Gorter/Er was toen sneeuw op 't mos
ER was toen sneeuw op 't mos, 
daarop lag ze los -- 
Haar lippen nat en open, 
de oogen nat en open.

Haar hand tikte den grond, 
het trage vingerwit, 
haar schouders gingen rond, 
in blauw op het sneeuwwit.

d' Oogen beneden mij 
paarlig ovale -- 
Ze leek een stuk van mij 
uit mij verdwalen.

Nu schijnt de zon op straat, 
daar schreeuwt een mensch op straat, 
er is klaterend karregeratel 
in de domm'lende verte.

't Klare kamerlichtgeklater 
met 't lampgoud, 't boekroodgesterte. 
Wakker òpdroomt wat er staat 
met 't rustig glimmeubelgelaat
Er was toen sneeuw op 't mos