Gorter/Ik wilde ik kon u iets geven
IK wilde ik kon u iets geven 
tot troost diep in uw leven, 
maar ik heb woorden alleen, 
namen, en dingen geen.

Maar o alzegenend licht, 
witheerlijk, witgespreid licht, 
daal op haar en laat haar nooit zijn 
zonder uw zaligen schijn.

Zij is zoo stil en zoo zacht 
als gij en niet onverwacht 
zijt ge voor haar -- zóó is 
het water voor een zwemvisch.

Ik weet niet of zij u maakt 
licht, als haar monde slaakt 
adem, of dat zij door 
u werd en uit u bevroor.

Zij is als de gouden zonmiddag, 
een herfstige laatste biddag 
van boomen en het graskruid 
tot 't zonlicht, hoog boven ze uit.

Zij is het zilveren zwevende 
het teere licht blozende gevende 
licht, dat hemelhoog is, 
goudeeuwig als 't herrefst is.

Haar oogen gaan wijd en zijd 
boven mijn starend hoofd uit, 
gouden en zilveren lichten 
brengt ze op menschengezichten.

Ze weet haar licht niet, ze is 
zich zelve wel droefenis, 
ik wilde ik kon haar iets geven 
verlichtend het donkere leven.
Ik wilde ik kon u iets geven