Gorter/Verzen (1890)


Inhoud
 Toen de tijden bladstil waren, lang geleen
 Ik zat toen heel stil te werken
 O als de zon schijnt
 Wij zilvren wezens, nevellichten, gewassen
 Gij zijt een stille witte blinkesneeuw
 O koele zwarte ademen van den nacht
 De zon. De wereld is goud en geel
 De stille weg
 In de zwarte nacht is een mensch aangetreden
 De boomen waren stil
 De heide is maar stil
 Het is weebleekerig grijs
 Een kind dat altijd verlangt
 Beweging is vóór me ongewis
 Ik ben alleen in het lamplicht
 Toen zag ik je
 Ik zat eens heel alleen te spelen
 Gij staat zoo heel, heel stil
 Schaduwen wand'len in haar oogezalen
 Mijn liefste was dood
 Ik proefde de lauwe luchten
 Voel je den nacht
 De lente komt van ver, ik hoor hem komen
 Het strand was stil en bleek
 Hé ik wou jij was de lucht
 Dit zijn de bleeke, bleeklichte weken
 Ik was toen een arme jongen
 Haar oogen tinkelkelken
 Stil zit ze, kijkt voor zich
 't Is zwart en donker
 Het was in den zwarten nacht
 Het regende in de stad
 Zacht kwam ze als jonge sneeuw
 En ik bij de stille zeeën
 De lucht was geel als geele chrysanthemen
 Gij zijt een bloem, een lichte roode bloem
 In de stilte van de stad
 's Avonds in 't donker doet ze de oogen dicht
 Onz' hoofden weenen en zijn genegen
 's Nachts dan is 't leven haar zoo hel en roode
 Toen bliezen de poortwachters op gouden horens
 Ik zat eens heel alleen te denken
 De straalpralende dag
 Het gouden zongezwier
 't Is alles weenen, de storm, het huis
 Een roode roos is in mijn hand
 Mijn handen zijn zoo heet
 Ergens moeten toch zijn de lichte watren van haar oogen
 In de verte zag ik blanke wateren
 Ik had zoo lang rondgeloopen
 Ik wilde ik kon u iets geven
 Ze zat daar rechtop en keek
 Ik lag te slapen op mijn bed
 Ik liep 's avonds door mijne stad
 Samen te loopen tusschen breede zeeën
 Zachtlichte lentenen
 's Morgens op het witte laken
 Laat ik nu denken hoe dat alles was
 In een grijs huis en in een kamerlicht
 Zie je ik hou van je
 Het was dien avond zoo stil
 'k Heb mijn oor tegen zooveel stemklokken geleend
 De grijze lucht als een satijnen waaier
 Avond. De heuvels vallen vaal
 De lucht was fijn. Avond
 Blinkend licht splinterde fijn
 Daar ligt dat water -- dat schitterende water
 Mijn grijze tintelreine
 Al die grijze dagen
 In den heeten nacht een heet zwart grijs korenveld
 Gebenedijde
 Er was veel goud eikegeel
 Er was toen sneeuw op 't mos
 Twee lampen schijnen
 Dat kouwe vleesch van een ander
 De lente -- ik sta midden in haar
 De boomen golven op de heuvelen
 De gonsregen, regen
 De lamp schijnt, de kamer is open
 Aldoor dat metalen ruischen van de metalen stralende zee
 De zee buiten grijs, zilverig, regenig, lommerig, in wolke' cirkelgespreide
 De golven en hun òver voorovervallen
 Leven, zoele omsomberde even inschitterde