Gorter/Het was dien avond zoo stil
HET was dien avond zoo stil 
en de boomen stonden zoo stil -- zoo stil, 
de hooge lommerde boomen -- de vèr-fijnvingrige toppen 
naast elkaar en achter elkaar als vingerpoppen -- 
alles was zoo stil zoo stil 
en het gehoekte huis zoo stil 
in het heldere licht als water 
als droog water. 

O die fonkelfijne tranelache gloeiendkoele lucht
o die fonkelgroene somberharde wreede rustige grond
daar stond zij in op, daar stond ik op, naast elkaar, 
zij in gezonken blikken, in gezonken haar
met de fijnroode wang, met het neergaande lang 
lijnig gezicht -- en toen zeien we maar om het nooit te doen.

We hielden toch eigenlijk niet zooveel van elkaar --
ieder afzonderlijk -- alles kalm en raar.
Het was dien avond zoo stil