Gezelle/Vertijloosheid
Vertijloos, al den dag,
en zie ‘k, in ‘t nauw gesteken,
geen' blijden zonnengang
de duistere wolken breken;
     en zie ‘k noch bol noch boom,
     noch hout noch iet dat groent
     en, met den kwaden dag,
     mijn' kwaden zin verzoent!

Het wintert, zonder ijs
of sneeuw! Ach, of het snerpen
des Noordens nog een' sneê
mij liete in ‘t water scherpen,
     dat stijfgeworden ligt
     en glad!... Wach arme, ‘t stinkt,
     van ‘t smorend smokkelweêr,
     dat zon noch mane ‘n dwingt!

‘k Wille uit en blijde zijn!
Ach, blijde zijn leert even
dat schier gestorven was
weêr daden doen en leven!...
     Ik adem, ja, genoeg
     om lijf- en longertocht
     te halen, maar mijn hert,
     is lam en zonder locht!

o Kwame ‘t wederom,
o kwame ‘t lang verleden,
‘t verkwikkend zonneweêr
ter mijner hulp getreden;
     dat, hier en daar weleer,
     dat, zoo en zulk nen dag,
     ik, jong zijnde, ei, hoe lief,
     hoe dikwijls dagen zag!

‘t En gaat niet meer zoo ‘t ging
in ‘t eerste! En, zijn de dagen
u, jongens, veel te kort,
mij dunk' het dat ze tragen
     en roekloos wederstaan
     mijn ongeduldig hert,
     dat hunkert naar den nacht,
     en ‘t eenzaam kisteberd.

Moet zoo het leven zijn!
Moet zoo veel zwoegend pogen,
door dik en dun, op ‘t eind,
beloond zijn en bedrogen
     met weemoed en verdriet!
     Of hongert, inderdaad,
     dit hongerend herte mij,
     om nooit te zijn verzaad?

Mijn Redder, Gij, gij leeft;
en, moet ik, heengedreven,
ook eens het ergste zien
van dit ellendig leven;
     Gij zijt daar, die mij wacht
     en mij den teug bereidt,
     wanneer ik sterven zal,
     van uwe onsterflijkheid!

Dan zal de duistere wolk,
het graf, de kerker scheuren;
dan zal de zon heur' gang
weêr blij ten hemel beuren;
     dan zal ‘t weêr zomer zijn,
     weêr dag, weêr alles: dan,
     weêr eindloos meer als iet
     dat blijdschap heeten kan!

23/1/1894
Vertijloosheid