Gorter/Beweging is vóór me ongewis
BEWEGING is vóór me ongewis, 
dag nauw siddrend is 
geboren, waar menschen vluchten 
doorheen, door de witte luchten, 
de zwarte menschenstoeten
flauwooge, hangvoete -- 
de nacht valt, de zwarte brandnacht, --
die heeft nauw omgebracht 
het zilverige lislicht, 
of om de gevels
zwiepen de nevels 
weder van stengelend licht.

Levenbeweging is ongewis, 
ik werd geboren 
en naar mij te voren
drongen op golven aan 
vlotten met menschen belaan, 
menschengezichten en dingen,
menschen zoo vreemdelinge
in 't daglicht, zoo licht en fijn,
met zoo welbegrepen schijn.

En ik zelf liep zoo te ademen 
de heet verbrande wademen 
der lucht, die van zelf doet drenken 
keelen en vol beschenken.

Ik ademde licht tevree, 
alleen des avonds dee 
ik de oogen der dingen toe, 
dan was àl om me moe 
en wou me ook niet meer aanzien -- 
elk ding werd zwart van aanzien.

Ik heb honger gekregen, 
ik voelde de leege
holen in mij worden des nachts, 
in mij is onverwachts
verlangen gekomen, 
o mijne leege armen, 
o mijn oogen, o mijn arme 
verlangende ooren en zoomen 
van mijn bloedenden mond -- 
Sidderd' ik toen, rondom me stond 
bleek en flauwoogig het lichten 
van al de wereldgezichten.

Handen omhoog ben ik gegaan 
vluchten, de zoute traan
stroomde over mijn lippen, 
mijn voeten sloegen de slippen 
van der dagen gewaan 
langs waar ik vluchtend gegaan.

Ik schreide, ik schreide zoo, 
mijn keel verhardde zoo, 
ik liep zoo hard, zoo hard, 
zoo'n pijn deed mijn hart.

O witheerlijk licht, wis 
licht dat rondom me is,
maagd die lichtlucht zijt, 
tot u heb ik geschreid.

Stil sta ik nu bij u, 
vol licht is het mij nu, 
het trillende wieglende leven --
ik zie het omhoog fijn beven,
ik zie het benee vaststaan, 
warm-lichtend, koel donkrend op een effen baan.

Wij staan daar diep verscholen in, 
hebbe' onze lust en onze zin
daarin, is het niet, is het niet, niemand weet
ons vrede gekomen, verdwenen leed.
Beweging is vóór me ongewis