Gorter/Ik liep 's avonds door mijne stad
IK liep 's avonds door mijne stad, 
Het water zwartvloerig, elk huis had 
zich van boven tot onder met rouw behangen, 
dat was zoo mijn verlangen.

En voor alle ramen zaten 
mijn onderdanen naar me te zien, 
ze hadden het donker gelaten 
om me te beter te kunnen zien.

En midden op een plein 
wou ik alleen zijn, 
ik heb mijn herauten verzonden 
naar alle ronde.

Den roode hoorde ik zingen 
veraf en met zijn zwingen 
karmijnrood kleppren hard, 
het roode was nu zwart.

En er sloeg een zwarte brand uit 
veraf, de vlam stak zijn hand uit, 
daar was een vrouwegeschreeuw, 
woorden als vonken sneeuw.

Ik zat eenzaam te kijken 
uit het donker naar het prijken 
der vlam en het deed me zeer, 
langzaam kwam 't donker weer.

En waar de gele was gegaan, 
verscheen hij hoog als de geele maan, 
de huizen en al de daken 
zwart bij het geel afstaken.

De huizen kregen een valschen schijn 
van schoonheid of ze van ebbenhout zijn
met lijsten vlammend van goud, 
ivoren balken geel en oud.

En vrouwen kwamen uitsteken 
het hoofd uit ramen, ze keken 
en spraken wat woordjes fijn 
en valsch zooals munten zijn.

En mannen kwamen met koppen 
vooruit uit de stedesloppen, 
het roode dikke werd geel, 
zeien woorden zwart en veel.

Ik zat heel stil en recht, 
mijn onderdanen zijn slecht, 
dacht ik, ik ben alleen -- 
ik voelde me trotsch en tevreên.
Ik liep 's avonds door mijne stad