De Génestet/Het oude huis
Het oude huis

Daar zijn we in ’t nieuwe huis!
   ’t Is deftig, dubbel breed.
Hier door mijn wand dringt geen gedruis,
   Geen tocht, door raam of reet.

’k Heb tien vertrekken vol gemak,
   Een badvertrekje inkluis;
We zijn, heusch! aardig onder dak,
   En ’k prijs dit nieuwe huis....

Doch ik verlang naar ’t oude weer
   Daar ’t lekte door het dak,
En daar, o zegen! steeds al meer
   Geen lucht, maar ruimte ontbrak.

Het oude, dat daar aan de vest
   Zoo witjes lacht in ’t groen!
Zoet nestje, voor den zomer best
   Doch niet in elk saizoen.

Het oude, daar voor ’t eerst mijn hart
   Gesmaakt heef, wat niet al!
Een liefde, een zaligheid, een smart,
   Die ’k nooit meer smaken zal!

Daar in een bange, heilge nacht
   Uw eerste levenskreet,
O eerste wicht, zoo blij verwacht,
   Mijn ziele siddren deed;

Het oude, daar het leven, nog
   Zoo nieuw voor mijn gemoed,
Vol frisschen glans en schoon bedrog,
   Mij toeblonk rijk en zoet!

Het oude, met zijn woonvertrek
   Zoo vol gezelligheên,
Zijn hof, met menig dierbre plek,
   En ’t spoor met dierbre schreên!

Het oude, dat van menigeen
   De erinring had bewaard,
Die nimmer hier zal binnentreên,
   Vreemd aan des vreemden haard...

Ja, keeren wou ik, zoo het mocht,
   Naar de eerste lieve kluis,
Met halfsteens muur, vol tocht en vocht
   En knabbelend gespuis!

’k Voel me in dit mooie huis – niet thuis;
   Dees wanden spreken niet,
’k Sleep langs de breede trap mijn kruis,
   En stootrig klinkt mijn lied!

En toch misschien – ’t is wel, ’t is wijs,
   Schoon nu mij ’t harte bloedt,
Dat ik mijn needrig paradijs
   Maar moedig heb gegroet!

Het is niet goed, dat we op deze aard
   Ons hechten al te zeer
Aan huis en hof, aan haard en gaard
   En dingen van ’t Weleer.

Verstandig is ’t van tijd tot tijd,
   Een teedren, sterken band,
Die ’t arme harte bindt en vleit,
   Te schudden aan de hand:

Te scheiden van een dierbre plek,
   Vol weemoed en genot,
Te wennen maar aan elk vertrek –
   Verhuizen is ons lot.
Het oude huis