Gorter/Ik had zoo lang rondgeloopen
IK had zoo lang rondgeloopen, 
de uren waren voorbij gekropen, 
en de lichte dagen 
die mijn oogen zagen 
en de zwarte nachten 
die mijn leven ombrachten -- 
en door de stad ben ik gegaan 
langs de steenhuizen tot aan 
haar -- o toen heeft haar stem geklonken.

Eerst zacht, toen luider en luider, 
als de wind die uit het zuid'er 
opsteekt -- mijn hart doet pijn, 
betraand mijn oogenschijn.

O ik verlangde om niets meer te zijn, 
niets meer dan haar en mijn 
zelf heel weg te laten 
om in die zachte maten 
over te gaan van haar, 
op te leven met haar 
stem en weer neer te zinken --
haar stem deed zoo om me klinken -- 
die kwam in 't ruischen van haar haar 
in 't schijnen van haar oogen waar 
ze teer lichtroode is -- 
haar arrem is 
zooals een boom omhoog gegroeid 
tot haar gezicht dat als een bloem uitbloeit.

De dag ging en ook het zonnelicht 
van haar gezicht, 
ik zat als een pelgrim bij 
een boom en zij boven mij.

In de stilte van haren avend 
lag ik als een schip gehavend, 
mijn hart deed een beetje pijn.

Nog altijd kan ik 't niet zeggen,
mijn arme verlangen niet zeggen, 
mijn leegte en mijn begeer 
grooter en meer en meer.
Ik had zoo lang rondgeloopen