Reis van Sint-Brandaan/deel 6
Doe Brandaen, die Gods deghen,     
       Te rechte hadde al bescreuen  
       Die twee scone paradise,  
1140  Doe waende die goede wise,  
       Die Gods dienare,  
       Dat hi al quite ware  
       Van des waters aerme scaren,  
       Ende hi te lande soude varen.  
1145  Doe bat die heere goede  
       Met eenen neerensten moede  
       Onsen eeweliken troest,  
       Diene dicken hadde verloest,  
       Dat Hine saen ghesande  
1150  Weder te sinen lande. 
       Doe quam een vreeselic wint anschijne,  
       Die hem verdreef entie zine  
       Verre danen vp die zee.  
       Daer wart hem arde wee.
1155  Die storem wart arde groet,
       Die zee borlende ende scoot,  
       Mids dat hem so verhief die wint.  
       Doe saghen die Gods kint  
       So vele visschen daer in die zee,  
1160  Dat hem die zorghen dade wee.  
       Si sagher van so vele manieren  
       Ghelijc beesten ende wilde stieren  
       So vele onder dat water gaen.  
       Doe seide sente Brandaen:  
1165  "Dit es seker de Leuer Zee,  
       Daer ic af wijlen eer  
       Las so menich tekijn,  
       Dat es dat gheloue mijn.  
       Maer ic hebbe groot wonder  
1170  Van den gronde hier onder,  
       Hoe hise wel ghevoeden moghe  
       Dat hem allen ghenouch doghe;  
       Maer God, onse heere, es so rike,  
       Dat Hi hem daghelike  
1175  Haer voetsel gheuen mach."  
       Tote eenen capelaen hi sprac,  
       Dat hi sochte paerkement.  
       Hine wilde laten twint.  
       Die waerheit hi scriuen began  
1180  Ende hi beual den stierman,  
       Dat hi den kiel hilde stille  
       Om zijnre hulden wille,  
       Tote hi die waerheit hadde ghescreuen  
       Van den visschen, die daer dreuen.  
1185  Die moonken hadden groten vaer  
       Van den visschen, die waren daer,  
       Datsi haer scip bederuen mochten.  
       Brandaen troestese dat hi mochte  
       Ende seide: "lieue broeders mijn,  
1190  Wilt in Gode betrauwende zijn.  
       Dor Hem sijn wi hute gheuaren;
       Hi sal ons wel bewaren.  
       Hi heeft alles dinc ghebod  
       Ende es die almachteghe God.  
1195  Ende sente Marie, die goede,  
       Die si hier in onser hoede  
       Jeghen dat ons euele zij.  
       Dies jonne ons Filij Dei;  
       Ende alle dat hemelsche heere  
1200  Helpe ons huut desen meere.
       Amen segghet alle gader  
       Ende vleeuwet den hemelschen vader." 
       Doe quam hem an een sachte wint,  
       Doe saghen si waer een Gods kint  
1205  Vp die zee voer hem zweuede.  
       Het sceen dat onsachte leuede;  
       Het vlotede vp eenen rusch eerden.  
       Wat mochte zijns gheweerden,  
       Als verstoremden der zee vloeden,  
1210  Maer dat God na zijns nam hoede?  
       Van den kiele vloe hi doe.  
       Sente Brandaen sprac hem toe,  
       Dat hi van God weghe ieghen hem sprake:  
       Die rusch verbeidde met ghemake,  
1215  Ende wart gheorsam saen.
       Ende doe hi bi hem quam, Brandaen  
       Toter creatueren hi dus sprac:  
       "Doghedi om Gode dit onghemac  
       Vp dese wilde zee,  
1220  Of doghestu dit wee  
       Dor dijns selues mesdaet?  
       So mach dijns werden raet:  
       Ic bem een abd ghewyhet,  
       Ende metter stolen ghevryhet,  
1225  Die ic van Gode hebben ontfaen,  
       Dat ic mach in baten staen  
       Ende haer pine hem corten mach,  
       Beede jaer ende dach.  
       Hebdi al sulke dinc ghedaen,  
1230  Dor God so willic di ontfaen."  
       DOe sprac die eenzedele:  
       "Met mi so wart di euele  
       Vergouden dijn capelaen,  
       Dien du verlores, Brandaen,  
1235  Vore den sconen paradise.  
       God heeft mi mine spise  
       Ende alle mine lijfnare  
       Een jaer min dan .c. iare  
       Vp deze zee ghegheuen.  
1240  Bij zijnre ghenaden moetic leuen  
       Ende wachten na zine leere.  
       Mijnre broeders es noch meere.  
       God onse vader es so goet,  
       Dat sine ghenade ons voedt  
1245  Metten hemelschen brode.  
       Hi halp ons te onser node  
       Daer dijn moonc weder quam,  
       Die hu die duuel nam
       Voer die rikelike zele,  
1250  Daer hi stal den breydel so wale.  
       Si wachten oec haren hende
       Vp die hoghe steenwende.  
       Die ruwe heere alleene,  
       Dien ghi saecht sitten vpden steene,  
1255  Die halp di ter stede  
       An Gode met zijnre be[de],  
       Dattu vercreghes dinen capellaen."  
       Doe seide sente Brandaen:  
       "Dore die Gods eere,  
1260  Nu segghe mi noch meere  
       Van dien heeren, hoe si leuen  
       Ende hoe si daer verdreuen.  
       Sij leuen so heleghelike  
       Ende verdienen Gods rike."  
1265  Doe sprac die heere goede  
       Met groeten oemoede:  
       "Een stat was, hiet Vaserijn,  
       Danen dat wij gheboren zijn;  
       Die stont in eenen lande  
1270  Daermen Gode niet en kande.  
       Dor des volcs grote zonden,  
       So zanct al in afgronden,  
       Alle dat groete lant  
       Ende alle dat boze volc te hant;  
1275  Dat nam daer quaden hende.
       Maer vp die hoghe steenwende,  
       So heefter God een deel gheset  
       Van onsen broeders, dat wet.  
       Daer voetse die Gods cracht,  
1280  Die mi hare heuet bracht,  
       God, onse lieue heere.  
       Onse broeders es noch meere,  
       Die ghelijc mi leuen  
       Ende vp dese russche zweuen  
1285  Bouen der zeewes gronden.  
       Dat quam van minen zonden,  
       Dat wi ghesceeden waren.  
       Dus moetic alleenen varen.  
       Doe dat lant verdranc  
1290  Ende meneghe borch versanc,  
       Also Sodoma dede ende Gomorre,  
       Die groete stercke torre,  
       Daer scorde alle die eerde  
       Ende alle die groene zwaerde  
1295  Van dien erderijke.  
       Desen rusch houdic vastelike  
       Tote minen hutersten hende.
       God moete ons allen zenden  
       In hemelrike meet eeren.  
1300  Noort waert saltu keeren,  
       Daer saltu sien groet wonder."  
       Een wint hief daer van onder,  
       Diese sonder orlof dede sceeden.  
       Elc voer daerne God wilde gheleeden.
1305  DAer voer die kiel in corter wijle  
       Ouer meneghe mile.  
       Dat quam van eenen bedruusche  
       Ende van eens wints gheruussche,  
       Dat die kyel also verspranc,  
1310  So meneghe dachuaerde lanc.  
       Daer wart hi wel gheware,  
       Dat hi den bouc ontgalt dare,  
       Dien hi bernede in den viere;  
       Dat becochte hi wel diere,  
1315  Daer die kiel so verre spranc:  
       Meer dan .m. milen lanc  
       Jn groeter ongheweltheit.  
       En hadde ghedaen Gods ghenadicheit,  
       Hi en hads niet moghen ghenesen.  
1320  Daer voer hi voert, so wi lesen.
Reis van Sint Brandaan