Reis van Sint-Brandaan/deel 2
DOe si te scepe quamen  
      Ende orlof ghenamen  
      An vrienden ende maghen mede  
      Gode beualen sise ter stede;  
265  Tseyl si an den mast keerden,  
      Also hem die winde leerden;  
      Haer riemers si hute stoten;
      Met ghemake datsi vloten.  
      Ay, hoe scone dat tscip vloot!  
270  Cort quamen si in groter noot  
      Want een dier al te wonderlijc,  
      Eenen lind drake ghelijc,  
      Wilde verzwelghen haren kiel;  
      Hem was sine mule ende sijn giel  
275  Menich ghelachte wijt.  
      No eer, no na dier tijt  
      En quamen si in meerren noet.  
      Een wolke bouen hem ontsloet,  
      Daer hute quam een dier wonderlijc
280  Vlieghende, eenen hert ghelijc,  
      Dat jaghede met ghemake  
      Den groten zee lind drake,  
      So datten al verdreef,  
      Datsi ne wisten waer hi bleef.  
285  Doe hi dat hadde ghedaen,  
      Keerdi weder saen  
      In die wolken danen hi quam.  
      Doe sente Brandaen dat vernam,  
      Was hi blide ende vro  
290  Ende danckets onsen Heere also.  
      Doe hi van den drake was verloost,  
      Te Gode meerderde sijn troost.  
      Doe voeresi met ghemake  
      Vp des zeewes vlake.
295  Doe versach sente Brandaen 
      Eenen sconen werf staen.  
      Hi dochte den wijsen heere  
      Wel .vj. milen lanc of meere;  
      Die stont vp den rugghe van eenen vissch[e].  
300  Die bouc maect ons ghewisse,  
      Dat daer een soete water ant meere gaet;  
      Daer hadde die visch sinen haet
      Ghenomen wel menich iaer,  
      So die bouc seit, ouer waer.  
305  Daer vp dien werf stont een wout.  
      Die Gods helden bout  
      Trocken haer scip in een hauene  
      Ende ghinghen alle doe aue  
      Ghenen sconen werf scauwen.  
310  Sie ghinghen oec hout houwen  
      Omme te ziedene haer heten; 
      Die hongher liets hen niet vergheten.  
      Haren ketel si vp hinghen.  
      Om hout datsi ghinghen;  
315  Eenen droeghen boem si vonden.  
      Doe sine te houwene begonden,  
      Doe so scoet al dat eylant  
      Onder twater te hant,  
      So dat die heleghe man  
320  Te tijde cume sijn scip ghewan;  
      Met haesten si int scip pronghen;  
      Den lof Gods dat si zonghen,  
      Dat Hise bi der ghenaden zine  
      Verloest hadde van dier pine.  
325  Die werf die ghinc al onder.  
      Dit was dat derde wonder  
      Dat die heeren saghen.  
      Die wint die ghincse jaghen  
      Bi den zeyle vaste.  
330  Doe leden si meneghe onraste  
      Ende menic onghemac.  
      Die heleghe abdt doe sprac:  
      "Dit mochte wel een visch zijn,  
      Die desen werf dus trac in;  
335  Seker hi was wel hout,  
      Eer ghewies al dat hout  
      Vp sinen rugghe braden."  
      Gode si dicken baden  
      Met ghestaden moede  
340  Dor sine grote goede,  
      Dat Hise saen ghesande  
      Tote eenen ghestadeghen lande.
      DOe si den vissche ontvaren
      Ende wech zeylende waren  
345  Om te ziene meer wonder, 
      Saghen si een eyselic commer  
      Vp dwater voer hem gaen;  
      Het wilde haer scip vaen  
      Ende verderuen mettien.  
350  "Wij en doruent niet ontsien,"  
      Sprac sente Brandaen,  
      "Wij en hebben hem niet mesdaen;  
      Laet ons scip in Gods hant varen,  
      God sal ons van hem bewaren."  
355  Half waest visch ende half wijf,  
      Al ru so was hem dat lijf,  
      Dicken omme ghinct den kiel.  
      Sente Brandaen neder viel  
      Vp sine bloete knien  
360  Ende bat Gode om zijn ontflien.  
      Sine moonke baden alle gader;  
      Dus verbaden si Gode onsen vader,  
      Dat dat vreeselijke wonder  
      Bezijden haren scepe ghinc onder,  
365  Dat zijt hoerden borlen ende wallen  
      Dien langhen dach al met allen  
      In dier dieper zee gronde. 
      Doe voeren si voert langhe stonde.  
      Doe quamen si zeylende an een eylant,  
370   Daer sente Brandaen vant  
      Eene pijne wonderlike:  
      Sielen als in meinschen ghelike  
      Ghinghen ende liepen daer vp die zee.  
      Hem was leyder arde wee
375  Van couden ende van groter hitte.  
      "O wy, wat mach wesen ditte,"  
      Sprac die goede sente Brandaen,  
      "Dat dus vp die zee can gaen?"  
      Si spraken: "wij zijn aerme zielen,  
380  Dus moeten wij hier gaen ende zwielen  
      Ende aldus eewelike leuen.  
      Hadden wi om Gode ghegheuen  
      Den aermen drincken water scone,  
      So waren wi van betren lone.  
385  Wij waren drossaten ende scijncten; 
      Om dat wij dat heten ende drincken,
      Dat ons onse heeren hieten gheuen  
      Den aermen, doe wi hadden ons leuen,  
      Ende dat wi dat onthilden den aermen,  
390  So en wil God onser niet ontfaermen.  
      Van couden zijn wi in groeter noot  
      Ende van hitten in pijnen groot;  
      Van dorste lijden wi bitter wee  
      Al es ons so na die zee.  
395  Wij segghen hu te waren,
      Wij en moghen in .c. jaren  
      Een dropel niet ghewinnen.  
      Helpt ons bi dijnre minnen,  
      Brandaen, wel lieue heere,  
400  Bidt Gode voer ons zeere."  
      Sente Brandaen alleene  
      Bat Gode met herten reene,  
      Dat Hi hem lauenesse wilde senden.  
      Doe wart dien zielen in haerre allenden  
405  Van Gode een drincken gheorlooft,  
      Ende datsi metten watre haer hooft  
      Netten mochten metter hant.  
      Doe neghen si alle den zant,  
      Den heleghen sente Brandane,  
410  Die doe keerde van dane  
      Met weendenden hoghen
      Ende screef dat Gods vertoghen.  
      DOe hiet sente Brandaen  
      Sinen kiele wel ghedaen  
415  Van dier steden wenden.  
      Die aerme zielen in hare allenden,  
      Die daer liepen vp die zee,  
      Riepen wach ende wee,  
      Doe de kiel danen vloot,  
420  Want si bleuen in groter noot. 
      Doe voeren si voert langhe stonde.
      Doe voeren si met ghemake
      Vp die wilde zeewes vlake.
      Doe horden si saen booten
      Meneghen wint grooten.
425  Een storem hem an viel,
      Die verdreef haren kiel
      Noort waert an dat Leuer Meere,
      Daer dat cleene Gods heeere
      Wel na verzeylt was in groter noot:
430  Sie waerre wel na bleuen doot.
      Dit verzach sente Brandaen:
      Menich scip al daer staen
      Ende meneghen mast boom waghen,
      Huter Leuer Zee daer raghen.
435  Het dochte hem zijnde een wout.
      Hoe dicke hem God sine doghet gout.
      Daer sprac von Gods weghen ane
      Eene stemme aldus Brandane:
      "Vare oest waert metten baren,
440  Hier moghedi niet voerder varen:
      Daer ligghen steene in die zee,
      Die meneghen scepe doen wee.
      Wat scepe met ysere bi hem quame,
      Tote hem hijt trocke ende name 
445  Ende het moeste daer al bliuen."
Reis van Sint Brandaan