Reis van Sint-Brandaan/deel 4
Een euel stanc hem ane viel. 
700  Doe keerdi danen sinen kiel  
      Ende si quamen an een eylant.  
      Daer ghinc die zorghe in hant  
      Want arde doncker waest daer:
      Daer en waest niewers claer.  
705  Maer die gront der zee was goudijn,  
      Daer dat slijc soude zijn.  
      Oec waren daer edele steene  
      Om dien kiel al ghemeene;  
      Wel menich edel carbonckel,  
710  Al waest daer arde doncker,
      Hadde daer God verborghen.  
      Daer laghen si in groter zorghen  
      Drie nachte ende drie daghen,  
      So datsi niet en saghen  
715  Sonne, mane no sterren licht,  
      Des saghen si twint nicht  
      Maer al donckernesse sonder dach.  
      Die kiel daer al stille lach.  
      Doe hiet sente Brandaen  
720  Eene barke wel ghedaen  
      Huten kiele trecken.
      Daer in spronghen die recken  
      Ende voeren met zinne  
      Datsi quamen daer jnne.  
725  Doe voeren si in een eylant,  
      Dae die Gods wygant  
      Liet sinen kyel staen,  
      Also wij vernomen haen.  
      Daer ghinghen si vp te hant.  
730  Ende doe si quamen vp dat sant  
      Waren si blijde ende vroe.  
      Met sente Brandane ghinghen si doe  
      Neuen een water te dale  
      Tote eene der scoenster zale  
735  Die nye kerstin man sach,  
      Alsic hu mach doen ghewach.
      Die zale was buten ghuldijn.  
      Dat die stijle souden zijn  
      Dat was al karbonkel.  
740  Daer en was gheen so doncker  
      Hi en lichte alse tsonne scijn.  
      Voer die zale spranc een water fijn;  
      Daer was so vele goets in,  
      Dat vulprijsen mochte gheen zin;  
745  Balseme ende tyroop  
      Dies was daer goeden coop.  
      Olyue honich ende zeem,  
      Dat vloyde daer ouer een.  
      In .iiij. aderen het vloot,  
750  Dat dochte hem wonder groot.  
      Om dien seluen borne scone  
      Daer was meneghe wone.  
      Daer stonden vele bome scone  
      Al omme als eene crone.  
755  Daer stonden menic cedrus  
      Ende menic platanus  
      Ende furijn ende wijngaerde  
      Ende bome van meneghen aerde.  
      Specien stonden daer so vele,  
760  Dat dat ic hu segghen wele:
      Haddict ghescreuen al te male  
      Dat daer stont voer die zale,  
      Het soude eer lijden een iaer  
      Eer ict ghescreue ouer waer,  
765  In hoe menegher manieren  
      Daer bome stonden ende crude diere  
      Ende meneghe wonderlike dinc.  
      Ay, hoe in twifele ghinc  
      Alle dier moonken moet:  
770  Dwesen dochte hem daer so goet,  
      Datsi noede keerden wedere.  
      Het schenen scone paeus vederen  
      Vander zalen bouen dat dac.  
      Daer was alle dat ghemac,  
775  Dat een keyser hebben soude,  
      Ende hi feeste houden woude.  
      Den moonken quam in haren zin,  
      Datsi alle gaen daer in  
      Om te siene die scone zale.  
780  Een der moonken stal daer tien male  
      Eenen breydel wel ghedaen.  
      Dat sal hi becoepen saen.  
      Wel zeere sonder twifel  
      Daer stont bi een duuel,  
785  Diet hem riet met liste.  
      Jc wane hijs niet en wiste  
      Waer omme dat hine hem boot.  
      Dies leet hi pijne groot.  
      Hi riet hem dat hine name,  
790  Want hi hem wel ware betame  
      Met te rijdene in zinen lande;  
      Dies leet hi groete scande.  
      Hi roerdene dat hi waghede.  
      Hoe wel dien moonc behaghede,  
795  Dat hine claer sach scinen.  
      Dies waren sine pinen  
      Ter hellen vele groet,  
      Want der duuele conroet  
      Pijndene doe hi daer quam,  
800  Om datti daer den breidel nam,  
      In die zale metter hant  
      Ende baerchen onder zijn ghewant.  
      DOe sijt besien hadden wale,  
      Te hant ruumden si die zale  
805  Ende ghinghen wech te zamen. 
      Doe si een lettel bet voert quamen,
      Doe so sach sente Brandaen
      Al te scone eene borch daer staen,  
      Die scoenre was dan die zale al  
810  Daer die moonc den breydel stal.  
      Doe saghen si tien tijden,  
      Al omme verre ende wijde,  
      Dat lant in allen zijden claer,  
      Ne gheenen nacht en was daer,  
815  Daer en was no rijm no snee,  
      Daer en dede hem de wint niet wee,  
      Van reghene en waest daer niet nat.  
      Een houd man al daer zat
      Voer die poorte vrome.  
820  Hi was arde scone
      Ende wel ghehaert;  
      Graeu was hem zijn baert.  
      Enter seluer borch voren
      Ghinghen ionghelinghen dore,  
825  Arde vele ende ghenouch,
      Also vertellet die bouc  
      Ende seit al openbaren,  
      Dat het inghele waren.
      In die poerte stont een ionghelinc,  
830  Die maecte eenen wijden rinc 
      Met eenen zwerde vierijn;  
      Dat mochte wel die inghel zijn,  
      Diemen hiet cherubin,  
      Die daer niemen liet commen in,  
835  No stille no openbare,  
      Dan der inghele scare.  
      Doe quam sente Michael -  
      Die moet ons gheleeden wel -  
      Metten anderen ionghelinghen.  
840  Aldaer die moonken ghinghen,  
      Nam hi eenen moonc bi den rocke,  
      Bi den aerme ende bi den toppe  
      Ende leeddene in die borch dore,  
      Daer doe die inghel stont vore  
845  Met sinen zwerde vierijn.  
      "Hier mochten wi wel te langhe zijn,"  
      Sprac sente Brandaen doe  
      Tote sinen ghesellen toe,  
      "Hier hebben wi ghenomen  
850  Meer scaden dan vromen.  
      God heeft ons wonderlike  
      Ghemindert in sijn rike.  
      Onsen moonc moeten wi hier laten,  
      Weder dat ons mach scaden of baten.  
855  Dese muere sijn so hoghe,  
      Onser ne gheen canse verhoghen  
      No die lanchede verkiesen.  
      Hier en willic niet meer verliesen,"  
      Sprac die heleghe Brandaen,  
860  "Ic wille weder te scepe gaen."  
      Als ons die bouc maect wijs,  
      So was dit deertsche paradijs.
Reis van Sint Brandaan