Cats/Sinne- en minnebeelden
Aen den Verstandighen Leser op de TITEL-PRENT.
 
Siet hier het woeste Bosch, en alle tamme dieren, 
Siet hier de gansche lucht een naeckten Ionghen vieren, 
Siet hier de Walle-visch en al het gladde vee 
Te midden inden brant te midden inde zee. 
Siet hier de menschen selfs uyt alle verre landen, 
Uyt Noorden, daer het vriest, en uyt de dorre stranden, 
Siet hier den swarten Moor, den geylen Indiaen, 
Een yeder bid om strijt een blinden lecker aen. 
Siet alderhande volck, siet vrouwen, knechten, heeren, 
Siet boer en edelman haer malle tochten eeren: 
En of al dees of geen wat plomper gaet te werck, 
Sy hebben allegaer het eyghen oogh-gemerck; 
Sy dienen al gelijck sy dienen haere lusten, 
Het sy in onsen ringh, of in de verre kusten, 
Het vier het dertel vier is over al gemeen, 
De dieren met den mensch die woelen onder een. 
Ach! soo ons dom verstant niet hoogher wort gedreven 
Wy leyden al te mael een onvernuftich leven, 
Wy gaen een blindenwegh naer ons het vlees gebiet, 
En van de waere lust, en weet de Ziele niet. 
Op op ghy Menschen-kint, klimt tot de wijse Reden 
Op op ghy Christen-mensch klimt tot de reyne Seden : 
Want die niet op en stijght uyt krachte vanden Geest, 
Leeft niet als voor het vlees gelijck een ander beest. 

 Inhout vande privilegie
 AENDE Eerentfeste Achtbare wijse Voorsienige seer discrete Heeren, Mijne Heeren Schoutet Burgermeesteren Schepenen Raden ende Regeerders der wijt vermaerde Coop-Stadt tot ROTTERDAM
 AENSPRAECKE Tot den leser, Op de gheleghentheyt vande veranderinge in desen nieuwen druck.
 Voor-reden ende verklaringhe over het ooghmerck des schrijvers, in dit werck.
 AD LECTOREM, De fine huius opusculi. PRAEFATIO.

Inhoud
 Zeeusche Jonk-vrouwen
 Het deel wil zijn geheel
 Ontijdigh mal, in isn met al
 Lijt, sonder spijt
 Grijpj’et wel, soo is ’t maer spel
 Slaet de handt, daar ’t niet en brandt
 Siet, ick legge u voor een weg ten leven…
 Niet sonder vragen
 Die vraeght leert klappen
 Bidt en u sal gegeven worden…
 ’t Neemt toe, men weet niet hoe
 ’t Wordt t’samen groot
 Allenxkens, tot dat Christus een gedaente in ons krijght
 Kent eer ghy mint
 Neeringe sonder verstandt…
 Dat u de Satan niet en versoecke…
 Geen boom en wast op eenen dagh
 Hy meynt ’t is deur, en ’t is geen scheur
 Laet u niet wijs duncken
 Buyten gesont, binnen gewont
 Niet al goudt dat’er blinckt
 Buyght, oft breeckt
 Verwonnen oogh, begonnen min
 Is ’t oogh verrast, ’t beest is in last
 Indien u ooge boos is…
 Volwassen appel en rijpe peer
 Rijp ooft, haest gerooft
 Ick begeer te verscheyden van den lichame
 Vlam eerst geweken, haest weer ontsteken
 Eens gebrant, haest gevlamt
 De glimmende wiecke en sal hy niet uytblusschen
 ’t Is quaet, voor die ’t mis-vaet
 ’t Is kunst te leven
 Den desen eer reuck des doots…
 Alle aensprekers, geen herte-brekers
 Elck sijn goetjen
 De werelt gebruyckende, als niet gebruyckende
 Die greep, is in de neep
 Konst van beswaren, gaet voor ’t vergaren
 Sijne vrienden geeft hij het al slapende
 Naer haer waeven, moet ick draeven
 Werwaerts God wil
 Groote vrede hebbende die uwe wet liefhebben
 Gerimpelt vel, en vrijt niet wel
 Geen dorre blom is wellekom
 De vrouwen, dat sy in reyen kleede...
 Die bluscht mijn vlam, dien word’ ick gram
 ’t Zijn stercke beenen, die weelde dragen
 Is ’t dan ghy lieden de kastydinghe verdraeght
 Lijden, al-eer verblijden
 Oordeelt niet, of ’t eynde siet
 De droefheyt die na God is...
 Die ’t spel niet kan die blijft’er van
 Te wyden net, is staegh ontset
 Dat sy van de banden des duyvels ontgaende
 Liefde schiet pylen, over hondert mylen
 Hoe datmen ’t deckt, het wert verweckt
 Die uyt God geboren is...
 Herders-liet