I.K. Bonset/Herfst
[10]

Herfst
I
Het park.
De wind.
Het boomenzwart.
De hemel: rood
En stil.
De grond is nat.
Daar valt een blad
of het iets zeggen wil
Wàt zegt de wind?
’k Versta hem niet.
Hij bromt maar om mijn hoofd.
Hij heeft, de dief
Hier in het park
de bla^eren geggeroofd.
Hij schreeuwt.
Hij gilt.
Hij holt. holt.
Hij draaft.
Gooit blaêren op een hoop

Het is de doode zomerdag
waar ik nu over loop

Het park
De wind
Mijn hart
Mijn ziel

[11]

Mijn ademtocht gaat zwaar.
Is dat een plas? –
Is dat een boom? –
Hoe komt die zoo mismaakt?

Dat deed de wind.
Die ruwe gast
heeft alles aangeraakt

II
De winter komt –
Vriend Ahriman
voelt nu zijn leden vrij.
Mijn dunkt
ik zie z’n zwarten kop
al gluren heel nabij

Ik ken jou wel
Jou Ahriman zwarten gast
Al meer dan 1000 jaar
op dezen tijd zoo ongeveer
ontmoeten wij elkaâr.
Jij bent niet oud.
Jij bent niet jong
Nog net als toen je
uit den hemel sprong.
Het was je daar te hel
te licht,
Je zwarte duivelssnuit
kwam ginder

[12]

in het klaren licht
zoo gruwelijk-nuchter wit.
Je bent gevlucht
met alle Deus
Je bent gevlucht
naar hier,
nu dans je
op den zwarten wind
nu spring je
naast mij hier
Je krijgt mij niet
Jij, Ahriman
Je krijgt mij niet te pakken
Je zult mij
met je zwarte bl klauw
mijn hemel
niet uitsmakken.
December 1913.

Overige vindplaatsen 
Els Hoek (redactie; 2000) Theo van Doesburg. Oeuvrecatalogus, Bussum: Uitgeverij Thot, , pp. 611-612.

Bonset
Herfst