Gorter/De lente -- ik sta midden in haar
DE lente -- ik sta midden in haar -- 
o daar komt ze daar daar 
daar vliegt ze op mij aan, ze zoent me, 
ze zoent me, ze zoent me en ze noemt me 
haar zoete ademen, woord voor woord; 
o en daar vliegt ze voort 
de honnege fladderende lente, 
daar naar de verte, daar naar de horizonnerige tenten, 
de zilveren, zilvervoetige, zilverhandige lente, 
de zomerige lente.

Kijk nu, ze strooit den zomer rond 
die vliegt om haar rond 
uit haar mond, 
rond haar boezem, haar gladde rug, haar beenen 
zoo donslicht omschenen, 
ze gaat langs de horizonnen 
maar aldoor omme, 
ze heeft toch zoo veel, ze kan geven 
wel, zie het lichte sneven 
van al dat kwijnende levende stervende opflikkerend licht 
en daar midde' in haar gezicht, 
zie je het wel, zie je het wel -- 
hoe licht hoe wit hoe goud hoe schel, 
hoe kunnen we het toch verdragen 
van ochtend tot avonddage, 
kom weer, kom bij mij weer 
gij mijn lieve, mijn lieve, lieve, lieve oogenbegeer.

O ze valt op mijn borst, 
haar mond midde' in de dorst 
van mijn mond, haar roode zachte weeke punttong -- 
't is of ze helemaal in me drong.
De lente -- ik sta midden in haar