Couperus/Het late leven/Tweede deel/VII


VII 

Van der Welcke en Marianne gingen naast elkaar.

- Wat is het heerlijk fris nu, juichte zij bijna. De wind is gaan liggen, en
de lucht is zo schoon, en kijk de hemel mooi zijn met die laatste zwarte
wolken... O, ik vind het zo heerlijk, dat alles weer in orde is tussen u en
papa! Ik leed er zo onder. U weet, dat ik veel van u beiden hou, van tante,
en u, en van Addy, en nu was het zo treurig... Heeft tante nog wrok?
Zeker wel... Ach, nu begrijp ik het wel... dat zij graag bij ons aan
huis wou komen... officieel, zal ik maar zeggen! Maar waarom niet
eerst met mama... of met mij... die zoveel van u houdt... gesproken.
Dan hadden wij kunnen zien... misschien iets kunnen vinden... Nu is
mama zo geschrikt van die onverwachte visite... Arme tante... Zij is
niet gelukkig! Hoe treurig, dat u niet met tante gelukkiger is... O, ik kan
er soms om huilen: ik vind het zo weemoedig... Een man en een vrouw
getrouwd... en dan zo... zoals ik het dikwijls zie... Ik had het zo
even niet moeten zeggen... het was weer dom van mij... maar nu mag
ik wel spreken, niet waar... O, ik trouw niet, ik trouw niet... Getrouwd te zijn zoals Otto en Francis, Emilie en Van Raven... Ik vind
het vreeslijk... Zo als u met tante... ik zou het vreeslijk vinden...
Kùnt u niet gelukkiger met elkaar zijn? Om Addy ook niet? Ik zou het
zo graag zien... O, het zou me zo gelukkig maken. Ik kàn het niet aanhoren
... als er woorden tussen u vallen... Vanavond was tante lief en zacht...
Maar stil... en peinzend... Zij is zo lief... Zij heeft een dolle bui gehad om zo plotseling op reis te gaan... maar ze had ook zoveel verdriet
gehad... O, die twee oude tantes... ik had ze kunnen vermoorden, ik
hoor ze nog... Arme tante! Toe, probeer wat lief tegen haar te zijn...
Gaat dat dan jaren zo tussen u voort... Houdt u niet meer van elkaar...?
Neen, ik trouw niet, ik trouw niet... Ik zal nooit trouwen.

- Kom Marianne... als er iemand komt, die je lief krijgt...

- Neen, ik zal nooit trouwen... Ik zou misschien te hoge eisen stellen
aan mijn man... Ik zou heus in mijn liefde... iets moois, een geluk
willen vinden... en, zo maar trouwen als Francis en Emilie, dat zou ik
niet kunnen... niet kunnen... Otto houdt meer van Louise dan van
zijn vrouw, en tegenwoordig zijn Emilie en Henri altijd samen... Het
heeft altijd bestaan, die broederlijke en zusterlijke aanhankelijkheid tussen ons... Maar het is te veel, overdreven... Het maakt ze niet gelukkig. Zó overdreven heb ik het nooit gehad... ook al hou ik veel van mijn
broers... Neen, ik zou de man, van wie ik hield, boven allen stellen...
Boven allen... Maar u lacht zeker... om mijn jonge-meisjes-ideeën...

- Neen, ik lach niet, Marianne, en evenals je tante en mij graag gelukkig
zou willen zien... zou ik je gelukkig willen zien... met een man, die jij
lief had.

- Dat zal niet gebeuren, oom... neen, dat zal niet gebeuren.

- Hoe kan je dat weten...

- O, dat voel ik, dat voel ik...

- Kom, ik wil er met je om pariëren, schertste hij.

- Neen, oom, zeide zij met een glimlach, als had zij pijn; ik wil daar
niet om pariëren...

- Ik wou je niet kwetsen, Marianne.

- Dat weet ik wel...

- Maar je moet niet zo droefgeestig zijn... op jouw leeftijd... Je bent
zo jong...

- Een-en-twintig... Dat is al heel oud...

- Oud, oud. En ik dan?

Zij lachte.

- O... u is jong! Een man...

- Is altijd jong?

- Niet altijd... Maar u wel...

- Een jonge oom?

- Ja zeker, een jonge oom... Een vrouw is gauwer oud...

- Dus als jij oud bent, en ik jong... dan zij we zowat even oud.

Zij lachte.

- Wat een berekening! Neen, u is ouder. Maar ouderdom is niet volgens
jaren.

- Neen... Ik heb soms heel jonge verlangens. Weet je, waar ik verleden
naar gesmacht heb, als een kind, als een jongen?

- Neen...

- Naar een automobiel.

Zij lachte, een lachje als van klokjes.

- Naar een automobiel!!

- Heerlijk, niet waar... Te jagen, te jagen langs velden en wegen, over
wolken van stof...

- U wordt poëtisch!

- Ja, ik word poëtisch van mijn verlangen...

- En de lucht van de essence... Het zwarte masker voor de stof...
De horrible kledij?

- O, dat is niets... Te jagen, te vliegen, altijd gauwer en gauwer, met
een dolle vaart...

- Ik heb nooit in een automobiel gezeten.

- Ik wel. In Brussel. In die van een vriend. Daar gaat niets boven!

Zij lachte, de klokjes.

- Ja... nu is u zeer zeker... als een jongen!

- Zo jong.

- O, jonge oom!

- Je moest me ook geen oom noemen, Marianne... Ik ben er te jong
toe.

De klokjes...

- Hoe moet ik u dan noemen?

- Hoe je wilt. Niet oom...

- Oompje.

- Neen, neen...

- Maar ik kan u toch niet Henri noemen... of Van der Welcke?

- Neen, dat is te moeilijk ... Zeg dan liever niets...

De klokjes.

- Niets... Maar moet ik dan u zeggen of je?

- Je.

- Maar het is zo gek... voor de mensen.

- De mensen... de mensen! Je kan niet altijd om de mensen geven...

- Maar ik moet wel; ik ben een jong meisje!

- O Marianne... de mensen... àltijd maken ze het ons lastig.

- Een onbewoond eiland...

- Ja... een onbewoond eiland...

- En daarop in een automobiel...

- Met je beidjes dan toch.

Zij lachten beiden, en haar klokjes klingelden door zijn jongenslach.

- De avond is heerlijk...

- Heerlijk... de frisse lucht.

- Marianne...

- Oom...

- Neen, geen oom... Je moet een vriendinnetje voor me zijn... Geen
nichtje... Ik heb nooit een vriendin gehad.

- Een vriendinnetje... Maar dat ben ik al.

- Nu, dan is het goed...

- Kijk, hoe donker is het Bos... Ze zeggen, dat het er gevaarlijk is?
Is het zo.. oom? Neen, geen oom...

- Soms... Ben je bang... Neem mijn arm.

- Neen, ik ben niet bang...

- Kom, neem mijn arm.

- Ja, ik wil toch wel...

- Zo straks zijn we thuis.

- Als mama maar niet boos is... dat ik weg ben gebleven... Komt u
nog binnen?

- Neen... neen.

- Toch niet, omdat u nog boos is op ons?

- Neen, ik ben niet boos.

- Dan is het goed... O, ik ben er zo gelukkig om... Ik zou u er een
automobiel voor willen geven!

- Zo een kachel kost duur...

- Arme oom!... Neen, geen oom...

- Daar zijn we thuis.

Hij belde.

- Dank u... voor uw geleide.

- Dag Marianne...

De knecht deed open, zij ging binnen. Hij draafde terug, als een jongen
fluitend.

- Marianne, zei Bertha, toen zij binnen kwam. Waar ben je toch geweest?

- Ik ben blijven eten bij tante Constance.

- Ik ben ongerust geweest, zei Bertha.

Maar zij was blij, dat Constance zo voorkomend was.

- Wie heeft je thuis gebracht?

- Oom...

Zij ging gauw naar haar kamer... Zij zag in de spiegel, als om te lezen
in haar eigen ogen... Zij las er haar geheim.

- O mijn God... dacht zij. Ik had er niet heen moeten gaan. Ik had er
niet heen moeten gaan. Ik ben te zwak geweest. Te zwak... O, waren zij
maar gebrouilleerd gebleven... papa... en... hij... O, mijn God,
neen, neen, neen... Ik ga er nooit meer heen... Het was voor het laatst
... voor het laatst... O, mijn God, help mij, help mij...

Zij viel in een stoel, en, zonder te wenen, in haar geluk, dat nog naglansde als een glorie, en in haar smart, die opkwam, verborg zij haar gzicht in de handen, en bleef zo lang, de ogen dicht, als droomde zij en als leed zij - beide.

Tweede deel 07