Theo van Doesburg/Brief aan Mina Leibbrandt/2
[p. 1]

Mina -
Ik kan mij maar niet begrijpen, dat jij, die toch eenigszins aan mijn stijl gewend zijt mijn brief niet begrepen zoudt hebben. -
Indien dit toch zoo is / vergeef mij dan mijn stijl (Heer! vergeef mij dat ik denk! schreef ik in mijn Meditaties. Avondpost Feb. 1915) en laat ik je even zeggen, dat ik, hoewel in forma comica geschreven, méénde wat ik aangaande mijn verhouding met God schreef, ik koos dien vorm om de intensiteit (mijner gevoelens) met Hem uit te drukken. Ook dacht ik daarbij kort [?] aan den gruwelijken God welke in dit Roomsche land vereerd wordt.
In mijn dagboek vindt je over mijn begrip en gevoel aangaande God het volgende:
27 Januari Gisteren namiddag dacht ik aan God men kan gewoon door een winkel of op straat loopen en zeer intiem met

[p. 2]

Hem zijn. En bestaat tusschen Hem en mij 'n zekere verhouding. Misschien is het wezen in mij wel een deel van Hem; misschien is Hij het zelf wel. Ik was gelukkig - ik had iets uit mijne ziel losgelaten [?] - en ik lachte. Een vrouw achter een toonbank zag mij en - lachte. Dat was mijn lach, dat was mijn geluk.

Op straat dacht ik zóó is nu God en ik verhoud mij tot God als Werkelijkheid tot Weerschijn.

Wat ik verder voelde en altijd voel en altijd denk: dat ontzettend zware en massale, hoe kan h ik het U zeggen, wanneer gij zoo weinig van mij begrijpt. Ach, ik zal het alles in mijn grooten Roman uitstorten voor welken ik gegevens heb en welk al mijne levensgevoelens gedurende dit jaar - deze

[p. 3]

eeuw van Bloedstorting en Dood-openbaar maken.
Uw briefje kwam mij zoo nuchter en uit kleine sfeer voor, dat ik godsonmogelijk in dien zelfden toon kon antwoorden. Vergeef mij dus, dat ik anders antwoordde, maar indien ge het nogeens goed leest zult ge zien dat mijn brief alles inhoudt wat ge van mij weten wilde.
Alles wat ik geschreven heb is letterlijk waar en bedoeld. Beoordeel me maar alvorens ge zelf die gevoelens en gedachten gehad hebt.

De zon schijnt.
Vandaag komt Agnita hier; heerlijk
Er is maar eén zon en maar eén Agnita

Brief aan Mina Leibbrandt 2