Gorter/'s Morgens op het witte laken
'S MORGENS op het witte laken 
doet er een gelaat ontwaken -- 
dat ligt daar als een waterlelie
op een golf water, op de peluw.

's Middags loopt ze in het bosch te schijnen, 
haar oogen tusschen bladen als twee kleine 
vuurjuweelen, kijkend in een laan --
bladen ruischen weer dicht, ze is gegaan.

's Avonds lacht ze in een stille 
kamer, zonder 't zelf te willen 
wordt ze weer droomerig en lacht 
minder en minder-- zegt goênacht.
's Morgens op het witte laken