Gorter/De lente komt van ver, ik hoor hem komen
DE lente komt van ver, ik hoor hem komen
en de boomen hooren, de hooge trilboomen,
en de hooge luchten, de hemelluchten,
de tintellichtluchten, de blauwenwitluchten,
trilluchten.

O ik hoor haar komen, 
o ik voel haar komen, 
en ik ben zoo bang 
want dit is het siddrend verlang
wat nu gaat breken -- 
o de lente komt, ik hoor hem komen, 
hoor de luchtgolven breken 
rondom rondom mijn hoofd, 
ik heb het wel altijd geloofd,
nu is hij gekomen.

Goud is het in de lucht als goude heiligen, 
in labberlichtkleeden, de zeilige 
die nu de aarde bevaren, bezeilen, 
over de luchte meeren 
met het zachtgladde kleed scheeren 
en blijven wijlen 
en komen keeren, 
het zachte hoog luchtkleed tillende zeilen 
ze heene en weer wiegelende 
en blikken zich spiegelend 
in de blauwe verwarmde waterevlakken.

O hoor je haar komen 
met je zachte warme vingeren 
hoog trillende in de bloeme-
luchten die rondom klingelen?
met je vlottend haare
met het licht gebaren
van je blauwe vervlietende oogen
in het allerhooghooge
het hoogheilige luchtige goudluchtere licht?
hoor je 'm komen tederstil licht?

Laten we nu lachen 
lachen lachen lachen 
in zijn gezicht dat daar dagen 
dagen doet in den dag, 
laten we tranen weenen 
weenen weenen weenen, 
hij weent ook over ons henen 
in zijn sneeuwglinsterdag.

Lentelicht is nu gekomen, 
eindelijk is het gekomen, 
o laten we toch lachen 
lachen zoo licht als dagen, 
want hij is er, hij is 
en gij onz' droefenis 
val toch in tintellichttranen 
als bleeke vallende manen 
stil in de lichternis.

Wij voelen als twee 
hooge, op stengel verhoogde lenterood-bloemen 
midden in de lichtzee -- 
de lente is gekomen.
De lente komt van ver, ik hoor hem komen