This legacy is reinforced by a Catch-22 syndrome: the production of private goods is crowded in by basic public goods, but the very expenditure assigned to the supply of public goods may overtax private firms.
Bu miras, bir Catch-22 (Joseph Heller'in 1970'lerde çok satan ironik ve savaş-karşıtı bir romanı) sendromu ile pekişiyor: Temel kamu mallarının üretimi, özel malların üretiminin önüne geçerken, kamu malları üretiminin yol açtığı giderlerden ötürü, özel şirketlerin omzuna aşırı vergi yükü binebiliyor.