Gorter/Ik proefde de lauwe luchten
IK proefde de lauwe luchten 
en de geduchte, de verschrikklijk geduchte 
maar stille heel kalme klanken -- 
zelf niet hollen ze, niet wanken.

En het lichten ook stil, van zelve,
en de doode nachten, de welven 
die stil aan nederzegen 
op mij zoo jong zoo stil neergelegen.

O in me was het grijpen, 
het nooit rijpen, 
het willen, het brijzelend willen --
o en het rillen, het rillen 
weg, ver weg -- maar het kalm leven 
en stillen schijn geven, 
het lichten als van de dagen, 
dagen als oogen zagen 
dalen dalen als hallezalen, 
van boven beschenen gelijkelijk 
door het stil oogenblikkelijk.
Ik proefde de lauwe luchten