Sicco Ernst Willem Roorda van Eysinga/Het onraadzame van steile spoorweghellingen/2
De heer Lommel rekende in 1865 vier centimes voor het kilogram brandstof, een prijs, die sedert wel aanmerkelijk gestegen zal zijn.
      Trekkosten per kilometer voor reizigers. Deze kosten bedroegen in 1863 op de Zwitsersche Westbaan fr. 0.54, gesplitst als volgt:

      Lommel schat dit voor den Simplon op fr. 1.20.
      Wij besluiten met een enkel woord over het beginsel der verschillende tarieven, afwisselende naar de hoogere of lagere exploitatie-kosten, dat door vele bevoegde rechters wordt aangenomen. Het wekt verwondering door anderen nog theorieën te zien verkondigen, die de spoorwegen willen stellen buiten de eenvoudige wetten, waardoor alle ondernemingen beheerscht worden. Wie goedkoop voortbrengt, kan goedkoop leveren, en in plaats van vast te houden aan huoge tarieven, die slechts een beperkt verbruik gedoogen, zal hij liever zijne prijzen verlagen, om eene grootere zone te kunnen bedienen, en om verder verwijderde streken binnen zijn bereik te krijgen, zal hij liever tot de laagste grens van het tarief gaan dan eene enkele bestelling, en dus eene enkele winst, te derven, hoe klein ook. Het beheer van alle groote fabrieken is daar om onze bewering te staven. Overal zien wij hem, die goedkoop voortbrengt, de mededingers verpletteren. Dat is het geval met de ijzerfabrieken, de kolenmijnen, de zoutontginningen en zooveel andere takken van nijverheid.
      En hier heeft dikwijls de kleine voortbrenger eene hulpbron in eene bijzondere bereiding door hoogst zorgvuldige werkwijze; de hoedanigheid der koopwaar kan binnen zekere grens den strijd volhouden met het nadeel der hooge voortbrengingskosten. Men ziet dit bij het winnen van metalen en andere bedrijven, maar de maatschappijen tot vervoer missen het voordeel van dergelijke vergoeding. Voor haar ligt in de voortbrengingskosten alles opgesloten, en zoo het nog noodig is te doen uitkomen, dat het beginsel der prijsverlaging, om eeu grooten kring te bedienen, door de maatschappijen wordt aangenomen, is het voldoende te wijzen op hare bijzondere tarieven, tot de uiterste grens verlaagd voor alle vervoer op grooten afstand. Dus: liever ongelijke tarieven en gelijke winst voor elke Maatschappij of lijn per gewichtseenheid, per ton of centenaar op haar net, dan op het net harer mededingster.
      Wij hebben nu genoeg uit Lommel’s boek van 1865 medegedeeld. Zoodra mogelijk zullen wij Vauthier’s pleitgronden van 1874 doen kennen voor ».”
      (Wordt vervolgd.)

R. v. E.
|}

onraadzame van steile spoorweghellingen, Het
Het Onraadzame Van Steine Spoorweghellingen 2