Van den ever
1.
 
Her Ever, ghi zelt
 
Op dit velt
 
Verliesen tspel;
 
Want die tande
 
Uwer viande
 
Zijn te fel.

2.
 
Her Everswijn,
 
Want dese hier sijn
 
Zo soect oetmoet
 
Van allen dinghen,
 
Eer wi u dwinghen
 
Dat ghijt doet,

3.
 
Edelen lieden
 
Zoudi mieden
 
Hebben ghegeven,
 
Zo haddi hierbi,
 
Her Ever vri,
 
In dere gebleven.
	
	
4.
 
Werct bi rade,
 
Ende zoect genade,
 
Ever, hets tijt,
 
Of ghi blijft
 
Immer ontlijft
 
In dit crijt.

5.
 
Ever, ic moet
 
In u bloet
 
Mijn tanden netten;
 
Want u en kan
 
Engheen man
 
Nu ontsetten.

6.
 
Ghi hebt gesaet
 
Ende mi gehaet,
 
Her Ever wreet,
 
Ic zaelt verhalen;
 
Ghi moet betalen,
 
Wien lief of leet.

7.
 
Ghi hebt te voren
 
Gedaen toren
 
Den vorders mijn;
 
Dat zal an u,
 
Her Ever, nu
 
Ghewroken sijn.

8.
 
Ever, u en mach
 
Engheen slach
	 
Staen în staden.
 
Leit u hoot
 
In onsen scoot;
 
Laet u gheraden.

9.
 
Her Ever, vliet;
 
Want ghi wel ziet
 
U en helpt gheen weren:
 
Hier es zulc alleen
 
Ontsien cleen,
 
Dat ghi moocht deren.

10.
 
Her Ever fier,
 
Ghi blijft hier
 
Int verlies:
 
Ghi en cond ontgaen;
 
Ghi blijft gevaen,
 
Zijt zeker dies.

11.
 
Het es hier bi
 
Twilt, dat mi
 
Te vaen behaget,
 
Daer ic om liep,
 
Bies ende riep,
 
Ende hebbe gejaget.

12.
 
U hulpe zal,
 
Her Ever, zijn smal.
 
Ghi moocht wel zien;
 
Want gheen slop
 
En is u op,
 
Dair ghi moocht vlien.
	
	
13.
 
Her Everswijn,
 
Hier suldi sijn
 
Nu vercocht:
 
Het is wel tijt;
 
Want ghi sijt
 
Langhe gesocht.

14.
 
Ic hebbe gejanc,
 
Over lanc,
 
Ende groot gescal
 
Gehoort van honden:
 
Hi es nu vonden
 
Diet gelden sal.

15.
 
Wat ghi u hoet,
 
Ever, ghi moet
 
Neder vallen;
 
Ghi sijt ontseit
 
Ende ombeleit
 
Van ons allen.

16.
 
Ever, ghi waert
 
Onvervaert
 
Bleven in dere,
 
Had ghi gewandelt
 
Ende u gehandelt
 
Als een here.

17.
 
Her Ever wilt,
 
Nu es u scilt
 
In bedwanghe:
 
U zaels verwassen
 
Dat ic gebassen
 
Heb zo lange.
	
	
18.
 
Wat meendi, dwase?
 
Waendi enen hase
 
Hebben voir di?
 
Te dinen scanden
 
Sijn dine tanden
 
Hem comen so bi.
 
 
 
Ic rade di, kere!
 
En com nemmermere
 
In des Evers pas.
 
Ende, om dat gi immer wilt
 
Scoren sinen scilt
 
Zo haver das!

19.
 
Ic ben die hertoghe van Brabant.
 
Bi den Ever ben ic genant.
 
Vrient ende mage gaens mi ave,
 
Sonder van Baren die edel grave.
 
Alle dragen si op mi haet.
 
Mijn antwoirde nu verstaet:
 
Dit gedreich ende overmoet
 
En is eerlic noch goet;
 
Mer is dat ghi immer wilt
 
Nu duerhouwen minen scilt,
 
So trect te velde op enen dach,
 
Ende neemt daer dats u werden mach.
 
Somtijt so heb ic bescut
 
Sulken, die hier steit gecut,
 
Ende sine tande te miwaert dreget:
 
Hi lonets mi also mens pleget;

Mer wat dooch al dit gebronc?

Dat ghi verloort voir Woeronc

Waendi dat verhalen nu?

Ic hoop ic saels nu jeghen u

Also wel verweren, hier ter stede,

Als mijn goede oude vader dede.

Poëzie
Middelnederlands