Gorter/Toen zag ik je
TOEN zag ik je -- 
Er was toen veel licht, 
de kamer was een bloem die dicht
in eens open uit gaat schijnen, 
het licht vloog rond in lijnen.

Ik was heel stil en ik dacht niet veel, 
ge hebt gekeken en heel 
mijn hoofd is wijd opengewaaid, 
zooals 's zomers opengelaaid 
boven op een wijd, wijd land, 
in een wijd wereldsch open land --
zoo was ik eens in die kamer 
in die roode gouddoorlijnde kamer 
waar het gasgoudlicht doorvloog op vleugels 
vleugslaande wegslaande roeivleugels 
in de teere lucht, 
in de bevende lucht, 
in de lucht die vlucht als je doorgaat -- 
hoor hoor hoor o ik hoor het, 
je teer droog keelstemmetje spreken, 
omhoog en wat lager spreken 
vlak voor me, ik rook je teer vleesch, 
je uitschijnend stillevend vleesch, 
ik stikte in je oogenkijken 
in dat tintelend bloote kijken 
uit dat stil hoofdbewegen, 
in dat trillen en dat bewegen 
van je handen en je hoofd en je voet 
zooals het aan me nu nog doet. 
O kon ik maar vinden 
het uitvlietend gezwinde 
woordenriviersterrelsel 
waarin ik het alles vertel
voordat ik weg ga sterven
in het leven waarin ik zoo zwerve. 
Maar o schoone tintelkleure 
die binnen de groote lichtdeuren 
van den zonzomer is, 
en al de lichtlichternis, 
de hooge heilige mis 
van de dagen, 
en goudlicht en avondschijn 
in de roode kamer die zijn, 
waarin zij toen was 
met haar lichaam als glas 
zoo doorzichtig, zoo lichtig, wilt wezen 
samen altijd uitgelezen 
in me die haar eenmaal zag 
in uw licht roodgoudwitten dag.

Want laat ik maar bibbren 
en maar heel wèg sidderen 
in woorden opdat niets meer is 
dan hare lichternis.
Toen zag ik je