yüz doksan dokuz ederek yaln ız bir ve-
ya iki farkla4(Hâşiye) Risaletü’n-Nur adedi olan dokuz yüz doksan sekize tevâ-
fukla, sekiz-dokuz âyetlerde s ırat- ı müstakîm kelimeleri bu mezkûr iki âyet gi-
bi Risaletü’n-Nur’u s ırat- ı müstakîmin efrad ına hususî idhal edip remzen ona 
bakt ırır ve istikametine i şaret eder. E ğer 5َاطٍóِĀ ’taki tenvin say ılmazsa, “en-
nur”daki şeddeli nun, bir nun say ılır, yine tevâfuk eder.
Hem nas ıl ki bu âyet, Risalei’n-Nur’a ismiyle bak ıyor; öyle de onun is-
tihzârât zaman ına da bakar. Çünkü 6ٍħĻِĝَÝْùُĨ َاطٍóِĀ ĵٰĤإِ ĹِّÖرَ Ĺِĭĺٰïَİ ’in makam- ı 
cifrîsi bin üç yüz on alt ı ederek Risaletü’n-Nur müellifinin ihtiyârs ız olarak is-
tihzârât- ı nuriyede bulundu ğu ve umum mâlûmat ını Kur’ân’ ın fehmine ba-
samaklar yapt ığı en hararetli tarihi olan bin üç yüz on alt ı adedine tam tam ı-
na tevâfuku elbette evvelki i şârât ı teyid ve onunla teeyyüd ederek Risaletü’n-
Nur’u daire-i harîmine remzen, belki i şareten dâhil ediyor.
1 “Ve doğru yola iletmi şti.” (Nahl sûresi, 16/121)
2 “De ki: Rabbim beni do ğru yola iletti.” (En’âm sûresi, 6/161)
3 Bkz.: Fâtiha sûresi, 1/6; Bakara sûresi, 2/142, 213; Âl-i İmran sûresi, 3/51, 101; Mâide sûresi, 5/16; 
En’âm sûresi, 6/39, 87, 161; ...
4 (Hâşiye) Yani, Risaletü’n-Nur’un mertebesinin ikinci ve üçüncüde oldu ğuna işarettir. Vahiy 
değil ve olamaz. Belki ilham ve istihracd ır.
5 “…yol…” (En’âm sûresi, 6/161)
6 “Rabbim beni do ğru yola iletti.” (En’âm sûresi, 6/161)BİRİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -----------------------------------------------------------------------------------------    81
Cây- ı dikkat ve ehemmiyetli bir tevâfuktur ki ; Risaletü’n-Nur müellifi 
bin üç yüz on alt ı sıralar ında mühim bir ink ılâb- ı fikrî geçirdi, şöyle ki:
O tarihe kadar ulûm-u mütenevviay ı, yaln ız ilimle tenevvür için merak 
ederdi, okurdu, okuturdu. Fakat birden o tarihte merhum vali Tahir Pa şa va-
sıtas ıyla Avrupa’n ın Kur’ân’a kar şı müthiş bir sû-i kastlar ı var oldu ğunu bildi. 
Hatta bir gazetede İngiliz’in bir müstemlekât nâz ırı demiş:
“Bu Kur’ân, İslâm elinde varken biz onlara hakikî hâkim olamay ız. Bunun 
sukutuna çal ışmal ıyız.” dediğini işitti, gayrete geldi.
Birden makam- ı cifrîsi bin üç yüz on alt ı olan 1ْħُıْĭَĐ ِضْóْĐَÉَĘ ferman ını mâ-
nen dinleyerek bir ink ılâb- ı fikrî ile merak ını değiştirdi. Bütün bildi ği ulûm-u 
mütenevviay ı Kur’ân’ ın fehmine ve hakikatlerinin isbat ına basamaklar yapa-
rak hedefini ve gaye-i ilmiyesini ve netice-i hayat ını, yaln ız Kur’ân bildi. Ve 
Kur’ân’ ın i’câz- ı mânevîsi, ona rehber ve mür şid ve üstad oldu. Fakat, maat-
teessüf o gençlik zaman ında çok aldat ıcı âr ızalar yüzünden bilfiil o vazifenin 
başına geçmedi. Bir zaman sonra harb-i umumînin tarraka ve gürültüsü ile 
uyand ı. O sabit fikir canland ı, bilkuvveden bilfiile ç ıkmaya ba şlad ı. İşte hem 
ona, hem Risaletü’n-Nur’a çok alâkas ı bulunan bu bin üç yüz on alt ı tarihine 
çok âyetler müttefikan bakarlar. Meselâ, nas ıl ki 2ٍħĻِĝَÝْùُĨ َاطٍóِĀ ĵٰĤاِ ĹِّÖرَ ĵِĭĺٰïَİ 
âyeti, tam tam ına tevâfukla i şaret eder. Aynen öyle de bir âyet-i me şhure 
olan 3ٍħĻِĝَÝْùُĨ َاطٍóِĀ ĵٰĥَĐ ĹِّÖرَ إِنَّ makam- ı cifrîsi, –şeddeli ن ,bir ن say ılsa ve 
tenvin say ılmazsa– bin üç yüz on alt ı ederek aynen tam tam ına o tarihe i şaret 
eder. Hem nas ıl ki yedi-sekiz sûrelerde gelen âyetler ve o âyetlerde gelen s ı-
rat- ı müstakîm cümleleri, Risaletü’n-Nur ismine tevâfukla beraber, bu mezkûr 
iki âyet gibi bir k ısm ı Risaletü’n-Nur telifinin tarihini de gösterir. Aynen öy-
le de yedi adet sûrelerin ba şlar ında yedi defa 4َאبِÝْכِĤا َאتُĺاٰ ْכَĥِÜ cümle-i kud-
siyesinin makam- ı cifrîsi olan bin üç yüz on alt ı veya yedi ederek aynen tam 
tam ına o bin üç yüz on alt ı tarihine tevâfukla i şaret ettiği gibi, َאتُĺاٰ ْכَĥِÜ ۚ ۤ÷ٰĈ 
5ْاٰنِóُĝْĤا âyeti dahi, aynen bin üç yüz on alt ı ederek, o bin üç yüz on alt ı tarihine
1 “Sen onlara ald ırma!” (Nisâ sûresi, 4/63, 81; En’âm sûresi, 6/68; Secde sûresi, 32/30)
2 “Rabbim beni do ğru yola iletti.” (En’âm sûresi, 6/161)
3 “Rabbim elbette tam istikamet üzeredir.” (Hûd sûresi, 11/56)
4 “Bunlar, (hakk ı aç ıklayan, Hak’tan geldi ği) âşikâr olan kitab ın âyetleridir.” (Yûnus sûresi, 10/1; Yûsuf 
sûresi, 12/1; Ra’d sûresi, 13/1; Hicr sûresi, 15/1; Şuarâ sûresi, 26/2; Kasas sûresi, 28/2; Lokman sûresi, 
31/2)
5 “Tâ, Sîn. Şunlar Kur’ân’ ın âyetleridir.” (Neml sûresi, 27/1)82  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
tevâfukla i şaret eder. Güya, nas ıl ki Asr- ı Saadet’te Kur’ân’daki iman hakikat-
lerine alâmetler, deliller ve o Kitab- ı Mübin’in dâvâlar ına burhanlar ı ve hüc-
cetleri, gözlere de göstermek manas ında, tekrar ile
2ْاٰنِóُĝْĤا َאتُĺاٰ ْכَĥِÜ ، 1َאبِÝْכِĤا َאتُĺاٰ ْכَĥِÜ ..َאبِÝْכِĤا َאتُĺاٰ ْכَĥِÜ
fermanlar ıyla Kur’ân- ı Mu’cizü’l-Beyan ilânat yap ıyor. Öyle de bu deh şetli 
asırda dahi, bir mana-y ı işârîsiyle o âyât- ı furkaniyenin burhanlar ı ve hakka-
niyetinin alâmetleri ve hakikatlerinin hüccetleri ve hak kelâmullah oldu ğuna 
delilleri olan Resâili’n-Nur’a mana-y ı işârîsiyle alâmet ve burhan ve emâre ve 
delil manas ıyla âyât ın âyetleri diye tekrar ile َאبِÝْכِĤا َאتُĺاٰ ْכَĥِÜ ferman ederek 
nazar- ı dikkati Kur’ân hesab ına bu asra ve bu as ırdaki Resâili’n-Nur’a çeviri-
yor itikat ediyorum.
Evet her bir cihet ile ayn- ı şuur olan âyât- ı Kur’âniye’nin böyle yirmi ve-
cihle ve yirmi parmakla ayn ı şeye müttefikan i şaretleri tasrih derecesinde ba-
na kanaat veriyor. Benim kanaatime i ştirak etmeyen, bu ittifaka ne diyecek 
ve ne diyebilir? Hangi kuvvet bu ittifak ı bozar? Resâili’n-Nur, bu asra gelen 
işârât- ı Kur’âniye’ye hususî bir medar- ı nazar oldu ğuna kimin şüphesi varsa 
Kur’ân’ ın k ırk vecihle mu’cizesini isbat eden “Mu’cizât- ı Kur’âniye” nam ın-
daki Yirmi Be şinci Söz ve Yirminci Söz’ün İkinci Makam ı’na ve ha şre dair 
Onuncu Söz ve Yirmi Dokuzuncu Söz’lere baks ın, şüphesi izale olmazsa gel-
sin parma ğını gözüme soksun.
Yirmi İkinci Âyet ve Âyetler
Hem Yunus, hem Yusuf, hem Ra’d, hem Hicr, hem Şuarâ, hem Kasas, 
hem Lokman Sûreleri’nin ba şlar ında bulunan 3َאبِÝْכِĤا َאتُĺاٰ ْכَĥِÜ ilân- ı kudsî-
sidir. Yirmi birinci âyetin hâtimesinde bunun münasebet-i mâneviyesi bir de-rece beyan edilmi ş. Cifrîsi ise, bu âyette üç 
ت bin iki yüz eder ve iki ك , iki 
ل yüz eder; yekûnu bin üç yüz. Bir ي , bir ب , dört veya be ş ا , mecmûu bin 
üç yüz on alt ı veya on yedi ederek Resâili’n-Nur müellifinin bir ink ılâb- ı fikrî
1 “Bunlar, (hakk ı aç ıklayan, Hak’tan geldi ği) âşikâr olan kitab ın âyetleridir.” (Yûnus sûresi, 10/1; Yûsuf 
sûresi, 12/1; Ra’d sûresi, 13/1; Hicr sûresi, 15/1; Şuarâ sûresi, 26/2; Kasas sûresi, 28/2; Lokman sûresi, 
31/2)
2 “Şunlar Kur’ân’ ın âyetleridir.” (Neml sûresi, 27/1)
3 “Bunlar, [hakk ı aç ıklayan, Hak’tan geldi ği] âşikâr olan kitab ın âyetleridir.” (Yûnus sûresi, 10/1; Yûsuf 
sûresi, 12/1; Ra’d sûresi, 13/1; Hicr sûresi, 15/1; Şuarâ sûresi, 26/2; Kasas sûresi, 28/2; Lokman sûresi, 
31/2)BİRİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -----------------------------------------------------------------------------------------    83
ile ulûm-u mütenevviay ı Kur’ân’ ın hakâikine ç ıkmak için basamaklar yapt ı-
ğı bir tarihe, tam tam ına tevâfuku münasebet-i mâneviyesinin kuvvetine isti-
naden deriz:
O tevâfuk remzeder ki; bu as ırda Resâili’n-Nur denilen otuz üç adet 
Söz ve otuz üç adet Mektup ve otuz bir adet Lem’alar, bu zamanda Kitab- ı 
Mübin’deki âyetlerin âyetleridir. Yani, hakâikinin alâmetleridir.. ve hak ve 
hakikat oldu ğunun burhanlar ıdır.. ve o âyetlerdeki hakâik-i imaniyenin 
gayet kuvvetli hüccetleridir.  Ve 1ْכَĥِÜ kelime-i kudsiyesinin i şaret-i hissiyesiy-
le gözlere dahi görünecek derecede zâhir oldu ğunu ifade eden böyle i şarete 
lây ık delilleridir diye, remzen Resâili’n-Nur’u bir i şârî manas ının küllî dairesi-
ne hususî ve medar- ı nazar bir ferdi olarak dâhil ediyor.
Elhâs ıl: Nas ıl ki bu âyette bulunan i şârî mana, yedi sûrede yedi i şa-
ret hükmünde olup delâlet, belki sarahat derecesine ç ıkıyor. Aynen öyle de 
 2ٍħĻِĝَÝْùُĨ َاطٍóِĀ’deki remiz dahi, yedi-sekiz sûrelerde bulunmakla yedi-sekiz 
remiz hükmünde olarak o remzi, i şaret; belki delâlet, belki sarahat derecesi-
ne ç ıkar ıyor.
İhtar: Külfetsiz olmak üzere birden hat ıra gelen i şârât kaydedildi. 
Tekellüfe girmemek için i şaretli otuz üç âyetin çok i şârât ı kaydedilmedi.
Yirmi Üçüncü Âyet
 3ًاóْĻَì َאĭَĤِïْ×ُĺ أَنْ אƯĭُّÖرَ ĵٰùَĐ Şu âyet, her asra bakt ığı gibi bu asra da bak ıyor. 
Ve bu as ırda kâbuslu bir rüya gibi musibetlere dü şen ve Rabb-i Rahîm’inden 
onu hayra tebdil etmesini rica edenler içinde Resâili’n-Nur şâkirtlerine hususî 
remzettiğine bir emâresi şudur ki:
Bu âyetin makam- ı cifrîsi olan bin üç yüz k ırk beşte ehemmiyetli risale-
ler telif ile beraber, fevkalâde hâdiseler vukua gelmeye haz ırland ılar. Ve o 
Resâili’n-Nur’un merkez-i inti şarı olan Barla Karyesi’nde ziyade s ıkıntı müelli-
fine verildi. Ve hususan küçük mescidine ili şildiği zaman Resâili’n-Nur şâkirt-
leri kuvvetli bir rica ile dergâh- ı ilâhiyeye iltica edip “Yâ Rab, bu müthi ş rü-
yay ı hayra tebdil eyle!” deyip yalvard ılar. Herkesin me’yusiyetlerine mukabil, 
1 “…bu âyetler…” (Yûnus sûresi, 10/1; Yûsuf sûresi, 12/1; Ra’d sûresi, 13/1; Hicr sûresi, 15/1; Şuarâ 
sûresi, 26/2; Kasas sûresi, 28/2; Lokman sûresi, 31/2)
2 Bkz.: Fâtiha sûresi, 1/6; Bakara sûresi, 2/142, 213; Âl-i İmran sûresi, 3/51, 101; Mâide sûresi, 5/16; 
En’âm sûresi, 6/39, 87, 161; ...
3 “Olur ki Rabbimiz bize daha hay ırlısını verir.” (Kalem sûresi, 68/32)84  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
pek kuvvetli bir ümit ve rica ile müslümanlar ın kuvve-i mâneviyelerini takviye 
ettiler. Bu âyetin birden, külfetsiz hat ıra geleni bu kadard ır. Yoksa esrar ı çok-
tur. Tekellüf olmas ın diye k ısa kestim.
Yirmi Dördüncü Âyet ve Âyetler
Hem Sûre-i Zümer, hem Sûre-i Câsiye, hem Sûre-i Ahkaf’ ın başlar ında 
bulunan 1ِħĻَכِéْĤا ِõĺِõَđْĤا ِّٰųا َīِĨ َאبِÝْכِĤا ُģĺِõْĭَÜ âyât- ı azîmeleridir. Şu âyetler dahi 
yirmi ikincideki âyetler gibi Risaletü’n-Nur’un ismine ve zât ına, hem telif ve 
intişarına bir mana-y ı remziyle bak ıyorlar.
...........
İzahtan Evvel Mühim Bir İhtar İzahtan Evvel Mühim Bir İhtar
(Lüzumlu dört-be ş nokta beyan edilecek.)
Birinci Nokta : Hadiste vârid oldu ğu gibi, “Herbir âyetin mana mertebe-
lerinde bir zâhiri, bir bât ını, bir haddi, bir muttala ı vard ır. Bu dört tabakadan 
her birisinin (hadisçe “ şucûn ve gusûn” tabir edilen) füruat ı, işârât ı, dal ve bu-
daklar ı vard ır.”2 meâlindeki hadisin hükmüyle Kur’ân hakk ında nâzil olan bu 
âyet-i kudsiye, fer’î bir tabakadan ve bir mana-y ı işârîsiyle de Kur’ân ile mü-
nasebeti çok kuvvetli bir tefsirine bakmak, şe’nine bir nakîse de ğil; belki o li-
sanü’l-gaybdaki i’câz- ı mânevîsinin muktezas ıdır.
İkinci Nokta : Bir tabakan ın mana-y ı işârîsinin külliyetindeki efrad ının bu 
asırda tezahür eden ve münasebeti pek kuvvetli bir ferdi Risaletü’n-Nur oldu-
ğunu, onu okuyan herkes tasdik eder. Evet ben, Risaletü’n-Nur’un has şâkirt-
lerini işhad ederek derim:
Risaletü’n-Nur sâir telifat gibi ulûm ve fünundan ve ba şka kitaplar-
dan al ınmam ış. Kur’ân’dan ba şka me’hazi yok, Kur’ân’dan ba şka üstad ı 
yok, Kur’ân’dan ba şka mercii yoktur. Telif oldu ğu vakit hiçbir kitap, mü-
ellifinin yan ında bulunmuyordu. Do ğrudan do ğruya Kur’ân’ ın feyzinden 
mülhemdir ve semâ-y ı Kur’ânîden ve âyât ının nücumundan, y ıldızlar ın-
dan iniyor, nüzûl ediyor.
1 “Bu kitab ın vahyolunup bölüm bölüm indirilmesi, Aziz ve Hakîm Allah taraf ındand ır.” (Zümer sûresi, 
39/1; Câsiye sûresi, 45/2; Ahkaf sûresi, 46/2)
2 Bkz.: Abdurrezzak,  el-Musannef 3/358; el-Bezzâr, el-Müsned  5/442; et-Taberânî, el-Mu’cemü’l-evsat  
1/236; Ebû Ya’lâ, el-Müsned  9/81, 278.BİRİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -----------------------------------------------------------------------------------------    85
Üçüncü Nokta : Resâili’n-Nur, ba ştan başa ism-i Hakîm ve Rahîm’in 
mazhar ı olduğundan bu üç âyetin âhirleri ism-i Hakîm ile..1 ve gelecek yir-
mi beşinci dahi, Rahmân ve Rahîm ile ba ğlamalar ı2 münasebet-i mâneviye-
yi cidden kuvvetlendiriyor. İşte bu kuvvetli münasebet-i mâneviyeye binâen 
deriz ki:
3َאبِÝْכِĤا ُģĺِõْĭَÜ cümlesinin sarih bir manas ı, Asr- ı Saadet’te vahiy suretiy-
le Kitab- ı Mübin’in nüzûlü oldu ğu gibi, mana-y ı işârîsiyle de “her as ırda o 
Kitab- ı Mübin’in mertebe-i ar şiyesinden ve mu’cize-i mâneviyesinden feyz ve 
ilham tarîkiyle onun gizli hakikatleri ve hakikatlerinin burhanlar ı iniyor, nüzûl 
ediyor” diyerek şu as ırda bir şâkirdini ve bir lem’as ını cenâh- ı himâyetine ve 
daire-i harîmine bir hususî iltifat ile al ıyor.
Dördüncü Nokta : İşte bu risalede mezkûr otuz üç âyet-i me şhurenin bi-
littifak, tekellüfsüz, manaca ve cifirce Resâili’n-Nur’un ba şına parmak basma-
lar ı ve başta âyetü’n-nur’un4 on parmakla ona i şaret etmesi, eskiden beri ule-
mâ ortas ında ve edipler mâbeyninde me şhur bir düstur ve hakikatli bir me-
dar- ı istihracat.. ve hatta hususî tarihlerde ve mezar ta şlar ında ediplerin isti-
mâl ettikleri maruf bir kanun-u ilmî iledir. E ğer o kanuna tasannû kar ışmazsa, 
işaret-i gaybiye olabilir. E ğer sun’î ve kastî yap ılsa, yaln ız bir letâfet, bir zarâ-
fet, bir cezâlet olur.
Evet, edipler hususî ve şahsî tarihlerde onun taklidini yapmakla kelâmla-
rını güzelleştirdikleri, hem cifir ilminin en esasl ı bir kaidesi ve mühim bir anah-
tar ı olan makam- ı ebcedî ile i şaret ise; her cihetle ayn- ı şuur ve nefs-i ilim ve 
mahz- ı irade ve tesadüfî hâlleri olmayan ve lüzumsuz maddeleri bulunmayan 
Kur’ân’ ın bu kadar âyât- ı meşhuresinin icmâ ile ve ittifakla Risalei’n-Nur’a 
işaret ve tevâfuklar ı, sarahat derecesinde onun makbuliyetine bir şehâdettir 
ve hak oldu ğuna bir imzad ır ve şâkirtlerine bir be şarettir.
Beşinci Nokta : Bu hesab- ı ebcedînin makbul ve umumî bir düstur-u ilmî 
ve bir kanun-u edebî oldu ğuna deliller pek çoktur. Burada yaln ız dört-beş ta-
nesini numûne için beyan edece ğiz:
1 Bkz.: Zümer sûresi, 39/1; Câsiye sûresi, 45/2; Ahkaf sûresi, 46/2.
2 Bkz.: Fussilet sûresi, 41/2.
3 “Bu kitab ın vahyolunup bölüm bölüm indirilmesi” (Zümer sûresi, 39/1; Câsiye sûresi, 45/2; Ahkaf 
sûresi, 46/2)
4 Bkz.: Nûr sûresi, 24/35.86  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Birincisi : Bir zaman Benî İsrail âlimlerinden bir k ısm ı, huzur-u Pey gam-
berî’de sûrelerin ba şlar ındaki 2ۤÿۤđٰĻٰıכۤ ، 1ۤħۤĤا gibi mukattaât- ı hurufiyeyi i şittik-
leri vakit, hesab- ı cifrî ile dediler: “Yâ Muhammed! Senin ümmetinin müddeti 
azd ır.” Onlara mukabil dedi: “Az de ğil.” Sâir sûrelerin ba şlar ındaki mukatta-
âtı okudu ve ferman etti: “Daha var.” Onlar sustular.3
İkincisi : Hazreti Ali’nin (radiyallâhu anh)  en meşhur Kaside-i Celcelûtiye’si4, 
baştan nihâyete kadar bir nevi hesab- ı ebcedî ve cifir ile telif edilmi ş ve öyle 
de matbaalarda bas ılm ış.
Üçüncüsü : Cafer Sad ık (radiyallâhu anh)  ve Muhyiddin Arabî (radiyallâhu anh)  
gibi esrar- ı gaybiye ile u ğraşan zâtlar ve esrar- ı huruf ilmine çal ışanlar, bu he-
sab- ı ebcedîyi gaybî bir düstur ve bir anahtar kabul etmi şler.
Dördüncüsü : Yüksek edipler bu hesab ı, edebî bir kanun-u letâfet kabul 
edip, eski zamandan beri onu istimâl etmi şler. Hatta letâfetin hat ırı için, ira-
dî ve sun’î ve taklidî olmamak lâz ım gelirken, sun’î ve kastî bir surette o gaybî 
anahtarlar ın taklidini yap ıyorlar.
Beşincisi : Ulûm-u riyâziye ulemâs ının münasebet-i adediye içinde en la-
tîf düsturlar ı ve avâmca harika görünen kanunlar ı, bu hesab- ı tevâfukînin 
cinsindendirler. Hatta f ıtrat- ı eşyada Fât ır-ı Hakîm, bu tevâfuk-u hesabîyi bir 
düstur-u nizam.. ve bir kanun-u vahdet ve insicam.. ve bir medar- ı tenâsüb 
ve ittifak.. ve bir namus-u hüsün ve ittisak yapm ış. Meselâ, nas ıl ki iki elin ve 
iki ayağın parmaklar ı, âsablar ı, kemikleri, hatta hüceyrâtlar ı, mesâmâtlar ı, he-
sapça birbirine tevâfuk ederler. Öyle de bu a ğaç, bu baharda ve geçen bahar-
daki çiçek, yaprak, meyvece tevâfuk etti ği gibi, bu baharda dahi az bir fark-
la geçen bahara tevâfuk.. ve istikbal baharlar ının dahi, mâzi baharlar ına ihti-
yâr ve irade-i ilâhiyeyi gösteren s ırlı ve az farkla muvâfakatlar ı, Sâni-i Hakîm-i 
Zülcemâl’in vahdetini gösteren kuvvetli bir şahid-i vahdâniyettir.
İşte, madem bu tevâfuk-u cifrî ve ebcedî, bir kanun-u ilmî ve bir düstur-u 
riyâzî ve bir namus-u f ıtrî ve bir usûl-ü edebî ve bir anahtar- ı gaybî oluyor. 
Elbette menba- ı ulûm ve maden-i esrar ve f ıtrat ın tercüman- ı âyât- ı tekviniyesi
1 Bkz.: Bakara sûresi, 2/1 ; Âl-i İmran sûresi, 3/1 ; Ankebût sûresi, 29/1 ; Rûm sûresi, 30/1 ; Lokman sûresi, 
31/1 ; Secde sûresi, 32/ 1.
2 Bkz.: Meryem sûresi, 19/1.
3 Bkz.: İbni Hişâm, es-Sîratü’n-nebeviyye  3/82; et-Taberî, Câmiu’l-beyân  1/93; İbni Kesîr, Tefsîru’l-
Kur’ân  1/39; es-Suyûtî, ed-Dürru’l-mensûr  1/58-59.
4 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.499-531.BİRİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -----------------------------------------------------------------------------------------    87
ve edebiyat ın mu’cize-i kübrâs ı ve lisanü’l-gayb olan Kur’ân- ı Mu’cizü’l-
Beyan, o kanun-u tevâfukîyi i şârât ında istihdam, istimâl etmesi i’câz ının muk-
tezas ıdır.
İhtar bitti, şimdi sadede geliyoruz.
...........
Sûre-i Zümer, Câsiye, Ahkaf’ ın başlar ındaki ِõĺِõَđْĤا ِّٰųا َīِĨ َאبِÝْכِĤا ُģĺِõْĭَÜ 
1ِħĻَכِéْĤا olan âyetler, sâb ık ihtar ın ikinci noktas ında, münasebet-i mâneviyesi 
beyan edildi ğinden burada yaln ız cifrî remzini beyan edece ğiz, şöyle ki:
İki ت ,sekiz yüz.. iki ن ,yüz.. iki م ,seksen.. iki ك ,k ırk.. üç ز ,yirmi bir.. üç 
ي ,otuz.. bir  ب ,birح  ,on.. lafzullah, altm ış yedi.. bir ع ,yetmiş.. dört ل ,dört 
ا ,yüz yirmi dört olup yekûnu bin üç yüz k ırk iki ederek bu asr ın şu tarihine na-
zar- ı dikkati celbetmekle beraber, Kur’ân’ ın tenziliyle çok alâkadar bir Nur’a 
parmak bas ıyor. Ve o tarihten az sonra Mu’cizât- ı Ahmediye (aleyhissalâtü vesse-
lâm) Risalesi ve Yirminci ve Yirmi Dördüncü Mektuplar gibi Risaletü’n-Nur’un 
en nurani cüzleri meydan- ı intişara ç ıkmalar ı.. ve Kur’ân’ ın k ırk vecihle i’câ-
zını isbat eden Mu’cizât- ı Kur’âniye Risalesi ile ha şre dair Onuncu Söz’ün iki-
sinin k ırk ikide inti şarlar ı ve k ırk alt ıda fevkalâde i ştiharlar ının ayn ı tarihte ol-
mas ı, bir kuvvetli emâredir ki; bu âyetin ona hususî bir iltifat ı var.
Hem nas ıl ki bu âyetler telif ve inti şarına işaret ederler; öyle de yaln ız 
2َאبِÝْכِĤا ُģĺِõْĭَÜ kelimesi, Risaletü’n-Nur’un ismine – şeddeli ن ,bir ن say ılmak ci-
hetiyle– gayet cüz’î bir farkla tevâfuk edip remzen bakar, kendine kabul eder. Çünkü 
َאبِÝْכِĤا ُģĺِõْĭَÜ kelimesi, dokuz yüz elli bir ederek Risaletü’n-Nur’un ma-
kam ı olan dokuz yüz k ırk sekize s ırlı üç farkla tevâfuk noktas ından bakar.
Birden hat ıra geldi ki,  bu üç fark ın s ırrı ise Risaletü’n-Nur’un mertebe-
si üçüncüde olmas ıdır. Yani, vahiy de ğil ve olamaz. Hem umumiyetle dahi, 
ilham değil; belki ekseriyetle Kur’ân’ ın feyziyle ve medediyle kalbe gelen 
sünûhât ve istihracat- ı Kur’âniye’dir.
1 “Bu kitab ın vahyolunup bölüm bölüm indirilmesi, Aziz ve Hakîm Allah taraf ındand ır.” (Zümer sûresi, 
39/1; Câsiye sûresi, 45/2; Ahkaf sûresi, 46/2)
2 “Bu kitab ın vahyolunup bölüm bölüm indirilmesi…” (Zümer sûresi, 39/1; Câsiye sûresi, 45/2; Ahkaf 
sûresi, 46/2)88  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Cây- ı dikkattir ki,  birinci 1ۤħٰè olan Sûre-i Mümin’de ِّٰųا َīِĨ َאبِÝْכِĤا ُģĺِõْĭَÜ 
2ِħĻِĥَđْĤا ِõĺِõَđْĤا âyetinin makam- ı cifrîsi, baz ı mühim âyetler gibi bin üç yüz yet-
mişe bak ıyor. Acaba on be ş-yirmi sene sonra ba şka bir nur-u Kur’ân zuhur 
mu edecek, yahut Resâili’n-Nur’un bir inki şaf- ı fevkalâde ile bir fütuhat ı m ı 
olacak bilmedi ğimden o kap ıyı açam ıyorum.
Yirmi Be şinci Âyet
 3ِħĻِèَّóĤا ِīٰĩْèَّóĤا َīِĨ ٌģĺِõْĭَÜۤ۝ħٰè âyet-i kudsiyesidir. Bu âyetin mana-y ı işâ-
rîsinin Resâili’n-Nur ile münasebeti çok kuvvetlidir.
Bir ciheti şudur ki; Risaletü’n-Nur’un ve şâkirtlerinin mesle ği, dört esas 
üzerine gidiyor. Birincisi, tefekkürdür ; Hakîm  ismine bak ıyor. Biri de şef-
kattir , hadsiz olan fakr ını hissetmektir ki; Rahmân  ve Rahîm  isimlerine ba-
kıyor.
Hem şu âyet, nas ıl ki Resâili’n-Nur’un telif ve tekemmül tarihine tevâfuk-
la parmak bas ıyor; öyle de 4ٌģĺِõْĭَÜ kelimesiyle –vakf mahalli olmad ığından ten-
vin, ن say ılmak cihetiyle– makam ı beş yüz k ırk yedi olarak Sözler’in ikinci ve 
üçüncü ismi olan Resâili’n-Nur ve Risale-i Nur’un adedi olan be ş yüz k ırk se-
kiz veya k ırk dokuza – şeddeli ن ,bir ن say ılmak cihetiyle– pek cüz’î ve s ırlı bir 
veya iki farkla tevâfuk ederek remzen ona bakar, dairesine al ır.
Hem 5ِħĻِèَّóĤا ِīٰĩْèَّóĤا َīِĨ ٌģĺِõْĭَÜۤ۝ħٰè ’in makam- ı cifrîsi, bir vecihte, yani 
tenvin, ن say ılsa ve şeddeli iki ر’ daki lâm- ı aslî hesap edilse; ۤħٰè, telaffuzda 
olduğu gibi ْħĻِĨَאè olsa, bin üç yüz elli dört veya be ş eder. Ve di ğer bir vecihte, 
yani tenvin say ılmazsa bin üç yüz dört eder. Üçüncü vecihte, yani telaffuzda 
bulunmayan iki ل ,hesaba girmezse bin iki yüz doksan dört eder.
1 “Hâ, Mîm.” ( Mü’min sûresi, 40/1;  Fussilet sûresi, 41/1;  Şûrâ sûresi, 42/1;  Zuhruf sûresi, 43/1;  Duhân 
sûresi, 44/1;  Câsiye sûresi, 45/1;  Ahkaf sûresi, 46/1)
2 “Bu kitab ın vahyolunup bölüm bölüm indirilmesi, Aziz ve Alîm Allah taraf ındand ır.” (Mü’min sûresi, 
40/2)
3 “Hâ, Mîm. Bu kitap Rahmân ve Rahîm (Allah) taraf ından bölüm bölüm indirilmi ştir.” (Fussilet sûresi, 
41/1-2)
4 “…bölüm bölüm indirilmi ştir…” (Fussilet sûresi, 41/1-2)
5 “Hâ, Mîm. Bu kitap Rahmân ve Rahîm (Allah) taraf ından bölüm bölüm indirilmi ştir.” (Fussilet sûresi, 
41/1-2)BİRİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -----------------------------------------------------------------------------------------    89
Birinci vecihte tam tam ına Resâili’n-Nur’un telifçe bir derece tekemmü-
lü.. ve fevkalâde ehemmiyet kesbetmesi.. ve f ırtınalara tutulmas ı.. ve şâkirtle-
rinin kudsî bir teselliye muhtaç olduklar ı Arabî tarihiyle şu bin üç yüz elli be ş 
ve elli dört tarihine.. hem otuz bir adet Lem’alar’dan ibaret olan Otuz Birinci Mektub’un telif zaman ına.. hem o mektubun Otuz Birinci Lem’a’s ının vakt-i 
zuhuruna.. ve o lem’adan Birinci Şuâ’ ın telifine.. ve o şuâ’ ın yirmi dokuz ma-
kam ında otuz üç adet âyât ın Risale-i Nur’a i şaretleri istihraç edildi ği hengâm ı-
na.. ve yirmi be şinci âyetin Risale-i Nur’a îmalar ının yaz ıldığı şu zamana, şu 
dakikaya, şu hâle tam tam ına tevâfuku ise, Kur’ân’ ın i’câz- ı mânevîsine yak ı-
şıyor. Gayet latîf ve müjdeli bir tevâfuktur.
İkinci vecihte  –yani bin üç yüz dört makam ıyla– Risale-i Nur’un tercü-
man ının Risale-i Nur’un basamaklar ı olan mebâdi-i ulûma besmele-ke ş oldu-
ğu.. ve fütuhat- ı nuriyede besmelesini çekti ği.. ve fâtiha-y ı hayat- ı ilmiyede 
ِħĻِèَّóĤا ِīٰĩْèَّóĤا ِّٰųا ِħْــــــùِÖ okuduğu zaman ına tam tam ına tevâfukla parmak ba-
sıyor, arkas ını sıvazl ıyor, “Haydi git, selâmetle çal ış.” remzen diyor.
Üçüncü vecihte – yani bin iki yüz doksan üç veya dört olan makam- ı cif-
rîsiyle– o tercüman ın besmele-i hayat- ı dünyeviyesinin iptidâs ına tam tam ına 
tevâfuk s ırrıyla îma eder ki, onun hayat ı çok dehşetli dağdağalar ı ve f ırtınala-
rı görmek ve çekmekle beraber daima Rahmân ve Rahîm isimlerinin mazha-
rı olarak rahmetle muhafaza ve şefkatle terbiye edilece ğini remzen mün’îmâ-
ne haber veriyor. Bu suretle Kur’ân’ ın mânevî i’câz ından ihbar- ı gaybî nev’i-
nin bir şuâ ını gösteriyor.
Yirmi Alt ınc ı Âyet
Sûre-i Hud’da 1ٌïĻِđَøوَ ٌّĹِĝَü ْħُıْĭِĩَĘ âyetinden iki sat ır sonra gelen َīĺِñَّĤا َّאĨوَأَ 
2ِÙَّĭَåْĤا ĹِęَĘ ُواïِđُø âyetidir. Şu âyette şeddeli م ve şeddeli ل ve şeddeli ن ,ikişer 
say ılmak.. ve 3ِÙَّĭَåْĤاَ’ deki ة ,vak ıfta olduğundan ـİ olmak cihetiyle makam- ı 
cifrîsi bin üç yüz elli iki olmakla, tam tam ına Resâili’n-Nur şâkirtlerinin en me-
’yusiyetli ve musibetli zamanlar ı olan bin üç yüz elli iki tarihine tam tam ına 
tevâfukla, o ac ınacak hallerinde kudsî ve semâvî bir teselli, bir be şarettir. Ve 
âyetin münasebet-i mâneviyesi bir-iki risalede, yani Kerâmât- ı Aleviye’de ve 
1 “Art ık onlardan kimi bedbaht, kimi mutludur.” (Hûd sûresi, 11/105)
2 “Mesûd olanlar ise cennettedirler.” (Hûd sûresi, 11/108)
3 “…cennet…” (Hûd sûresi, 11/108)90  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Gavsiye’de beyan edilmi ştir. 1ُواïِđُø َīĺِñَّĤا َّאĨوَأَ ’deki 2ُواïِđُø kelimesinin ْħُıْĭِĩَĘ 
ٌïĻِđَøوَ ٌّĹِĝَü’ deki 3ٌïĻِđَø kelimesine Kur’ân sayfas ınde tam muvâzi ve mukabil 
gelmesi, bu tevâfuka bir letâfet daha katar. Bu âyetin küllî ve çok geni ş ma-
na-y ı kudsîsinin cüz’iyat ından Risale-i Nur şâkirtleri gibi teselliye çok muhtaç 
bir cüz’îsi bu as ırda bin üç yüz elli ikide bulundu ğuna tam tam ına tevâfukla 
işaret ederek ba şına parmak bas ıyor.
Eğer 4ِÙَّĭَåْĤا ĹِęَĘ kelimesinde vakfedilmezse ve 5َīĺِïِĤَאì kelimesiyle rabte-
dilse, o vakit ة ,ـİ olmaz. Fakat daha latîf tesellikâr bir tevâfuk olur. Çünkü َّאĨوَأَ 
6ُواïِđُø َīĺِñَّĤا kaide-i nahviyece mübtedad ır. 7َīĺِïِĤَאì ِÙَّĭَåْĤا ĹِęَĘ onun haberi-
dir. Bu haber ise, makam- ı cifrîsi olan bin üç yüz k ırk dokuz adediyle, bin üç 
yüz k ırk dokuz tarihinden be şaretle remzen haber verir. Ve o tarihte bulunan 
Kur’ân hizmetkârlar ından bir tâifenin ashab- ı cennet ve ehl-i saadet oldu ğunu 
mana-y ı işârîsiyle ve tevâfuk-u cifrî ile ihbar eder. Ve bu tarihte Risale-i Nur 
şâkirtlerinin Kur’ân hesab ına fevkalâde hizmetleri ve tenevvürleri ve çok mü-
him risalelerin telifleri.. ve ba şlar ına gelen şimdiki musibetin, dü şmanlar ı tara-
fından ihzârât ı tezahür etti ğinden, elbette bu tarihe müteveccih ve i şârî, tesel-
likâr bir be şaret-i Kur’âniye’nin en evvel onlara bakt ığını gösterir.
Evet, 8َīĺِïِĤَאì ِÙَّĭَåْĤا ĹِęَĘ’de –şeddeli ن ,bir ن say ılmak cihetiyle– ت dört 
yüz, خ alt ı yüz, bin eder.. iki ن  ,yüz.. bir ى ,iki ف ,bir ل, iki yüz.. di ğer ل otuz, 
ikinci ي on, iki ا iki, bir ج üç, bir د dört, k ırk dokuz eder ki; yekûnu bin üç yüz 
kırk dokuz eder. Bu müjde-i Kur’âniye’nin binden bir vechinin bize temas ı, 
bin hazineden ziyade k ıymettard ır. Bu müjdenin bir müjdecisi, bir sene evvel 
görülmüş bir rüya-y ı sâd ıkad ır, şöyle ki; Isparta’da ba şımıza gelen bu hâdise-
den bir ay evvel bir zâta, rüyada (ona) deniliyor ki: “Resâili’n-Nur şâkirtleri, 
iman ile kabre girecekler, imans ız vefat etmezler.” Biz o vakit o rüyaya çok 
sevindik. Demek o müjde, bu müjde-i Kur’âniye’nin bir müjdecisi imi ş.9(Hâşiye)
1 “Mesûd olanlar ise…” (Hûd sûresi, 11/108)
2 “…mesûd oldular…” (Hûd sûresi, 11/108)
3 “…saiddir (mesûdtur)” (Hûd sûresi, 11/105)
4 “…cennettedirler…” (Hûd sûresi, 11/108)
5 “…ebedî kalacaklar” (Hûd sûresi, 11/108)
6 “…mesûd olanlar ise…” (Hûd sûresi, 11/108)
7 “…cennette ebedî kalacaklard ır.” (Hûd sûresi, 11/108)
8 “…cennette ebedî kalacaklard ır.” (Hûd sûresi, 11/108)
9 (Hâşiye) Cihan saltanat ından daha ziyade k ıymettar bir müjde-i Kur’âniye, bir be şaret-i 
semâviye, bu sayfada vard ır.BİRİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -----------------------------------------------------------------------------------------    91
Yirmi Yedinci Âyet
Sûre-i Saf’ta 1ُونَóِĘْכَאĤا ِهَóכَ ْĳَĤوَ رِه۪ĳُĬ ُّħِÝُĨ ُّٰųوَا ْħِıِİَاĳْĘَÉِÖ ِّٰųا رَĳُĬ ُۧاËِęْĉُĻِĤ ُونَïĺِóُĺ 
’dur. Bu âyetteki 2رِه۪ĳُĬ ُّħِÝُĨ ُّٰųوَا ْħِıِİَاĳْĘَÉِÖ ِّٰųا رَĳُĬ cümlesinin makam- ı cifrîsi, bin 
üç yüz on alt ı veya yedidir.
Ve bu tarih ise, –sâb ıkan yirmi birinci âyetin hâtimesinde zikredilen ink ı-
lâb- ı fikrî sadedinde– Avrupa’n ın bir müstemlekât nâz ırının Kur’ân’ ın nurunu 
söndürmeye çal ışmas ı tarihine.. ve Resâili’n-Nur müellifinin dahi ona kar şı o 
ink ılâb- ı fikrî sayesinde o nuru parlatmaya çal ışmas ı, ayn ı tarihe.. hem yedi 
sûrede yedi defa 3َאبِÝْכِĤا َאتُĺاٰ ْכَĥِÜ ayn ı tarihe.. hem 4ْاٰنِóُĝْĤا َאتُĺاٰ ْכَĥِÜ ۚ ۤ÷ٰĈ da-
hi ayn ı tarihe.. hem 5ٍħĻِĝَÝْùُĨ َاطٍóِĀ ĵٰĤإِ ĹِّÖرَ Ĺِĭĺٰïَİ dahi ayn ı tarihe.. hem ĹِّÖرَ إِنَّ 
6ٍħĻِĝَÝْùُĨ َاطٍóِĀ ĵٰĥَĐ dahi –şeddeli ن ,bir ن say ılmak ve tenvin say ılmamak ci-
hetiyle– ayn ı tarihe.. hem 7ْħُıْĭَĐ ِضْóْĐَÉَĘ ferman ı dahi ayn ı tarihe.. hem ِّٰųا رَĳُĬ 
8رِه۪ĳُĬ ُّħِÝُĨ ُّٰųوَا ْħِıِİَاĳْĘَÉِÖ dahi ayn ı tarihe bil’ittifak muvâfakatlar ı, elbette remiz-
den, işaretten, delâletten ziyade bir sarâhattir ki; Risale-i Nur’un, o nur-u ilâ-
hînin bir lem’as ı olacağını.. ve düşmanlar ı taraf ından gelen şübehât zulümâ-
tını dağıtacağını mana-y ı işârîsiyle müjdeliyor. Hem bu cifrî ve müteaddit ve 
mânidar tevâfuklar ise, kuvvetli bir münasebet-i mâneviyeye istinad ederler.
Evet, Resâili’n-Nur’un yüz yirmi dokuz risalelerinin –yüz yirmi dokuz 
elektrik lâmbalar ının şişeleri misillü– Kur’ân nur-u âzam ından uzanan telle-
rin başlar ına tak ılıp o nuru ne şrettikleri meydandad ır. Risale-i Nur’un yar ı 
ismi, iki defa bu cümle-i âyette bulunmas ıyla o münasebeti pek letâfetlen-
diriyor.
1 “Onlar Allah’ ın nurunu a ğızlar ıyla üfleyerek söndürmek isterler. Fakat kâfirlerin ho şuna gitmese de 
Allah nurunu tamamlayacak (dünyan ın her taraf ına ulaştıracakt ır)” (Saf sûresi, 61/8)
2 “Allah’ ın nurunu a ğızlar ıyla (üfleyerek söndürmek isterler) Allah nurunu tamamlayacak (dünyan ın her 
taraf ına ulaştıracakt ır)” (Saf sûresi, 61/8)
3 “Bunlar, (hakk ı aç ıklayan, Hak’tan geldi ği) âşikâr olan kitab ın âyetleridir.” (Yûnus sûresi, 10/1; Yûsuf 
sûresi, 12/1; Ra’d sûresi, 13/1; Hicr sûresi, 15/1; Şuarâ sûresi, 26/2; Kasas sûresi, 28/2; Lokman sûresi, 
31/2)
4 “Tâ Sîn. Şunlar Kur’ân’ ın âyetleridir.” (Neml sûresi, 27/1)
5 “Rabbim beni do ğru yola iletti.” (En’âm sûresi, 6/161)
6 “Rabbim elbette tam istikamet üzeredir.” (Hûd sûresi, 11/56)
7 “Şimdi sen onlar ı kendi hâllerine b ırak.” (Nisâ sûresi, 4/63, 81; En’âm sûresi, 6/68; Secde sûresi, 
32/30; Necm sûresi, 53/29)
8 “Allah’ ın nurunu a ğızlar ıyla (üfleyerek söndürmek isterler) Allah nurunu tamamlayacak (dünyan ın her 
taraf ına ulaştıracakt ır)” (Saf sûresi, 61/8)92  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Yirmi Sekizinci Âyet
Sûre-i Tevbe’de ْĳَĤوَ رَهُĳُĬ َّħِÝُĺ أَنْ َّźإِ ُّٰųا ĵَÖْÉَĺوَ ْħِıِİَاĳْĘَÉِÖ ِّٰųا رَĳُĬ ُۧاËِęْĉُĺ أَنْ ُونَïĺِóُĺ 
1ُونَóِĘْכَאĤا ِهَóכَ âyetindeki 2رَهُĳُĬ َّħِÝُĺ أَنْ َّźإِ ُّٰųا ĵَÖْÉَĺوَ ْħِıِİَاĳْĘَÉِÖ ِّٰųا رَĳُĬ cümlesi, kuv-
vetli ve letâfetli münasebet-i mâneviyesiyle beraber – şeddeli ل’lar, birer ل ..
ve şeddeli م ,as ıl kelimeden oldu ğundan iki م say ılmak cihetiyle– bin üç yüz 
yirmi dört ederek, Avrupa zalimlerinin Devlet-i İslâmiye’nin nurunu söndür-
mek niyetiyle müthi ş bir sû-i kast plân ı yapt ıklar ı.. ve ona kar şı Türkiye hami-
yet-perverlerinin hürriyeti yirmi dörtte ilân ıyla o plân ı akîm b ırakmaya çal ış-
tıklar ı hâlde, maatteessüf alt ı-yedi sene sonra, harb-i umumî neticesinde, yine 
o sû-i kast niyetiyle Sevr Muâhedesi’nde Kur’ân’ ın zarar ına gayet a ğır şerâit-
le kâfirâne fikirlerini yine icra etmek olan plânlar ını akîm b ırakmak için, Türk 
milliyet-perverlerinin cumhuriyeti ilânla mukabeleye çal ıştıklar ı tarih olan bin 
üç yüz yirmi dörde, tâ otuz dörde, tâ elli dörde tam tam ına tevâfukla, o herc 
ü merc içinde Kur’ân’ ın nurunu muhafazaya çal ışanlar içinde Resâili’n-Nur 
müellifinin yirmi dörtte.. ve Resâili’n-Nur’un mukaddemât ının otuz dörtte.. 
ve Resâili’n-Nur’un nuranî cüzleri ve fedakâr şâkirtlerinin elli dörtte mukabe-
leye çal ışmalar ı göze çarp ıyor. Hatta hakikat-i hâli bilmeyen bir k ısım ehl-i si-
yaseti telâ şa sevkettiler ve bu itfâ sû-i kast ına karşı tenvir vazifesini tam îfa et-
tiklerinden bu âyetin mana-y ı işârîsi cihetinde bir medar- ı nazar ı olduklar ına 
kuvvetli bir emâredir. Şimdi İslâmlar içinde Nur-u Kur’ân’a muhalif hâletle-
rin ekserisi, o sû-i kastlar ın ve Sevr Muâhedesi gibi gaddârâne muâhedelerin 
vahîm neticeleridir.
Eğer şeddeli م dahi, şeddeli ل’lar gibi bir say ılsa, o vakit bin iki yüz seksen 
dört eder. O tarihte Avrupa kâfirleri, Devlet-i İslâmiye’nin nurunu söndürme-
ye niyet ederek, on sene sonra Ruslar’ ı tahrik edip, Rus’un doksan üç muha-
rebe-i me ş’umesiyle Âlem-i İslâm’ ın parlak nuruna muvakkat bir bulut perde 
ettiler. Fakat bunda Resâili’n-Nur şâkirtleri yerinde Mevlâna Hâlid’in (kuddise 
sirruh)  şâkirtleri o bulut zulümât ını dağıttıklar ından bu âyet, bu cihette onlar ın 
başlar ına remzen parmak bas ıyor. Şimdi hat ıra geldi ki; e ğer şeddeli  ل’lar ve 
م ,ikişer say ılsa, bundan bir as ır sonra zulümât ı dağıtacak zâtlar ise, Hazreti 
1 “Onlar, Allah’ ın nurunu a ğızlar ı ile söndürmek istiyorlar. Kâfirler ho şlanmasalar da Allah nurunu 
tamamlamaktan ba şka bir şey murat etmemektedir.” (Tevbe sûresi, 9/32)
2 “Allah’ ın nurunu a ğızlar ıyla (üfleyip söndürmek isterler) Allah ise nurunu tam parlatmaktan ba şka bir 
şeye raz ı olmaz.” (Tevbe sûresi, 9/32)BİRİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -----------------------------------------------------------------------------------------    93
Mehdi’nin şâkirtleri olabilir, her ne ise... Bu nurlu âyetin çok nuranî nükteleri 
var. 1ِóْéَ×ْĤا ĵَĥَĐ ُلُّïَÜ َةُóْĉَĝْĤاَ sırrıyla k ısa kestik.
Yirmi Dokuzuncu Âyet
Sûre-i İbrahim’in ba şında ĵَĤإِ َאتِĩُĥُّčĤا َīِĨ ّאسَĭĤا ِجَóْíُÝِĤ ْכَĻَĤإِ َאهُĭْĤَõْĬأَ َאبٌÝכِ ٰۗóۤĤا 
2ِïĻِĩَéْĤا ِõĺِõَđْĤا َاطِóِĀ ĵٰĤإِ ْħِıِّÖرَ ِذْنِÍِÖ رِĳُّĭĤا âyetidir. Şu âyetin dört-be ş cümlesinde 
dört-beş îma var. Mecmûu bir i şaret hükmüne geçer.
Birincisi : 3ْħِıِّÖرَ ِذْنِÍِÖ رِĳُّĭĤا ĵَĤإِ cümlesi ifade eder ki; “Kitab- ı Mübin vas ıta-
sıyla, on dördüncü as ırdaki zulümâttan, insanlar biiznillâh Kur’ân’dan gelen 
bir nura ç ıkarlar.” Bu meâl ve hususan nur lafz ı, Resâili’n-Nur’a mutâb ık ol-
duğu gibi, makam- ı cifrîsi –şeddeli ن ,iki ن olmak üzere– bin üç yüz otuz sekiz 
veya dokuz ederek, harb-i umumî zulümât ında telif edilen Resâili’n-Nur’un 
fâtihas ı olan İşârâtü’l-i’câz tefsirinin o zulmetler içindeki zuhuru tarihine tam 
tam ına tevâfuku.. ve âyetteki nur kelimesi Risale-i Nur’daki nur lafz ına îma 
ile bak ıyor.
İkincisi : 4ِïĻِĩَéْĤا ِõĺِõَđْĤا َاطِóِĀ ĵٰĤإِ cümlesi, evvelki cümledeki nuru ta-
rif ederek der: O nur, Cenâb- ı Hakk’ ın izzet ve mahmudiyetini gösteren 
yoldur.  Bu cümlenin makam- ı ebcedîsi be ş yüz k ırk sekiz veya elli olarak 
Resâili’n-Nur’un – şeddeli ن ,bir ن olmak üzere– adedi olan be ş yüz k ırk seki-
ze tam tam ına tevâfuk eder. E ğer okunmayan iki  اsay ılsa, mertebesine i şaret 
eden iki farkla yine tam tam ına tevâfuk eder. Bu îmay ı teyid eden, hem letâ-
fetlendiren bir münasebet var, şöyle ki:
Âlem-i İslâm için en deh şetli as ır, alt ınc ı as ır ile Hülâgu fitnesi.. ve on 
üçüncü asr ın âhiri.. ve on dördüncü as ır ile harb-i umumî fitneleri ve neticele-
ri olduğu münasebetiyle bu cümle, makam- ı ebcediyle alt ınc ı asra.. ve evvel-
ki cümle gibi 5ِïĻِĩَéْĤا ِõĺِõَđْĤاَ kelimeleri ile bu asra, Sultan Abdülaziz ve Sultan 
Abdülhamid devirlerine îma eder.
1 Damla, denizin varl ığını gösterir.
2 “Elif, Lâm, Râ. Bu, Rab’lerinin izniyle insanlar ı karanl ıklardan nura, Aziz ve Hamîd (üstün kudret sahi-
bi ve her i şi övgüye lây ık olan) Allah’ ın yoluna ç ıkarman için sana indirdi ğimiz bir kitapt ır.” (İbrahim 
sûresi, 14/1)
3 “Rab’lerinin izniyle insanlar ı karanl ıklardan nura...” ( İbrahim sûresi, 14/1)
4 “(Aziz ve Hamîd) Allah’ ın yoluna (ç ıkarman için)..” ( İbrahim sûresi, 14/1)
5 “Aziz ve Hamîd” ( İbrahim sûresi, 14/1)94  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Hem sâb ık âyetlerde ise –Resâili’n-Nur’un ikinci ismine tevâfukla i şa-
ret eden umum o âyetler– deh şetli as ır olan Hülâgu ve Cengiz asr ına da-
hi îma ederler. Hatta o âyetlerin hem o asra, hem bu asra îmalar ı içindir ki; 
Hazreti Ali (radiyallâhu anh)  Ercûze’sinde ve Gavs- ı Âzam (radiyallâhu anh)  kaside-
sinde Resâili’n-Nur’a kerametkârâne i şaret ettikleri vakit hem o asra, hem şu 
asra bak ıp hiddetle i şaret etmişler.
Üçüncüsü : 1َאتِĩُĥُّčĤا َīِĨ kelimesindeki َאتِĩُĥُّčĤاَ’ ın adedi bin üç yüz yet-
miş iki ederek, bu asr ın zulümlerinin, zulmetlerinin ne vakte kadar devam 
edeceğine.. o zulmetlerin içinde bir nurun daima tenvire çal ışacağına îma ile 
Risale-i Nur’un tenvirine remzen bakar.
Dördüncüsü : 2َّאسَĭĤا ِجَóْíُÝِĤ cümlesi diyor ki; “Bin üç yüz k ırk beşte 
Kur’ân’dan gelen bir nur ile insanlar karanl ıklardan ışıklara ç ıkar ılacak.” Bu 
meâl ise, bin üç yüz k ırk beşte fevkalâde tenvire ba şlayan Resâili’n-Nur’a tam 
tam ına cifirce, hem meâlce muvâf ık ve mutâb ık olmakla Risale-i Nur’un mak-
buliyetine îma, belki remzediyor.
Beşincisi : 3ْכَĻَĤإِ َאهُĭْĤَõْĬأَ َאبٌÝכِ ٰۗóۤĤا’ deki –4ْכَĻَĤإِ kelimesi, Kur’ân’a has bak-
tığı için hariç kalmak üzere– 5َאهُĭْĤَõْĬأَ َאبٌÝכِ ٰۗóۤĤا cümlesinin makam ı, Risaletü’n-
Nur’un birinci ismine tam tam ına tevâfuk etmesi, Risaletü’n-Nur’un Kitab- ı 
Münzel’in tam bir tefsiri ve manas ı olduğunu ve ondan yabani olmad ığını 
remzen ifade eder. Çünkü 6
ٰóۤĤا üç yüz seksen iki, 7َאبٌÝכِ dört yüz yirmi üç, 
8َאهُĭْĤَõْĬأَ yüz k ırk dört, yekûnu dokuz yüz k ırk dokuz; e ğer tenvin ن say ılsa do-
kuz yüz doksan dokuz ederek, Risaletü’n-Nur’un –e ğer şeddeli ن ,bir ن say ıl-
sa– adedi olan dokuz yüz k ırk sekize, e ğer şeddeli ن ,iki ن olsa dokuz yüz dok-
san sekize, s ırlı (yani vahiy olmad ığını ifade için) birtek farkla tevâfuk edip 
ona îma eder.
1 “…karanl ıklardan…” ( İbrahim sûresi, 14/1)
2 “…insanlar ı çıkarman için…” ( İbrahim sûresi, 14/1)
3 “Elif, Lâm, Râ. Sana indirdi ğimiz bir kitapt ır.” (İbrahim sûresi, 14/1)
4 “…Sana…”
5 “Elif, Lâm, Râ. İndirdiğimiz bir kitapt ır.” (İbrahim sûresi, 14/1)
6 “Elif, Lâm, Râ.” ( İbrahim sûresi, 14/1)
7 “…bir kitapt ır” (İbrahim sûresi, 14/1)
8 “…onu indirdi ğimiz…” ( İbrahim sûresi, 14/1)BİRİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -----------------------------------------------------------------------------------------    95
Elhâs ıl: Bu birtek âyette mezkûr be ş cümlenin münasebet-i mâneviyeyi 
gözeterek be ş adet îmalar ı, bir kuvvetli i şaret, belki bir delâlet hükmüne geçe-
bilir kanaati bana bunu yazd ırdı. Hata etmi şsem Kitab- ı Mübîn’i şefaatçi edip 
Erhamü’r-râhimîn’den kusurumun aff ını niyaz ederim.
1ُħĻَכِéْĤا ُħĻِĥَđْĤا َÛْĬأَ َّכَĬإِ َאۘĭَÝْĩَّĥَĐ َאĨ َّźإِ אƯĭَĤ َħْĥِĐ َź َכَĬَאéْ×ُø
f
ِħĻِèَّóĤا ِīٰĩْèَّóĤا ِّٰųا ِħْــــــùِÖ
Yirmi Dokuzuncu Âyetin Sehvine Dair Tafsilât
Küçük bir sehivden kuvvetli bir i şaret-i gaybiye gördüm. Ondan bildim 
ki, o sehiv bunun içinmi ş, şöyle ki, Birinci Şuâ olan İşârât- ı Kur’âniye’nin yir-
mi dokuzuncu âyeti:
Sûre-i İbrahim’in ba şında, َאتِĩُĥُّčĤا َīِĨ َّאسَĭĤا ِجَóْíُÝِĤ ْכَĻَĤإِ َאهُĭْĤَõْĬأَ َאبٌÝכِ ٰۗóۤĤا 
2ْħِıِّÖرَ ِذْنِÍِÖ رِĳُّĭĤا ĵَĤإِiçinde 3ْħِıِّÖرَ ِذْنِÍِÖ رِĳُّĭĤا ĵَĤإِ cümlesine makam- ı cifrîsi sehven 
bin üç yüz otuz dört ederek Risale-i Nur’un fâtihas ı olan İşârâtü’l-i’câz tefsiri-
nin zuhuru ve tab’ ı tarihine tevâfukla bakar denilmi ş. Hâlbuki melfuz harfleri-
nin makam ı, bin üç yüz otuz dokuz olup o tefsirin fevkalâde i ştihar ı ve Dârü’l-
Hikmet taraf ından ekser müftülere gönderilen nüshalar, müteaddit ve mad-
dî ve mânevî ink ılâblar ın sars ıntılar ından vikâye noktas ında –çok emâreler ve 
müftülerin itiraf ıyla– birer kale ve ekser müftülerin ellerinde birer elmas k ılıç 
hükmüne geçmeleri tarihine tevâfukla takdirkârâne bakar. Okunmayan iki ا 
say ılsa, bin üç yüz k ırk bir edip Risale-i Nur’un mebde-i zuhuruna tam tam ı-
na tevâfukla bakar.
Bu küçük sehiv, şöyle bir manay ı birden, kuvvetli ihtar etti ki; o Sûre-i 
İbrahim’in (aleyhisselâm)  başındaki âyetin Risale-i Nur’a remzen bakan yaln ız 
onun dört cümlesi de ğil; belki o birinci sayfa âhirine kadar münasebat- ı mâ-
neviye cihetinde bir mana-y ı remziyle –efrad- ı kesîresi içinde– Risale-i Nur’a 
1 “Sübhans ın yâ Rab! Senin bize bildirdi ğinden ba şka ne bilebiliriz ki? Her şeyi hakk ıyla bilen, her şeyi 
hikmetle yapan sensin.” (Bakara sûresi, 2/32 )
2 “Elif, Lâm, Râ. Bu, Rab’lerinin izniyle insanlar ı karanl ıklardan nura ç ıkarman için Sana indirdi ğimiz bir 
kitapt ır.” (İbrahim sûresi, 14/1)
3 “…Rab’lerinin izniyle nura…” ( İbrahim sûresi, 14/1)96  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
gizli bir hususiyet ile îma eder, remzen bakar. Ben şimdilik o hakikat-i remzi-
yeyi beyan edemem, yaln ız k ısa bir işaret edilecek.
Evet, Risale-i Nur’un mayas ı ve meşrebi, tefekkür  ve şefkat  olduğu ci-
hetle Hazreti İbrahim’in (aleyhisselâm)  hususî me şrebi olan tefekkür ve şefkat 
noktas ında tam tevâfuk etmek s ırrıyla şu sûrede daha ziyade Risale-i Nur’u 
kucağına al ıyor. Baştaki âyet, dört cümle ile en karanl ık bir asr ın kara kara 
içinde, zulmet zulmet içinde insanlar ı nura ç ıkaran ve Kur’ân’dan ç ıkan bir 
nura parmak bast ığı gibi, en karanl ık içinde bulunan ve Risale-i Nur’un cere-
yan ına muhalif gidenleri tarif eder.
Üçüncü Âyet :
 ًאۘäَĳِĐ َאıَĬĳُĕْ×َĺوَ ِّٰųا ِģĻِ×َø ْīَĐ ُّونَïُāَĺوَ َةِóِìْٰźا ĵَĥَĐ َאĻْĬُّïĤا ةَĳٰĻَéْĤا نَĳُّ×ِéَÝْùَĺ َīĺِñَّĤاَ
1ٍïĻِđَÖ َلٍŻَĄ ĹِĘ ٰۤئِכَĤأُۨو
Bu dahi, üç cümlesiyle baz ı münasebat- ı mâneviye ve muvâfakat- ı mef-
humiye cihetinde ve hem Risale-i Nur’un mesle ğine, hem mülhidlerin mesle-
ğine îmaen bakar:
Ve birinci cümlesiyle der ki : “O bedbahtlar, baz ı ehl-i iman ın (imanlar ı 
beraber oldu ğu hâlde) ve bir k ısım ehl-i ilmin (âhireti tam bildikleri hâlde) on-
lara iltihak delâletiyle, bilerek ve severek hayat- ı dünyeviyeyi dine ve âhirete, 
–yani, elmas ı tan ıdığı ve buldu ğu hâlde be ş paral ık şişeyi ona tercih etmek gi-
bi– sefâhet-i hayat ı, dinî hissiyata muannidâne tercih edip dinsizlik ile iftihar 
ederler.” Bu cümlenin bu asra bir hususiyeti var. Çünkü hiçbir as ır böyle bir 
tarz ı göstermemi ş. Sâir as ırlarda o ehl-i dalâlet, âhireti bilmiyor ve inkâr edi-
yor. Elmas ı elmas bilmiyor, dünyay ı tercih ediyor.
Ve ikinci cümlesi olan  2ِّٰųا ِģĻِ×َø ْīَĐ ُّونَïُāَĺوَ ile der ki : “O bedbahtlar ın 
dalâleti, muhabbet-i hayattan ve temerrüdden ne ş’et ettiği için kendi hâlleri 
ile durmuyorlar, tecavüz ediyorlar. Bildikleri ve onun ile ecdatlar ı bağlı olan 
dine adâvetkârâne, menbalar ını kurutmak ve esasat ını bozmak ve kap ılar ını 
ve yollar ını kapatmak istiyorlar.”
1 “Âhirete inanmalar ına rağmen, bile bile dünyay ı âhirete tercih ederler. İnsanlar ı Allah yolundan çevirir 
de o yolu e ğri büğrü göstermek isterler. İşte onlar haktan, do ğru yoldan çok uzak bir sap ıklık içinde-
dirler.” (İbrahim sûresi, 14/3)
2 “İnsanlar ı Allah yolundan çevirirler…” ( İbrahim sûresi, 14/3)BİRİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -----------------------------------------------------------------------------------------    97
Ve üçüncü cümlesi olan  1ًאäَĳِĐ َאıَĬĳُĕْ×َĺوَ ile der ki : “Onlar ın dalâleti; fen-
den, felsefeden geldi ği için acîb bir gurur ve garip bir firavunluk ve deh şetli 
bir enâniyet onlara verip nefislerini öyle şımartm ış ki, kâinat ı idare eden ilâhî 
kanunlar ın şuâlar ını ve insan âleminde o hakâikin düsturlar ını süflî hevesâtla-
rına ve mü şteheyâtlar ına müsait görmediklerinden (Hâ şâ, hâşâ!) eğri, yanl ış, 
noksan bulmak istiyorlar.”
İşte bu âyet, üç cümlesiyle mânen bu as ırda acîb bir tâife-i dâlleye tam bir 
tevâfuk-u mânevî ile mana-y ı işârîsiyle çok efrad ı içinde hususî bakt ığı gibi, 
tevâfuk-u cifrîsiyle dahi ba şlar ına parmak bas ıyor. Evet, evvelki cümle olan 
2ُنَĳّ×ِéَÝْùَĺ َīĺِñَّĤاَ’ nin makam ı, bin üç yüz yirmi yedi; e ğer şeddeli ل ve ب ,iki-
şer say ılsa Arabî tarihiyle bin üç yüz elli dokuz edip, o tu ğyanl ı tâifenin savlet-
li zaman ını göstererek tam tevâfukla bakar. ًאäَĳِĐ َאıَĬĳُĕْ×َĺوَ’ nin makam ı, –ten-
vin ن olmak cihetiyle– bin iki yüz dokuz ederek şeriat- ı İslâmiye’ye sû-i kast 
olarak ecnebi kanunlar ını adliyeye sokmak fikri ve te şebbüsü tarihine tam ta-
mına tevâfukla bakar. Ve bu emâreler gibi çok îmalar ile ba ştaki âyetin kuv-
vetli işaret ettiği Risale-i Nur’un muâr ızlar ına zâhir bir surette bakt ığı gibi, 
mefhum-u muhalifi delâletiyle dahi Risale-i Nur’a tam bakar. Hatta dördün-cü âyette Risale-i Nur’un Türkçe olmas ını tahsin eder. Ve be şincide Arabî ve 
Türkçeyi tam bilmeyen ve mür şidleri ve âlimleri peri şan olan vilâyât- ı şark ı-
yede Risale-i Nur’un imdatlar ına.. ve her tâifeden ziyade ba şlar ına gelen hâ-
diseleri ve âyette 
3ِّٰųا َّאمِĺَÉِÖ tabir edilen elîm vak ıalar ı hat ırlar ına getirmekle ikaz 
ve irşad etmelerine bir mana-y ı işârî ve remzî ile emrediyor. Bu âhirki ehem-
miyetli işareti beyan etmeme şimdilik izin olmad ığından yaln ız her birinin bir-
tek remzi gayet k ısa beyan edilecek, şöyle ki:
Dördüncü Âyetin  4ْħُıَĤ َīِّĻَ×ُĻِĤ ۪įِĨْĳَĜ َאنِùِĥِÖ َّźإِ لٍĳُøرَ ْīِĨ َאĭْĥَøأَرْ אƯĨوَ cümle-
si, makam- ı cifrîsiyle ve ba ştaki âyetin i şaretleri karînesiyle risalet ve nübüv-
vetin her as ırda verâset noktas ında naibleri, vekilleri bulunmak kaidesiyle, 
bir mana-y ı remzî cihetinde vazife-i irsiyeti yapan Risale-i Nur’u, efrad ı içi-
ne hususî bir iltifatla dâhil edip lisan- ı Kur’ân olan Arabî olmayarak Türkçe 
1 “…o yolu e ğri büğrü göstermek isterler…” ( İbrahim sûresi, 14/3)
2 “…onlar tercih ederler…” ( İbrahim sûresi, 14/3)
3 “…Allah’ ın önemli günleri…” ( İbrahim sûresi, 14/5)
4 “Biz her peygamberi, kendi milletinin lisan ı ile gönderdik, ta ki onlara hakikatleri iyice aç ıklas ın.” 
(İbrahim sûresi, 14/4)98  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -------------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
olmas ını takdir ediyor. Evet, bunun makam ı 1لٍĳُøرَ’ deki tenvin, ن say ılmak 
ve şeddeli ل iki say ılsa ve şeddeli ي bir say ılsa bin üç yüz elli sekiz.. her iki-
si birer say ılsa bin üç yüz yirmi sekiz.. şeddeliler iki say ılsa, tenvin say ılmaz-
sa, bin üç yüz on sekiz.. hem tenvin, hem şeddeliler say ılsa bin üç yüz alt-
mış sekiz ederek Risale-i Nur’un be ş devresine ve be ş vaziyetine remzen ve 
imaen bakar.
Beşinci Âyette (2ِّٰųا َّאمِĺَÉِÖ ْħُİْóوَذَכِّ رِĳُّĭĤا ĵَĤإِ َאتِĩُĥُّčĤا َīِĨ َכَĨْĳَĜ ِجْóْìأَ أَنْ )ĵَĤإِ 
3ِّٰųا َّאمِĺَÉِÖ ْħُİْóوَذَכِّ رِĳُّĭĤا cümlesinde makam- ı cifrîsi, –şeddeliler birer say ılmak 
cihetinde– bin üç yüz elli bir ederek Risale-i Nur’un şimdilik beyan ına iznim 
olmayan ehemmiyetli vazifesinin ve bu evâmir-i Kur’âniye’yi imtisâlinin tari-hine tam tam ına tevâfuk-u cifrî ve muvâfakat- ı mâneviye karînesiyle ve k ıssa-
dan hisse almak münasebat- ı mefhumiye remzi ile Risale-i Nur’a îmaen ba-
kar. Daha yaz ılacak çok gaybî i şaretler var, fakat izin verilmedi, şimdilik kal-
dı...
1 “her peygamber” ( İbrahim sûresi, 14/4)
2 “…halk ını karanl ıklardan nura ç ıkar ve onlara Allah’ ın önemli günlerini hat ırlat!” (İbrahim sûresi, 
14/5)
3 “…nura (ç ıkar) ve onlara Allah’ ın önemli günlerini hat ırlat!” (İbrahim sûresi, 14/5)BİRİNCİ ŞUÂ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ---------------------------------------------------------------------------------------------    99
Sekizinci Şuâ
Üçüncü Bir Keramet-i Aleviye
Bir İfade-i Meram Bir İfade-i Meram
Malûm Olsun ki :
Ben Risale-i Nur’un k ıymetini ve ehemmiyetini beyan etmekle, 
Kur’ân’ ın hakikatlerini ve iman ın rükünlerini ilân etmek.. ve zaaf- ı ima-
na düşenleri onlara davet etmek.. ve onlar ın kuvvetlerini ve hakkaniyet-
lerini göstermek istiyorum. Yoksa, –hâ şâ– kendimi ve hiçbir cihetle be-
ğenmediğim nefs-i emmâremi be ğendirmek ve medhetmek de ğildir.
Hem Risale-i Nur, zâhiren benim eserim olmak haysiyetiyle senâ et-
miyorum. Belki yaln ız Kur’ân’ ın bir tefsiri.. ve Kur’ân’dan mülhem bir 
tercüman- ı hakikîsi.. ve iman ın hüccetleri ve dellâl ı olmak haysiyetiyle 
meziyetlerini beyan ediyorum. Hatta bir k ısım risaleleri ihtiyâr ım hari-
cinde yazd ığım gibi, Risale-i Nur’un ehemmiyetini zikretmekte ihtiyârs ız 
hükmündeyim.
İmam Ali’nin (radiyallâhu anh)  Âyetü’l-Kübrâ1 nâm ını verdiği Yedinci Şuâ 
risalesini yazmakta çok zahmet çekti ğime bir mükâfat- ı âcile ve bir alâmet-i 
makbuliyet ve bir medar- ı teşvik olarak bu keramet-i Celcelûtiye, inâyet-i ilâ-
hiye taraf ından verildi ğine şüphem kalmam ış. Tahdis-i nimet kabilinden bu-
nu Sekizinci Şuâ olarak yazd ım. Yoksa ha şre dair mühim bir âyetin mu’cizeli 
olan burhanlar ını yazacakt ım.
f
1 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.516.
ِħĻِèَّóĤا ِīٰĩْèَّóĤا ِّٰųا ِħْــــــùِÖ
İmam Ali’nin (radiyallâhu anh) Risale-i Nur’a Dair 
Üçüncü Bir Kerametidir.
Evet, On Sekizinci ve Yirmi Sekizinci Lem’alar’da izah ve isbat edilen iki 
zâhir kerametini teyid ve takviye ederek Kaside-i Celcelûtiye’sinde Sirâcü’n-Nur’dan
1 sarâhat derecesinde haber verdi ği gibi, yine o kasidede Sirâcü’n-
Nur’un en namdar risalelerine parmak bas ıyor, âdeta alk ışlıyor.. ve sekiz 
adet remiz ile meşhur bir k ısım risalelerini gösteriyor.
Birincisi Birincisi
Risale-i Nur’u tasrih eden 2ًÙَĬَאĻَÖ ًّاóِø رِĳُّĭĤا َاجُóِø َאدُĝُÜ fıkras ından sonra 
Süryanî lisan ıyla esmâ-y ı hüsnâdan istimdat ve suver-i Kur’âniye ile bir mü-
nâcât yap ıyor. Tam otuz üç sûrelerle öyle garip ve mânidar bir tarzda zikredi-
yor ki; bir k ısım s ırlar ı ve gaybî haberleri dahi bildirmek istedi ği anlaşılıyor.
Ben s ıkıntılı bir zamanda İmam Ali’nin (radiyallâhu anh)  Âyetü’l-Kübrâ nâm ı-
nı verdiği Yedinci Şuâ’ ı bitirdiğim ayn ı vakitte –itikad ımca bana acele bir mü-
kâfat ve bir ücret olarak– geceleyin Celcelûtiye’yi okudum. Birden bir ihtar- ı 
gaybî gibi kalbime denildi: “ İmam Ali (radiyallâhu anh) , Risale-i Nur ile çok me ş-
guldür. Mecmûundan haber verdi ği gibi k ıymettar risalelerine de i şaret dere-
cesinde remzedip îma ediyor.” E ğer sarih bir surette gaybdan haber vermek, 
–çok zararlar ı bulundu ğundan, hikmete münâfi oldu ğu cihetle– hikmet-i ilâ-
hiye taraf ından yasak olmasa idi tasrih edecekti. Meselâ sûreleri tâdâd eder-
ken, yirmi be şinciye geldi ği vakit diyor ki:
ِّرَتْĳכُ ُ÷ْĩَّýĤوَا ِõĻِĩْıَّÝĤا رَةِĳُùِÖوَ     ٍģَאئِøوَ نٍĳُĬ َّħُà َאرَكَ×َÜ ِّěَéِÖ
ْÛَÖَّóَĝَÜ رُĳُĨُْŶا َĹِĤ ْÛَÖَóَÝْĜِאÖوَ     ٰىĳَİ إِذَا ِħْåَّĭĤوَا ذَرْوًا َאتِĺَّارِñĤِאÖوَ
ْÛَĤَّõَĭَÜ ْïَĜ َאĨوَ َאرِيĝْĤا َأَóَĜ َאĨ َدَïَĐ     ًÙَĺوَاٰ ًאÖْõِè ْاٰنِóُĝْĤا َرِĳُùِÖوَ
3ْÛَĥَّąَęَÜ ًא×ْÝכُ َÛْĤَõْĬأَ َאĨ ِّģכُ ĵٰĥَĐ     ِيñَّĤا ِכَĥْąَęِÖ َيَźْĳَĨ َאĺ ُכَĥْئَøَÉَĘ
1 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509.
2 “Nurun kandili gizlice fakat ayn ı zamanda da aç ık bir şekilde yak ılır.” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, 
Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509-510)
3 “Tebareke (Mülk), Nûn (Kalem), Seele Sâilün (Meâric), Tehmiz (Hümeze), İze’ş-şemsü küvvirat 
(Tekvîr) sûreleri hakk ı için! Ve’z-Zâriyati zervan (Zâriyât), Ve’n-Necmi izâ hevâ (Necm) ve İkterabet 
(Kamer) sûreleri hürmetine i şlerim bana kolayla şsın. Hizb hizb, âyet âyet, okuyucular ın okuduklar ı ve SEKİZİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------    101
İşte bu f ıkralarda Eski şehir Ağırceza Mahkemesi’ni hayrette b ırakan.. ve 
üstünde göz ile görünen bir kerametiyle ve k ıyamet ve ha şri isbat eden hari-
ka hüccetleriyle i ştihar eden Yirmi Dokuzuncu Söz’e Hazreti İmam Ali (radiyal-
lâhu anh) , zikir ve tâdâd etti ği sûrelerin yirmi dokuzuncu mertebesinde ُ÷ْĩَّýĤوَا 
1ِّرَتْĳכُ ile ona işaret eder. Çünkü k ıyamet kopmas ından gayet deh şetli haber 
veren 2ِّرَتْĳכُ ُ÷ْĩَّýĤا إِذَا sûresine tam mutâb ık bir surette o Yirmi Dokuzuncu 
Söz, k ıyametin ve harab- ı âlemin ve mevt-i dünyan ın ve hayat- ı âhiretin ve 
ihya-y ı emvât ın kat’î hüccetlerini beyan ederken bu sûrenin deh şetli tasvirini 
zikretmesi, hem manada, hem yirmi dokuzuncu mertebede tetâbuklar ı o işa-
reti isbat eder.
Hem tahavvülât- ı zerrâtta bo ğulan maddiyyûnlar ı susturan ve zerrât ın ta-
havvülât ı ve harekât ını, vazife ve intizamlar ını emsalsiz bir tarzda isbat eden 
Otuzuncu Söz nâm ındaki Zerrât Risalesi’ne Hazreti İmam Ali (radiyallâhu anh) , 
otuzuncu mertebede 3ذَرْوًا َאتِĺَّارِñĤِאÖوَ kasemiyle ona i şaret eder. Evet, bu i şa-
rette lafzen ve sureten Sûre-i 4ذَرْوًا﴾ َאتِĺَّارِñĤ﴿وَا ve Risale-i Zerrât, birbiri-
ne müşâbehet ile beraber mana cihetiyle dahi münasebet var. Çünkü Sûre-i 
َאتِ﴾ĺَّارِñĤ﴿وَا’nin başında tesadüfî ve intizams ız zannedilen temevvücât- ı ha-
vaiye, gayet hikmetli ve vazifedar olarak rubûbiyetin tekvinî emirlerini etra-
fa yetiştirir diye ifade etti ği gibi, Risale-i Zerrât dahi maddiyyûnlar taraf ından 
tesadüfî ve intizams ız telâkki edilen harekât- ı zerrât dahi, gayet hikmetli ve o 
zerreler muntazam vazifelerle vazifedar olduklar ını gayet kuvvetli ve kat’î bur-
hanlar ile isbat ediyor.
Hem Mirac- ı Muhammedî’yi (aleyhissalâtü vesselâm)  delâil-i akliye ile gayet 
makul ve kat’î bir surette isbat eden ve Otuz Birinci Söz nâm ında ve mer-
tebesinde bulunan Risale-i Mirac’a, Hazreti İmam Ali (radiyallâhu anh) , otuz bi-
rinci mertebede Mirac- ı Ahmedî (aleyhissalâtü vesselâm)  ve Kâb- ı Kavseyn’deki 
nâzil olanlar adedince Kur’ân sûreleri hakk ı için ey Mevlâm! Kendilerine kitap verdi ğin her peygambe-
re ihsanda bulunan fazl ından diliyorum!” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî) 
s.514-515)
1 “İze’ş-Şemsü küvvirat (Tekvîr) sûresinin hakk ı için!” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb 
(Evrâd- ı Şâzelî)  s.514)
2 “Güneş dürülüp ışığı söndüğü zaman.” (Tekvir sûresi, 81/1)
3 “Ve’z-Zâriyâti zervâ (Zâriyât) sûresi hakk ı için!” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı 
Şâzelî)  s.514)
4 “O tozutup savuran (rüzgârlara)” (Zâriyât sûresi, 51/1)102  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
müşâhede ve mükâlemeyi sarih bir surette ba şlayan Sûre-i إِذَا ِħْåَّĭĤ﴿وَا 
1ٰى﴾ĳَİ’nın başında bulunan ٰىĳَİ إِذَا ِħْåَّĭĤوَا cümlesi ile sarâhate yak ın bir 
tarzda o risaleye i şaret eder. Ve Sûre-i 2رِ﴾ĳُّĉĤ﴿وَا’yi b ırakarak َאتĺَّارِñĤوَا’ den 
sonra ِħْåَّĭĤوَا sûresini zikretmesi bu i şareti kuvvetlendirir.
Hem Şakk- ı kamer mu’cizesini münkirlere kar şı kuvvetli deliller ile isbat 
eden Miraç Risalesi’nin zeyli bulunan Şakk- ı Kamer Risalesi nâm ında otuz bi-
rinci mertebenin âhirinde o risaleye, Hazreti İmam Ali (radiyallâhu anh) , şakk- ı 
kameri nass- ı sarih ile zikreden Sûre-i 3ُ﴾óَĩَĝْĤا َّěَýْĬوَا ُÙَĐَّאùĤا ِÛَÖَóَÝْĜ﴿اِ’den ik-
tibas ederek otuz birinci mertebenin akabinde zikredilen رُĳُĨُْŶا َĹِĤ ْÛَÖَóَÝْĜِאÖوَ 
4ْÛَÖَّóَĝَÜ fıkras ıyla sarâhate yak ın işaret eder.
Malûmdur ki Risale-i Nur, ba şta otuz üç adet Sözler’dir ve Sözler nâ-
mıyla yâd edilir. Fakat Otuz Üçüncü Söz müstakil de ğil, belki otuz üç adet 
Mektubat’tan ibarettir ve Mektubat nâm ıyla zikredilir. Sonra Otuz Birinci 
Mektup dahi müstakil de ğil, belki otuz bir adet Lem’alar’dan mürekkeptir 
ve Lem’alar ad ı ile müştehirdir. Sonra Otuz Birinci Lem’a dahi müstakil ol-
mam ış, o da inşallah otuz bir adet Şuâlar’dan mürekkep olacak. El-Âyetü’l-
Kübrâ, yedinci ve bu risale, Sekizinci Şuâ’lar ıdır.
Demek Sözler’in hâtimesi Otuz İkinci Söz’dür. Hem Risale-i Nur’un y ıl-
dızlar ı içinde bir güne ş hükmünde şâkirtlerince telâkki edilen Otuz İkinci Söz 
nâm ındaki üç mevk ıflı risale-i harika ve câmia ve Sözler’in bir cihette hâtime-
si ve cemiyetli neticesi olan o risaleye Hazreti İmam Ali (radiyallâhu anh) , onun 
fevkalâde ehemmiyetini ve câmiiyetini göstermek için Kur’ân’ ın çok sûrele-
riyle birden otuz ikinci mertebede 5ًÙَĺوَاٰ ًאÖْõِè ْاٰنِóُĝْĤا َرِĳُùِÖوَ kasemiyle otuz ikin-
ci mertebede bulunan o câmî risaleye i şaret eder.
Risale-i Nur’un Otuz Üçüncü Söz’ü ise, bundan evvel beyan etti ğimiz gi-
bi otuz üç adet mektuplardan ibaret ve Mektubat nâm ında otuz üç kitap ve 
yüzden ziyade risalelerdir. İşte Hazreti İmam Ali (radiyallâhu anh)  otuz üçüncü 
1 “Kayan y ıldıza yemin olsun ki.” (Necm sûresi, 53/1)
2 “Tur’a (o da ğa) yemin olsun ki...” (Tûr sûresi, 52/1)
3 “K ıyamet saati yakla ştı, ay bölündü.” (Kamer sûresi, 54/1)
4 “İkterabe (Kamer) sûresinin hakk ı için işlerim bana kolayla şsın.” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-
ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.514)
5 “Hizb hizb, âyet âyet, okuyucular ın okuduklar ı Kur’ân sûreleri hakk ı için!” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, 
Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.515)SEKİZİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------    103
mertebede ve kaseminde Otuz Üçüncü Söz’ün eczalar ı olan o yüz on kitap 
ve mektubata birden i şaret etmek için yüz on semâvî suhuf1 nâm ında yüz 
on muhtasar kitaplar ve o büyük mukaddes kitaplardan istimdat manas ın-
da olan şu,
2ْÛَĥَّąَęَÜ ًא×ْÝכُ َÛْĤَõْĬأَ َאĨ ِّģכُ ĵٰĥَĐ     ِيñَّĤا ِכَĥْąَęِÖ َيَźْĳَĨ َאĺ ُכَĥْئَøَאَĘ
kelâm ıyla işaret eder.
Malûmdur ki, ilm-i belâgatta ve fenn-i beyanda uzak ve gizli manalara 
delâlet etmek için “karîne” tabir ettikleri emârelerden ve münasebetlerden bi-risi bulunsa, uzak bir mana ve gizli ve i şârî olan bir mefhum, karînenin kuv-
vetine göre sarih ve zâhir manas ı gibi kabul edilir. İşte bu kaideye binâen, bu 
işârî manalar ın her birisine müteaddit karîneler, emâreler bulundu ğu gibi sâir 
arkadaşlar ı da ona karîneler olur. Risale-i Nur’un mecmûundan haber veren 
sarih f ıkralar dahi her birisine kuvvetli bir karînedir.
İkinci Remiz İkinci Remiz
Kur’ân’ ın el-âyetü’l-kübrâs ı olan َّۘīِıĻِĘ ْīَĨوَ َْرْضُŶوَا ُďْ×َّùĤا َاتُĳٰĩَّùĤا ُįَĤ ُçِّ×َùُÜ 
3ِه۪ïْĩَéِÖ ُçِّ×َùُĺ َّźإِ ْءٍĹَü ْīِĨ وَإِنْ’ nin hakikat-i kübrâs ını ve tefsir-i ekberini göste-
ren ve Ramazan- ı Şerif’in ilhamî bir hediyesi bulunan Yedinci Şuâ Risalesi’ne 
Hazreti İmam Ali (radiyallâhu anh) , Mektubat’a i şaretten sonra Lem’alar’a i şaret 
içinde Şuâlar’a bakarak 4ْÛَåَęْĤا َīِĨ ĹِّĭِĨأَ ٰىóْ×ْכُĤا ِÙَĺْٰźِאÖوَ 5(Hâşiye) deyip ilm-i belâgat-
ça “müstetbeâtü’t-terâkib”6 ve “maârizü’l-kelâm”7 denilen mana-y ı zâhirînin
1 Bkz.: İbni Hibbân, es-Sahîh  2/277; et-Taberî, Târîhu’l-ümem ve’l-mülûk  1/96; Ebû Nuaym, 
Hilyetü’l-evliyâ  1/167.
2 “Ey Mevlâm! Kendilerine kitap verdi ğin her peygambere ihsanda bulunan fazl ından diliyorum!” (Bkz.: 
el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.515)
3 “Yedi kat gök, dünya ve onlar ın içinde olan herkes Allah’ ı takdis ve tenzih eder. Hatta hiçbir şey yoktur 
ki O’na hamd ile tenzih etmesin.” ( İsrâ sûresi, 17/42  -44 )
4 “Âyetü’l-Kübrâ hürmetine beni kurtar, emniyet ve huzur ver!” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-
ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî) –Hazreti Ali’nin (kerremallâhu vecheh)  Celcelûtiye’si– s.516)
5 (Hâşiye) İmam Ali bu f ıkra ile işaret eder ki, Âyetü’l-Kübrâ Risalesi yüzünden şâkirtleri bir 
musibete dü şecekler ve onun kerameti ve bereketiyle emniyete ve selâmete ç ıkacaklar. 
Evet bu keramet-i Aleviye tam tam ına ç ıktı ki, o risale için hapse dü şüp ve onun kuvvetli 
hakikatleri ile kurtuldular.
6 Bkz.: el-Hamevî, Hızânetü’l-edeb  2/294; İbni Hacer, Fethu’l-bârî  1/406; el-Münâvî, et-Teârîf  1/32, 
55; el-Kazvînî, e l-Îzâh fî ulûmi’l-belâ ğa 1/348.
7 Bkz.: el-Kurtubî, el-Câmi’ li ahkâmi’l-Kur’ân  10/190-191, 199; İbnü’l-Esîr, en-Nihâye fî ğarîbi’l-
hadîs  3/212; İbni Manzûr, Lisânü’l-Arab  7/183; el-Meydânî, Mecmeu’l-emsâl  1/13.104  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
tebaiyetiyle ve perdesinin arkas ıyla müteaddit karînelerin kuvvetine göre i şa-
ret eder. Ve o acîb ve yüksek ve tevhidin hüccetü’l-kübrâs ı ve el-âyetü’l-küb-
rân ın bir alâmet-i kübrâs ı ve bir tefsir-i âzam ı olan risaleye “Âyetü’l-Kübrâ” 
nâm ı veriyor. Ve o nâmla hem menba ı olan el-âyetü’l-kübrân ın azametini, 
hem bu Yedinci Şuâ olan vahdâniyetin ve tevhidin burhan- ı âzam ının fevka-
lâde kuvvetini ilân eder, haber verir. Hazreti İmam Ali’nin (radiyallâhu anh)  bu 
büyük iltifat ına, bu risalenin liyâkatine her kimin bir şüphesi varsa gelsin, bir 
defa o risaleyi okusun. E ğer “evet, lây ıktır” demezse, bana “tuh” desin.
Evet, Kur’ân’ ın aleyhinde bin seneden beri müntakimâne haz ırlanan din-
sizlerin itirazlar ını.. ve kâfir feylesoflar ın terâküm edip şimdi yol bularak inti şar 
eden şüphelerini.. ve Kur’ân’ ın dehşetli darbelerinden intikam besleyen mu-
annit yahudilerin ve ma ğrur bir k ısım hristiyanlar ın hücumlar ını defedip mu-
kabele eden ve her as ırda Kur’ân’ ın pek çok kahramanlar ı ve mânevî kaleleri 
vard ı. Şimdi ihtiyaç bir-ikiden, yüze ç ıkm ış. Ve müdafiler yüzden, iki-üçe in-
miş. Hem hakâik-i imaniyeyi, İlm-i Kelâm’dan ve medreseden ö ğrenmek, çok 
zamana muhtaç bulundu ğundan bu zamanda o kap ı dahi kapand ı. Hem ça-
buk, hem herkes anlayacak bir tarzda en derin hakikatleri tâlim eden Risale-i 
Nur, elbette İmam Ali (radiyallâhu anh) ’ın bu iltifat ına lây ıktır.
Hem İmam Ali (radiyallâhu anh) , onuncu mertebe-i tâdâd ında onuncu sûre 
olarak ve k ıyamet ve Leyle-i Berat’a bakan 1ْÛَĩْכِèأُ ْïَĜ ًّاóِø َאıĻِĘ َאنِìُّïĤا رَةِĳُùِÖوَ 
deyip mana-y ı işârîsiyle Onuncu Söz nâm ında ve mertebesinde olan Ha şir 
Risalesi’ne i şaretle beraber, o risalenin fevkalâde ehemmiyetini ve gayet 
muhkem oldu ğunu ve o zaman ın dumanl ı karanl ıklar ını izale eden bir Leyle-i 
Berat’ ın bir kandili hükmünde bulunmas ına.. ve ha şir ve k ıyametin bir alâ-
meti olan duhân, hem Leyle-i Berat’ ın senevî olarak hikmetli tefrik ve taksim-i 
umûr noktalar ıyla ve ba şka karîneler ile îmaen ve remzen haber veriyor.
Evet Onuncu Söz, çok ehemmiyetli bir belay ı defetti. Hürriyet-i efkâr 
serbestiyeti ve harb-i umumî sars ıntısı vaktinde ha şri inkâr eden münaf ık-
lar, f ırsat bulup çok yerlerde zehirli fikirlerini izhara ba şlad ıklar ı bir zaman-
da, Onuncu Söz ç ıktı ve tab’edildi. Bin nüshas ı etrafa yay ıldı. Onu gören her-
kes, kemâl-i i ştiyak ve merakla okudu. Z ınd ıklar ın kâfirâne fikirlerini tam k ırdı 
ve onlar ı susturdu. İmam Ali (radiyallâhu anh) ’ın bu takdirine liyâkatini isbat etti. 
Kimin şüphesi varsa gelsin, onu dikkatle okusun, ha şrin ne kadar kuvvetli bir 
burhan ı olduğunu görsün.
1 “Sûre-i Duhân’da da muhkem bir s ır var.” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı 
Şâzelî)  s.513)SEKİZİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------    105
Hem Hazreti İmam Ali (radiyallâhu anh)  on dokuzuncu sûre olarak Sûretü’n-
Nur’u
1ْÛَĩِùْĜأُ رُĳُĬ َאĺ رِĳُّĭĤا ِģْąَęِÖ ْכَĻَĥَĐ     َאıِđĻِĩَä َאبِÝْכِĤا ِħĻِĨَاĳَè ِّóِùِÖ
fıkras ıyla zikrederek pek muhtasar olan On Dokuzuncu Söz’e ve pek mükem-
mel bulunan On Dokuzuncu Mektup’a i şaret için nur lafz ını tekrar etmek-
le mektuplar ın mertebesine, yani On Dördüncü Mektup noksan kalmas ına 
îmaen Sûre-i Nur’u on be şincide yine zikretmesiyle gayet latîf ve müdakki-
kâne haber veriyor. Ve o iki risaleleri Risale-i Nur’un büyük nurlar ı oldukla-
rını bildiriyor.
Evet risalet-i Muhammediye (aleyhissalâtü vesselâm) ’a dair olan On Dokuzuncu 
Söz, hem üç cihetle kerametli ve harika olan On Dokuzuncu Mektup, elhak Risale-i Nur’un en parlak birer nurudurlar. Ve Ai şe-i S ıdd ıka’n ın 
(radiyallâhu an-
hâ) beraati münasebetiyle âyet-i nûrun2 3رِه۪ĳُĬ ُģَáَĨ kelimesindeki zamir, üç ve-
cihten birisi ile Muhammed (aleyhissalâtü vesselâm) ’a râcî olmak haysiyetiyle Sûre-i 
Nur, Zât- ı Muhammediye (aleyhissalâtü vesselâm)  ile ziyade alâkadar bulundu ğun-
dan, o sûre ile risalet-i Muhammediye (aleyhissalâtü vesselâm) ’ı isbat eden o iki ri-
saleye iki nur lafz ıyla, belki üç nur kelimeleriyle yine aynen risalet-i Ahmediye 
(aleyhissalâtü vesselâm) ’ı isbat eden Miraç Risalesi’ne dahi i şaret etmi ş. Ben itiraf 
ediyorum ki; On Dördüncü Mektup noksan kald ığını unutmuştum. Hazreti 
İmam Ali (radiyallâhu anh)  ayn ı sûreyi iki defa tekrar etmesiyle tahattur ettim ve 
işârât ındaki dikkatine hayran oldum. Fakat o tekrar, yaln ız On Dokuzuncu 
Söz ve Mektup için say ılır; ondan sonrakilere nisbeten say ılmaz.
Üçüncü Remiz Üçüncü Remiz
Yirmi Sekizinci Lem’a’da izah ve isbat edilen
4َّرَتْĳَĭَÜ ًّاóِø ْجِóُّùĤا َاجُóِø َאدُĝُÜ     ًÙَĬَאĻَÖ ًّاóِø رِĳُّĭĤا َاجُóِø َאدُĝُÜ
5َتْïِĩْìأُ َّאرُĭĤا ِįِÖ تٍĳْכُóَÖ ُّوسِïُĝِÖ     ٍëَĉْĬَóَüوَ َאزِخٍÖ َلٍŻَä رِĳُĭِÖ
1 “Hâ, Mîm sûrelerinin –ki ba şlar ında ‘ve’l-Kitâb’ denilerek yemin edilmi ş– hepsinin s ırrı hürmetine Sana 
dayan ıyorum. Nurun fazileti hürmetine yâ Nur!” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı 
Şâzelî)  s.514)
2 Nûr sûresi, 24/35.
3 “O’nun nurunun misali” (Nûr sûresi, 24/35)
4 Nurun kandili gizlice fakat ayn ı zamanda da aç ık bir şekilde yak ılır. Kandiller kandili gizli olarak nurla-
nır. (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509-510)
5 “İzzet, azamet, celâl ve kibriya sahibi münezzeh ve mukaddes olan Zât- ı Rahim’in nuruyla küfrün ate şi 
söndürülür.” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509-510)106  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
fıkralar ıyla Risale-i Nur’un üç ehemmiyetli vaziyetini haber veriyor. Bu 
fıkralar ın sarâhate yak ın bir surette hem cifir, hem mana cihetiyle Risale-i 
Nur’a işaretini On Sekizinci Lem’a’da izah ına binâen; burada ise, orada zik-
redilmeyen ve İmam Ali (radiyallâhu anh) ’ın nazar- ı dikkatini celbeden yaln ız üç 
sırrı beyan edilecek.
Birincisi : İslâmlar içinde, dellâllar elinde te şhir suretinde gezdirilmeye lâ-
yık olan Risale-i Nur, maatteessüf gayet gizli perde alt ında intişar ve istitara 
mecbur olmas ına işareten İmam Ali (radiyallâhu anh) , iki defa 1ًÙَĬَאĻَÖ ًّاóِø ve ًّاóِø 
2َّرَتْĳَĭَÜ kelimeleriyle –3ًّاóِø yani, gizli inti şar edebilir– müteaccibâne haber ve-
riyor.
İkincisi : Risale-i Nur, ism-i âzam cilvesiyle ve ism-i Rahîm ve Hakîm’in te-
cellisiyle zuhur etti ğinden imtiyazl ı hâssas ı  4
ُóَ×أَכْ ُّٰųاَ’den iktibasen celâl  ve kib-
riyâ.. ِħĻِèَّóĤا ِīٰĩْèَّóĤا ِّٰųا ِħْــــــùِÖ ’den istifâzaten merhamet  ve şefkat .. ُõĺِõَđْĤا َĳُİوَ 
5ُħĻَכِéْĤا’ den istifadeten hikmet  ve intizam ın esaslar ı üzerine gidiyor. Onun 
ruhu ve hayat ı, onlard ır. Sâir me şreplerdeki a şk yerinde, Risale-i Nur’un me ş-
rebinde müştâkâne şefkattir ve re’fetkârâne muhabbettir.
Nas ıl ki Hazreti İmam Ali (radiyallâhu anh) , sarih bir surette Sirâcü’n-Nur’un 
tarih-i telifini ve tekemmül zaman ını ve meşhur ismini 6رِĳُّĭĤا َاجُóِø َאدُĝُÜ fıkra-
sıyla haber vermi ş. Öyle
7َتْïِĩْìأُ َّאرُĭĤا ِįِÖ تٍĳْכُóَÖ ُّوسِïُĝِÖ     ٍëَĉْĬَóَüوَ َאزِخٍÖ َلٍŻَä رِĳُĭِÖ
fıkras ıyla da Sirâcü’n-Nur’un esaslar ından haber veriyor. Çünkü َلٍŻَä 
َאزِخٍÖ izzet, azamet ve celâl ve kibriyâd ır. ٍëَĉْĬَóَü Süryanîce Raûf.. ve تٍĳْכُóَÖ 
Rahîm’dir. Demek Hazreti İmam Ali (radiyallâhu anh)  Sirâcü’n-Nur’u tarif ediyor. 
1 “Gizli ayn ı zamanda aç ık” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509)
2 Gizli olarak nurlan ır. (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509)
3 “Gizli olarak” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509)
4 Sadece büyüklükte de ğil hiçbir konuda e şi ve benzeri olmayan, ba şka bir şey Kendisiyle k ıyas bile 
edilemeyecek yegâne büyük, Allah’t ır.
5 “O azizdir, hakîmdir (mutlak galiptir, tam hüküm ve hikmet sahibidir)” ( İbrahim sûresi, 14/4; Nahl 
sûresi, 16/60; Ankebût sûresi, 29/42; Rûm sûresi, 30/27; …)
6 “Nurun kandili yak ılır.” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509)
7 “Nurun kandili gizlice fakat ayn ı zamanda da aç ık bir şekilde yak ılır. Kandiller kandili gizli olarak nur-
lan ır. İzzet, azamet, celâl ve kibriya sahibi münezzeh ve mukaddes olan Zât- ı Rahim’in nuruyla küfrün 
ateşi söndürülür.” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509-510)SEKİZİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------    107
Hayat ını ve nurunu, kibriyâ ve azamet ve re’fet ve rahîmiyetten al ıyor diye 
mümtaz hâsiyetini beyan eder.
Üçüncüsü : Hazreti İmam Ali (radiyallâhu anh) , bu f ıkrada 1َتْïِĩْìأُ َّאرُĭĤا ِįِÖ 
cümlesiyle diyor ki: Bin üç yüz elli dörtte Sirâcü’n-Nur –yani, Risale-i Nur’un 
nuru– ile dalâletin tecavüz eden nâr ı inşallah sönecek. Yani fitne-i diniye ate-
şini, ya tahribattan vazgeçirecek veya ileri tecavüzat ını kıracak. Eğer hicrî tari-
hi olsa, bundan iki sene evvel, dini dünyadan tefrik f ırsat ından istifade ile di-
nin ve Kur’ân’ ın zarar ına olarak ilerleyen deh şetli tasavvurat ın tecavüzat ının 
tevakkuf etmesi, elbette kar şılar ında kuvvetli bir seddin bulunmas ındand ır. O 
seddin ise, bu zamanda çok inti şar eden Risale-i Nur’un keskin hüccetleri ve 
kuvvetli burhanlar ı olduğu çok emâreler ile hissediliyor. Ve bu ikinci ihtimal-
deki işaret-i Aleviye dahi onu teyid ediyor.2(Hâşiye)
Evet, cifirce  َتْïِĩْìأُ َّאرُĭĤا ِįِÖ; خ alt ı yüz, ت dört yüz, ر iki yüz, şeddeli ن 
yüz, م kırk,د  ve üç  اyedi, ۪įِÖ ’deki ب iki, ـİ beş, yekûnu bin üç yüz elli dört 
eder. Lillâhilhamd Sirâcü’n-Nur’un El-Âyetü’l-Kübrâ’s ı gibi çok risaleleri var. 
Her biri kuvvetli birer lâmba hükmünde s ırat- ı müstakîmi gösterip İmam Ali 
(radiyallâhu anh) ’ın haberini tasdik ediyorlar.
Bu üçüncü s ırrın münasebetiyle aynen َتْïِĩْìأُ َّאرُĭĤا ِįِÖ gibi bin üç yüz elli 
dört tarihine makam- ı cifrîsiyle bakan ve Said’in (radiyallâhu anh)  iki maruf lâka-
bına remzen ve ismen îma eden ve “kendini muhafaza et” emrini veren ve o 
tarihte herkesten ziyade müteaddit tehlikelere maruz bulunaca ğını telvih eden 
“Ercûze”nin âhirlerindeki
َאنِĨَّõĤا ِכَĤٰñِĤ ْرِכًאïُĨ َאĺ     َّאنِýĤا ِħĻِčَđْĤا َكَźْĳَĩِĤ َلْÉْøَאĘ
3ٍÙَĭْéِĨوَ ٍÙَÖْóכُ ِّģכُ َّóَüوَ     ِÙَĭْÝِęْĤا ْכَĥِÜ َّóَü َכَĻِĝَĺ َنْÉِÖ
fıkras ıyla diyor: “Yâ Saide’l-Kürdî! Bin üç yüz elli dört tarihine yeti şirsen 
Mevlâ-y ı Azîm’inden, o zaman ın ve o asr ın fitne ve şerlerinden muhafaza-
nı iste ve yalvar.” Evet On Sekizinci Lem’a’da Birinci Keramet-i Aleviye’nin 
1 “onunla küfrün ate şi söndürülür” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.510)
2 (Hâşiye) Hem de َאĭْĻَĉْĐأَ َّאĬإِ’ n ın s ırrı kısmen tahakkuk etmi ş. Çünkü süfyaniyetin dört rüknün-
den en kuvvetlisi ve deh şetlisi, bütün bütün çekildi. Kabir alt ında azap çekiyor. Ve en büyü-
ğü dahi, alâkas ı bilfiil çekilmi ş; mason komitesinin mahkûmu ve âleti olup azab ıyla meş-
guldür. Yaln ız onun gölgesi hükmediyor, ileri tecavüz etmemekle beraber k ısmen geriliyor. 
Bâki kalan iki şah ıs ise, ellerinden gelse tamire çal ışacaklar.
3 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.596.108  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
izah ında, Kaside-i Ercûziye’nin Risale-i Nur ve müellifine dair i şârât- ı gaybi-
yesi beyan edilmi ş. “İsm-i Âzam ve Sekîne” tabir etti ği esmâ-y ı sitte-i me şhu-
ruyla1 daima me şgul olan bir şâkirdiyle konu ştuğu ve teselli verdi ği.. ve çok 
emâreler ve karînelerle o şâkirdin Said oldu ğu isbat edilmi ş. Ve orada o şâ-
kirdine demi ş:
2َاóĻِĝَęْĤوَا ُóĻِĨَْŶا َאıِÖ َّÛِÖ     ًاóĻِĉْùَÜ َتْóِّĉُø ٍħْåُĐ ُفُóْèأَ
Yani, ecnebi huruflar ı bin üç yüz k ırk sekizde tâmim edilecek; çoluk-ço-
cuk, emirler ve fakirler, icbar suretinde gece dersleriyle ö ğrenmeye çal ışacak-
lar. Evet 3ًاóĻِĉْùَÜ َتْóِّĉُø cümlesi, tam tam ına iki ت sekiz yüz, iki س yüz yirmi, 
iki ر dört yüz, iki ط on sekiz, bir ي on; mecmûu, bin üç yüz k ırk sekizdir. Ayn ı 
tarihte latinî huruflar ına gece dersleriyle cebren çal ıştırıldı.
Sonra İmam Ali (radiyallâhu anh) , Sekîne ile me şgul olan Said’e bakar, ko-
nuşur. Akabinde 4َאنِĨَّõĤا ِכَĤٰñِĤ ْرِכًאïُĨ َאĺ der. İki-üç yerde kuvvetli i şaret ile Said 
ismini verdi ği şâkirdine hitâben “Kendini, Sekîne ile dua edip muhafazaya 
çal ış.” Yâ-y ı nidaîden sonra müteaddit karîneler ve emâreler ile Said var. 
Demek 5َאنِĨَّõĤا ِכَĤٰñِĤ ْرِכًאïُĨ ُïĻِđَø َאĺ olur. Bu f ıkra nas ıl ki 6ْرِכًאïُĨ kelimesiyle “el-
Kürdî” lâkab ına hem lafzen, hem cifren bakar. Çünkü mimsiz دَرْכًא ,Kürd kal-
bıdır.7(Hâşiye) Mim ise, ل ve ي’ ye tam muvâf ıktır. Öyle de di ğer bir ismi olan 
Bediüzzaman lâkab ına dahi َאنِĨَّõĤاَ kelimesiyle îma etmekle beraber bin üç yüz 
elli dört veya bin üç yüz elli be ş makam- ı cifrîsiyle Said’in (radiyallâhu anh)  haki-
kat-i hâlini ve hilâf- ı âdet vaziyetini.. ve h ıfz u vikâye için kesretli duas ını.. ve 
halvet ve inzivâs ını tamam ıyla tabir ve ifade etti ğinden sarâhate yak ın bir su-
rette parma ğını onun ba şına o kasidede teselli için bas ıyor. Burada da َّאرُĭĤا ِįِÖ 
8َتْïِĩْìأُ sırrına mazhar olan Risale-i Nur’u alk ışlıyor.
1 Hazreti Ali (kerremallâhu vecheh)  Kasîde-i Ercûzesi’nde, Esmâ-y ı Sitte’nin (yani Ferd, Hayy, Kayyûm, 
Hakem, Adl, Kuddûs) İsm-i Âzam ve Sekîne oldu ğunu ifade etmi ştir. (Bkz.: el-Gümü şhânevî, 
Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.594-595)
2 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.595.
3 “sat ır sat ır yaz ıldı” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.595)
4 Bin üç yüz elli dört (1354) tarihine yeti şirsen. (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı 
Şâzelî)  s.596)
5 “Yâ Said el-Kürdî! Bin üç yüz elli dört (1354) tarihine yeti şirsen”
6 “yetişirsen” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.596)
7 (Hâşiye) Yani, tersinden okunu şudur.
8 “onunla küfrün ate şi söndürülür” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509-
510)SEKİZİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------    109
Malûm olsun ki; Celcelûtiye’nin esas ı ve ruhu olan َةُĳْĐَّïĤوَا ُďِĨَאåْĤا ُħَùَĝْĤاَ 
1ُħَčْĐَْŶا ُħْøِْźوَا ُÙَęĺِóَّýĤا İmam Ali (radiyallâhu anh) ’ın en mühim ve en mü-
dakkik Üveysî bir şâkirdi.. ve İslâmiyet’in en me şhur ve parlak bir hücce-
ti olan Hüccetü’l-islâm İmam Gazâlî (radiyallâhu anh)  diyor ki: “Onlar, vahiy ile 
Peygamber’e (aleyhissalâtü vesselâm)  nâzil oldu ğu vakit İmam Ali’ye (radiyallâhu anh)  
emretti: ‘Yaz!’ O da yazd ı, sonra nazmetti.”2 İmam Gazâlî (radiyallâhu anh)  diyor:
 نَĳُĭَכْĩْĤا َّóِّùĤوَا َħَčْĐَْŶا َħْøِْŸوَا َďِĨَאåْĤا َħَùَĝْĤوَا َħĻِčَđْĤا َěْĘَĳْĤوَا َÙَęĺِóَّýĤا َةَĳْĐَّïĤا ِهِñٰİ إِنَّ
3َةِóِìْٰźوَا َאĻْĬُّïĤا زِĳُĭכُ ْīِĨ ٌõْĭכَ َכٍّü َŻِÖ َħَّčَđُĩْĤا
İmam Gazâlî, İmam Nureddin’den ders alarak bu Celcelûtiye’nin hem 
Süryanî kelimelerini, hem k ıymetini ve hâsiyetini şerhetmiş.
Dördüncü Remiz Dördüncü Remiz
İmam Ali (radiyallâhu anh)  Sirâcü’n-Nur’dan haber verdikten sonra yine otuz 
üç ve bir cihetle otuz iki adet Süryanîce esmây ı tâdâd ederken Risale-i Nur’un 
en kuvvetli, en k ıymettar olan Mu’cizât- ı Kur’âniye Risalesi’ne ve Otuz İkinci 
Söz’e kuvvetli i şaret ettiği gibi, sâir risalelere de remzen veya îmaen veya tel-
vihen bakar. Evet, Hazreti İmam Ali (radiyallâhu anh)  Risale-i Nur’a bakarak, 
Süryanî isimleri dercederek diyor:
َّرَتْĳَĭَÜ ًّاóِø ْجِóُّùĤا َاجُóِø َאدُĝُÜ     ًÙَĬَאĻَÖ ًّاóِø رِĳُّĭĤا َاجُóِø َאدُĝُÜ
َتْïِĩْìأُ َّאرُĭĤا ِįِÖ تٍĳْכُóَÖ ُّوسِïُĝِÖ     ٍëَĉْĬَóَüوَ َאزِخٍÖ َلٍŻَä رِĳُĭِÖ
ْÛَĩَøَاïِđْĤا َאرِĭِĤ َاشٍóْıِĨ َאمٍĉْĩَĉِÖ     ًאĻِĤَאĀأَ هٍĳُĩَĬ هٍĳُĺ َאĺوَ َאهٍĻِÖ
ْÛَıَّĉَĻَĈ بٍĳُıَĉْĻَĈ بٍĳُıَĈ ٍّĹِıَĈ     ٍďِĤَאü بٍĳُđْĥَü ٍďْĥَü ٍģĻِİأَ َאلٍıِÖ
ْÛَíَّĩَýَÜ خٍĳُĩَü َאتٍĺاٰ ِëĻِĥْĩَÝِÖ     ْÛَĩِùْĜأُ ُوخٍóْÖوَأَ خٍĳُĥْĩَĻِÖ خٍĳُĬأَ
(Hâşiye)4ْÛَíَّĩَýَÜ ْخٍóَýِÖ ُوخٍóْýَĺ َאرُوخٍĩَì     َאİَïْđَÖ خٍĳُĩْĺوَذَ ُوخٍñْĻَÖ َëĺَאزِÖأَ
1 “Şerefli dua, kapsaml ı yemin ve ism-i âzam” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı 
Şâzelî)  s.512)
2 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509-512.
3 “Bu şerefli, büyük tevafuklar ihtiva eden dua, kapsaml ı yemin, ism-i âzam ve büyük meknûn s ır şüphe-
siz ki dünya ve âhiret hazinelerindendir.” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  
s.508-509)
4 (Hâşiye) Haşre dair me şhur Yirmi Dokuzuncu Söz’e, sonra Miraç ve zeyli Şakk- ı kamere 
bakar.110  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
َتْóِّĩُĐ ْنُĳْכَĤا ِįِÖ خٍĳُĩْüأَ خٍĳُĩْĺَñِÖ     َאİَïْđَÖ َאزُوخٍÖوَ َאنٍĻْĩِøوَ ٍëْĥَ×ِÖ
1...ĹَאئِĐدُ ْģَ×ْĜاِ ٍÛَíَĩْĥَýِÖ
diye dua ile hatmeder. Hazreti İmam Ali (radiyallâhu anh) , başta sarâhat ile haber 
verdiği Risale-i Nur’u, Sirâcü’n-Nur ve Sirâcü’s-Sürc nâm ıyla birinci mertebe-
de âşikâr onu gösterip tâdâd ederken2, tâ yirmi be şe geldiği vakit َאتٍĺاٰ ِëĻِĥْĩَÝِÖ 
3ْÛَíَّĩَýَÜ خٍĳُĩَü der. Âyât- ı Kur’âniye’nin i’câzlar ını beyan ve Kur’ân’ ın k ırk 
vecihle mu’cize oldu ğunu yedi adet küllî vecihlerde isbat eden Risale-i Nur’un 
en meşhur ve parlak risalesi olan Yirmi Be şinci Söz nâm ındaki Mu’cizât- ı 
Kur’âniye Risalesi’ne i şaret eder. Çünkü ba şta Sirâcü’n-Nur’un birinci merte-
bede say ılmas ı4, hem َאتٍĺاٰ ِëĻِĥْĩَÝِÖ fıkras ında َאتٍĺاٰ kelimesinin bulunmas ı, hem 
yirmi beşinci mertebede zikretmesi, kuvvetli bir karînedir ki; pek çok âyetleri 
zikredip i’câzlar ı ve s ırlar ı beyan eden Yirmi be şinci Söz’e mana-y ı mecazî ile 
bakar. Ve sûrelerin tâdâd ında dahi, yine yirmi be şinci mertebede ibareyi de-
ğiştirip baştan başlar gibi 5َאرَكَ×َÜ ِّěَéِÖ diyerek Risale-i Nur’un en mübârek ve 
bereketli olan Yirmi be şinci Söz’ün ehemmiyetini gösteriyor. Sonra yirmi al-
tı ve yedide 6َאİَïْđَÖ خٍĳُĩْĺوَذَ ُوخٍñْĻَÖ َëĺَאزِÖأَ der. Sonra otuz ve otuz birincide ٍëْĥَ×ِÖ 
7َאİَïْđَÖ َאزُوخٍÖوَ َאنٍĻْĩِøوَ deyip yine ibareyi de ğiştirip 8َאİَïْđَÖ kelimesini zikreder. 
Gayet zâhir ve kuvvetli bir karîne ile içtihada dair Yirmi Yedinci Söz’ün saha-
beler hakk ındaki çok mühim ve k ıymettar zeylini ve Miraç’a dair Otuz Birinci 
1 “Nurun kandili gizlice fakat ayn ı zamanda da aç ık bir şekilde yak ılır. Kandiller kandili gizli olarak nur-
lan ır. İzzet, azamet, celâl ve kibriya sahibi münezzeh ve mukaddes olan Zât- ı Rahim’in nuruyla küfrün 
ateşi söndürülür. Mâbud-u bilhak (el-ilâh) Hû, Samed (her şey O’na muhtaç, fakat O, hiçbir şeye 
muhtaç de ğildir), Zü’l-bat ş, (düşmanlar ını kıskıvrak yakalayand ır), Cebbar (kullar ın işlerini düzelten 
ve iradesine göre onlar ı yöneten) ve Halîm (günahkârlara ceza vermekte acele etmeyen) olan Zât ın 
yard ımıyla (o nur) dü şmanlar ının ateşini bast ıracak. Gerçek Mâbud, Hak olan ve hakk ı gerçekleştiren, 
Cemil (güzel olan ve her şeye güzellik veren), Vedûd (sevilen, seven ve mahlûklat aras ında sevgi var 
eden) ve Mucîb (dua edenin duas ını kabul buyuran) olan Zât’ ın yard ımıyla insanlara kendisini sevdire-
cektir. … Hak ism-i şerifin hürmetine duam ı kabul buyur.” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb 
(Evrâd- ı Şâzelî)  s.509-511)
2 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509.
3 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.510.
4 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509.
5 “Tebareke (Mülk) sûresi hürmetine!” Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  
s.514.
6 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.511.
7 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.511.
8 “ondan sonra” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.511)SEKİZİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------    111
Söz’ün Şakk- ı kamere dair ve ona çok ihtiyaç bulunan ehemmiyetli zeylini 
َאİَïْđَÖ kelimesiyle gösterir gibi, kuvvetli i şaret eder. Ben itiraf ediyorum ki, ben 
bu zeyilleri unutmu ştum. İmam Ali’nin (radiyallâhu anh)  bu ihtar ı ile tahattur et-
tim. Şakk- ı kameri sâb ıkan yazd ım. Şimdi bu anda sahabeler hakk ındaki zeyli 
hat ırlad ım. İşte madem ilm-i belâgat ve fenn-i beyanda birtek karîne ile me-
cazî bir mana murad olunabilir ve birtek münasebetle, bir mefhuma i şaret bu-
lunsa, o mefhum bir mana-y ı işârî olarak kabul edilir. Elbette zâhir ve çok ka-
rînelerden ve emârelerden kat- ı nazar, yaln ız bu iki yerde tam zeyillerin bu-
lunduğu ayn ı makamda ve zeyl manas ında olan َאİَïْđَÖ kelimesini tekrar su-
retinde ifadeyi de ğiştirerek söylemesi, tam bir karînedir ki; Hazreti İmam Ali 
(radiyallâhu anh)  mana-y ı hakikîsinden ba şka bir mana-y ı mecazî ve i şârîyi dahi 
ifade etmek istiyor.
Sonra yirmi dokuzuncu mertebede, heybetli bir tarzda ُوخٍóْýَĺ َאرُوخٍĩَì 
1ْÛَíَّĩَýَÜ ْخٍóَýِÖ der. Yirmi be şte geçen ve s ırlar ı bilmek manas ında olan 
ْÛَíَّĩَýَÜ kelimesini tekrar ile sâb ıkan beyan etti ğimiz harikal ı Yirmi Dokuzuncu 
Söz’e kuvvetli bir karîne ile i şaret eder. Sonra otuz ikinci mertebede sûrele-
rin tâdâd ında ehemmiyetle i şaret ettiği risale-i câmia olan Otuz İkinci Söz’e 
yine nazar- ı dikkati kuvvetli celbetmek için 2َتْóِّĩُĐ ْنُĳْכَĤا ِįِÖ خٍĳُĩْüأَ خٍĳُĩْĺذَ 
ve bir nüshada 3َتْóِّĉُĐ ْنُĳْכَĤا ِįِÖ yani ism-i Adl ve ism-i Hakem’in tecellisiy-
le ve adalet ve mizan ıyla ve intizam ve hikmetiyle dünya tamir edilir, tahrip-
ten kurtulur. İkinci nüsha ile o iki ismin râyiha-y ı tayyibesiyle ve çok ho ş ko-
kular ıyla dünya, güzel kokular al ır; attar dükkân ı gibi râyiha-y ı tayyibe verir. 
İşte ism-i Adl ve ism-i Hakem’in parlak bir aynalar ı ve bir tefsirleri hükmün-
de olan Otuz İkinci Söz’e parmak bas ıyor ve mana-y ı mecazî suretinde ifa-
de eder.  خٍĳُĩْĺذَ kelimesinin tekrar ıyla Sözler otuz üç iken, bir mertebesinin 
mektuplardan ibaret oldu ğuna ve Otuz İkinci Söz’ün son mertebesi bulun-
duğuna îma eder. Ben Süryanî kelimelerinin manalar ını tamam ıyla bileme-
diğimden ve İmam Gazâlî (radiyallâhu anh)  dahi tamam ıyla izah etmedi ğinden 
Hazreti İmam Ali’nin (radiyallâhu anh)  o kelimeler ile sâir risalelere i şârât ını şim-
dilik b ırak ıyorum.
1 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.511.
2 “varl ık onunla tamir edilir” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.511)
3 “varl ık ondan ald ığı güzel kokular ı yayar.”112  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Beşinci Remiz Beşinci Remiz
Madem  Celcelûtiye vahiy ile Peygamber (aleyhissalâtü vesselâm) ’a nâzil ol-
muş.1 Ve Allâmü’l-guyûb’un ilmiyle ifade-i mana eder.
Hem madem  Celcelûtiye 2Ĺِ×ْכَĳכَ ْïِĜأَ ve3رِĳُّĭĤا َاجُóِø َאدُĝُÜ  fıkralar ında ma-
na-y ı mecazî ile o kasidenin hakikatini isbat eden Risale-i Nur’a sarîhen ve 
onun on üç ehemmiyetli risalelerine i şareten haber vermekle beraber, َģِĨَאè َאĻَĘ 
4ْرُهُïَĜ َّģَä ِيñَّĤا ِħْøِْźا’ de dahi o kasidenin bir esas ı olan 5ُħَّčَđُĩْĤا ُħْøِْźاَ ile çok 
iştigal ve istimdat eden Risale-i Nur müellifine ve bunun on üç ehemmiyetli 
vâk ıât- ı hayat ına îmaen, remzen, i şareten mana-y ı mecazî ile haber veriyor.
Hem madem  mana-y ı mecazî ile ve mefhum-u i şârînin murad olmas ına 
bir zay ıf karîne ve bir gizli emâre ve birtek münasebet kâfi geliyor.
Hem madem  Risale-i Nur ve risalelerine ve müellifi ve ahvâline olan i şa-
retler birbirine karîne olur. Belki meselenin vahdeti itibar ıyla umum i şaretler, 
karîneleriyle beraber her birisine kuvvetli bir karîne ve kavî bir emâre hük-mündedir.
Elbette diyebiliriz ki;  Hazreti İmam Ali (radiyallâhu anh)  nas ıl ki başta
6َتْĳَĉْĬا ِįِĭِĈَא×ِÖ َارٍóْøأَ ِėْýכَ ĵٰĤإِ     َتْïَÝْİا ِįِÖ Ĺِèرُو ِّٰųا ِħْùِ×ِÖ َأْتُïَÖ
Yani, “Hazine-i esrar olan ِħĻِèَّóĤا ِīٰĩْèَّóĤا ِّٰųا ِħْــــــùِÖ ile başlad ım. Ruhum, 
onun ile o hazineyi ke şfetti.” diyerek sâir i şârât ın karînesiyle bir mana-y ı işârî 
ve bir medlûl-ü mecazî suretinde Risale-i Nur’un bismillâh ı hükmünde ve fâ-
tihas ı ve besmelesi ve “Bismillâh”taki büyük s ırrın hakikatini beyan eden ve 
kısa ve gayet kuvvetli Birinci Söz nâm ında olan Bismillâh Risalesi’ne îma, bel-
ki remz, belki i şaret ediyor. Aynen öyle de sâir i şârât ın karîne ve münasebe-
tiyle ve huruf-u Kur’âniye’nin esrar ından bahseden ve Rumuzat- ı Semâniye 
nâm ında bulunan sekiz küçük risalelerin mahiyetlerini and ırır bir tarzda, iba-
reyi değiştirerek huruflar ın esrar ıyla istimdat etmeye ba şlamas ı karîne-i latîfe-
siyle muazzam dua ve münâcât ve câmî kasem-i istimdadînin âhirlerinde ve 
1 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509-512.
2 “Y ıldızımı nurland ır.” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509)
3 “Nurun kandili yak ılır.” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509)
4 Ey kadri yüce ismi ta şıyan! (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.527)
5 “İsm-i Âzam” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.500)
6 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.499.SEKİZİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------    113
Sözler’e ve Mektuplar’a i şaretten sonra 1ْÛَĐَóْøأَ ِóْāَّĭĤوَا ِçْÝَęْĤِאÖ َאèَĳْĤا َاحِĳِÖ fık-
ras ıyla Yirmi Dokuzuncu Mektup’un bir k ısım esrar- ı huruf-u Kur’âniye’yi be-
yan eden Rumuzat- ı Semâniye nâm ında sekiz küçük risalelerin en mühimle-
rini.. ve feth-i Mekke ve feth-i Şam ve feth-i Kudüs ve feth-i İstanbul gibi çok 
fütuhat- ı İslâmiye’den gaybî haber veren Sûre-i 2ُ﴾çْÝَęْĤوَا ِّٰųا ُóْāَĬ אءَƯä ﴿إِذَا’nun 
esrar ını beyan ile, fütuhat- ı İslâmiyenin pehlivan ı olan Hazreti İmam Ali’nin 
(radiyallâhu anh)  nazar- ı dikkatini celbeden Feth ve Nasr Risalesi’ne.. hem Sûre-i 
Feth’in en mühim ve en âhir âyetinin be ş vecih ile i’câz ını beyan ve isbat ile, 
kahraman- ı İslâm Hazreti İmam Ali’nin (radiyallâhu anh)  nazar- ı dikkatini celbe-
den gayet k ıymetli olan Âyet-i Feth Risalesi nâm ındaki küçük bir risaleye îma, 
belki işaret eder itikad ınday ım. Böyle itikada i ştirak edilmezse de itiraz edil-
memeli.
Altıncı Remiz Alt ınc ı Remiz
Madem  Hazreti İmam Ali (radiyallâhu anh) , üstad- ı kudsîsinden ald ığı derse 
binâen, Kur’ân’a taalluk eden gelecek hâdisâttan haber veriyor. Ve “benden sorunuz” diye müteaddit ve do ğru haberleri verip bir şah- ı velâyet oldu ğunu 
öyle kerametlerle isbat etmi ş.
Ve madem  bu as ırda Avrupa dinsizleri ve ehl-i dalâlet münaf ıklar ı, deh-
şetli bir surette Kur’ân’a hücumu hengâm ında Risale-i Nur, o seyl-i dalâlete 
karşı mukâvemet edip, Kur’ân’ ın t ılsımlar ını keşfederek hakikatini muhafaza 
ediyor.
Ve madem
3ْÛَĥَåْĥَä رُĳُĬ َאĺ َّאمِĺَْŶوَا ِóْİَّïĤا َىïَĨ     ًÙَåْıَÖوَ رًاĳُĬ ِħْøِْźِאÖ Ĺِ×ْכَĳכَ ْïِĜأَ
fıkras ıyla –Yirmi Sekizinci Lem’a’da isbat edildi ği gibi– sarâhate yak ın bir su-
rette Risale-i Nur’a i şaret etmekle beraber, Sûre-i Nur’daki âyetü’n-nur’un 
Risale-i Nur’a i şaretine işaret eder.
Ve madem  4رًاĳُĬ ِħْøِْźِאÖ Ĺِ×ْכَĳכَ ْïِĜأَ mana ve cifirce tam tam ına Risale-i 
Nur’a tevâfuk ediyor, elbette diyebiliriz ki; bu f ıkran ın akabinde
1 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.515.
2 “Allah’ ın yard ım ve zaferi geldi ği zaman..” (Nasr sûresi, 110/1)
3 Ey gizliliklere ilmiyle nüfuz eden Nur! Y ıldızımı as ırlar boyunca Nur isminle nurland ır ve par ıltısını 
devam ettir! (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509)
4 “Y ıldızımı Nur isminle nurlu k ıl, parlamaya devam ettir!” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb 
(Evrâd- ı Şâzelî)  s.509)114  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
ْÛَäَóْıَĩَÜ َאهٍĩَä تٍĳُّĻَĥَåْĥَä ٍģĻِĥَä     ٍÙَĤَŻَä جٍĳُıَĩْĥَä جٍĳُİأَ َאجٍÖ
1ْÛَّכَóَ×َÜ وَأُمٍّ ٍõĺِóْ×ِÜ َةِóْıَÖوَ     َمٍóْÖأَ َازِóْĩِøوَ ُومٍóْÖأَ َادِïْđَÝِÖ
fıkras ıyla Risale-i Nur’un bidayette On İki Söz nâm ında iştihar ve inti şar eden 
on iki küçük risalelerine  2Ĺِ×ْכَĳכَ ْïِĜأَ karînesiyle, bu f ıkradaki on iki Süryanî 
kelimeler onlara birer i şarettir. Gerçi elimde bulunan Celcelûtiye nüsha-
sı, en sahih ve en mutemettir. İmam Gazâlî (radiyallâhu anh)  gibi çok imamlar 
Celcelûtiye’yi şerh etmişler. Fakat bu Süryanî kelimelerin manas ını tam bil-
mediğimden ve nüshalarda ihtilâf bulundu ğundan, her birisinin vech-i i şare-
tini ve münasebetini şimdilik bilmedi ğimden b ırak ıyorum.
Elhâs ıl: Hazreti İmam Ali (radiyallâhu anh) , bir defa Ĺِ×ْכَĳכَ ْïِĜأَ fıkras ıyla âhir-
zamanda Risale-i Nur’u dua ile Allah’tan niyaz eder, ister. Ve bidayette on 
iki risaleden ibaret bulundu ğundan yaln ız on iki risalesine i şaret ediyor. İkinci 
defada 3رِĳُّĭĤا َاجُóِø َאدُĝُÜ fıkras ıyla daha sarih bir surette Risale-i Nur’u medh ü 
senâ ile göstererek tekemmülüne i şareten, umum Sözler’i ve Mektuplar’ ı ve 
Lem’alar’ ı remzen haber verir. Hem On İki Söz nâm ı ile çok inti şar eden o 
küçücük risaleler, bu f ıkradaki kelimeler gibi birbirine ismen ve sureten ben-
zedikleri gibi bedî manas ında olan Celcelûtiye kelimesine mutâb ık olarak her 
biri gayet bedî bir tarzda, güzel bir temsil ile, büyük ve derin bir hakikat-i 
Kur’âniye’yi tefsir ve isbat eder.
Eğer bir muannit Eğer bir muannit tarafından denilse: taraf ından denilse: Hazreti İmam Ali (radiyallâhu anh)  
bu umum mecazî manalar ı irade etmemi ş?
Biz de deriz ki Biz de deriz ki : Faraza Hazreti İmam Ali (radiyallâhu anh)  irade etmezse, 
fakat kelâm delâlet eder ve karînelerin kuvvetiyle i şârî ve z ımnî delâletle ma-
nalar ı içine dâhil eder. Hem madem o mecazî manalar ve i şârî mefhumlar 
hakt ır, doğrudur ve vâk ıa mutâb ıktır ve bu iltifata lây ıktırlar ve karîneleri kuv-
vetlidir; elbette Hazreti İmam Ali’nin (radiyallâhu anh)  böyle bütün i şârî manala-
rı irade edecek küllî bir teveccühü faraza bulunmazsa, –Celcelûtiye vahiy ol-
mak cihetiyle4 hakikî sahibi– Hazreti İmam Ali’nin (radiyallâhu anh)  üstad ı olan 
Peygamber-i Zî şan’ ın (aleyhissalâtü vesselâm)  küllî teveccühü ve üstad ının Üstad- ı 
Zülcelâl’inin ihatal ı ilmi onlara bakar, irade dairesine al ır.
1 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509.
2 “Y ıldızımı nurland ır.” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509)
3 “Nurun kandili yak ılır.” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509)
4 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509-512.SEKİZİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------    115
Bu hususta benim hususî ve kat’î ve yakîn derecesindeki kanaatimin bir 
sebebi şudur ki: Mü şkülât- ı azîme içinde, el-âyetü’l-kübrân ın tefsir-i ekberi 
olan Yedinci Şuâ’ ı yazmakta çok zahmet çekti ğimden, bir kudsî teselli ve te ş-
vike cidden çok muhtaç idim. Şimdiye kadar mükerrer tecrübeler ile bu gi-
bi hâletlerimde inâyet-i ilâhiye imdad ıma yetişiyordu. Risaleyi bitirdi ğim ay-
nı vakitte, hiç hat ırıma gelmedi ği hâlde, birden bu keramet-i Aleviye’nin zu-
huru, bende hiçbir şüphe b ırakmad ı ki; bu dahi benim imdad ıma gelen sâir 
inâyet-i ilâhiye gibi Rabb-i Rahîm’in bir inâyetidir. İnâyet ise aldatmaz, haki-
katsiz olmaz.
Yedinci Remiz Yedinci Remiz
Hazreti İmam Ali (radiyallâhu anh)  nas ıl ki,
ْÛَåَęْĤا َīِĨ ĹِّĭِĨأَ ٰىóْ×ْכُĤا ِÙَĺْٰźِאÖوَ..............................     
ْÛَÝَّýĤا َīِĨ ĹِĬْóِäأَ ĵٰĭْùُéْĤا َאئِכَĩْøَÉِÖوَ     َאĭَıٰĤإِ َאĺ ٍÙَĩْíَĨ َďَĨ ٍãَĝَĘ ِّěَéِÖوَ
1ْÛَĥَåْĬا ُÛَĩْĥُّčĤا ِįِÖ ĵٰøĳُĨ َאāَĐ ُħْøوَا     ْÛَíَĨَאýَÜوَ ْÛَĥَĐ َامٍóْıَ×ِĤ ُوفٌóُè
diye birinci f ıkras ıyla Yedinci Şuâ’a işaret etmi ş; öyle de ayn ı fıkra ile âlî bir 
tefekkürnâme ve tevhide dair yüksek bir mârifetnâme nâm ında olan Yirmi 
Dokuzuncu Arabî Lem’a’ya dahi i şaret eder. İkinci f ıkras ıyla “İsm-i Âzam ve 
Sekîne” denilen esmâ-y ı sitte-i me şhurenin2 hakikatlerini gayet âlî bir tarzda 
beyan ve isbat eden ve Yirmi Dokuzuncu Lem’a’y ı takip eyleyen Otuzuncu 
Lem’a nâm ında alt ı nükte-i esmâ risalesine 3ْÛَÝَّýĤا َīِĨ ĹِĬْóِäأَ ĵٰĭْùُéْĤا َאئِכَĩْøَÉِÖ 
cümlesiyle i şaret ettiğinden sonra akabinde risale-i esmây ı takip eden Otuz 
Birinci Lem’a’n ın Birinci Şuâ’ ı olarak, otuz üç âyet-i Kur’âniye’nin Risale-i 
Nur’a işârât ını kaydedip, hesap- ı cifrî münasebetiyle, ba ştan başa ilm-i hu-
ruf risalesi gibi görünen ve bir mu’cize-i Kur’âniye hükmünde bulunan
1 “......Âyetü’l-Kübrâ hürmetine beni musibetten kurtar, bana emniyet ve huzur ver! … Esmâ-y ı hüsnâ 
hakk ı için beni da ğınıklıktan koru! O harfler Merih y ıldızı gibi yüksek ve yücedir. Asâ-y ı Musa ismiyle 
küfür karanl ıklar ı dağılır.” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî) –Hazreti Ali’nin 
(kerremallâhu vecheh)  Celcelûtiye’si– s.516)
2 Hazreti Ali (kerremallâhu vecheh)  Kasîde-i Ercûzesi’nde, Esmâ-y ı Sitte’nin (yani Ferd, Hayy, Kayyûm, 
Hakem, Adl, Kuddûs) İsm-i Âzam ve Sekîne oldu ğunu ifade etmi ştir. (Bkz.: el-Gümü şhânevî, 
Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.594-595)
3 “Esmâ-y ı hüsnâ hakk ı için beni da ğınıklıktan koru!” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb 
(Evrâd- ı Şâzelî)  s.516)116  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
risaleye  1ْÛَíَĨَאýَÜوَ ْÛَĥَĐ َامٍóْıَ×ِĤ ُوفٌóُè kelimesiyle i şaret edip, der-akab ُħْøوَا 
2ْÛَĥَåْĬا ُÛَĩْĥُّčĤا ِįِÖ ĵٰøĳُĨ َאāَĐ kelâm ıyla dahi, risale-i hurufiyeyi takip eden ve 
El-Âyetü’l-Kübrâ’dan ve ba şka Resâil-i Nuriye’den terekküp eden ve Asâ-y ı 
Musa nâm ını alan ve asâ-y ı Musa gibi, dalâletin ve şirkin sihirlerini ibtal eden 
Risale-i Nur’un şimdilik en son ve âhir risalesine Asâ-y ı Musa nâm ını vererek 
işaretle beraber, mânevî karanl ıklar ı dağıtacağını müjde ediyor.
Evet 3ٰىóْ×ْכُĤا ِÙَĺْٰźِאÖوَ kelimesiyle Yedinci Şuâ’a işareti, kuvvetli karîneler ile 
isbat edildi ği gibi, ayn ı kelime, di ğer bir mana ile elhak Risale-i Nur’un âye-
tü’l-kübrâs ı hükmünde ve ekser risalelerin ruhlar ını cemeden ve Arabî bulu-
nan Yirmi Dokuzuncu Lem’aya bu kelâm, “müstetbeâtü’t-terâkib” kaidesiy-le ona bak ıyor, efrad ına dâhil ediyor. Öyle ise Hazreti İmam Ali 
(radiyallâhu anh)  
dahi, bu f ıkradan ona bak ıp işaret eder diyebiliriz. Hem sâir i şârât ın karîne-
siyle, hem Mektubat’tan sonra Lem’alar’a ba şka bir tarz- ı ibare ile îma ede-
rek; Lem’alar ın en parla ğının telifi, deh şetli bir zamanda ve hapis ve idam-
dan kurtulmak ve emniyet ve selâmet bulmak için, mana-y ı mecazî ve mef-
hum-u işârî ile, Hazreti Ali (radiyallâhu anh)  kendi lisan ını, büyük tehlikelerde bu-
lunan müellifin hesab ına istimâl ederek, 4ْÛَåَęْĤا َīِĨ ĹِّĭِĨأَ ٰىóْ×ْכُĤا ِÙَĺْٰźِאÖوَ yani, 
“Yâ Rab! Beni kurtar, eman ve emniyet ver!” diye dua etmesiyle, tam tam ı-
na Eskişehir Hapishânesi’nde idam ve uzun hapis tehlikesi içinde telif edi-
len Yirmi Dokuzuncu Lem’a’n ın ve sahibinin vaziyetine tevâfuk karînesiy-
le kelâm, z ımnî ve işârî delâlet etti ğinden diyebiliriz ki; Hazreti İmam Ali (radi-
yallâhu anh)  dahi bundan, ona i şaret eder. Hem Otuzuncu Lem’a nâm ında ve 
alt ı nükte olan risale-i esmâya bakarak 5ĵٰĭْùُéْĤا َאئِכَĩْøَÉِÖوَ deyip, sâir i şârâ-
tın karînesiyle, hem Yirmi Dokuzuncu Lem’a’ya takip karînesiyle, hem iki-
sinin isimde ve esmâ lafz ında tevâfuk karînesiyle, hem te şettüt-ü hâle ve s ı-
kıntılı bir gurbete ve peri şaniyete dü şen müellifi, onun telifi bereketiyle teselli 
ve tahammül bulmas ına ve mana-y ı mecazî cihetinde, Hazreti İmam Ali’nin 
1 “O harfler Merih y ıldızı gibi yüksek ve yücedir.” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı 
Şâzelî)  s.516)
2 “Asâ-y ı Musa ismiyle küfür karanl ıklar ı dağılır.” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı 
Şâzelî)  s.516)
3 “Âyetü’l-Kübrâ hürmetine” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.516)
4 “Âyetü’l-Kübrâ hürmetine beni kurtar, emniyet ve huzur ver!” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-
ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  –Hazreti Ali’nin (kerremallâhu vecheh)  Celcelûtiye’si– s.516)
5 “Esmâ-y ı hüsnâ hakk ı için” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.516)SEKİZİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------    117
(radiyallâhu anh)  lisan ıyla kendine dua olan 1ْÛَÝَّýĤا َīِĨ ĹِĬْóِäأَ ĵٰĭْùُéْĤا َאئِכَĩْøَÉِÖ ya-
ni, “İsm-i âzam olan o esmâ risalesinin bereketiyle beni te şettütten, peri şani-
yetten h ıfzeyle, Yâ Rabbî!” meâli, tam tam ına o risale ve sahibinin vaziyetine 
tevâfuk karînesiyle kelâm, mecazî delâlet ve İmam Ali (radiyallâhu anh)  ise, gay-
bî işaret eder diyebiliriz.
Hem madem  Celcelûtiye’nin asl ı vahiydir2 ve esrarl ıdır ve gelecek zama-
na bak ıyor ve gaybî umûr-u istikbaliyeden haber veriyor.
Ve madem  Kur’ân itibar ıyla, bu as ır dehşetlidir ve Kur’ân hesab ıyla, 
Risale-i Nur bu karanl ık as ırda ehemmiyetli bir hâdisedir.
Ve madem  sarâhat derecesinde çok karîne ve emârelerle Risale-i Nur, 
Celcelûtiye’nin içine girmi ş, en mühim yerinde yerle şmiş.
Ve madem  Risale-i Nur ve eczalar ı, bu mevkie lây ıktırlar ve Hazreti İmam 
Ali’nin (radiyallâhu anh)  nazar- ı takdirine ve tahsinine ve onlardan haber verme-
sine liyâkatleri ve k ıymetleri var.
Ve madem  Hazreti İmam Ali (radiyallâhu anh) , Sirâcü’n-Nur’dan zâhir bir 
surette haber verdikten sonra ikinci derecede perdeli bir tarzda Sözler’den, sonra Mektuplar’dan, sonra Lem’alar’dan, risalelerdeki gibi ayn ı tertip, ayn ı 
makam, ayn ı numara taht ında, kuvvetli karînelerin sevkiyle kelâm, delâlet ve 
Hazreti İmam Ali’nin 
(radiyallâhu anh)  işaret ettiğini isbat eylemi ş.
Ve madem  başta
3َتْĳَĉْĬا ِįِĭِĈَא×ِÖ َارٍóْøأَ ِėْýכَ ĵٰĤإِ     َتْïَÝْİا ِįِÖ Ĺِèرُو ِّٰųا ِħْùِ×ِÖ َأْتُïَÖ
risalelerin ba şı ve Birinci Söz olan Bismillâh Risalesi’ne bakt ığı gibi, kasem-i 
câmi-i muazzam ın âhirinde, risalelerin k ısm- ı âhirleri olan son Lem’alar’a ve 
Şuâlar’a, hususan bir âyetü’l-kübrâ-y ı tevhid olan Yirmi Dokuzuncu Lem’a-
yı harika-y ı Arabiye ve Risale-i Esmâ-y ı Sitte ve Risale-i İşârât- ı Huruf-u 
Kur’âniye ve bilhassa şimdilik en âhir Şuâ ve Asâ-y ı Musa gibi, dalâletle-
rin bütün mânevî sihirlerini ibtal edebilen bir mahiyette bulunan ve bir ma-nada Âyetü’l-Kübrâ nâm ını alan risale-i harikaya bak ıyor gibi bir tarz- ı ifade 
görünüyor.
1 “Esmâ-y ı hüsnâ hakk ı için beni da ğınıklıktan koru!” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb 
(Evrâd- ı Şâzelî)  s.516)
2 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509-512.
3 “Bismillâh ile ba şlar ım. Öyle ki ruhum, besmelenin içindeki gizli s ırlar ı keşfe yine besmele ile yol bul-
muş ve kanatlanabilmi ştir. (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.499)118  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Ve madem  birtek meselede bulunan emâreler ve karîneler, meselenin 
vahdeti haysiyetiyle birbirine kuvvet verir; zay ıf bir münasebetle bir tere şşuh 
dahi, menba ına ilhak edilir.
Elbette bu yedi adet esaslara istinaden deriz : Hazreti İmam Ali (radiyal-
lâhu anh)  nas ıl ki, meşhur Sözler’e tertipleri üzerine i şaret etmiş ve Mektubat’tan 
bir k ısm ına ve Lem’alar’dan en mühimlerine tertiple bakm ış; öyle de َאئِכَĩْøَÉِÖ 
1ْÛَÝَّýĤا َīِĨ ĹِĬْóِäأَ ĵٰĭْùُéْĤا cümlesiyle, Otuzuncu Lem’a’ya, yani müstakil 
Lem’alar’dan en son olan Esmâ-y ı Sitte Risalesi’ne tahsin ederek bak ıyor. Ve 
2ْÛَíَĨَאýَÜوَ ْÛَĥَĐ َامٍóْıَ×ِĤ ُوفٌóُè kelâm ıyla dahi, Otuzuncu Lem’a’y ı takip eden 
İşârât- ı Huruf-u Kur’âniye Risalesi’ni takdir edip, i şaretle tasdik ediyor. ُħْøوَا 
3ْÛَĥَåْĬا ُÛَĩْĥُّčĤا ِįِÖ ĵٰøĳُĨ َאāَĐ kelimesiyle dahi, şimdilik en âhir risale ve tev-
hid ve iman ın elinde Asâ-y ı Musa gibi harikal ı, en kuvvetli burhan olan mec-
mua risalesini senâkârâne remzen gösteriyor gibi bir tarz- ı ifadeden bilâ-pervâ 
hükmediyoruz ki; Hazreti İmam Ali (radiyallâhu anh)  hem Risale-i Nur’dan, hem 
çok ehemmiyetli risalelerinden mana-y ı hakikî ve mecazî ile i şârî ve remzî ve 
îmaî ve telvihî bir surette haber veriyor. Kimin şüphesi varsa, i şaret olunan ri-
salelere bir kere dikkatle baks ın. İnsaf ı varsa, şüphesi kalmaz zannediyorum.
Buradaki mana-y ı işârî ve medlûl-ü mecazîlere karînelerin en güzeli ve la-
tîfi, ayn ı tertibi muhafaza ile verilen isimlerin münasebetidir. Meselâ Yirmi do-
kuz, otuz ve otuz bir ve otuz iki mertebe-i tâdâdda, Yirmi Dokuz ve Otuz ve Otuz Bir ve Otuz İkinci Sözler’e gayet münasip isimler ile.. ve ba şta Sözler’in 
başı olan Birinci Söz’e, ayn ı besmele s ırrıyla.. ve âhirde şimdilik risalelerin 
âhirine mahiyetini gösterir lây ık birer isim vererek i şaret etmesi gerçi gizli ise 
de, fakat çok güzeldir ve letâfetlidir.
Ben itiraf ediyorum ki; böyle makbul bir eserin mazhar ı olmak, hiçbir ve-
cihle o makama liyâkatim yoktur. Fakat küçük, ehemmiyetsiz bir çekirdekten, koca dağ gibi bir a ğac ı halketmek; kudret-i ilâhiyenin şe’nindendir ve âdeti-
dir ve azametine delildir...
Ben kasemle temin ederim ki; Risale-i Nur’u senâdan maksad ım, 
Kur’ân’ ın hakikatlerini ve iman ın rükünlerini teyid ve isbat ve ne şirdir...
1 “Esmâ-y ı hüsnâ hakk ı için beni da ğınıklıktan koru!” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb 
(Evrâd- ı Şâzelî)  s.516)
2 “O harfler Merih y ıldızı gibi yüksek ve yücedir.” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı 
Şâzelî)  s.516)
3 “Asâ-y ı Musa ismiyle küfür karanl ıklar ı dağılır.” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı 
Şâzelî)  s.516)SEKİZİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------    119
Hâl ık-ı Rahîm’ime yüz binler şükrolsun ki; kendimi kendime be ğen-
dirmemi ş.. nefsimin ay ıplar ını ve kusurlar ını bana göstermi ş.. ve o nefs-i 
emmâreyi, ba şkalara be ğendirmek arzusu kalmam ış. Kabir kap ısında 
bekleyen bir adam ın arkas ındaki fâni dünyaya riyâkârâne bakmas ı, ac ı-
nacak bir hamâkattir ve deh şetli bir hasârettir.
İşte bu hâlet-i ruhiye ile yaln ız hakâik-i imaniyenin tercüman ı olan Risale-i 
Nur’un do ğru ve hak oldu ğuna latîf bir münasebet söyleyece ğim, şöyle ki:
Celcelûtiye, Süryanîce bedî demektir ve bedî manas ındad ır. İbareleri be-
dî olan Risale-i Nur, Celcelûtiye’de mühim bir mevki tutup ekser yerlerinde tereşşuhât ı göründü ğünden, kasidenin ismi ona bak ıyor gibi verilmi ş. Hem 
şimdi anl ıyorum ki; eskiden beri benim liyâkatim olmad ığı hâlde bana verilen 
Bediüzzaman lâkab ı benim de ğildi, belki Risale-i Nur’un mânevî bir ismi idi. 
Zâhir bir tercüman ına âriyeten ve emaneten tak ılm ış. Şimdi o emanet isim, 
hakikî sahibine iade edilmi ş.
Demek, Süryanîce bedî manas ında –ve kasidede tekerrürüne binâen ka-
sideye verilen– Celcelûtiye ismi, i şârî bir tarzda bid’at zaman ında ç ıkan be-
diülbeyan ve bediüzzaman olan Risale-i Nur’un hem ibare, hem mana, hem isim noktalar ıyla bedîli ğine münasebettarl ığını ihsas etmesine.. ve bu ismin 
bir parça ona da bakmas ına.. ve bu ismin müsemmâs ında Risale-i Nur, çok 
yer işgal ettiği için hak kazanm ış olmas ına... tahmin ediyorum.
1َאĬْÉَĉْìأَ أَوْ אƯĭĻِùَĬ إِنْ אƯĬْñِìٰاËُÜ َź َאĭَّÖرَ
Sekizinci Remiz Sekizinci Remiz
Bu remzin beyan ından evvel, en mühim iki suâle cevap yaz ılacak.
Birinci Suâl Birinci Suâl : Bütün k ıymettar kitaplar içinde Risale-i Nur, Kur’ân’ ın 
işaretine ve iltifat ına ve Hazreti İmam Ali’nin (radiyallâhu anh)  takdir ve 
tahsinine2 ve Gavs- ı Âzam’ ın teveccüh ve teb şirine3 vech-i ihtisas ı 
nedir? O iki zât ın kerametle Risale-i Nur’a bu kadar k ıymet ve ehem-
miyet vermesinin hikmeti nedir?
1 “Ey Rabbimiz! Unutur veya hataya dü şer de bir kusur i şlersek bizi onunla hesaba çekme!” (Bakara 
sûresi, 2/286)
2 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.499, 509, 516.
3 Bkz.: el-Geylânî, el-Fethu’r-rabbânî  s.265; el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  
s.562.120  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Elcevap Elcevap : Mâlûmdur ki, baz ı vakit olur bir dakika; bir saat ve belki bir 
gün, belki seneler kadar.. ve bir saat; bir sene, belki bir ömür kadar netice verir ve ehemmiyetli olur. Meselâ bir dakikada şehid olan bir adam, bir ve-
lâyet kazan ır..
1 ve soğuğun şiddetinden incimad etmek zaman ında ve dü ş-
man ın dehşet-i hücumunda bir saat nöbet, bir sene ibadet hükmüne geçe-
bilir.2
İşte aynen öyle de; Risale-i Nur’a verilen ehemmiyet dahi, zaman ın 
ehemmiyetinden.. hem bu asr ın şeriat- ı Muhammediye’ye (aleyhissalâtü ves-
selâm) ve şeâir-i Ahmediye’ye (aleyhissalâtü vesselâm)  ettiği tahribat ın dehşetin-
den.. hem bu âhirzaman ın fitnesinden, eski zamandan beri bütün ümme-
tin istiâze etmesi cihetinden.. hem o fitnelerin savletinden, müminlerin imanlar ını kurtarmas ı noktas ından Risale-i Nur, öyle bir ehemmiyet kes-
betmiş ki; Kur’ân ona kuvvetli i şaretle iltifat etmi ş.. ve Hazreti İmam Ali 
(radiyallâhu anh)  üç kerametle ona be şaret vermi ş.. ve Gavs- ı Âzam (radiyallâhu 
anh) kerametkârâne ondan haber verip tercüman ını teşcî etmiş.
Evet, bu asr ın dehşetine kar şı taklidî olan itikad ın istinad kaleleri 
sars ılm ış ve uzakla şmış ve perdelenmi ş olduğundan, her mümine, tek 
başıyla dalâletin cemaatle hücumuna mukâvemet ettirecek gayet kuvvet-
li bir iman- ı tahkikî lâz ımd ır ki dayanabilsin. Risale-i Nur, bu vazifeyi en 
dehşetli bir zamanda.. ve en lüzumlu ve nazik bir vakitte.. herkesin an-
layacağı bir tarzda.. hakâik-i Kur’âniye ve imaniyenin en derin ve en giz-
lilerini, gayet kuvvetli burhanlar ile isbat ederek; o iman- ı tahkikîyi ta şı-
yan hâlis ve sad ık şâkirtleri dahi, bulunduklar ı kasaba, karye ve şehirler-
de –hizmet-i imaniye itibar ıyla âdeta birer gizli kutub gibi– müminlerin 
mânevî birer nokta-y ı istinad ı olarak, bilinmedikleri ve görünmedikleri 
ve görüşülmedikleri hâlde –kuvve-i mâneviye-i itikatlar ı cesur birer zâbit 
gibi– kuvve-i mâneviyeyi ehl-i iman ın kalblerine verip, müminlere mânen 
mukâvemet ve cesaret veriyorlar.
İkinci Suâlİkinci Suâl : Keramet izhar edilmezse daha evlâ oldu ğu hâlde, neden 
sen ilân edersin?
1 Allah yolunda şehid olanlar ın Cenâb- ı Hak taraf ından mükâfatland ırılacaklar ına dair bkz.: Bakara 
sûresi, 2/154; Âl-i İmran sûresi, 3/157, 169; Nisâ sûresi, 4/69, 74; Tevbe sûresi, 9/111.
2 Bkz.: ed-Deylemî, el-Müsned  2/273; el-Hâris İbni Ebî Üsâme, Müsnedü’l-Hâris  2/652. Ayr ıca Allah 
yolundaki bir günlük nöbetin, dünyadan ve içindekilerden daha hay ırlı olduğuna dair bkz.: Buhârî, 
cihâd  5, 73; Müslim, imâre  112-115, 163.SEKİZİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------    121
Elcevap Elcevap : Bu, bana ait bir keramet de ğildir. Belki Kur’ân’ ın i’câz- ı mâne-
vîsinden tere şşuh ederek has bir tefsirinden keramet suretinde bizlere ve ehl-i 
imana bir ikram- ı rabbânî ve in’am- ı ilâhîdir. Elbette mu’cize-i Kur’âniye ve 
onun lem’alar ı izhar edilir. Ve nimeti ise şükür niyetiyle ilân etmek, bir tah-
dis-i nimettir. 1ِّثْïَéَĘ ِّכَÖرَ ِÙَĩْđِĭِÖ َّאĨوَأَ âyeti, izhar ını emreder. Benim için me-
dar- ı fahir ve gurur olacak bir liyâkatim ve istihkak ım olmad ığını kasemle iti-
raf ediyorum. Ben çekirdek gibi çürüdüm ve kurudum. Bütün k ıymet ve ha-
yat ve şeref, o çekirdekten ç ıkan şecere-i Risale-i Nur ve mu’cize-i mânevi-
ye-i Kur’âniye’ye geçmi ş biliyorum. Ve öyle itikat etti ğimden i’câz- ı Kur’ânî 
hesab ına izhar ederim. Bütün k ıymet bir mu’cize-i Kur’âniye olan Risale-i 
Nur’dad ır. Hatta eskiden beri ta şıdığım Bediüzzaman ismi onun imi ş, yine 
ona iade edildi. Risale-i Nur ise, Kur’ân’ ın mal ıdır ve manas ıdır. Bu remizde 
hususî kanaatimi teyid eden ve kendime mahsus çok emâre ve karîneler var. Fakat başkalar ına isbat edemedi ğimden yazam ıyorum. Yaln ız iki-üçüne i şa-
ret etmeye münasebet gelmi ş.
Birincisi : Ben Celcelûtiye’yi okudu ğum vakit, sâir münâcâtlara muha-
lif olarak kendim bizzat hissiyat ımla münâcât ediyorum diye hissederdim. Ve 
başkas ının lisan ıyla taklitkârâne olmuyordu. Benim için gayet f ıtrî ve dertle-
rime alâkadar ve tefekkürat- ı ruhiyeme ho ş bir zemin oluyordu. Birkaç sene 
sonra kerametini ve Risale-i Nur ile münasebetini gördüm ve anlad
ım ki; o 
hâlet, bu münasebetten ileri gelmi ş.
İkincisi : Hazreti İmam Ali (radiyallâhu anh) , başta
2َتْĳَĉْĬا ِįِĭِĈَא×ِÖ َارٍóْøأَ ِėْýכَ ĵٰĤإِ     َتْïَÝْİا ِįِÖ Ĺِèرُو....
ve  ortalar ında
3ْÛَĥَåْĬا ِכَÖ ُħĻِĥَè َאĺ ٍħْĥِĐ َارِóْøَÉِÖ     ًÙَĨَاóכَ َلِŻَåْĤا ذَا َאĺ ĹِĭْéِĭْĨوَأَ
ve âhirde
4ْÛَđِّĩُä ِěَئِŻَíْĥِĤ مٍĳُĥُĐ ُّóِøوَ     ٍïَّĩَéُĨ ِّħَĐ ِīْÖوَا ٍّĹِĥَĐ َאلُĝَĨ
1 “Şimdi gel Rabbi’nin nimetini yâd et ve hayk ır!” (Duhâ sûresi, 93/11)
2 “Ruhum, besmele ile o hazineyi ke şfetti.” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  
s.499)
3 “Ey Celâl Sahibi ve ey Halîm! Senin yard ımınla aç ılacak bir ilmin esrar ını bana kereminle lütfeyle!” 
(Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.504)
4 “Bu Celcelûtiye, Hazreti Muhammed’in (sallallâhu aleyhi ve sellem)  amcas ının oğlu Hazreti Ali’nin122  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
bir hazine-i ulûm olarak gösteriyor. Hâlbuki zâhirinde yaln ız bir münâcâtt ır. 
Hatta İmam Ali’nin (radiyallâhu anh)  hakikat-fe şan sâir kasideleri ve ilmî ba şka 
münâcâtlar ı gibi, esrar- ı ilmiye ile tam münasebeti görünmüyor. Benim hu-
susî kanaatim şudur ki; Celcelûtiye, madem Risale-i Nur’u içine alm ış ve sî-
nesine bas ıp mânevî veled gibi kabul etmi ş, elbette 1ْÛَđِّĩُä ِěَئِŻَíْĥِĤ مٍĳُĥُĐ ُّóِøوَ 
fıkras ı ile kendi hazinesinin bir k ısım p ırlantalar ını Âhirzaman’da ne şreden 
Risale-i Nur’u şahit gösterip Celcelûtiye’yi bir hazine-i ulûm ve bir define-i il-
miyedir diye bihakk ın medh ü senâ edebilir.
Üçüncüsü : Mâlûmdur ki bazen gayet küçük bir emâre, baz ı şerâit dâhi-
linde gayet kuvvetli bir delil hükmüne geçer; yakîn derecesinde kanaat verir. Bana böyle kanaat veren çok misallerinden yaln ız –sâb ık beyan etti ğim– bir-
tek misal bana kâfi geliyor, şöyle ki:
Hazreti İmam Ali 
(radiyallâhu anh) 2رِĳُّĭĤا َاجُóِø َאدُĝُÜ fıkras ıyla Risale-i Nur’u 
tarihiyle ve ismiyle ve mahiyetiyle ve esaslar ıyla ve hizmetiyle ve vazifesiy-
le gösterdikten sonra, Süryanîce isimleri tâdâd ederek münâcât eder. Otuz iki veya otuz üç adet isimlerde iki defa 
3َאİَïْđَÖ kelimesini tekrar eder. Biri, yir-
mi yedincide  4َאİَïْđَÖ خٍĳُĩْĺوَذَ ;diğeri, otuz birde 5َאİَïْđَÖ َאزُوخٍÖوَ der. İşte Risale-i 
Nur’un Sözler’i otuz üç ve bir cihette otuz iki.. ve Mektubat nâm ındaki risale-
lerin dahi bir cihette otuz iki ve bir cihette otuz üç olup bu münâcâtla mutâb ık 
olmas ı.. ve yaln ız risale şeklinde iki adet zeyilleri bulunmas ı.. ve o zeyillerin bi-
risi Yirmi Yedinci Söz’ün ehemmiyetli zeyli ve di ğeri Otuz Birinci Söz’ün k ıy-
mettar zeyli olmas ı.. ve o iki zeyl risalesinin müstakil mertebe ve numaralar ı-
nın bulunmamas ı.. ve 6َאİَïْđَÖ kelimesinin dahi ayn ı yerde, ayn ı manada tevâ-
fuk etmesi, bana iki kere iki dört eder derecesinde kanaat veriyor ki; Hazreti İmam Ali 
(radiyallâhu anh) , tebeî bir mana ile ve i şârî bir mefhum ile Risale-i 
Nur’a, hatta zeyillerine bakmak için öyle yapm ış. Daha çok karîneler ve 
(radiyallâhu anh)  sözleridir. Onda mahlûkatla alâkal ı ilimlerin özü ve s ırrı toplanm ıştır.” (Bkz.: el-
Gümüşhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.531)
1 “Onda mahlûkatla alâkal ı ilimlerin özü ve s ırrı toplanm ıştır.” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-
ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.531)
2 “Nurun kandili yak ılır.” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509)
3 “ondan sonra” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.511)
4 “Ve ondan sonra zeymûh..” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.511)
5 “Ve ondan sonra bâzûh..” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.511)
6 “ondan sonra” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.511)SEKİZİNCİ ŞUÂ  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------    123
birer Söz’e i şaret eden münasebetler var. Fakat gizli ve ince olduklar ından 
zikredilmedi.1(Hâşiye)
2ُّٰųا َّźإِ َÕْĻَĕْĤا ُħَĥْđَĺ َź
–3َابِĳَّāĤِאÖ ُħَĥْĐأَ ُّٰųوَا–
 َאنِĩĺِْŸا ِÙَĩْđِĬ ĵٰĥَĐ ِِّٰų ُïْĩَéْĤوَا ،ĹِÜَאĉَĥَĔوَ ِيĳْıَø ْīِĨوَ ĹِÜئَאĻِĉَìوَ ِيÍَĉَì ْīِĨ َّٰųا ُóِęْĕَÝøأَ
 ĹِĘ ِÙَĥِّáَĩَÝُĩْĤوَا ِÙَÖĳُÝَכْĩْĤوَا ُوءَةِóْĝَĩْĤا رِĳُّĭĤا ِģَאئِøرَ ُوفِóُè ْبِóَĄ ِģِĀَאè َدِïَđِÖ ْاٰنِóُĝْĤوَا
َةِ،óِìْٰźوَا ْزَخِóَ×ْĤوَا َאĻْĬُّïĤا ĹِĘ ĹِÜَאĻَè ِěَאئِĜدَ َاتِóِüَאĐ ĹِĘ َاءِĳَıْĤا
 ِģَאئِøرَ َÙَ×َĥَĈ ْħَèوَارْ َאĭْĩَèوَارْ َאİَدِïَđِÖ ۪įِÖَאéْĀوَأَ ۪įِĤاٰ ĵٰĥَĐوَ ٍïَّĩَéُĨ ĵٰĥَĐ ْħِّĥَøوَ ِّģَĀ َّħُıّٰĥĤاَ
4َīĻِĩَĤَאđْĤا رَبِّ ِِّٰų ُïْĩَéْĤوَا َīĻِĨاٰ َאİَدِïَđِÖ رِĳُّĭĤا
5ُħĻَכِéْĤا ُħĻِĥَđْĤا َÛْĬأَ َّכَĬإِ َאۘĭَÝْĩَّĥَĐ َאĨ َّźإِ אƯĭَĤ َħْĥِĐ َź َכَĬَאéْ×ُø
f
1 (Hâşiye) Meselâ yirmi sekizinci mertebede ِõĻِĩْıَّÝĤا رَةِĳُùِÖوَ kelimesiyle Yirmi Sekizinci Söz’ün 
âhiri olan cehennem meselesinin çok kuvvetli bir burhan ına işaret edip ba ştaki cennet 
meselesinin yaln ız iki-üç suâl ve cevaba dair bahsi ise, ba şka yerde i şaret ettiğinden müna-
sebet gizlenmi ş. Hem meselâ ikinci mertebede ٓ÷ٰĺ kelimesiyle, hem İkinci Söz’e, hem İkinci 
Mektup’a, hem İkinci Lem’aya, hem İkinci Şuâ’a bakt ığından münasebet geni şlendiğinden 
gizlenmiş.
  Hem meselâ ٓÿٓđٰĻٰıכٓ yani,  כَאفْ ve َאİ ve َאĺ ve ْīْĻَĐ ve  َאدْĀ; yani be şinci mertebede 
bulunmas ı, hem Be şinci Söz’e, hem Be şinci Mektup’a, hem Be şinci Lem’a’ya ve Dördüncü 
Şuâ olan Âyet-i Hasbiye Risalesi’ne, hem Üçüncü Şuâ olan Münâcât’a bakt ığı cihetle 
münasebet geni şlenmiş, gizlenmi ş. Buna ba şkalar ı kıyas edilsin.
2 Hiç kimse gayb ı bilemez, gayb ı yaln ız Allah bilir.
3 Allah Teâlâ, her şeyin en do ğrusunu en mükemmel şekilde bilir.
4 Kas ıtsız ve kas ıtlı günahlar ımdan, gaflet ve yan ılmalar ımdan Allah’ ım Sen’den ma ğfiret talep ediyo-
rum. İman ve Kur’ân nimetini bah şeden Allah’a, Risale-i Nur’un okunan, yaz ılan ve havada temessül 
eden harflerinin dünya hayat ımın, berzah hayat ımın ve de âhiret hayat ımın dakikalar ının âşireleriyle 
çarp ımından ç ıkan netice kadar hamd olsun. Allah’ ım! Efendimiz Muhammed’e, O’nun âl ve ashab ına 
Risale-i Nur’un okunan, yaz ılan ve havada temessül eden harflerinin dünya hayat ımın, berzah haya-
tımın ve de âhiret hayat ımın dakikalar ının âşireleriyle çarp ımından ç ıkan netice kadar salât ve selâm 
eyle! Bize ve nur talebelerine Risale-i Nur’un okunan, yaz ılan ve havada temessül eden harflerinin 
dünya hayat ımın, berzah hayat ımın ve de âhiret hayat ımın dakikalar ının âşireleriyle çarp ımından 
çıkan netice kadar rahmet eyle, âmîn... Bütün hamdler, övgüler âlemlerin Rabbi Allah’ad ır.
5 “Sübhans ın yâ Rab! Senin bize bildirdi ğinden ba şka ne bilebiliriz ki? Her şeyi hakk ıyla bilen, her şeyi 
hikmetle yapan sensin.” (Bakara sûresi, 2/32 )124  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Otuz Birinci Mektubun Otuz Birinci Lem’as ının 
Otuz Bir Meselesinden Bir Meseledir
Birtek cümle olan k ısac ık bu hadisin be ş lem’a-y ı i’câziyesine dair bir 
nüktedir. Buraya bir münasebetle girmi ş. 1ًÙَĭَø نَĳُàَŻَà ِيïْđَÖ َÙَĘَŻِíْĤا إِنَّ hadis-i 
şerifin ihbar- ı gaybî nev’inden tarihçe musaddak be ş lem’a-y ı i’câziyesi var-
dır.
Birincisi : Hulefâ-y ı Râşidîn’in hilâfetleri ile Hazreti Hasan’ ın (radiyallâhu 
anh) alt ı ayl ık hilâfetinin müddeti otuz sene olaca ğını ihbard ır. Aynen ç ıkm ış.
İkincisi : Otuz senelik halifeleri olan Hazreti Ebûbekir (radiyallâhu anh) , 
Hazreti Ömer (radiyallâhu anh) , Hazreti Osman (radiyallâhu anh)  ve Hazreti Ali’nin 
(radiyallâhu anh)  ebcedî ve cifrî hesaplar ı bin üç yüz yirmi alt ı eder ki, o tarihten 
sonra şerâit-i hilâfet daha takarrür etmedi. Hilâfet-i Âliye-i Osmaniye bitti.
Üçüncüsü : نَĳُàَŻَà kelimesi, cifir hesab ı bin seksen yedi eder ki, tarih-
çe-i hilâfet-i Abbasiye’nin ink ıraz ıyla hilâfet-i Osmaniyenin takarrürüne ka-
dar olan zaman- ı fetret tayyedilse bin seksen küsur kal ır. Eğer nâk ıs hilâfetler 
say ılsa ًÙَĭَø نَĳُàَŻَà’deki “sene” lafz ı ilâve olur. O halde bin iki yüz iki eder ki, 
Rumuzat- ı Semâniye-i Kur’âniye Risaleleri’nde hem 2َכَĤ َאĭْéَÝَĘ َّאĬإِ hem Fâtiha, 
hem Sûre-i Nasr, hem Sûre-i Alâk gibi çok yerlerde aynen hilâfetle beraber 
Devlet-i İslâmiye’nin hem terakki, hem galibiyet devresi olan bin iki yüz iki ta-
rihini gösterir. Hem nâk ıs hilâfetle beraber bütün müddet-i hilâfet-i İslâmiye 
bin iki yüz ikidir ki, tam tam ına tevafukla haber verir.
ْمٍĳَĺ ُėْāِĭَĘ َّźوَإِ ْمٌĳَĺ َאıَĥَĘ ĹِÝَّĨأُ ْÛَĨَאĝَÝْøا وَإِنِ hadisinin mu’cizane ihbar- ı gay-
bîsini izah eder. Yani, bu hadis, k ıyametten de ğil, belki galibane hâkimiyet-i 
İslâmiye’den haber veren On Sekizinci Lem’a’da ve ba şka yerde bu hadisin 
üç lem’a-y ı i’câziyesini beyan etti ğimden burada k ısa kesiyoruz.
Dördüncüsü : 3ًÙَĭَø نَĳُàَŻَà ِيïْđَÖ َÙَĘَŻِíْĤا إِنَّ ,şeddeli إِنَّ yüz bir, َÙَĘَŻِíْĤاَ bin 
yüz k ırk bir, ِيïْđَÖ seksen alt ı eder. Yekûnu –Arabîce– bin üç yüz yirmi sekiz 
olur ve Rumîce bin üç yüz yirmi alt ıdır ki Hulefâ-y ı Râşidîn’in isimleri ikinci 
1 “Hilâfet benden sonra otuz sene devam edecektir.” (Tirmizî,  fiten 48; Ebû Dâvûd, sünnet  9; Ahmed 
İbni Hanbel, el-Müsned  5/220, 221.)
2 “Biz sana, [(ba şka zaferlere aç ılacak bir kap ı olarak) a şikâr bir zafer] ihsan ettik.” (Fetih sûresi, 48/1)
3 “Hilâfet benden sonra otuz sene devam edecektir.” (Tirmizî,  fiten 48; Ebû Dâvûd, sünnet  9; Ahmed 
İbni Hanbel, el-Müsned  5/220, 221.)
vecihte gösterdi ği ayn ı tarihe ve hürriyetin üçüncü senesindeki ink ıta-y ı hilâ-
fetin tarihine tam tam ına tevafuku, elbette o lisanü’l-gayb olan zât ın lisan ında 
tesadüfî olamaz; belki onu da görmü ş, ona da i şaret etmiş.
Beşincisi : َÙَĘَŻِíْĤا إِنَّ şeddeli nun  bir nun say ılsa bin yüz doksan iki eder 
ki, aynen ًÙَĭَø نَĳُàَŻَà cümlesinin gösterdi ği gibi bin iki yüz iki tarihine on farkla 
tam tevafuk ederek tam ve nâk ıs bütün müddet-i hilâfeti göstermesi ve yaln ız 
“hilâfet” kelimesi bin yüz on bir edip tam hilâfetin müddetine tam tevafukla 
beraber o müddete i şaret eder. نَĳُàَŻَà kelimesinin cifrî hesab ı olan bin seksen 
yedi adedine, yirmi dört gibi cüz’i bir farkla muvafakat etmesi, elbette ve her halde o Muhbir-i Gaybî’nin bir i şaret-i gaybiyesidir ve bir nevi mu’cizât- ı gay-
biyesinin bir lem’as ıdır.
İşte bu k ısac ık hadîsin câmiiyetine, sâir cevâmiü’l-kelim olan hadisler k ı-
yas edilsin.
1ُħĻَכِéْĤا ُħĻِĥَđْĤا َÛْĬأَ َّכَĬإِ َאۘĭَÝْĩَّĥَĐ َאĨ َّźإِ אƯĭَĤ َħْĥِĐ َź َכَĬَאéْ×ُø
f
On Sekizinci Lem,a
Risale-i Nur’dan haber veren Birinci Keramet-i Aleviye Risalesidir. Teksir 
Lem’a’lar ve Teksir Sikke-i Tasdik-i Gaybî mecmualar ında neşredilmiştir.
f
Yirmi Sekizinci Lem,a
Risale-i Nur’dan haber veren İkinci Keramet-i Aleviye Risalesi’dir. 
Tamam ı Teksir Lem’a’lar mecmuas ında, Keramet-i Aleviye k ısm ı ise Teksir 
Sikke-i Tasdik-i Gaybî mecmuas ında neşredilmiştir.
1 “Sübhans ın yâ Rab! Senin bize bildirdi ğinden ba şka ne bilebiliriz ki? Her şeyi hakk ıyla bilen, her şeyi 
hikmetle yapan sensin.” (Bakara sûresi, 2/32 )126  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Sekizinci Lem,a
Gavs- ı Âzam’ ın Hizbü’l-Kur’ân’a Dair Keramet-i Gaybiyesidir1(Hâşiye)
Şu risale içindeki imzalarla gösterildi ği gibi, hizmet-i Kur’âniye’deki arka-
daşlar ıma iştirakim var. Bir k ısm ı, benim imzam iledir. Bir k ısm ı onlar ın tasvip 
ve istihrac ıyla ve tasdikleriyle oldu ğundan, bana ait haddimden fazla hisseyi, 
onlar ın hat ırı için sükût ile kabul ettim. Yoksa, bu risalenin ba şında söyledi-
ğim gibi, bunda öyle bir hisse-i şerefe hakk ım yoktur. On sene mukaddem, o 
kaside-i gaybiyeyi gördükçe bana mânevi bir ihtar gibi “Dikkat et!” diye kal-bime geliyordu. O hât ıray ı iki cihetle dinlemiyordum:
Birincisi : Benim gibi, ehemmiyetli ömrü şan ve şeref perdesi alt ında 
hubb-u cah zehiriyle zehirlenip öldü ğü için yeniden bu suretle nefs-i emmare-
ye diğer bir şeref kap ısı açmak istememekti.
İkinci cihet : Bu muannid zamanda, bedihî dâvâlar ı ve zâhirî hüccetle-
ri kabul etmeyenlere kar şı, böyle işârât- ı gaybiye nev’inden hodfürû şâne bir 
tarzda izhar etmek ho şuma gitmemekti.
En nihâyet, esaretimin sekizinci senesinde, en i şkenceli ve en s ıkıntılı bir 
zamanda, gayet kuvvetli bir teselli ve te şvike muhtaç oldu ğumuzdan bana ih-
tar edildi ki: Bunu, tahdis-i nimet ve bir şükr-ü mânevî nev’inden izhar et. Hem 
korkma, kanaat verecek derecede kuvvetlidir. Bu izharda en mühim maksa-dım, esrar- ı Kur’âniye’ye ait olan risalelerin makbuliyetine Gavs- ı Âzam’ ın 
imza basmas ı nev’inden oldu ğudur. İkinci maksad ım, o kudsî Üstad ımın ke-
rametini izhar etmekle, keramat- ı evliyay ı inkâr eden mülhidleri iskât edip, 
hizmet-i Kur’âniye’ye fütur verecek çok esbaba mâruz ve çok avâika hedef olan arkada şlar ımın kuvve-i mâneviyesini takviye ve şevklerini tezyid ve fü-
turlar ını izale etmek idi.
1 (Hâşiye) Üstad ımızın şahs ına sarîhen i şaret eden bu gibi gaybî keramet ve i şârât ın neşrini 
Üstad ımız Bediüzzaman Said Nursî Hazretleri arzu etmiyor. Fakat bizler dü şündük ki, bu 
gibi delâlet derecesinde olan gaybî i şaretlerin ehl-i imanca bilinmesine bu zamanda kat’i 
lüzum ve ihtiyaç var. Buna binaen ne şrediyoruz.
 Naşirler
Benim için bir nevi hodfürû şluk nev’inden oldu ğu için ehemmiyetli zarar-
dır. Fakat o zarar ımı, o kudsî Üstad ım ve arkada şlar ım hat ırı için kabul ettim. 
Şu “Keramet-i Gavsiye Risalesi” tedricen istihraç edildi ği için, birkaç parça ve 
tetimmelere ink ısam etti. Gittikçe, birbirini tenvir ve teyid ettikçe vuzuh pey-
da ediyor. İşaretin baz ısında zaaf varsa da, sâir arkada şlar ının ittifak ından al-
dığı kuvvet o zaaf ı izale eder.
f
Şâyân- ı Hayret Bir Tefe’ül ve Mühim Bir İhbar- ı Gaybî
(Sabri, Süleyman, Bekir, Galip ve Tevfik’in f ıkras ıdır. Hem Hüsrev, 
Hâf ız Ali ve Re’fet ve Âs ım’ ın ve Kuleönünden Mustafa’lar ın f ıkras ıdır.)
Latif ve müjdeli bir tefe’ül: Üstad, Galip ve Süleyman, Ümmî Sinan 
Divan ında mesle ğimize ve Sözlere dair tefe’ül edildi, şu beyitler ç ıktı. Bakt ık, 
“Sözler” lafz ı, bütün divan ında yaln ız bu kafiyelerde görünüyor. Demek 
Sözler “hak söz,” hem “nur söz” oluyor.
Derim ki yard ımc ım Allah,
Şefaatçim Resûlullah.
Ki burhan ım kitabullah,
Budur bendeki hak söz.
Senin kap ında kul çoktur,
Hesab ı, haddi hiç yoktur.
Ve lâkin bir dahi yoktur.Sinan- ı Ümmî gibi nur söz.
f
Mühim Bir İhbar- ı Gaybî
(Şeyh-i Geylânî’nin kendinden sekiz yüz sene sonra gayb-â şinâ gö-
züyle haber verdi ği bir hâdise-i Kur’âniye’dir.)
Kur’ân- ı Mu’cizü’l-Beyan’ ın hizmetindeki kudsiyete, kerametkârâne sekiz 
yüz küsur sene evvel “Gavs- ı Âzam” unvan ıyla bihakk ın iştihar eden Kutb-u 
Âzam Şeyh-i Geylânî,
1ِÛَّĭَåَĘ بِĳُĥُĝْĥِĤ ĵّٰĥَåَÜ ًא×Ļِ×َè     ĹِÜَóْąَè َאنِè ĹِĘ ِóِכْęْĤا ِīْĻَđِÖ ْتُóَčَĬ
1 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.560-562.128  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
fıkras ıyla başlayan kasidesinin âhirinde, Mecmuatü’l-Ahzâb ’ın birinci cildinin 
beş yüz altm ış ikinci sayfas ında, beş sat ırla, şu zamanda hizmet-i Kur’âniye’deki 
heyete ve ba şında bulunan Üstad ımıza beş vecihle bak ıyor ve gösteriyor. İşte 
o beş sat ır şudur:
ĹِÝَّĩِıِÖ ًاóْİدَ َאءِĻْüَْŶا ĹِĘ ُכَáĻِĔأَ     َّةٍïِüوَ ْلٍĳَİ ِّģכُ ĹِĘ َאĭِÖ ْģَّøَĳَÜ
ٍÙَĭْÝِĘوَ ٍّóَü ِّģכُ ĹِĘ ُįُøُóْèوَأَ     ُįُĘَאíَĺ َאĨ ًאčِĘَאè ِيïĺِóُĩِĤ َאۨĬأَ
َةٍïْĥَÖ أَيِّ ĹِĘ َאرَø َאĨ إِذَا ُįْáِĔأَ     ًאÖْóَĔوَ ًאĜْóَü כَאنَ َאĨ إِذَا ِيïĺِóُĨ
ِÙَĺَאĭِđْĤا ِīْĻَđِÖ ُوسٌóْéَĨ َّכَĬِÍَĘ     ْėَíَÜ َźوَ ُįْĥُĝَĘ ĹِĩْčَĬ ًاïِýْĭُĨ َאĻَĘ
1ĹِÝَّ×َéَĩِÖ ًאĜَאدِĀ ًاïĻِđَø ُûĻِđَÜ     ًאāِĥْíُĨ ِِّٰų ِÛْĜَĳْĤا َאدِرِيَّĜ ْīوَכُ
Beşinci sat ırdan sonra gelen hâtime-i kaside:
2ĹِÝَđْĘوَرِ ِّيõِĐ دَامَ َאدِرِĝْĤا ُïْ×َĐ َאۨĬأَ     ًاïَّĩَéُĨ ĹِĭْĐأَ ِّٰųا لُĳُøرَ ِّيïَäوَ
İşte evvelki be ş sat ırda, beş vecihle ve be ş tevafukla şimdi hizmet-i 
Kur’âniye’nin ba şında bulunan ı gösteriyor.
Birinci vecih : Âhirdeki sat ırda ًاïĻِđَø ُûĻِđَÜ ismini sarahetle haber ver-
mekle beraber, mai şet hususunda izzet ve saadetle geçinece ğini haber veri-
yor. Evet, hocam ız, küçüklü ğünden beri fakr-i haliyle isti ğnâ-y ı tam ile bera-
ber maişet hususunda en mesûd bir zâtt ır.
İkinci vecih : Ayn ı sat ırın başında ِÛْĜَĳْĤا َאدِرِيَّĜ ْīכُ fıkras ıyla o müridi-
ne diyor ki: “Vaktin Abdülkadirîsi ol.” Bu َאدِرِيĜ kelimat ı, hesab- ı ebcedî ile 
üç yüz yirmi be ş eder. Üstad ımızın lâkab ı “Nursî” oldu ğu cihetle, Nursî’nin 
makam- ı ebcedîsi üç yüz yirmi alt ı ediyor. Birtek fark var. O tek elif’tir. Bin 
manas ında elf’e remzeder. Demek bin üç yüz yirmi be şte Şeyh-i Geylânî’ye 
mensup bir zât, Şeyh-i Geylânî tarz ında hakikat-i Kur’âniye’yi müdafaa etme-
ye çal ışacak, hakikaten Üstad ımız, bin üç yüz yirmi alt ı senesinde –Hürriyetin 
ikinci senesi– mücâhede-i mâneviyeye at ılm ıştır.
Üçüncü vecih : Onun iki ismi var: Said, Bediüzzaman. Bu iki ismin mec-
muunun makam- ı ebcedîsi “ez-zaman”daki şedde say ılmazsa üç yüz yirmi 
dokuz ediyor. İki ﺩ bir say ılsa, üç yüz yirmi be ş, aynen ِÛْĜَĳْĤا َאدِرِيَّĜ ْīכُ’ deki 
1 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.562.
2 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.562.SEKİZİNCİ LEM’A  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------    129
muhatap o olmas ına işaret ediyor, belki delâlet ediyor. E ğer “ez-zaman”daki 
okunmayan elif-lâm  say ılsa, kaideten َאدِرِيَّĜ ’ye dahi bir elif-lâm  dâhil olmak 
lâz ım gelir. Çünkü tarif için, muzafun ileyh kalkt ıktan sonra elif-lâm  lâz ım ge-
lir, o halde dahi müsâvi olurlar.
Dördüncü vecih : Bu beş sat ırda Hazreti Şeyh, istikbalde bir müridine te-
minat veriyor, ْėَíَÜ َźوَ ْģُĜ “Korkma, sözlerini söyle” diyor. Sen şark ve gar-
ba gideceksin; çok fitnelere ve şerlere girip, umumunda esbab- ı âdiyenin fev-
kinde bir tarzla kurtularak mahfuz kalacaks ın. Evet, bu hizmet-i Kur’âniye 
içindeki zât, hakikaten esaretle şarka gitti. Ve yine acîb bir esaretle Asya’n ın 
garb ında on dokuz sene kald ı. Hazreti Şeyh’in dedi ği gibi, çok şehirleri gez-
di. Mücâhedesi Sözlerledir. ْėَíَÜ َźوَ ْģُĜ hükmüyle, çekinmeyerek, Hazreti 
Şeyh’in dedi ği gibi yapm ış. Yirmi sene zarf ında yirmi fitne ve mehâlik-i azî-
meye düştüğü halde, bir h ıfz- ı gaybî ile Hazreti Şeyh’in dedi ği gibi mahfuz kal-
mış. Hem fevkalme’mûl, bir gurbet diyar ında fevkalâde inâyete mazhariye-
ti o dereceye gelmi ş ki, bir risale s ırf o inâyât ın tâdâd ında yaz ılm ıştır. Hazreti 
Gavs’ ın dediği gibi, biz onun etraf ında ِÙَĺَאĭِđْĤا ِīْĻَđِÖ ُوسٌóْéَĨ fıkras ının meâlini 
gözümüzle görüyoruz.
Beşinci vecih : Üstad ımız kendisi söylüyor ki: “Ben sekiz-dokuz ya şın-
da iken, bütün nahiyemizde ve etraf ında ahali Nak şî tarikat ında, ve oraca 
meşhur Gavs- ı Hizan nam ıyla bir zâttan istimdat ederken, ben akrabama ve 
umum ahaliye muhalif olarak “Yâ Gavs- ı Geylânî” derdim. Çocukluk itiba-
rıyla elimden bir ceviz gibi ehemmiyetsiz bir şey kaybolsa, “Yâ Şeyh! Sana bir 
Fâtiha, sen benim bu şeyimi buldur.” Acîptir ve yemin ediyorum ki, bin defa 
böyle Hazreti Şeyh, himmet ve duas ıyla imdad ıma yetişmiş. Onun için bütün 
hayat ımda umumiyetle Fâtiha ve ezkâr ne kadar okumu şsam, zât- ı Risaletten 
(aleyhissalâtü vesselâm)  sonra Şeyh-i Geylânî’ye hediye ediliyordu. Ben üç-dört ci-
hetle Nak şî iken, Kadirî me şrebi ve muhabbeti bende ihtiyârs ız hükmediyor-
du. Fakat tarikatla i ştigale, ilmin me şguliyeti mâni oluyordu.
Sonra bir inâyet-i ilâhiye imdad ıma yetişip gafleti da ğıttığı bir zamanda, 
Hazreti Şeyh’in Fethu’r-Rabbânî  nam ındaki kitab ı hüsn-ü tesadüfle elime 
geçmiş. Yirmi Sekizinci Mektup’ta beyan edildi ği gibi, Hazreti Şeyh’in him-
met ve irşad ıyla eski Said (radiyallâhu anh)  yeni Said’e ink ılâp etmiş. O Fethu’r-
Rabbânî ’nin tefe’ülünde en evvel şu f ıkra ç ıktı: ًא×Ļ×َĈ ْÕُĥْĈَאĘ ِÙَĩِכْéْĤا دَارِ ĵِĘ َÛْĬأَ 
َכَ×ْĥَĜ َاوِيïُĺ Yani, “Ey bîçâre! Sen Dârü’l-Hikmeti’l-islâmiye’de bir âzâ olmak 130  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
cihetiyle güya bir hekimsin, ehl-i İslâm ın mânevi hastal ıklar ını tedavi ediyor-
sun. Hâlbuki, en ziyade hasta sensin. Sen, evvel kendine tabib ara, şifa bul; 
sonra başkas ının şifas ına çal ış.”
İşte o vakit, o tefe’ül s ırrıyla, maddî hastal ığım gibi mânevî hastal ığımı da 
katiyen anlad ım. O şeyhime dedim: “Sen tabibim ol.” Elhak, o tabibim ol-
du. Fakat pek şiddetli ameliyât- ı cerrahiye yapt ı. Fethu’r-Rabbânî  kitab ında 
“Yâ gulâm!” tâbir etti ği bir talebesine pek müthi ş ameliyat- ı cerrahiye yap ı-
yor. Ben kendimi o gulâm yerine vaz ettim. Fakat pek şiddetli hitap ediyordu: 
“Eyyühe’l-münaf ık,” “Ey dinini dünyaya satan riyâkâr” diye, diye... Yar ısını 
ancak okuyabildim. Sonra o risaleyi terk ettim. Bir hafta bakamad ım. Fakat 
ameliyat- ı cerrahiyenin arkas ından bir lezzet geldi; i ştiyakla o mübârek eseri 
ac ı tiryak gibi veya sulfato gibi içtim. Elhamdülillâh, kabahatlerimi anlad ım, 
yaralar ımı hissettim, gurur bir derece k ırıldı.” (Hocam ızın sözü bitti.)
İşte hocam ızın bu macera-y ı hayatiyesi gösteriyor ki, Hazreti Şeyh’in mü-
teveccih oldu ğu ve ehemmiyetle bahsetti ği ve istikbalde gelecek müridi bu ol-
mak için kuvvetli bir ihtimaldir. Hazreti Şeyh’in vefat ından sonra hayatta ol-
duklar ı gibi tasarrufu ehl-i velâyetçe kabul edilen üç evliya-y ı azîmenin en 
âzam ı o Hazreti Gavs- ı Geylânî’dir. Ve demi ş:
ُبُóْĕَÜ َź ĹٰĥُđْĤا َכِĥَĘ ĵٰĥَĐ ًاïَÖأَ َאĭُùْĩَüوَ َīĻِĤَْوَّŶا سُĳُĩُü ْÛَĥَĘأَ
fıkras ıyla ba’delmemat dua ve himmetiyle müridlerinin arkas ında ve önünde 
bulunmas ıyla, böyle harika keramet-i acîbe ile me şhur bir zât, elbette böyle 
bir zamanda k ıymettar bir hizmet-i Kur’âniye bir müridinin vas ıtas ıyla olaca-
ğını onun görmesi ve göstermesi şe’nindendir. Şeyh’in bahsetti ği ehemmiyet-
li müridi ve talebesi ve himâye-gerdesi olan şah ıs, binden sonra, on dördün-
cü as ırda gelece ğine bir imad ır.
Süleyman, Sabri, Zekâi, Âs ım, Re’fet, Ali, Ahmed,
Hüsrev, Mustafa Efendi, Rü şdü, Lütfü, Şaml ı Tevfik,
Ahmed Galib, Zühtü, Bekir Bey, Lütfi, Mustafa,
Mustafa, Mesud, Mustafa Çavu ş, Hâf ız Ahmed,
Hac ı Hâf ız, Mehmed Efendi, Ali R ıza (rahmetullâhi aleyhim ecmaîn)
fSEKİZİNCİ LEM’A  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------    131
Şeyh-i Geylânî’nin, F ıkras ıyla Kerametkârâne 
Verdiği Haber-i Gaybînin Tetimmesidir
ِيïĺِóُĩِĤ َאۨĬأَ fıkras ında ِيïĺِóُĨ, “Molla Said” kelimesine tam tevafuk ediyor. 
Yaln ız bir elif fark var. Elif ise, kaide-i sarfiyece “elfün” okunur. Elfün ise, 
bindir. Demek bin iki yüz doksan dörtte dünyaya gelecek müridi, bu “ ِيïĺِóُĨ” 
lafz ında muradd ır. Çünkü ِيïĺِóُĩِĤ ’de lâm say ılsa iki yüz doksan dört eder ki, 
birtek fark ile Said’in tarih-i velâdetine tevafuk eder. Esas Arabî say ılsa fark 
yoktur. Lâm’sız ِيïĺِóُĨ ise iki yüz altm ış dört eder. “Molla Said” dahi iki yüz 
altm ış beş eder. “Molla”daki elif bine işaret olduğu için mütebakisi iki yüz alt-
mış dört kal ır.
Elhâs ıl: Şu zamanda dellâl- ı Kur’ân ve hâdim-i Furkan olan o adam ın iki 
ismi ve iki lâkab ı var. “Elkürdî” lâkab ı ile “Molla Said” ismi, ِيïĺِóُĩِĤ َאۨĬأَ fıkra-
sında zâhir görünüyor. “Nursî” lakab ıyla “Bediüzzaman Said” ismi َאدِرِيَّĜ ْīכُ 
ِÛْĜَĳْĤا fıkras ında âşikâr görünüyor. Hatta hizmet-i Kur’âniye’de en mühim bir 
arkadaşı ve hâlis bir talebesi olan Hulûsi Bey’e ًאĜَאدِĀ ًاïĻِđَø ُûĻِđَÜ ًאāِĥْíُĨ ِِّٰų 
ĹِÝَّ×َéَĩِÖ fıkras ında işaret oldu ğu gibi, diğer bir k ısım talebelerine i şaretler var.
Risale-i Nur talebeleri nam ına
Rüşdü, Hüsrev
f
Said Kendi Söylüyor:
“Hazreti Şeyh-i Geylânî, hizmet-i Kur’âniye’ye nazar- ı dikkati celb etmek 
ve o hizmet-i Kur’âniye, âhirzamanda da ğ gibi büyük bir hâdise oldu ğuna 
işaret için, kerametkârâne şu hizmette istidat ve liyakatimin pek fevkinde bu-
lunmas ı ve fedakâr, çal ışkan karde şlerimle çal ıştığımıza fazilet noktas ından 
değil, belki sebkatiyet noktas ından ismimi bir derece göstermesi beni epey za-
mand ır düşündürüyordu. Acaba bunun izhar ında mânevî bir zarar bana te-
rettüp eder, bir gurur, bir hodfürû şluk getirir diye sekiz-on senedir tevakkuf 
ettim. Bugünlerde izhara bir ihtar hissettim.
Hem kalbime geldi ki: Hazreti Şeyh bana bir pâye vermedi. Belki Said 
isminde bir müridim mühim bir hizmette bulunacak, fitne ve belâlardan izn-i ilâhî ile ve Şeyh’in duas ıyla ve himmetiyle mahfuz kalacak.132  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Hem uzak yerde ta şlar görünmez, da ğlar görünür. Demek, sekiz yüz sene 
bir mesafede görünen, hizmet-i Kur’âniye’nin şâhikas ıdır; yoksa Said gibi ka-
rıncalar de ğil. Madem bu keramet-i Gavsiyeyi ilân ve izhar ından Kur’ân şâ-
kirtlerinin ve hizmetkârlar ının şevki art ıyor; elbette arkalar ında Şeyh-i Geylânî 
gibi kahramanlar kahraman ı zâtlar himmet ve dualar ıyla ve izn-i ilâhî ile hi-
mâye ettiklerini bilseler, şevk ve gayretleri daha artar.
Elhâs ıl: Bunu, karde şlerimi fazla şevke ve ziyade gayrete getirmek için iz-
har ettim. E ğer kusur etmi şsem, Cenâb- ı Hak affetsin. 1َאتِĻِّĭĤِאÖ َאلُĩْĐَْŶا َאĩَّĬإِ”
......
ĹِĩْčَĬ ًاïِýْĭُĨ َאĻَĘ fıkras ında dahi Hazreti Şeyh’in (radiyallâhu anh)  muhatab ı 
şüphesiz Bediüzzaman Molla Said’dir (radiyallâhu anh) .
Elhâs ıl: Şu acîb kasidesinin âhirindeki şu beş beyitte be ş kelime, medar- ı 
nazar- ı Şeyh ve mahall-i hitab- ı Gavsîdir. Ve o be ş kelime ise,
ًاïĻِđَøوَ َאدِرِيَّ،Ĝوَ ًا،ïِýْĭُĨوَ ِي،ïĺِóُĨوَ ِي،ïĺِóُĩِĤ
laf ızlar ıdır. Said’in dahi iki lâkab ı olan “Nursî”, “Elkürdî”; iki ismi “Molla 
Said”, “Bediüzzaman” bu be ş kelimede bulunur. Hazreti Gavs’ ın medar- ı te-
veccüh ve hitab ı olan şu beş kelimesinde, â şikâr bir surette, mezkûr iki isim ve 
lâkab, ilm-i cifir kaidesinde makam- ı ebced ile görünmesi şüphe b ırakm ıyor 
ki, Hazreti Şeyh kasidesinin âhirinde onunla konu şuyor, ona teselli verip te şcî 
ediyor, 2َīĻِĝَّÝُĩْĥِĤ ُÙَ×ِĜَאđْĤوَا sırrıyla muvaffakiyetine teminat veriyor.
3ُّٰųا َّźإِ َÕْĻَĕْĤا ُħَĥْđَĺ َź
–4َابِĳَّāĤِאÖ ُħَĥْĐأَ ُّٰųوَا–
 ĹِĩْčَĬ ًاïِýْĭُĨ َאĻَĘ fıkras ında, ĹِĩْčَĬ kelimesi, makam- ı ebcedîsi bin olup, 
رĳُّĭĤا ُÙَĤَאøرِ iki farkla رِĳُّĭĤا َאبِÝכِ ُģَאئِøرَ ’un iki medde say ılmazsa ve şedde de 
lâm say ılsa, makam- ı ebcedîsi yine bindir. Demek َźوَ ُįْĥُĝَĘ ĹِĩْčَĬ ًاïِýْĭُĨ َאĻَĘ 
ْėَíَÜ fıkras ının meâl-i gaybîsi şudur ki:
1 “Ameller niyetlere göredir.” Buhârî, bed’ü’l-vahy  1; Müslim, imâre  155; Tirmizî, cihâd  16; Ebû 
Dâvûd, talak  11; Nesâî, tahâre  60, talak  24, eymân  19; ....
2 “Güzel âk ıbet, elbette müttakilerindir.” (A’râf sûresi, 7/128)
3 Hiç kimse gayb ı bilemez, gayb ı yaln ız Allah bilir.
4 Allah Teâlâ, her şeyin en do ğrusunu en mükemmel şekilde bilir.SEKİZİNCİ LEM’A  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------    133
ْėَíَÜ َźوَ ْģُĝَĘ َאıِÖ ْïِİَאä رِĳُّĭĤا ِÙَĤَאøرِ َėِّĤَËُĨ َאĺ
yani, “Korkma, sözlerini söyle, ne şrine çal ış.”
1ِّٰųا َïْĭِĐ ُħْĥِđْĤوَا
Amma 2ْėَíَÜ َźوَ ُįْĥُĝَĘ fıkras ında şâyân- ı hayret bir tevafuk var ki; ilm-i 
cifir kaidesiyle makam- ı ebcedîsi bin üç yüz otuz iki eder. Şu halde ًاïِýْĭُĨ َאĻَĘ 
ْėَíَÜَźوَ ُįْĥُĝَĘ ĹِĩْčَĬ meâl-i gaybîsi “Yâ Risaletü’n-Nur ve Sözler sahibi! Bana 
bak. Gâfil davranma! Bin üç yüz otuz ikide mücâhedeye ba şla. Sözleri kork-
ma yaz, söyle.”
Filhakika Said (radiyallâhu anh)  Hürriyetten sonra az bir zamanda mücâhe-
de sinde tevakkuf etmi ş ise, bin üç yüz otuz ikide İşârâtü’l-i’câz ’ı telif ile be-
raber Eski Said’den s ıyrılmak niyet edip yeni Said suretinde bütün kuvvetiy-
le mücâhede-i mâneviyeye ba şlay ıp, iki-üç sene sonra da Dârü’l-Hikmet-i 
İslâmiye’de bir-iki sene Hazreti Gavs- ı Geylânî’nin şu vasiyetini ve emrini im-
tisal ederek envâr- ı Kur’âniye’yi ne şretmiş. Lillâhilhamd, şimdiye kadar de-
vam ediyor.
Bu şâyân- ı hayret f ıkrada cây- ı dikkat şu nokta var ki, Hazreti Gavs, do ğ-
rudan do ğruya alt ınc ı as ırdan şu asr ımıza bak ıyor. O alt ınc ı asr ın âhirlerinde 
Hülâgu felâketi gibi feci, deh şetli meşhur fitnenin çok elîm ve feci ve kubur-
daki emvât ı ağlatt ıracak derecede deh şetli bir nev’i, şu on dördüncü as ırda 
bulunuyor. Bu iki as ır birbirine tevafuk ediyor ki, Hazreti Şeyh ondan buna 
bak ıyor.
Risale-i Nur talebeleri nam ına
Re’fet, Hüsrev, Hâf ız Ali, Sabri
f
Şu Keramet-i Gavsiye Münasebetiyle 
“Üç Nokta” Beyan Edilecek
Birinci Nokta : Hazreti Gavs’ ın kasidesinin ba şında bu be ş sat ırdan ev-
vel, acîb, pek garip, çok beli ğ, nazdârâne tahdis-i nimet suretinde bir dâvâ-y ı 
iftiharkârâne ifade eden iki sayfal ık kasidesindeki harika dâvâs ına delil olarak 
1 Gerçek bilgi Allah kat ındad ır.
2 “Korkma, sözlerini söyle..!” el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.562)134  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
bir keramet-i bâhireyi âdeta mu’cizeye yak ın bir harikay ı göstermek lâz ım ge-
liyordu. İşte o ak ıllar ı hayrette b ırakan mertebeye lây ık olduğunu gösterir bir 
keramet izhar etti ki, sekiz yüz sene bir mesafede Cenâb- ı Hakk’ ın izniyle, ilâ-
mıyla zaman ımızı tasfilât ıyla görür tarz ında, bizim gibi âciz, zay ıf talebelerine 
ders verip te şvik eder. İşte Hazreti Gavs’ ın dâvâs ına bu ihbar- ı gaybîsi en bâ-
hir burhan oldu ğu gibi, Risale-i Nur’un eczalar ının hakkaniyet ve ulviyetine 
bir hüccet-i kât ıa hükmündedir. Evet, Hazreti Şeyh, bu kasidesiyle Sözlerin 
hakkaniyetini imza ediyor.
İkinci Nokta : Ehl-i tarikat ve hakikatçe müttefekun aleyh bir esas var 
ki: Tarik-i hakta sülûk eden bir insan, nefs-i emmaresinin enâniyetini ve ser-keşliğini k ırmak için lâz ım gelir ki, nazar ını nefsinden kald ırıp şeyhine hasr- ı 
nazar ede ede tâ “fenâfi şşeyh” hükmüne gelir. “Ben” dedi ği vakit, şeyhinin 
hissiyât ıyla konu şur ve hâkeza… tâ “fenâfirresûl”, “fenâ fillâh”a kadar gi-
der. Meselâ, nas
ıl ki, gayet fedakâr ve sad ık bir hizmetkâr, bir yaver, efendi-
sinin hissiyat ıyla güya kendisi kendisinin efendisidir ve padi şah ıdır gibi ko-
nuşur, “Ben böyle istiyorum” der; yani “Benim seyyidim, üstad ım, sultan ım 
böyle istiyor.” Çünkü kendini unutmu ş, yaln ız onu dü şünüyor. “Böyle em-
rediyor,” der. Öyle de Gavs- ı Geylânî, o harika kasidesinin tazammun etti-
ği ezvâk- ı fevkalâde Hazreti Şeyh’in s ırr- ı azîm-i Ehl-i Beyt’in irsiyetiyle Âl-i 
Beyt’in şahs- ı mânevîsinin makam ı noktas ında ve zât- ı Ahmediye (aleyhissalâtü 
vesselâm) ’ın verasetiyle hakikat-i Muhammediye’sinde (aleyhissalâtü vesselâm)  ken-
dini gördü ğü gibi, fenâ-y ı mutlak ile Cenâb- ı Hakk’ ın tecelli-i zâtîsine mazha-
riyet noktas ında, kasidesinde o sözleri söylemi ş. Onun gibi olmayan ve o ma-
kama yeti şmeyen onu söyleyemez; söylese mes’uldür.
Hazreti Şeyh, veraset-i mutlaka noktas ında, Resûl-i Ekrem’in (aleyhissalâ-
tü vesselâm)  kadem-i mübârekini omuzunda gördü ğü için, kendi kademini evli-
yan ın omuzuna o s ırdan b ırak ıyor. Kasidesinde zâhir görünen, temeddüh ve 
iftihar de ğil, belki tahdis-i nimet ve âli bir şükürdür. Yaln ız bu kadar var ki, 
muhibbiyet makam ı olan makam- ı niyazdan, mahbubiyet makam ı olan naz-
darl ık makam ına ç ıkm ış. Yani tarik-i acz ve fakrdan, me şreb-i aşk ve istiğra-
ka girmiş. Ve kendine olan niam- ı azîme-i ilâhiyeyi yâd edip, bihakk ın müf-
tehirane şükretmiştir.
Üçüncü Nokta : Keramet, mu’cize gibi Cenâb- ı Hakk’ ın fiilidir, hediyesi-
dir, ihsan ıdır ve ikram ıdır; beşerin fiili de ğildir. O keramete mazhar olan zât 
ise, bazen biliyor, bazen bilmiyor –vukuundan sonra bilir–. Keramete maz-hariyetini kablelvuku bilen ve ikram- ı ilâhîye ihtiyâr ıyla tevfik-i hareket eden SEKİZİNCİ LEM’A  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------    135
kısım, eğer enâniyetten bütün bütün tecerrüd etmi şse ve Hazreti Gavs gibi 
kudsiyet kesbetmi şse, Cenâb- ı Hakk’ ın izniyle, o kerametin her taraf ını bile-
rek kendisi sahip ç ıkar, bilir ve bildirir. Fakat bununla beraber, madem o ke-
ramet ikramd ır; bütün tafsilat ıyla keramet sahibine de me şhud olmak lâz ım 
değildir. Bu s ırra binâen, Hazreti Şeyh, ilâm- ı rabbanî ve izn-i ilâhî ile bu asr ı 
görmüş ve hizmet-i Kur’âniye’nin etraf ında bizleri mü şâhede edip nazar- ı şef-
katiyle bakm ış. O beş sat ır, s ırf bir keramet ve intak- ı bilhak ve bir ikram- ı ilâ-
hî ve veraset-i nebeviye itibar ıyla zuhur etti ğinden, mu’cizevârî, kudret-i be-
şer fevkinde bir şekil alm ış. Sun’î, irade-i şeyh ile oldu ğu değildir. Çünkü in-
takt ır. Ruh-u kudsîsi hissetmi ş, görmüş. İrade ve ihtiyâr yeti şemiyor. Ak ıl ise 
ruhun harekât ını ihata edemez. Lisan, ne kadar akl ın dekâik-i tasavvurat ının 
tercümesinde âciz ise, ihtiyâr dahi ruhun dekâik- ı harekât ının derkinde o de-
rece âcizdir.
Hazreti Gavs, o derece yüksek bir mertebeye mâlik ve o derece harika 
bir keramete mazhard ır ki, kâfirlerin bir k ısm ı demiş: “Biz İslâmiyet’i kabul 
edemiyoruz; fakat Abdülkadir-i Geylânî’yi de inkâr edemiyoruz.” Hem ev-liyay ı inkâr eden Vahhâbînin müfrit k ısm ı dahi Hazreti Şeyh’i inkâr edemi-
yorlar. Evliya, onun derece-i celâletine yeti şmediği bütün ehl-i tarikatça tes-
lim edilmi ştir.
İşte böyle güne ş gibi bir mu’cize-i Muhammediye 
(aleyhissalâtü vesselâm) , yük-
sek ve sönmez bir bârika-y ı İslâmiyet olan bir zât- ı nuranînin, gayb-â şinâ na-
zar ıyla asr ımızı görüp, böyle bir keramet izhar ıyla teselli verip te şci etmek şe-
’nindendir.
Acaba hiç mümkün müdür ki, “Sultanü’l-Evliya” makam ını ihraz etmi ş 
ve hamiyet-i İslâmiye ile zaman ındaki padi şahlar ı titretmiş ve kuvve-i kudsiye 
ile mâzi ve müstakbeli haz ır gibi izn-i ilâhî ile görmü ş ve memat ında dahi ha-
yat ındaki gibi dâimî tasarrufu bulundu ğu tasdik edilmi ş olan bir kahraman- ı 
velâyet, bu asr ımıza ve bu as ır içindeki kemâl-i acz ve zaaf ile Kur’ân’ ın hiz-
metinde çal ışan ve insafs ız düşmanlar ın hücumuna mâruz ve teselli ve temine 
muhtaç bîçâre, Kur’ân’ ın hâdimlerine ve talebelerine lâkayt kalabilir mi? Hiç 
mümkün müdür ki, bizimle münasebettar olmas ın? Sekiz, dokuz, belki on be ş 
kuvvetli delilden kat- ı nazar, ednâ bir i şaret kelâm ında bulunsa, bize bakt ığı-
na delâlet eder; hafî bir i şaret etse kâfidir. Çünkü makam iktiza ediyor, muta-
bık-ı mukteza-y ı hâldir ve münasebet kavîdir.
Ey benimle beraber Hazreti Şeyh’in teveccüh ve duas ına mazhar kar-
deşlerim!  Şu Üstad ımız, bizi istikbalde adem zulümat ı içinde dü şünüp bizimle136  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
meşgul olurken, biz o mâzide mevcud ve nur perdeleri içinde üstad ımızı ve üs-
tad ımızın üstad ı ve ceddi olan Fahrü’l-âlemin Efendimiz’in (aleyhissalâtü vesselâm)  
teveccühlerinden gaflet etmek, onlara istinad etmemek lây ık m ıdır? Madem 
onlar bizi dü şünüyorlar; biz de bütün kuvvet ve ruhumuzla onlara itimad edip 
ve emirlerine bilâ-kayd ü şart itâat etmeliyiz.
Ehl-i dünyan ın telsiz, telgraf ve telefonlar ı şarktan garba gitti ği gibi, işte 
ehl-i hakikatin de mâziden, dokuz yüz sene mesafe-i azîmeden müstakbele böyle mânevi telefonlar ı işleyebilir ve mânevi teleskoplar ı görebilir. Mâlûmdur 
ki, zay ıf emareler, içtima ettikçe kuvvet bulur, delil hükmüne geçer. İncecik ip-
ler, içtima ettikçe kopmaz, halat olur. Küllî, umumî kay ıtlar, içtima ettikçe hu-
susiyet peyda edip taayyün eder. Bu s ırra binâen, Hazreti Şeyh’in bu be ş sa-
tırında sekiz-dokuz kuvvetli i şaretin içtima ında hiç şek ve şüphe b ırakmad ı ki, 
Hazreti Şeyh, şimdiki Kur’ân- ı Hakîm’in şâkirtlerine biiznillâh üstadl ık ediyor, 
bihavlillâh şefkati alt ında himâye ediyor.
Cem-i kutbiyet ve ferdiyet ve gavsiyet
İle üç sütun üzerine durur.
Râyet-i ulviyet-i Şeyh-i hakkanîdir hitab- ı Abdülkadir.
İlham- ı Hüdâ, kitab- ı Abdülkadir.
Bâzü’l-eşheb ferd-i ferîd-i deveran.
Gavs- ı Âzam Cenâb- ı
 Abdülkadir.
Said Nursî
f
Risale-i Nur Şâkirtlerinin Bir F ıkras ıdır.
ĹِÝَّ×َéَĩِÖ ًאĜَאدِĀ ًاïĻِđَø ُûĻِđَÜ     ًאāِĥْíُĨ ِِّٰų ِÛْĜَĳْĤا َאدِرِيَّĜ ْīوَכُ
İlm-i Cifirle Manas ı:
“Ey Said! Sen, zaman ın Abdülkadiri ol, ihlâs- ı tâmm ı kazan, fakr ınla be-
raber mai şetini düşünme, nâstan minnet alma; ismin ‘Said’ oldu ğu gibi ma-
işette de mesûd olacaks ın. Muhabbetimde sad ık olduğundan ve ihlâsa çal ış-
tığından, Hulûsi gibi muhlis talebeler ve yard ımc ılar ve Süleyman, Bekir gi-
bi sad ık hizmetkârlar ve Sabri gibi tam takdir edici ve ciddi mü ştâk talebeler 
size verilmi ş.” Evet, lillâhilhamd, Gavs ın sarahat derecesinde ihbar etti ği hal 
vuku bulmu ştur. Gavs- ı Âzam, “Said” nam ıyla tesmiye etti ği müridinin tarih-
çe-i hayat ında en mühim noktalar ı beyan etmekle beraber, ilm-i cifir esrar ıyla SEKİZİNCİ LEM’A  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------    137
sekiz-dokuz cihette, Said’in ba şına parma ğını bas ıyor. Beyitlerin mana-y ı zâ-
hirîsi ile maâni-i cifriyesi birbirine çok yak ın olmakla dokuz vecihteki i şaretler 
birbirini teyid etti ğinden, sarahat derecesine ç ıkm ış.
ٍÙَĭْÝِĘوَ ٍّóَü ِّģכُ ĹِĘ ُįُøُóْèوَأَ     ُįُĘَאíَĺ َאĨ ًאčِĘَאè ِيïĺِóُĩِĤ َאۨĬأَ
İlm-i Cifirle Manas ı:
“On dördüncü as ırda ‘el-Kürdî’ lakab ıyla yâdedilen Molla Said, benim 
müridimdir. O fitne ve belâ asr ının her şer ve fitnesinden, Allah’ ın izniyle ve 
havl-i kuvvetiyle onun muhaf ızıyım.” Evet, Hürriyetten yirmi-otuz sene son-
raya kadar, yirmi fitne-i azîme içinde fevkalâde bir surette Gavs ın o müridi 
mahfuz kalm ıştır. Korktu ğu şer ve mehâlikten bir h ıfz- ı gaybî ile kurtulmu ş-
tur.
َةٍïْĥَÖ أَيِّ ĹِĘ َאرَø َאĨ إِذَا ُįْáِĔأَ     ًאÖْóَĔوَ ًאĜْóَü כَאنَ َאĨ إِذَا ِيïĺِóُĨ
İlm-i Cifirle Manas ı:
“O Gavs’ ın müridi olan Said el-Kürdî, Rusya’da esaretle Asya’n ın şark- ı 
şimalîsinde ve ehl-i bid’an ın eliyle Asya’n ın garb ına nefyolunarak kald ığı mik-
tarca ve Sibirya taraflar ından firar edip fevkalâde çok bilâd ı seyr u seyahat et-
meye mecbur oldu ğu zaman, Allah’ ın izniyle, havl ve kuvvet-i rabbânî ile ona 
imdat etmi şim ve istimdad ına yetişmişim.” Evet, Hazreti Gavs’ ın müridi un-
van ıyla irade etti ği Said (radiyallâhu anh) , üç sene esaretle Asya’n ın şark- ı şimâ-
lîsinde mehâlik içinde mahfuz kal ıp, üç-dört ayl ık mesafeyi firar suretiyle kat 
ederek çok şehirleri gezip Gavs’ ın dediği gibi mahfuz kalm ıştır.
ِÙَĺَאĭِđْĤا ِīْĻَđِÖ ُوسٌóْéَĨ َّכَĬِÍَĘ     ْėَíَÜ َźوَ ُįْĥُĝَĘ ĹِĩْčَĬ ًاïِýْĭُĨ َאĻَĘ
İlm-i Cifirle Manas ı:
“Bediüzzaman Molla Said” nam ıyla yâd olunan ve evrâd- ı muntazama-
sını okuyan müridine der ki: “Benim nazm ımı, yani meslek ve me şrebimi ve 
mücahedat ımı gösteren makalât ımı söyle. Yani, nazm ımdan murad, senin ri-
salelerin ve Sözler’in ve Mektubat’ ınd ır.”
ْėَíَÜ َźوَ ُįْĥُĝَĘ “Bin üç yüz otuz ikide o Sözler ile mücâhedeye ba şla. Sen 
inâyet-i ilâhiyenin h ıfzındas ın.”
Evet, ًاïِýْĭُĨ ilm-i cifirle “Molla Said”i gösterdi ği gibi, ĹِĩْčَĬ ظ ile Risaletü’n-
Nur’u gösterir. Ve ĹِĨ ile hem Mektubat’ ı, hem ْدِيóْכُĤا ِïĻِđَø َאتُĩِĥכَ gösterir. 138  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
“Kelimat” Sözler demektir. ْėَíَÜ َźوَ ُįْĥُĝَĘ bin üç yüz otuz ikiyi gösterir. O ta-
rih, mebde-i cihad ıdır. O tarihte İşârâtü’l-i’câz  tefsirinin ne şriyle mücâhede-
ye başlam ış.
f
Keramet-i Gaybiye-i Gavsiyenin 
İşârât ını Teyid Eden Üç Remiz
Birinci Remiz : ًאčِĘَאè ِيïĺِóُĩِĤ َאۨĬأَ ilm-i cifir itibar ıyla, makam- ı ebcedî he-
sab ıyla, bin üç yüz otuz alt ıyı gösterir. Demek Hazreti Gavs, “Bu tarihte, istik-
balde gelecek müridini emr-i ilâhî ile muhafaza edecek” diyor. Evet, bu bîçâ-re Said dahi diyor: 
Nev-i beşere gelen en büyük bir musibet, Harb-i Umumî hengâm ında, 
çok tehlikelere mâruz kald ım. Hazreti Gavs’ ın gösterdi ği Arabî tarihte veya az 
evvel harika bir surette kurtuldum. Hatta bir defa, bir dakikada üç gülle öldü-recek yere mukabil bana isabet etti ği halde tesir etmediler. Bitlis’in sukutun-
da, bir miktar talebelerimle Rus askerlerinin bir taburu içine dü ştük. Bizi sard ı-
lar, her tarafta el ele ate ş edildi. Dört tanesi müstesna, bütün arkada şlar ım şe-
hid olduktan sonra, taburun dört s ıralar ını yard ık; yine onlar ın içinde bir yere 
girdik. Onlar, üstümüzde, etraf ımızda sesimizi, öksürü ğümüzü işittikleri halde 
bizi görmüyordular. Otuz saat, o halde çamur içinde, ben yaral ı iken h ıfz- ı ilâ-
hî ile istirahat-i kalb içinde muhafaza edildim.
Bunun gibi müteaddit tehlikede Hazreti Gavs’ ın gösterdi ği tarih-i Arabî iti-
bar ıyla, hakikaten bir h ıfz- ı ilâhî içinde bulundu ğumu hissediyordum. Demek 
Cenâb- ı Hak o kudsî üstad ımı, bir melâike-i s ıyanet gibi bana muhaf ız k ıl-
mış.
İşte bu  ًאčِĘَאè ِيïĺِóُĩِĤ َאۨĬأَ fıkras ı, bu fakirin mühim sergüze ştlerine işaret et-
tiği gibi, bu fakirin etraf ında hizmet-i Kur’âniye i şinde toplanan arkada şlar ım-
dan dokuz talebesini ًאčِĘَאè ismi ile işaret ediyor.
ٍÙَĭْÝِĘوَ ٍّóَü ِّģכُ ĹِĘ ُįُøُóْèوَأَ fıkras ında iki hüküm var. Biri şerden, di ğeri fitne-
dendir. Demek ikincisi ٍÙَĭْÝِĘ ِّģכُ ĹِĘ ُįُøُóْèوَأَ ve bu cümle – ِّģכُ şedde say ılmazsa– 
bin üç yüz k ırk dört eder. Evet, bu tarihten şimdiye kadar çok fitne-i mühim-
meden bir himâyet-i gaybî ile mahfuz kald ığımı ِÙَĩْđِّĭĥِĤ ًאáĺِïْéَÜ ilân ediyorum.SEKİZİNCİ LEM’A  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------    139
İkinci Remiz :
َةٍïْĥَÖ أَيِّ ĹِĘ َאرَø َאĨ إِذَا ُįْáِĔأَ     ًאÖْóَĔوَ ًאĜْóَü כَאنَ َאĨ إِذَا ِيïĺِóُĨ
fıkras ında bahsetti ği ve konu ştuğu müridi ise, şarka esareten gitti ği tarihi gös-
terdiği gibi, garba nefyoldu ğu tarihi de gösterir. Şöyle ki:
Şu f ıkran ın hakikî tâbiri ْقٍóَü ĹِĘ ًاóĻِøأَ ِيïĺِóُĨ כَאنَ َאĨ إِذَا oluyor. Demek za-
man- ı esaret ْقٍóَü ĹِĘ ًاóĻِøأَ ِيïĺِóُĨ כَאنَ َאĨ  de ç ıkıyor. Ve bin üç yüz otuz yedi edi-
yor. İşte bu fakir, o tarih-i Arabî’de Rus esaretinde, tek ba şımla Petro ğra’dan 
bir ay şimal-i şark taraf ından firar edip, çok envâ- ı mehâlik varken, Rusça bi-
lemediğim halde, bir muhafaza-y ı gaybiye alt ında pek çok bilâd ı seyr u se-
yahat ettim. Tâ Var şova, Avusturya tarikiyle İstanbul’a gelip uzun bir daire-i 
arzda seyahat ettim. Hazreti Gavs’ ın dediği gibi, o esaret-i şarkiye ve o seyr-i 
bilâd- ı kesîre içinde izn-i ilâhî ile isti ğâseme medet görüyordum. Demek izn-i 
ilâhî ile Hazreti Gavs, melek gibi bu vazifeyi duas ıyla yapm ış.
Amma  ًאÖْóَĔ כَאنَ َאĨ kayd ı, tarih-i Arabî olarak bin üç yüz elli bir, me şhur 
Rumî tarihiyle iki sene fark var. İşte, –Hazreti Gavs’ ın dediği gibi– bu fakir, ta-
rih-i Arabî ile bin üç yüz elli birde, şeâir-i İslâm içinde mühim tahavvülât za-
man ında bütün kuvvetimle şeâirin muhafazas ına hizmetle mükellef oldu ğum 
halde, o mânevî herc ü merçteki f ırtınalar bizi sarsmad ı.
Hem ًאÖْóَĔ kelimesi, âhirdeki tenvin ile beraber bin iki yüz doksan iki eder 
ki, bu fakirin dünyaya gelmesinden bir sene evvel; veyahut rahm- ı maderde-
ki tarihe i şaretle beraber, ًאÖْóَĔ כَאنَ َאĨ bin üç yüz on dört eder. Bin üç yüz on 
dört senelerinde mevzu-u bahis olan müridi, mühim vartadan kurtulmas ına 
Gavs (radiyallâhu anh)  işaret ediyor, onun imdad ına yetiştim diyor. Hayatta olan 
eski talebelerim biliyorlar ki, bin üç yüz on dört, bin üç yüz on be ş-on alt ı se-
nelerinde, Van kalesi –ki, iki minare yüksekli ğinde s ırf dağ gibi bir ta ştan iba-
rettir– eskiden kalma oda gibi bir in kap ısına gidiyorduk. Aya ğımdan kundu-
ralar kayd ı, iki ayağım birden kayd ı. Tehlike yüzde yüz... Ba şkaca nokta-y ı 
istinad kalmad ığı halde, büyük bir istinada basm ış gibi üç metrelik bir kavis-
le o mağaran ın kap ısına at ılm ıştım. Hem ben, hem beraberimdeki orada ha-
zır arkadaşlar ım, ecel gelmedi ği için s ırf bir h ıfz- ı ilâhî, harika bir imdad- ı gay-
bî telâkki ettik.
İşte Hazreti Gavs, madem bu kasidesinde sergüze şt-i hayat ımın mühim 
noktalar ına işaret ediyor; elbette bu acîb ve en tehlikeli bir sergüze şt-i hayat ı-
ma şu cümlesiyle i şaret ediyor denilebilir.140  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Elhâs ıl: Hazreti Gavs’ ın mezkûr kelimatlar ı, bu fakirin tarih-i hayat ımda 
geçen en mühim noktalar ı manas ıyla ifade ettikleri gibi, hesab- ı ebced maka-
mıyla mühim noktalar ın tarih-i vukular ına tevafuklar ı, elbette tesadüfî ve te-
sadüf işi olamaz. Sâir i şârât ın kuvvet-i kat’iyeti, tesadüfü muhâl derecesine 
getirmiştir. Madem bu be ş sat ır kasidesi bir keramettir; keramet ise, mu’cize 
gibi, Cenâb- ı Hak taraf ındand ır, intak- ı bilhak nev’indendir, daha beyan et-
mediğimiz çok esrar ı hâvidir; ihtiyâr- ı beşer yetişemez…
Said Nursî
f
Latif Bir Tefe’ül
Şeyh Sa’di Şirâzînin Bostan ’ından Sözler hakk ında ben, Hâf ız Hâlid, 
Galib, Süleyman niyet edip açt ık, tefe’ül bu ç ıktı:
ْÛْęُŝُü َאĭْđَĨ َאنÝْùِĥכُ َאÜ ْóَכَĬ
ْÛْęُŝَĬ شْĳُì ْīĻِĭُä ْģُ×ْĥُÖ ْãķِİ ُوóَÖ
ْģُ×ْĥُÖ ْīĻِĭُä َدْóĻِĩِÖ ْóَŜ ْÕَåَĐ
ĵِĥכُ ْïَĺ ُوóَĬ ْûَĬ َاĳْíُÝْøاُ اَزْ įכِ
Meâli : Yani, “Gel, bak, güller ba ğı şeklinde hakikat gülleri aç ılm ış. Böyle 
hakikat bahçesinde hiçbir bülbül, böyle şirin, hoş nağme etmemi ştir. Nas ıl olu-
yor ki, böyle bir bülbül öldükten sonra onun kemiklerinden güller aç ılmas ın.”
Bu meâl, maksad ımıza o kadar yak ınd ır ki tâbire lüzum yoktur. Yaln ız 
gülistan ımız, ebedî Kur’ân cennetindendir, ondan gelmi ştir.
Mehmed, Tevfik, Galip, Süleyman,
Hâf ız Hâlid, Said (radiyallâhu anhum)
f
ِħĻِèَّóĤا ِīٰĩْèَّóĤا ِّٰųا ِħْــــــùِÖ
Gavs, me şhur kasidesinde –sarahat derecesinde– bizlerden, yani hizbü-
’l-Kur’ân’dan haber verdi ği gibi, daha birkaç yerde, yine i şârî bir tarzda ha-
ber veriyor. Ezcümle, o kasidenin arkas ında Mecmuatü’l-Ahzab ’ın 563’üncü 
sayfas ında, yine o mâlûm müridinden bahsediyor ve beytinde diyor ki:
ُįْáِĔأَ     ĹِĨَאĈ ِóْéَÖ ĹِĘ َאرٍĔ أَوْ ْبٍóَĕِÖ أَوْ     ْقٍóَýِÖ ĹِĬَאĐدَ إِذَا ِيïĺِóُĩَĘSEKİZİNCİ LEM’A  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------    141
“Garpta beni ça ğırdığı vakit onun imdad ına yetişeceğim.” Evet, do ğru-
dur. Arabî tarihle bin üç yüz otuz dokuzda, müthi ş bir buhran- ı ruhî ve deh-
şetli bir heyecan- ı kalbî ve da ğdağalı bir teşevvüş-ü fikrî geçirdi ğim s ıralarda, 
pek şiddetli bir surette Hazreti Gavs’tan istimdat eyledim. Bir-iki yerde bah-
settiğim gibi, Fethu’r-Rabbânî  kitab ı ile ve dua ve himmetiyle imdad ıma ye-
tişti ve o buhran ı geçirdim. İşte o müridi ise, bîçâre Saidü’l-Kürdî oldu ğunu 
meşhur kasidesinde kat’î gösterdi ği gibi, bu kasidede de ِيïĺِóُĩَĘ ’den murad 
olur. Çünkü ْبٍóَĕِÖ ĹِĬَאĐدَ ebced hesab ıyla bin üç yüz otuz dokuz eder. O za-
man memleketime nisbeten garp say ılan İstanbul’da idim. ْبٍóَĕِÖ ĹِĬَאĐدَ ma-
kam- ı ebcedîsi zaman- ı istimdad ıma tevafuk ediyor. Hesapta إِذَا lafz ı dâhil ol-
maz. Çünkü إِذَا zaman ı gösteriyor ْبٍóَĕِÖ ĹِĬَאĐدَ cümlesi o müphem zaman ı ta-
yin ediyor.
Hem ezcümle, Mecmuatü’l-Ahzab ’ın ikinci cildinin 379’uncu sayfas ında 
Hazreti Gavs’ ın “Virdü’l-i şâ” nam ındaki münâcât ında şu f ıkra var.
1(Hâşiye-2)َّبُóَĝُĩْĤا ُïĻِđَّùĤا َĳُİ ِÙَĨَŻَّùĤا ِģِèَّאùĤا ĹَĤاِ 2(Hâşiye-1)ُģِĀَاĳْĤَאĘ 
َّبُñَđُĩْĤوَا ُïَّđَ×ُĩْĤا ُّĹِĝَّýĤا َĳُİ َكِŻَıْĤا وَذُو
İşte Gavs’ ın şu f ıkras ı, 3ٌïĻِđَøوَ ٌّĹِĝَü ْħُıْĭِĩَĘ âyetinin bir nevi tefsiridir. Şu 
küllî âyetin bir k ısım efrad ını, alt ınc ı as ır ve on dördüncü as ırda âyetin külliye-
tinde dâhil bir k ısım efrad- ı mahsusay ı irae ettiğine müteaddit emareler var. 
Âyetin külliyetinde4(Hâşiye) tevafuk s ırrıyla ٌّĹِĝَü ْħُıْĭِĩَĘ kelimesinde bu zaman ının
1 (Hâşiye-2) “َّبُóَĝُĩْĤا ”müşedded (ر) ,bir say ılsa, Üstad ımızın lâkab ı olan “en-Nursî” kelime-
sinin ayn ıdır. Yaln ız at ıf için (و) var. Tam tevafukla mukarrebden murad Nurslu oldu ğunu 
gösteriyor. “َّبُóَĝُĩْĤا ”de şeddeli (ر) iki say ılsa, “Bediüzzaman Nursî” yâ-y ı muhaffefle ayn ı-
dır. Yaln ız iki fark var. İki hemze-i vas ıl say ılsa tam tam ına tevafukla “َّبُóَĝُĩْĤا ”doğrudan 
doğruya ona i şaret ediyor. 
 Şaml ı Tevfik, Süleyman, Ali
2 (Hâşiye-1) “ُģِĀَاĳْĤَאĘ” kelimesi –müteaddi olarak cihetiyle– “Sözleriyle selâmete îsal edici” 
demektir. 
3 “Art ık onlardan kimi bedbaht, kimi mutludur.” (Hûd sûresi, 11/105)
4 (Hâşiye) Âyetin külliyetinde, saadet noktas ında mazhariyetine mâsadak olmak için, milyarlar 
dereceden yaln ız bir derece murad oldu ğumuzu anlasak, ebede kadar şükretsek, o nimet-
lerin hakk ını eda edemeyiz. Hazreti Gavs’ ın işaretinden anla şılıyor ki, o muhit âyetin deni-
zinden bir katre kadar hissemiz var. 1*ĹِّÖرَ ِģْąَĘ ْīِĨ َاñٰİ ِِّٰų ُïْĩَéْĤاَ
* 1 “Allah’a hamdolsun; bu Rabbimin ihsan ıdır.”142  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
en büyük şakîlerinden üçüne cifirce tevafuk etmesi, o küllî âyette bunlar dahi 
kasten murad olduklar ına emaredir, belki i şarettir. İşte Hazreti Gavs, bu âyet-
teki bu emareden, bu zamana bakm ış. Mezkûr f ıkras ını küllî âyete bir nevi 
hususî tefsir yaparak, kasidesinde kerametkârâne bahsetti ği fitne-i âhirzaman 
içindeki şâkirtlerini görüp, o zaman ın şakîlerinin şerrinden muhafaza edildi ği 
ve burada münâcât ında dahi o kasidenin meâline bak ıyor.
Şu f ıkra-y ı Gavsiyede bir ima var. Buradaki “Said” lafz ında, meşhur kasi-
desindeki ًاïĻِđَø ُûĻِđَÜ kelimesine hafî bir i şaret olduğu gibi, ُّĹِĝَّýĤا َĳُİ َكِŻَıْĤا ذُو 
ُïَّđَ×ُĩْĤا fıkras ıyla, kendisinden sonra vuku bulan ve ulûm-u İslâmiye’yi mah-
vetmek niyetiyle kütüphâneleri Dicle ve F ırat nehrine atan Hülâgu felâketini 
haber vermekle beraber, Hülâgu gibi ulûm-u İslâmiyeye perde çeken şakîleri 
dahi mezkûr âyete istinaden haber veriyor.
Evet, ِÙَĨَŻَّùĤا ِģِèَّאùĤا ĵَĤإِ ُģِĀَاĳْĤَאĘ fıkras ıyla Hizbü’l-Kur’ân’a i şaret ettiği 
gibi, َّبُñَđُĩْĤوَا ُïَّđَ×ُĩْĤا ُّĹِĝَّýĤا َĳُİ َكِŻَıْĤا ذُو fıkras ıyla ulûm-u İslâmiyeyi imha ni-
yetiyle Hülâgû ve vüzeras ı gibi davranan baz ı mâlûm insanlar ın isimleri ilm-i 
cifirce dahi mezkûr âyetin i şaretine istinaden tam tevafuk ediyor, gösteriyor.
Malûmdur ki tevafuk, ilm-i cifrin anahtarlar ından mühim bir anahtard ır.
Eğer bir tevafuk ise, delâlet denilmez; fakat hafî bir ima olur.
Eğer, iki cihet ile ayn ı meseleyi tevafuk gelse, imâdan remiz  derecesine 
çıkar.
Eğer, iki-üç cihetle ayn ı meseleye gelse işaret olur.
Eğer, meâni-i elfaz i şârât- ı harfiyeye münasip gelse ve i şaretle bahsedi-
len insanlar ın ahvâli o manaya mutâb ık ve muvaf ık olsa, o i şaret o vakit de-
lâlet derecesine ç ıkar.
Eğer alt ı-yedi vecihle tevafukla beraber, mana-y ı kelimat, i şaret-i harfiye-
ye muvâf ık gelse ve mukteza-y ı hâle de mutâb ık olsa o delâlet o vakit sara-
hat derecesine ç ıkar.
İşte bu düstura binâen, Şeyh-i Geylânî o me şhur kasidesinde sarahat de-
recesinde Hizbü’l-Kur’ân’dan bahsetti ği gibi, Virdü’l-i şâ münâcât ında dahi 
mezkûr âyete istinaden hizbü’l-Kur’ân’ ın bir hâdimini tasrihen ve arkada şlar ı-
nı da işaret derecesinde haber veriyor.SEKİZİNCİ LEM’A  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------    143
Gavs- ı Âzam’ ın istikbalden haber verdi ği nev’inden, me şhur Şeyhülislâm 
Ahmed Câmi dahi İmam Rabbânî (radiyallâhu anh)  olan Ahmed-i Farukî’den ha-
ber verdiği gibi, Celâleddin-i Rumî, Nak şibendîlerden haber vermi ş. Daha bu 
neviden çok evliyalar, vâk ıa mutâb ık haber vermi şler; fakat onlar ın bir k ısm ı 
sarahate yak ın haber vermi şler. Diğer bir k ısm ı haberleri çendan bir derece 
müphem, mutlakt ır; fakat bahsettikleri zâtlar makam sahibi ve büyük oldukla-
rından, büyüklükleri ve taayyünleri cihetiyle o müphem ihbar- ı gaybîyi, bilis-
tihkak kendilerine alm ışlar. Meselâ, Ahmed Câmi (kuddise sirruh)  demiş ki: “Her 
dört yüz sene ba şında mühim bir Ahmed gelir. Bin tarihi ba şındaki Ahmed 
en mühimidir.” Yani o elfin müceddididir. İşte böyle mutlak bir surette söy-
lediği halde, İmam Rabbânî’nin (kuddise sirruh)  büyüklüğü ve taşahhusu, o ha-
ber-i gaybîyi katiyen kendine alm ış. Hazreti Mevlâna Celâleddin-i Rumî de 
(kuddise sirruh)  Nakşibendîden müphem bir surette bahsetmi ş; fakat Nak şîlerin 
büyüklüğü ve yüksekli ği ve teşahhuslar ı o haberi de bilistihkak kendilerine al-
mışlar.
İşte bu kerametkârâne ihbar- ı gaybî nev’inden Gavs- ı Âzam (kuddise sir-
ruh) dahi, Hizbü’l-Kur’ân’dan –i şârî bir surette– haber verdi ği gibi, hizbü’l-
Kur’ân’ ın bir hadimi olan bu bîçâre Said’i (radiyallâhu anh)  iki yerde sarahaten 
haber veriyor. Müphem ve mutlak b ırakmad ığının s ırrı budur ki: Bu bîçâre 
Said, makam sahibi olmam ışken ve büyük de ğilken ve mutlak tâbiri te şhis 
edecek bir te şahhus yokken, lütf-u ilâhî ile, büyük bir makam ın hizmetinde 
bulunmas ıdır. Âdeta bir nefer iken, mü şîriyet makam ı hizmetinde bulunmas ı-
dır. İşte küçüklü ğü ve ehemmiyetsizli ği içindir ki, Hazreti Gavs, öteki evliyaya 
muhalif olarak yaln ız işaretle kalmay ıp, sarahat derecesinde parma ğını onun 
başına bas ıyor.
Sergüzeşt-i hayat ımda geçen ve ço ğunu gizledi ğim çok harika vâk ıalar 
vard ı. Kendimi hiçbir vecihle keramete lây ık görmedi ğim için onlar ı bazen te-
sadüfe, bazen de ba şka esbaba isnad ediyordum. Şimdi kanaatim geliyor ki, 
o harikalar, Gavs- ı Âzam’ ın bir silsile-i kerametini te şkil ederler. Demek onun 
duas ıyla, himmetiyle, ona kerameten ve bize ikram nev’inden, bir nevi inâ-
yet-i ilâhiyeye mazhar olmu şuz.
Ezcümle : Ben menfî olarak İstanbul’a getirildi ğim vakit bir zaman Me şi-
hat- ı İslâmiye dairesinde bulunan Dârü’l-Hikmeti’l-islâmiye’deki hizmet-i 
Kur’âniye’ye çal ıştığım için, o alâkadarl ık cihetinde, “Me şihat dairesi ne hal-
dedir?” diye sordum. Eyvah! Öyle bir cevap ald ım ki, ruhum, kalbim ve fikrim 
titrediler ve a ğlad ılar. Sordu ğum adam dedi ki: “Yüzer sene envâr- ı şeriat ın144  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
mazhar ı olmuş olan o daire, şimdi büyük k ızlar ın lisesi ve mel’abegâh ıdır.” 
İşte o vakit öyle bir hâlet-i ruhiyeye giriftar oldum ki, dünya ba şıma y ıkılm ış 
gibi oldu. Kuvvetim yok, kerametim yok; kemâl-i me’yusiyetle “ah, vah!” di-yerek dergâh- ı ilâhîye müteveccih oldum. Ve bizim gibi kalbleri yanan çok 
zâtlar ın hararetli ahlar ı, benim âh ıma iltihak ettiler. Hat ırıma gelmiyor ki, aca-
ba Şeyh-i Geylânî’nin duas ını ve himmetini, duam ıza yard ım için istedim mi, 
istemedim mi? Bilmiyorum. Fakat her halde o eskiden beri nurlar yeri olmu ş 
bir yeri zulmetten kurtarmak için, bizim gibilerin ahlar ını ateşlendiren onun 
duas ıdır ve himmetidir. İşte o gece Me şihat k ısmen yand ı. Herkes “Vâ esefâ” 
dedi; ben ve benim gibi yananlar, “Elhamdülillâh” dedik. Zannederim ki, bu fakir millete iki yüz milyon zarar veren Adliye dairesindeki yang ında böyle bir 
mana var. İnşaallah bu da bir ikaz ve intibah ı verecektir. Ate ş bazen sudan zi-
yade temizlik yapar.
Hakikatli bir latife : Sultan Süleyman Kanunî, kesretli k ırk çeşme sular ını 
İstanbul’a getirdi ğ
i vakit, Şeyhülislâm Zenbilli Ali Efendi ona demi ş: “Hilâf- ı 
şeriat kanunlar ı Avrupa’dan getirdi ğin cihetle, İstanbul’a öyle bir bok s ıçtın ki, 
o getirdiğin sular ın cümlesi üzerinden ak ıp geçse yüz senede temizleyemez.”
SuâlSuâl : Gavs- ı Âzam gibi büyük veliler, baz ı evkatta, mâzi ve müstakbe-
li haz ır gibi mü şâhede ederler. Neden mâziye ait cihette sarahat su-
retinde haber veriyorlar da, istikbalden hafî remizlerle, gizli i şaretler-
le bahsediyorlar?
Elcevap Elcevap :1 ُّٰųا َّźإِ َÕْĻَĕْĤا َْرْضِŶوَا َاتِĳٰĩَّùĤا ĹِĘ ْīَĨ ُħَĥْđَĺ َź  âyetiyle,
2لٍĳُøرَ ْīِĨ ĵٰąَÜارْ ِīَĨ َّźإِ ۝ ًاïَèأَ ۪įِ×ْĻَĔ ĵٰĥَĐ ُóِıْčُĺ َŻَĘ ِÕْĻَĕْĤا ُħِĤَאĐ
âyeti ifade ettikleri kudsî yasa ğa karşı ubudiyetkârâne bir hüsn-ü edep tak ın-
mak için, tasrihten i şaret mesle ğine girmişler. Tâ ki i şaretlerle, remizle anla şıl-
sın ki, ihtiyârs ız, niyetsiz bir surette tâlim-i ilâhî olmu ştur. Çünkü istikbalî olan 
gaybiyat, niyet ve ihtiyâr ile verilmedi ği gibi, niyetle de müdahale etmek, o 
yasağa karşı adem-i itaati i şmam ediyor.
f
1 “Ge rek gök ler de ge rek yer de olan lar dan hiç kim se gay bı bi le mez, gay bı yal nız Al lah bi lir.” (Neml 
sûresi, 27/65)
2 “O bü tün gay bı bi lir. Fa kat gayp la rı nı kim se ye açmaz. An cak, bil dir me yi di le di ği bir el çi ye bil di rir.” 
(Cin sûresi, 72/26-27)SEKİZİNCİ LEM’A  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------    145
Hazreti Gavs’ ın Keramet-i Gaybiyesini Teyid Eden 
Bir Âyetin İşârât ındaki Bir Nükte-i İ’câziyedir.
Kur’ân’dan tere şşuh eden o Sözler ve risaleler, Kur’ân- ı Hakîm’in bir ne-
vi, müstakim tefsiri ve hakâik-i imaniyenin istikametli ve kuvvetli delilleri ol-duğundan, o risaleler ve sözlere gelen şeref ve takdir ve tahsin, Kur’ân’a ve 
hakâik-i imana aittir. Madem öyledir; bilâ-perva derim ki: ٍ÷ِÖَאĺ َźوَ ٍÕْĈرَ َźوَ 
1ٍīĻِ×ُĨ َאبٍÝכِ ĹِĘ َّźإِ sırrıyla, Kur’ân’da elbette bu istikametli tefsirinin istikame-
tine işaret var. Evet var. Kur’ân o tefsirine hususî bak ıyor. Çünkü âyât- ı mü-
himmeden Sûre-i Hûd’daki2(Hâşiye) 3ٌïĻِđَøوَ ٌّĹِĝَü ْħُıْĭِĩَĘ âyeti bulunan sayfan ın 
karşısında 4ْتَóِĨأُ אƯĩכَ ْħِĝَÝْøَאĘ âyeti, fâ-yı at ıf hariç olarak ْتَóِĨأُ אƯĩכَ ْħِĝَÝْøَאĘ ma-
kam- ı ebcedîsi bin üç yüz ikidir. Demek ْħِĝَÝْøاِ’ deki emr-i has içinde bulunan 
hitab- ı âmm ın hadsiz müstakim efradlar ı içinde, o bin üç yüz iki tarihinde bir 
ferdin bir cihette istikamet emrinin imtisali bir hususiyet kazanacak. Demek on dördüncü as ırda Kur’ân’dan iktibas edip, istikametsiz sakim yollar içinde 
sırat- ı müstakîmi gösterecek âsâr ı neşreden bir adam ı, o hadsiz efrad içinde 
dâhil ediyor.
Hem o istikametin bir hususiyeti var ki, tarihiyle i şaret ediyor. Hâlbuki, 
o as ırda şahsen istikamette mümtaz bir hususiyet kesbetmek çok uzakt ır. 
Demek, şahsî istikamet de ğil. Öyleyse, o adam ın teşebbüsüyle ne şredilen 
esrar- ı Kur’âniye, o as ırda istikamette imtiyaz kesbedecek. O adam şahsen 
gayr-i müstakim oldu ğu halde, müstakimler içine idhali, o imtiyaza remze-
der. Madem hakikat budur, ben kat’î bir surette itiraf ediyorum ki, hayat ım 
istikametsiz gitmi ş, kalbim sakametten kurtulmam ış, o kudsî emrin imtisalin-
den belki yüz derece uza ğım. Fakat 
5ِّثْïَéَĘ ِّכَÖرَ ِÙَĩْđِĭِÖ َّאĨوَأَ sırrıyla o nimete bir 
şükür olarak derim ki: O bin üç yüz iki tarihi ise –Arabî tarih itibar ıyla olsa–
1 “Yaş ve kuru hiçbir şey yoktur ki aç ık, net bir kitapta bulunmas ın.” (En’âm sûresi, 6/59 )
2 (Hâşiye) Hattâ Resûl-i Ekrem (aleyhissalâtü vesselâm)  ferman etmi ş ki: 1*دٍĳُİ رَةُĳُø ĹِĭْÝَ×َّĻَü yani, 
sûre-i Hûd’daki 2*ْتَóِĨأُ אƯĩכَ ْħِĝَÝْøَאĘ âyeti beni ihtiyarlatt ırdı. Çünkü ehemmiyeti azîmdir; 
istikamet-i tâmmeyi emrediyor.
 *1 “Beni Hûd sûresi ihtiyarlatt ı.” Bkz.: ed-Dârakutnî, el-ilel  1/209; el-Münâvî, Feyzu’l-kadîr  
4/169;. Ayr ıca bkz.: Tirmizî, tefsîru sûre (56)  6.
 *2 “Emrolundu ğun gibi dosdo ğru ol!” (Hûd sûresi, 11/112)
3 “Art ık onlardan kimi bedbaht, kimi mutludur.” (Hûd sûresi, 11/105)
4 “Emrolundu ğun gibi dosdo ğru ol!” (Hûd sûresi, 11/112)
5 “Ve Rabbinin nimetini anlat da anlat.” ( Duhâ sûresi, 93/11)146  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Kur’ân okumaya ba şlad ığım ayn ı tarihe tevafuk eder. Ve –Rumî tarihi hesa-
bıyla– ilme ba şlad ığım tarihe tevafuk eder. Öyleyse, o ima edilen ferd olabi-
liriz. Hâlbuki şahsen bütün hayat ı sakim ve istikametsiz olan bir ferde istika-
metle ima edilse ve gayr-i müstakim iken müstakimler içine idhal edilse, el-bette o ferdin mazhar olaca ğı âsâr ın istikametine imad ır. Ve o âsâr ın istika-
meti, o tarihte ba şlay ıp dalâlet yollar ı ve zulümat tarikleri içinde s ırat- ı müsta-
kîmi gösterecek, 
1ْتَóِĨأُ אƯĩכَ ْħِĝَÝْøَאĘ emrini imtisal edecek demektir. Evet, –lillâ-
hilhamd– Risale-i Nur eczalar ı Kur’ân’ ın bu mu’cizane ima-y ı gaybîsini bilfiil 
göstermiş, meydandad ır.
Şu âyetin gizli imas ına 2نَĳُ×ِĤَאĕْĤا ُħُİ ِّٰųا ْبَõِè ِنَّÍَĘ âyeti teyid ediyor. Çünkü 
إِنَّ’ deki şeddeli nun bir say ılsa, tam evvelki âyete tevafuk ile, hizbü’l-Kur’ân’ ın 
faaliyetine vas ıta olan bir hâdiminin Kur’ân okumaya ba şlad ığı bin üç yüz iki 
tarihine, iki fark ile tevafuk etmekle beraber, şeddeli nun iki nun say ılsa, bin 
üç yüz elli eder ki, bu tarihte Kur’ân’dan muktebes olan Risale-i Nur etra-fında toplanan, bütün kuvvetleriyle Kur’ân’ ın hizmetlerine çal ışan, hizbü’l-
Kur’ân’ ın faaliyeti ve dalâlet ve z ınd ıkaya mânen galebe ettikleri bir zamana 
tevafuku ise, istikbalde tam galebelerine bir ima-y ı gaybîdir.
f
SuâlSuâl : Sen bu zaman ın hâdisât ına, fitne-i âhirzaman diyorsun. Hâlbuki 
hadiste vârid olmu ş ki, âhirzamanda Allah Allah (celle celâlüh)  denilme-
yecek; sonra k ıyamet kopacak.”
Elcevap Elcevap :
Evvelâ: Fitne-i âhirzaman ın müddeti uzundur; biz bir fasl ınday ız.
Sâniyen: Yerde Allah Allah (celle celâlüh)  denilmeyecekten murad, Allah’a 
iman kalkacak demek de ğildir;3(Hâşiye-1) belki Allah’ ın nam ını değiştirecekler 
demektir. Nas ıl ki yerde Allah Allah (celle celâlüh)  denilmezse k ıyamet-i kübrâ 
1 “Emrolundu ğun gibi dosdo ğru ol!” (Hûd sûresi, 11/112)
2 “(Kim Allah’ ı, Resûlünü ve iman edenleri dost edinirse) bilsin ki, bunlar ın teşkil ettiği Allah taraf ı, 
mutlaka galip gelecektir.” (Mâide sûresi, 5/56)
3 (Hâşiye-1) Çünkü hadiste vard ır ki, ُّٰųا َĹِÜَאْĺ ĵّٰÝَè ِّěَéْĤا ĵَĥَĐ َīĺِóِİَאČ ĹِÝَّĨأُ ْīِĨ ٌÙَęَאئِĈ َالُõَÜ َź 
1*ِه۪óْĨَÉِÖ Bu hadis di ğer hadisi takyid ediyor.
 *1 “Ümmetimden bir topluluk Allah’ ın emri gelinceye kadar (yani k ıyametin kopmas ına 
kadar) hak üzerinde galip olacakt ır.” Buhârî, menâk ıb 28, i’tisam  10, tevhîd  29; Müslim, 
imâre  171; Tirmizî, fiten  51.SEKİZİNCİ LEM’A  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------------------------------------    147
kopacak. Bir memlekette de Allah Allah (celle celâlüh)  denilmezse bir nevi k ıya-
met kopmas ına işarettir.1(Hâşiye-2)
ĹِÝَّĩِıِÖ ًاóْİدَ َאءِĻْüَْŶا ĹِĘ ُכَáĻِĔأَ     َّةِïِüوَ ْلٍĳَİ ِّģכُ ĹِĘ َאĭِÖ ْģَّøَĳَÜ
İlm-i cifirle manas ı: “Yâ Said! Âhirzaman ın fitnelerine yeti şip düştüğün 
zaman, benim dua ve himmetimi kendine vesile ve şefaatçi yap. İnşaallah, 
senin her şeyinde ve her i şinde uzun bir zamanda, yani tufûliyet zaman ından, 
tâ ihtiyarl ığın vaktinde i şkenceli esaretine kadar, yani bin iki yüz doksan dört-
ten, tâ bin üç yüz k ırk beş, belki altm ış dörde, daha ziyade bir zamana kadar 
Allah’ ın izniyle ve kuvvetiyle senin imdad ına yetişeceğim.”
2َאĬْÉَĉْìأَ أَوْ אƯĭĻِùَĬ إِنْ אƯĬْñِìٰاËُÜ َź َאĭَّÖرَ
Said Nursî
1 (Hâşiye-2) Yedi sene evvel yaz ılan bu işâret-i gaybiye aynen vukua geldi. Herkes gördü. Evet 
bu geçen zelzele, k ıyametin zelzele-i kübrâs ından haber verir gibi sarst ı, fakat ak ıllar ı başla-
rına gelmedi.
2 “Ey Rabbimiz! Unutur veya hataya dü şer de bir kusur i şlersek bizi onunla hesaba çekme!” (Bakara 
sûresi, 2/286)148  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Risale-i Nur’dan Parlak F ıkralar ve
 Bir K ısım Güzel Mektuplar
Aziz, s ıdd ık kardeşlerim,
Latîf ve mânidar ve be şaretli iki hâdiseyi beyan ediyorum:
Birincisi : Me’yusâne bir hât ıradan müjdeli bir ihtar:
Bugünlerde hat ırıma geldi ki hayat- ı içtimaiyeye giren hangi şeye temas 
etse, ekseriyetle günahlara mâruz kal ıyor. Her cihette günahlar serbestçe in-
san ı sar ıyorlar. “Bu kadar günahlara kar şı insan ın hususî ibadet ve takvas ı 
nas ıl mukabele edebilir?” diye me’yusâne dü şündüm.
Hayat- ı içtimaiyedeki Risale-i Nur talebelerinin vaziyetlerini tahattur et-
tim. Risale-i Nur şakirtleri hakk ında necatlar ına ve ehl-i saadet olduklar ına 
dair kuvvetli i şaret-i Kur’âniye’yi ve be şaret-i Aleviye’yi ve Gavsiye’yi dü şün-
düm. Kalben dedim ki: “Her biri bin yerden gelen günahlara kar şı bir dille na-
sıl mukabele eder, galebe eder, necat bulur?” diye mütehayyir kald ım. Bu ta-
hayyürüme mukabil ihtar edildi ki:
Risale-i Nur’un hakikî ve sâd ık şakirtlerinin mâbeynlerindeki düs-
tur-u esasiye olan i ştirak-i a’mâl-i uhreviye kanunuyla ve samimî ve sâ-
dık tesânüd s ırrıyla her bir hâlis ve hakikî şakirt, bir dille de ğil, belki kar-
deşleri adedince dilleriyle ibadet edip isti ğfar eder. Bin taraftan hücum 
eden günahlara kar şı, bin dille mukabele eder. İhlâs ve sadâkat ve sün-
net-i seniyyeye mütâbaat ve hizmet derecesine göre o küllî ubûdiyete sa-hip olur. 
Bu büyük kazanc ı elden kaç ırmamak gerektir. Baz ı melâikenin k ırk 
bin dil ile zikrettikleri gibi,
1 hâlis, hakikî, müttakî bir şakirt dahi k ırk bin 
kardeşinin dilleriyle ibadet eder, necata müstehak olur, in şallah.
İkincisi : Eski zamanda, on dört ya şında iken icâzet alman ın alâmeti olan 
üstad taraf ından sar ık sard ırmak, bir cübbe bana giydirmek vaziyetine mâni-
ler bulundu. Ya şımın küçüklü ğüyle, memleketimizde büyük hocalara mahsus 
kisve giymek yak ışmad ığını...
1 Bkz.: et-Taberî, Câmiu’l-beyân  15/156; Ebu’ ş-Şeyh, el-Azame  2/547, 740, 742, 747, 3/868; İbni 
Kesîr, Tefsîru’l-Kur’ân  3/62.
Sâniyen : O zamanda büyük âlimler, bana kar şı üstadl ık vaziyeti de ğil, 
ya rakip veyahut teslimiyet derecesine girdikleri için bana cübbe giydire-cek ve üstadl ık vaziyetini alacak kendilerine güvenenler bulunmad ı. Ve ev-
liya-y ı azîmeden dört-be ş zât ın vefat etmeleri cihetiyle, elli alt ı senedir ica-
zetin zâhir alâmeti olan cübbeyi giymek ve bir üstad ın elini öpmek, üstad-
lığını kabul etmek hakk ımı bugünlerde, yüz senelik bir mesafede Hazreti 
Mevlânâ Zülcenâheyn Hâlid Ziyâeddin kendi cübbesini, o cübbeye sar ılan 
bir sar ık ile, pek garip bir tarzda bana giydirmek için gönderdi ğini baz ı 
emarelerle bana kanaat geldi. Ben de o mübârek yüz ya şında
1(Hâşiye) cüb-
beyi giyiyorum, Cenâb- ı Hakk’a şükrediyorum.
Said Nursî
f
Emin ve Feyzi’nin Isparta’daki karde şlerine Üstadlar ının 
hastal ığı hakk ında bir mektuplar ıdır.
…………
Ramazan- ı Şerif’te beş gün savm- ı visâl içinde g ıda olarak, ekmeksiz mu-
hallebi üç ka şık ve beş-alt ı kaşık da soğuk yoğurttan.. üçüncü gece, yar ım ka-
şık muhallebi ve dördüncü gecesinde iftarda sulu şehriyeden be ş kaşık ve beş 
kaşık sahurda, yine o şehriyeden ve yo ğurttan üç-dört ka şık su say ılmamak 
şart ıyla şehriyeden be ş dirhem, yo ğurt süzülse on dirhem, muhallebi susuz al-
tı-yedi dirhem, be şinci gecede, tanesiz gibi gayet hafif şehriye be ş-alt ı kaşık, 
sahurda alt ı-yedi kaşık pirinç çorbas ı, mecmuu otuz dirhem (96 gram) g ıda ile 
beş gün savm- ı visâli, teravih noksan olarak sâir vazifelerin yap ılmas ı, Risale-i 
Nur şakirtlerini ihata eden inâyetin harikalar ından bir kerametini gördük.
Hem Üstad ımızdan hiç görmedi ğimiz, ikimiz yani Emin, Feyzi, Barla ve 
Isparta Süleyman’lar ı gibi inceden inceye hastal ık hiddetlerini tahrik etmemek 
için ihtiyat edemedi ğimizden, şiddetli hiddetini gördük. Bu hastal ıkta yine 
eser-i rahmettir ki hiç hat ır ve hayâle gelmeyen a şr-ı âhirin gayet mühim 
gecelerinde, Üstad ımızın tam îfâ edemedi ği vazifesi yerinde, bu havalide 
her bir şakirt, kendi hususî çal ışmas ından ba şka, bir saati Üstad ı hesab ı-
na Risale-i Nur’un şakirtlerinin mücâhede-i mâneviyelerine i ştirak ve on-
lar ı hedef edip, onlar ın defter-i a’mâline geçmeye, ayn ı üstad gibi çal ış-
maya ba şlad ılar.
1 (Hâşiye) Risale-i Nur şakirtlerinden ve âhiret hem şirelerimizden Âsiye nam ında bir han ım 
eliyle o mübârek emaneti ald ım.150  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Demek üstad yerinde, onun birkaç saat çal ışmas ına bedel, pek 
çok saatler ayn ı vazifeyi görmeye ba şlad ılar. Hatta Üstad ımız diyordu : 
“Ehemmiyetsizli ğimle beraber Isparta havalisinde karde şlerimizin a’mâl-i 
uhreviyesine bir medar, bir müheyyiç hükmünde benim kusurlu çal ış-
mam kâfi gelmiyordu. Cenâb- ı Hak, rahmetiyle, bu hastal ık vesilesiyle 
bir şahs- ı mânevî ve kuvvetli bir medar olacak bu tedbiri ihsan etti, cüz’-
iyetten külliyete ç ıkard ı.”
Hem bu hastal ık letâifindendir ki Üstad ımızın hiç sesi ç ıkm ıyordu, 
konuşam ıyordu. Hiç beklenilmeden, bir iftar vaktinde bir doktor geldi, 
elini tuttu. Üstad ımız dedi ki : “Ben, hastal ığımı muayene ettirmem, ben 
hekimlere muhtaç de ğilim; hekim, Cenâb- ı Hak’t ır.” Birden canland ı, se-
si ç ıkmaya ba şlad ı. Güya kendisi bir doktor şeklini ald ı. Doktor ise, hasta 
vaziyetine girdi. Doktora ehemmiyetli bir mektup okudu. Doktorun der-dine devâ olacak bir ilâç oldu. Sonra top at ıldı.
Doktora dedi ki
: “Burada iftar et.” Doktor dedi ki : “Bugün kusur et-
mişim, oruç tutamad ım.” demesiyle, çok hayret etti ğimiz Üstad ımızın va-
ziyeti, orucunu bozmu ş bir doktorun t ıp noktas ında hâkimane vaziyetini 
kabul etmedi ği için o vaziyet ona verildi ğini bildik.
Evet, Risale-i Nur’un şahs- ı mânevîsinden gelen şifa duas ı, öyle yüz bin 
doktora mukabil gelir diye biz de tasdik ettik. Bu hastal ığın Leyle-i Kadir’de 
Risale-i Nur’un talebeleri, hususan mâsumlar ın ettikleri şifa dualar ı öyle bir de-
rece harika bir surette tesirini gösterdi ki Üstad ımıza s ıhhat hâlinden daha ileri 
bir surette birden bir vaziyet verildi, Leyle-i Kadir’e lây ık bir tarzda çal ışmaya 
başlad ı. Risale-i Nur şakirtlerinden gelen bu dua-y ı şifa, harika bir mu’cize gi-
bi, bir keramet oldu ğunu biz gözümüzle gördük.
Orada bulunan karde şlerimize birer birer selâm ve arz- ı hürmet eder du-
alar ını isteriz.
Risale-i Nur şakirtlerinden karde şiniz
Emin, Feyzi
f
Bizden bir ay uzakta bulunan Risaletü’n-Nur şâkirtleri, Üstad ımızın has-
tal ığının ayn ı zaman ında hastal ığının vaziyetini rüyada aynen gördükleri gibi, 
Sabri ve Hâf ız Ali’nin tâifeleri de ayn ı vakitte burada, yani Kastamonu’da ol-
duğu gibi hasta olan Üstad ımızın hesab ına daha mühim bir tarzda çal ışmış-
lar. Şöyle ki:PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   151
Sabri’nin mektubunun bir parças ıdır.
Üstad ım efendim,
Rahats ızlığınız an ında oradaki menba- ı Nur’un mücâhedeleri, bir saat 
mesai-i mâneviyelerini hâdim-i Kur’ân hesab ına yapt ıklar ı gibi, bu havali-
de de bu seneye mahsus îfâ edilen mesai-i diniye, tahdîs-i nimet z ımn ında 
zikre vesile oldu ğu fakire bu sene Leyle-i Kadir’den bir gün evvel ihtar edildi 
ki: “Bu sene Leyle-i Kadr’i iki gece yap.” Bendeleri de cemaate şöyle söyle-
dim ki: “Üstad ım (sellemehullah ve âfâhu) baz ı bu gibi mübârek geceleri ba-
zı maksatlara binâen o leyle-i mübârekeyi ihya için bir gece evvel, hatta mâ-
hut geceden bir gece sonra daha ihyaya sa’y ederlerdi. Biz de o ‘isr’e ittiba-an onun hesab ına Leyle-i Kadr’i iki gece yapaca ğız diye niyet ve karar ettik. 
Birinci gecede Evrâd- ı Bahâiye ve Tesbihat ve Sekîne ve Delâil-i Hayrat ve 
Cevşenü’l-Kebîr gibi ders ve virdlerimize çal ıştık. İkinci gece keza; hem nasi-
hat... Demek, ittibâ cihetiyle Üstad ımızın hesab ına yüz cemaatle –tekabbel-
lah– çal ıştırılm ışız. Sonra Isparta, Atabey, İslâmköy, Kuleönü, ve sâire gibi 
mahallelerde de sâir vezâiften mâadâ her gün Kur’ân’ ın cüzlerini taksim sure-
tiyle hatm-i Kur’ân, Üstad hesab ına bütün Ramazan’da ve Âyetü’l-Kürsî ha-
timleri keza... Şu halde, bu seneye mahsus yap ılan ibâdât- ı mâruzalar ın bir 
hikmeti varm ı
ş ki, bilmedi ğimiz halde Kastamonulu karde şlerimiz gibi Üstad 
hesab ına çal ıştırılm ışız. Fîmâba’d, Rabbim uzun ömürler ihsan etsin, muam-
mer, ebedî şifa ve devâ ve inâyetler ihsan buyursun, âmîn...
Talebeniz
Sabri
f
 Namaz tesbihat ının faziletine ait Isparta’ya gönderilen bir mektuptur.
Bu günlerde ince bir mesele kalbime geldi, vaktinde kaleme alamad ım, 
vakit geçtikten sonra o ehemmiyetli hakikate bir i şaret ederiz.
Kardeşlerimizden birisinin namaz tesbihat ında tekâsülüne binâen 
dedim:
“Namazdan sonraki tesbihatlar tarîkat- ı Muhammediye’dir (aleyhissa-
lâtü vesselâm)  ve Velâyet-i Ahmediye’nin (aleyhissalâtü vesselâm)  bir evrâd ıdır. O 
nokta-i nazarda ehemmiyeti büyüktür.” Sonra, bu kelimenin hakikati böyle inki şaf etti:152  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Nas ıl ki risalete ink ılâp eden velâyet-i Ahmediye (aleyhissalâtü vesselâm)  
bütün velâyetlerin fevkindedir. Öyle de o velâyetin tarîkat ı o velâyet-i 
kübrân ın evrâd- ı mahsusas ı olan farz namazlar ın akabindeki tesbihat, o 
derece sâir tarîkatlar ın ve evrâdlar ın fevkindedir. Ve bu s ır dahi şöyle in-
kişaf etti ki :
Nas ıl zikir dairesinde bir mecliste veyahut hatme-i Nak şiye’de bir mescid-
de birbiriyle alâkadar heyet-i mecmuada nuranî bir vaziyet hissediliyor, öyle 
de: Kalbi hü şyar bir zât namazdan sonra 1ِّٰųا َאنَéْ×ُø ..ِّٰųا َאنَéْ×ُø deyip tesbihi 
çekerken, o daire-i zikrin reisi olan Zât- ı Ahmediye (aleyhissalâtü vesselâm) ’ın mü-
vacehesinde tesbih elinde yüz milyon adam tesbih çektiklerini mânen hisse-
der. O azamet ve ulviyetle ِّٰųا َאنَéْ×ُø ..ِّٰųا َאنَéْ×ُø der. Sonra o serzâkirin emr-i 
mânevîsiyle, ona ittibaen 2ِِّٰų ُïْĩَéْĤاَ.. ِِّٰų ُïْĩَéْĤاَ dediği vakit, o halka-y ı zikrin ve 
o geniş dairesi bulunan hatme-i Ahmediye’nin (aleyhissalâtü vesselâm)  dairesinde 
yüz milyon müridlerin ِِّٰų ُïْĩَéْĤاَ.. ِِّٰų ُïْĩَéْĤاَ’ lar ından tezahür eden azametli bir 
hamdi dü şünüp içinde ِِّٰų ُïْĩَéْĤاَ ile iştirak eder ve hâkeza 3
ُóَ×أَכْ ُّٰųاَ.. ُóَ×أَכْ ُّٰųاَ ve 
duadan sonra 4ُّٰųا َّźإِ َįٰĤإِ Ưź ..ُّٰųا َّźإِ َįٰĤإِ Ưź otuz üç defa o tarîkat- ı Ahmediye’nin 
(aleyhissalâtü vesselâm)  halka-y ı zikrinde ve hatme-i kübrâs ında o sâb ık mana ile o 
ihvan- ı tarîkat ı nazara al ıp o halkan ın serzâkiri olan Zât- ı Ahmediye’ye (aleyhis-
salâtü vesselâm)  müteveccih olup
5ِّٰųا لَĳُøرَ َאĺ ْכَĻَĥَĐ َمٍŻَø ِėْĤأَ ُėْĤوَأَ َةٍŻَĀ ِėْĤأَ ُėْĤأَ
der, diye anlad ım ve hissettim ve hayalen gördüm. Demek tesbihat- ı salâtiye-
nin çok ehemmiyeti var.
Said Nursî
f
Hâf ız Ali’nin bu defaki mektubunda çok mübârek ve yüksek duas ı bizi en 
derin ruhumuzdan mesrur edip şükre sevketti. Ve her musibetzedeye ve hüzün 
ve kederlere dü şenlere, mana-y ı işârîsiyle meded-res ve halaskâr ve şifadar
1 Allah’ ı bütün eksikliklerden tenzih ederim.
2 “Bütün hamdler, övgüler Allah’ad ır.”
3 Sadece büyüklükte de ğil hiçbir konuda e şi ve benzeri olmayan, ba şka bir şey Kendisiyle k ıyas bile 
edilemeyecek yegâne büyük, Allah’t ır.
4 “Allah’tan ba şka ilâh yoktur.” (Sâffât sûresi, 37/35 ; Muhammed sûresi, 47/19 )
5 Sana milyonlar salât ve milyonlar selâm olsun Yâ Resûlallah.PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   153
ve medar- ı sürûr olan 1ْرَكَïَĀ َכَĤ َحْóْýَĬ ْħَĤأَ ve 2ًاóْùُĺ ِóْùُđْĤا َďَĨ إِنَّ her musibet-
zedeye bakt ığı gibi, bu geçen hastal ık cihetiyle bize de bakt ığını yaz ıyor.
Evet, Hâf ız Ali (rahmetullâhi aleyh)  o noktay ı tam görmü ş. Ben de tasdîken 
derim ki: E ğer o hastal ık yirmi derece tezâuf etseydi, bizlere kazand ırdığı neti-
ceye nispeten yine ucuz dü şerdi ve rahmet olurdu. Fakat Hâf ız Ali’nin (rahme-
tullâhi aleyh)  üstad ı hakk ında, benim haddimden çok fazla isnad etti ği meziyet 
ve mâsumiyeti, onun mâsum lisan ıyla hakk ımda medih olarak de ğil, belki bir 
nevi dua olarak tasavvur ediyoruz.
Hem Hâf ız Ali’nin, Sava gibi yerler, karyeler ve Isparta birer medrese-i 
nuriye hükmüne geçmesi ve Risale-i Nur’un sâd ık şakirtleri harikulâde olarak 
günden güne yükselmeleri ve tenevvür etmeleri, bizleri, belki Anadolu’yu, belki âlem-i İslâm’ ı mesrur ve müferrah eden bir hakikatli haber telâkki edi-
yoruz.
Âhir f ıkras ında “Muhbir-i Sâd ık’ın haber verdi ği mânevî fütuhat yap-
mak ve zulümat ı dağıtmak zaman ve zemini hemen hemen gelmi ş…” di-
ye f ıkras ına, bütün ruh u can ımızla rahmet-i ilâhiyeden niyaz ve temen-
ni ediyoruz. Fakat biz Risale-i Nur şakirtleri ise, vazifemiz hizmettir; va-
zife-i ilâhiyeye kar ışmamak ve hizmetimizi onun vazifesine bina etmek-
le bir nevi tecrübe yapmamak olmakla beraber, kemiyete de ğil, keyfiyete 
bakmak, hem çoktan beri sukut-u ahlâka ve hayat- ı dünyeviyeyi her ci-
hetle hayat- ı uhreviyeye tercih ettirmeye sevkeden deh şetli esbap alt ın-
da Risale-i Nur’un şimdiye kadar fütuhat ı ve z ınd ıklar ın ve dalâletlerin 
savletlerini k ırmas ı ve yüz binler bîçârelerin imanlar ını kurtarmas ı ve her 
biri yüze ve bine mukabil yüzer ve binler hakikî mümin talebeleri yeti ş-
tirmesi, Muhbir-i Sâd ık’ın ihbar ını aynen tasdik etmi ş ve vukuat ile ispat 
etmiş ve ediyor, in şallah daha edecek. Ve öyle kökle şmiş ki inşallah hiç-
bir kuvvet Anadolu’nun sinesinden onu ç ıkaramaz. Tâ Âhirzaman’da, 
hayat ın geniş dairesinde, as ıl sahipleri, yani Mehdî ve şakirtleri Cenâb- ı 
Hakk’ ın izniyle gelir, o daireyi geni şlettirir ve o tohumlar sümbüllenir. 
Bizler de kabrimizde seyredip Allah’a şükrederiz.
Said Nursî
f
1 “Biz, sana bir rahmet ve nimet olarak göksünü aç ıp genişletmedik mi?” ( İnşirâh sûresi, 94/1)
2 “Gerçekte, her güçlükle beraber bir kolayl ık vard ır.” (İnşirâh sûresi, 94/6)154  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Aziz, s ıdd ık kardeşlerim,
Bu günlerde Rumuzât- ı Semâniye’ye ait iki risaleyi ehemmiyetli talebe-
lere, bir yere gönderdim; yol kapand ı, gitmedi. O iki risaleyi tekrar dikkatle 
mütalâa ettim. Fikren dedim ki: “Bu zevkli, güzel, merakl ı, şirin bir maksada 
giden bu tevafuklu yolda ne için sevkedilmeden perde indi, ba şka yolda sev-
kedildik, çal ıştırıldık?”
Birden ihtar edildi ki: O gaybî esrar ı açacak olan meslekten yüz derece 
daha ehemmiyetli ve k ıymetli ve umumî ihtiyaca medar ve herkes bu zaman-
da ona şiddetle muhtaç ve İslâmiyet’in temel ta şlar ı olan hakâik-i imaniye ha-
zinesine hizmet etmeye ve istifadeye zarar gelecekti. En büyük ve en yüksek maksat olan hakâik-i imaniyeyi, ikinci derecede b ırakacakt ı. Onun için idi.
Sûre-i 
1ِّٰ﴾ųا ُóْāَĬ אءَƯä ﴿إِذَا remzinde, esrar- ı gaybiye gösterildi, birden ka-
pand ı, perde indi.
Hem bu s ır içindir ki o yolda fazla istihdam edilmedik. Yaln ız o meslek-i 
tevafukiyenin tere şşuhat ından Risale-i Nur’un hakkaniyetine bir imza ve ce-
zâletine bir zînet ve huruf-u Kur’âniye’nin intizam ından ve vaziyetlerinden te-
zahür eden bir nevi i’câz ç ıktı. Daha o yolda çal ıştırılmad ık.
f
Rüya hakk ında Isparta’ya gönderilen bir f ıkrad ır.
Aziz, s ıdd ık kardeşlerim,
Bu çok k ıymettar mânevî hediyeyi almazdan üç gün evvel, aynen hediye-
niz Kastamonu’ya gelece ği an ında rüyada görüyorum ki terfi-i makam ve rüt-
be için bizlere bir ferman- ı şâhâne mânevî bir cânipten geliyor, kemâl-i hür-
metle ellerinden tutup bize getiriyordular. Biz bakt ık ki o ferman- ı âli Kur’ân- ı 
Azîmüşşan olarak ç ıktı. O hâlde bu mana kalbe geldi: Demek Kur’ân yüzün-
den Risale-i Nur’un şahs- ı mânevîsi ve biz şakirtleri, bir terfi ve terakki ferma-
nını âlem-i gaybdan alaca ğız.
Şimdi tâbiri ise, o ferman ı temsil eden mâsumlar ın kalemiyle mânevî tef-
sir-i Kur’ân’ ı ald ığımızd ır. Bu rüyan ın şimdiki tâbiri ç ıkmadan bir-iki saat ev-
vel Feyzi ile Emin’in gösterdikleri tâbir dahi hakt ır ve ehemmiyetlidir.
Hem bu medar- ı sürûr ve ferah olan hediye-i nuraniyeyi bir hiss-i kablel-
vuku ile benim ruhum tam hissetmi ş, akla haber vermemi ş idi ki o gelmeden 
1 “Allah’ ın yard ımı geldiği zaman..” (Nasr sûresi, 110/1)PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   155
iki gün evvel, Feyzi ve Emin’in f ıkras ında beyan edilen, rüyay ı gördüğüm ge-
cenin gününde, sabahtan ak şama kadar ve ikinci günü de k ısmen hiç görme-
diğim bir tarzda bir sevinç, bir sürûr hissedip mütemadiyen bir bahaneyle fe-
rah ımı izhar edip, otuz-k ırk defa tebessümle güldüm.
Hem ben ve hem Feyzi, taaccüp ve hayret ettik. Otuz günde1(Hâşiye) bir 
defa gülmeyen, bir günde otuz defa gülmek bizleri hayrette b ırakt ı. Şimdi an-
laşıldı ki o sürûr, o sevinç mezkûr mânevî ferman ı temsil eden mâsumlar ın 
ve ümmîlerin kalemlerinin yaz ılar ı, nesl-i âtînin sahâif-i hayatlar ına, âlem-i 
İslâm’ ın sayfa-y ı mukadderat ına ve ehl-i iman istikbalinin defterlerine ne şr-i 
envâr edeceklerinin ve o mâsumlar ın hâlis ve sâfi amelleri ve hizmetleriyle 
sayfa-y ı a’mâlimizde hasenâtlar ını yaz ıp kaydetmesinin ve Risale-i Nur şakirt-
lerinin mukadderat ını mesûdâne idamesinin haberini veren, o daha gelme-
yen hediyeden geliyordu. Benim, o azîm yekûndan hisseme dü şen binden bir 
cüzü ruhen hissedilmi ş, beni mesrurâne heyecana getirmi ş idi.
Evet, böyle yüzer mâsumlar ın makbul amelleri ve reddedilmez duala-
rı sâir karde şlerimin defterlerine geçmesi misillü, benim gibi bir günahkâr ın 
sayfa-y ı a’mâline dahi girmesi, binler sürûr ve sevinç verir. Böyle karanl ık bir 
zamanda, bu a ğır şerâit alt ında böyle mâsumâne ve kahramanâne çal ışmak 
için, biz, hem o mâsumlar ı ve o ümmîleri ve muallimlerini tebrik, hem peder 
ve validelerini tebrik, hem köylerini tebrik, hem memleketlerini, hem milletle-rini, hem Anadolu’yu tebrik ederiz.
O mübârek mâsumlar ın ve ümmîlerin her birisine birer hususî te şekkür-
nâme ve tebriknâme yazmak elimden gelseydi yazacakt ım.
Said Nursî
f
Emin ve Feyzi’nin Ispartal ı kardeşlerine gönderilmi ş bir f ıkras ıdır.
Isparta’daki karde şlerimize,
Latîf bir rüyan ın kadere ait bir meseleyi, şuhûd derecesinde bize kanaat 
verdiği gibi, o latîf rüyan ın ciddî ikinci parças ı bizlere mânevî bir müjde ve be-
şaret verdi ği cihetle, siz karde şlerimize beyan ediyoruz. Şöyle ki:
1 (Hâşiye) Evet, hiçbir vakit Üstad ımızı bu kadar ne ş’eli görmemi ştik. Sebebini bilmedi ğimiz-
den hayret ediyorduk.
 Emin, Feyzi156  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
İki gün evvel Üstad ımız rüyada görüyor ki: Ben, yani Feyzi ile beraber 
gezmeye ç ıkıyoruz. Giderken, birden ben Üstad ıma söylüyorum ki: “Buradan 
ben ay ının tesbihini toplayaca ğım.” Üstad ım da bak ıyor ki beyaz ipler gibi 
dolaşmış bir şey görüyor. Bu acîb güldürecek sözümden ve ay ıya tesbih is-
nad etmek vaziyetimden çok şiddetli gülerek uyanm ış. Uyand ıktan sonra da 
gülmüş. Akşama kadar hiç görülmemi ş bir tarzda, yirmi otuz defa o hâdise-i 
nevmiyeyi gülerek benimle mülâtefe etti. Münasebet olmayan baz ı şeyler ile 
tâbire çal ıştıksa da tâbire münasebet tutmad ı.
Sonra ikinci gün âdet-i müstemirrede, kendi tecrübesiyle rüya-y ı sâd ıka-
nın k ısmen ayn ı günde, k ısmen ikinci günün ayn ı saatinde, bana benzeyen 
bir dost –ki rüyada Üstad ıma benim suretimde görünmü ş– Üstad ımızın yan ı-
na geldi. Dedi ki: “Ay ının yağını toplayanlardan al ıp ve müezzin ve tesbih ya-
pan bir adam ın tavsiyesiyle mühim bir adama, her sabah hastal ık için yutma-
sını nas ıl görüyorsun?”
Üstad ımız da rüyada güldü ğü gibi aynen öyle gülmü ş. Birden rüya hat ı-
rına gelip bu acîb ve ayn ı ayn ına tâbiri kemâl-i taaccüp ve hayretle kar şılay ıp 
ona demi ş: “Sak ın istimâl etmesin.”
Yirmi Sekizinci Mektub’un rüyaya ait Birinci Risalesi’nin Alt ınc ı Nüktesinde 
rüya-y ı sâd ıka, kader-i ilâhinin her şeyi ihata etti ğine bir hüccet-i kât ıa hük-
münde Üstad ımız binler tecrübeyle gördü ğü gibi, aynen bu vâk ıa dahi bizle-
re şuhûd derecesinde kat’î ispat etti ki hâdisat, vücûda gelmeden evvel mu-
kadderdir, mâlûmdur, muayyendir, kader-i ilâhinin mizan ıyla geliyor diye, bu 
rükn-ü imaniye bize gayet latîf ve kat’î bir numûne oldu.
Hem ayn ı rüyan ın ikinci tabakas ında Üstad ımız görüyor ki Risale-i 
Nur’un heyetine bir ferman geliyor. Birden geldi, o kudsî ferman Kur’ân ç ık-
tı. Bunun tâbiri, ayn ı günün ayn ı tecrübe saatinde, Kur’ân’ ın Hizbü’l-Ekber’i 
ümit edilmedi ği bir vakitte, mâlûm Âsiye Han ım’ ın hânesinde etraf ı tezyin 
edilen Hizbü’l-Ekber’i yüz senelik bir güzel kap içinde, o kab ın, üstünde s ır-
mayla padi şahlar ın mühim fermanlar ında tuğra-y ı şâhâne işlenmiş olduğu-
nu gördük.
Üstad ımız dedi ki: Ferman geldi diye Kur’ân ç ıktı. Şimdi de Kur’ân’ ın 
Hizbü’l-Ekber’i geldi. Üstünde ferman tu ğras ı bulunduğundan, Risale-i Nur’un 
heyetine be şaretli ve medar- ı feyiz ve terakki bir ferman- ı rabbânî hükmüne 
geçeceğini rahmet-i ilâhiyeden bekliyoruz. Bu tâbirden sonra ikinci günü, sizinPARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   157
çok k ıymettar hediyeniz hakikî tâbirini güne ş gibi meydana ç ıkard ı. Orada 
bulunan umum karde şlerimize selâm, arz- ı hürmet eder, dualar ınızı isteriz.
Risale-i Nur talebelerinden ve daimî hizmetçilerinden
Emin, Feyzi
f
Isparta’ya Gönderilen Bir Mektup
Aziz, s ıdd ık kardeşlerim,
Namaz tesbihat ının s ırrına göre, nas ıl ki namazdan sonra tesbih ve zi-
kir ve tehlil ile bir hatme-i muazzama-y ı Muhammediye (aleyhissalâtü vesselâm)  
ve zikir ve tesbih eden ve rû-yi zemin kadar geni ş bir halka-y ı tahmidat- ı 
Ahmediye (aleyhissalâtü vesselâm)  dairesine tasavvuran ve niyeten girmek medar- ı 
füyuzat oldu ğu gibi, ben ve biz de Risale-i Nur’un geni ş daire-i dersinde ve 
halka-y ı envâr ında ders alan ve dua eden ve çal ışan binler mâsum lisanlar ın 
ve mübârek ihtiyarlar ın dualar ına ve a’mâl-i sâlihalar ına hissedar olmak ve 
dualar ına âmîn demek hükmünde olarak, onlarla tayy- ı mekân ederek, ha-
yalen omuz omuza, diz dize bulunmak hayaliyle ve niyetiyle ve tasavvuruyla kendimizi fevkalhad bahtiyar biliyoruz. Hususan âhir ömrümde böyle k ıymet-
tar, mâsum mânevî evlâtlar ı ve yüzer küçük Abdurrahman’lar ı bulmak, be-
nim için dünyada bir cennet hayat ı hükmüne geçiyor.
Geçen Ramazan- ı Şerifte, hastal ığım münasebetiyle, her bir karde şim be-
nim hesab ıma birer saat çal ışmalar ının pek büyük neticesini aynelyakîn ve 
hakkalyakîn gördü ğümden, böyle dualar ı reddedilmez mâsumlar ın ve mübâ-
rek ihtiyarlar ın ve bahtiyar üstadlar ının, benim hesab ıma aras ıra lisanen ve 
kalben dualar ı ve çal ışmalar ı, kalemleriyle yard ımlar ı, benim Risale-i Nur’a 
hizmetimin uhrevî bir netice-i bâkiyesini dünyada dahi bana gösterdi. 
1ĹِĜَא×ْĤا َĳُİ ĹِĜَא×ْĤاَ
Kardeşiniz
Said Nursî
f
1 Kendinden ba şka her şeyin fâni oldu ğu gerçek Bâkî, Allah’t ır.158  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Risale-i Nur’un Küçük ve Masum Şakirtleri
Risale-i Nur’un küçük ve mâsum şâkirtlerinden elli-altm ış talebenin yaz-
dıklar ı nüshalar ı bize göndermi şler, o parçalar ı üç cilt içinde cemettik.
İşte bu mecmuadaki parçalar ı yazanlar ın numûne olarak bir k ısm ı şun-
lard ır:
İsimleri Ya şlar ı
Ömer 15
Mustafa 13Hâf ız Nebi 12
Hicret 15Hüseyin 11Ahmed Zeki 13Ayşe 11
Hâf ız Ahmed 12
Mustafa 14Bekir 9Ali 12Ayşe 11
İşte bu mecmuadaki risaleler, bu mâsum çocuklar ın Risale-i Nur’dan ders 
ald ıklar ı ve yazd ıklar ının bir k ısm ıdır. Onlar ın bu zamanda bu ciddî çal ışmala-
rı gösteriyor ki, Risale-i Nur’da öyle bir mânevî zevk ve cazibedar bir nur var 
ki, mekteplerde çocuklar ı okumaya şevkle sevk etmek için icad ettikleri her 
nevi eğlence ve te şviklere galebe edecek bir lezzet, bir sürûr, bir şevk, Risale-i 
Nur veriyor ki, çocuklar böyle hareket ediyorlar. Hem bu hal gösteriyor ki, Risale-i Nur kökle şiyor. İnşaallah, daha hiçbir şey onu koparamayacak; en-
sâl-i âtiyede devam edecek, gidecek.
Aynen bu mâsum çocuk şâkirtler gibi, Risale-i Nur’un cazibedar dairesi-
ne giren ümmî ihtiyarlar ın dahi k ırk-elli yaşından sonra Risale-i Nur’un hat ırı 
için yaz ıya başlay ıp yazd ıklar ı kırk-elli parça, iki-üç mecmua içinde dercedildi. 
Bu ümmî ihtiyarlar ın ve k ısmen çoban ve efelerin, bu zamanda, bu acîb şerâ-
it içinde, her şeye tercihen Risale-i Nur’a bu surette çal ışmalar ı gösteriyor ki, PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   159
bu zamanda Risale-i Nur’a ekmekten ziyade ihtiyaç var ki, harmanc ılar, çift-
çiler, çobanlar, yörük efeleri, hâcât- ı zaruriyeden ziyade bir hâcât- ı zaruriyeyi, 
Risale-i Nur’un hakâikini görüyorlar.
Bu ciltte az ve sâir alt ı cild-i âhirde mâsumlar ın ve ihtiyar ümmîlerin ya-
zılar ının tashihinde çok zahmet çektim. Vakit müsaade etmiyordu. Hat ırıma 
geldi ve mânen denildi ki: S ıkılma! Bunlar ın yaz ılar ı çabuk okunmad ığından, 
acelecileri yava ş yavaş okumaya mecbur etti ğinden, Risale-i Nur’un g ıda ve 
taam hükmündeki hakikatlerinden hem ak ıl, hem kalb, hem ruh, hem 
nefis, hem his, hisselerini alabilir. Yoksa, yaln ız ak ıl cüz’î bir hisse al ır, 
ötekiler g ıdas ız kalabilirler.
Risale-i Nur, sâir ilimler ve kitaplar gibi okunmamal ı. Çünkü ondaki 
iman- ı tahkikî ilimleri, ba şka ilimlere ve maariflere benzemez. Ak ıldan 
başka çok letâif-i insaniyenin kut ve nurlar ıdır.
Elhâs ıl: Mâsumlar ın ve ümmî ihtiyarlar ın noksan yaz ılar ında iki fayda 
var:
Birincisi : Teennî ve dikkatle okunmaya mecbur etmektir.
İkincisi : O mâsumâne ve hâlisâne ve samimî ve tatl ı dillerinden, dersle-
rinden Risale-i Nur’un şirin ve derin meselelerini lezzetli bir hayretle dinlemek 
ve ders almakt ır.
Said Nursî
f
Isparta’ya Gönderilen Bir F ıkrad ır.
Risale-i Nur, kendi sâd ık ve sebatkâr şakirtlerine kazand ırdığı çok bü-
yük kâr ve kazanç ve pek çok k ıymettar neticeye mukabil fiyat olarak, o şa-
kirtlerden tam ve hâlis bir sadakat ve dâimî ve sars ılmaz bir sebat ister. Evet, 
Risale-i Nur on be ş senede kazan ılan kuvvetli iman- ı tahkikîyi on be ş haf-
tada ve baz ılara on be ş günde kazand ırdığını, yirmi senede, yirmi bin zât 
tecrübeleriyle şehâdet ederler.
Hem, iştirak-i a’mâl-i uhreviye düsturuyla, her bir şakirdine, her bir gün-
de binler hâlis lisanlarla edilen makbul dualar ı.. ve binler ehl-i salâhatin i şle-
dikleri a’mâl-i sâlihan ın misil sevaplar ını kazand ırıp, her bir hakikî sâd ık ve se-
batkâr şakirdini amelce binler adam hükmüne getirdi ğini.. delil, kerametkârâ-
ne ve takdirkârâne İmam Ali’nin (radiyallâhu anh)  üç ihbar ı ve keramet-i gaybiye 160  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
ve Gavs- ı Âzam’daki (kuddise sirruh)  tahsinkârâne ve te şvikkârâne be şareti.. ve 
Kur’ân- ı Mu’cizü’l-Beyan’ ın kuvvetli i şaretiyle o hâlis şakirtler, ehl-i saadet ve 
ashab- ı cennet olacaklar ına müjdesi pek kat’î ispat ederler. Elbette böyle bir 
kazanç, öyle bir fiyat ister.
Madem hakikat budur, Risale-i Nur dairesinin yak ınında bulunan 
ehl-i ilim ve ehl-i tarîkat ve sofî me şrep zâtlar onun cereyan ına girmek 
ve ilim ve tarîkattan gelen eski sermayeleriyle ona kuvvet vermek ve ge-nişlemesine çal ışmak ve şakirtlerini te şvik etmek ve bir buz parças ı olan 
enâniyetini, tam bir havuzu kazanmak için o dairedeki âb- ı hayat havu-
zuna at ıp eritmek gerektir ve elzemdir. Yoksa, Risale-i Nur’a kar şı rakî-
bâne başka bir ç ığır açmakla hem o zarar eder, hem bu müstakim ve me-
tin cadde-i Kur’âniye’ye bilmeyerek zarar verir, z ınd ıkaya bir nevi yard ım 
olur.
Said Nursî
f
Latif bir tevafuka i şaret eden bir f ıkrad ır.
Otuz alt ı yapraktan ibaret ve İmam Ali’nin fevkalâde takdirine mazhar 
olan Otuz İkinci Söz’ün kendi kendine gelen be ş bin yedi yüz on be ş teva-
fuku, Risaletü’n-Nur’un bu havalideki gayet mühim bir talebesi olan Ahmed Nazif’in nüshas ında ç ıkm ıştır. Demek o risalenin hatt- ı hakîkisine rast gelmi ş 
ki, bu harika kerameti göstermi şler.
Hem iki Hüsrev’i Risale-i Nur dairesine ve Bekir S ıdk ı’ya kerametini gös-
terip, iman getiren ve t ılsım- ı kâinat ın üçte birisini halleden, on be ş yaprak-
tan ibaret olan Otuzuncu Söz’üne kahraman Nazif’in nüshas ında tekellüfsüz 
üç bin sekiz yüz otuz be ş tevafuku... Biz, gözümüzle bu keramet-i tevafuk ıye-i 
Nuriyeyi gördük.
1(Hâşiye)
Halil, Hilmi, Salâhaddin, Emin, Feyzi
Said Nursî
f
1 (Hâşiye) Bu risalede elif’lerin mecmuu yüz k ırk dört ç ıkm ış; tam tam ına Said olup müellifinin 
imzas ını gösteriyor.PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   161
Hâf ız Mustafa’n ın Bir F ıkras ıdır.
Aziz Üstad ım,
O cereyan ın hücumu ân ında köyümüzde nahiye müdürü ve daha za-
hiren mühim memurlar bulundu ğu halde, şifahen isimlerimizle ihbar edip 
taharri ettirmek istedikler ihalde, Hazreti Esadullah Ali (kerremallâhu vecheh)  ve 
Gavs- ı Âzam gibi çok mânevi üstadlar ımızın mânevi yard ımlar ıyla akim kal ıp, 
hatta o memurlar ı aleyhimize de ğil, lehimize mânevî darbeleriyle çevirdiler.
1ĹِّÖرَ ِģْąَĘ ْīِĨ َاñٰİ ِِّٰų ُïْĩَéْĤاَ ِėْĤأَ ُėْĤأَ
Mektubu mütalâa ettik. Acîbdir ki, bizim kusurumuzdan ve ufac ık ihtiyat-
sızlığımızdan gelen o tesirsiz cereyan ı haber veriyor gördük. Çünkü “Bir k ısım 
avâm- ı nâs ve bid’alara tâbi bir k ısım ulemâ-y ı zâhir, hakikaten kendilerinin 
pis ve dalâlet batakl ığından giden yollar ında arkada şlık etmeyen ve bir cad-
de-i kübrây ı bulan Risaletü’n-Nur şâkirtlerini zemmediyor.” diye sizden ge-
len o mektup haber veriyordu. Hakikaten öyle oldu. Mektuptan birgün son-ra, merak ı mucip üzerimizde hiçbir tesir kalmad ı.
Talebeniz
Hâf ız Mustafa
f
Emin ve Feyzi’nin Isparta’daki Karde şlerine Yazd ığı Bir F ıkrad ır.
Evet, Isparta’da bulunan karde şlerimizin haber verdikleri bu ehemmiyetli 
hâdise-i taarruziyeye te şebbüs vukuu zaman ında muhaberemiz kesildi ği hal-
de, mütemadiyen her vakit Üstad ımız, ayn ı taarruza mâruz bulunuyoruz gibi 
bizi –yani Feyzi ve Emin’i– ikaz ediyordu: “Dikkat ediniz, dört cihetle bize ta-arruz var. Demir gibi sebat ediniz; bir halt edemezler.” Biz de bak ıyorduk ki, 
bizde bir şey yok, hissetmiyorduk. Hem o gaybî hâdiseyi bertaraf etmek için 
mutâb ık bir mektup bize yazd ırdı; size gönderildi.
Risale-i Nur şâkirtlerinden
Emin, Feyzi
f
1 Allah’a milyonlarca kez hamd olsun ki, bu Rabbimin ihsan ıdır.162  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Hulusi Bey’in Bir F ıkras ıdır.
Lâhika ’nın bu defa irsal buyurulan k ısm ını ald ım. Lehülhamd kudsî va-
zifede istihdam ımız devam ediyor. Hakikaten insan, seyyidinin mütenevvi 
hizmetleri aras ında böyle nurlu ve nuranî hizmette bulundurulmas ını hisse-
dince, zaten ücretini pe şin alan bir köle oldu ğunu da nazar- ı dikkate al ınca, 
bütün zerrat- ı kâinat kadar dil ile hamdetmek istiyor. Yani kalbinde yanan 
“Elhamdülillâh” kandili, her şeyi müsebbih ve hâmid gösteriyor ve güzel bir 
niyetle, o hâmidlerin hamdini ve müsebbihlerin tesbihini ve o şâkirlerin şük-
rünü beraberce seyyidine takdime bir i ştiyak hissediyor.
Nurlu ve kudsî mektuplar ınız yekdiğerini takip ettikçe, hakikaten tahki-
kî iman ın kemâle do ğru seyran etti ği görülüyor. Bu âciz karde şiniz şüphesiz 
bir surette iman ettim ki: Şeriat- ı Garrâ-y ı Ahmediye (aleyhissalâtü vesselâm) ’ın ha-
kâikine, ruhuna nüfuz etmenin en k ısa, en hatars ız, en zevkli tariki, Risalei’n-
Nur’a intisaplad ır.
Evet, bahtiyar odur ve ona derler ki: Risaletü’n-Nur’a intisap etmi ş, bütün 
müminleri kendisine tam hakiki karde ş bilip bu zulmetli as ırda iman- ı tahkikî 
nuruyla cadde-i kübrâ-y ı Ahmediye’yi (aleyhissalâtü vesselâm)  buluyor. Nihâyetsiz 
şekillere, kar ışıklıklara rağmen “Bismillâh” ile aç ılan Risaletü’n-Nur kap ısın-
dan girince, t ıfıl iken “Ümmetî” diyen Şefîini ciddi sevmek, yani sünnet-i se-
niyyesine ittiba eylemenin muaccel mükâfat ı olarak buluyor. Her emri i şler-
ken, bu emri cânib-i Haktan bu ümmete getireni; her nehyi yapmamaya ceb-rederken, bu nehyi taraf- ı İlâhiden bu ümmete getireni dü şüne düşüne –ders-
lerde geçti ği gibi– bütün ömür dakikalar ı ibadet olabilir. Ve o Habib-i Hüda, 
o Şefî-i Rûz-u Cezây ı her işinde numûne etmek azminden mütevellid muhab-
bet, o Habîbin bulundu ğu âleme göçmeyi sevdirecek hale getiriyor ve böyle-
ce 
1اĳُÜĳُĩَÜ أَنْ َģْ×َĜ اĳُÜĳُĨ sırrı tezahür ediyor.
Tezekkür-ü mevt veya rab ıta-y ı mevt
2ٍÙَĭَø َאدَةِ×ِĐ ْīِĨ ٌóْĻَì ٍÙَĐَאø ُóَכُّęَÜ
Elhâs ıl: Ne ararsak, hep Risaletü’n-Nur’da güne ş gibi görünüyor. Risa-
letü’n-Nur şâkirtleri dikkat etseler, daha bu fâni âlemde iken livâü’l-Hamd-i 
Ahmedî (aleyhissalâtü vesselâm)  alt ında bulunduklar ını inâyet-i Hak’la anlarlar.
1 “Ölüm gelip çatmadan evvel, şehevânî ve nefsanî hislerinizi terk etmek suretiyle ölüp, hakikî hayata 
eriniz.” es-Sehâvî, el-Makâs ıdü’l-hasene  s.436; Aliyyülkârî, el-Masnû’  s.198; el-Aclûnî, Keşfü’l-hafâ  
2/384.
2 “Bir saat tefekkür, bir sene ibadet hükmüne geçer.” el-Gazâlî, İhyâu ulûmi’d-dîn  4/423; el-Kurtubî, 
el-Câmi’ li ahkâmi’l-Kur’ân  4/314; Aliyyülkârî, el-Masnû’  s.82.PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   163
Âcizâne fehmedebildi ğim, şu anda kalbime gelen hakikatlere istinaden 
diyeceğim ki: Bu dalâlet ve bid’alar ın ve dinsizli ğin tâun ve vebâdan daha zi-
yade ve daha şiddetli sârî illetlerine kar şı Risaletü’n-Nur’un getirdi ği ve tâlim 
ve tefhim etti ği çok hakikatlerden Sünnet-i Ahmediye’ye (aleyhissalâtü vesselâm)  
temessük dersini en hakikî olarak alan, Risaletü’n-Nur şâkirtleridir. Onlar bu 
temessük ve intisaplar ının, iki kere iki dört eder kat’iyetinde mazhar oldukla-
rı inâyet-i rabbaniye şehâdetiyle, muaccel mükâfatlar ını görüyorlar. Yani, bu-
rada sünneti ile dalâlet ve bid’at ve dinsizlik ate şlerinden kurtaran mensup ol-
duğumuz şeriat ın mübelli ği; burada halâs ve mukavemetle, âhir hayat ımızda 
iman ile, ha şr-i ekberde şefaatiyle in şallah ebedî sevindirecektir diyorlar diye 
biliyorlar. 1ĹِّÖرَ ِģْąَĘ ْīِĨ َاñٰİ ِِّٰų ُïْĩَéْĤاَ
Mademki böyle olmu ştur; o halde şüphesiz Risaletü’n-Nur’un inti şarında-
ki maksat, şu zaman ın insanlar ına tahkikî iman ı ders vermek, mütehayyirle-
rini kurtarmak, müteharrîlerini takviye ve tarsin etmek, z ınd ıka ve ehl-i ilhad ı 
iskât ve ilzam etmektir. Amma fitne ate şleri âfet halini alan bu zamanda, cam 
ile elmas ın beraber sat ıldığı bir çarşıda bu mübârek Nur’lar ı, yani şan ında َّאĬإِ 
2نَĳُčِĘَאéَĤ ُįَĤ َّאĬوَإِ َóِّכْñĤا َאĭْĤَّõَĬ ُīْéَĬ buyurulan Kur’ân- ı Mu’cizü’l-Beyan’ ın hakikî 
tefsirleri olan Risaletü’n-Nur’un hakaretten s ıyaneti için, hem 3َّرَتْĳَĭَÜ ًّاóِø sırr- ı 
tenvirini Rahîm ve Kerîm Rabbimiz irade ve takdir buyurmu ş.
Risale-i Nur şâkirtlerinden
Hulûsi
f
Halil İbrahim’in Risale-i Nur’a Hitâben Yazd ığı Bir F ıkrad ır.
ِÙَّĺرِĳُّĭĤا ِÙَĤَאøِّóĤا ĵَĥَĐ ِِّٰų ُïْĩَéْĤاَ Şümûs-u Kur’ân’ ın envârlar ından in’ikâs eden 
ecrâm- ı ulviye, seyyarat ve sevâbit-i kevkebiye ve ezhâr- ı müzeyyene-i rav-
za-y ı safâiye ve hakâik-â şina ile memlû dürr-i meknune ِÙَّĻِĥْĝَđْĤا ِģَئِźَّïĤِאÖ ُïَّĺَËُĩْĤاَ 
ِÙَّĻِĩĻِĥْùَّÝĤوَا olan Risale-i Nuriye, esrar- ı kitabullah, âlemi ziyaland ırdı ve inşallah
daimî ziyaland ıracakt ır. Ve öyle bir şaheserdir ki, Selef-i Sâlihîn’in eserlerinin 
sonunda gelmekle hepsinden ileridedir. Öyle mebzul bir feyz var ki, en zul-metli kalbleri dahi nur-u iman ile nurland ırır. Ve öyle bir mârifet-i ilâhiyeyi 
serd ve beyan eyler ki, körlere bile gösterdi.
1 Allah’a hamdolsun; bu Rabbimin ihsan ıdır.
2 “Hiç şüphe yok ki o zikri, Kur’ân’ ı biz indirdik, onu koruyacak olan da biziz.” ( Hicr sûresi, 15/9)
3 Gizli olarak nurlan ır. (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509)164  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
O, benim gözümün nuru, kalbimin sürûru, gönlümün bülbülü, ruhumun 
gıdas ı, letâifimin incilâs ı, can ımın can ı... Ben onun her bir hakikatine bin can 
versem, in şallah bir cana mukabil bâkide bin can alaca ğım. O, benim kabirde 
enîsim.. berzahta refîkim.. ve mizanda âmâlim.. S ırat’ta Burak’ ım.. cennette 
yoldaşım... Ben onun hakk ında nas ıl tarif edebilirim?
Yirmi Sekizinci Mektup’ta serd edilen
1 ٍïَّĩَéُĩِÖ ĹِÝَĤَאĝَĨ ُÛْèَïَĨ ْīٰכِĤوَ      ĹِÝَĤَאĝَĩِÖ ًاïَّĩَéُĨ ُÛْèَïَĨ َאĨوَ
fehvas ınca ben de derim:
رِĳُّĭĤا ِÙَĤَאøِóِÖ ĹِÝَĤَאĝَĨ ُÛْèَïَĨ ْīכِĤوَ     ĹِÝَĤَאĝَĩِÖ رِĳُّĭĤا َÙَĤَאøرِ ُÛْèَïَĨ َאĨوَ
Hem ne haddime dü şmüş ki, o men şur-u Kur’ân’dan bahsedeyim! Olsa, 
olabilse bu fakir, ondan isti şfa (َאءْęْýِÝْøاِ )ve istişfa’ (َאعْęْýِÝْøاِ )ve istifâza edebi-
lir. Şöyle ki 2َاهْĳَì دَادِي įَĬ دَادْ Ĺِİاĳَì įَĬ ْóاَכَ kaidesince r ızâ-y ı Bârî’nin kendisin-
den hoşnud ve raz ı olmas ını isteriz. Ve onun nuruyla dünyada bütün âlem-i 
İslâm’ ın nurlanmas ını isteriz. Ve talebelerinin dünyada birer arslan ve âhirette 
birer sultan olmas ını ve livâü’l-hamd sanca ğının alt ında, önünde Üstad ımızla, 
bütün talebeleriyle varmak isteriz.
Elhâs ıl: İstemesini bilmedi ğim için maddî ve mânevi bütün r ızık ve ihti-
yaçlar ımızın verilmesini, Üstad ımın istemesini isteriz. Orada karde şlerimizin, 
başta Üstad ımız olarak, cümlesine ayr ı ayr ı selâmlarla s ıhhat ve afiyette ber-
devam olmas ını isteriz.3(Hâşiye)
4ĹِĜَא×ْĤا َĳُİ ĹِĜَא×ْĤاَ
Talebeniz
Halil İbrahim
f
1 “Ben sözlerimle Muhammed’i (aleyhissalâtü vesselâm)  övmüş olmad ım; asl ında sözlerimi Muhammed 
(aleyhissalâtü vesselâm) ’la övmüş ve güzelle ştirmiş oldum.” Hassân İbni Sâbit’in sözü olarak; İbnü’l-Esîr, el-
Meselü’s-sâir  2/357; el-Kalka şendî, Subhu’l-a’ şâ 2/321; İmâm Rabbânî, el-Mektûbât  1/58 (44.Mektup)
2 Eğer vermek istemeseydi, istemek vermezdi.
3 (Hâşiye) Risale-i Nur’un mühim erkân ından bulunan ve bu ayn ı hakikat olan mektubunu biz-
lere gönderen Halil İbrahim karde şimizin sözlerini âciz lisan ım söylemeye ve ât ıl kalemim 
yazmaya muktedir de ğilse de, her hususta bu mübârek karde şimizin fikrine bütün ruh u 
can ımla iştirak ediyorum. Hem kalbime bak ıyorum, bu mektubu yazarken lisan ıma tercü-
man olamayan kalbim de aynen bu medhe mânen i ştirak edip, beraber o karde şimle söy-
ler gibi hissedip telezzüz ederim. E ğer söyleyebilseydim, ben de böyle söylerdim. 
Feyzi
4 Kendinden ba şka her şeyin fâni oldu ğu gerçek Bâkî, Allah’t ır.PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   165
1ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
Aziz, s ıdd ık kardeşlerim,
Bu yeni hâdise-i taarruziyeden müteessir olmay ınız. Çünkü müker-
rer tecrübelerle Risale-i Nur inâyet alt ındad ır. Hiçbir tâife, şimdiye ka-
dar böyle ehemmiyetli hizmette bizler kadar az me şakkatle kurtulan ol-
mam ış.
Hem geçen Ramazan’daki hastal ığım ve Eski şehir’deki musibetimiz gibi 
çok vâk ıalarla, zâhirî s ıkıntılı, meşakkatli hâlât alt ında Risale-i Nur’un fayda-
sına olarak inki şâfât ı ve daha tesirli fütuhât ı görülmü ş. İnşaallah, bu s ıkıntılı 
hâdise dahi, münaf ıklar ın aks-i maksuduyla, Risale-i Nur’un fütuhat ını başka 
bir mecrâda teshile vesile olur.
Beşinci Şuâ, yirmi be ş sene evvel mesâili yaz ılan, yaln ız bir-iki sayfa tat-
bikat ilâve edilip Şuâlar’a giren Be şinci Şuâ ellerine geçmesi ehemmiyetlidir. 
Fakat bunda da bir hikmet var. Belki onlara, kendi mesleklerini bildirmek ve cehenneme gidenin mahiyetini bilmek için fevkalâde iktidar haricinde bir ka-zâ-y ı ilâhidir, diye Cenâb- ı Hakk’ ın hikmetine ve inâyetine ve h ıfzına itimad 
edip merak etmeyiniz.
Hem siz, hem onlar bilsinler ki sadaka belây ı defettiği gibi2, Risale-i 
Nur Anadolu’dan, hususan Isparta, Kastamonu’dan âfât- ı semâviye ve 
arziyenin def ve ref’ine vesiledir.  Evet, Sabri’nin
 ĵَĥَĐ َتْĳَÝْøوَا ُóْĨَْŶا َĹِąُĜوَ אءُƯĩْĤا َăĻِĔوَ ĹِđِĥْĜأَ אءُƯĩَø َאĺوَ אءَكِƯĨ ĹِđَĥْÖا أَرْضُ אƯĺ َģĻِĜوَ
3َīĻِĩِĤَّאčĤا ْمِĳَĝْĥِĤ ًاïْđُÖ َģĻِĜوَ دِيِّĳُåْĤا
âyetinden istihraç etti ği mana, hakt ır ve mutâb ıktır.
Evet, Risale-i Nur, sefine-i Nuh gibi Anadolu’yu Cebel-i Cûdî hük-
müne getirip, küre-i arz ın yang ınından ve tufan ından kurtulmas ına bir 
sebeptir. Çünkü zaaf- ı imandan gelen tu ğyan, ekseri musibet-i âmmeyi 
celbettiği gibi, iman ı fevkalâde kuvvetlendiren Risale-i Nur, o musibet-i
1 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla.
2 Bkz.: Hatîb el-Ba ğdâdî, Târîhu Ba ğdâd 8/207; el-Münâvî, Feyzu’l-kadîr  4/236; el-Aclûnî, Keşfü’l-
hafâ 2/30.
3 “(Kâfirler bo ğulduktan sonra yerle gö ğe:) ‘Ey yeryüzü! Vazifen bitti; suyunu yut. Ey semâ! İhtiyaç 
kalmad ı; yağmuru kes’ diye emir buyuruldu. Su çekildi, i ş bitirildi ve gemi Cudi üzerinde yerle şti ve 
‘Kahrolsun o zâlimler!’ denildi.” ( Hûd sûresi, 11/44)166  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
âmmeyi dairesinin haricine b ırakmaya rahmet-i ilâhiye taraf ından vesi-
le oldu.
Bu ehl-i dünya, bu Anadolu halk ı Risale-i Nur’a girmeseler de ili şme-
sinler. E ğer ilişseler, yak ında bekleyen yang ınlar, tufanlar, zelzeleler ve 
tâunlar ın istilâs ına uğrayacaklar ını düşünsünler, ak ıllar ını başlar ına al-
sınlar. Madem biz onlar ın dünyalar ına kar ışmıyoruz, onlar ın da lüzum-
suz bir hâlde bu derece âhiretimize kar ışmalar ında onlara felâket getir-
mek ihtimali kavîdir.
İşte bu sekiz ayd ır, hususan ve heyecan veren bu hâdisenizle beraber; 
şimdi yan ımdaki Feyzi ile Emin ve bütün bana temas eden dostlar şahittirler 
ki bu sekiz ay zarf ında birtek defa ne Harb-i Umumîyi, ne siyaseti sormam ı-
şım. Ve odamdan i şitilen radyoyu da üç senedir dinlemedim. Hâlbuki benim, 
binler adam kadar dünyaya bakmak münasebet var. Demek bize ili şen, doğ-
rudan do ğruya imana tecavüz eder. Onlar ı Cenâb- ı Hakk’a havale ediyoruz.
Hem ehl-i siyasete hiç münasebetimiz olmad ığı hâlde, kat’î bilsinler ki 
bu memlekette, bu as ırda, milleti anar şilikten, tereddî ve tedennî-i mutlaka-
dan kurtaracak yegâne çâresi, Risale-i Nur’un esasat ıdır. Bu hâdisede s ıkıntı 
çeken mâsumlar ve üstadlar ı bilsinler ki a ğır şerâit alt ında bir saat nöbet, bir 
sene ibadet ve hakikî tefekkür-ü imaniye ile bir saati, bir sene tâat hükmüne geçtiği gibi, inşallah onlar ın s ıkıntılar ı da öyle sevaba medar olur. Onlar da, 
merak ve teessürle de ğil, ferah ve sürûrla kar şılamal ı. Fakat Hazreti Ali’nin 
(ra-
diyallâhu anh)  iki defa  2َّرَتْĳَĭَÜ ًّاóِø ، 1ًÙَĬَאĻَÖ ًّاóِø demesine binâen, biz her vakit tam 
ihtiyat ve tam sak ınmak vaziyetini muhafaza etmekle mükellefiz.
Risale-i Nur’un mensuplar ı, şuur ve ihtiyârlar ı haricinde birbiriyle müna-
sebettar, birbirinin hâdiseleriyle alâkadar oldu ğuna bir delil de bugünlerde ol-
du. Şöyle ki:
Oradaki hâdisenin vukuundan bugüne kadar, buradaki muhtelif tabaka-
lardaki talebelerin vaziyetleri ehemmiyetli bir hâdise yüzünden de ğişmiş gibi 
çekinmek ve münaf ıklar ın nazar ını kendilerine ve bizlere celbetmemek için bir 
tevakkuf devresi geçti. Ben de hayret ediyordum.
Hem, Nazif gibi bir kaç zât ın rüyalar ının tâbirleri, sizin hâdiseniz oldu ğu-
nu anlad ık.
1 “Gizli ayn ı zamanda aç ık” (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509)
2 Gizli olarak nurlan ır. (Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.509)PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   167
Umum karde şlerimize birer birer ve bilhassa musibetzedelere selâm ve 
dua ediyoruz. Cenâb- ı Hak onlar ı çabuk kurtar ıp1(Hâşiye) vazifelerinin ba şına 
göndersin, âmîn...
Kardeşiniz
Said Nursî
f
Risale-i Nur’un Mühim Bir Rüknü Olan Hâf ız Ali’nin 
(rahmetullâhi aleyh)  Bir F ıkras ıdır.
Aziz Üstad ım efendim,
“Bu acîb zaman ın en büyük tehlikesi, hadis-i şerifle sabit olan âhir-
zamanda çok ehl-i sefâhet ve gaflet dünyadan imans ız ç ıkmak yaras ını li-
san- ı Kur’ân- ı Mu’cizü’l-Beyan’la, kabre, iman ile girmek ilâc ıyla tedavi eden 
Risaletü’n-Nur şâkirtlerine bir hüccet-i kat ıa bahşeden Risaletü’n-Nur’a hiz-
met, acaba âciz insanlar ın cüz’î ve fazl- ı ilâhî ile hizmetleri nas ıl mukabele 
eder; belki her iki cihetle bir fazl- ı ilâhidir” beyan buyurulduktan sonra, nas ıl 
gecenin zulümat ında yanan bir nur ve bir ziya lisan- ı hâl-i şevkiyle bütün ruh 
sahiplerini, hatta en küçük pervaneleri dahi zulümattan nura ça ğırıp ç ıkard ı-
ğı gibi, Risaletü’n-Nur dahi lisan- ı hâl ve kal ile şeriat k ılıcıyla mânen idam ol-
mam ış ve zulümatta bo ğulup ölmemi ş ehl-i ilim ve ehl-i tarikat ı dâvet etmesi, 
onun Rahîm ismine mazhariyeti şe’nindendir.
İki hât ıradan  birincisi : İhtiyare han ımlar hakk ında ve her zamanda nü-
fuzunu ve kat’î tesirini gördü ğümüz hadis-i şerifin beyan buyurulmas ı, bizle-
ri ve çok alakadar kad ınlar ı sevindirdi. Cenâb- ı Hak, sizden ebeden raz ı ol-
sun, âmîn...
İkinci  hât ıra: Gaflet sâikas ıyla veya gözsüz, el yard ımıyla, baz ılar ın el-
mas yerine cam parças ı ald ığı gibi, saadet-i ebediye dükkân ı olan Risaletü’n-
Nur’dan saadet-i dünyeviye aramaya gelenleri ikaz ve ir şad f ıkralar ınız, gece-
gündüz yol gözleyen umum Risaletü’n-Nur şâkirtlerini mesrur eyledi.
Talebeniz
Hâf ız Ali (rahmetullâhi aleyh)
f
1 (Hâşiye) Bu dua harika bir surette kabul oldu, pek çabuk kurtuldular.168  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Mustafa’lar, Küçük Ali, mübârek ve münevver karde şler! 
Mektubunuz Büyük Ali’nin mektubu gibi acîb bir hakikati ifade eder. O 
hakikat, Risale-i Nur hakk ında hakt ır. Fakat benim haddim de ğil ki o hudu-
da gireyim.
Evet, 1َģĻَائِóْøإِ ĹِĭَÖ َאءِĻِ×ْĬَÉכَ ĹِÝَّĨأُ َאءُĩَĥُĐ fermân etmi ş. Gavs- ı Âzam Şâh- ı 
Geylânî, İmam Gazâlî, İmam Rabânî gibi hem şahsen, hem vazifeten büyük 
ve harika zâtlar, bu hadisi, k ıymettar ir şâdatlar ıyla ve eserleriyle fiilen tasdik 
etmişler. O zamanlar bir cihette ferdiyet zaman ı olduğundan, hikmet-i rabbâ-
niye onlar gibi feridleri ve kudsî dâhileri ümmetin imdad ına göndermi ş.
Şimdi ise, ayn ı vazifeye, fakat mü şkülâtl ı ve dehşetli şerâit içinde, bir 
şahs- ı mânevî hükmünde bulunan Risaletü’n-Nur’u ve s ırr- ı tesânüd ile bir 
ferd-i ferid manas ında olan şakirtlerini bu cemaat zaman ında o mühim vazi-
feye koşturmuş. Bu s ırra binâen, benim gibi bir neferin a ğırlaşmış müşiriyet 
makam ında ancak bir dümdarl ık vazifesi var.
Said Nursî
f
Evet, bu asr ın ehemmiyetli ve mânevî ve ilmî bir mür şidi olan 
Risaletü’n-Nur’un heyet-i mecmuas ı, sâir şahsî büyük mür şidler gibi ken-
dine muvâf ık ve hakikat-i ilmiyeye münasip olarak, birkaç nevide ve bil-
hassa hakâik-i imaniyenin izhar ında, inti şarında azîm kerametleri oldu-
ğu gibi, üç keramet-i zâhiresi bulunan “Mu’cizât- ı Ahmediye”, “Onuncu 
Söz” ve “Yirmi Dokuzuncu Söz” ve “Âyetü’l-Kübrâ” gibi çok risaleleri dahi her biri kendine mahsus kerametleri bulundu ğunu çok emâreler ve 
vâk ıalar bana kat’î bir kanaat vermi ş. Hatta sekeratta bulunan talebele-
rine iman ını kurtarmak için bir mür şid gibi yeti ştiğine, müteaddit vâk ıa-
lar şüphe b ırakm ıyor.
“Bir saat tefekkür, bir sene ibadet-i nâfile hükmünde...”2 Bir misali, Nurun 
Hizb-i Ekberi’dir diye mü şâhede ettim ve kanaat getirdim.
f
1 “Ümmetimin alimleri, İsrailoğullar ının peygamberleri gibidir.” (el-Münâvî, Feyzu’l-kadîr  4/384; Aliy-
yülkârî, el-Masnû’  s.123; el-Aclûnî, Keşfü’l-hafâ  2/83)
2 el-Gazâlî, İhyâu ulûmi’d-dîn  4/423; el-Kurtubî, el-Câmi’ li ahkâmi’l-Kur’ân  4/314; Aliyyülkârî, el-
Masnû’  s.82.PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   169
Bir suâle cevap olarak yazd ığım bir f ıkray ı, size 
de faydas ı olur ihtimaliyle beyan ediyorum
Şöyle ki:
Evliya divanlar ını ve ulemân ın kitaplar ını çok mütalâa eden bir k ısım zât-
lar taraflar ından soruldu: “Risaletü’n-Nur’un verdi ği zevk ve şevk ve iman ve 
iz’ân onlardan çok kuvvetli olmas ının sebebi nedir?”
Elcevap Elcevap : Eski mübârek zâtlar ın ekseri divanlar ı ve ulemân ın bir k ısım 
risaleleri iman ın ve mârifetin neticelerinden ve meyvelerinden ve feyizlerin-
den bahsederler. Onlar ın zamanlar ında iman ın esasat ına ve köklerine hücum 
yoktu ve erkân- ı iman sars ılm ıyordu. Şimdi ise köklerine ve erkân ına şiddet-
li ve cemaatli bir surette taarruz var. O divanlar ve risalelerin ço ğu has mü-
minlere ve fertlere hitap ederler; bu zaman ın dehşetli taarruzunu defedemi-
yorlar.
Risaletü’n-Nur ise, Kur’ân’ ın bir mânevî mu’cizesi olarak iman ın esasa-
tını kurtar ıyor ve mevcut imandan istifade cihetine de ğil, belki çok deliller ve 
parlak burhanlarla iman ın isbat ına ve tahkikine ve muhafazas ına ve şübehat-
tan kurtarmas ına hizmet etti ğinden, herkese bu zamanda ekmek gibi, ilâç gibi 
lüzumu var oldu ğunu dikkatle bakanlar hükmediyorlar.
O divanlar derler ki: “Velî ol, gör; makamata ç ık, bak, nurlar ı, feyizle-
ri al.”
Risaletü’n-Nur ise der: “Her kim olursan ol; bak, gör. Yaln ız gözünü aç, 
hakikati mü şâhede et, saadet-i ebediyenin anahtar ı olan iman ını kurtar.”
Hem Risaletü’n-Nur, en evvel tercüman ının nefsini iknaa çal ışır, sonra 
başkalara bakar. Elbette nefs-i emmaresini tam ikna eden ve vesvesesini ta-
mamen izale eden bir ders, gayet kuvvetli ve hâlistir ki bu zamanda cemaat şekline girmi ş dehşetli bir şahs- ı mânevî-i dalâlet kar şısında tek ba şıyla gâli-
bâne mukabele eder.
Hem Risaletü’n-Nur, sâir ulemân ın eserleri gibi, yaln ız akl ın ayağı ve naza-
rıyla ders vermez; ve evliya misillü yaln ız kalbin ke şif ve zevkiyle hareket etmi-
yor. Belki ak ıl ve kalbin ittihad ve imtizac ı ve ruh ve sâir letâifin teâvünü aya-
ğıyla hareket ederek evc-i âlâya uçar. Taarruz eden felsefenin de ğil ayağı, belki 
gözü yetişmediği yerlere ç ıkar, hakâik-i imaniyeyi kör gözüne de gösterir.
Said Nursî
f170  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Mânevî bir ihtar ile bir-iki ince meseleyi yaz ıyorum
Birincisi : Geçen sene Ramazan- ı Şerifte, Ehl-i Sünnet’in selâmet ve ne-
cat ı için edilen pek çok dualar ın şimdilik âşikâre kabulleri görünmemesine 
hususî iki sebep ihtar edildi.
Birinci sebep : Bu asr ın acîb hâssas ındand ır ki: Elmas ı elmas bildi ği hâl-
de, cam ı ona tercih eder. Bu as ırdaki ehl-i İman’ ın fevkalâde safderunlu-
ğu ve deh şetli cânileri de âlicenâbâne affetmesi; ve birtek haseneyi, bin-
ler seyyiât ı işleyen ve binler mânevî ve maddî hukuk-u ibâd ı mahveden 
adamdan görse, ona bir nevi taraftar ç ıkmas ıdır. Bu suretle, ekall-i kalîl 
olan ehl-i dalâlet ve tu ğyan, safdil taraftarla ekseriyet te şkil ederek, ek-
seriyetin hatas ına terettüp eden musibet-i âmmenin devam ına ve idame-
sine, belki te şdidine kader-i ilâhiyeye fetva verirler; “Biz buna müsteha-
kız.” derler.
Evet, elmas ı bildiği (âhiret ve iman gibi) hâlde, yaln ız zaruret-i kat’iye su-
retinde şişeyi (dünya ve mal gibi) ona tercih etmek ruhsat- ı şer’iye var. Yoksa, 
küçük bir ihtiyaçla veya heves ile veya tamâh ve hafif bir korkuyla tercih edil-se, eblehâne bir cehalet ve hasârettir, tokata müstehak eder.
Hem âlicenâbâne affetmek ise, yaln ız kendine kar şı cinâyetini affe-
debilir. Kendi hakk ından vazgeçse hakk ı var; yoksa ba şkalar ının huku-
kunu çiğneyen cânilere afüvkârâne bakmaya hakk ı yoktur, zulme şerik 
olur.
İkinci sebep : Yazmaya izin olmad ığından yaz ılmad ı.
İkinci Mesele : Kardeşlerim, Eski şehir Hapishânesi’nde, Âhirzaman’ ın 
hâdisat ı hakk ında gelen rivayetlerin1 te’villeri mutâb ık ve doğru ç ıktıklar ı hâl-
de, ehl-i ilim ve ehl-i iman onlar ı bilmemelerinin ve görmemelerinin s ırrını ve 
hikmetini beyan etmek niyetiyle ba şlad ım. Bir-iki sayfa yazd ım; perde kapan-
dı, geri kald ı.
Bu beş senede, be ş-alt ı defa ayn ı meseleye müteveccih olup muvaffak 
olam ıyordum. Yaln ız o meselenin teferruat ından bana ait bir hâdiseyi beyan 
etmek ihtar edildi. Şöyle ki:
Hürriyetin bidayetinde, Risale-i Nur’dan çok evvel, kuvvetli bir ümit ve 
itikat ile ehl-i iman ın me’yusiyetlerini izale için, “ İstikbalde bir ışık var; bir nur 
1 Bkz.: Şuâlar, Be şinci Şuâ.PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   171
görüyorum.” diye müjdeler veriyordum. Hatta, Hürriyetten evvel de talebele-
rime beşaret ederdim. “Tarihçe-i Hayat” ımda merhum Abdurrahman’ ın yaz-
dığı gibi, “Sünûhât” misillü risalelerde dahi “Ben bir ışık görüyorum” diye, 
dehşetli hâdisâta kar şı o ümitle dayan ıp mukabele ederdim. Ben de herkes 
gibi o ışığı siyaset âleminde ve hayat- ı içtimaiye-i İslâmiye’de ve çok geni ş bir 
dairede tasavvur ederdim. Hâlbuki, hâdisât- ı âlem beni o gaybî ihbarda ve 
beşarette bir derece tekzip edip ümidimi k ırard ı.
Birden bir ihtar- ı gaybî ile kat’î kanaat verecek bir surette kalbime geldi. 
Denildi ki:
“Ciddî bir alâka ile senin eskiden beri tekrar etti ğin ‘Bir ışık var, bir 
nur görece ğiz.’ diye müjdelerin te’vili ve tefsiri ve tâbiri, sizin hakk ınız-
da belki iman cihetiyle, âlem-i İslâm hakk ında dahi en ehemmiyetlisi 
Risale-i Nur’dur. Bu ışıktır, seni şiddetle alâkadar etmi şti. Ve bu nurdur ki 
eskide de tahayyül ve tahminin ile geni ş dairede, belki siyaset âleminde 
gelecek mesûdâne ve dindarâne hâletlerin ve vaziyetlerin mukaddimesi ve müjdecisi iken, bu muaccel ışığı o müeccel saadet tasavvur ederek es-
ki zamanda siyaset kap ısıyla onu ar ıyordun.
“Evet, otuz sene evvel bir hiss-i kablelvukuyla hissettin. Fakat nas ıl 
kırm ızı bir perdeyle siyah bir yere bak ılsa karay ı kırm ızı görür. Sen dahi 
doğru gördün, fakat yanl ış tatbik ettin. Siyaset cazibesi seni aldatt ı.”
S. N.
f
Emin ile Feyzi’nin Üstadlar ının garip vaziyetine ve Risale-i Nur’un acîb 
ehemmiyetine delâlet eden bir suâlleri ve Üstadlar ının
 onlara ve emsallerine verdi ği bir cevapt ır.
SuâlSuâl : “Âlem-i İslâm ın mukadderat ıyla ciddî alakadar olan bu Cihan 
Harbinin deh şetli zamanlar ında elli gün kadar ( şimdi yedi sene-
den geçti; ayn ı hal devam ediyor. Hem ne soruyor ve ne de merak 
eder) her gün hizmetinizde bulunan bizlerden bir defac ık sormad ınız. 
Acaba bu büyük hâdiseden daha büyük di ğer bir hakikat mi hükme-
diyor ki, bunu ehemmiyetten ıskat ediyor? Yahut onunla me şgul ol-
man ın bir zarar ı m ı var?” diye Üstad ımızdan sorduk. O da:
Elcevap Elcevap : Diyor ki: Evet, bu Cihan Harbinden daha büyük bir hakikat 
ve daha âzam bir hâdise hükmetti ği için, şu Cihan Harbi ona nisbeten çok 172  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
ehemmiyetsiz dü şüyor. Çünkü bu Cihan Harbinde iki hükûmet küre-i ar-
zın hâkimiyeti için mürafaa ve muhakeme dâvâs ında bulunmalar ı içinde iki 
muazzam dinin musalâha ve sulh mahkemesine bar ışmak dâvâs ı aç ılarak ve 
dinsizliğin dehşetli cereyan ı da semâvî dinlerle mücâhede-i azîmesi ba şlad ı-
ğı hengâmda, nev-i be şerin sosyalist tabakas ıyla burjuvalar tâifesinin mahke-
me-i kübrâlar ında aç ılan dâvâlar ından çok mühim öyle bir dâvâ aç ılm ış ve 
öyle muazzam bir hakikat meydana ç ıkm ış ki, o dâvân ın tek bir adama isabet 
eden miktar ı bu Cihan Harbinden daha büyüktür. İşte o dâvâ da budur ki:
Şu zamanda her bir mümin için, belki herkes için küre-i arz kadar bir bâkî 
tarla ve o tarla ba ştan başa bahçeler ve kas ırlarla müzeyyen ebedî bir mülk al-
mak veya o mülkü kaybetmek dâvâs ı aç ılm ış. Demek her birtek adam ın başı-
na öyle bir dâvâ aç ılm ış ki, eğer İngiliz, Alman kadar serveti ve kuvveti olsa ve 
akl ı da varsa, yaln ız o dâvây ı kazanmak için bütününü sarf edecek. Elbette bu 
dâvây ı kazanmadan evvel ba şka şeylere ehemmiyet veren, divanedir. Hatta 
o dâvâ o derece tehlikeye dü şmüş ki, bir ehl-i ke şfin müşâhedesiyle, bir yer-
de ecel elinden terhis tezkeresini alan k ırk adamdan bir adam kazanabilmi ş, 
otuz dokuzu kaybetmi ş.
İşte bu ehemmiyetli, azîm dâvây ı kazand ıracak ve yirmi seneden beri 
tecrübeler ile ondan sekizine o dâvây ı kazand ıran bir dâvâ vekili bulunsa, el-
bette akl ı başında her adam, o dâvây ı kazand ıran öyle bir dâvâ vekilini va-
zifeye sevk edecek olan bir hizmete her hâdisenin fevkinde ehemmiyet ver-meye mükelleftir. İşte o dâvâ vekilinin bu as ırda birisi, belki birincisi Kur’ân- ı 
Mu’cizü’l-Beyan’ ın i’câz- ı mânevîsinden süzülen ve ç ıkan ve tevellüd eden 
Risale-i Nur oldu ğunu, binler onun ile o dâvây ı kazananlar şahittir.
Evet, bu küre-i arza memuriyetle gönderilen her insan, burada misafir ve 
fâni oldu ğu ve mahiyeti bir hayat- ı bâkiyeye müteveccih bulundu ğu katiyen 
tahakkuk etmi ştir. O her insan, bu zamanda hayat- ı ebediyesini kurtaracak 
olan istinad noktalar ı sars ıldığından, bu dünyas ını ve içinde bütün alâkadar 
ahbab ını ebedî terk etmekle beraber, bu dünyadan binler derece daha mü-
kemmel bir bâkî mülkü de kaybetmek veya kazanmak dâvâs ı başı
na aç ılm ış. 
Eğer iman vesikas ı olmazsa ve berât ı ve senedi olan itikad ı sağlam bir suret-
te elde etmezse, o dâvây ı kaybeder. Acaba bu kaybetti ği şeyin yerini hangi 
şey doldurabilir?
İşte bu hakikate binâen, benim ve karde şlerimin her birimizin yüz dere-
ce akl ı ve fikri ziyadele şse, bu muazzam vazife-i kudsiyenin hizmetine ancak PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   173
kâfi gelebilir. Sâir meselelere bakmak, bize fuzulî ve mâlâyâni olur. Yaln ız bu 
kadar var ki, Risale-i Nur şâkirtlerinin bir k ısm ı öteki dâvâlar içinde bulun-
duğu ve lüzumsuz ve sebepsiz bazen bize ak ılsızlar ın tecavüzleri ve taarruzla-
rı zaman ında, zaruret derecesinde, istemeyerek muvakkaten bakm ışız. Hem 
bu hakikî ve pek büyük dâvân ın haricindeki dâvâlara ve bo ğuşmalara alâka-
darane fikren ve kalben kar ışmak zararl ıdır. Çünkü böyle geni ş ve siyasî ve 
heyecan veren dairelere dikkat eden ve onlarla me şgul olan bir adam, k ısa 
bir daire içinde vazifedar oldu ğu ehemmiyetli hizmetlerinden geri kal ır veya 
şevki k ırılır. Hem o geni ş ve cazibedar siyaset ve bo ğuşma dairelerine dikkat 
eden, bazen kap ılır; vazifesini yapamad ığı gibi, selâmet-i kalbini ve hüsn-ü ni-
yetini ve istikamet-i fikrini ve hizmetindeki ihlâs ı kaybetmese de o itham alt ın-
da kalabilir. Hatta mahkemede bana bu noktadan hücum ettikleri zaman de-dim: “Güne ş gibi hakikat-i imaniye ve Kur’âniye, yerdeki muvakkat ışıklar ın 
cazibesine tâbi ve âlet olmad ığı gibi, o hakikati cidden tan ıyan, değil küre-i 
arzdaki hadisata, belki kâinata da âlet edemez” dedim, onlar ı susturdum.
İşte Üstad ımızın cevab ı bitti. Biz de bütün kuvvetimizle tasdik ettik.
Risale-i Nur şâkirtlerinden
Emin, Feyzi
f
Bir mektubun parças ıdır. Bu makam münasebetine binâen yaz ıldı.
Aziz, s ıdd ık kardeşlerim,
Sak ın sak ın, dünya cereyanlar ı, hususan siyaset cereyanlar ı ve bil-
hassa harice bakan cereyanlar sizi tefrikaya atmas ın. Karşınızda ittihad 
etmiş dalâlet f ırkalar ına karşı sizi peri şan etmesin, ُăْĕُ×ْĤوَا ِّٰ،ųا ĹِĘ ُّÕُéْĤاَ 
1ِّٰųا ĹِĘ düstur-u rahmânî yerine 2ِÙَøَאĻِّùĥِĤ ُăْĕُ×ْĤوَا ، ِÙَøَאĻِّùĤا ĹِĘ ُّÕُéْĤاَ düstur-u 
şeytanî hükmederek, melek gibi bir hakikat karde şine adâvet; ve el-han-
nâs gibi bir siyaset arkada şına muhabbet ve taraftarl ıkla zulmüne r ıza 
gösterip cinâyetine mânen şerik eylemesin.
1 “İçte duyulacak sevgi ve nefret Allah için olmal ıdır.” ‘Allah için sevme ve nefret etme’ baz ı hadislerde 
amellerin en faziletlisi say ılm ış;*1 baz ı hadislerde de iman ın en güçlü bir ba ğı olduğuna dikkat çekil-
miştir.*2
 *1 Ebû Dâvûd, sünnet  2; Ahmed İbni Hanbel, el-Müsned  5/146; el-Bezzâr, el-Müsned  
9/461.
 *2 et-Tayâlisî, el-Müsned  s.101; İbni Ebî Şeybe, el-Musannef  6/170, 172, 7/80.
2 Siyaset için sevmek, siyaset için bu ğz etmek.174  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Evet, bu zamanda siyaset, kalbleri ifsad eder ve asabî ruhlar ı azap 
içinde b ırak ır. Selâmet-i kalb ve istirahat-i ruh isteyen adam, siyaseti b ı-
rakmal ı.
Evet, şimdi küre-i arzda herkes ya kalben, ya ruhen, ya aklen, ya bede-
nen gelen musibetten hissedard ır, azap çekiyor, peri şand ır. Bilhassa ehl-i da-
lâlet ve ehl-i gaflet, rahmet-i umumiye-i ilâhiyeden ve hikmet-i tamme-i süb-hâniyeden habersiz oldu ğundan, nev-i be şere rikkat-i cinsiye, alâkadarl ık ci-
hetiyle, kendi eleminden ba şka nev-i be şerin şimdiki elîm ve deh şetli elemle-
riyle dahi müteellim olup azap çekiyor. Çünkü lüzumsuz ve mâlâyâni bir su-rette vazife-i hakikiyelerini ve elzem i şlerini b ırak ıp âfâkî ve siyasî bo ğuşma-
lara ve kâinat ın hâdisât ına merakla dinleyerek, kar ışarak ruhlar ını sersem ve 
ak ıllar ını geveze etmi şler ve bilerek kendi zarar ına fiilen r ıza göstermek cihe-
tinde, “Zarara raz ı olana şefkat edilmez.” manas ındaki 
ُóَčْĭُĺ َź َرِóَّąĤِאÖ ĹِĄَّاóĤاَ 
1ُįَĤ kaide-i esasiyesiyle şefkat hakk ını ve merhamet liyakat ını kendilerinden 
selbetmişler. Onlara ac ınmayacak ve şefkat edilmez. Ve lüzumsuz ba şlar ına 
belâ getirirler.
Ben tahmin ediyorum ki bütün küre-i arz ın bu yang ınında ve f ırtına-
lar ında selâmet-i kalbini ve istirahat-i ruhunu muhafaza eden ve kurta-
ran yaln ız hakikî ehl-i iman ve ehl-i tevekkül ve r ızad ır. Bunlar ın içinde 
de en ziyade kendini kurtaranlar, Risale-i Nur’un dairesine sadakat ile gi-renlerdir.
Çünkü bunlar, Risale-i Nur’dan ald ıklar ı iman- ı tahkikî derslerinin nuruy-
la ve gözüyle, her şeyde rahmet-i ilâhiyenin izini, özünü, yüzünü görüp her 
şeyde kemâl-i hikmetini, cemâl-i adaletini mü şâhede ettiklerinden, kemâl-i 
teslimiyet ve r ıza ile rubûbiyet-i ilâhiyenin icraat ından olan musibetlere kar şı 
teslimiyetle, gülerek kar şılıyorlar, r ıza gösteriyorlar. Ve merhamet-i ilâhiyeden 
daha ileri şefkatlerini sürmüyorlar ki elem ve azap çeksinler.
İşte buna binâen, de ğil yaln ız hayat- ı uhreviyenin, belki dünyadaki haya-
tın dahi saadet ve lezzetini isteyenler –hadsiz tecrübeleriyle– Risale-i Nur’un 
imanî ve Kur’ânî derslerinde bulabilirler ve buluyorlar.
Said Nursî
f
1 Bkz.: İmâm Rabbânî, el-Mektûbât  2/83 (49. Mektup)PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   175
Ehemmiyetli bir hocan ın Üstad hakk ında ziyade hüsn-ü zann ını tâdil etmek 
münasebetiyle Emin ve Feyzi’nin o hacaya gönderdikleri bir mektup
Aziz, sâd ık, muhterem Hoca Ha şmet Efendi,
Senin, müceddid hakk ındaki mektubunu hayretle okuduk ve Üstad ımıza 
da söyledik. Üstad ımız diyor ki:
“Evet, bu zaman hem iman ve din için, hem hayat- ı içtimaî ve şeriat için, 
hem hukuk-u âmme ve siyaset-i İslâmiye için gayet ehemmiyetli birer mü-
ceddid ister. Fakat en ehemmiyetlisi, hakâik-i imaniyeyi muhafaza noktas ın-
da tecdid vazifesi, en mukaddes ve en büyü ğüdür. Şeriat ve hayat- ı içtimai-
ye ve siyasiye daireleri ona nispeten ikinci, üçüncü, dördüncü derecede kal ı-
yor. Rivâyât- ı hadisiyede, tecdid-i din hakk ında ziyade ehemmiyet ise1, imanî 
hakâikteki tecdid itibar ıylad ır. Fakat efkâr- ı âmmede, hayat-perest insanlar ın 
nazar ında zâhiren geni ş ve hâkimiyet noktas ında cazibedar olan hayat- ı içti-
maiye-i İslâmiye ve siyaset-i diniye cihetleri daha ziyade ehemmiyetli görün-
düğü için, o adese ile, o nokta-y ı nazardan bak ıyorlar, mana veriyorlar.
Hem bu üç vezâifi birden bir şah ısta, yahut cemaatte bu zamanda bu-
lunmas ı ve mükemmel olmas ı ve birbirini cerhetmemesi pek uzak, adetâ ka-
bil görülmüyor. Âhirzamanda, Âl-i Beyt-i Nebevî’nin (aleyhissalâtü vesselâm)  ce-
maat-i nuraniyesini temsil eden Hazreti Mehdî’de ve cemaatindeki şahs- ı mâ-
nevide ancak içtima edebilir. Bu as ırda, Cenâb- ı Hakk’a hadsiz şükür olsun 
ki Risale-i Nur’un hakikatine ve şakirtlerinin şahs- ı mânevîsine, hakâik-i ima-
niye muhafazas ında tecdid vazifesini yapt ırm ış; yirmi seneden beri o vazife-i 
kudsiyede tesirli ve fatihâne ne şriyle gayet deh şetli ve kuvvetli z ınd ıka ve da-
lâlet hücumuna kar şı tam mukabele edip, yüz binler ehl-i iman ın imanlar ını 
kurtard ığını kırk binler adam şehâdet eder.
Amma, benim gibi âciz ve zay ıf bir bîçârenin, böyle binler derece had-
dimden fazla bir yükü yüklemek tarz ında şahs ı, medar- ı nazar etmemeli.” di-
yor. Ve size selâm ediyor. Biz de zât ınıza ve oradaki Risale-i Nur’la alâkadar 
olanlara selâm ediyoruz.
Risale-i Nur şakirtlerinden
Emin, Feyzi
f
1 Bkz.: “Hay ır ve fazilet kayna ğı ‘Lâ ilâhe illallah’ cümlesi ile iman ınızı yenileyiniz!” (el-Hakîm et-Tirmizî, 
Nevâdiru’l-usûl  2/204. Ayr ıca benzer manadaki hadisler için bkz.: Ahmed İbni Hanbel, el-Müsned  
2/359; Abd İbni Humeyd, el-Müsned  1/417)176  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Üstad ımızın ehemmiyetli bir mektubudur
Gayet ciddî bir ihtarla bir hakikati beyan etmeye lüzum var. Şöyle ki:
1ُّٰųا َّźإِ َÕْĻَĕْĤا ُħَĥْđَĺ َź sırrıyla, ehl-i velâyet, gaybî olan şeyleri, bildiril-
mezse bilmezler. En büyük bir veli dahi, hasm ının hakikî hâlini bilmedik-
leri için, haks ız olarak mübâreze etmesini A şere-i Mübe şşere’nin mabey-
nindeki muharebe gösteriyor. Demek, iki veli, iki ehl-i hakikat birbirini inkâr etmekle makamlar ından sukut etmezler. Me ğer, bütün bütün zâ-
hir-i şeriate muhalif ve hatas ı zâhir bir içtihadla hareket edilmi ş ola.
Bu s ırra binâen
 2َّאسِĭĤا ِīَĐ َīĻِĘَאđْĤوَا َċْĻَĕْĤا َīĻِĩِČْכَאĤوَا’ deki  ulüvv-ü ce-
nâb düsturuna ittibaen ve avâm- ı müminînin şeyhlerine kar şı hüsn-ü zan-
lar ını kırmamakla, imanlar ını sars ılmadan muhafaza etmek ve Risale-i 
Nur’un erkânlar ının haks ız itirazlara kar şı hakl ı, fakat zararl ı hiddetle-
rinden kurtarmak lüzumuna binâen; ve ehl-i ilhad ın iki tâife-i ehl-i hak-
kın mabeynindeki husûmetten istifade ederek, birinin silâh ıyla, itiraz ıy-
la ötekini cerhedip ve ötekinin delilleriyle berikini çürütüp ikisini de ye-re vurmak ve çürütmekten içtinaben, Risale-i Nur şakirtleri, bu mezkûr 
dört esasa binâen, muâr ızlara hiddet ve tehevvür ile ve mukabele-i bilmi-
sil ile kar şılamamal ı. Yaln ız kendilerini müdafaa için musalahakârâne, 
medar- ı itiraz noktalar ı izah etmek ve cevap vermek gerektir.
Çünkü bu zamanda enâniyet çok ileri gitmi ş. Herkes, kameti mikta-
rında bir buz parças ı olan enâniyetini eritmeyip bozmuyor, kendini mâ-
zur biliyor; ondan nizâ ç ıkıyor. Ehl-i hak zarar eder; ehl-i dalâlet istifa-
de ediyor.
İstanbul’da mâlûm itiraz hâdisesi îma ediyor ki ileride, me şrebini çok 
beğenen baz ı zâtlar ve hodgâm baz ı sofi-me şrepler ve nefs-i emmaresi-
ni tam öldürmeyen ve hubb-u cah vartas ından kurtulmayan baz ı ehl-i ir-
şad ve ehl-i hak, Risale-i Nur’a ve şakirtlerine kar
şı kendi me şreplerini ve 
mesleklerinin revac ını ve etbâlar ının hüsn-ü teveccühlerini muhafaza ni-
yetiyle itiraz edecekler; belki deh şetli mukabele etmek ihtimali var. Böyle 
hâdiselerin vukuunda, bizlere, itidâl-i dem ve sars ılmamak ve adâvete 
girmemek ve o muâr ız tâifenin de rüesâlar ını çürütmemek gerektir.
1 Hiç kimse gayb ı bilemez, gayb ı yaln ız Allah bilir.
2 “O muttakîler ki k ızd ıklar ında öfkelerini yutar, insanlar ın kusurlar ını affederler.” (Âl-i İmran sûresi, 
3/134 )PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   177
Fâş etmek hat ırıma gelmeyen bir s ırrı, fâş etmeye mecbur oldum. Şöyle 
ki:
Risale-i Nur’un şahs- ı mânevîsi ve o şahs- ı mânevîyi temsil eden has 
şakirtlerinin şahs- ı mânevîsi “Ferid” makam ına mazhar olduklar ı için, de-
ğil hususî bir memleketin kutbu, belki –ekseriyet-i mutlakayla– Hicaz’da 
bulunan kutb-u âzam ın tasarrufundan hariç oldu ğunu.. ve onun hük-
mü alt ına girmeye mecbur de ğil. Her zamanda bulunan iki imam gi-
bi, onu tan ımaya mecbur olmuyor. Ben, eskide, Risale-i Nur’un şahs- ı 
mânevîsini, o imamlardan birisini zannediyordum. Şimdi anl ıyorum ki 
Gavs- ı Âzam’da, kutbiyet ve gavsiyetle beraber, “Ferdiyet” dahi bulundu-
ğundan, âhirzamanda, şakirtlerinin ba ğland ığı Risale-i Nur, o “Ferdiyet” 
makam ının mazhar ıdır. Bu gizlenmeye lây ık olan bu s ırr-ı azîme binâen 
Mekke-i Mükerreme’de dahi –farz- ı muhâl olarak– Risale-i Nur’un aley-
hinde bir itiraz kutb-u âzamdan dahi gelse, Risale-i Nur şakirtleri sars ıl-
may ıp, o mübârek kutb-u âzam ın itiraz ını iltifat ve selâm suretinde telâk-
ki edip, teveccühünü de kazanmak için, medar- ı itiraz noktalar ı o büyük 
üstadlar ına karşı izah etmek, ellerini öpmektir.
Evet karde şlerim, 
Bu zamanda öyle deh şetli cereyanlar ve hayat ı ve cihan ı sarsacak hâ-
diseler içinde hadsiz bir metânet ve itidal-i dem ve nihâyetsiz bir fedakâr-lık taşımak gerektir.
1َةِóِìْٰźا ĵَĥَĐ َאĻْĬُّïĤا ةَĳٰĻَéْĤا نَĳُّ×ِéَÝْùَĺ âyetinin s ırr- ı işarîsiyle, âhireti bildikleri 
ve iman ettikleri hâlde dünyay ı âhirete severek tercih etmek ve k ırılacak şişeyi 
bâki bir elmasa bilerek r ıza ve sevinçle tercih etmek ve âk ıbeti görmeyen kör 
hissiyat ın hükmüyle, haz ır bir dirhem zehirli lezzeti, ileride bir batman sâfi lez-
zete tercih etmek, bu zaman ın dehşetli bir maraz ı, bir musibetidir. O musibet 
sırrıyla, hakikî müminler dahi bazen ehl-i dalâlete taraftar olmak gibi deh şetli 
hatada bulunuyorlar. Cenâb- ı Hak, ehl-i iman ı ve Risale-i Nur şakirtlerini bu 
musibetlerin şerrinden muhafaza eylesin, âmîn...
Said Nursî
f
1 “Bile bile dünyay ı (âhirete) tercih ederler.” ( İbrahim sûresi, 14/3)178  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
SuâlSuâl : İşârât- ı Kur’âniye risalesinde Fâtiha’n ın âhirinde s ırat- ı müstakim 
ashab ı ki 1ْħِıْĻَĥَĐ َÛْĩَđْĬأَ َīĺِñَّĤاَ âyetiyle tarif edilen tâife içinde, hem َź 
2ِه۪óْĨَÉِÖ ُّٰųا َĹِÜَאْĺ ĵّٰÝَè ِّěَéْĤا ĵَĥَĐ َīĺِóِİَאČ ĹِÝَّĨأُ ْīِĨ ٌÙَęَאئِĈ َالُõَÜ hadisinin âhir-
zamanda gösterdikleri mücahidler içinde ve hem 3ِóْāَđْĤوَا sûresinin 
4اĳُĭَĨاٰ َīĺِñَّĤا َّźإِ’ den başlayan üç cümlenin mana-y ı işarîsinde hususî 
bir surette bir ferdi, Risale-i Nur’un has şakirtleri oldu ğuna sebep ne-
dir ve veçh-i tahsisi nedir?
Elcevap Elcevap : Sebebi ise, Risale-i Nur, yüze yak ın din t ılsımlar ını ve hakâik-i 
Kur’âniye’nin muammâlar ını hal ve ke şfetmiştir ki her bir t ılsımın bilinmeme-
sinden, çok insanlar şübehata ve şükûke dü şüp, tereddütlerden kurtulama-
yıp, bazen iman ını kaybederdi. Şimdi, bütün dinsizler toplansalar, o t ılsım-
lar ın keşfinden sonra galebe edemezler. Yirmi Sekizinci Mektup’taki İnâyât- ı 
Seb’a’da bir k ısm ına işaret edilmi ş. İnşaallah, bir zaman o t ılsımlar müstakil 
bir risalede cemedilecek.
Said Nursî
f
Salâhaddin’in f ıkras ından bir parçad ır.
Hem bir vakit Tosya’dan Kastamonu’ya gelirken, beraberimde Risale-i 
Nur’un Lem’alar’ ı ve Şuâlar ’ı vard ı. Haşre ait bir mebhas okuyordum. 
Kamyon yoku şlar ı tırman ıyordu. Havan ın ve makinenin harareti bana a ğır-
lık ve fikrime de “Bu Risale-i Nur muazzam bir mu’cize-i Kur’âniye’dir. Ba şka 
sahada mu’cize gösterebilir mi? Hâlbuki mu’cize, enbiya (aleyhimüsselâm) ’a mah-
sustur. Resûl-i Ekrem (aleyhissalâtü vesselâm) ’dan sonra mu’cize gösterilmeyecek-
tir” mülâhazas ı esnâs ında kamyon müthi ş sadmelerle üç takla, yirmi be ş otuz 
metreden a şağıya yuvarland ık. Şehâdet getiriyordum. Yaral ı m ıyım diye 
kendimi yoklad ım. Yüz bin şükür, hiçbir yaram yok. Korkarak do ğruldum. 
Şoförün kafas ı, gözü parçalanm ış, “ah, of” çekiyor. Etraf ımı tetkik ettim; 
1 “Nimet ve lutfuna mazhar ettiklerinin yoluna ilet.” (Fâtiha sûresi, 1/7 )
2 “Ümmetimden bir topluluk Allah’ ın emri gelinceye kadar (yani k ıyametin kopmas ına kadar) hak üze-
rinde galip olacakt ır.” Buhârî, menâk ıb 28, i’tisam  10, tevhîd  29; Müslim, imâre  171; Tirmizî,  fiten 
51.
3 “Yemin olsun asra (hâdiselerle yüklü zamana, bilhassa onun son parças ına)…” (Asr sûresi, 103/1)
4 “Ancak iman edip, (imanlar ı istikametinde sa ğlam, yerinde, do ğru ve ıslaha yönelik i şler yapanlar) 
müstesna.” (Asr sûresi, 103/3)PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   179
şoför taraf ındaki kap ı ve camlar hurdaha ş olmuş. Benim taraf ımdaki ince 
cam bile k ırılmam ış. O anda bunun büyük bir keramet oldu ğunu, mu’cize ol-
mad ığını ve bir daha böyle maceral ı şeyleri tefekkür etmemek için keramet-
kârâne gaybî bir tokat oldu ğunu anlad ım.
Risale-i Nur şâkirtlerinden
Salâhaddin Çelebi
f
Aziz, s ıdd ık kardeşlerim,
Risale-i Nur’un hakkaniyetine ve ehemmiyetine dair bir imza-y ı gaybî 
hükmünde olan yazd ığınız mecmua-y ı işârâta, Lâhika’dan intihap etti ğiniz-
den iki misli daha ilâve ettik. E ğer siz de kendinize öyle bir mecmua yazm ış-
san ız, ilâve etti ğimiz miktar ı size de gönderece ğiz. Bu mecmuan ın gösterdi-
ği k ıymet Risale-i Nur’da bulundu ğunu, bu zaman ın dehşetli f ırtınalar ı ispat 
ediyor.
Evet karde şlerim, Hazreti İsâ (aleyhisselâm) , İncil-i Şerifte demi ş ki: “Ben gi-
diyorum, tâ size tesellici gelsin. –Yani Ahmed (aleyhissalâtü vesselâm)  gelsin.–”1 
demesiyle Kur’ân’ ın beşere gayet büyük bir neticesi, bir gayesi, bir hediyesi, 
tesellisidir.
Evet, bu deh şetli kâinat ın f ırtınalar ı ve zeval ve tahribatlar ı içinde ve bu 
boşluk nihâyetsiz fezada her şeyle alâkadar olan insan için hakikî teselliyi ve 
istinat ve istimdat noktalar ını yaln ız Kur’ân veriyor. En ziyade o teselliye muh-
taç, bu zamanda, bu as ırda en ziyade kuvvetli bir surette o teselliyi ispat eden, 
gösteren Risale-i Nur’dur. Çünkü zulümat ve evham ın menba ı olan tabiat ı, o 
delmiş geçmiş, hakikat nuruna girmi ş.
On Alt ınc ı Söz gibi ekser parçalar ında, hakâik-i imaniyenin yüzer t ılsım-
lar ını keşif ve izah edip, akl ı inkârdan ve tereddütlerden kurtarm ış. İşte bu 
hakikat içindir ki bu çok usand ırıcı ve dehşetli zamanda, usand ırmayacak 
bir tarzda, çok tekrar ile beraber, akl ı başında olanlar ı Risale-i Nur’la me şgul 
ediyor. Re’fet Bey’in mektubunda dedi ği gibi, “Risale-i Nur’un en bâriz hâ-
siyeti, usand ırmamak. Yüz defa okunsa, yüz birinci defa yine zevkle okuna-
bilir.” Pek do ğru demiş. Risale-i Nur’un tercüman ı, hakikî vazifesinin haricin-
de dünyadaki istikbaliyata aras ıra bakmas ı, bir derece zâhirî bir mü şevveşiyet
1 Bkz.: İbni Kayyim el-Cevziyye, Hidayetü’l-h ıyârâ 1/55, 85, 157, 5/284; Kitab- ı Mukaddes (Türkçe 
terceme), Yeni Ahit, Yuhanna, bâb: 16, cümle : 7-8.180  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
verir. Meselâ, bundan otuz-k ırk sene evvel diyordu: “Bir nur gelecek, bir nu-
ranî âlemi görece ğiz.” deyip, o mana geni ş bir dairede ve siyasette tasavvur 
edilmiş.
Hem bundan on dört-on be ş sene evvel, “Dinsizli ği çevirenler müthi ş 
semâvî tokatlar yiyecekler.” diye büyük, geni ş, küre-i arz dairesindeki bu 
dehşetli hâdiseyi, dar bir memlekette ve mahdut insanlarda tasavvur etmi ş. 
Hâlbuki istikbal, o iki ihbar- ı gaybiyeyi tasavvurunun pek fevkinde tefsir ve 
tâbir eyledi.
Evet, eski Said’in “Bir nur âlemi görece ğiz.” demesi, Risale-i Nur dairesi-
nin manas ını hissetmiş, geniş bir daire-i siyasiye tasavvur etti ği gibi; s ırr- ı َّאĬ﴿إِ 
1َא﴾ĭْĻَĉْĐأَ’nın remziyle, on üç-on dört sene sonra, “Dinsizli ği, z ınd ıklığı neşre-
denler, pek müthi ş tokat yiyecekler.” deyip o hakikati dar bir dairede tasav-
vur etmiş. Şimdi zaman, o iki hakikati tam tâbir ve tefsir etti.
Evet, başta Isparta vilâyeti olarak Risale-i Nur dairesi birinci hakikati pek 
parlak ve güzel bir surette gösterdi ği gibi; ikinci hakikati de medeniyet-i sefi-
henin tuğyan ını ve maddiyyûnluk2(Hâşiye) tâununun a şılamas ını çeviren ve ida-
re eden ervah- ı habîsenin ba şlar ına gelen bu deh şetli semâvî tokatlar, geni ş 
bir dairede, o s ırr- ıَא﴾ĭْĻَĉْĐأَ َّאĬ﴿إِ ’nın hakikatini tam tam ına ispat etmi ş.
SuâlSuâl : Risale-i Nur, kat’î burhanlara istinaden hükümleri, sâir hakâikte, 
ayn ı ayn ına, tevilsiz, tâbirsiz hakikat ç ıkmas ı ve yaln ız işârât- ı tevafu-
kiye ve sünûhât- ı kalbiyeye itimaden beyanat ı, böyle dünyevî olan 
mesâil-i istikbaliyede neden bazen tâbir ve tevile muhtaç oluyor di-ye hat ırıma geldi.
Böyle bir Böyle bir  cevap ihtar edildi ki  cevap ihtar edildi ki : Gaybî istikbal-i dünyevîde ve dün-
ya işlerinde, ba şa gelen hâdisât ı bildirmemekte Cenâb- ı Erhamü’r-râhimîn’in 
çok büyük bir rahmeti sakland ığını ve gayb ı gizlemekte çok ehemmiyetli bir 
hikmeti bulundu ğu cihetle, gaybî şeyleri haber vermekten yasak edip, yaln ız 
müphem ve mücmel bir surette, ya ilham veya ihtarla, bir emareyi vesile ede-rek, keşfiyatta ve rüya-y ı sâd ıkada, bir k ısım gaybî hakikatleri ihsas eder. O 
hakikatlerin hususi suretleri vukuundan sonra bilinir.
Said Nursî
f
1 “Hiç şüphesiz (sana bol ve kesilmez hay ır) verdik.” (Kevser sûresi, 108/1)
2 (Hâşiye) Evet, maddiyyûnluk tâununun hastal ığı nev-i be şere bu deh şetli s ıtmay ı ve küre-i 
arza bu titremeyi vermi ştir.PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   181
Risale-i Nur Şakirtlerinden Emin, Hilmi, Kâmil
 ve Feyzi’nin Bir F ıkras ıdır.
Risale-i Nur’un kasabalara ve cemaatlere berekete medar olmas ı ve ona 
zarar edenlere tokat gelmesi gibi, şah ıslara da pek zâhir bir surette, hem be-
reket ve hüsn-ü mai şet ona çal ışanlara ve gaybî tokatlar, onun aleyhinde ça-
lışanlara gelmesi, bu havalide çok hâdiseleri var. Biz, kendi nefsimizde; çal ış-
tığımız zaman, pek zâhir bir surette bir hüsn-ü mai şet, bir inâyet gördü ğümüz 
gibi, Risale-i Nur veya şakirtleri aleyhine çal ışanlara, şiddetli tokatlar geldi ği-
ni görüyoruz.
Risale-i Nur’un erkân ından birisi, kat’î bir surette haber veriyor ki üç-dört 
adam, dünya servetinin hat ırı için toplan ıp münaf ıkâne tedbir kurduklar ı hen-
gâmda, üç gün sonra o üç-dört adam ın hâneleri ve birinin dükkân ı yan ıp, her 
biri binler lira zayiatla tokat yediler.
Hem bir dessas casus adam, Risale-i Nur şakirtleri aleyhinde çal ışıyordu 
ki onlar ı hapse att ırsın. Bir gün, serbest olarak “Ben, bir ipucu bulamad ım ki 
bunlar ı hapse soksam. E ğer bir ipucu bulsam onlar ı hapse sokaca ğım.” diye 
ilân ettiği vakitten iki gün sonra bir i ş yap ıp, Risale-i Nur şakirtleri yerinde o 
adam iki sene hapse girdi.
Hem bedbaht, muannid bir adam, Risale-i Nur aleyhinde, hem şakirt-
lerinin bir rüknü aleyhinde mütecavizane bulundu ğu hengâmda, bir-iki gün 
sonra meyhâneye gidip içe içe çatlam ış, orada ölmü ş. Bu neviden çok hâdi-
seler var. Demek Risale-i Nur, dostlara tiryak oldu ğu gibi, dü şmanlara da 
sâika oluyor.
Gavs- ı Âzam’ ın, Üstad ımız hakk ında 1ِÙَĺَאĭِđْĤا ِīْĻَđِÖ ُوسٌóْéَĨ َّכَĬِÍَĘ fıkras ıyla, 
inâyet ve teshile mazhar oldu ğuna ve tevafuk, Risale-i Nur’un kerametinin bir 
madeni bulundu ğuna pek çok emarelerden, bu bir-iki gün zarf ında, küçük ve 
latîf, fakat kat’î kanaat veren cüz’î hâdiselerin tevafukunda gözümüzle gördü-ğümüz inâyet-i rabbâniyenin numûnelerinden be ş-alt ısını beyan ediyoruz ki 
onlar, bu iki gün zarf ında beraber vuku bulmu ş.
Birincisi : Dün, Üstad ımıza, Risale-i Nur’a ait üç hizmet lâz ım geldi. Kimse 
de yok. Biz de uzaktay ız. Merdivenden inip, bir çocu ğu bulup, bizlere gön-
dermek niyetiyle kap ıyı açt ı. Risale-i Nur’un o hizmetini görecek fevkalâde bir 
tarzda, dakikas ıyla, üç şakirdi kap ıya geldiler.
1 Muhakkak ki sen, inâyet gözüyle gözetilip korunmaktas ın. Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb 
(Evrâd- ı Şâzelî)  s.562.182  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
İkincisi : 
Üçüncüsü : Üstad ımız, ayn ı yine bugün Emin’e dedi: “Üç-dört ayd ır her 
hafta karyesinden buraya gelen hâne sahibesi gelmedi, kiras ını dört ayd ır al-
mad ı. Her hâlde cevap gönderin gelsin, als ın.” dediği ayn ı dakikada, dört ay-
dan beri yan ına gelmeyen o hâne sahibesi kap ıyı vurdu, geldi. Be ş ayl ık ki-
ras ını ald ı. Üstad ımız, bu hâdise-i inâyetten memnuniyeti için, uzak bir nahi-
yeden gelen, yuvarlak, hiç görmedi ğimiz ve burada bulunmayan bir küçük 
ekmeği o hâne sahibesine verdi. Ayn ı vakitte, yirmi dakika zarf ında, burada 
bulunmayan ayn ı ekmekten, iki sene Risale-i Nur’un iki kitab ını al ıp mütalâ-
asının mânevî ücretinden binde bir ücret olarak geldi. Ve bir parçac ık aşure 
çorbas ını dahi yine o ev sahibesine verdi. Aynen, o a şurenin on misli kadar, 
latîf üç ekmek, yine iki sene iki kitab ın okunmas ına binde bir ücreti diye gel-
di. Gözümüzle gördük.
Hem yine Üstad ımız, bugün o hâne sahibesine, yedi senedir ad ını bil-
mediği için “İsmin nedir?” diye sormu ş. O da demi ş: “Hayriye’dir.” Hayriye 
isminde olmak tevafukuyla, iki saat sonra, Hayri nam ında Risale-i Nur’un 
bir şakirdi, haberimiz yokken İstanbul’a gitmi ş. Hem ticaret münasebetiyle 
iki mühim şakirtler dahi gidip geç kald ılar. Maddî, mânevî f ırtınalar müna-
sebetiyle Üstad ımız onlar ı, hem oradaki mühim bir şakirdi çok merak edi-
yordu. Bugün o Hayri, iki saat Hayriye’den sonra geldi; o üç şakirt hakk ın-
daki merak ı izale ettikten sonra dört aydan beri devam eden “tefarik” na-
mında Üstad ımızın bir kokusu bugün bitmi şti Hayri’nin elinde bir küçük şi-
şe... Dedi: “Size tefarik getirdim.” Biz de bu küçük, latîf tefarikteki tevafuka 
“Barekâllah!” dedik.
Bu iki gün zarf ında bu küçücük numûneler gibi, Üstad ımız, Mu’cizât- ı 
Ahmediye’nin tashihat ıyla meşgul olduğu için, bunlardan ba şka çok numû-
neleri görmü ş. Madem iki günde böyle inâyetin cilvelerini görüyoruz; Risale-i 
Nur dairesi içinde dikkat edilse, herkes kendi nefsinde hizmeti derecesinde böyle numûneleri görebilir.
Risale-i Nur şakirtlerinden
Hilmi, Emin, Kâmil, Hâf ız Ahmed
Evet; ben de tasdik ediyorum.
Said Nursî
fPARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   183
Feyzi ile Emin diyorlar:
Üstad ımızın ve Risale-i Nur’un ciddî hakâikleri içinde en tatl ı bir fâkihesi 
tevafuk oldu ğu için, karde şlerimize, yine bu iki gün zarf ında küçük bir-iki te-
vafuku, size bundan evvelki tevafuka hâ şiye olarak yaz ıyoruz.
Evet, nas ıl ki kelimatta ve kelimat- ı mektubede tevafuk, bir kast, bir inâ-
yet-i hususiyeyi gösteriyor. Bazen harika olup keramet derecesine ç ıkıyor. 
Bazen latîf bir zarafet veriyor. Aynen öyle de Risale-i Nur’a ait ve Üstad ımıza 
ait hadisatta da aynen, kastî ve inâyetkârâne tevafuku, akvaldeki o ef’âlde dahi görüyoruz.
Ezcümle : Size yaz ılan, dört ay gelmeyen hâne sahibesi için Emin karde-
şimize dedi: “Haber gönder.” tekellümünde, onun kap ı çalmas ı tevafuk etti ği 
gibi; ayn ı cümle, iki defa okundu ğu zaman, “Emin’e dedi ği” kelimesi okun-
duğu ân ında, aşağıdaki kap ıyı Emin açt ı. Gelmek zaman ı gelmeden geldi. 
İkinci gün, yine ba şka bir adama okundu ğu vakit, “Emin’e dedi ği” kelimesi-
ni okudu ğu vakit, ayn ı anda yukar ı kap ıyı Emin açt ı, gelmek âdetine muhalif 
olarak geldi, girdi. Bu iki tevafuk, hâne sahibesinin tevafukuna tevafuku gös-teriyor ki en cüz’î i şlerimiz de tesadüf de ğil, kastî tevafuktur.
Hem, dört ay evvel bize bir parça tarhana getiren Risale-i Nur şakirtlerin-
den Fuad’ ın, İstanbul’a gidip, otuz gün tehirinden, geç kalmas ından endi şe 
ettiğimiz ayn ı günde, onun tarhanas ı bittiği ayn ı günde gelmesi tevafuk etti.
Hem ayn ı günde, bir parça tereya ğı –biz ve Üstad ımız da bunun bereke-
tini hissediyorduk– bitti ği dakikada onun miktar ına tevafuk edip, zann ımızca 
ayn ı yerde, ayn ı miktar, ayn ı zamanda geldi ği gibi; hem buralarda, köylerde, 
kül içinde yap ılan bir çörek, Üstad ımızın hoşuna gittiği için sabah-ak şam on-
dan yiyip ve on be ş gün devam edip, bitti ği ayn ı günde, ayn ı çörekten, onun 
akrabas ından birisi getirdi. Bu tevafukun hat ırı için geri çevirmedi, kabul etti. 
Mukabilinde bir teberrük verdi. Gözümüzle bu latîf tevafukdaki şirin inâyet-i ilâ-
hiyyenin cüz’î cilvelerini gördük; ve anlad ık ki kör tesadüf i şimize kar ışmıyor.
Mânidar tevafuk, Risale-i Nur’un kelimat ında ve hurufat ında olduğu gibi, 
ona temas eden harekât ve ef’âlde de öyle mânidar tevafuklar var. İnâyete te-
mas ettiği için, en cüz’î bir şey de olsa k ıymeti büyüktür. Böyle uzun yazmak 
ve ziyade ehemmiyet vermek israf olmaz. Çünkü manas ı olan inâyet ve ilti-
fat- ı rahmet muradd ır. Ve o bahis dahi mânevî bir şükürdür.
Risale-i Nur şakirtlerinden
Emin, Feyzi
f184  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Risale-i Nur eczalar ını mahkemeden al ıp, bana getirip
 teslim eden Haf ız Mustafa’ya hitapt ır.
2ِه۪ïْĩَéِÖ ُçِّ×َùُĺ َّźإِ ْءٍĹَü ْīِĨ وَإِنْ ، 1ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
3رِĳُّĭĤا ِģَאئِøرَ َאتِĘُوóُè َدِïَđِÖ ُįُÜَכَאóَÖوَ ِّٰųا ُÙَĩْèوَرَ ْħْכُĻَĥَĐ َمُŻَّùĤاَ
Aziz, s ıdd ık kardeşim ve hizmet-i Kur’âniye’de muvaffakiyetli arka-
daşım,
Sen binler safâlarla geldin, beni ebedî minnettar ettin. Ve sad ık arkadaş-
lar ınla Risale-i Nur’un serbestiyetine hizmetiniz o derece büyük ve k ıymetli-
dir, değil yaln ız bizi ve Risale-i Nur’un şâkirtlerini, belki bu memleketi, bel-
ki âlem-i İslâm’ ı mânen minnettar ettiniz ki, ehl-i iman ın imdad ına yetişme-
ye Risale-i Nur’un yolunu serbestçe açt ınız. Ben, bir seneden beri seni ve se-
ninle beraber bu serbestiyetine çal ışanlar ı, merhum Hâf ız Ali ve Hüsrev gi-
bi Risale-i Nur’un kahramanlar ıyla beraber mânevî kazançlar ıma, dualar ı-
ma şerik etmişim; hem devam edecek... Buraya kadar her bir dakika, yoldaki 
bir gün, Risale-i Nur’un hizmetinde bulundu ğun gibi beni minnettar eyledin. 
Hâkim-i âdil nam ını alan mâlûm zat ı ve lehimizde onunla beraber çal ışanlar ı, 
bu hakikî adalete hizmetleri için âhir ömrüme kadar unutmayaca ğım. Alt ı-ye-
di ayd ır onlar ı da aynen mânevî kazançlar ıma şerik ediyorum.
Bana teslim ettikleri Risale-i Nur’un bir k ısm ını, kardeşlerime cevap ve-
receğim, bütününü yazs ınlar, onlara hediye edece ğim. Çünkü onlar, Risale-i 
Nur’un bundan sonraki hizmetine tam hissedard ırlar. Bu meselede ben 
Denizli şehrini kendi karyeme arkada ş edip bütün emvât ını ve ehl-i iman ın 
hayatta olanlar ını hem kendim, hem Risale-i Nur’un talebeleri, mânevî ka-
zançlar ımıza hissedar etmeye karar verdik. Denizli Hapishânesi’ni de, bir im-
tihan medresemiz telâkki ediyoruz. Ve bizimle alâkadar hem Denizli’de, hem hapiste umumuna ve hususan tam adaletini gördü ğümüz mahkeme heyetine 
çok selâm ve dualar ederiz.
Said Nursî
f
1 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla.
2 “Hiçbir şey yoktur ki, O’nu hamd ile beraber tesbih (tenzih) ediyor bulunmas ın.” (İsrâ sûresi, 17/44)
3 Risale-i Nur harflerinin say ısınca Allah’ ın selâm ı, rahmeti ve bereketi üzerinize olsun.PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   185
1ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
2ُįُÜَכَאóَÖوَ ِّٰųا ُÙَĩْèوَرَ ْħْכُĻَĥَĐ َمُŻَّùĤاَ
..………………
Beşinci nokta : Risale-i Nur –bu Anadolu memleketine– belâlar ın def’-
ine ehemmiyetli bir vesiledir. Sadaka nas ıl belây ı def’ ediyor3; onun inti şa-
rı ve okunmas ı küllî bir sadaka nev’inde semâvî ve arzî belâlar ın def’ine çok 
emâreler ve çok hâdiselerle tebeyyün etmi ş. Hatta Kur’ân’ ın işaretiyle tahak-
kuk etmiş. Ve yazmas ını ve intişarını men etmek zamanlar ında dört defa zel-
zelelerin ba şlamas ı ve intişarıyla durmalar ı ve Anadolu’da ekser okunmas ı 
İkinci Harb-i Umumî’nin Anadolu’ya girmemesine bir vesile oldu ğu Sûre-i 
4ِ﴾óْāَđْĤ﴿وَا işaret ettiği, bu iki ay kurakl ık zaman ında mahkemenin Risale-i 
Nur’un beraatine ve vatana menfaatli oldu ğuna dair karar ını Mahkeme-i 
Temyiz tasdik ederek tam bir serbestiyetle Risale-i Nur’un inti şar ve okunma-
sını beklerken, bütün bütün aksine olarak men edilmesi ve mahkemedeki ri-
salelerin sahiplerine iade edilmemesi ve bizi de o cihetle konu şmaktan men 
etmeleri cihetiyle, belâlar ın def’ine vesile olan bu küllî sadaka-y ı mâneviye 
karşı çıkamad ı, günah ımız neticesi kurakl ık başlad ı.
Biz Risale-i Nur şâkirtleri dünyaya çok ehemmiyet vermedi ğimizden, dün-
yaya yaln ız Risale-i Nur için bakt ığımızdan, bu ya ğmursuzlukta dahi o nok-
tadan bak ıyoruz. İşte, Denizli’de mahkemeye verilen cüz’î bir k ısım Risale-i 
Nur, sahiplerine iadesinin ayn ı zaman ında, burada dahi bir k ısım zâtlar yaz-
maya başlamalar ı ayn ı vaktinde, bu ya ğmursuzlukta bir derece rahmet ya ğdı. 
Fakat Risale-i Nur’un serbestiyeti cüz’î olmas ından, rahmet dahi cüz’î kald ı. 
İnşaallah, yak ında benim de risalelerim iade edilecek, tam serbest ve inti şarı 
küllîleşecek ve rahmet dahi tam olacak. 5(Hâşiye)
f
1 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla.
2 Allah’ ın selâm ı, rahmeti ve bereketi üzerinize olsun.
3 Bkz.: Hatîb el-Ba ğdâdî, Târîhu Ba ğdâd 8/207; el-Münâvî, Feyzu’l-kadîr  4/236; el-Aclûnî, Keşfü’l-
hafâ 2/30.
4 “Yemin olsun asra (hâdiselerle yüklü zamana, bilhassa onun son parças ına)…” (Asr sûresi, 103/1)
5 (Hâşiye) Hem aynen öyle oldu, biz gördük.186  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
1ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
2ِÕَאئِĔَّóĤا ِÙَĥْĻَĤ ĹِĘ ِóَĉَĩْĤا َاتِóَĉَĜ َدِïَđِÖ ْħْכُĻَĥَĐ َمُŻَّùĤاَ
Aziz karde şlerim,
Size iki pusulay ı Leyle-i Regâib’den alt ı saat evvel yazd ım. “Hizbü’n-
Nuriye” kâ ğıt ile teslimden sonra, katiyen benim kanaatimde bir nevi Mu’cize-i 
Ahmediye olarak, iki aydan beri mütemadiyen kurakl ık ve yağmursuzluk, her 
tarafta daima namazlardan sonra pek çok dualar ın akîm kald ığı ve herkes me-
’yusiyetten derd-i mai şet endişesiyle kalben a ğlarken, birden Leyle-i Regâib 
–bütün ömrümde hiç mislini i şitmediğim ve ba şkalar da i şitmediği– üç saat-
te yüz defa, belki fazla tekrarla melek-i ra’d ın yüksek ve şiddetli tesbihat ıyla 
öyle bir rahmet ya ğdı ki, en muannide dahi Leyle-i Regâib’in kudsiyetini ve 
Hazreti Risalet’in bir derece, bir cihette âlem-i şehâdete te şrifinin umum kâi-
natça ve bütün as ırlarda nazar- ı ehemmiyette ve Rahmeten li’l-âlemîn oldu-
ğunu isbat etti ve kâinat o geceyi alk ışlıyor diye gösterdi.
Acaba, dualar ımızda Isparta bu memleketle beraberdi, bu ya ğmurda his-
sesi var m ı, merak ediyorum. Şimdiye kadar çok emârelerle Risale-i Nur bir 
vesile-i rahmet olmas ından, bu rahmet ima eder ki, herhalde ehemmiyetli bir 
fütuhat ı perde alt ında vard ır ve belki serbestiyetine bir i şarettir3(Hâşiye). Hem 
burada Lem’alar’ ın verdiği iştiyak cihetiyle yaz ıcılar ın çoğalmas ı, inşallah bir 
nevi makbul dua hükmüne geçti.
Duan ıza muhtaç karde şiniz
Said Nursî
Risale-i Nur talebeleri nam ına
Evet                      Evet
Mehmet              Ceylan
f
1 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla.
2 Regâib gecesindeki ya ğmur damlalar ı adedince Allah’ ın selâm ı üzerinize olsun.
3 (Hâşiye) Sonra tahakkuk etti ki; ayn ı zamanda hem fütuhat ı, hem serbestiyeti perde alt ında 
tahakkuk etmi ş.PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   187
1ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
2ُįُÜَכَאóَÖوَ ِّٰųا ُÙَĩْèوَرَ ْħْכُĻَĥَĐ َمُŻَّùĤاَ
Aziz, s ıdd ık kardeşlerim,
Leyle-i Mirac’ ın, ayn ı Leyle-i Regâib gibi hiç inkâr edilmez bir tarzda, bir 
nevi mu’cize-i Ahmediye gibi bir kerametini ve kâinatça hürmetini gözümüz-le gördük. Şöyle ki:
Nas ıl evvelce yazd ığımız gibi iki ay kurakl ık içinde burada hiç ya ğmur 
gelmediği, güya Leyle-i Regâib’i bekliyor gibi o mübârek gecenin gelmesiy-
le emsalsiz bir gürültü ile kudsiyetini burada gösterdi ği gibi, aynen öyle de, o 
geceden beri buraya bir katre ya ğmur düşmediği halde, yirmi günden sonra 
aynen Miraç gecesi birdenbire öyle bir rahmet ya ğdı ki, dinsizlerde şüphe b ı-
rakmad ı ki, Sahibü’l-Miraç, “rahmeten li’l-âlemîn”
3 olduğu gibi, onun Miraç 
gecesi de bir vesile-i rahmettir. Hem ehl-i iman ın imanlar ını kuvvetlendirdi ği 
gibi, meyusiyetlerini de bir derece izale etti.
Hal-i âlemi bilmiyorum, fakat hissediyorum ki: Ehl-i iman her harici bir-
kaç tarafta tazyikat, hem dâhilî endi şeler ve kurakl ıktan gelen derd-i mai şet 
ve nokta-y ı istinad ı dünyaca bulamamaktan, ehemmiyetli bir meyusiyetin te-
siriyle, hatta ibadete kar şı bir fütur gelmi şti. Birden Miraç gecesi, burada ke-
rametiyle Leyle-i Regâib’in kerametini takviye ederek ehl-i imana bildirdi ki: “Siz sahipsiz de ğilsiniz. Kâinat, kabzas ında bulunan bir zât ın, âleme rahmet 
gönderdi ği bir istinadgâh ınız vard ır.” diye meyusiyet ve endi şelerini k ısmen 
izale eyledi.
Hem Risale-i Nur’un bir silsile-i kerametini te şkil eden tevafuk, bu hâdi-
sede hiç tesadüfe havale edilmez bir tarzda üç-dört tevafukla, Leyle-i Miraç ve Leyle-i Regâib hürmetlerinde Risale-i Nur’un da bir hissesi var oldu ğunu 
gördük.
Birinci tevafuk : İptida ve intiha-y ı terakkiyat- ı hayat- ı Ahmediye’nin un-
vanlar ı olan Leyle-i Regâib ve Leyle-i Miraç bu kurakl ık zaman ında kesretli 
rahmette tevafuklar ıdır.
1 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla.
2 Allah’ ın selâm ı, rahmeti ve bereketi üzerinize olsun. 
3 Bkz.:  Enbiyâ sûresi, 21/107.188  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
İkinci tevafuk : Bugünlerde Hüsrev’in tevafuklu yazd ığı Miraç Risalesini 
burada Risale-i Nur talebeleri şevke gelip aynen tevafukunu, hatta yedi “fakat, 
fakat, fakat” kelimelerinin parlak tevafukunu gösteren nüshalar ı yazd ılar, bi-
tirdiler. Ben de tashih ediyordum, ba şkalar ı da okuyordular. Birden Miraç ge-
cesi kesretli rahmetiyle gelmesi, Risale-i Nur’un yaz ılmas ı ve Hüsrev’in Miraç 
Risalesi ve inti şarı dahi bir vesile-i rahmet oldu ğunu talebelerine bir kanaat 
verdi. İki-üç tevafuk daha var. Bize kat’î kanaat veriyor ki, tesadüf içinde yok-
tur. Doğrudan do ğruya bu muannid zaman ında şeâir-i İslâmiye’nin ehem-
miyetlerini göstermeye bir i şarettir. Umum karde şlerime selâm ve Miraçlar ını 
tebrik ederim.
1ĹِĜَא×ْĤا َĳُİ ĹِĜَא×ْĤاَ
Buran ın umum ahalisi ve Risale-i Nur şâkirtleri nam ına
Said Nursî
Evet, Üstad ımızı tasdik ediyoruz.
Mehmed, Mehmed, Osman, İbrahim, Ceylan, Hayri v.s.
f
2ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
3ُįُÜَכَאóَÖوَ ِّٰųا ُÙَĩْèوَرَ ْħْכُĻَĥَĐ َمُŻَّùĤاَ
Aziz, s ıdd ık kardeşlerim,
Bir Suâl Bir Suâl : “Tevafukla bu keramet nas ıl kat’î sabit oluyor?” diye karde ş-
lerimizden birisinin suâline küçük cevapt ır.
Elcevap Elcevap : Bir şeyde tevafuk olsa, küçük bir emâre olur ki, onda bir kas ıt 
var, bir irade var; rast gele bir tesadüf de ğil. Ve bilhassa tevafuk birkaç cihette 
olsa, o emâre tam kuvvetle şir. Ve bilhassa, yüz ihtimal içinde iki şeye mahsus 
ve o iki şey birbiriyle tam münasebettar olsa, o tevafuktan gelen i şaret sarih 
bir delâlet hükmüne geçer ki, bir kas ıt ve irade ile ve bir maksat için o tevafuk 
olmuş, tesadüfün ihtimali yok.
1 Kendinden ba şka her şeyin fâni oldu ğu gerçek Bâkî, Allah’t ır. 
2 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla. 
3 Allah’ ın selâm ı, rahmeti ve bereketi üzerinize olsun. PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   189
İşte, bu mesele-i Miraciye de aynen böyle oldu. Doksan dokuz gün için-
de yaln ız Leyle-i Regâib ve Leyle-i Mirac’a ya ğmur rahmetinin tevafuku ve o 
iki gece ve güne mahsus olmas ı, daha evvel ve daha sonra olmamas ı ve ih-
tiyac- ı şedidin tam vaktine muvafakat ı ve Miraciye Risalesi’nin burada çoklar 
taraf ından şevkle k ıraat ve kitabet ve ne şrine rast gelmesi ve o iki mübârek 
gecenin birbiriyle bir kaç cihette tevafuk etmesi ve mevsimi olmad ığı için acîp 
gürültülerle, söylenmeyecek maddî mânevî zemin gürültüleriyle feryatlar ına 
tehditkârâne ve tesellidârâne tevafuk etmesi ve ehl-i iman ın meyusiyetinden 
teselli aramalar ına ve dalâletin savletinden gelen vesvese ve zaafiyetine kar-
şı kuvve-i mâneviyenin takviyesini istemelerine tam tevafuku, bu geceler gi-
bi şeâir-i İslâmiye’ye kar şı hürmetsizlik edenlerin hatalar ına bir tekdir olarak, 
“Kâinat bu gecelere hürmet eder, neden siz etmiyorsunuz?” diye manas ında, 
kesretli rahmetle şeâir-i İslâmiye’ye kar şı, hatta semâvât ve feza-y ı âlem hür-
metlerini göstermekle tevafuk etmesi, zerre miktar insaf ı olan bilir ki, bu i şte 
hususî bir kas ıt ve irade ve ehl-i imana hususî bir inâyet ve merhamettir; hiç-
bir cihetle tesadüf ihtimali olamaz.
Demek hakikat-i Miraç, bir mu’cize-i Ahmediye (aleyhissalâtü vesselâm)  ve 
keramet-i kübrâs ı olduğu ve Miraç merdiveniyle göklere ç ıkmas ı ile zat- ı 
Ahmediye’nin (aleyhissalâtü vesselâm)  semâvât ehline ehemmiyetini ve k ıymetini 
gösterdiği gibi, bu seneki Miraç da zemine ve bu memleket ahalisine kâinatça 
hürmetini ve k ıymetini gösterip bir keramet gösterdi.
Duan ıza muhtaç karde şiniz
Said Nursî
f
Aziz, s ıdd ık kardeşlerim,
Bizim katiyen şek ve şüphemiz kalmad ı ki, bu hizmetimizin neticesi 
olan Risale-i Nur’un serbestiyetini de ğil yaln ız biz ve bu Anadolu ve âlem-i 
İslâm alk ışlıyor, takdir ediyor; belki kâinat memnun olup cevv-i semâ, feza-
yı âlem alk ışlıyor ki, üç-dört ayda ya ğmura şiddet-i ihtiyaç varken gelmedi ve 
Denizli’de mahkemenin bilfiil teslimine karar vermesi, yine Leyle-i Miraç’ta aynen Risale-i Nur’un bir rahmet oldu ğuna işareten Leyle-i Regâib’e tevafuk 
ederek kesretli melek-i ra’d ın alk ışlamas ıyla ve rahmetin Emirda ğ’da gelme-
si o teslim karar ına tevafuk etmesi ve bir hafta sonra, demek Denizli’de ve-
killerin eliyle al ınmas ı hengâmlar ında yine aynen Leyle-i Mirac’a ve Leyle-i 190  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Regâib’e tevafuk ederek aynen onlar gibi Cuma gecesinde kesretli rahmet ve 
yağmurun bu memlekette gelmesi, o tevafuklar ıyla kat’î kanaat verdi ki:
Risale-i Nur’un müsaderesine ve hapsine dört zelzelelerin tevafuku küre-i 
arzca bir itiraz oldu ğu gibi, bu Emirda ğ memleketinde dört ay zarf ında yaln ız 
üç Cuma gecesinde –biri Leyle-i Regâib, biri Leyle-i Miraç, biri de Şâbân- ı 
Muazzam’ ın birinci Cuma gecesinde– rahmetin kesretli gelmesi ve Risale-i 
Nur’un da serbestiyetinin üç devresine tam tam ına tevafuk etmesi, küre-i ha-
vâiyenin bir tebriki, bir müjdesidir ve Risale-i Nur’un da mânevî bir rahmet ve yağmur oldu ğuna kuvvetli bir i şarettir.
Ve en latîf bir emâre şudur ki: Dün, birdenbire bir serçe ku şu pencereye 
geldi, vurdu. Biz, uçurmak için i şaret ettik, gitmedi.
Mecbur oldum, Ceylân’a dedim: “Pencereyi aç; o ne diyecek?”Girdi, durdu, tâ bu sabaha kadar... Sonra oday ı ona b ırakt ık, yatak oda-
ma geldim. Bu sabah ç ıktım, kap ıyı açt ım, yar ım dakikada döndüm, bakt ım, 
“Kuddüs, Kuddüs” zikrini yapan bir ku ş odamda gördüm. Gülerek dedim: 
“Bu misafir niçin geldi?” Tam bir saat bana bakt ı, uçmad ı, ürkmedi. Ben de 
okuyordum; ekmek b ırakt ım, yemedi. Yine kap ıyı açt ım, ç ıktım, yar ım daki-
kada geldim, o misafir kayboldu.
Sonra bana hizmet eden çocuk geldi, dedi ki: “Ben bu gece gördüm ki, 
Hâf ız Ali’nin karde şi yan ımıza gelmiş
.”
Ben de dedim: “Hâf ız Ali ve Hüsrev gibi bir karde şimiz buraya gelecek.”
Ayn ı günde, iki saat sonra çocuk geldi, dedi: Hâf ız Mustafa geldi; hem 
Risale-i Nur’un serbestiyetinin müjdesini, hem mahkemedeki kitaplar ımı da 
kısmen getirdi; hem serçe ku şunun ve senin, hem kuddüs ku şunun tâbirini is-
bat etti ki, tesadüf olmad ığını isbat etti.
Acaba, emsalsiz bir tarzda hem serçe ku şu acîb bir surette, hem kuddüs 
kuşu garip bir surette gelip bakmas ı, sonra kaybolmas ı ve mâsum çocu ğun 
rüyas ı tam tam ına ç ıkmas ı, Risale-i Nur’un Hâf ız Mustafa gibi bir zat ın eliyle 
buraya gelmesinin ayn ı zaman ına tevafuku hiç tesadüf olabilir mi? Hiçbir ih-
timali var m ı ki, bir be şaret-i gaybiye olmas ın? 1(Hâşiye)
1 (Hâşiye) Hem bu ku şlar ın Risale-i Nur’la alâkadarl ıklar ını teyid eden çok emareler var. 
Ezcümle: O ku şlar ın alâkadarl ığını gösteren mektup Milas’a gitti ği ayn ı vakitte garib bir tarz-
da kuddüs ku şu o mektubun mealini vaziyetiyle teyid etti ği gibi; ayn ı mektup İnebolu’da 
geceleyin okunurken büyük bir gece ku şu harika bir tarzda pencereye gelip kanad ıyla PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   191
Evet, bu mesele, küçük bir mesele de ğil; kâinat ve hayvanât ile alâkadar-
dır. Ben Risale-i Nur’un bir şakirdi olmak itibar ıyla, kendi hisseme dü şen bu 
kâr ve neticeyi, binler alt ın lira kadar kazanc ım var kanaat ediyorum. Ba şka 
yüz binler Risale-i Nur şâkirtleri ve takviye-i imana muhtaç ehl-i iman ın istifa-
deleri buna k ıyas edilsin.
Evet, dinin, şeriat ın ve Kur’ân’ ın yüzden ziyade t ılsımlar ını, muammâla-
rını hall ve ke şfeden; ve en muannid dinsizleri susturup ilzam eden; ve Miraç 
ve haşr-i cismânî gibi s ırf ak ıldan çok uzak zannedilen Kur’ân hakikatlerini 
en mütemerrid ve en muannid filozoflara ve z ınd ıklara karşı güneş gibi isbat 
eden ve onlar ın bir k ısm ını imana getiren Risale-i Nur eczalar ı, elbette küre-i 
arz ve küre-i havâiyeyi kendi ile alâkadar eder ve bu asr ı ve istikbali kendiy-
le meşgul edecek bir hakikat-i Kur’âniye’dir ve ehl-i iman elinde bir elmas k ı-
lıçtır.
1ĹِĜَא×ْĤا َĳُİ ĹِĜَא×ْĤاَ
Emirdağı’nda Karde şiniz
Said Nursî
f
Risale-i Nur’un Kahraman ı Hüsrev Taraf ından Kaleme Al ınm ıştır.
2ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
Risalei’n-Nur’un kerametlerindendir ki: Üstad ımız (radiyallâhu anh) , çok de-
fa risalelerde; “Ey mülhidler ve ey z ınd ıklar! Risalei’n-Nur’a ili şmeyiniz. E ğer 
ilişirseniz, yak ında sizi bekleyen belâlar, sel gibi ba şınıza yağacakt ır.” diye on 
seneden beri kerratla söylüyorlard ı. Bu hususta şahit oldu ğumuz felâketler-
den,
Birincisi : Dört sene evvel Erzincan’da ve İzmir civar ında vukua gelen 
hareket-i arz olmu ştur. O vakitler münaf ıklar, desiselerle Isparta m ıntıkas ında 
vurup durup dinlemesi; ayn ı mektup Sava’da okunurken bir defa iki çekirge üstüne gelip 
durup neticeye kadar durmalar ı; bir defa da serçe ve bülbül ku şlar ı ayn ı mektubun okun-
mas ında pervane gibi uçup alâkadarl ık göstermeleri ve Isparta’da Hüsrev’in evinde ayn ı 
mektup okunurken bülbül ku şu hilaf- ı âdet salona gelmesi, alâkadarl ığını göstermesi gibi 
çok emareler, bu keramet-i Nuriyeyi teyid ediyor.
1 Kendinden ba şka her şeyin fâni oldu ğu gerçek Bâkî, Allah’t ır.
2 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla.192  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Sava ve Kuleönü ve civar ı köylerdeki Risale-i Nur talebelerine ili ştiler. Otuz-
kırk kadar Risale-i Nur talebelerini “Camiye gitmiyorsunuz, takke giyiyorsu-
nuz, tarikat dersi veriyorsunuz.” diye mahkemeye sevk etmi şlerdi. Cenâb- ı 
Hak, İzmir civar ına ve Âzerîleri ve civar ındaki halk ı dehşetler içinde b ırakan 
zelzelelerle Risale-i Nur’un bir vesile-i def-i belâ oldu ğunu gösterdi. Bu zelze-
lelerden bir hafta sonra, mahkemeye sevk edilmi ş olan o karde şlerimizin hep-
si beraat ettirilerek kurtulmu şlard ı.
İkincisi : Yine vakit vakit Risale-i Nur talebelerinin arkalar ında koşmakta 
devam eden mülhidler, hatt- ı Kur’ân ile çocuk okuttuklar ını bahane ederek 
Isparta’da müteveffa Mehmed Zühtü (rahmetullâhi aleyh)  ile Sava Karyesinden 
Hâf ız Mehmed (rahmetullâhi aleyh)  ismindeki iki Risalei’n-Nur talebesine hücum 
etmişler. Nur dersini okuyan çocuklar ı, bu iki karde şimizin evlerinden al ınan 
Risale-i Nur eczalar ıyla birlikte mahkemeye sevk edilmi ş. Merhum Mehmed 
Zühtü, para cezas ıyla mahkûm edilmek istenilmi ş. Neticede, merkezi Erbaa 
ve Tokat’ta vukua gelen ikinci bir korkunç zelzele ile Cenâb- ı Hak, Risalei’n-
Nur bir vesile-i def-i belâ olmakla şâkirtlerine yard ım ederek Üstadlar ının ver-
diği haberin s ıhhatini tasdik etmek için o karde şimizi beraat ettirmi ş ve al ınan 
bütün Risale-i Nur eczalar ını kendilerine iade ettirmi ştir.
Üçüncüsü  ise: İçinde bulundu ğumuz Denizli Hapishânesindeki musibe-
tin başımıza gelmesine sebep olan o münaf ıklar, Rumî bin üç yüz elli do-
kuz senesinde, tekrar ba şta sevgili Üstad ımız olduğu halde, bize ve Risalei’n-
Nur’a hücum ettiler. Bir k ısm ımızı Isparta’dan toplad ılar, bir k ısm ını Çivril’den 
Isparta’ya getirdiler, sevgili Üstad ımızı da yaln ız olarak Kastamonu’dan 
Isparta’ya sevk ettiler. Daha ba şka vilâyetlerden de arkada şlar ımız Isparta’ya 
getirilmişti. Ehl-i garaz ın iğfaline kap ılan Isparta adliyesi, Risalei’n-Nur’un ga-
yesi haricinde bulunan cephelerde, bizce manas ı olmayan ithamlar alt ında 
bizi s ıkıyordu. Bilhassa k ıymettar Üstad ımızı daha çok tazyik ettikleri vakit, 
Üstad ımıza lüzumlu lüzumsuz birçok suâller açan Isparta Müddeiumumîsinin 
“Bu belâlar dedi ğin nedir?” diye olan suâline cevaben: Evet, demi ş, z ınd ıklar 
eğer Risalei’n-Nur’a ve şâkirtlerine ili şseler, yak ında bekleyen belâlar ın hare-
ket-i arz suretiyle gelece ğini söylemi şti.
Daha sonra bizi Denizli’ye sevk ettiler. Kastamonu, İstanbul, Ankara dâ-
hil olmak üzere on vilâyetten adliyelere sevk edilen yüzü mütecaviz Risale-i Nur talebelerinin bir k ısm ı bırak ılm ış, yetmiş kişiden ibaret olan bir di ğer k ısm ı 
da Denizli’de “medrese-i Yusufiye” nam ını alan hapiste bulunuyordu. Bizim 
bütün müracaatlar ımıza sudan cevap veriliyor, sevgili Üstad ım
ız daha çok PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   193
tazyik ve s ıkıntı içerisinde ya şatt ırılıyor, ufûnetli, rutubetli, zulmetli, havas ız bir 
yerde bütün bütün konu şmaktan ve temastan men edilmek suretiyle Haps-i 
münferitte azap çektiriliyordu.
İşte bu s ıralarda Denizli zindan ının bu deh şetli ızd ıraplar ını geçirmekte 
idik. Allah’tan ba şka hiçbir istinadgâhlar ı bulunmayan bu bîçârelerin bir k ısm ı 
Kastamonu’dan, di ğer bir k ısm ı İnebolu’dan, di ğer bir k ısm ı da İstanbul’dan 
henüz gelmemi şlerdi. Şu vatan ın her köşesinde hak ve hakikat için ç ırpınan 
ve saf kalbleriyle necatlar ı için Rabb-i Rahîmlerine iltica eden pek çok mâ-
sumlar ın semâvât ı delip geçen ve Ar şu’r-Râhmân’a dayanan âhlar ı boşa git-
medi. Allahü Zülcelâl Hazretleri, o mübârek Üstad ımızın Isparta’da söyledi-
ği gibi, mâsumlar ı cennete götüren, zâlimleri cehenneme yuvarlayan deh şet-
li bir diğer zelzeleyi gönderdi. Kar şısında Risalei’n-Nur müdafaa vaziyetinde 
bulunmamas ından çok hâneler harap oldu, çok insanlar enkaz alt ında ezildi, 
çoklar ı sokak ortalar ında kald ı. Henüz memleketlerinin hapishânelerinde bu-
lunan karde şlerimizden Kastamonu’dan Mehmed Feyzi ve Sad ık ve Emin ve 
Hilmi ve İnebolu’dan Ahmed Nazif, Denizli Hapishânesine sevk edildiklerin-
de şu mâlûmat ı verdiler:
“Zelzele tam gece saat sekizde ba şlad ı. Bütün arkada şlar, “Lâ ilâhe illâl-
lah” zikrine devam ediyorduk. Zelzele bütün şiddetiyle devam etmekte idi.
O s ırada hat ırımıza geldi: Risalei’n-Nur’u a şkla ve bir sâikle üç-be ş defa 
şefaatçi ederek Cenâb- ı Hak’tan halâs istedik. Elhamdülillâh, derhal sakin ol-
du.
“Kastamonu’da ise, o gece kaleden kopan çok büyük bir ta ş, aşağıya 
yuvarlanarak bir hâneyi ezmi ş; birçok hânelerde yar ıklar, ç ıkıklıklar olmu ş, 
birkaç ev çökmü ş, hükûmet binas ı yar ılm ış, daha bunun gibi hasârat ve zâ-
yiat olmu ş. Fakat zelzele her gün olmak suretiyle bir müddet devam etmi ş. 
Tosya’da bin be ş yüz ev harap olmu ş, ölü ve yaral ı miktar ı çok fazla imi ş. 
Karg ı ve Osmanc ık tamamen, Lâdik ve sâir mahallerde zayiat fazla miktarda 
imiş. İnebolu’da bir minarenin alemi e ğrilmiş, ufak tefek çatlakl ıklar olmu ş, 
hasârat ve zayiat olmam ış.”
Ahmed Nazif, Emin, Sad ık, Mehmed Feyzi
Üçüncü olan bu hareket-i arzdan sonra, yine Risalei’n-Nur’a ve talebele-
rine ve müellifine hücum eden ehl-i garaz ın sözünü dinleyen adliye, ayn ı tarz-
da bizi s ıkmakta devam ediyordu. Z ınd ıka taraftarlar ı, mübârek Üstad ımızın 
ihbarlar ı olan ve Risale-i Nur’un büyük kerametlerinden olup zelzeleler eliyle 194  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
gelen beliyyelere ehemmiyet vermek istemiyorlard ı. Risalei’n-Nur’un ilâhî ve 
Kur’ânî hakikatlerine kar şı cephe alan bu zümrenin ba şına bir dördüncü to-
kat daha geldi.
Garibi şu ki, biz Şubat’ ın üçüncü günü mahkemeye ça ğrılm ıştık. Izd ırap 
ve elemleri içinde yüreklerimizi a ğlatan hastal ıklı haliyle kendisinden sorulan 
suâllere cevap vermek için altm ış beş kadar talebesinin önünde aya ğa kal-
kan mübârek Üstad ımızın cevaplar ı aras ında “O z ınd ıklar ın dünyalar ı baş-
lar ını yesin ve yiyecek!” kelimeleri, tekrar tekrar heyet-i hâkimenin yüzlerine 
karşı ağzından dökülüyordu. Birkaç defa mahkemeye gidip geldikten sonra, 
7 Şubat 1944 tarihli İstanbul’da münte şir Hemşehri ismindeki bir gazete eli-
me geçti. Gazete okumaya ve radyo dinlemeye hevesli olmamakl ığımla be-
raber, “Yirminci asr ın medenîleriyiz” diyerek bugünkü terakkiyat- ı beşeriyeyi 
kendilerinden bilen, Allah’ ı unutan, âhirete inanmayan insanlar ın başlar ına 
Cenâb- ı Hakk’ ın, motorlu vas ıtalar eliyle nas ıl ateşler yağdırdığını, o münkir-
lerin dünkü cennet hayatlar ının bugünkü cehennemî hâlât içinde nas ıl geç-
mekte oldu ğunu bilmek ve Risalei’n-Nur’un bereketiyle Anadolu’yu bu deh-
şetli ateş yağmurundan nas ıl muhafaza etmekte oldu ğunu görmek ve şükret-
mek hâletinden gelen bir merakla baz ı bu gibi havadisleri sorard ım ve din-
lerdim.
İşte bu gazetenin de harp bo ğuşmalar ına ait resimlerine bak ıyordum. 
Nazar ıma çarpan, büyük yaz ı ile yaz ılm ış bir sütunda, Anadolu’nun yirmi bir 
vilâyetini sarsan ve Şubat’ ın birinci gününün gecesinde sabaha kar şı herkes 
uykuda iken vukua gelen ve pek çok zayiata mal olan deh şetli bir zelzeleyi ha-
ber veriyordu. Derhal, Şubat’ ın üçünde mahkemede sevgili Üstad ımızın he-
yet-i hâkimeye “Z ınd ıklar ın dünyalar ı başlar ını yesin ve yiyecek!” diye tekrar 
tekrar söyledi ği sözleri hat ırlad ım, “Eyvah!” dedim, “Risale-i Nur ıslah eder, 
ifsad etmez; imar eder, harap etmez; mesûd eder, peri şan etmez” diye söy-
lerken, “Aksiyle bizi ve Risalei’n-Nur’u itham etmek, Hâlik’ ın hoşuna gitmi-
yor.” dedim.
İşte, merkezi Gerede, Bolu ve Düzce olan bu kanl ı zelzele, Risalei’n-
Nur’un dördüncü bir kerameti idi. Bu gazete şu mâlûmat ı veriyor; Ankara, 
Bolu, Zonguldak, Çank ırı ve İzmit vilâyetlerinde fazla kay ıplar varm ış. 
Gerede’de iki bin ev y ıkılm ış, y ıkılmayan evler de oturulmayacak derecede 
harap olmu ş, binden fazla ölü varm ış, enkaz alt ından mütemadiyen ölü ç ıkar-
tılıyormuş. Düzce’de zarar çokmu ş, ölü ve yaral ılar ın miktar ı mâlûm de ğilmiş.PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   195
Ankara’da yüz üç ölü ve bir o kadar da yaral ı varm ış. Bine yak ın ev y ıkılm ış. 
Debbağhâne’de iki ev çökmü ş, baz ı köylerde sars ıntıyı müteakip yang ınlar ol-
muş. İlk sars ıntı çok kuvvetli olmu ş, sars ıntıyı yeralt ından gelen bir tak ım gü-
rültüler takip etmi ş. Bolu’dan ve di ğer yerlerin köylerinden bir hafta geçti ği 
halde henüz mâlûmat al ınam ıyormuş. Diğer bir yerde iki yüz ev y ıkılm ış, on 
bir ölü varm ış. Bolu ile telgraf ve telefon hatlar ı kesilmiş, zelzele m ıntıkas ın-
da şiddetli bir kar f ırtınas ı hüküm sürüyormu ş. İzmit’te zelzele olurken şimşek-
ler çakm ış, şehir birkaç saniye ayd ınlık içinde kalm ış. Birçok yerlerde halk ç ı-
rıl çıplak sokaklara f ırlam ış. Dünyan ın bütün rasathâneleri bu büyük Anadolu 
zelzelesini kaydetmi ş. Bir İngiliz rasathânesi sars ıntının çok harap edici oldu-
ğunu bildirmi ştir. Sinop’ta ayn ı günde çok korkunç bir f ırtına olmuş, gök gü-
rültüleri ve şimşeklerle gittikçe şiddetini artt ırm ıştır.
Daha sonra ba şka bir gazetede tamamlay ıcı ve hayret verici şu mâlû-
matlar ı gördüm: Zelzeleden evvel kediler, köpekler üçer-be şer olarak toplan-
mışlar, düşünceli, hüzünlü gibi al ık al ık birbirine bakarak bir müddet beraber 
oturmuşlar, sonra da ğılm ışlar. Gerek zelzele olurken ve gerekse olmadan ev-
vel ve olduktan sonra da bu hayvanlardan hiçbiri görünmemi ş, kasabalardan 
uzaklaşarak k ırlara gitmi şler.
Bir garibi de şu ki: Bu hayvanlar isyan ımızdan mütevellid olarak ba şımı-
za gelecek felâketleri lisan- ı hâlleriyle haber verdiklerini yaz ıyorlar da biz an-
lam ıyoruz diyerek taaccüp ediyorlar.
İşte Üstad ımız Bediüzzaman, uzun senelerden beri: “Z ınd ıklar Risalei’n-
Nur’a dokunmas ınlar ve şâkirtlerine ili şmesinler. E ğer dokunurlar ve ili şirlerse, 
yak ından bekleyen felâketler onlar ı yüz defa pi şman edecek!” diye Risalei’n-
Nur ile haber verdi ği yüzler hâdisat içinde, i şte zelzele eliyle do ğruluğunu im-
za ederek gelen dört hakikatli felâket daha...
Cenâb- ı Hak bize ve Risalei’n-Nur’a taarruz edenlerin kalblerine iman ve 
başlar ına hakikati görecek ak ıl ihsan etsin, bizi bu zindanlardan, onlar ı da bu 
felâketlerden kurtars ın, âmîn...
Mevkuf
Hüsrev
f196  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
1ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
2ُįُÜَכَאóَÖوَ ِّٰųا ُÙَĩْèوَرَ ْħْכُĻَĥَĐ َمُŻَّùĤاَ
Aziz, s ıdd ık kardeşlerim,
Şimdiye kadar gizli münaf ıklar Risale-i Nur’a kanunla, adliye ile ve âsâ-
yiş ve idare noktas ından hükûmetin baz ı erkân ını iğfal edip tecavüz ediyorlar-
dı. Biz, müsbet hareket etti ğimiz için, mecburiyet oldu ğu zaman tedâfüî vazi-
yetinde idik. Şimdi plânlar ı akîm kald ı. Bilâkis tecavüzleri Risale-i Nur’un da-
iresini geni şlettirdi. Bu defa yeni hurufla Asâ-y ı Musa ’yı tab etmek niyetimiz, 
ihtiyâr ımız olmad ığı halde, tecavüz vaziyeti Risale-i Nur’a veriliyor gibidir. Bu 
hâdisenin ehemmiyetli bir hikmeti şu olmak gerektir:
 Risale-i Nur, bu mübârek vatan ın mânevî bir halâskâr ı olmak cihetiyle; 
şimdi iki deh şetli mânevî belay ı defetmek için matbûât âlemi ile tezahüre ba ş-
lamak, ders vermek zaman ı geldi veya gelecek gibidir, zannederim.
O dehşetli beladan birisi :  Hristiyan dinini ma ğlup eden ve anar şiliği ye-
tiştiren, şimalde ç ıkan dehşetli  dinsizlik cereyan ının bu vatan ı mânevî istilâ-
sına karşı  Risale-i Nur bir  Sedd-i Zülkarneyn gibi bir  sedd-i Kur’ânî vazifesini 
görebilir ve  Âlem-i İslâm’ ın bu mübârek vatan ın ahalisine kar şı pek şiddetli 
itiraz ve ithamlar ını izale etmek için matbûât lisan ıyla konuşmak lâz ım gelmiş 
diye kalbime ihtar edildi.
Ben dünyan ın hâlini bilmiyorum. Fakat   Avrupa’da istilâkârâne hükme-
den ve edyân- ı semâviyeye dayanmayan deh şetli cereyan ın istilâs ına karşı 
 Risale-i Nur hakikatleri, bir kale oldu ğu gibi;  Âlem-i İslâm’ ın ve  Asya k ıtas ının 
hâl-i haz ırdaki itiraz ve itham ını izale.. ve eskideki  muhabbet ve uhuvvetini ia-
de etmeye  vesile olan bir  mu’cize-i Kur’âniye’dir.
Bu memleketin vatan-perver siyasîleri çabuk akl ını başına al ıp Risale-i 
Nur’u tabederek resmen ne şretmeleri lâz ımd ır ki, bu iki belaya kar şı  siper ol-
sun.
Acaba bu yirmi sene zarf ında iman- ı tahkikîyi pek kuvvetli bir surette bu 
vatanda ne şreden Risale-i Nur olmasayd ı, bu dehşetli as ırda, acîb ink ılâp ve 
infilâklarda bu mübârek vatan; Kur’ân’ ını, iman ını dehşetli sadmelerden tam 
muhafaza edebilir miydi? Her neyse... Risale-i Nur’a, daha vatana, idareyezarar ı dokunmak bahanesiyle tecavüz edilmez; daha kimseyi o bahaneyle 
1 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla.
2 Allah’ ın selâm ı, rahmeti ve bereketi üzerinize olsun. PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   197
inand ıramazlar. Fakat cepheyi de ğiştirip, din perdesi alt ında baz ı safdil ho-
calar ı veya bid’a taraftar ı veya enâniyetli sofi-me şreplileri baz ı kurnazl ıklarla 
Risale-i Nur’a kar şı –iki sene evvel İstanbul’da ve Denizli civar ında oldu ğu gi-
bi– istimâl etmek ve Risale-i Nur’a ve şâkirtlerine ayr ı bir cephede tecavüz et-
meye münaf ıklar çabal ıyorlar. İnşaallah muvaffak olamazlar. Risale-i Nur şâ-
kirtleri, tam ihtiyatla beraber, bir taarruz oldu ğu vakitte münaka şa etmesinler, 
ald ırmas ınlar. Aldanan ehl-i ilim ve imansa, dost olsunlar, “Biz size ili şmiyo-
ruz. Siz de bize ili şmeyiniz. Biz ehl-i imanla karde şiz” deyip yat ıştırsınlar.
Sâniyen ,
Mübâreklerin pehlivan ı hem Abdurrahman, hem Lütfi, hem Büyük Haf ız 
Ali manalar ını taşıyan büyük ruhlu Küçük Ali karde şimiz bir suâl soruyor. 
Hâlbuki o suâlin cevab ı Risale-i Nur’da yüz yerde var. “Risale-i Nur’un er-
kân- ı imaniye hakk ında bu derece kesretli tah şidat ı ne içindir? Bir âmî mümi-
nin iman ı büyük bir velînin iman ı gibidir, diye eski hocalar bize ders vermi ş-
ler?” diyor.
Elcevap Elcevap : Başta Âyetü’l-Kübrâ  merâtib-i imaniye bahislerinde; ve âhire 
yak ın müceddid-i elf-i sâni İmam Rabbanî beyan ı ve hükmü ki, “Bütün tari-
katlerin müntehas ı ve en büyük maksatlar ı, hakâik-i imaniyenin inki şafıdır. Ve 
bir mesele-i imaniyenin kat’iyetle vuzuhu, bin kerametlerden ve ke şfiyatlardan 
daha iyidir”; ve Âyetü’l-Kübrâ ’nın en âhirdeki ve Lâhikadan al ınan o mek-
tubun parças ı ve tamam ının beyanat ı cevap oldu ğu gibi, Meyve Risalesi ’nin 
tekrarat- ı Kur’âniye hakk ında Onuncu Meselesi, tevhid ve iman rükünleri hak-
kında tekrarl ı ve kesretli tah şidat- ı Kur’âniye’nin hikmeti, aynen bitamamiha 
onun hakikî tefsîri olan Risale-i Nur’da cereyan etmesi de cevapt ır.
Hem, iman- ı tahkikî ve taklidî ve icmâlî ve tafsilî ve iman ın bütün tehâ-
cümâta ve vesveseler ve şüphelere kar şı dayan ıp sars ılmamas ını beyan eden 
Risale-i Nur parçalar ının izahat ı, büyük ruhlu Küçük Ali’nin mektubuna öyle 
bir cevapt ır ki, bize hiçbir ihtiyaç b ırakm ıyor.
İkinci Cihet : İman, yaln ız icmâlî ve taklîdî bir tasdike münhas ır değil; bir 
çekirdekten, tâ büyük hurma a ğac ına kadar ve eldeki aynada görünen misalî 
güneşten tâ deniz yüzündeki aksine, tâ güne şe kadar mertebeleri ve inki şaflar ı 
olduğu gibi; iman ın o derece kesretli hakikatleri var ki, binbir esmâ-y ı ilâhiye 
ve sâir erkân- ı imaniyenin kâinat hakikatleriyle alâkadar çok hakikatler var ki, 
“Bütün ilimlerin ve mârifetlerin ve kemâlât- ı insaniyenin en büyü ğü imand ır 
ve iman- ı tahkikîden gelen tafsilli ve burhanl ı mârifet-i kudsiyedir.” diye ehl-i 
hakikat ittifak etmi şler.198  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Evet, iman- ı taklidî, çabuk şüphelere ma ğlûp olur. Ondan çok kuvvetli ve 
çok geniş olan iman- ı tahkikîde pek çok merâtip var. O merâtiplerden ilmel-
yakîn mertebesi, çok burhanlar ının kuvvetleriyle binler şüphelere kar şı daya-
nır. Hâlbuki taklidî iman bir şüpheye kar şı bazen ma ğlûp olur.
Hem iman- ı tahkikînin bir mertebesi de “aynelyakîn” derecesidir ki, pek 
çok mertebeleri var. Belki esmâ-y ı ilâhiye adedince tezahür dereceleri var. 
Bütün kâinat ı bir Kur’ân gibi okuyabilecek derecesine gelir.
Hem bir mertebesi de “hakkalyakîn”dir. Onun da çok mertebeleri var. 
Böyle imanl ı zâtlara şübehat ordular ı hücum da etse bir halt edemez. Ve ule-
mâ-y ı ilm-i kelâm ın binler cild kitaplar ı, akla ve mant ığa istinaden telif edi-
lip, yaln ız o mârifet-i imaniyenin burhanl ı ve aklî bir yolunu göstermi şler. Ve 
ehl-i hakikatin yüzer kitaplar ı keşfe, zevke istinaden o mârifet-i imaniyeyi da-
ha başka bir cihette izhar etmi şler. Fakat Kur’ân’ ın mu’cizekâr cadde-i kübrâ-
sı, gösterdi ği hakâik-i imaniye ve mârifet-i kudsiye, o ulemâ ve evliyan ın pek 
çok fevkinde bir kuvvet ve yüksekliktedir.
İşte, Risale-i Nur bu câmî ve küllî ve yüksek mârifet caddesini tefsir edip, 
bin seneden beri Kur’ân aleyhine ve İslâmiyet ve insaniyet zarar ına ve adem 
âlemleri hesab ına tahribatç ı küllî cereyanlara kar şı Kur’ân ve iman nam ına 
mukabele ediyor, müdafaa ediyor. Elbette hadsiz tah şidata ihtiyac ı vard ır ki, 
o hadsiz dü şmanlara kar şı dayan ıp ehl-i iman ın iman ını muhafazas ına Kur’ân 
nuruyla vesile olsun.
Hadis-i şerifte vard ır ki: “Bir adam seninle imana gelmesi, sana sahra do-
lusu k ırm ızı koyunlardan daha hay ırlıdır.”1 “Bazen bir saat tefekkür, bir sene 
ibadetten daha hay ırlı olur.”2 Hatta Nak şîlerin hafî zikre verdi ği büyük ehem-
miyet, bu nevi tefekküre yeti şmek içindir.
Umum karde şlerime birer birer selâm ve dua ediyoruz.
3ĹِĜَא×ْĤا َĳُİ ĹِĜَא×ْĤاَ
Kardeşiniz
Said Nursî
f
1 Buhârî, cihâd  102, 143, fezâilü ashâb  9; Müslim, fezâilü’s-sahâbe  34; Ebû Dâvûd , ilim  10.
2 el-Gazâlî, İhyâu ulûmi’d-dîn  4/423; el-Kurtubî, el-Câmi’ li ahkâmi’l-Kur’ân  4/314; Aliyyülkârî, el-
Masnû’  s.82.
3 Kendinden ba şka her şeyin fâni oldu ğu gerçek Bâkî, Allah’t ır.PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   199
(Risale-i Nur’un has şakirdlerinden ve ehemmiyetli eski muallimlerden ve
 ve iman ı kuvvetli olan büyük muallimleri temsil eden Hasan Feyzi’nin Sikke-i Tasdik-i Gaybî’den 
ald ığı bir ilhamla Risale-i Nur hakk ında ve o nurun menba ı ve esas ı olan Nur-u Muhammedî 
(aleyhissalâtü vesselâm) ve hakikat-i Kur’ân ve s ırr- ı iman tarifinde bu kasideyi yazm ış.)
ِħĻِèَّóĤا ِīٰĩْèَّóĤا ِّٰųا ِħْــــــùِÖ
1ُونَóِĘْכَאĤا ِهَóכَ ْĳَĤوَ رِه۪ĳُĬ ُّħِÝُĨ ُّٰųوَا ْħِıِİَاĳْĘَÉِÖ ِّٰųا رَĳُĬ ُۧاËِęْĉُĻِĤ ُونَïĺِóُĺ
Ahmed yarat ılm ış o büyük Nur-u Ehadden,
Her zerrede nurdur, o ezelden, hem ebedden.
Bir nur ki odur hem yüce, hem lâyetenâhi,
Ol fahr-i cihan Hazreti Mahbub-u İlâhî.
Parlatt ı cihan ı bu güzel nur-u Muhammed (aleyhissalâtü vesselâm)
Halk olmasa, olmazd ı bir zerre ve bir fert.
Ol nuru ân ın, her yeri, her zerreyi sarm ış,
Baştan başa her dem bu kesif zulmeti yarm ış.
Bir nur ki odur sade ve hem lâyetezelzel,
Ârî ve berî cümleden üstün ve mükemmel.
Bir nur ki bütün zerrede ancak o nümâyân,
Bir nur ki verir kalblere hem a şk ile iman.
Bir nur ki e ğer olmasa ol nur hele bir an,
Baştan başa zulmette kal ır hem de bu ekvan.
Bir nur ki de ğil öyle muhat, hem dahi mahsur
Bir nur ki eder kalbi de pürnur, çe şmi de pürnur.
Bir lem’ad ır andan, şu büyük şems ve kamerler.
Hep işte o nurdan bu acâib koca âlem,
Halk oldu o nurdan yine cennetle cehennem.
Şek yok ki o nurdur okunan Hazreti Kur’ân,
Ol nur-u ezel hem sebeb-i hilkat-i insan.
1 “Ağızlar ıyla (üfleyerek) Allah’ ın Nûru’nu söndürmek diliyorlar. Ama Allah, kâfirler ho şlanmasalar da 
Nûrunu tamamlama yolundad ır ve mutlaka tamamlayacakt ır.” (Saf sûresi, 61/8) 
Her şeye odur mebde’ ve as ıl ve esas hem,
Ondan görünür nev-i be şer böyle mükerrem.
Bir zerre de ğil, bahr-i muhit o bahr-i münirden,
Hem nas ıl beşer hiç kal ıyor hepsi de birden.
Şek yok ki cihan, katre-i nurundan o nurun,
Şek yok ki bu can, zerre-i nurundan o nurun.
Sönsün diye üflense, o derya gibi kaynar,
Söndürmeye hem kimde acep zerre mecal var?
Söndürmeye kalkm ıştı as ırlar dolu küffar,
Kahreyledi her hepsini ol Hazreti Kahhâr.
Hep sönmü ş as ırlar, yan ıyor sönmeden ol,
Tarihe sorun, kimdir o nur, hem kimmi ş menfur?
Aln ında yanan nur-u Muhammed’di Halîl’in,
Yetmezdi gücü bakmaya her çe şm-i alîlin.
Görseydi Resûlün o güzel nurunu Nemrud,
Yakmazd ı o dem, nâr ını ol kâfir-i matrud.
Bir sivrisinek öldürüyor o şâh- ı cihân ı,(!)
Atm ıştı Halil’i âte şe çünkü o canî.
Bir perde aç ıp söyledi Hak gizli kelâmdan,
Ol âteşe bahseyledi hem berd ü selâmdan.
“Dostum ve Resûlüm yüce İbrahim’i, ey nâr,
At âdetini, yakma bugün, sen onu zinhar!”
Bir gizli hitap geldi de ol dem yine Haktan
Bir abd-i mükerrem dahi kurtuldu b ıçaktan.
Ol nurdan için Yûnus’u h ıfzeyledi ol hût,
Ol nur ile kahreyledi hem kavmini ol Lût.
Ol hüsn-ü cemâl, eyledi âlemleri hayran,
Nerden onu bulmu ş, acaba Yûsuf-u Ken’an?
Hikmet nedir, ol dertlere sabreyledi Eyyûb,
Hem s ırrı nedir, Yûsuf için a ğlad ı Yakub.PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   201
Öldükçe dirildikçe neden duymad ı bir his?
Ol naml ı nebi, şanl ı şehid Hazreti Cercis.
Hasretle neden a ğlad ılar Âdem ve Havvâ?
Kimdendi bu y ıllarca süren koskoca dâvâ?
Hem âh, neden terk edilip Ravza-y ı Cennet?
Bir dâr- ı karar oldu neden âlem-i mihnet?
Nur şehri olan Tûr’da o dem Hazreti Musa
Esrar- ı kelâm hep çözülüp buldu tecellâ.
Bir parça Zebur’dan okusa Hazreti Dâvud,
Başlard ı hemen sanki büyük mah şer-i mev’ud.
Bilmem ki neden, yel ve sular hep onu dinler,
Bilmem ki neden, hep i şiten âh diye inler.
Mahlûku bütün kendine râm etti Süleyman,
Nerdendi bu kuvvet, ona kimdendi bu ferman?
Yellerle uçan şanl ı büyük taht- ı mukaddes
Esrar- ı ezelden o da duymu ş yine bir ses.
Ol hangi acîb s ır ki, ç ıkar göklere İsâ,
Kimdir çekilen çarm ıha, kimdir yine Yûda.
Nur derdi için taht ını terk eyledi Edhem,
Bir başkas ının taht ı olur derdine merhem.
Çok şahs- ı velî, nur ile hem etti kanaat,
Çok şahs- ı denî, nur ile hem buldu keramet.
Her hepsi de pervanesi, üftadesi nurun,
Her hepsi muamma, gücü yetmez bu şuurun.
Fillerle var ıp Kâbe’ye, hem Ebrehe zâlim;
İsterdi ki, yaps ın nice bin türlü mezâlim...
İsterdi ki, o beyt y ıkılıp şöhreti sönsün,
Halk Kâbe’yi terk ederek, kiliseye dönsün.
İsterdi ki, çeksin do ğacak nura bir sed,
Hem doğmadan ölsün diye “Mahbub-u Müebbed.”202  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Günlerce gidip Kâbe’ye, hem yakla şan ordu,
Birdenbire bir tehlike sezmi ş gibi durdu.
Süratle gelip bir sürü ku ş, semt-i bahirden,
Taş harbine ba şlar, pek acîb hepsi birden.
İndikçe havadan, o muammâ gibi ta şlar,
Cans ız y ıkılıp yerlere yatm ış nice başlar.
Şah ıyla beraber kocaman ordu-yu Mevlâ,
Olsun diye mahbuba ni şan, eyledi mûtâ.
Hem kavm-i Kurey ş, söndürelim derken o nuru,
Erkek ve kad ın, cümlesinin kaçt ı huzuru.
Müşrik ve muvahhid, iki f ırka olup urban,
Yıllarca dökülmü ş yine üstüne bir kan.
Şakk etti kamer, Fahr-i Be şer, ol Yüce Server,
Her yerde ve her anda onun nuru muzaffer.
Kur’ân’d ı kali, nurdu yolu, ümmeti mutlu,
Ümmet olan ın kalbi bütün nur ile doldu.
Çekmezdi keder, ol sözü cevher, özü kevser,
Ol Sûre-i Kevser, dedi a’dâs ına “ebter!”
Ol Şems-i Ezelden kaç ınan ol kuru ba şlar,
Gayyâ-y ı cehennemde bütün yakm ış ateşler.
Bitmişti nefes, ç ıkmad ı ses, b ıktı da herkes,
Ol nura var ıp baş eğerek hem dediler pes!
İdrâki olan kafile ayr ıldı Kureyş’ten,
Feyz almak için do ğmuş olan şanl ı güneşten.
Ol kevser-i Ahmed’den içip her biri tas tas,
Olmuştu o gün sanki mücellâ birer elmas.
Ol başlara tâç, derde ilâç, mür şid-i âlem,
Eylerdi nazar bunlara nuruyla demâdem.
Bunlard ı o a’dây ı boğan bir alay arslan,
Hak uğruna, nur u ğruna olmu ş çoğu kurban.PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   203
Bunlardan o gün ehl-i nifak cümle kaçard ı,
Müşrik ise, ol akl ı an ın kalmaz, uçard ı.
Bunlard ı o Peygamberin ashab ı ve âli,
Dünyada ve ukbâda da hem şanlar ı âlî.
Tavsif ediyor bunlar ı hep şöylece Kur’ân,
Sulh vakti koyun, kavgada kükrek birer arslan!
Hep yüzleri pâk, sözleri hak, yollar ı hakt ı,
Merkebleri yeller gibi Düldüldü, Burakd ı.
Bir cezbe-i “Yâ Hayy!” ile seller gibi akt ı,
A’dâya var ıp her biri şimşek gibi çakt ı.
Bunlard ı o gün halka-y ı tevhidi kuranlar,
Bunlard ı o gün baltalay ıp küfrü k ıranlar.
Bunlard ı mübârek yüce cemiyet-i şûrâ,
Bunlard ı o nurdan dizilen halka-y ı kübrâ.
Bunlard ı alan Suriye, Irak, ülke-i Kisrâ,
Bunlarla ziyâdar o karanl ık koca sahrâ.
Bunlard ı veren hasta, alîl gözlere bir fer,
Bunlard ı o tarihe geçen şanl ı gazanfer.
Her hepsi de bir zerre-i nuru o Habîbin,
Her an görünür gözlere ondan nice yüz bin.
Nur alt ına girmiş bulunan türlü cemaat,
Hem buldu bekâ, hem de bütün gördü adalet.
Ecdâd- ı izâm ın o büyük ruhlar ı küskün,
Zira ne küfürler okunur onlara her gün...
Yağmıştı o gün âh ne kederler, ne elemler,
Âciz onu hep yazmaya, eller ve kalemler.
Binlerce yetimin y ıkılan kalbini sen yap,
Affet yeter art ık, o Habîb a şkına, yâ Rab!
Derken yeter art ık, bizi affet güzel Allah!
Sars ıldı cihan, öldü de bir gümgüme nâgâh.
Buz parças ı halinde bulut, bir yere dü şmüş,
Erkek ve kad ın hepsi de ol semte ü şüşmüş...204  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Derhal aç ılıp gökyüzü hem parlad ı ol nurdan gelen Risâlei’n-Nur
Hallâk- ı Rahîm eyledi mahlûkunu mesrur.
Zulmet da ğılıp başlad ı bir yepyeni gündüz,
Bir neş’e duyup sustu biraz a ğlayan o göz.
Bir dem bile dü şmezken onun âh ı dilinden,
Kurtuldu, yaz ık dertli be şer derdin elinden.
Ol taze güne ş, ülkeye serptikçe ışıklar,
Hep şâd olacak, şevk bulacak kalbi k ırıklar.
Her kalbe sürûr, her göze nur doldu bugünden,
Bir müjde verir sanki o bir şanl ı düğünden.
Arz eyleyelim ol yüce Allah’a şükürler,
Kalkar bu kahr u cehl ve dalâl, şirk ve küfürler.
Ol nur-u Hüdâ sald ı ziya, kalbe safâ hem,
Gösterdi bekâ, göçtü fenâ, buldu vefâ hem.
Çıkm ıştı şakî, geldi nakî gördü adâvet,
Eylerdi nefiy, oldu hafî nur-u hidayet.
Fışkırdı Risale-i Nur, ufuktan nur-u Risalet
Ol nur-u Risalet verecek emn ü adalet.
Allah’a şükür, kalkmada hep cümle karanl ık,
Allah’a şükür, dolmada hep kalbe ferahl ık.
Allah’a şükür, işte bugün perde aç ıldı,
Âlemlere art ık yine bir ne ş’e saç ıldı.
Art ık bu sönük canlara can üfledi cânan,
Art ık bu gönül derdine ol eyledi derman.
Bir fasl- ı bahar ba şlad ı illerde bu günden,
Bir sohbet-i gül ba şlad ı dillerde bu günden.
Benden bana ben gitmek için Risale-i Nur diye ko ştum,
Nur derdine dü ştüm de denizler gibi co ştum.
Bir zerrecik olsun bulay ım der de ararken
Düştüm yine derya gibi bir nura bugün ben.
Verdim ona ben gönlümü ba ştan başa art ık,
Mâşukum odur, şimdi benim, ben ona â şık.PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   205
Ol nur-u ezel hem kararan kalblere lây ık,
Ol nurdan al ır feyzini hem cümle halây ık.
Kahreyledi ol zulmeti Risale-i Nur’a akanlar,
Nur kahr ına uğrar, ona hasmâne bakanlar.
Küfrün bütün alay ı hücum etse de ey nur,
Etmez seni dûr, kendi olur belki de makhur.
Sensin yine hâz ır, yine sensin bize nâz ır
Ey nur-u Rahîm, ey ebedî bir cilve-i kudret-i Fât ır!
Bir neş’e duyurdun imanla s ırr- ı ezelden,
Bir müjde getirdin bize ol naml ı güzelden.
Mademki içirdin bize ol âb- ı hayattan
Bir zerre kadar kalmad ı havf şimdi memattan.
Hasret ya şad ık nuruna y ıllarca bütün biz,
Mâsum ve alîl, türlü belâ çekti sebepsiz.
Yıllarca akan, kan dolu göz ya şlar ı dinsin,
Zâlim yere bats ın, o zulüm bir yere sinsin.
Yıllarca, as ırlarca bu nurun yine yans ın,
Öksüz ve yetim, dul ve alîl hepsi de kans ın.
Ey nur gülü, nur çehreni öpsem duda ğından,
Kalb bahçesinin kalbine diksem buda ğından.
Her dem kokarak hem o güzel râyihas ından
Çıksam yine ben âlem-i fâni tasas ından.
Nur güllerin açs ın, yine miskler gibi tütsün,
Sînemde bu can bülbülü tevhid ile ötsün.
Sensin bize bir ne ş’e veren ol gül-ü hâlis,
Sensin bize hem cümleden âlâ, dahi muhlis.
Ey nur-u Risaletten gelen bir burhan- ı Kur’ân!
Ey s ırr- ı Furkan’dan ç ıkan hüccet-i iman!
Sendin bize matlub, yine sendin bize mev’ud,
Sayende bugün herkes olur zinde ve mesûd.206  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Her an seni bekler ve say ıklard ı bu dünya,
Hak kendini gösterdi, bugün bitti o rüya.
Bin üç yüz senedir topra ğa dönmü ş nice milyar
Mümin ve muvahhid seni gözlerdi hep ey yâr!
Her hepsi de senden yana söylerdi kelâm ı
Her hepsi de her an sana eylerdi selâm ı.
Nur çehreni açsan, atarak perdeyi yüzden
Söyler bana ruhum yine 1ًאĭĻِĝَĺ ازْدَدْتُ َאĨ
Vallah, ezelden bunu ben eyledim ezber:
Risalei’n-Nur’dur vallah o son müceddid-i ekber.
Yüzlerce sened, hem nice yüzlerce i şaret,
Eyler bu mukaddes koca dâvâya şehâdet.
En başta gelen şâhid-i adl Hazreti Kur’ân
Göstermi ş ayânen otuz üç yerde o burhan.
2ْرِכًאïُĨ َאĺ ’in kalbine gömmü ş Esedullah,
Çok s ır ki, bilenler oluyor hep sana âgâh.
3ِÛْĜَĳْĤا َאدِرِيَّĜ ْīכُ demiş ol pîr-i muazzam,
Binlerce velî hem yine yapm ış buna bin zam.
Mu’cizdir o söz, hakt ır o öz, görmedi her göz,
Art ık bu muammalar ı gel sen bize bir çöz.
Alt ınc ı Sözün ald ı bütün fiil ve s ıfat ı,
Verdim de ar ınd ım ona hem zat ve hayat ı.
Müflis ve fakir bekliyordum şimdi kap ında
Tevhide eri ştir beni, gel vâr ını sun da.
“Ben!.. Ben!..” diye yazd ımsa da sensin yine ol ‘Ben’,
Hiçten ne ç ıkar, hem bana benlik yine senden.
1 Bkz.: es-Sübkî, Tabakâtü’ ş-Şâfiiyyeti’l-kübrâ  6/61; Aliyyülkârî,  el-Masnû  s.149; es-Sindî,  el-Hâşiye 
8/96. 
2 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.596.
3 Bkz.: el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.562.PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   207
Affet beni ey aff ı büyük lütfu büyük Risalei’n-Nur!
Bir dem bile hem eyleme senden beni yâ Rabbenâ mehcur!
Nur aşkına, Hak a şkına, dost a şkına ey nur!
Nurunla ve s ırrınla bugün k ıl bizi mesrur.
Ey nur-u ezelden gelen nur-u Muhammed (aleyhissalâtü vesselâm) ,
Ey s ırr- ı imandan gelen nur-u müebbed!
Binlerce yetimin duyulan âh ını bir kes,
Sarsar o büyük ar şı da vallah bu ç ıkan ses.
Vallah cemîlsin, yeter art ık bu celâlin!
Göster bize ey nur-u Muhammed, bir kere cemâlin!
Dergâh ını aç, et bize ihsan, yine ey nur-u Risalet!
Biz dertli kuluz, k ıl bize derman, yine ey nur-u hakikat!
Emmâre olan nefsimizin emrine uyduk,
Ver bizlere sen nur ile îkan, yine ey nur-u Kur’ân!
Hırs âteşi sönsün de gönül gül şene dönsün,
Saç nurunu, hem feyzini her an, yine ey nur-u iman!
Sen nur-u Bedi’, nur-u Rahîmsin, bize lutfet,
Hep isteğimiz aşk ile iman, yine ey nur-u ilâhî!
Dinin çekilip, dev gibi sald ırmada vah şet,
Rahmet bizi, gark etmeye tufan, yine ey nur-u Rahmânî!
Pürnura boyans ın bütün âfâk- ı cihan ın,
Her yerde okunsun da bu Kur’ân, yine ey nur-u Sübhânî!
Mahbubuna uyduk, hepimiz ümmeti olduk,
Ağlatma yeter, et bizi handân, yine ey nur-u rabbânî!
Ol Ravza-y ı Pâk-i Ahmedi (aleyhissalâtü vesselâm)  göster bize bir dem,
Art ık olal ım hep ona kurban, yine ey nur-u Samedânî!
İslâma zafer ver bizi kurtar, bizi güldür,
A’dâm ızı et hâk ile yeksan, yine ey nur-u Furkanî!
Her belde-i İslâm ile, olsun bu ye şil yurd,
Tâ haşre kadar cennet-i cânan, yine ey nur-u imanî!
Ol Fahr-i Cihan, Âl-i Abâ hakk ı için, yâ Rab.
Hıfzet bizi âfât ve belâdan, yâ Nûra’l-Envâr, bihakk ı ismike’n-Nûr!208  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
1ُįُÜَכَאóَÖوَ ِّٰųا ُÙَĩْèوَرَ ْħْכُĻَĥَĐ َمُŻَّùĤاَ
2ِه۪ïْĩَéِÖ ُçِّ×َùُĺ َّźإِ ْءٍĹَü ْīِĨ وَإِنْ
Mübârek Üstad ım Efendim,
O büyük ve güzel has nurunun bu fakir ve bîçâre talebenize bu vâdide 
ve bu şekilde olan ihsân ve ikramât ını aynen huzur-u irfan ınıza sunuyor ve 
bu vesile ile mübârek ellerinizi ve dâmen-i pâkinizi bir daha öpmek şerefiy-
le müşerref oluyorum, kabûl buyurulmas ını Hazretinizden istirham ederim 
efendim.
Âciz, bîçâre talebeniz
Hasan Feyzi 
3َīĻِĨاٰ ، ُوءَةِóْĝَĩْĤوَا ِÙَÖĳُÝَכْĩْĤا ِģَאئِøرَ ُوفِóُè َدِïَđِÖ ِّٰųا ُÙَĩْèرَ
f
1 Allah’ ın selâm ı, rahmeti ve bereketi üzerinize olsun. 
2 “Hiçbir şey yoktur ki, O’nu hamd ile beraber tesbih (tenzih) ediyor bulunmas ın.” (İsrâ sûresi, 17/44)
3 Yaz ılan ve okunan Risalelerin harfleri adedince Allah’ ın rahmeti üzerinize olsun. PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   209
Yirmi Sekizinci Mektup’tan
Yedinci Mesele Yedinci Mesele
ِħĻِèَّóĤا ِīٰĩْèَّóĤا ِّٰųا ِħْــــــùِÖ
1نَĳُđَĩْåَĺ َّאĩِĨ ٌóْĻَì َĳُİ اĳُèَóْęَĻْĥَĘ ِכَĤٰñِ×َĘ ۪įِÝَĩْèَóِÖوَ ِّٰųا ِģْąَęِÖ ْģُĜ
Şu mesele, “Yedi İşaret”tir.
Evvelâ,  tahdis-i nimet suretinde birkaç s ırr- ı inâyeti izhar eden “Yedi 
Sebeb”i beyan ederiz.
Birinci Sebep : Eski Harb-i Umumî’den evvel ve evâilinde, bir  vâk ıa-y ı 
sâd ıkada görüyorum ki  Ararat Da ğı denilen  meşhur  Ağrı Dağı’nın alt ında-
yım. Birden o  dağ, müthiş  infilâk etti. Da ğlar gibi parçalar ı dünyan ın her tara-
fına dağıttı. O  dehşet içinde bakt ım ki merhum vâlidem yan ımdad ır. Dedim: 
“Ana, korkma! Cenâb- ı Hakk’ ın emridir, O  Rahîm’dir ve Hakîm’dir.” 
Birden, o hâlette iken bakt ım ki mühim bir zât bana âmirâne diyor ki: “İ’câz- ı 
Kur’ân’ ı beyan et!”  Uyand ım, anlad ım ki; bir büyük   infilâk olacak.. o  in-
filâk ve ink ılâptan sonra Kur’ân etraf ındaki surlar k ırılacak.. do ğrudan 
doğruya  Kur’ân kendi kendini müdafaa edecek.. ve Kur’ân’a hücum  edi-
lecek.. i’câz ı, onun çelik bir z ırhı  olacak.. ve şu i’câz ın bir nev’ini şu za-
manda izhar ına, haddimin fevkinde olarak benim gibi bir adam   namzet 
olacak.. ve  namzet oldu ğumu anlad ım.
Madem   i’câz- ı Kur’ân’ ı bir derece beyan,  Sözler’le oldu. Elbette, o  i’câz ın 
hesab ına geçen ve onun re şehât ı ve berekât ı nev’inden olan hizmetimizdeki 
inâyât ı izhar etmek, i’câza yard ımd ır ve izhar etmek gerektir.
İkinci Sebep : Madem  Kur’ân- ı Hakîm mür şidimizdir, üstad ımızd ır, ima-
mımızd ır , her bir âdâpta rehberimizdir. O, kendi kendini methediyor. Biz de 
onun dersine ittibâen, onun tefsirini methedece ğiz.
Hem madem yaz ılan  Sözler, onun bir nevi tefsiridir.. ve o risaleler ki  ha-
kâik-i Kur’âniye’nin mal ıdır ve hakikatleridir.. ve madem  Kur’ân- ı Hakîm ek-
ser sûrelerde, hususan 2
ٰóۤĤا’ larda  3ۤħٰè ’lerde kendi kendini kemâl-i ha şmetle
1 “De ki; Allah’ ın lütfuyla, rahmetiyle, evet sadece bununla ferahlan ın. Çünkü bu, onlar ın dünya mal ı 
olarak toplad ıklar ı bütün şeylerden daha hay ırlıdır.” (Yûnus sûresi, 10/58 ) 
2 “Elif, Lâm, Râ.” ( Yûnus sûresi, 10/1;  Hûd sûresi, 11/1;  Yûsuf sûresi, 12/1;  İbrahim sûresi, 14/1;  Hicr 
sûresi, 15/1) 
3 “Hâ, Mîm.” ( Mü’min sûresi, 40/1;  Fussilet sûresi, 41/1;  Şûrâ sûresi, 42/1;  Zuhruf sûresi, 43/1;  Duhân 
sûresi, 44/1;  Câsiye sûresi, 45/1;  Ahkaf sûresi, 46/1) 
gösteriyor, kemâlât ını söylüyor, lây ık olduğu methi kendi kendine ediyor. 
Elbette ,  Sözler ’de  in’ikâs etmi ş  Kur’ân- ı Hakîm’in lemeât- ı i’câziyesinden 
ve o hizmetin  makbuliyetine  alâmet olan  inâyât- ı rabbâniyenin izhar ına 
mükellefiz . Çünkü o üstad ımız öyle eder ve öyle ders verir.
Üçüncü Sebep :  Sözler hakk ında,  tevazu suretinde demiyorum; belki bir 
hakikati beyan etmek için derim ki:
 Sözler’deki hakâik ve  kemâlât benim de ğil, Kur’ân’ ınd ır ve Kur’ân’dan 
 tereşşuh etmiştir. Hatta   Onuncu Söz, yüzer    âyât- ı Kur’âniye’den süzül-
müş baz ı katarâtt ır. Sâir risaleler dahi umumen öyledir.
Madem ben öyle biliyorum ve madem ben fâniyim, gidece ğim. Elbette 
bâki olacak bir şey ve bir eser, benimle ba ğlanmamak gerektir ve ba ğlanma-
mal ı. Ve madem  ehl-i  dalâlet ve  tuğyan, işlerine gelmeyen bir eseri, eser sahi-
bini çürütmekle eseri çürütmek âdetleridir. Elbette,   semâ-y ı Kur’ân’ ın y ıldızla-
rıyla bağlanan risaleler, benim gibi  çok itirazâta ve tenkidâta medar olabilen 
ve  sukut edebilen çürük bir direk ile ba ğlanmamal ı.
Hem madem örf-ü nâsta, bir eserdeki  mezâyâ, o eserin masdar ı ve men-
ba ı zannettikleri müellifinin etvâr ında aran ılıyor.. ve bu örfe göre, o hakâik-i 
âliyeyi ve o cevâhir-i gâliyeyi kendim gibi bir müflise ve onlar ın binde biri-
ni kendinde gösteremeyen şahsiyetime mal etmek, hakikate kar şı büyük bir 
haks ızlık olduğu için; risaleler kendi mal ım değil, Kur’ân’ ın mal ı olarak, 
Kur’ân’ ın  reşehât- ı meziyât ına   mazhar olduklar ını  izhar etmeye mecbu-
rum. Evet, lezzetli  üzüm salk ımlar ının hâsiyetleri, kuru çubu ğunda ara-
nılmaz. İşte ben de öyle bir kuru  çubuk hükmündeyim.
Dördüncü Sebep : Bazen  tevazu, küfrân- ı nimeti istilzam ediyor; bel-
ki  küfrân- ı nimet olur. Bazen de  tahdis-i nimet, iftihar olur. İkisi de za-
rard ır. Bunun çâre-i yegânesi –ki ne  küfrân- ı nimet ç ıksın, ne de ifti-
har olsun– meziyet ve kemâlâtlar ı ikrar  edip, fakat temellük etmeye-
rek,   Mün’im-i Hakikî’nin eser-i in’âm ı olarak göstermektir.  Meselâ, na-
sıl ki murassa ve müzeyyen bir  elbise-i fâhireyi biri sana giydirse ve onunla 
çok güzelle şsen, halk sana dese, “Mâşallah, çok güzelsin, çok güzelle ştin.” 
Eğer sen  tevazukârâne desen, “Hâşâ, ben neyim? Hiç! Bu nedir, nerede gü-
zellik?”  O vakit  küfrân- ı nimet olur ve hulleyi sana giydiren mahir sanatkâ-
ra karşı hürmetsizlik olur. E ğer  müftehirâne desen, “Evet, ben çok güzelim. 
Benim gibi güzel nerede var? Benim gibi birini gösteriniz.” O vakit, ma ğ-
rurâne bir fahirdir. İşte fahirden, küfrândan kurtulmak için demeli ki: “Evet, PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   211
ben güzelle ştim. Fakat güzellik libas ınd ır ve dolay ısıyla libas ı bana giydi-
renindir, benim de ğildir.”
İşte, bunun gibi ben de sesim yeti şse bütün küre-i arza ba ğırarak de-
rim ki:  Sözler güzeldirler, hakikattirler. Fakat benim de ğildirler;  Kur’ân- ı 
 Kerîm’in hakâikinden telemmû etmi ş şuâlard ır .
1 ٍïَّĩَéُĩِÖ ĹِÝَĤَאĝَĨ ُÛْèَïَĨ ْīٰכِĤوَ      ĹِÝَĤَאĝَĩِÖ ًاïَّĩَéُĨ ُÛْèَïَĨ َאĨوَ
düsturuyla derim ki:
ْاٰنِóُĝْĤِאÖ ĹِÜَאĩِĥכَ ُÛْèَïَĨ ْīٰכِĤوَ     ĹِÜَאĩِĥِכَÖ ْاٰنَóُĝْĤا ُÛْèَïَĨ َאĨوَ
Yani, “Kur’ân’ ın hakâik-i i’câz ını ben güzelle ştiremedim,  güzel gös-
teremedim. Belki Kur’ân’ ın güzel hakikatleri benim tâbirâtlar ımı da  gü-
zelleştirdi, ulvîle ştirdi.”
Madem böyledir; hakâik-i Kur’ân’ ın güzelliği nâm ına,  Sözler nâm ındaki 
 aynalar ının güzelliklerini ve o aynadarl ığa terettüp eden  inâyât- ı ilâhiyeyi iz-
har etmek, makbul bir tahdis-i nimettir.
Beşinci Sebep : Çok zaman evvel, bir ehl-i velâyetten i şittim ki: O zât, es-
ki velilerin  gaybî işaretlerinden istihraç etmi ş ve kanaati gelmi ş ki; “ Şark tara-
fından bir  nur  zuhur edecek, bid’alar zulümât ını dağıtacak.”  Ben, böyle 
bir nurun zuhuruna çok intizar ettim ve ediyorum. Fakat çiçekler bahar-da gelir. Öyle  kudsî çiçeklere  zemin haz ır etmek lâz ım gelir. Ve anlad ık 
ki, bu hizmetimizle o  nurâni zâtlara  zemin ihzâr ediyoruz.
Madem kendimize ait de ğil; elbette,  Sözler nâm ındaki nurlara ait olan 
 inâyât- ı ilâhiyeyi beyan etmekte  medar- ı fahir ve  gurur olamaz, belki  medar- ı 
hamd ve  şükür ve  tahdis-i nimet  olur.
Alt ınc ı Sebep :  Sözler’in telifi vâs ıtas ıyla Kur’ân’a hizmetimize bir  mükâ-
fât- ı âcile ve bir  vâs ıta- yı  teşvik olan   inâyât- ı rabbâniye, bir muvaffakiyettir. 
Muvaffakiyet ise izhar edilir. Muvaffakiyetten geçse, olsa olsa bir  ikram- ı ilâhî 
olur. İkram- ı ilâhî ise, izhar ı bir şükr-ü mânevîdir.
Ondan dahi geçse, olsa olsa, hiç ihtiyâr ımız kar ışmadan bir  keramet-i 
Kur’âniye olur. Biz  mazhar olmu şuz. Bu nevi ihtiyârs ız ve habersiz gelen bir 
kerametin izhar ı zarars ızd ır. Eğer  âdi kerâmât ın fevkine ç ıksa, o vakit olsa olsa
1 “Ben sözlerimle Muhammed’i (aleyhissalâtü vesselâm)  övmüş olmad ım; asl ında sözlerimi Muhammed 
(aleyhissalâtü vesselâm) ’la övmü ş ve güzelle ştirmiş oldum.” Hassân İbni Sâbit’in sözü olarak; İbnü’l-Esîr, 
el-Meselü’s-sâir  2/357; el-Kalka şendî, Subhu’l-a’ şâ 2/321; İmâm Rabbânî, el-Mektûbât  1/58 (44.
Mektup) 212  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Kur’ân’ ın  i’câz- ı mânevîsinin şûleleri olur. Madem   i’câz izhar edilir; elbette i’-
câza yard ım edenin dahi izhar ı,  i’câz hesab ına geçer. Hiç  medar- ı fahir ve  gu-
rur olamaz; belki  medar- ı hamd ve şükrand ır.
Yedinci Sebep :  Nev-i insan ın yüzde sekseni ehl-i tahkik de ğildir ki; 
hakikate nüfuz etsin ve hakikati, hakikat tan ıyıp kabul etsin. Belki, sure-
te, hüsn-ü zanna binâen makbul ve  mûtemet insanlardan i şittikleri me-
sâili takliden kabul ederler. Hatta, kuvvetli bir hakikati  zay ıf bir adam ın 
elinde  zay ıf görür.. ve k ıymetsiz bir meseleyi  kıymettar bir adam ın elinde 
görse,  kıymettar  telâkki eder.
İşte ona binâen, benim gibi  zay ıf ve k ıymetsiz bir bîçârenin elindeki  ha-
kâik-i imaniye ve Kur’âniye’nin k ıymetini, ekser nâs ın nokta-y ı nazar ında dü-
şürmemek için, bilmecburiye ilân ediyorum ki; ihtiyâr ımız ve haberimiz olma-
dan birisi, bizi  istihdam ediyor; biz bilmeyerek, bizi mühim i şlerde çal ıştırıyor. 
Delilimiz de şudur ki, şuurumuz ve ihtiyâr ımızdan hariç bir k ısım inâyâta ve 
teshilâta  mazhar oluyoruz. Öyleyse, o inâyetleri ba ğırarak ilân etmeye mec-
buruz.
İşte, geçmi ş yedi esbaba binâen,  küllî birkaç  inâyet-i rabbâniyeye i şaret 
edeceğiz.
Birinci İşaret: Yirmi Sekizinci Mektub’un Sekizinci Meselesi’nin Birinci 
Nüktesi’nde beyan edilmi ştir ki, “ tevâfukat” tır. Ezcümle: Mu’cizât- ı Ahmediye 
Mektubat ı’nda, Üçüncü İşareti’nden tâ On Sekizinci İşareti’ne kadar altm ış 
 sayfa; habersiz, bilmeyerek, bir müstensihin nüshas ında –iki  sayfa müstesna 
olmak üzere mütebâki bütün sayfalarda– kemâl-i muvâzenetle, iki yüzden zi-yade   
Resûl-i Ekrem (aleyhissalâtü vesselâm)  kelimeleri birbirine bak ıyorlar. Kim 
insafla iki sayfaya dikkat etse,  tesadüf olmad ığını tasdik  edecek. Hâlbuki  te-
sadüf, olsa olsa bir sayfada kesretli emsal kelimeleri bulunsa yar ı yar ıya  te-
vâfuk olur, ancak bir-iki sayfada tamamen  tevâfuk edebilir. O hâlde böyle 
umum sayfalarda   Resûl-i Ekrem (aleyhissalâtü vesselâm)  kelimesi; iki olsun, üç 
olsun, dört olsun veya daha ziyade olsun, kemâl-i mizanla birbirinin yüzüne baksa elbette  tesadüf olmas ı mümkün de ğildir. Hem sekiz ayr ı ayr ı müsten-
sihin bozamad ığı bir tevâfukun, kuvvetli bir  işaret-i gaybiye içinde oldu ğunu 
gösterir.
Nas ıl ki ehl-i belâgat ın kitaplar ında belâgat ın derecât ı bulundu ğu hâlde, 
 Kur’ân- ı Hakîm’deki  belâgat, derece-i i’câza ç ıkm ış;  kimsenin haddi de ğil ki 
ona yetişsin. Öyle de  mu’cizât- ı Ahmediye’nin bir aynas ı olan On Dokuzuncu PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   213
Mektup ve  mu’cizât- ı Kur’âniye’nin bir tercüman ı olan  Yirmi Be şinci Söz ve 
Kur’ân’ ın bir nevi tefsiri olan  Risale-i Nur  eczalar ında  tevâfukat, umum kitap-
lar ın fevkinde bir  derece-i garâbet gösteriyor. Ve ondan anla şılıyor ki;  mu’ci-
zât- ı Kur’âniye ve  mu’cizât- ı Ahmediye’nin bir nevi kerametidir ki o aynalar-
da  tecellî ve  temessül ediyor.
İkinci İşaret: Hizmet-i Kur’âniye’ye ait  inâyât- ı rabbâniyenin ikincisi şu-
dur ki:  Cenâb- ı Hak benim gibi kalemsiz,  yar ım  ümmî, diyar- ı gurbette kim-
sesiz, ihtilâttan men edilmi ş bir tarzda; kuvvetli, ciddî, samimî,  gayûr,  feda-
kâr.. ve kalemleri birer  elmas  kılıç olan karde şleri bana  muâvin ihsan etti. 
Zay ıf ve âciz omzuma çok  ağır gelen  vazife-i Kur’âniye’yi, o kuvvetli omuzla-
ra bindirdi, kemâl-i kereminden yükümü hafifle ştirdi. O mübârek  cemaat ise 
– Hulûsi’nin tâbiriyle–  telsiz telgraf ın âhizeleri hükmünde –ve  Sabri’nin tâbi-
riyle– Nur fabrikas ının elektriklerini yeti ştiren makineler hükmünde ayr ı ayr ı 
meziyetleri ve  kıymettar muhtelif hâsiyetleriyle beraber –yine  Sabri’nin tâbi-
riyle– bir   tevâfukat- ı gaybiye nev’inden olarak,  şevk ve  sa’y u gayret ve cid-
diyette birbirine benzer bir surette, esrar- ı Kur’âniye’yi ve envâr- ı imaniyeyi 
etrafa neşretmeleri ve her yere eri ştirmeleri ve şu zamanda (yani hurufât de-
ğişmiş,  matbaa yok, herkes envâr- ı imaniyeye muhtaç oldu ğu bir zamanda) 
ve fütur verecek ve şevki k ıracak çok  esbap varken; bunlar ın fütursuz,  kemâl-i 
 şevk ve gayretle bu hizmetleri, do ğrudan do ğruya bir  keramet-i Kur’âniye ve 
 zâhir bir  inâyet-i ilâhiyedir.
Evet, velâyetin kerameti oldu ğu gibi, niyet-i hâlisan ın dahi kerame-
ti vard ır. Samimiyetin dahi kerameti vard ır. Bahusus,  lillâh için olan bir 
 uhuvvet dairesindeki karde şlerin içinde ciddî, samimî tesânüdün çok ke-
rametleri olabilir. Hatta şöyle bir cemaatin şahs- ı mânevîsi bir  veliyy-i  kâ-
mil hükmüne geçebilir, inâyâta  mazhar olur.
İşte, ey karde şlerim ve ey  hizmet-i Kur’ân’da arkada şlar ım! Bir kaleyi fet-
heden bir bölü ğün  çavuşuna, bütün şerefi ve bütün ganimeti vermek nas ıl zu-
lümdür, bir hatad ır. Öyle de şahs- ı mânevînizin kuvvetiyle ve kalemlerinizle 
hâs ıl olan fütuhattaki inâyât ı benim gibi bir bîçâreye veremezsiniz. Elbette, 
böyle mübârek bir cemaatte,  tevâfukat- ı gaybiyeden daha ziyade kuvvetli 
bir  işaret-i gaybiye var ve ben görüyorum, fakat herkese ve umuma gös-
teremiyorum.
Üçüncü İşaret:  Risale-i Nur eczalar ı, bütün mühim  hakâik-i imaniye ve 
Kur’âniye’yi, hatta en muannide kar şı dahi parlak bir surette isbat ı, çok kuv-
vetli bir  işaret-i gaybiye ve bir  inâyet-i ilâhiyedir. Çünkü  hakâik-i imaniye ve 214  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Kur’âniye içinde öyleleri var ki en büyük bir  dâhi  telâkki edilen  İbni Sina, 
fehminde aczini itiraf etmi ş; “Ak ıl buna yol bulamaz!” demi ş.   Onuncu Söz 
Risalesi, o zât ın dehâs ıyla yetişemediği hakâiki, avâmlara da çocuklara da 
bildiriyor.
Hem meselâ;  sırr- ı  kader ve  cüz-ü ihtiyârînin hâlli için,  koca  Sa’d- ı 
Teftazânî gibi bir  allâme, k ırk elli sayfada  meşhur  Mukaddemât- ı İsnâ Aşer 
nâm ıyla Telvih nâm kitab ında ancak halletti ği ve ancak havassa bildirdi ği ay-
nı mesâili, kadere dair olan  Yirmi Alt ınc ı Söz’de İkinci Mebhas’ ın iki sayfas ın-
da tamam ıyla, hem herkese bildirecek bir tarzda beyan ı, eser-i  inâyet olmaz-
sa nedir?
Hem bütün ukûlü hayrette b ırakan ve hiçbir felsefenin eliyle ke şfedileme-
yen ve  sırr- ı  hilkat-i  âlem ve   tılsım- ı  kâinat denilen ve Kur’ân- ı Azîmüşşan’ ın 
i’câz ıyla keşfedilen o   tılsım- ı  müşki’l-küşâ ve o   muamma-y ı  hayret-nümâ, 
Yirmi Dördüncü Mektup ve   Yirmi Dokuzuncu Söz’ün âhirindeki remizli nük-
tede ve  Otuzuncu Söz’ün,  tahavvülât- ı zerrât ın alt ı adet hikmetinde ke şfedil-
miştir. Kâinattaki faaliyet-i hayret-nümân ın t ılsımını ve hilkat-i kâinat ın ve âk ı-
betinin muammas ını ve  tahavvülât- ı zerrâttaki harekât ın s ırr- ı hikmetini  keşif 
ve beyan etmi şlerdir; meydandad ır, bak ılabilir.
Hem  sırr- ı  ehadiyet ile şeriksiz  vahdet-i rubûbiyeti, hem nihâyetsiz  kurbi-
yet-i ilâhiye ile nihâyetsiz bu’diyetimiz olan  hayret-engiz hakikatleri, kemâl-i 
vuzuhla  On Alt ınc ı Söz ve  Otuz İkinci Söz, beyan ettikleri gibi; kudret-i ilâhi-
yeye nisbeten  zerrât ve  seyyârât müsâvi oldu ğunu.. ve ha şr-i âzamda umum 
zîruhun ihyas ı, bir nefsin ihyas ı kadar o kudrete kolay oldu ğunu.. ve şirkin hil-
kat-i kâinatta müdahalesi  imtinâ derecesinde ak ıldan uzak oldu ğunu kemâl-i 
vuzuhla gösteren  Yirminci Mektup’taki 1
ٌóĺِïَĜ ْءٍĹَü ِّģכُ ĵٰĥَĐ َĳُİوَ kelimesi beya-
nında ve üç temsili hâvi onun zeyli, şu  azîm s ırr- ı vahdeti ke şfetmiştir.
Hem  hakâik-i imaniye ve Kur’âniye’de öyle bir geni şlik var ki en büyük 
 zekâ-y ı beşerî  ihata edemedi ği hâlde; benim gibi zihni  müşevveş, vaziyeti  pe-
rişan, müracaat edilecek kitap yokken, s ıkıntılı ve süratle yazan bir adamda, o 
hakâikin  ekseriyet-i mutlakas ı dekâikiyle zuhuru, do ğrudan do ğruya  Kur’ân- ı 
Hakîm’in  i’câz- ı mânevîsinin eseri ve  inâyet -i rabbâniyenin bir cilvesi ve kuv-
vetli bir işaret-i gaybiyedir.
1 “Allah her şeye kâdirdir.” (Mâide sûresi, 5/120 ; Hûd sûresi, 11/4 ; Rûm sûresi, 30/50  ; …) PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   215
Dördüncü İşaret: Elli altm ış risaleler1(Hâşiye) öyle bir tarzda ihsan edilmi ş 
ki; değil benim gibi az dü şünen ve zuhurata  tebaiyet eden ve tetkike vakit bu-
lamayan bir insan ın, belki büyük zekâlardan mürekkep bir ehl-i tedkikin  sa-
’y ve gayretiyle yap ılmayan bir tarzda telifleri, do ğrudan do ğruya bir eser-i 
 inâyet olduklar ını gösteriyor. Çünkü bütün bu risalelerde bütün derin hakâik, 
temsilât vâs ıtas ıyla, en  âmî ve  ümmî olanlara kadar ders veriliyor. Hâlbuki o 
hakâikin ço ğunu, büyük âlimler “Tefhim edilmez!” deyip de ğil avâma, belki 
havassa da bildiremiyorlar.
İşte, en uzak hakikatleri en yak ın bir tarzda, en  âmî bir adama ders ve-
recek derecede, benim gibi Türkçe’si  az, sözleri  muğlâk, çoğu anlaşılmaz ve 
“ Zâhir hakikatleri dahi mü şkülleştiriyor.” diye eskiden beri  iştihar bulmu ş ve 
eski eserleri –k ısmen– o sû-i i ştihar ı tasdik  etmiş bir şahs ın elinde bu harika 
 teshilât ve   sühûlet-i beyan; elbette, bilâ- şüphe, bir eser-i inâyettir ve onun hü-
neri olamaz ve  Kur’ân- ı  Kerîm’in  i’câz- ı mânevîsinin bir cilvesidir  ve temsilât- ı 
Kur’âniye’nin bir temessülüdür ve in’ikâs ıdır.
Beşinci İşaret: Risaleler umumiyetle pek çok  intişar ettiği hâlde; en bü-
yük âlimden tut, tâ en  âmî adama kadar ve  ehl-i  kalb büyük bir veliden tut, tâ 
en  muannid dinsiz bir feylesofa kadar olan  tabakât- ı  nâs ve tâifeler, o risalele-
ri gördükleri ve okuduklar ı ve bir k ısm ı tokatlar ını yedikleri hâlde  tenkit edil-
memesi.. ve her  tâife derecesine göre istifade etmesi, do ğrudan do ğruya bir 
 eser-i   inâyet-i rabbâniye ve bir  keramet-i Kur’âniye oldu ğu gibi, çok  tetkikât 
ve taharriyât ın neticesiyle ancak husûl bulan o çe şit risaleler, fevkalâde bir sü-
ratle, hem idrakimi ve fikrimi  müşevveş eden s ıkıntılı ink ıbaz vakitlerinde ya-
zılmas ı dahi, bir eser-i  inâyet ve bir ikram- ı rabbânîdir.
Evet, ekser karde şlerim ve yan ımdaki umum arkada şlar ım ve müs-
tensihler biliyorlar ki On Dokuzuncu Mektub’un be ş parças ı, birkaç gün 
zarf ında; her gün iki-üç saatte ve mecmuu on iki saatte, hiçbir kitaba mü-
racaat edilmeden yaz ılmas ı; hatta en mühim bir parça ve o parçada  lafz- ı 
  Resûl-i Ekrem (aleyhissalâtü vesselâm)  kelimesinde  zâhir bir  hâtem-i nübüvveti 
gösteren dördüncü  cüz; üç-dört saatte, da ğda,   yağmur alt ında, ezber ya-
zılm ış. Ve  Otuzuncu Söz gibi mühim ve dakik bir  risale, alt ı  saat içinde 
bir bağda yaz ılm ış. Ve  Yirmi Sekizinci Söz,  Süleyman’ ın bahçesinde bir, 
nihâyet iki  saat içinde yaz ılmas ı gibi.. ekser risalelerin böyle olmas ı ve 
eskiden beri s ıkıntılı ve  münkab ız olduğum zaman en  zâhir hakikatleri
1 (Hâşiye) Şimdi yüz otuzdur. 216  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
dahi beyan edemedi ğimi, belki bilemedi ğimi yak ın dostlar ım biliyorlar.  
Hususan o s ıkıntıya hastal ık da ilâve edilse, daha ziyade beni dersten, te-
liften men etmekle beraber;  en mühim  Sözler ve risalelerin, en s ıkıntılı 
ve hastal ıklı zaman ımda, en süratli bir tarzda yaz ılmas ı, doğrudan do ğ-
ruya bir  inâyet-i ilâhiye ve bir  ikram- ı  rabbânî ve bir  keramet-i Kur’âniye 
olmazsa nedir?
Hem hangi kitap olursa olsun, böyle hakâik-i ilâhiyeden ve imaniyeden 
bahsetmi şse,  alâküllihâl bir k ısım mesâili, bir k ısım insanlara zarar verir. Ve 
zarar verdikleri için, her mesele herkese ne şredilmemi ş. Hâlbuki şu risaleler 
ise, şimdiye kadar hiç kimsede –çoklardan sordu ğum hâlde–  sû-i  tesir ve  ak-
sülamel ve  tahdîş-i  ezhan gibi bir zarar vermedikleri, do ğrudan do ğruya bir 
 işaret-i gaybiye ve bir   inâyet-i rabbâniye oldu ğu bizce muhakkakt ır.
Alt ınc ı İşaret: Şimdi bence  kat’iyet peydâ etmi ştir ki; ekser hayat ım,  ih-
tiyâr ve iktidar ımın,  şuur ve tedbirimin haricinde, öyle bir tarzda geçmi ş ve 
öyle garip bir surette ona cereyan verilmi ş, tâ  Kur’ân- ı Hakîm’e hizmet ede-
cek olan bu nevi risaleleri  netice versin. Âdeta bütün  hayat- ı ilmiyem,  mukad-
demât- ı ihzâriye hükmüne geçmi ş ve  Sözler’le   i’câz- ı Kur’ân’ ın izhar ı, onun 
neticesi olacak bir surette  olmuştur. Hatta, şu yedi sene nefyimde ve gurbe-
timde ve sebepsiz ve arzumun hilâf ında tecerrüdüm ve me şrebime muhalif, 
yaln ız bir köyde  imrâr- ı  hayat etmekli ğim.. ve eskiden beri ülfet etti ğim  ha-
yat- ı içtimaiyenin çok râb ıtalar ından ve kaidelerinden nefret  edip terk etmek-
liğim, doğrudan do ğruya bu  hizmet-i Kur’âniye’yi  hâlis, sâfi bir surette yap-
tırmak için bu vaziyet verildi ğine şüphem kalmam ıştır. Hatta çok defa ba-
na verilen s ıkıntı ve zulmen bana kar şı olan tazyikat perdesi alt ında bir  dest-i 
 inâyet taraf ından  merhametkârâne, Kur’ân’ ın esrar ına  hasr- ı  fikir ettirmek ve 
nazar ı  dağıtmamak için yap ılm ıştır, kanaatindeyim. Hatta eskiden mütâlaa-
ya çok  müştâk olduğum hâlde, bütün bütün sâir kitaplar ın mütâlaas ından bir 
men, bir  mücânebet ruhuma verilmi şti. Böyle gurbette  medar- ı teselli ve  ün-
siyet olan mütâlaay ı bana terkettiren, anlad ım ki doğrudan do ğruya   âyât- ı 
Kur’âniye’nin  üstad- ı mutlak olmalar ı içindir.
Hem yaz ılan eserler, risaleler – ekseriyet-i mutlakas ı– hariçten hiçbir  se-
bep gelmeyerek, ruhumdan tevellüt eden bir hâcete binâen, âni ve  def’î ola-
rak ihsan edilmi ş. Sonra baz ı dostlar ıma gösterdi ğim vakit demi şler: “Şu za-
man ın yaralar ına devâd ır.” İntişar ettikten sonra ekser karde şlerimden anla-
dım ki tam şu zamandaki ihtiyaca  muvâf ık ve derde lây ık bir  ilâç hükmüne 
geçiyor.PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   217
İşte,  ihtiyâr ve şuurumun dairesi haricinde,  mezkûr hâletler ve  sergüzeşt-i 
hayat ım ve ulûmlar ın envâlar ındaki  hilâf- ı  âdet, ihtiyârs ız tetebbuât ım, böy-
le bir netice-i kudsiyeye müncer olmak için, kuvvetli bir  inâyet-i ilâhiye ve bir 
 ikram- ı  rabbânî oldu ğuna bende  şüphe b ırakmam ıştır.
Yedinci İşaret: Bu hizmetimiz zaman ında, beş-alt ı sene zarf ında,  bilâ- mü-
balâğa yüz   eser-i  ikram- ı ilâhî ve   inâyet-i rabbâniye ve  keramet-i Kur’âniye’yi 
gözümüzle gördük. Bir k ısm ını On Alt ınc ı Mektup’ta i şaret ettik. Bir k ısm ını 
 Yirmi Alt ınc ı Mektub’un Dördüncü Mebhas ı’nın Mesâil-i Müteferrikas ı’nda, bir 
kısm ını Yirmi Sekizinci Mektub’un Üçüncü Meselesi’nde beyan ettik. Benim 
yak ın arkada şlar ım bunu biliyorlar. Dâimî arkada şım   Süleyman Efendi, çok-
lar ını biliyor. Hususan  Sözler’in ve risalelerin ne şrinde ve tashihât ında 
ve yerlerine yerle ştirmekte ve  tesvid ve tebyizinde  fevka’l-me’mul,  kera-
metkârâne bir teshilâta  mazhar oluyoruz..  keramet-i Kur’âniye oldu ğuna 
şüphemiz kalm ıyor. Bunun misalleri yüzlerdir.
Hem  maîşet hususunda o kadar şefkatle besleniyoruz ki en küçük 
bir arzu-yu kalbimizi bizi  istihdam eden  Sahib-i İnâyet, tatmin etmek için 
 fevka’l-me’mul bir surette ihsan ediyor ve hâkeza...
İşte bu hâl gayet kuvvetli bir i şaret-i gaybiyedir ki biz  istihdam olunu-
yoruz. Hem  rıza dairesinde, hem  inâyet alt ında bize  hizmet-i Kur’âniye 
yapt ırılıyor.
1ĹِّÖرَ ِģْąَĘ ْīِĨ َاñٰİ ِِّٰų ُïْĩَéْĤاَ
2ُħĻَכِéْĤا ُħĻِĥَđْĤا َÛْĬأَ َّכَĬإِ َאۘĭَÝْĩَّĥَĐ َאĨ َّźإِ אƯĭَĤ َħْĥِĐ َź َכَĬَאéْ×ُø
 ۪įِ×ْéَĀوَ ۪įِĤاٰ ĵٰĥَĐوَ أَدَاءً ۪įِّĝَéِĤوَ َאءًĄرِ َכَĤ نُĳَכُÜ َةًŻَĀ ٍïَّĩَéُĨ َאĬِïِّĻَø ĵٰĥَĐ ِّģَĀ َّħُıّٰĥĤاَ
3.َīĻِĨاٰ ًا،óĻِáכَ ًאĩĻِĥْùَÜ ْħِّĥَøوَ
 ِכَĬَאĜْóُĘ َאتِĨَاóوَכَ ِכَÝَĺَאĭِĐ َóَıْčَĨ ِÙَĤَאøِّóĤا ِهِñٰİ َóِüَאĬ ْģَđْäاِ ِħَčْĐَْŶا ِכَĩْøاِ ِّóِùِÖ َّħُıّٰĥĤاَ
 4 .َīĻِĨاٰ َ،īĻِĨاٰ َ،īĻِĨاٰ
1 Allah’a hamdolsun; bu Rabbimin ihsan ıdır. 
2 “Sübhans ın yâ Rab! Senin bize bildirdi ğinden ba şka ne bilebiliriz ki? Her şeyi hakk ıyla bilen, her şeyi 
hikmetle yapan sensin.” (Bakara sûresi, 2/32 )
3 Allah’ ım! Efendimiz Muhammed (sallallâhu aleyhi ve sellem) ’e, O’nun âl ve ashab ına, senin ho şnutluğuna 
ve O’nun hakk ının ödenmesine vesile olacak şekilde çok salât ve selâm eyle, âmîn... 
4 Allah’ ım! Senin ism-i âzam ının s ırrı için, bu risaleyi ne şredeni inâyetine ve Furkân’ ının kerâmetlerine 
mazhar eyle. Âmîn, âmîn, âmîn.  218  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Mahrem Bir Suâle Cevapt ır
[Şu  sırr- ı  inâyet, eskiden mahremce yaz ılm ış; On Dördüncü Söz’ün âhirine 
ilhak edilmi şti. Her nas ılsa ekser müstensihler unutup yazmam ışlard ı. 
Demek münasip ve lây ık mevkii buras ıym ış ki gizli kalm ış.] 
Benden suâl Benden suâl  ediyorsun:  ediyorsun: “Neden senin Kur’ân’dan yazd ığın  Sözler’de 
bir kuvvet, bir  tesir var  ki, müfessirlerin ve âriflerin sözlerinde nâdi-
ren bulunur? Bazen bir sat ırda bir  sayfa kadar kuvvet var, bir sayfa-
da bir kitap kadar  tesir bulunuyor.”
Elcevap Elcevap : Güzel bir cevapt ır! Şeref,   i’câz- ı Kur’ân’a ait oldu ğundan ve 
bana ait olmad ığından,  bilâ -pervâ derim:
Ekseriyet itibar ıyla öyledir. Çünkü;  yaz ılan  Sözler  tasavvur de ğil, tas-
diktir..  teslim de ğil, imand ır.. mârifet de ğil, şehâdettir, şuhûddur.. taklit 
değil, tahkiktir..  iltizam de ğil, iz’and ır..  tasavvuf de ğil, hakikattir..  dâvâ 
değil,  dâvâ içinde burhand ır.
Şu s ırrın hikmeti budur ki: Eski zamanda  esâsât- ı imaniye, mahfuzdu;  tes-
lim,  kavî idi. Teferruâtta, âriflerin mârifetleri delilsiz de olsa beyanâtlar ı mak-
bul idi, kâfi idi. Fakat şu zamanda   dalâlet-i fenniye, elini esâsâta ve erkâna 
uzatm ış olduğundan:
Her derde lây ık devây ı ihsan eden Hakîm-i  Rahîm olan Zât- ı 
 Zülcelâl,  Kur’ân- ı  Kerîm’in en parlak  mazhar- ı i’câz ından olan  temsilâ-
tından bir şûlesini,  acz ve zaaf ıma,  fakr ve ihtiyac ıma merhameten  hiz-
met-i Kur’ân’a ait yaz ılar ıma ihsan etti..
Felillâhilhamd,   sırr-ı temsil dürbünüyle en uzak hakikatler, gayet 
yak ın gösterildi..
Hem  sırr-ı temsil cihetü’l-vahdetiyle, en da ğınık meseleler toplatt ı-
rıldı..
Hem  sırr-ı temsil merdiveniyle, en  yüksek hakâike kolayl ıkla yetiş-
tirildi..
Hem  sırr-ı temsil penceresiyle, hakâik-i gaybiyeye, esâsât- ı İslâmiye’ye 
şuhûda yak ın bir  yakîn-i imaniye hâs ıl oldu..
Ak ıl ile beraber vehim ve  hayal, hatta  nefis ve  hevâ teslime mecbur 
olduğu gibi,  şeytan dahi  teslim-i silâha mecbur oldu…z
z
z
z
z
zPARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   219
Elhâs ıl: Yaz ılar ımda ne kadar güzellik ve  tesir bulunsa, ancak tem-
silât- ı Kur’âniye’nin lemeât ındand ır. Benim hissem; yaln ız şiddet-i ihti-
yac ımla taleptir.. ve gayet aczimle tazarruumdur. Dert benimdir, devâ 
Kur’ân’ ınd ır.
Said Nursî
f
2ِه۪ïْĩَéِÖ ُçِّ×َùُĺ َّźإِ ْءٍĹَü ْīِĨ وَإِنْ ، 1ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
3ُįُÜَכَאóَÖوَ ِّٰųا ُÙَĩْèوَرَ ْħْכُĻَĥَĐ َمُŻَّùĤاَ
Aziz, s ıdd ık kardeşlerim,
Evvelâ : Geçen mübârek Leyle-i Berât’ ınızı ve gelecek Ramazan- ı 
Şerif’inizi tebrik ederiz. Bu sene, Berat Gecesi, Nurcular hakk ında çok bere-
ketli ve kerametli oldu ğuna bir emaresini hayretle gördük. Şöyle ki:
Ben, Berat Gecesinden az evvel Asâ-y ı Musa  tashihiyle me şgulken, 
bir güvercin pencereye geldi, bana bakt ı. Ben dedim: “Müjde mi getirdin?” 
İçeriye girdi, güya eskiden dost idik gibi, hiç ürkmedi. Asâ-y ı Musa  üstüne 
çıktı, üç saat oturdu. Ekmek, pirinç verdim, yemedi. Tâ ak şama kald ı, sonra 
gitti, tekrar geldi. Berât gecesinde, tâ sabaha kadar yan ımda kald ı. Ben yatar-
ken başıma geldi, “Allaha ısmarlad ık” nev’inden ba şımı okşad ı, sonra ç ıktı git-
ti. İkinci gün, ben teessüf ederken, yine geldi, bir gece daha kald ı. Demek bu 
mübârek ku ş, hem Asâ-y ı Musa’ yı, hem Berât ımızı tebrik etmek istedi.
Said Nursî
f
1 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla. 
2 “Hiçbir şey yoktur ki, O’nu hamd ile beraber tesbih (tenzih) ediyor bulunmas ın.” (İsrâ sûresi, 17/44)
3 Allah’ ın selâm ı, rahmeti ve bereketi üzerinize olsun. 220  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
1ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
2ًאĩدَائِ ًاïَÖأَ ُįُÜَכَאóَÖوَ ِّٰųا ُÙَĩْèوَرَ ْħْכُĻَĥَĐ َمُŻَّùĤاَ
Evvelâ : Şimdi tam tahakkuk etti ki, zelzele, Risalei’n-Nur ile alakadar-
dır. Hüsrev’in, müdafaat ımda yaz ılan dört zelzele meselesini tasdik eden bu 
geceki şiddetli dört defa zelzele, bana ve Nur’lara ve bu memlekete kat’î bir 
sû-i kast eseri olarak hükûmet içersinde hizmetçime ba ğararak bana tahkir-
kârâne ihânet ve şetmedip “Git ona söyle!” diyen ve kaymakam ın emr-i ceb-
rî ile “Hasta da olsa buraya getiriniz!” bekçilere ve jandarmalara emir veren ve Afyon’un perde alt ındaki büyük memura dayanan Emirda ğ zab ıtas ı, hem 
Nur şâkirtlerinin şevklerine, hem Nur’lar ın burada yaz ılmas ına, hem bana 
ehemmiyetli s ıkıntı vermesi, ayn ı vakitte böyle burada görülmeyen bu şiddet-
li zelzelenin gelmesi gösteriyor ki, Risale-i Nur bir vesile-i def-i belâd ır; tatile 
uğrad ıkça belâ f ırsat bulup gelir.
Said Nursî
f
1 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla. 
2 Allah’ ın selâm ı, rahmeti ve bereketi; sonsuza kadar sürekli üzerinize olsun. PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   221
Zekâi’nin Bir Manzumesi
Bu Nur Eser, tefsîridir o semâvî kitab ın,
İlân eder hakikati, emr-i hakk ı bildirir.
İsyanlara, zulümlere mâruz olan cihan ın,
Bu as ırda gözya şını nur saçarak dindirir.
Bu eserdir muztarip gönüllere tesellî.
Bu karars ız âlemin her buhran ında nur saçar.
Bu eserdir her zulmette selâmetin rehberi.Ehl-i iman bu sayede, bu eserle hür ya şar…
Mâsumlara bir ö ğüttür, gençlerin de rehberi,
Her mazluma “A ğlama” der. “Güleceksin yar ın sen.”
Tesellîsi çok yücedir, ibretlidir dersleri,Beli bükük ihtiyara müjde verir derinden.
Bu eserdir insanlar ı dehşetlerden dûr eden…
Kudret eli hâmisidir, hayret-fezâ hükmü var…Muannidler teslim olur hükmüne, ma ğrur iken.
Her serseri filozofu meftun eden Nur’u var!
Bu nur eser her bilginin, her müminin sertac ı,
Dertlilerin derman ıdır, her münkiri tokatlar…
Şirklerin hem hedimidir, hem her kaygu ilâc ı,
Zınd ık, zâlim ili şirse başında volkan patlar!
Ey güç yetmez deh şet veren hâletlerden a ğlayan!
Fânilere aldanarak k ırıldıkça bağırma…
Ey zâilden, âcizlerden medet umup ba ğlanan!
Gir bu Nur’un âlemine, fânileri ça ğırma…
Ay ıl art ık gaflet sarho şluğundan, durma, uyan!
Hevesat ı
n bir ejderdir, kalbini kemirecek.
Yar ın mesûd olacakt ır yoklukta Hakk’ ı bulan.
Nur’a ver nakd-i ömrü, yar ın sana verilecek;
Huzuruna uhrâda ihti şamlar serilecek.
Risale-i Nur’un kusurlu hâdimi
Zekâi
f
ِħĻِèَّóĤا ِīٰĩْèَّóĤا ِّٰųا ِħْــــــùِÖ
1َīĻِĩَĤَאđْĥِĤ ًÙَĩْèرَ َّźإِ َאكَĭْĥَøأَرْ אƯĨوَ
âyetinin veraset-i Ahmediye (aleyhissalâtü vesselâm)  cihetinde, mana-y ı işarî 
noktas ında, bu as ırda o Rahmeten li’l-âlemînin bir aynas ı ve hakikat-i 
Kur’âniye’nin bir hakikî tefsiri olan Risale-i Nur, o küllî rahmetin bir cilvesi, 
bir numûnesi olmas ından, hakikat-i Muhammediye’nin (aleyhissalâtü vesselâm)  
bir k ısım evsaf ını, manay ı mecâzî ile cüz’î bir vârisine verilebilir diye, 
bu parlak kasideye ili şmedim.
Yaln ız hakikat-i Ahmediye (aleyhissalâtü vesselâm)  ile aynas ının fark ına 
işareten baz ı kelimeler ilâve edildi.
Said Nursî
Huzur bulur bugün seninle âlem,
Ey bu as ırda rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
Sürûr bulur bugün seninle âdem,Ey bir rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
Bu hasta gönüller çoktan peri şan,
Varsa sende e ğer Lokman’dan ni şan,
Bir şifa sun, gel, ey mahbub-u zi şan,
Ey cilve-i rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
Gelmez mi sonu bu uzun hecenin,
Geçmez mi gam ı bu yasl ı gecenin?
Zâri artt ı, sabr ı bitti nicenin,
Ey cilve-i rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
Fahr-i Âlem, Ar ş’tan bu yere indi,
Şâh- ı Velâyet gelip Düldül’e bindi,
Zülfikar’a bugün, art ık nur dendi,
Ey bu zamanda rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!……………………………..
1 “Ey Resûlüm! Biz seni bütün insanlar için s ırf bir rahmet vesilesi olman için gönderdik.” ( Enbiyâ sûresi, 
21/107) 
Dertlere dermans ın, mahbub-u cans ın,
Hem câmiü’l-esmâ ve’l-Kur’ân’s ın,
Hem de nur-u Hak’tan bize ihsans ın,
Ey bir rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
Bu âlemde madde de ğil, bir özsün,
Her zerreden bakan bütün bir gözsün,Kâinat ı hayran eden bütün bir yüzsün,
Ey misal-i rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!……………………………..
Asl- ı evvelisin bal ın, şekerin,
Deryas ısın cümle ilmin, hünerin,
Gelmedi cihana böyle eser benzerinEy mir’ât- ı rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
Çünkü sensin bu as ırda Rahmeten li’l-Âleminin cilvesi,
Çünkü sensin şimdi Şefiü’l-müznibînin vârisi.
“Ağisnâ yâ G ıyâse’l-Müsta ğîsîn” bir duas ı,
Ey şule-i rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
Şifa bulsun şimdi biraz yaram ız,
Revaç bulsun geçmez olsun param ız,
Saç nurunu, aka dönsün karam ız,
Ey ziya-y ı rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
……………………………..Meylimiz yok yalanc ı bir dünyaya,
Son verdik biz bid’alara, riyâya,
Kap ılmay ız öyle kuru hülyaya,
Ey bir hakikat-i rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
Yok bizde cemiyet kurma hülyas ı,
Yok başka bir yola gitme sevdas ı,
Olduk ancak nurun dertli şeydâs ı,
Ey dertlilere rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!……………………………..
Geçmişiz hep medihlerden, senâdan,
Yüz çevirdik servetlerden, g ınâdan,
Nur isteriz, geçmeden bu fenadan,Ey bu as ı
rda rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
……………………………..224  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Âşıklar ın Arşa ç ıkan feryad ı
Ağlat ıyor o pâk ruhlu ecdad ı,
Allah için eyle bize imdad ı,
Ey muhtaçlara rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
Gökler sald ı belâ, yer verdi belâ,
Sarst ı âfâk ı bir ac ı vaveylâ,
Rahmet et âleme, ey nur-u Mevlâ!Ey cilve-i rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
Bir yanda sel var, bir yanda kan akar,
Bu belâ ate şi âlemi yakar,
Ağlayan bu be şer hep sana bakar,
Ey numûne-i rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
Çevrildi ate şle bu koca dünya,
Bir cehennem gibi kaynad ı derya.
Yetiş imdada ey şâh- ı evliya!
Ey bu zamanda rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!……………………………..
Zınd ıkaya, küfre kar şı sald ırdın,
Gönüllerden kederleri kald ırdın,
Bizi nurun deryas ına dald ırdın,
Ey bîçârelere rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
Kald ıramaz sana asla kimse el,
Bağlıyoruz bizler sana candan bel,
Dünyalara sensin ümit ve emel,Ey ziya-y ı rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
Sen ordu kurmazs ın erle, uşakla,
Savaşmazs
ın öyle, topla, b ıçakla,
Nurunla şu asr ı tutup kucakla,
Ey şimdi rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
Bitsin de, bu korkunç tufan- ı şedid,
Aç ılsın yepyeni bir devr-i mesûd,
On sekiz bin âlem eylesin hep îd,Ey ehl-i Kur’ân’a rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   225
Geliyor şu karşıdan gerçi bir zulmet,
Fakat sensin bugün atâ-y ı rahmet,
Boğacaks ın onu nurunla elbet,
Ey bir rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
Kızıl ejder yuvam ıza girmesin,
Zehirli eli yakam ıza ermesin,
Karşı durup nurun f ırsat vermesin,
Ey seyf-i rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
Kara duman üstümüzden da ğılsın,
Kızıl alev sönüp âlem ay ılsın,
Bu zaferin ha şre kadar an ılsın,
Ey zülfikar- ı rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
O soydand ır nice canlar yakanlar,
O soydand ır evler barklar y ıkanlar,
O soydand ır sana kinle bakanlar.
Ey hüccet-i rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
Mâsumlar ın kanlar ını içerler,
Ebûcehl’i, Nemrutlar ı geçerler,
Ölümlerden ölümleri seçerler,Ey şimdi bir rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
Bir mikrop ki, ci ğerleri dişliyor,
Kan ımızla kendisini besliyor,
Temiz yurdu telvis edip pisliyor,Ey bir eczahâne-i rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
Gazilerin, fatihlerin kona ğı,
Seyyidlerin, serverlerin ota ğı,
Bu vatand ır, şehidlerin yata ğı,
Ey cilve-i rahmet-i âlem Risaletü’n Nur!
O şehidin ala dönmü ş kefeni,
Miskler kokar, güle benzer bedeni.Öper melekler de nurlu nâ şını,
Ey numûne-i rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!226  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Kur’ân diyor, ölmemi ştir, diridir,
Her birisi Hakk’ ın arslan eridir,
Türbeleri yürekleri titretir,Ey ayna-y ı rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
Armağans ın çünkü asîl millete,
Düşmeyelim birgün bile zillete,
Götür bizi şanl ı büyük devlete,
Ey misal-i rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
Eyleyeler nurun ile hep savlet,
Zaferlerle şanlar bulur bu millet,
Şarka, garba ziya sals ın bu devlet,
Ey bizlere rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
Nurdan kanad ın, hem sa ğlam kolun var,
Nurdan senin hakka giden yolun var.Kabul et, bir kemter Feyzi kulun var,Ey bu as ırda rahmet-i âlem Risaletü’n-Nur!
1ُįُÜَכَאóَÖوَ ِّٰųا ُÙَĩْèوَرَ ْħْכُĻَĥَĐ َمُŻَّùĤاَ
Üstad ım, Efendim Hazretleri,
2َīĻِĩَĤَאđْĥِĤ ًÙَĩْèرَ َّźإِ َאكَĭْĥَøأَرْ אƯĨوَ âyetinin nurlar ından, Nurun sayesinde ala-
bildiğim bir zerreyi bu şekilde yazd ım, ve huzur-u irfan ınıza sundum. Kabulünü 
rica eder, selâmlar ımızı sunar ve mübârek ellerinizi öperiz efendimiz.
Bîçâre talebeniz
Hasan Feyzi (rahmetullâhi aleyhi ebeden dâimâ)
f
1 Allah’ ın selâm ı, rahmeti ve bereketi üzerinize olsun. 
2 “Ey Resûlüm! Biz seni bütün insanlar için s ırf bir rahmet vesilesi olman için gönderdik.” ( Enbiyâ sûresi, 
21/107) PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   227
Üniversitedeki Nur Şâkirtlerinin, Nur Hakikatinin Fen Dairesinde Fevkalâde 
Kıymetini Takdir Ettiklerine Bir Numûnedir.
2ِه۪ïْĩَéِÖ ُçِّ×َùُĺ َّźإِ ْءٍĹَü ْīِĨ وَإِنْ ، 1ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
3ًאĩدَائِ ًاïَÖأَ ُįُÜَכَאóَÖوَ ِّٰųا ُÙَĩْèوَرَ ْħْכُĻَĥَĐ َمُŻَّùĤاَ
Şu kâinat semâs ının gurûbu olmayan mânevî güne şi olan Kur’ân- ı Kerîm; 
şu mevcudat kitab- ı kebirinin âyât- ı tekvîniyesini okutturmak, mahiyetini gös-
termek için şuâlar ı hükmünde olan envâr ını neşrediyor. Ukul-ü be şeri tenvir 
ile s ırat- ı müstakimi gösteriyor. Be şeriyet âleminde her fert, hilkatindeki ma-
kas ıdı ve f ıtrat ındaki metâlibi ve istikametindeki gayesini, o hidayet güne şi-
nin nuru ile görür, anlar ve bilir. O hidayet nurunun tecellisine mazhar olan-lar, kalb kabiliyeti nisbetinde ona aynadarl ık ederek kurbiyet kesbeder. E şya 
ve hayat ın mahiyeti o nur ile tezahür ederek, ancak o nur ile görülür, anla şı-
lır ve bilinir. Şems-i Ezeliye’nin mânevi hidayet nurlar ını temsil eden Kur’ân- ı 
Kerîm, kalb gözüyle hak ve hakikati görmeyi temin eder. Onun için, onun nu-rundan uzakta kalanlar, zulümatta kal ırlar. Zira her şey nur ile görülür, anla-
şılır ve bilinir. İşte şu kitab- ı kebirin mânevi ve sermedî güne şi olan Kur’ân- ı 
Kerîm’in nur-u tecellîsine bu asr ımızda “Nur” ismiyle müsemmâ olan Risale-i 
Nur’un şahs- ı mânevisi mazhar olmu ştur. O Nur’lar ki, zulümattan ayr
ılmak 
istemeyen yarasa tabiatl ı, gaflet uykusuyla gündüzünü gece yapan sefâhet-
perest, akl ı gözüne inmi ş, zulümatta kalarak gözü görmez olanlara ve yolunu 
şaşıranlara kar şı projeksiyon gibi nurlar ını iman hakikatlerine tevcih ederek 
sırat- ı müstakîmi büsbütün kör olmayanlara gösteriyor. Nur topuzunu ehl-i 
küfür ve münkirlerin ba şına vurup “Ya akl ını başından ç ıkar at hayvan ol, ya-
hut da akl ını başına alarak insan ol!” diyor.
İlim bir nevi nur oldu ğuna göre, Risale-i Nur’un ilme olan en derin vuku-
funu gösterecek bir-iki deliline k ısa işaret ederiz.
Evvelâ : Şunu hat ırlamal ıyız ki: Risale-i Nur, ba şka kitaplar ı değil, belki 
yaln ız Kur’ân- ı Kerîm’i üstad olarak tan ımas ı ve ona hizmet etmesi itibar ıyla; 
makbuliyeti hakk ında bizim bu mevzuda söz söylememize hâcet b ırakm ıyor. 
Biz, ancak ilim erbab ı mabeyninde Risale-i Nur’un de ğerini tebârüz ettirmek 
için ilâveten deriz ki:
1 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla. 
2 “Hiçbir şey yoktur ki, O’nu hamd ile beraber tesbih (tenzih) ediyor bulunmas ın.” (İsrâ sûresi, 17/44)
3 Allah’ ın selâm ı, rahmeti ve bereketi; sonsuza kadar sürekli üzerinize olsun. 
Risale-i Nur, şimdiye kadar hiçbir ilim adam ının tam bir vuzuhla isbat 
edemediği en muğlâk meseleleri, gayet basit bir şekilde, en âmî avâm tabaka-
sından tut, tâ en âli havas tabakas ına kadar herkesin istidad ı nisbetinde anla-
yabileceği bir tarzda, şüphesiz ikna edici ve yakinî bir şekilde izah ve isbat et-
mesidir. Bu hususiyet hemen hemen hiçbir ilim adam ının eserinde yoktur.
İkincisi : Bütün Nur eserleri Kur’ân- ı Kerîm’in bir k ısım âyetlerinin haki-
ki tefsiri olup, onun mânevi i’câz ının lem’alar ı olduğunu her hususta göster-
mesidir.
Üçüncüsü : İnsanlar ın en derin ihtiyaçlar ına kat’î delil ve burhanlarla il-
mî mahiyette cevap vermesidir. Meselâ, Vâcibü’l-vücûd’un varl ığı ve âhiret 
ve sâir iman rükünlerini, bir zerrenin lisan- ı hâl ve kâl suretinde tercümanl ı-
ğını yaparak isbat etmesi. En me şhur İslâm filozoflar ından İbni Sina, Fârâbî, 
İbni Rüşd bu mesleklerde bütün mevcudât ı delil olarak gösterdikleri halde, 
Risale-i Nur, o hakikatleri aynen bir zerre veya bir çekirdek lisan ıyla isbat edi-
yor. Eğer Risale-i Nur’un ilmî kudretini şimdi onlara göstermek mümkün ol-
sayd ı, onlar hemen diz çöküp Risale-i Nur’dan ders alacaklard ı.
Dördüncüsü : Risale-i Nur, insan ın senelerce u ğraşarak elde edemeyece-
ği bilgileri, komprime hülâsalar nev’inden k ısa bir zamanda temin etmesidir.
Beşincisi : Risale-i Nur, ilmin esas gayesi olan r ıza-y ı ilâhîyi tahsile sebep 
olmas ı ve dünya menfaatine ilmi hiçbir cihetle âlet etmeyerek tam manas ıyla 
insaniyete hizmet gibi en ulvî vazifeyi temsil etmesidir.
Alt ınc ısı: Risale-i Nur, kuvvetli ve kudsî ve imanî bir tefekkür semeresi 
olup bütün mevcudât ın lisan- ı hâl ve kal suretinde tercümanl ığını yapar. Ayn ı 
zamanda iman hakikatlerini ilmelyakîn ve aynelyakîn ve hakkalyakîn derece-lerinde inki şaf ettirir.
Yedincisi : Risale-i Nur, bütün ilimleri câmî olu şudur. Âdeta ilim iplikle-
riyle dokunmu ş müzeyyen kuma ş gibidir. Ve şimdiye kadar hiçbir ilim erba-
bı taraf ından söylenmemi ş ve her ilme olan en derin vukufunu tebarüz etti-
ren vecizeler mecmuas ıdır. Misal olarak birkaç ını zikrederek, heyet-i mecmu-
ası hakk ında bir fikir edinmek isteyenlere Risale-i Nur bahrine müracaat et-
mesini tavsiye ederiz.
“Sivrisine ğin gözünü halk eden, güne şi dahi o halketmi ştir.”
“Bir kelebe ğin midesini tanzim eden, Manzume-i Şemsiyeyi dahi o 
tanzim etmi ştir.”PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   229
“Bir zerreyi icad etmek için, bütün kâinat ı icad edecek bir kudret-i 
gayr-i mütenahî lâz ımd ır. Zira şu kitab- ı kebîr-i kâinat ın her bir harfinin, 
bâhusus zîhayat her bir harfinin, her bir cümlesine müteveccih birer yü-zü ve nâz ır birer gözü vard ır.”
“Tabiat, misalî bir matbaad ır; tâbi’ de ğil.. nak ıştır, nakkaş değil.. mis-
tard ır, masdar de ğil.. nizamd ır, nâz ım değil.. kanundur, kudret de ğil…. 
Şeriat- ı iradiyedir, hakikat-i hariciye de ğil.”
“Sabit, daim, f ıtrî kanunlar gibi, ruh dahi, âlem-i emirden, s ıfat- ı ira-
deden gelmi ş ve kudret ona vücûd-u hissî giydirmi ştir.. bir seyyâle-i lati-
feyi o cevhere sadef etmi ştir...”
Ve hâkeza, binler vecizeler var.
1ĹِĜَא×ْĤا َĳُİ ĹِĜَא×ْĤاَ
Üniversite Nurcular ı nam ına duan ıza çok muhtaç
Mustafa Ramazano ğlu
f
1 Kendinden ba şka her şeyin fâni oldu ğu gerçek Bâkî, Allah’t ır. 230  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Halil İbrahim’in Manzumesidir
2ِه۪ïْĩَéِÖ ُçِّ×َùُĺ َّźإِ ْءٍĹَü ْīِĨ وَإِنْ ، 1ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
3ًאĩدَائِ ًاïَÖأَ ُįُÜَכَאóَÖوَ ِّٰųا ُÙَĩْèوَرَ ْħْכُĻَĥَĐ َمُŻَّùĤاَ
Zerremizi fart- ı şefkatinle şems-i envâr ına düşürdün,
Cehlimizle enâniyetimizi diyâr- ı irfan ına düşürdün.
Mâden-i nühas ımızı pota-y ı Furkana dü şürdün,
Hayfâ ki, o potada zünnar- ı inkâr ımızı düşürdün.
Sarây- ı Kâbe-i ulyâya erip tûl-ü emelimizi dü şürdün,
Makam- ı nur-u tevhîde var ıp hâb- ı hayâlimizi dü şürdün.
Haremgâh- ı ilâhîde süveyda hücresine yükümüzü dü şürdün,
Heyet-i suretinin derunundaki manaya gönlümüzü dü şürdün.
Tâ ezel sabah ında vahdet na ğmesini işittin,
Leylâ-y ı zaman Kays ile bir demde görü ştün,
Dost ikliminin lâlesinin ba ğlar ına eriştin,
Vahdet-i sâki midad ını  4ْħُıĻٰĝَø kevserine dü şürdün.
Olmasayd ın ey Risale-i Nur bize sen arma ğan;
Câh- ı mâsiva, nefs-i tâ ğutla bel’ ederdi bizi heman.
Dalâletten geçemez, küfür benli ğinde kal ırdık üryan,
Hamden lillâh, katremizi bahr-i envâr ına düşürdün.
Sendeki esrar- ı Hak  5ĹِĭĺٰóَÜ ْفَĳَùَĘ ’yi söylesem,
Gül vechindeki Lâhut benini şerh ve beyan eylesem.
Nur-u Hudâ, mümine hedâ, dalâlete seyf-i hemta m ı desem,
Zülfikar ve Asâ-y ı Musa ile münkirleri girdaba dü şürdün.
1 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla. 
2 “Hiçbir şey yoktur ki, O’nu hamd ile beraber tesbih (tenzih) ediyor bulunmas ın.” (İsrâ sûresi, 17/44)
3 Allah’ ın selâm ı, rahmeti ve bereketi; sonsuza kadar sürekli üzerinize olsun. 
4 Dehr sûresi, 76/21) 
5 A‘râf sûresi, 7/143. 
Âşina-y ı bezm-i Hakt ır Risale-i Nur talebeleri,
Nur-u Yezdan, Feyz-i Kur’ân’d ır cümlesinin rehberi.
Bu âciz nâtüvan onlar ın bir hakir kemteri,
Halil İbrahim’e “hâk-i der-i Âl-i Abâ” tam dü şürdün.
1ĹِĜَא×ْĤا َĳُİ ĹِĜَא×ْĤاَ
Duan ıza çok muhtaç günahkâr karde şiniz
Hâk-i der-i Âl-i Abâ
f
1 Kendinden ba şka her şeyin fâni oldu ğu gerçek Bâkî, Allah’t ır. 232  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Hüve  Nüktesi
2ِه۪ïْĩَéِÖ ُçِّ×َùُĺ َّźإِ ْءٍĹَü ْīِĨ وَإِنْ ، 1ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
Aziz ve s ıdd ık kardeşlerim,
Kardeşlerim.. 3َĳُİ َّźإِ َįٰĤإِ Ưź ve 4ٌïَèأَ ُّٰųا َĳُİ ْģُĜ ’deki َĳُİ lafz ında, yaln ız mad-
dî cihette bir seyahat-i hayâliye-i fikriyede hava  sayfas ının mütâlaas ıyla ani 
bir sûrette görünen bir zarif nükte-i tevhidde , meslek-i imaniyenin hadsiz de-
rece kolay ve vücûb  derecesinde sühûletli bulunmas ını; ve şirk  ve dalâletin 
mesleğinde hadsiz derecede mü şkülâtl ı, mümteni binler muhâl bulundu ğunu 
müşâhede  ettim. Gayet k ısa bir işaretle, o geni ş ve uzun nükteyi beyan ede-
ceğim.
Evet; nas ıl ki bir avuç toprak,  yüzer çiçeklere nöbetle saks ılık eden kab ın-
da, eğer tabiata, esbâba havale edilse, lâz ım gelir ki; ya o kapta  küçük mik-
yasta yüzer, belki çiçekler adedince mânevî makineler, fabrikalar bulunsun veyahut o parçac ık topraktaki her bir zerre , bütün o ayr ı ayr ı çiçekleri, muh-
telif hâsiyetleriyle ve hayattar cihâzât ıyla yapmalar ını bilsin. Âdeta bir ilâh gi-
bi hadsiz ilmi ve nihâyetsiz iktidar ı bulunsun.
Aynen öyle de: Emir ve iradenin bir ar şı olan havan ın, rüzgâr ın  her bir 
parças ı ve bir nefes  ve t ırnak  kadar olan 
َĳُİ lafz ındaki havada, küçücük mik-
yasta bütün dünyada mevcut telefonlar ın, telgraflar ın, radyolar ın ve hadsiz 
ve muhtelif konu şmalar ın merkezleri, santralleri, âhize ve nâkileleri bulunsun 
ve o hadsiz i şleri beraber ve bir anda yapabilsin. Veyahut o َĳُİ ’daki havan ın, 
belki unsur-u havan ın her bir parças ının her bir zerresi, bütün telefoncular ve 
ayr ı ayr ı umum telgrafç ılar ve radyo  ile konuşanlar kadar mânevî şahsiyetle-
ri ve kabiliyetleri bulunsun ve onlar ın umum dillerini bilsin ve ayn ı zamanda 
başka zerrelere de bildirsin, ne şretsin. Çünkü bilfiil o vaziyet k ısmen görünü-
yor ve havan ın bütün eczas ında o kabiliyet var. İşte ehl-i küfr ün ve tabiiyyûn  
1 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla. 
2 “Hiçbir şey yoktur ki, O’nu hamd ile beraber tesbih (tenzih) ediyor bulunmas ın.” (İsrâ sûresi, 17/44)
3 “Allah, o hak Mâbuddur ki kendisinden ba şka hiçbir ilâh yoktur.” (Bakara sûresi, 2/163 , 255 ; Âl-i 
İmran sûresi, 3/2 , 6 , 18 ; Nisâ sûresi, 4/87 ; … ) 
4 “De ki: O, Allah’t ır, gerçek İlaht ır ve Birdir.” ( İhlâs sûresi, 112/1 ) 
ve maddiyyûnlar ın  mesleklerinde de ğil bir muhâl, belki zerreler adedince mu-
hâller ve imtinâlar ve mü şkülâtlar â şikâre görünüyor.
Eğer Sâni -i Zülcelâl ’e verilse, hava  bütün zerrât ıyla onun emirber nefe-
ri olur. Birtek zerrenin, muntazam birtek vazifesi kadar kolayca hadsiz küllî vazifelerini Hâl ık’ı nın izniyle ve kuvvetiyle ve Hâl ık’a intisap  ve istinad ile ve 
Sâni’inin cilve-i kudreti ile bir anda, şimşek  süratinde ve 
َĳُİ telâffuzu ve ha-
van ın temevvücü sühûletinde yap ılır. Yani, kalem-i kudretin hadsiz ve harika 
ve muntazam yaz ılar ına bir sayfa olur. Ve zerreleri o kalemin uçlar ı ve zerre-
lerin vazifeleri dahi, kalem-i kader in noktalar ı bulunur. Birtek zerrenin hare-
keti derecesinde kolay çal ışır.
İşte ben 1َĳُİ َّźإِ َįٰĤإِ Ưź ve 2ٌïَèأَ ُّٰųا َĳُİ ْģُĜ ’deki hareket-i fikriye ile seya-
hatimde, hava  âlemin i temâşâ ve o unsurun sayfas ını mütâlaa ederken, bu 
mücmel hakikati tam vâz ıh ve mufassal aynelyakîn  müşâhede  ettim ve َĳُİ laf-
zında, havas ında böyle parlak bir bürhân ve bir lem’a-y ı vâhidiyet  bulundu-
ğu gibi, manas ında ve işaretinde gayet nurânî bir cilve-i ehadiyet  ve çok kuv-
vetli bir hüccet -i tevhid  ve َĳُİ zamirinin mutlak ve müphem i şareti, hangi zâta 
bak ıyor?” işaretine bir karîne-i taayyün o hüccette bulunmas ı içindir ki, hem 
Kur’ân -ı Mu’cizü’l-Beyan, hem ehl-i zikir ; makam -ı tevhidde bu kudsî kelime-
yi çok tekrar ederler diye ilmelyakîn  ile bildim.
Evet, meselâ: Bir nokta beyaz kâ ğıtta, iki-üç nokta konulsa kar ıştığı ve bir 
adam, muhtelif çok vazifeleri beraber yapmas ıyla şaşıracağı ve bir küçük zî-
hayata, çok yükler yüklenmesiyle alt ında ezildi ği ve bir lisan ve bir kulak,  ayn ı 
anda müteaddit kelimelerin beraber ç ıkmas ı ve girmesi intizam ını bozup ka-
rışacağı hâlde, aynelyakîn  gördüm ki: َĳُİ anahtar ı  ile ve pusulas ıyla  fikren se-
yahat etti ğim hava  unsurun da her bir parças ı, hatta her bir zerresi içine muh-
telif binler noktalar, harfler, kelimeler konuldu ğu veya konulabilece ği hâlde, 
kar ışmad ığını ve intizam ını bozmad ığını...
Hem ayr ı ayr ı pek çok vazifeler yapt ığı hâlde, hiç şaşırmadan yap ıldığını 
ve o parçaya ve zerreye, pek çok a ğır yükler yüklendi ği hâlde, hiç zaaf  göster-
meyerek, geri kalm ıyarak intizam  ile taşıdığını..
1 “Allah, o hak Mâbuddur ki kendisinden ba şka hiçbir ilâh yoktur.” (Bakara sûresi, 2/163 , 255 ; Âl-i 
İmran sûresi, 3/2 , 6 , 18 ; Nisâ sûresi, 4/87 ; … ) 
2 “De ki: O, Allah’t ır, gerçek İlaht ır ve Birdir.” ( İhlâs sûresi, 112/1 ) 234  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Hem binler ayr ı ayr ı kelime, ayr ı ayr ı tarzda, manada o küçücük kulak  ve 
lisanlara kemâl-i intizaml a gelip, ç ıkıp, hiç kar ışmayarak, bozulmayarak o kü-
çücük kulaklara girip, o gayet incecik lisanlardan ç ıktığı ve o her zerre  ve her 
parçac ık, bu acîb vazifeleri görmekle beraber kemâl-i serbestiyet ile cezbeda-
râne hâl  dili ile ve mezkûr hakikatin şehâdeti ve lisan ıyla 1َĳُİ َّźإِ َįٰĤإِ Ưź ve ْģُĜ 
2ٌïَèأَ ُّٰųا َĳُİ deyip gezer ve f ırtınalar ın ve şimşek  ve berk  ve gök gürültüsü gi-
bi havay ı çarp ıştırıcı dalgalar içerisinde, intizam ını ve vazifelerini hiç bozmu-
yor ve şaşırm ıyor. Ve bir i ş diğer bir işe mâni olmuyor... Ben aynelyakîn  mü-
şâhede  ettim.
Demek, ya her bir zerre  ve her bir parça havada nihâyetsiz bir hikmet  
ve nihâyetsiz bir ilmi, iradesi ve nihâyetsiz bir kuvveti, kudreti ve bütün zerrâta hâkim-i mutlak bir hâssalar ı bulunmak lâz ımd ır ki, bu i şlere me-
dar olabilsin. Bu ise, zerreler adedince muhâl ve bât ıldır. Hiçbir şeytan  
dahi bunu hat ıra getiremez.
Öyle ise, bu sayfa-y ı havan ın hakkalyakîn, aynelyakîn,  ilmelyakîn  dere-
cesinde bedâhetle Zât- ı Zülcelâl’i n hadsiz gayr-i mütenâhî ilmi ve hikmetle ça-
lıştırdığı kalem-i  kudret  ve kaderin mütebeddil sayfas ı ve bir levh-i mahfuzu n 
âlem-i tagayyürde ve mütebeddil şuûnât ında bir levh-i mahv, isbat  nâm ında 
yazar-bozar tahtas ı hükmündedir.
İşte hava  unsurun un yaln ız nakl-i asvât vazifesinde mezkûr cilve-i vahdâ-
niyet ’i ve mezkûr acâibi gösterdi ği ve dalâletin hadsiz muhâliyetini izhar etti ği 
gibi; unsur-u havâînin, sâir ehemmiyetli vazifelerinden biri de elektrik,  cazibe, 
dâfia, ziyâ gibi sâir letâifin naklinde şaşırmadan muntazaman, asvât naklinde-
ki vazifeyi gördü ğü ayn ı zamanda bu vazifeleri dahi gördü ğü; ayn ı zaman ın-
da bütün nebâtât ve hayvanâta teneffüs ve telkih  gibi hayata lüzumu bulunan 
levâz ımât ı kemâl-i intizam  ile yetiştiriyor. Emir ve irade-i  ilâhiyenin bir ar şı ol-
duğunu kat’î bir sûrette isbat ediyor ve serseri tesadüf ve kör kuvvet  ve sa-
ğır tabiat  ve kar ışık, hedefsiz esbâb  ve âciz,  câmid, cahil maddeler bu sayfa-y ı 
havâiyenin kitâbetine ve vazifelerine kar ışmas ı hiçbir cihetle ihtimâl ve imkâ-
nı bulunmad ığını aynelyakîn  derecesinde isbat etti ğini kat’î kanaat  getirdim.
1 “Allah, o hak Mâbuddur ki kendisinden ba şka hiçbir ilâh yoktur.” (Bakara sûresi, 2/163 , 255 ; Âl-i 
İmran sûresi, 3/2 , 6 , 18 ; Nisâ sûresi, 4/87 ; … ) 
2 “De ki: O, Allah’t ır, gerçek İlaht ır ve Birdir.” ( İhlâs sûresi, 112/1 ) PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   235
Ve her bir zerre  ve her bir parça lisan -ı hâl  ile 1َĳُİ َّźإِ َįٰĤإِ Ưź ve 2ٌïَèأَ ُّٰųا َĳُİ ْģُĜ 
dediklerini bildim ve bu َĳُİ anahtar ı  ile havan ın maddî cihetindeki bu acâibi 
gördüğüm gibi, hava  unsuru  da bir َĳُİ olarak âlem-i misal ve âlem-i manaya  
bir anahtar  oldu.
(Mütebakisi şimdilik yazd ırılmad ı. Umuma binler selâm .)
Kardeşiniz
Said Nursî
f
1 “Allah, o hak Mâbuddur ki kendisinden ba şka hiçbir ilâh yoktur.” (Bakara sûresi, 2/163 , 255 ; Âl-i 
İmran sûresi, 3/2 , 6 , 18 ; Nisâ sûresi, 4/87 ; … ) 
2 “De ki: O, Allah’t ır, gerçek İlaht ır ve Birdir.” ( İhlâs sûresi, 112/1 ) 236  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Yirmi Dokuzuncu Mektubun Be şinci Risale 
Olan Beşinci K ısım
ِħĻِèَّóĤا ِīٰĩْèَّóĤا ِّٰųا ِħْــــــùِÖ
ëĤا... 1َْرْضِۘŶوَا َاتِĳٰĩَّùĤا رُĳُĬ ُّٰųاَ âyet-i pür-envâr ının çok envâr- ı esrar ın-
dan bir nurunu,   Ramazan- ı Şerif’te bir hâlet-i ruhâniyede hissettim,  hayal-
meyal gördüm. Şöyle ki,  Üveys-i Karanî’nin;
َאĬوَأَ َّزَّاقُóĤا َÛْĬوَأَ قُ،ĳُĥْíَĩْĤا َאĬوَأَ ُěِĤَאíْĤا َÛْĬوَأَ ُ،ïْ×َđْĤا َאĬوَأَ ĹِّÖرَ َÛْĬأَ ĹِıٰĤإِ 
ëĤا... 2ْزُوقُóَĩْĤا
münâcât- ı meşhuresi nev’inden, bütün mevcudât- ı  zevilhayat, Cenâb- ı 
Hakk’a kar şı ayn ı münâcât ı ettiklerini.. ve on sekiz bin âlemin3 her birinin ışı-
ğı, birer ism-i ilâhî oldu ğunu bana kanaat verecek bir  vâk ıa-y ı kalbiye-i haya-
liyeyi gördüm, şöyle ki:
Birbirine sar ılı çok yaprakl ı bir  gül goncas ı gibi, şu  âlem binler  perde  per-
de içinde sar ılı, birbiri alt ında sakl ı âlemleri bu  âlem içinde gördüm. Her bir 
 perde aç ıldıkça, diğer bir âlemi görüyordum. O  âlem ise, âyet-i nûrun4 arka-
sındaki
 َאıُąْđَÖ َאتٌĩُĥُČ َאبٌۘéَø ۪įِĜْĳَĘ ْīِĨ ْجٌĳَĨ ۪įِĜْĳَĘ ْīِĨ ْجٌĳَĨ َאهُýْĕَĺ ٍّĹِّåُĤ ٍóْéَÖ ĹِĘ َאتٍĩُĥُčכَ أَوْ
5رٍĳُĬ ْīِĨ ُįَĤ َאĩَĘ رًاĳُĬ ُįَĤ ُّٰųا ِģَđْåَĺ ْħَĤ ْīَĨوَ َאۘıĺٰóَĺ ْïَכَĺ ْħَĤ َهُïَĺ َجَóْìأَ اƯإِذ ٍۘăْđَÖ ْقَĳَĘ
âyeti  tasvir etti ği gibi; bir  zulümât, bir vah şet, bir  dehşet karanl ığı içinde ba-
na görünüyordu. Birden bir ism-i ilâhînin cilvesi, bir  nur -u  azîm gibi görünüp 
ışıkland ırıyordu. Hangi  perde akla kar şı aç ılm ışsa, hayale kar şı başka bir  âlem 
1 “Allah göklerin ve yerin nurudur ...” ( Nûr sûresi, 24/35) 
2 Allah’ ım! Sen benim Rabbimsin; ben ise senin kulun. Sen her şeyi yaratan Hâl ık’s ın; ben ise senin 
mahlûkun. Sen r ızık veren Rezzâk’s ın; ben ise senin r ızkınla beslenen... (el-Gümü şhânevî, Mecmûatü’l-
ahzâb (Evrâd- ı Şâzelî)  s.323-324) 
3 Fâtiha sûresi’nde yer alan “Âlemlerin Rabbi” ifadesindeki “âlemler”in, on sekiz bin âlem oldu ğuna 
dair bkz.: et-Taberî, Câmiu’l-beyân  1/63; Ebû Nuaym, Hilyetü’l-evliyâ  2/219; el-Kurtubî, el-Câmi’ li 
ahkâmi’l-Kur’ân  1/138. 
4 Nûr sûresi, 24/35. 
5 “Yahut o kâfirlerin duygu, dü şünce ve davran ışlar ı derin bir denizdeki yo ğun karanl ıklara benzer. Öyle 
bir deniz ki onu, dalga üstüne dalga kapl ıyor... Üstünde de koyu bulut. Üst üste binmi ş karanl ıklar... 
İçinde bulunan insan, elini uzatsa nerdeyse kendi elini bile göremiyor. Öyle ya, Allah birine nur ver-
mezse art ık onun hiçbir nuru olamaz.” ( Nûr sûresi, 24/40) 
fakat gafletle karanl ıklı bir  âlem görünüyorken,  güneş gibi bir ism-i ilâhî  tecel-
lî eder, ba ştan başa o âlemi  tenvir eder ve hâkeza... Bu  seyr-i kalbî ve  seya-
hat-i hayaliye çok devam etti.
Ezcümle : Hayvanât âlemini  gördüğüm vakit, hadsiz  ihtiyâcât ve şiddetli 
açl ıklar ıyla beraber  zaaf ve aczleri, o âlemi bana çok karanl ıklı ve  hazin gös-
terdi. Birden  Rahmân  ismi,  Rezzâk  burcunda (yani manas ında) bir   şems-i tâ-
bân gibi  tulû etti; o âlemi ba ştan başa rahmet  ziyas ıyla yald ızlad ı.
Sonra o   âlem-i  hayvanât içinde etfâl ve yavrular ın  zaaf ve  acz ve ihtiyaç 
içinde ç ırpınd ıklar ı,  hazin ve herkesi rikkate getirecek bir karanl ık içinde di-
ğer bir âlemi gördüm. Birden  Rahîm  ismi  şefkat  burcunda  tulû etti, o kadar 
güzel ve  şirin bir surette o âlemi ışıkland ırdı ki;  şekvâ ve  rikkat ve hüzünden 
gelen yaş damlalar ını, ferah ve sürûra ve şükrün lezzetinden gelen damlala-
ra çevirdi.
Sonra  sinema perdesi gibi bir  perde daha aç ıldı,   âlem-i insanî  bana gö-
ründü. O âlemi o kadar karanl ıklı, o kadar zulümâtl ı, dehşetli gördüm ki; deh-
şetimden feryat ettim, “Eyvah!” dedim. Çünkü gördüm ki; insanlardaki ebe-
de uzan ıp giden arzular ı, emelleri.. ve kâinat ı  ihata eden tasavvurât ve efkâr-
lar ı.. ve ebedî  bekâ ve  saadet-i ebediyeyi ve cenneti gayet ciddî isteyen him-
metleri ve istidatlar ı.. ve hadsiz makâs ıda ve metâlibe müteveccih  fakr ve ih-
tiyâcâtlar ı.. ve  zaaf ve acziyle beraber, hücuma maruz kald ıklar ı hadsiz  mu-
sibet ve a’dâlar ıyla beraber; gayet k ısa bir  ömür, gayet da ğdağalı bir  hayat, 
gayet  perişan bir  maîşet içinde, kalbe en  elîm ve en müthi ş hâlet olan müte-
mâdî  zeval ve  firak belas ı içinde,  ehl-i  gaflet için   zulümât- ı ebedî kap ısı sure-
tinde görülen kabre ve mezaristana bak ıyorlar, birer birer ve  tâife  tâife o  zu-
lümât kuyusuna at ılıyorlar.
İşte bu âlemi bu  zulümât içinde gördü ğüm anda,  kalb ve  ruh ve akl ım-
la beraber bütün  letâif-i insaniyem, belki bütün  zerrât- ı vücûdum feryat ile 
ağlamaya haz ır iken; birden Cenâb- ı Hakk’ ın  Âdil ismi Hakîm  burcunda, 
 Rahmân  ismi  Kerîm  burcunda,  Rahîm  ismi  Gafûr  burcunda (yani mana-
sında),  Bâis ismi Vâris  burcunda,  Muhyî  ismi Muhsin  burcunda, Rab ismi 
Mâlik  burcunda  tulû ettiler. O   âlem-i insanî içindeki çok âlemleri  tenvir etti-
ler, ışıkland ırdılar ve  nurâni  âhiret âleminden pencereler aç ıp, o karanl ıklı  in-
san dünyas ına nurlar serptiler.
Sonra muazzam bir  perde daha aç ıldı,  âlem-i  arz göründü. Felsefenin 
karanl ıklı kavânîn-i ilmiyeleri, hayale deh şetli bir  âlem gösterdi. Yetmi ş defa 238  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
 top güllesinden daha süratli bir hareketle, yirmi be ş bin sene mesafeyi bir se-
nede devreden ve her vakit da ğılmaya ve parçalanmaya  müstaid ve içi zel-
zeleli,  ihtiyar ve çok ya şlı  küre-i  arz içinde, âlemin hadsiz fezas ında  seyahat 
eden  bîçâre nev-i  insan vaziyeti, bana vah şetli bir karanl ık içinde göründü. 
Başım döndü, gözüm karard ı. Birden  Hâl ık-ı  arz ve  semâvât’ ın Kadîr,  Alîm, 
Rabb, Allah ve  Rabbü’s-semâvâti ve’l- arz ve  Müsahhirü’ ş-şemsi ve’l- ka-
mer isimleri; rahmet ,   azamet ,  rubûbiyet  burcunda  tulû ettiler. O âlemi öyle 
nurland ırdılar ki; o hâlette bana  küre-i  arz gayet  muntazam,  musahhar,  mü-
kemmel, ho ş, emniyetli bir  seyahat gemisi.. tenezzüh ve keyif ve  ticaret için 
 müheyyâ edilmi ş bir şekilde gördüm.
Elhâs ıl: Binbir ism-i ilâhînin, kâinata müteveccih olan o esmâdan her 
biri, bir âlemi ve o  âlem içindeki âlemleri  tenvir eden bir  güneş hükmün-
de ve  sırr-ı  ehadiyet cihetiyle, her bir ismin cilvesi içinde sâir isimlerin cil-
veleri dahi bir derece görünüyordu.
Sonra  kalb, her  zulümât arkas ında ayr ı ayr ı bir nuru gördü ğü için, seya-
hate iştihas ı aç ılıyordu. Hayale binip, semâya ç ıkmak istedi. O vakit, gayet 
geniş bir  perde daha aç ıldı. Kalb,  semâvât âlemine  girdi, gördü ki; o  nurâni, 
tebessüm eden suretinde görülen y ıldızlar; küre-i arzdan daha büyük ve on-
dan daha süratli bir surette, birbiri içinde geziyorlar, dönüyorlar. Bir dakika birisi yolunu şaşırtsa, başkas ıyla  müsâdeme edecek, öyle bir patlak verecek 
ki, kâinat ın ödü patlay ıp âlemi da ğıtacak. Nur de ğil,   ateş saçarlar; tebessüm-
le değil, vahşetle bana bakt ılar. Hadsiz büyük, geni ş, hâlî, boş,  dehşet, hayret 
zulümât ı içinde semâvât ı gördüm. Geldi ğime bin pi şman oldum.
Birden, 
2ُّوحِóĤوَا ِÙٰۤئِכَĥَĩْĤا رَبُّ ، 1َْرْضِŶوَا َاتِĳٰĩَّùĤا رَبُّ’ nin esmâ-y ı h üsnâ-
sı, 4
َóَĩَĝْĤوَا َ÷ْĩَّýĤا َóَّíَøوَ ، 3َçĻِÖَאāَĩÖِ َאĻْĬُّïĤا אءَƯĩَّùĤا َّאĭَّĺزَ ْïَĝَĤوَ burcunda cilveleriy-
le  zuhur ettiler. O mana cihetiyle karanl ık üstüne çökmü ş olan y ıldızlar, o en-
vâr- ı azîmeden birer lem’a al ıp, y ıldızlar adedince  elektrik lâmbalar ı yak ılm ış 
gibi, o  âlem-i  semâvât nurland ı. O boş ve hâlî  tevehhüm edilen  semâvât da-
hi melâikelerle, ruhanîlerle doldu, şenlendi.  Sultan- ı Ezel ve Ebed’in hadsiz 
1 “Göklerin ve yerin Rabbi” (Ra’d sûresi, 13/16 ; İsrâ sûresi, 17/102 ; Kehf sûresi, 18/14 ; Meryem sûresi, 
19/65 ; … ) 
2 “Meleklerin ve ruhun Rabbi.” (Bkz.: Müslim, salât  223; Ebû Dâvûd, salât  147; Nesâî, tatbîk 11, 75; 
Ahmed İbni Hanbel, el-Müsned  6/34) 
3 “Güneşi ve ay ı hizmet etmeleri için sizin emrinize verdi.” ( Ra’d sûresi, 13/2) 
4 “Biz yere en yak ın göğü lâmbalarla donatt ık.” ( Mülk sûresi, 67/5) PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   239
ordular ından bir  ordu hükmünde hareket eden güne şler ve y ıldızlar, bir ma-
nevra-y ı  ulvî yap ıyorlar tarz ında, o Sultan- ı  Zülcelâl’in ha şmetini ve  şâşaa-y ı 
rubûbiyetini gösteriyorlar gibi gördüm. Bütün kuvvetimle ve mümkün olsayd ı 
bütün zerrât ımla ve beni dinleselerdi bütün mahlûkat ın lisanlar ıyla diyecek-
tim, hem umum onlar ın nâm ına dedim:
 ُÙَäَאäُّõĤاَ ٍۘÙَäَאäزُ ĹِĘ َאحُ×ْāِĩْĤاَ َאحٌۘ×ْāِĨ َאıĻِĘ ةٍĳْכٰýِĩכَ رِه۪ĳُĬ ُģَáَĨ َْرْضِۘŶوَا َاتِĳٰĩَّùĤا رُĳُĬ ُّٰųاَ
 ءُĹِۤąُĺ َאıُÝْĺزَ َכَאدُĺ ٍۙÙَّĻِÖْóَĔ َźوَ ٍÙَّĻِĜْóَü َź ٍÙَĬĳُÝْĺزَ ٍÙَאرَכَ×ُĨ َةٍóَåَü ْīِĨ ُïَĜĳُĺ دُرِّيٌّ ٌÕْכَĳכَ َאıَّĬَÉכَ
1אءُƯýَĺ ْīَĨ رِه۪ĳُĭِĤ ُّٰųا ِىïْıَĺ رٍۘĳُĬ ĵٰĥَĐ رٌĳُĬ َאرٌۘĬ ُįْùَùْĩَÜ ْħَĤ ْĳَĤوَ
âyetini okudum; döndüm, indim, ay ıldım; 2ْاٰنِóُĝْĤوَا َאنِĩĺِْŸا رِĳُĬ ĵٰĥَĐ ِِّٰų ُïْĩَéْĤاَ 
dedim.
Said Nursî
f
1 “Allah göklerin ve yerin nurudur. O’nun nurunun misali, t ıpk ı içinde lâmba bulunan bir kandillik 
gibidir. Lâmba bir s ırça (cam) içinde, o s ırça da sanki parlayan incimsi bir y ıldız! Bu lâmba, do ğuya 
veya bat ıya mensup olmayan kutlu, pek bereketli bir zeytin a ğac ından tutu şturulur. Bu öyle bereketli 
bir ağaç ki, neredeyse ate ş değmeden de ya ğ ışık verir. Işığı pırıl p ırıldır. Allah diledi ği kimseyi nuruna 
iletir.” ( Nûr sûresi, 24/35) 
2 Bize ihsan etti ği iman ve Kur’ân nuru sebebiyle Rabbimize hamdolsun. 240  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
ُ﴾ïُ×ْđَĬ ﴿ Na’büdü Nüktesi
Bu manay ı tenvir için, kendi ba şımdan geçmi ş nurlu bir hâli ve hakikatli 
bir hayali söylüyorum. Şöyle ki:
Bir vakit 1ُīĻِđَÝْùَĬ َّאكَĺوَإِ ُïُ×ْđَĬ َّאكَĺإِ’ deki nun-u mütekellim-i maa’l-gayr ı dü-
şündüm ve  mütekellim-i vahde sîgas ından “na’büdü” sîgas ına intikalin sebe-
bini kalbim arad ı. Birden, namazdaki cemaatin fazileti ve s ırrı, o “nun”dan 
 inkişaf etti.
Gördüm ki;  namaz k ıldığım o  Bayezid Câmii’ndeki cemaatle i ştirakimi 
ve her biri benim bir nevi şefaatçim hükmüne ve k ıraat ımda izhar etti ğim hü-
kümlere ve dâvâlara birer  şahit ve birer müeyyid gördüm. Nâk ıs ubûdiyeti-
mi, o cemaatin büyük ve kesretli ibâdât ı içinde dergâh- ı ilâhîye takdime ce-
saret geldi. Birden bir  perde daha  inkişaf etti. Yani  İstanbul’un bütün mescid-
leri ittisal peydâ etti. O  şehir, o  Bayezid Câmii hükmüne geçti. Birden, onla-
rın dualar ına ve tasdiklerine mânen bir nevi mazhariyet hissettim. Onda da-
hi  rû-yi  zemin mescidinde,   Kâbe-i Mükerreme etraf ında, dairevî saflar içinde 
kendimi gördüm. 2َīĻِĩَĤَאđْĤا رَبِّ ِِّٰų ُïْĩَéْĤاَ dedim. Benim bu kadar şefaatçilerim 
var, benim namazda söyledi ğim her bir sözü aynen söylüyorlar, tasdik  edi-
yorlar. Madem hayalen bu  perde aç ıldı;   Kâbe-i Mükerreme mihrab hükmüne 
geçti. Ben bu f ırsattan istifade ederek o saflar ı işhad  edip, tahiyyâtta getirdi-
ğim, 3ِّٰųا لُĳُøرَ ًاïَّĩَéُĨ أَنَّ ُïَıْüوَأَ ُّٰųا َّźإِ َįٰĤإِ َź أَنْ ُïَıْüأَ olan iman ın tercüman ı-
nı mübârek  Haceru’l-Esved’e tevdî  edip  emanet b ırak ıyorum derken, 
birden bir vaziyet daha aç ıldı. Gördüm ki; dâhil oldu ğum  cemaat, üç daire-
ye ayr ıldı:
Birinci Daire : Rû-yi zeminde müminler ve muvahhidîndeki  cemaat-i uz-
mâ.
İkinci Daire : Bakt ım, umum mevcudât, bir salât- ı kübrâda, bir   tesbihat- ı 
uzmâda, her  tâife kendine mahsus  salavât ve  tesbihat ile me şgul bir  cemaat 
içindeyim. “Vezâif-i e şyâ”  tâbir edilen   hidemât- ı meşhûde, onlar ın ubûdiyet-
lerinin unvanlar ıdır. O hâlde “ Allahu Ekber” deyip hayretten ba şımı eğdim, 
nefsime bakt ım:
1 “(Haydi öyleyse deyiniz): Yaln ız Sana ibadet eder, yaln ız senden medet umar ız.” (Fâtiha sûresi, 1/5 )
2 “Bütün hamdler, övgüler âlemlerin Rabbi Allah’ad ır.” (Fâtiha sûresi, 1/2) 
3 “Şehâdet ederim ki Allah’tan ba şka ilâh yoktur; yine şehâdet ederim ki Hz. Muhammed (sallallâhu aleyhi 
ve sellem)  Allah’ ın resûlüdür.” (Müslim, salât  60; Tirmizî, salât  216; Ebû Dâvûd, salât  178; Ahmed İbni 
Hanbel, el-Müsned  1/292) 
Üçüncü Bir Daire : İçinde,  hayret-engiz zâhiren ve keyfiyeten küçük.. 
Hakikaten ve vazifeten ve kemmiyeten büyük bir küçük âlemi gördüm ki;  zer-
rât- ı vücûdiyemden tâ havâss- ı zâhiriyeme kadar,  tâife  tâife  vazife-i ubûdiyet-
le ve şükraniye ile me şgul bir  cemaat gördüm. Bu dairede kalbimdeki latîfe-i 
rabbâniyem, 1ُīĻِđَÝْùَĬ َّאكَĺوَإِ ُïُ×ْđَĬ َّאكَĺإِ o ce maat nâm ına diyor. Nas ıl, evvelki iki 
cemaatte de lisan ım, o iki  cemaat-i uzmây ı niyet ederek demi şti.
Elhâs ıl: ُïُ×ْđَĬ nun’u, şu üç cemaate i şaret ediyor. İşte bu hâlette iken, bir-
den  Kur’ân- ı Hakîm’in tercüman ı ve mübelli ği olan   Resûl-i Ekrem’in ( aleyhissa-
lâtü vesselâm) ,   Medine-i Münevvere denilen mânevî minberinde,  şahsiyet-i mâ-
neviyesi, ha şmetiyle  temessül ederek, 2ْħَّכُÖرَ ُواïُ×ْĐا َّאسُĭĤا َאıُّĺأَ אƯĺ hitab ını, mâ-
nen herkes gibi ben de i şitip; o üç cemaatte herkes benim gibi ُïُ×ْđَĬ َّאكَĺإِ ile 
mukabele ediyor tahayyül ettim. 3۪įِĨَازِĳَĥِÖ َÛَ×َà ْءُĹَّýĤا َÛَ×َà إِذَا kaidesince, şöyle 
bir hakikat fikre göründü ki:
Madem bütün âlemlerin Rabbi, insanlar ı muhatap  ittihaz  edip, umum 
mevcudâtla konu şur ve şu   Resûl-i Ekrem (aleyhissalâtü vesselâm) , o hitab- ı izze-
ti, nev-i be şere belki umum zîruha ve zî şuura tebli ğ ediyor. İşte bütün  mâ-
zi ve  müstakbel, zaman- ı haz ır hükmüne geçti; bütün nev-i  beşer bir mec-
liste, saflar ı muhtelif bir  cemaat şeklinde olarak; o hitab, o suretle onla-
ra ediliyor. O vakit her bir   âyât- ı Kur’âniye; gayet ha şmetli ve vüs’atli bir ma-
kamdan, gayet kesretli ve muhtelif ve ehemmiyetli muhatab ından, nihâyetsiz 
 azamet ve  celâl sahibi  Mütekellim-i Ezelî’den ve   makam- ı  mahbubiyet-i uzmâ 
sahibi Tercüman- ı Âlişan’ ından ald ığı bir kuvvet-i  ulviyet,  cezâlet ve  belâgat 
içinde; parlak, hem pek parlak bir  nur-u i’câz ı içinde gördüm. O vakit, de ğil 
umum Kur’ân; ya bir sure, yahut bir âyet, belki her bir kelimesi  birer  mu’ci-
ze hükmüne geçti: 4ْاٰنِóُĝْĤوَا َאنِĩĺِْŸا رِĳُĬ ĵٰĥَĐ ِِّٰų ُïْĩَéْĤاَ dedim. O ayn- ı hakikat 
olan hayalden ُïُ×ْđَĬ nun’una girdi ğim gibi ç ıktım ve anlad ım ki: Kur’ân’ ın de-
ğil âyetleri, kelimeleri, belki “ nun-u na’büdü” gibi  baz ı harfleri dahi mühim 
hakikatlerin  nurlu anahtarlar ıdır.
1 “(Haydi öyleyse deyiniz): Yaln ız Sana ibadet eder, yaln ız senden medet umar ız.” (Fâtiha sûresi, 1/5 )
2 “Ey insanlar! (Hem Sizi hem de sizden önceki insanlar ı yaratan) Rabbinize ibadet ediniz.” (Bakara 
sûresi, 2/21 ) 
3 Bir şeyin varl ığı, doğruluğu tahakkuk ederse, ona ba ğlı bütün hususlar ın da varl ığı ve doğruluğu 
tahakkuk eder. Bkz.: el-Bâbertî, el-inâye fî şerhi’l-Hidâye  5/495; İbnü’l-Hümâm, Şerhu Fethu’l-kadîr  
4/366. 
4 Bize ihsan etti ği iman ve Kur’ân nuru sebebiyle Rabbimize hamdolsun. 242  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Kalb ve  hayal, o  nun-u na’büdü’den ç ıktıktan sonra, ak ıl karşılar ına ç ıktı, 
dedi: “Ben de hisse isterim. Sizin gibi uçamam. Ayaklar ım; delildir, hüccettir. 
Ayn ı  ُïُ×ْđَĬ ve  ُīĻِđَÝْùَĬ ’de, mâbud ve müsteân olan  Hâl ık’a giden yolu göster-
mek lâz ımd ır ki, sizin ile gelebileyim.” O vakit kalbe şöyle geldi ki, de o  mü-
tehayyir akla:
Bak kâinattaki bütün mevcudâta! Zîhayat olsun,  câmid olsun, ke-
mâl-i itaat  ve  intizam ile  vazife suretinde ubûdiyetleri var. Bir k ısm ı şuur-
suz, hissiz olduklar ı hâlde, gayet  şuurkârâne,  intizam-perverâne ve  ubû-
diyetkârâne  vazife görüyorlar. Demek bir   Mâbud-u bilhak ve bir  Âmir-i 
Mutlak vard ır ki, bunlar ı ibadete sevk  edip  istihdam ediyor.
Hem bak, bütün mevcudâta, hususan  zîhayat olanlara.. her biri-
nin gayet kesretli ve gayet  mütenevvî ihtiyâcât ı var ve vücûd ve bekâs ı-
na lâz ım pek kesretli, muhtelif matlublar ı var; en küçü ğüne elleri ula ş-
maz, kudretleri yeti şmez. Hâlbuki o hadsiz matlablar ı, ummad ığı yer-
den, vakt-i münasipte, muntazaman onlar ın ellerine veriliyor ve bilmü-
şâhede görünüyor.
İşte şu mevcudât ın bu hadsiz  fakr ve ihtiyâcât ı ve bu fevkalâde  iânât- ı 
gaybiye ve  imdâdât- ı rahmâniye  bilbedâhe gösterir ki : Bir  Ganiyy-i Mutlak 
ve   Kerîm-i Mutlak ve  Kadîr-i Mutlak olan bir Hâmi ve  Râz ık’lar ı vard ır 
ki, her şey ve her  zîhayat ondan istiâne eder, medet bekliyor. Mânen َّאكَĺإِ 
1ُīĻِđَÝْùَĬ der. O vakit ak ıl, “Âmennâ ve saddaknâ” dedi.2
Said Nursî
f
1 “Yaln ız senden medet umar ız.” (Fâtiha sûresi, 1/5 ) 
2 İman ettik, tasdik ettik. PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   243
“Risale-i Nur Nedir?” ve Hakikatler Muvâcehesinde
“Risale-i Nur ve Tercüman ı Ne Mahiyettedirler?” Diye
Bir Takriznâmedir
Her as ır başında hadisçe gelece ği tebşir edilen dinin yüksek hâdimleri1; 
emr-i dinde müptedî de ğil, müttebîdirler. Yani, kendilerinden ve yeniden bir 
şey ihdas etmezler, yeni ahkâm getirmezler. Esâsât ve ahkâm- ı diniyeye ve 
sünen-i Muhammediye’ye (aleyhissalâtü vesselâm)  harfiyen ittibâ yoluyla dini tak-
vim ve tahkim.. ve dinin hakikat ve asliyetini izhar.. ve ona kar ıştırılmak iste-
nilen ebât ılı ref ve ibtal.. ve dine vâki tecavüzleri redd ve imha.. ve evâmir-i 
rabbâniyeyi ikâme.. ve ahkâm- ı ilâhiyenin şerâfet ve ulviyetini izhar ve ilân 
ederler. Ancak tavr- ı esasîyi bozmadan ve ruh-u aslîyi rencide etmeden yeni 
izah tarzlar ıyla, zaman ın fehmine uygun yeni ikna usulleriyle ve yeni tevcihat 
ve tafsilat ile îfâ-y ı vazife ederler.
Bu memurîn-i rabbâniye, fiiliyatlar ıyla ve amelleriyle de memuriyetle-
rinin musadd ıkı olurlar. Salabet-i imaniyelerinin ve ihlâslar ının aynadarl ı-
ğını bizzat îfâ ederler. Mertebe-i imanlar ını fiilen izhar ederler. Ve ahlâk- ı 
Muhammediye’nin (aleyhissalâtü vesselâm)  tam âmili ve mi şvâr- ı Ahmediye’nin 
(aleyhissalâtü vesselâm)  ve hilye-i nebeviyenin (aleyhissalâtü vesselâm)  hakikî lâbisi ol-
duklar ını gösterirler. Hülâsa, amel ve ahlâk bak ımından ve sünnet-i nebevi-
yeye (aleyhissalâtü vesselâm)  ittibâ ve temessük cihetinden ümmet-i Muhammed’e 
(aleyhissalâtü vesselâm)  tam bir hüsn-ü misal olurlar ve numûne-i iktidâ te şkil eder-
ler. Bunlar ın, Kitabullah’ ın tefsiri ve ahkâm- ı diniyenin izah ı ve zaman ın feh-
mine ve mertebe-i ilmine göre tarz- ı tevcihi sadedinde yazd ıklar ı eserler; ken-
di tilkâ-y ı nefislerinin ve karîha-y ı ulviyelerinin mahsulü de ğildir, kendi ze-
kâ ve irfanlar ının neticesi de ğildir. Bunlar, do ğrudan do ğruya menba- ı va-
hiy olan Zât- ı Pâk-i Risalet’in (aleyhissalâtü vesselâm)  mânevî ilham ve telkinat ıdır. 
Celcelûtiye ve Mesnevî-i Şerif ve Fütûhu’l-gayb ve emsali âsâr, hep bu nevi-
dendir. Bu âsâr- ı kudsiyeye o zevat- ı âlişan ancak tercüman hükmündedirler. 
Bu zevat- ı mukaddesenin, o âsâr- ı bergüzîdenin tanziminde ve tarz- ı beyan ın-
da bir hisseleri vard ır. Yani bu zevat- ı kudsiye; o manan ın mazhar ı, mir’at ı ve 
ma’kesi hükmündedirler.
1 Bkz.: Ebû Dâvûd, melâhim  1; et-Taberânî, el-Mu’cemü’l-evsat  6/234; el-Hâkim, el-Müstedrek  4/567-
568. 
Risale-i Nur ve Tercüman ına Gelince : Bu eser-i âlî şanda şimdiye ka-
dar emsaline rastlanmam ış bir feyz-i ulvî ve bir kemâl-i nâmütenâhî mevcut 
olduğundan.. ve hiçbir eserin nâil olmad ığı bir şekilde me ş’ale-i ilâhiye ve 
şems-i hidayet ve neyyir-i saadet olan Hazreti Kur’ân’ ın füyuzât ına vâris ol-
duğu meşhud oldu ğundan; onun esas ı, nur-u mahz- ı Kur’ân oldu ğu.. ve ev-
liyâullah ın âsâr ından ziyade feyz-i envâr- ı Muhammedîyi (aleyhissalâtü vesselâm)  
hâmil bulundu ğu.. ve Zât- ı Pâk-i Risalet’in ondaki hisse ve alâkas ı ve tasar-
ruf-u kudsîsi evliyâullah ın âsâr ından ziyade oldu ğu.. ve onun mazhar ı ve ter-
cüman ı olan mânevî zât ın mazhariyeti ve kemâlât ı ise o nisbette âlî ve emsal-
siz olduğu, güneş gibi âşikâr bir hakikattir.
Evet o Zât, daha hâl-i sabâvette iken ve hiç tahsil yapmadan zevâhi-
ri kurtarmak üzere üç ayl ık bir tahsil müddeti içinde ulûm-u evvelîn ve âhirî-
ne ve ledünniyât ve hakâik-i e şyaya ve esrar- ı kâinata ve hikmet-i ilâhiyeye 
vâris k ılınm ıştır ki, şimdiye kadar böyle mazhariyet-i ulyâya kimse nâil olma-
mıştır. Bu harika-y ı ilmiyenin e şi aslâ mesbuk de ğildir. Hiç şüphe edilemez ki; 
Tercüman- ı Nur, bu hâliyle ba ştan başa iffet-i mücesseme ve şecaat- ı harika 
ve istiğna-y ı mutlak te şkil eden hârikulâde metânet-i ahlâkiyesi ile bizzat bir 
mu’cize-i f ıtratt ır ve tecessüm etmi ş bir inâyettir ve bir mevhibe-i mutlakad ır.
O Zât- ı zîhavâr ık, daha hadd-i bülû ğa ermeden bir allâme-i bîadîl hâlin-
de bütün cihan- ı ilme meydan okumu ş.. münâzara etti ği erbab- ı ulûmu ilzam 
ve iskât etmi ş.. her nerede olursa olsun vâki olan bütün suâllere mutlak bir 
isabetle ve aslâ tereddüt etmeden cevap vermi ş.. on dört ya şından itibaren 
“Üstad”l ık pâyesini ta şımış.. ve mütemâdiyen etraf ına feyz-i ilim ve nur-u hik-
met saçm ış.. izahlar ındaki incelik ve derinlik ve beyanlar ındaki ulviyet ve me-
tânet ve tevcihlerindeki derin ferâset ve basiret ve nur-u hikmet, erbab- ı irfan ı 
şaşırtm ış.. ve hakk ıyla “Bediüzzaman” unvan- ı celilini bah şettirmiştir.
Mezaya-y ı âliye ve fezâil-i ilmiyesiyle de din-i Muhammedî’nin (aleyhissalâ-
tü vesselâm)  neşrinde ve isbat ında bir kemâl-i tam hâlinde rû-nümâ olmu ş olan 
böyle bir Zât, elbette Seyyidü’l-enbiyâ Hazretleri’nin (aleyhissalâtü vesselâm)  en 
yüksek iltifat ına mazhar.. ve en âlî himâye ve himmetine nâildir. Ve şüphesiz 
o Nebiyy-i Akdes’in (aleyhissalâtü vesselâm)  emir ve ferman ıyla yürüyen.. ve tasar-
rufuyla hareket eden.. ve O’nun envâr ve hakâikine vâris ve ma’kes olan bir zât- ı kerîmü’s-s ıfatt ır.
Envâr- ı Muhammediye’yi 
(aleyhissalâtü vesselâm)  ve maârif-i Ahmediye’yi (aley-
hissalâtü vesselâm)  ve füyuzât- ı şem-i ilâhîyi en mü şa’şa bir şekilde parlatmas ı..PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   245
ve Kur’ânî ve hadisî olan i şârât- ı riyâziyenin kendisinde müntehî olmas ı.. ve 
hitâbât- ı nebeviyeyi (aleyhissalâtü vesselâm)  ifade eden âyât- ı celîlenin riyâzî be-
yanlar ının kendi üzerinde toplanmas ı delâletleriyle o Zât, hizmet-i imaniye 
noktas ında risaletin bir mir’ât- ı mücellâs ı.. ve şecere-i risaletin bir son mey-
ve-i münevveri.. ve lisan- ı risaletin irsiyet noktas ında son dehân- ı hakikati.. 
ve şem-i ilâhînin hizmet-i imaniye cihetinde bir son hâmil-i zîsaadeti oldu ğu-
na şüphe yoktur.
Üçüncü Medrese-i Yusufiye’nin El-Hüccetü’z-Zehra ve Zühretü’n-Nur olan 
tek dersini dinleyen Nur Şâkirtleri nâm ına
Ahmed Feyzi, Ahmed Nazif, Salahaddin, Zübeyir, Ceylân, 
Sungur, Tabancal ı
Benim hissemi haddimden yüz derece ziyade vermeleriyle beraber, bu 
imza sahiplerinin hat ırlar ını kırmaya cesaret edemedim. Sükût ederek, o 
medhi Risale-i Nur şâkirtlerinin şahs- ı mânevîsi nâm ına kabul ettim.
Said Nursî
f246  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Müellifin vasiyetnâmesi münasebetiyle Halil İbrahim’in Risale-i Nur hakk ında 
Nur şâkirtleri nam ına yazd ığı bir f ıkras ının bir parças ıdır.
1ُįَĬَאéْ×ُø ۪įِĩْøِאÖ
Risale-i Nur bir ibri şimdir ki, kâinat ve kâinattaki mevcudât ın tesbihatla-
rı onda dizilmi ştir.
Risale-i Nur âhize ve nâkile ile mücehhez bir radyo-yu Kur’âniye’dir ki, 
onun tel ve lâmbalar ı, ayna, tel ve bataryalar ı hükmündeki sat ırlar ı, kelime-
leri, harfleri öyle intizamkârâne ve îcazdârâne bast edilmi ştir ki, yar ın her ilim 
ve fen adamlar ı ve her me şrep ve meslek sahipleri, ilim ve iktidarlar ı mikta-
rında âlem-i gayb ve âlem-i şehâdetten ve ruhaniyat âleminden ve kâinattaki 
cereyan eden her hâdisattan haberdar olabilir.
Risale-i Nur müminlere; Kur’ân’dan hedâyâ-y ı hidayet, kevneyn-i saa-
det, mazhar- ı şefaat ve feyz-i Rahmând ır.
Risale-i Nur, kâinata bahar ın feyzini veren bir âb- ı hayat ve ayn- ı rahmet 
ve mahz- ı hakikat ve bir gülzar- ı gülistand ır.
Risale-i Nur lütf-ü Yezdan, kemâl-i iman, tefsir-i Kur’ân ve bereket-i ih-
sand ır.
Risale-i Nur, kâfire hazân, münkire tufan; dalâlete dü şmand ır.
Risale-i Nur bir kenz-i mahfî ve bir sandukça-y ı cevher ve menba- ı en-
vârd ır.
Risale-i Nur hakâik-i Kur’ân ve mirâc- ı imand ır.
Risale-i Nur Kur’ân ve hadisten sonra sertac- ı evliya, sultanü’l-eser ve 
zübdetü’l-meâni ve atâyâ-y ı ilâhî ve hedâyâ-y ı sübhânî ve feyyaz- ı rahmânî-
dir.
Risale-i Nur bir bahr-i hakâik ve bir s ırr- ı dekâik ve kenzü’l-maarif ve bah-
rü’l-mekârimdir.
1 Her türlü noksan s ıfatlardan uzak olan Allah’ ın ad ıyla. 







Risale-i Nur hastalara şifahâne-i hikmet ve mâ-y ı zemzem, sa ğlara mai-
şet-i hakikat ve rih- ı reyhan ve misk-i anberdir.
Risale-i Nur mev’id-i Ahmedî (aleyhissalâtü vesselâm)  ve müjde-i Haydarî (radi-
yallâhu anh)  ve beşaret ve teavün-ü Gavsî (kuddise sirruh)  ve tavsiye-i Gazalî (kuddi-
se sirruh)  ve ihbar- ı Fârukî’dir (kuddise sirruh) .
Risale-i Nur şems-i Kur’ân- ı Mu’cizü’l-Beyan’ ın elvan- ı seb’as ı, Risale-i 
Nur’un men şur-u hakikatinde tam tecellî etti ğinden, hem bir kitab- ı şeriat, 
hem bir kitab- ı dua, hem bir kitab- ı hikmet, hem bir kitab- ı ubudiyet, hem bir 
kitab- ı emir ve dâvet, hem bir kitab- ı zikir, hem bir kitab- ı fikir, hem bir kitab- ı 
hakikat, hem bir kitab- ı tasavvuf, hem bir kitab- ı mant ık, hem bir kitab- ı ilm-i 
kelâm, hem bir kitab- ı ilm-i ilâhiyyat, hem bir kitab- ı teşvik-i sanat, hem bir 
kitab- ı belâgat, hem bir kitab- ı isbat- ı vahdaniyet, muâr ızlar ına bir kitab- ı il-
zam ve iskâtt ır.
Risale-i Nur Kur’ân semâlar ından bir semâ-y ı mâneviyenin güne şleri, ay-
lar ı ve y ıldızlar ıdır. Nas ıl ki zâhiren, perde-i esbab olan güne şten, kamerden 
ve kevkeb-i münîrden bütün kâinat tenevvür ve tezeyyün ve bütün e şya neş-
vünema ve hayat buluyor.
İşte Risale-i Nur da Kur’ân- ı Mu’cizü’l-Beyan’dan al ıp saçt ığı şuâlarla bü-
tün âleme, hayat; ve âdeme, kâmil insan; ve kulûbe, ne ş’e-i iman; ve ukule, 
yakîn bir itminan; ve efkâra, inki şaf- ı iman; ve nüfusa, teslim-i r ıza ve cand ır. 
O semâ-y ı mâneviyeyi bazen ve zâhiren –bihasbilhikmet– âfâkî bir bulut küt-
lesi kaplar. O celâlli sehabdan öyle bir bârân- ı feyz-i rahmet takattur eder ki, 
sümbüllenmeye müstaid tohumlar, çekirdekler, habbeler o s ıkıcı ve dar âlem-
de gerçi muztarip olurlar, o s ıkılmaktan üzerlerindeki k ışırlar ı çatlar ve y ırtar-
lar; o anda bulutlar da ufuklara çekilip nöbetçi vaziyetinde beklemesi bir im-tihan- ı rabbânî ve bir inki şaf- ı feyezanî ve bir rahmet-i nuranîdir ki, evvelce-
ki bir habbe, bir çekirdek yeniden taze bir hayata i ştiyakla ve ne ş’e-i inkişaf-
la meyvedar koca bir a ğaç suretini al ır ve 
1َאتٍĭَùَè ْħِıِÜِّאٰĻَø ُّٰųا ِّلُïَ×ُĺ sırrına maz-
har olurlar.
Evet, yirmi senedir devam eden şu mevsim-i şita, inşallahu teâlâ nihâyet 
bulmuş ola... Dünyaya yeni ve feyizli bir fasl- ı nev bahar gele ve âlemin yü-
zü nur ile güle...
1 “Allah onlar ın kötülüklerini iyiliklere, günahlar ını sevaplara çevirir.” (Furkan sûresi, 25/70 ) 



248  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
Risale-i Nur Kur’ân- ı Mu’cizü’l-Beyan’ ın taht- ı tasarrufunda oldu ğundan, 
ona uzanan, ili şmek isteyen her el k ırılır ve her dil kurur. 
Umum Nur Şakirtleri Nam ına
Halil İbrahim 
Medresetü’z-Zehrâ’n ın erkanlar ı nam ına biz de i ştirak ediyoruz.
Osman, Rü ştü, Re’fet, Hüsrev, Said, Hilmi, Muhammed, 
Halil İbrahim, Mehmed Nuri.
fPARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   249
Medine-i Münevvere’de Bulunan ve Nur’un Hakikatini Tam Anlayan 
ve İslâmiyet’e Hizmet Eden Bir Âlim’in Mektubudur.
Gönüller fâtihi pek muhterem ve mükerrem Üstad ımız Hazretleri,
Mübârek ellerinizden öper, bütün aziz ve sadakatli talebelerinizle beraber 
sıhhat ve selâmette daim olman ızı bârigâh- ı kibriyâdan niyaz eylerim.
Müslümanlar için en büyük bir bayram diye ancak vas ıfland ırılabilen be-
raatiniz, bütün Nurcular’ ı şâd ve handan eyledi ği gibi, bendenizi de dünyalar 
kadar memnun ve mesrur eylemi ştir. Nas ıl memnun etmesin ki, sizin eserleri-
nizle birlikte beraatiniz demek, ruhun maddiyata, nurun zulmete, iman ın küf-
re, hakk ın bât ıla, tevhidin şirke ve irfan ın cehle galip gelmesi demektir.
Yıllardan beri önüne s ıradağlar gibi engeller, korkunç uçurumlar gibi mâ-
niler konulan “Nur ça ğlayan ı”, en sonunda mu’cizevî bir şekilde bütün sedleri 
yıkm ış, mânileri a şmış, nur ile bütün zulmetleri târümar eylemi ştir.
“Mu’cizevî harikalarla do ğan ilâhî tecellîlerin vasf ında kalemler k ırılır, fi-
kirler gürülder, ilhamlar yanar, kül olur.” derlerdi. Hakikaten bendeniz, şimdi 
bu müstesna zaferin kar şısında ayn ı aczi bütün varl ığımla hissediyorum. Zira 
tefekkür ve ilham ıma nihâyetsiz bir ufuk aç ılıyor. Cihan, muhte şem bir Nur 
mâbedini and ırıyor… Civar ımdaki her şey, her yer derin vecd ve isti ğraklarla 
gaşyolunmu ş bir hâlde... Her zerrede, 1ِه۪ïْĩَéِÖ ُçِّ×َùُĺ َّźإِ ْءٍĹَü ْīِĨ وَإِنْ sırr- ı süb-
hânîsi tecelli ediyor...
Binâenaleyh bilmiyorum, bu mesûd hâdiseyi şanl ı bir zafer, şahâne bir 
fetih, ilâhî bir kurtulu ş cihanşümûl bir bayram diye mi vas ıfland ıray ım? Zira 
kudsî dâvân ın kazanm ış olduğu bu ilâhî zafer, bütün İslâm ve insanl ık dünya-
sındaki mücahitlerin azimlerine kuvvet, ruhlar ına can, imanlar ına h ız ve he-
yecan vermi ştir.
Evet, azim ve imanlar ı, aşk ve emelleri henüz kemâle ermemi ş olan bir-
çok müslümanlar, maalesef ac ıklı bir yeis içinde idiler. Böyle bir zaferin ta-
hakkukunu, hayal ve muhâl görüyorlard ı. Fakat bütün feyiz ve nurunu in-
sanl ığı tenvir ve ir şad için ilâhî bir güne ş halinde Ar ş-ı Âzam’ ın pürnur ufuk-
lar ından inen Kur’ân- ı Kerîm’den alan Nur ne şriyât ı, durgun gölleri and ıran 
gönülleri deryalar gibi co şturmuş, kasvet ve hicran y ıllar ının ümit ve emelle-
re vurduğu müthiş zincirleri k ırm ıştır. O nur kayna ğından f ışkıran o serapa 
1 “Hiçbir şey yoktur ki, O’nu hamd ile beraber tesbih (tenzih) ediyor bulunmas ın.” (İsrâ sûresi, 17/44)
feyiz ve hikmetler saçan eserler, hislerin, fikirlerin ve bilhassa alevler içinde 
yanan ruh ve vicdanlar ın ezelî ve ebedî ihtiyaçlar ına cevap verdi ği gibi, onla-
rı dalga dalga bo ğucu karanl ıklar muhitinden, ter temiz ve p ırıl p ırıl nur ufuk-
lar ına ç ıkarm ıştır.
Yıllarca devam eden uzun bir sükût, derin bir gaflet ve bo ğucu bir zul-
metten sonra ilâhî bir güne ş halinde parlayan bu kudsî zafer, nur için yol ara-
makta olan peri şan beşeriyetin yak ın bir gelecekte uyanaca ğını müjdelemek-
tedir. Çünkü din ihtiyac ı sırf müslümanlar ın değil, bil’umum insanlar ın ezelî 
ve ebedî ihtiyac ıdır.
Bugün bedbaht insanl ık, din nimetinden mahrum olman ın sürekli hicran 
ve felâketlerini ba ğrı yanarak çekmektedir. Bu ac ıklı buhran ın korkunç neti-
cesidir ki, çeyrek as ır zarf ında iki büyük harbe girmi ş ve üçüncüsünün de ka-
pısını çalmak ç ılgınlığını göstermektedir.
Art ık bütün insanlar ı kardeş yaparak yem ye şil cennetlerin nurlu ufukla-
rından esen refah ve saadet, huzur ve âsâyi ş rüzgâr ıyla dalgalanan âlem- şü-
mûl bir bayrak alt ında toplayacak olan yegâne kuvvet, İslâm’d ır. Zira be şeri-
yetin bugünkü hali, t ıpk ı İslâm’dan evvelki insan cemiyetlerinin ac ıklı halidir. 
Bunun için insanl ığı o günkü ebedî felâketten kurtaran İslâm, bugün de kur-
tarabilir…
Evet, milyonlar ın, milyarlar ın kalbinde as ırlardanberi kanamakta olan o 
derin yaray ı saracak yegâne mü şfik el, İslâm’d ır. Her ne kadar ufuklarda za-
man zaman baz ı uydurma ışıklar görülüyorsa da, müstakbel, bütün nur ve 
feyzini güne şlerden de ğil, bizzat Rabbü’l-âlemîn’den alan ezelî ve ebedî y ıl-
dızınd ır. O y ıldız, dünyalar durdukça duracak ve onu söndürmek isteyenleri 
yerden yere vuracakt ır.
Cihan-k ıymet Üstad ım,
Malûm-u fâz ılâneleridir ki, son günlerde mukaddes dâvâya hizmet eden 
baz ı tenvir ve ir şad hareketleri do ğmuş, fakat maalesef hiçbirisi Risale-i Nur 
Külliyat ının gördüğü mühim i şi görememi ş ve ihraz etti ği ilâhî zaferi kazana-
mam ıştır. Zira bu yol, peygamberlerin, velilerin, âriflerin, sâlihlerin ve bilhas-
sa can ını cânana seve seve fedâ eden ve say ısı milyonlara s ığmayan kahra-
man şehidlerin mukaddes yoludur. Art ık bu çetin yolda yürümek isteyen-
ler, her an kar şılar ına dikilecek olan müthi ş mânialar ı daima göz önünde tut-
malar ı lâz ımd ır. Evet, bu yolda yürüyecek olanlar ın, sizdeki sars ılmak bilme-
yen imanla, yüksek ve ilâhî irfanla ve bilhassa harikulâde ihlâs ve ferâgatle PARLAK FIKRALAR VE GÜZEL MEKTUPLAR ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------------------   251
mücehhez olmalar ı gerektir. Çünkü bu mühim vâdide Nur dâvâs ının takip et-
tiği tebliğ, tenvir ve ir şad usulü bam ba şka hususiyetler ta şımaktad ır. Art ık in-
san ın his ve fikrine, ruh ve vicdan ına bam ba şka ufuklar açacak olan bu derin 
bahsi, dua buyurun da, müstakil ve mufassal bir eserde aziz din ve gönülda ş-
lar ımıza arzetmek şerefine nâil olay ım… Çünkü bu nurlu bahis o kadar de-
rin ve o derece mühimdir ki, böyle birkaç sayfal ık mektup ve makalelerle as-
la ifade edilemez.
İman ve Kur’ân nuru ile tertemiz gönlünü fethetti ğiniz gençlik, ilâhî zafe-
rinizin en parlak delilini te şkil eden en mühim varl ık ve en k ıymetli cevherdir. 
“Nurdan Sesler”in hemen her m ısras ında, asîl ve şuurlu ruhuna hitap etti ğim 
tertemiz gençlik, i şte bu hak ve hakikatin ba ğrı yan ık âşığı olan gençliktir.
Nurlu dâvân ın kazanm ış olduğu bu son zaferin verdi ği vecdle dolu bir il-
hamla yazd ığım şu manzumeyi1(*) takdim ediyorum. Kabulünü rica ve istir-
ham eylerim.
Tekrar tekrar ellerinizden öper, k ıymetli dualar ınızı beklerim, pek muhte-
rem Üstad ım Hazretleri.
Mânevi evlâtlar ınızdan
Ali Ulvi
1 (*) “Gönüller Fâtihi Büyük  Üstad’a” ba şlıklı olan bu manzûme Mektubat’ ın ve İhlâs Risaleleri’nin 
âhirindedir. 252  ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ------------   SİKKE-İ TASDİK-İ GAYBÎ
ِħĻِèَّóĤا ِīٰĩْèَّóĤا ِّٰųا ِħْــــــùِÖ
1ُّوسُïُĜ َאĺ ْلُïَĐ َאĺ ُħَכَè َאĺ مُĳُّĻَĜ َאĺ ُّĹَè َאĺ ْدُóَĘ َאĺ ُħĻِèرَ َאĺ ُīٰĩْèرَ َאĺ ُّٰųاَ َאĺ
İsm-i âzam ın hakk ına ve Kur’ân- ı Mu’cizü’l-Beyan’ ın hürmetine ve Resûl-i 
Ekrem (aleyhissalâtü vesselâm) ’ın şerefine, bu mecmuay ı bast ıranlar ı ve mübârek 
yard ımc ılar ını ve Risale-i Nur talebelerini Cennetü’l-Firdevs’te saadet-i ebe-
diyeye mazhar eyle, âmîn…
Ve hizmet-i imaniye ve Kur’âniye’de daima muvaffak eyle, âmîn…Ve defter-i hasenâtlar ına Sikke-i Tasdik-i Gaybî’nin her bir harfine muka-
bil, bin hasene yazd ır, âmîn...
Ve Nur’lar ın neşrinde sebat ve devam ve ihlâs ihsan eyle, âmîn…
Yâ Erhamerrâhimîn!.. Umum Risale-i Nur şâkirtlerini iki cihanda mesûd 
eyle, âmîn…
İnsî ve cinnî şeytanlar ın şerlerinden muhafaza eyle, âmîn…
Ve bu âciz ve bîçâre Said’in kusurât ını affeyle, âmîn...
Umum Nur Şâkirtleri Nâm ına
Said Nursî
1 Ya Allah, yâ Rahmân: Ey Zât’ ı itibar ıyla merhametli olan! yâ Rahîm: Ey rahmetiyle mahlûkât ına mer-
hamet eden! yâ Ferd: Ey e şi ve benzeri olmayan! yâ Hayy: Ey her zaman var olan, diri olan, ezelî ve 
ebedî hayat sahibi olan! yâ Kayyûm: Ey kendi Zât’ ı ile var olup, zeval bulmayan ve bütün varl ıklar ı 
varl ıkta tutup onlar ı yöneten! yâ Hakem: Ey hükmü geçersiz k ılınmayan Hâkim! yâ Adl: Ey tam adalet 
sahibi! yâ Kuddûs: Ey her şeyi tertemiz yapan ve kendisi bütün eksiklerden uzak ve yüce Zât!
HuginRisale/content/pdf/SiKKEi TASDiKi GAYBi.pdf