Gorter/Zacht kwam ze als jonge sneeuw
ZACHT kwam ze als jonge sneeuw, 
stille en wiegelend, 
witte zich spiegelend 
in den spiegel der grijze eeuw.

De eeuw was een grijze spiegel, 
blinkende met gewiegel, 
voer ze er over heen --
wit in het wit verleen.

Ze was lichtgeschuim, ze was vonkelsel, 
ze was licht'ge luim, sterkarbonkelsel 
op het waterig vlak der aard, 
ze was handgevlam, ze was vuurgelicht, 
ze was brandgekam, ze was uurgelicht, 
ze was brandende diamantsneeuw, 
o ze was toch bewaard, 
blanke gekooide meeuw, 
eind'lijk voorbijvliegende aan de aard.

In de grijze lichthoven, 
op den akker lichtschoven, 
in de waterpoelen van licht -- 
vonkelde haar gezicht --
hingen haar bloemekens, haar witte lichtharten 
open en bloot te wachten, 
in den sneewigen zomer 
de sneewlichtdroomer 
de zon omregende haar
handen met stuifsneeuw klaar, 
in de dooiende nachten 
de maansneewvachten 
behingen haar stille ooren --
ze zat naar het vallen te hooren
van 't opene sneewbloemgloren, 
maansneewbloemen hooggeboren, 
die spraken met geele monden 
al in het ronde --
de lichte winden 
die trippelhinde 
woeien naar voor, naar ver --
o een verloren veer --
maar een lichtgeschuim, maar een vonkelsel, 
maar een licht'ge luim, maar karbonkelsel, 
maar een sneewween' lachsneew' meid --
o hare vroolijkheid, 
o hare droevigheid sneewden wel wijd en zijd.

Haar oogen begonnen te gloren, 
haar handen kwamen naar voren 
meer en meer, meer en meer --
ze voelden zich verloren 
veel gaan, ze wou toebehooren 
teer, o teer.

En het ooglichten begon 
en het hoog opkijken, 
en het opschrikken begon 
en het heel ver wijken --
het wegsneewen aIs sneeuwjacht 
en het voetvluchten heel zacht, 
en het heel zacht in zich denken, 
en dan weer het wilde krenken 
der vingeregrepen 
en het zacht gegrepen 
hoofdhaar en het liggen neer 
en 't wreede levensbegeer.

En het bloedproeven begon, 
het wijnroodbloede -- 
en het volgroeien begon 
en hartstormwoede 
en het heenloopen en het wederkeeren 
en het wrang gepijn, het diepe zeere 
leeg zijn en hongeren heel alleen, 
en het zacht neerzinken 
en het opblinken 
van willend lachen om het lijf heen.

En het luisteren begon 
in de stille kamer --
en het stilzitten begon 
voor de gladde ramen 
en het vr weg zijn als een droom --
en het luistrend hooren 
naar het geboren 
worden geluiden als een droom.

En de wereld hooren 
en de wind hooren 
en het zonlicht hooren 
en de nacht hooren 
en het stappen van den lichttijd, 
ze was onderwijl gekwijn, 
o, ze was zeegeween, 
o hare vroolijkheid, 
o hare droevigheid 
konden nòg flauwlicht zijn 
als sneewigheid.
Zacht kwam ze als jonge sneeuw