Well-entrenched cliches are often brought into play when the EU is being described: single markets, the free flow of capital and labour, increasingly more uniform pieces of national legislation, strict anti-trust laws, devolution of public policy prerogatives to supranational bodies, and so on.
AB'den bahsedilirken genellikle ortak pazarlar, sermaye ve işgücünün serbest dolaşımı, giderek daha bir örnek hale gelen ulusal yasalar, katı tekel karşıtı yasalar, kamu politikaları ile ilgili yetkilerin uluslarüstü yapılara devredilmesi gibi yerleşmiş klişeler kullanılır.