yüzüm güvercinlere emanet

kurumlu bir saat kulesi kur yapardı bana,
çeyrek geçmişiyle övünen o topal.
bir gül uzatırdı çocuklardan biri,
ellerimden güle yalnızlık batardı.
i̇çi bulanırdı yalnızlığımın,
kusardı serseriliğini en görkemli meydana .

🖋 didem madak