Provinciale Overijsselsche en Zwolsche Courant/Jaargang 1920/Nummer 131/Kunst en Letteren
{|
|

In De Stijl van Mei een „kubistisch vers” van I. K. Bonset, dat „X-beelden” getiteld is en luidt:

’k word doordrongen van de kamer waar de tram doorglijdt
                  ik heb ’n pet op
orgelklanken
van buitendoormijheen
vallen achter mij kapot
                  kleine scherven
                  BLIK BLIK BLIK
                  en glas
kleine zwarte fietsers
glijden en verdwijnen in mijn beeltenis
                              + LICHTn
de ritsigzieke trilkruin van den boom
versnippert het buitenmij
tot bontgekleurde stof
de zwartewitte waterpalen
                  4 × HORIZONTAAL
ontelbare verticale palen
en ook de hooge
gekromde blauwe
                  RUIMTE
                  BEN IK

Wij zijn hier in Nederland nog niet rijk aan dit soort poezie, maar, ’t zal wel komen – ’t lijkt nogal gemakkelijk!
Piet Mondriaan trialoogt verder over natuurlijke en abstracte realiteit. Wilhelm Oswald draagt een opstel bij over de harmonie der kleuren. Hij wil het geluid en de kleur organiseeren, een soort toonladder der kleuren scheppen. Hij heeft zelfs een kleurorgel gebouwd. Theo van Doesburg schrijft over de beteekenis van het vlak in de nieuwe schilderkunst.

 (mevr. van Antal—Opzoomer) die hier te lande vertoeft, heeft op de reis hierheen manuscripten verloren, waaraan zij zes jaar gewerkt had. Op een tusschenstation in Oostenrijk is haar koffer uit den trein gestolen. De dieven zijn gepakt en hebben bekend; kleeding uit de koffer hadden zij verkocht, de handschriften met portretten verbrand. Een bundel aforismen, een bundel historische opstellen en een treurspel Margaretha van Denemarken, alles in het Nederlandsch, zijn verloren gegaan.

Provinciale Overijsselsche en Zwolsche Courant
De Stijl