De Génestet/De kunstenaar en zijn publiek
KUNSTENAAR EN ZIJN PUBLIEK

De stomme vroeg den blinde: 
             Zaagt ge ook den harpenaar? 
Zoo ge ergens hem ontmoette, 
             Verplicht me en zeg me waar? 
Ik-zelf geef juist zoo veel niet 
             Om harp- of citertoon, 
Maar de oude moest eens spelen, 
             Kijk, voor mijn dooven zoon. 

Dé blinde sprak: ik zag hem 
             Een oogenblik geleên; 
Mijn lamme knecht zal aanstonds 
             Hem zoeken; knaap, loop heen! 
Nu slaat, op ’s meesters wenken, 
             De kreupele in den draf; 
En holt, den harp’naar roepend, 
             De straten op en af. 

De kunst’naar is gevonden, 
             Hij komt en buigt en groet 
Geen armen had de stumper, 
             Hij speelde met zijn voet. 
Hij speelt: elk schijnt betooverd, 
             De doove is enkel oor, 
De blinde zet groote oogen, 
             De stomme zingt een koor. 

De lamme springt van geestdrift 
             Omhoog met alle macht; 
’t Kupstlievende gezelschap 
             blijft saâm, laat in den nacht, 
En bij het afscheid nemen 
             Is, met des harp’naars kunst, 
’t Publiek tot in de wolken, 
             Hij dronken van hun gunst!
(RÜCKERT.)
De kunstenaar en zijn publiek