Gezelle/Musschen
De musschen, weêral, vrij en vrank,
     vergâren, en verzinnen
hoe nog eens, naar den ouden gang,
     de lente gaat beginnen.

‘t En vriest niet meer, ‘t en sneeuwt niet meer,
     ‘t en vliegen meer geen' vlagen;
‘t wordt dageraad in ‘t oosten eer,
     en langer zijn de dagen.

De zonne, - ‘n wordt, in ‘t zonnelicht,
     de weide nog niet wakker, -
goêmorgent, met heur mooi gezicht,
     den moedermilden akker.

‘t Zit ander verwe in ‘t hout, voortaan;
     de botgebolde boomen
niet langer meer zoo drooge en staan
     te druilen en te droomen.

Daar gaat entwat gebeuren; ‘t is
     geband en baar geworden,
dat Leven en Verrijzenis
     zijn ‘t graf weêr uitgetorden.

De musschen hebben nieuws ervan
     vernomen, en ze vliegen
‘t vermonden: geld noch goed en kan
     dat musschenvolk bedriegen.

Zoo, weêral zijn ze, vrij en vrank,
     de haantjes en de hinnen,
aan ‘t rinkevinken, luide en lang:
     De lente gaat beginnen.
 
Kortrijk, 11-12/2/1898
Musschen