Gorter/En ik bij de stille zeeën
EN ik bij de stille zeeën 
der wereld zoo wreed tevreeën 
levende, hongerende, 
o, ik verhongerende, 
ik met mijn drooge handen, 
ik met het knarsetanden, 
ik met het al aangrijpen, 
ik met het tot niets rijpen 
van bleeke begeerende vruchten --
ik at de geduchte 
lauwe ademen met mijn ooren, 
ik stond bibberend voor de 
groote wijd opene spiegeloogen --
de blauwe lichthoogten.

Hoor, ze gaat over de zeeën 
de bleeke sneewweeë, 
sneewvlagigheid --
de waters beneeën, 
ze liggen te schreien 
van gragigheid -- 
er begint blauw blinken, 
de voeten zinken 
tot ons, tot ons --
de armen dalen, 
rood wordt het vale 
vleesch zooals rood dons.

Ik zie haar lijf, 
ze is vol schaduw en rood --
teer zijn de dalen in haar.
En ik bij de stille zeeën