Gorter/Ik zat eens heel alleen te denken
IK zat eens heel alleen te denken 
aan een gedachtezee, het krenken 
van geele golfjes kriebelde mijn voet, 
ik voelde als zoet lachen in me, zoet.

Een murmelwindje floot me om de beenen
lang blikkend schoven zich de golven henen 
verlangend, en ze veinsden hunnen lach, 
ze weenden dˆn als ik ze niet meer zag.

En stil begonnen toen de bleeke misten 
knievouwend op te staan en in de risten 
àl voort te gaan, de murmelwind werd koud, 
de mistewang en waterwange blauwt.

En toen kwam ze aangegleden 
òver het ijswater --
voeten haar kletteren deden, 
handen met handschater, 
lichtend verrezen òm de witte misten 
kijkende lichtoogig of ze vergiste 
zich met te komen, maar ze weigerde néén -- 
o weenen, weenen, weenen 
deed ze met geween.

Weenen, weenen, weenen, 
lachen, lachen, lachen, 
ik wist niet of druppelen schenen, 
ik wist met wat oogen zagen --
gleden haar koude handen, 
vielen haar marmerwangen 
dicht voor me neer, eilanden 
licht zag ik in verlangen-
zee, hare oogen blinken, 
deed ze toch nederzinken
stillekens, smeltend, nevelend aan mijn voet -- 
spraakademen, oogademen, handademen, haarademen riekten zoet.

Weenen weenen weenen, 
lachen, lachen lachen, 
ik weet niet wat er uitschene, 
ik weet niet wat er uitzage -- 
over mijn strakke oogen 
sloegen de neergebogen 
nevelen van haar om -- 
dicht in mijn mondkeel stom, 
drongen haar nevelen, 
lichaam te omrevelen 
vielen hare lichtzeilen, 
sloegen haar vlamwaden 
mistvonkelsel beladen
dooddronken, neergelegen, bleef ik wijlen.

O weenen weenen weenen, 
o lachen lachen lachen, 
haar armen deden me dragen, 
haar handen deden me schragen 
als een hooge hooge wagen -- 
misten hebben geschenen 
lachend als blanke vanen --
om ons twee'n henen 
fonkelden vallende tranen, 
ik wist wat mijn oogen zagen.
Ik zat eens heel alleen te denken