Gezelle/Blootakker
Geen één blad op de boomen! Af
       is alles; voor de vlagen
gevallen onder voet en van
       de winden weggevaagd,
het schilderschoone aanschouwen, dat
       het bonte najaar draagt:
noch wit en zijn, noch groene meer,
       de scherpe doorenhagen.

‘k Zie heinde en verre, deur end deur
       de velden nu, de kerken,
de huizen en de hoven staan,
       zoo bloot als op mijn' hand;
van verre zie ‘k de peerden en
       de menschen, op het land,
zoo neerstig en zoo kleene, alzoo
       de mieren zijn, aan ‘t werken.

‘t Is wijd en breed al, ommentom,
       ‘k gevoel ‘t nu, aan de baren
des wilden Winds, die henentuimt
       en, tierende onder ‘t hout,
zijn' stemme schijnt te missen en
       zijn' tale, die zoo boud,
zoo bulderende, aan ‘t roepen zat,
       hiervoortijds, in de blâren.

‘t En wonen meer geen' vogels in
       de boomen! Zoo gij, wepel,
nen overjaarschen aksternest
       entwaar nog hangen vindt,
van boven in de abeelen, ‘t is
       een' wiege zonder kind,
die waagt, en geen geluid en geeft:
       een' klokke zonder klepel.

‘k Zie geren nu de takken, dikke
       en dunne, uit eenen stamme
gesprongen, rechte omhooge staan,
       hun' handen uitgestrekt;
zoo schoone, als of zij baden, dat
       de Winter hunne ontdekte
en teere, jonge leden toch
       niet teenemaal en stramme.

Vervarelijke Winter, laat
       u murwen, u verzoeten:
dekt alles, eer gij vriezen komt,
       voorzichtig, in de snee;
‘n ijzelt op de boomen niet,
       die breken zouden! Wee
der takken, als ze ‘t wegen van
       den ijzel tillen moeten!

In stukken slaat ge, Winter, dan
       de boomen. Hoort ze kermen:
ze sleuren elk den anderen
       zijn telgen, zwaar als steen,
te grondewaard; ze stubbelen
       ze storten, al deureen...!
Vervarelijke Winter, laat ‘t
       der schoonen u ontfermen!

4/12/1896
Blootakker