Gorter/Laat ik nu denken hoe dat alles was
LAAT ik nu denken hoe dat alles was, 
gaat toch niet voorbij, mijn gedachten, zoo ras, 
en schoone blanke stem blijft in 't zwart duister staan 
wil toch niet zoo ijlings van mij weggaan.

't Was buiten de stad in de kou 
van water en wei, erg rauw 
blies de wind het laag land over, de boeren sliepen, 
de stad was verlicht waar de wakkere menschen liepen.

De wolken weenden soms, verder 
gingen ze, zonder herder 
van zelve als menschen doen 
die doelloos, aarzelend spoen.

Zwart glansden mijne oogen, 
mijn mond werd zwart in 't droogen, 
fijn spikkelden druppels neer 
op 't drooge lippenbegeer.

Zacht druppelden neer de teere 
nachtdruppels die dorst vermeeren, 
de zwarte nevelvlam 
sloeg om me stil en klam 
onder de wolken zwart van glans, 
beglommen alsof het de schans 
geharnast was van de aarde 
die ze bewaarde.

Toen heb ik me stil neergezet 
aan den wegrand en met 
mijn oogen heb ik de stad aangekeken 
die deed de lucht verbleeken, 
die deed de lucht verbleeken 
en de oogen schrikken,
de stad lag daar stil te branden, 
het leek wel een groote warande 
buiten als 't zomer is, 
het donker in bosschen is.

Ik begon toen stil te rillen 
en in me bang voor mijn gillen 
te worden dat ik ging doen, 
ik kon het niet houden toen.
Laat ik nu denken hoe dat alles was