Most buildings date from the post-World War II period, obliging students and teachers to cope with flat, leak-prone roofs, antiquated boilers, decomposing windows and doors, inadequate electrical systems, and corroded piping.
Çoğu İkinci Dünya Savaşı sonrasından kalma binalarda öğretmen ve öğrenciler basık ve akan tavanlar, antika denecek düzeyde eski kalorifer kazanları, çürük pencere ve kapılar, yetersiz elektrik sistemleri ve işe yaramaz hale gelmiş tesisatlar ile eğitime devam etmeye çalışıyor.