De Génestet/Tout chemin mène à Rome
XLVIX Tout chemin mène à Rome

          Men zegt: de strijd
          Van onzen Tijd
  Voert zoetjes ân, naar – Romen.
Straks moe van de’ onbesliste slag,
De’ onvruchtbren kamp, den heeten dag,
Gaan wij, in de armen van ’t Gezag,
  Weer rusten, biechten, droomen!
         Ai, welk een gril!
         Profeet, zwijg stil!
         ’t Kroost van April
  Blijft eeuwig Rome vloeken.
Eer wordt Sint–Peters stoel verbrand,
Eer ooit een volk... zóó protestant!
  Daar rust en heil gaat zoeken!

         Zoo boud niet, man!
         Al rilt ge van
  De heilge Pantoffel,
Pas jij maar op voor de oude kous
Van de een of andren kleine Paus,
  Daar zijn er velen – stoffel!
Tout chemin mène à Rome