Economisch programma van Mechelen/Deel 3
terug naar de eerste pagina  

3. HERVERDELEN

Herverdelen met de derde wereld

Resolutie 090 (a)

Een blijvende verder economische groei van de 
geïndustrialiseerde landen is nagenoeg onmogelijk
omwille van ecologische redenen en is ook sociaal
gezien niet meer wenselijk. In elk geval kan dit
groeimodel niet over de hele wereld verspreid worden.
Zo is het niet mogelijk dat overal in de wereld
zo massaal energie wordt verbruikt als hier in het
Westen. In de plaats daarvan moet ons streefdoel 
zijn een groei in kwaliteit van het menselijk leven
over de ganse wereld. Voor de derde-wereldlanden
betekent dit in de eerste plaats  dat zij de kans
krijgen in de basisbehoeften van hun eigen bevolking
te voorzien.  De vormgeving van die basisbehoeften
moet door de bevolking van de derde-wereldlanden
worden bepaald in de lijn van eigen sociale, economische
en culturele veranderingen en met het oog
op een eigen maatschappijproject.
Voor de industrielanden houdt dit vooral het herstel
in van de menselijke relaties en van onze verhouding
met de natuur. Dit moet gekaderd worden in een meer
algemeen streven naar een betere leef-, woon-, en
werkomgeving.

Resolutie 091 (a)

Er is een grondige herverdeling van kennis, rijkdom
en macht nodig om in de basisbehoeften van alle
mensen te voorzien. Dit vergt fundamentele structurele
veranderingen en meer in het bijzonder een
nieuwe internationale economische orde. Deze kan
maar de gewenste resultaten bereiken als ook op
de nationale niveaus de welvaart voldoende verdeeld
wordt. Van de industrielanden veronderstelt dit
de bereidheid om een deel van de greep op de schaarse
goederen los te laten (bv. energie, grondstoffen,
dierlijke voeding). Deze opstelling is onverenigbaar
met een blijvende economische groei bij ons, maar
is harmonieus te verbinden met een groei in kwaliteit
van het leven, ook hier.

Resolutie 092 (a) 

Rechtvaardige en zinvolle handelsrelaties vormen
een onderdeel van zo'n nieuwe internationale economische
orde. Zo moet de uitvoer van Noord naar Zuid
gericht zijn op de basisbehoeftenvoorziening (zinvolle
en aangepaste investeringsgoederen) en niet
op investeringen  waaraan ontwikkelingslanden 
letterlijk failliet gaan. Het Noorden moet rechtvaardige
prijzen betalen voor grondstoffen, landbouwproducten
en industriële producten, die de ontwikkelingslanden
uitvoeren. 

Resolutie 093 (a)

Vooraleer een nieuwe economische orde tot stand
kan komen, moet er een oplossing komen voor het
probleem van de schuldenlast van de Derde Wereld.
Hiervoor moet een aangepaste strategie worden uitgewerkt
waarbij er rekening gehouden wordt met de
mogelijkheden van elk land.
Aan de landen met uiterst beperkte economische 
mogelijkheden (bv. de M.O.L.) zal de schuldenlast moeten
kwijtgescholden worden. Voor de andere landen zal
een verregaande herschikking van de terugbetalingstermijnen
moeten afgesproken worden.
De financiële lasten van deze operatie moeten in 
de eerste plaats gedragen worden door hen die er
het meest voordeel van hebben gehad: de internationale
banken en ondernemingen.
Tegelijkertijd moet er een heroriëntering komen
van het IMF en de Wereldbank, waardoor nieuwe leningen
kunnen worden toegekend onder sociaal 
verantwoorde voorwaarden, die in geen geval een hinderpaal
mogen zijn voor de ontwikkelingskansen van deze
landen.

Resolutie 094 (a)

De industrie landen moeten bereid zijn hun 
technologische kennis toegankelijk te maken voor 
ontwikkelingslanden. Voor de oplossing van bepaalde problemen
hebben de ontwikkelingslanden spitstechnologieën
nodig die zij zelf moeten kunnen beheersen.
Een aangepaste industrialisering zal in vele landen
onontbeerlijk zijn om tot een bevredigende en locale
oplossing van bepaalde noden te komen. Op dit vlak
krijgen de derde wereldlanden geen aangepaste steun.

Resolutie 095 (a)

België moet binnen zijn mogelijkheden ijveren voor
het tot stand komen van deze nieuwe economische
orde. Het moet hiertoe een zelfstandige politiek
voeren op internationale forums en niet langer
slaafs in het kielzog blijven van de V.S. of andere
grote Westerse mogendheden.
België moet deze principes in de praktijk omzetten
binnen de eigen handelsrelaties met de derde wereld.

Resolutie 096 (a)

In afwachting van het tot stand komen van een nieuwe
internationale economische orde moet België een
degelijk ontwikkelingsbeleid voeren. In de eerste
plaats moet de aanbeveling van de Verenigde Naties
om 0,7 % van het Nationaal Product aan hulp te 
besteden absoluut gehaald worden.  Op middellange 
termijn moet er gestreefd worden naar  1 %.

Resolutie 097 (a)

Meer ontwikkelingshulp heeft echter geen
Zin als deze prioritair gericht blijft op de 
Belangen van de Belgische bedrijven en van de 
plaatselijke elites in de ontwikkelingslanden. Ze moet
volledig omgebouwd worden en ten goede komen aan
de reële noden van de bevolking in de Derde Wereld.
Een voorkeur moet gaan naar de armste landen en
De zwakke sociale groepen, naar landen die zelf
een degelijk ontwikkelingsbeleid voeren en naar
landen waarmee België reële banden heeft ontwikkeld.

Resolutie 098 (a)

Het consequent uitvoeren van deze opties zal 
ongetwijfeld gevolgen hebben op onze levenswijze. De
realisatie ervan zal dus maar mogelijk zijn wanneer
tegelijkertijd werk wordt gemaakt van een campagne
naar de eigen bevolking toe die kan leiden tot een
derde-wereldvriendelijke mentaliteit en een groeiende
reële solidariteit.  In dit proces kunnen NGO-
projecten en de animatie die daarrond hier gevoerd 
wordt belangrijk zijn. Ook het steunen van NGO-
projecten op een grotere schaal heeft hierbij een
belangrijke demonstratieve functie. Het werk van
de NGO’s hier en in de Derde Wereld kan een band
scheppen tussen de basis hier en ginder en het 
gevoel verstreken van solidariteit in dezelfde strijd
voor een meer leefbare wereld.

Herverdelen van inkomens in België

ALGEMENE PRINCIPES

Resolutie 099

De huidige inkomensspanning is onaanvaardbaar. Voor
Individuele inkomens uit voltijdse arbeid wordt
Inkomensspanning van 1 op 3 netto
(d.i. 1 op 5 bruto) vooropgesteld.
Bij deze inkomensspanning gaan wij uit van een 
minimum netto maandloon van 25.000 fr., wat het maximum
normaal loon op 75.000 fr. brengt.

Resolutie 100

De ongelijke verdeling van het vermogen moet vooral
preventief worden aangepakt.  Daarnaast moeten vermogens
en inkomens uit vermogens ernstig, maar eerlijk
belast worden.
Het is niet vanzelfsprekend dat het bezit van een
vermogen inkomen oplevert. Er zijn ordeningen denkbaar 
waarbij vermogens normaal per jaar met enkele percenten
afnemen, hetgeen dan wel door een positieve 
aanwending (investering, belegging) terug ongedaan gemaakt
kan worden.

Resolutie 101

In de mate dat het eigendomsrecht macht van mensen
over andere mensen betekent, moeten nieuwe eigendomsvormen
en nieuwe vennootschapsvormen uitgedacht
lorden, te samen met nieuwe vormen van beheersrecht,
gebruiksrecht en vruchtgebruik.

Resolutie 102

Naast het ingrijpen aan de bron moet de ongelijke
verdeling van inkomens en bezit in België worden
aangepakt door een hervorming van de sociale zekerheid
en van het belastingstelsel. Beide hervormingen
moeten hand in hand gaan.
Deze hervorming moet ook proberen het overheersend
belang van het financiële in alle beslissingen tot
mindere proporties terug te brengen. In het ingewikkeld
stelsel van loonvorming, sociale uitkeringen,
belastingen en tarieven gaat veel menselijke energie
verloren. Door dit alles eenvoudiger en doorzichtiger
te maken, kan veel tijd vrijkomen voor belangrijker
dingen.

HET BASISINKOMEN

Resolutie 103

Onze samenleving is rijk genoeg opdat aan iedereen
een onvoorwaardelijk en individueel basisinkomen
kan gegarandeerd worden. Met onvoorwaardelijk wordt
bedoeld dat het recht op een basisinkomen niet afhangt
van de bereidheid om loonarbeid te verrichten
noch van enige administratieve controle.

Resolutie 104

Op korte termijn kan het basisinkomen geen alternatief
bieden voor de sociale zekerheid omdat het
bedrag van het basisinkomen (noodzakelijkerwijze)
te laag ligt. Het basisinkomen kan enkel een absoluut
bestaansminimum garanderen. Op lange termijn
kunnen het basisinkomen en de vervangingsinkomen.s
van de sociale zekerheid naar mekaar toegroeien.

Resolutie 105

Het recht op een basisinkomen kan het recht op betaalde
arbeid niet vervangen. Dit laatste moet vooral
nagestreefd worden via een drastische 
herverdeling van het beschikbare werk.

Resolutie 106

Het basisinkomen bestaat uit een maandelijkse basisuitkering
voor mensen die over geen inkomen beschikken
(huismannen en -vrouwen, studenten, gewetensbezwaarden,
soldaten...) en uit een basisaftrek
op de belasting voor diegenen die wel een inkomen
hebben.  Voor lage inkomens betekent dat nog maandelijks
een gedeeltelijke bijpassing : dit laatste
komt neer op een vorm van negatieve inkomstenbelasting.
De basisuitkering voor kinderen bedraagt de
helft tot twee derden van die van een volwassene,
naargelang de leeftijd. Het basisinkomen wordt volledig
gefinancierd vanuit nationale belastingsbronnen
maar op lokaal vlak uitbetaald.

Resolutie 107

Voor de financiering van het basisinkomen wordt
een vierde van het BNP gereserveerd. In 1982 kwam
dit neer op 10.000 fr. per maand voor volwassenen.
Bovenop dit standaard-basisinkomen zijn toeslagen
voorzien voor diverse categorieën met speciale behoeften.

Resolutie 108

De invoering van het basisinkomen wordt gekoppeld
aan een volledige herziening van het belastingstelsel.

Resolutie 109

Om te voorkomen dat het basisinkomen de traditionele
rolverdeling tussen mannen en vrouwen zal versterken,
wordt het basisinkomen pas ingevoerd na een 
drastische herverdeling van het betaalde werk.

Herziening van het belastingstelsel

DE INKOMENSBELASTING

Resolutie 110

De progressiviteit van het belastingsstelsel moet
op dit moment eerder gezocht worden in een verbreding
van de belastingsbasis (d.w.z. minder fiscale
fraude, minder belastingvrijstellingen enz.) dan
wel in het verder optrekken van de belastingstarieven.

Resolutie 111

Bij een herziening van het belastingsstelsel kunnen
volgende elementen in aanmerking komen:
een beperking van het aantal belastingvrijstellingen;
 de vervanging van een aantal belastingvrijstellingen (bv. voor kinderen ten laste, voor de medewerkende echtgenoot) door het basisinkomen;
 een belastingtarief van 50 % voor beroepsinkomens en vervangingsinkomens, met daarna een verrekening van het basisinkomen;
 toeslagen op deze 50 % voor de hoge inkomens en inkomens uit vermogens;
 gekoppeld aan een reële arbeidsduurvermindering worden de laagste  belastingsschijven afgeschaft.

SOCIALE ZEKERHEID

Resolutie 112

De sociale zekerheid is een verworvenheid van de
welvaartsstaat en moet als dusdanig verdedigd worden.
De sociale zekerheid heeft als functie te voorzien
in een behoorlijk vervangingsinkomen bij werkloosheid,
werkonbekwaamheid  (ziekte, arbeidsongeval,
beroepsziekte) en pensionering.
Deze verschillende stelsels vormen in feite 
loonverzekeringen die moeten behouden blijven bovenop
het basisinkomens.  Iedereen die loonarbeid wil verrichten,
moet op een gemakkelijke manier in het
sociale zekerheidsstelsel kunnen instappen.

Resolutie 113

De andere functies dan het voorzien in een vervangingsinkomen
worden uit de sociale zekerheid
gehaald.  Gezondheidszorg en kinderbijslag worden
gefiscaliseerd d.w.z. dat ze gefinancierd worden
uit de algemene overheidsmiddelen. Daarbij wordt
de kinderbijslag vervangen door het basisinkomen.
Het vakantiegeld van de arbeiders wordt rechtstreeks
betaald door de werkgevers.

Resolutie 114

Alle stelsels die voorzien in een vervangingsinkomen
moeten op termijn samengevoegd worden in een openbaar
geheel van loonverzekeringen, waarin de groepsverzekeringen
of pensioenfondsen, de wettelijke verzekering voor arbeidsongevallen en beroepsziekten, en andere vergoedingen die een op elkaar afgestemde
plaats krijgen.

Resolutie 115

Het stelsel voor sociale zekerheid moet op termijn
gelijkvormig gemaakt worden voor arbeiders, bedienden,
ambtenaren en zelfstandigen. In de overgangsfase
moeten bestaande rechten van ambtenaren en
van deelnemers aan private stelsels evenwel binnen
zekere grenzen behouden blijven.

Resolutie 116

Voor beginnende zelfstandigen kan tijdelijk
vrijstelling van sociale zekerheidsbijdragen
verleend worden.

Resolutie 117

De bijdragen voor de sociale zekerheid worden 
betaald door werkgevers en werknemers. Zij worden
samengebracht in een instelling van openbaar nut
die paritair beheerd wordt door werkgevers en werknemers.

Resolutie 118

Op korte termijn wordt uitgekeken naar andere 
basissen voor de financiering van de sociale 
zekerheid : de toegevoegde waarde van de onderneming,
kapitaal-, energie- en materiaalbelastingen.

Resolutie 119

In de sociale uitkeringen worden drie niveau's onderscheiden:
 een A-uitkering, d.i. nagenoeg volledige doorbetaling van het loon;
 een B-uitkering, dit komt overeen met 60 % bruto of 75 % netto, met een maximumgrens van twee keer de minimumuitkering;
 een C-uitkering, dit is een minimumuitkering van 1,5 keer het standaard-basisinkomen.
Bij arbeidsongevallen en beroepsziekten worden bijkomende
vergoedingen uitbetaald, indien dit nodig
is om de reële schade volledig te dekken.

Resolutie 120

De A-uitkering is o.m. van toepassing bij beroepsziekten
en arbeidsongevallen, en gedurende 1 maand
per jaar voor gewone ziekten.

Resolutie 121

De B-uitkering is o.m. van toepassing voor de berekening
van het pensioen, bij vrijwillig ontslag, en bevallingsverlof.

Resolutie 122

De C-uitkering geldt o.m. voor jonge afgestudeerden
en bij ouderschapsverlof.

Resolutie 123

Het onderscheid dat nu gemaakt wordt tussen gezinshoofden,
samenwonenden, alleenstaanden voor de berekening
van de sociale uitkeringen valt weg.

Resolutie 124

De pensioenleeftijd moet versoepeld worden zowel
naar beneden als naar boven toe. De combinatie deeltijds
werk en deeltijds pensioen moet mogelijk worden.

HOGE INKOMENS EN VERMOGEN

Resolutie 125 (a) 

Inkomens uit vermogens worden in principe hoger
belast dan inkomens uit arbeid. Bij de praktische
berekening moet evenwel rekening worden gehouden
met een aantal verzachtende factoren. Versoepelingen
kunnen toegestaan worden voor kleine vermogens,
en voor inkomens uit kapitaal kan binnen bepaalde
grenzen in een inflatieaftrek worden voorzien. 

Resolutie 126 (a) 

De bevrijding van de roerende voorheffing moet ongedaan
worden gemaakt.

Resolutie 127 (a)

Op vermogens die een grensbedrag (4 miljoen) 
overschrijden,  wordt een jaarlijkse progressieve belasting
geheven van een half tot enkele procenten.

Resolutie 128 (a) 

Om de vermogens te kennen moet er op middellange
termijn een kadaster van de roerende bezittingen
worden opgesteld. Een belangrijk middel daartoe
is een wijziging aan het vennootschapsrecht en aan
de bankwetgeving om alle waardepapieren "op naam"
in plaats van "aan toonder" te maken. Om de 
vermogens op korte termijn te kennen zal  iedereen 
uitgenodigd worden om jaarlijks zijn bezittingen op
te geven,  samen met de inkomsten hieruit.

Resolutie 129 (a) 

Het bankgeheim op beleggingen en opbrengsten wordt
opgeheven. Het bankgeheim op gewone binnenlandse
overschrijvingen evenwel niet.

Resolutie 130 (a) 

Het opstapelen van hoge vermogens gedurende generaties
moet worden tegengegaan door een herziening
van de erfenisrechten, waarbij vooral de grootte
van de erfenis centraal staat en minder de graad
van verwantschap.

Resolutie 131 (a) 

De herverdelende werking van de erfenisrechten hoeft
niet noodzakelijk langs de staatskas te passeren.
De erflater kan ook zelf de erfenis bij testament
herverdelen.

Resolutie 132 (a) 

De schuldenlast van de overheid die grotendeels
toevloeit naar het beleggingskapitaal is niet meer
oplosbaar met marktconforme maatregelen. Een monetaire
operatie die de schulden en intrestlasten
herschikt, vermindert of kwijtscheldt, is onvermijdelijk
geworden. Hierbij dient wel het investeringskapitaal
gespaard te worden,  evenals de reserves
van kleine spaarders en middenstanders. Het zijn
in de eerste plaats diegenen die het meest van de
schuldenlast geprofiteerd hebben, nl. de grote 
beleggers, die de financiële last van de sanering
van de schuld moeten dragen.

ARMOEDE

Resolutie 133 (a) 

Verschillende onderdelen uit dit programma hebben
als onmiddellijk gevolg dat er ernstig werk wordt
gemaakt van de problemen van de vierde wereld in
ons land. Het basisinkomen, de gezondheidszorg,
de sociale zekerheid moeten de financiële basis
leggen voor het vexwezen1ijken van de elementaire
rechten van alle mensen, ook de armsten; recht
op gezondheidszorg, gewaarborgd gezinsinkomen, gezinsleven,
arbeid, een gezonde leefomgeving, enz.
Daarnaast dienen er andere rechten waargemaakt :
recht op huisvesting, op volwaardig deelnemen aan
het sociaal leven, op kennis enz.
De programma's van Agalev die hierrond uitgewerkt
worden, zullen prioritair aandacht besteden aan
de noden van de vierde wereld hieromtrent.
(Toevoeging R. Heylen, formulering werkgroep)

Resolutie 134 (a)

Het bestaansminimum dat nu uitbetaald wordt door
het OCMW wordt vervangen door het nationaal gefinancierde
basisinkomen en de loonverzekeringen. Niets
belet evenwel dat de sociale raad (of het hervormde
OCMW) die als opdracht heeft en het best geplaatst
is om de concrete noden op te vangen, bijkomende
financiële hulp verleent. Het accent van de hervormde
OCMW-werking zal wel verschoven worden van
de financiële ondersteuning naar de sociale dienstverlening

Resolutie 135 (a)

In afwachting dat het basisinkomen wordt ingevoerd,
wordt de financiering van het bestaansminimum 
overgenomen door de nationale overheid.  De toeslagen
die bovenop het bestaansminimum worden uitgekeerd
en sterk verschillen van gemeente tot gemeente,
worden nationaal vastgelegd.

Resolutie 136 (a)

Het KB nr. 244, dat de mogelijkheid uitbreidt om
de uitkering van het OCMW terug. te vorderen of te
verhalen op de verwanten, moet onmiddellijk ingetrokken
worden.

HERORIENTERING VAN HET VERBRUIK

Resolutie 137 (a) 

Om het verbruik af te wenden van ecologisch 
ongewenste goederen en te richten op ecologisch gewenste
goederen, zullen fiscale middelen ingezet worden,
nl. subsidies en verbruiksbelastingen. De bestaande
taksen moeten in die zin omgebouwd worden.
Er moet tevens voor gezorgd  worden dat de prijsverschuivingen
die eruit volgen de welvaart van de
lagere inkomensgroepen niet raakt.
(Werkgroep: de vroegere resoluties 124 en 125 zijn overgebracht naar het punt "economische politiek", resoluties 080 en 081)

Herverdeling van de arbeid

Resolutie 138

Als men de komende jaren het recht op arbeid aan
iedereen wil garanderen,  dan is er slechts één uitweg,
nl. een grondige herverdeling van het beschikbare
werk. Dit betekent evenwel niet dat het werkscheppen
het doel is. Er mag geen sprake zijn van het 
creëren van tewerkstelling,  wel van het scheppen, 
organiseren en verdelen van noodzakelijke of
zinvolle arbeid. Een groene herverdeling van de
arbeid gaat gepaard met een andere kijk op werk.

Resolutie 139

Het onderscheid tussen betaald en niet-betaald werk
is slechts het gevolg van een bepaalde maatschappijordening
 het houdt geen oordeel in over de zinvolheid,
de nuttigheid of de belangrijkheid van die
arbeid. Beide vormen van werk moeten voor iedereen
toegankelijk zijn. Dat betekent naast de herverdeling
van het betaalde werk ook een herverdeling
van het niet-betaald werk, niet in het minst tussen
mannen en vrouwen. Dat betekent ook het doorbreken
van de traditionele rolpatronen.

Resolutie 140

In wezen is arbeid niet te beschouwen als een kost
voor de hele economie,  een kost waarop als vanzelfsprekend
bespaard wordt. Het arbeidscontract moet
dus evolueren naar een democratische en creatieve
deelname aan het bedrijf of de bedrijvigheid, waarbij
dan het inkomen gezien wordt als een verdeling
van het resultaat. Dit vereist een heroriëntering
van looneisen naar eisen van kwaliteit en controle.

Resolutie 141

Middelen voor een herverdeling van de arbeid zijn :
 een drastische arbeidsduurvermindering;
 het tegengaan van overuren en cumuls;
 de uitbreiding van de individuele keuze inzake werk en werktijd;
 een herverdeling van het betaalde en niet-betaalde werk.

Resolutie 142 

De arbeidsduur moet verminderd worden tot 32 uur
per week, liefst in verschillende landen van de
EG tegelijkertijd. Dit moet gepaard gaan met bijkomende
aanwervingen van 10 tot 15 %. Na twee jaar
moeten de resultaten geëvalueerd worden.

Resolutie 143

In principe kan deze arbeidsduurvermindering op
verschillende manieren doorgevoerd worden: per
dag, per week, per maand of per jaar. De organisatie
ervan wordt overgelaten aan de onderhandelingen
tussen vakbonden en patroons op sectorieel niveau.
De vierdagenweek wordt evenwel als streefdoel vooropgesteld.

Resolutie 144

De financiële lasten van de arbeidsduurvermindering
worden verdeeld over:
 de loontrekkenden: via een progressieve looninlevering vanaf 33.000 fr netto;
 de werkgevers: via een verhoging van de loonkosten;
 de belastingbetalers: via een selectieve verhoging van de BTW om de sociale bijdragen te verminderen.

Resolutie 145

De vermindering van de werkloosheid via arbeidsduurvermindering
mag niet leiden tot inkrimping van
de totale loonmassa. Dit betekent dat de bespaarde
werkloosheidsuitkeringen worden omgezet in een vermindering
van de sociale bijdragen voor de ondernemingen
en in bijkomende ambten in de openbare sector.

Resolutie 146

De nieuwe aanwervingen in de openbare sector moeten
bij voorkeur gaan naar het opnieuw opvullen van
de bestaande kaders die door de wervingsstop 
onderbezet raakten, en naar de uitbouw van de bestaande
halfslachtige betrekkingen zoals BTK, DAC, enzovoort
tot volwaardige banen.

Resolutie 147

Overuren en cumuls  moeten zoveel mogelijk worden
tegengegaan ofwel via reglementering ofwel via progressieve
belasting.

Resolutie 148

De individuele keuze inzake werktijd moet worden
uitgebreid. Dit kan door de mogelijkheden voor deeltijdse
arbeid in zijp diverse vormen (part-time,
1/4 job, 3/4 job) te verruimen, door de keuze te
laten tussen deeltijds werk en deeltijds pensioen,
en door vormen van loopbaanonderbreking wettelijk
en financieel mogelijk te maken.

Resolutie 149 
Het aanvaarden van een part-time betrekking mag
niet opgedrongen worden. Alle discriminaties in
de wetgeving i.v.m. de sociale zekerheid moeten
worden weggewerkt.

Herverdeling van kansen tussen mannen en vrouwen 

Resolutie 150 (a) 

De ongelijkheid tussen mannen en vrouwen is één van
de meest fundamentele ongelijkheden, niet alleen
van onze samenleving,  maar van praktisch alle 
samenlevingen ter wereld,  zowel nu als in het verleden.
Aan deze ongelijkheid moet gewerkt worden zowel
via mentaliteitswijzigingen als via structurele
veranderingen.

Resolutie 151 (a)

De traditionele rolverdeling tussen mannen en vrouwen
moet doorbroken worden. Het betaalde en het
niet-betaalde werk moet tussen mannen en vrouwen
herverdeeld worden.

Resolutie 152 (a)
 
Het recht op arbeid, op culturele, en intellectuele
verrijking kan alleen gegarandeerd worden indien
er goed georganiseerde en goedkope collectieve voorzieningen
voorhanden zijn. De overheid heeft de
plicht om voor deze voorzieningen in te staan.

Resolutie 153 (a)

Mannen en vrouwen hebben recht op gelijk loon voor
gelijk werk.

Resolutie 154 (a) 

Gezien de hoge werkloosheid bij vrouwen moet bij
het opvullen van bestaande betrekkingen 50 % van
de betrekkingen voor vrouwen gereserveerd worden
wanneer mannen en vrouwen zich aanbieden met dezelfde
de kwalificaties.

terug naar de eerste pagina  

ALGEMENE SLOTRESOLUTIE

Resolutie 155 (a) 

Wij zijn er ons van bewust dat onze doelstellingen
niet geheel met deze maatregelen te verwezenlijken
zijn. Zij geven de middelen aan om toestanden niet
verder te laten verrotten. Tezelfdertijd geven zij
de richting aan waarin moet gezocht worden.
Wij beseffen ook dat de veranderingen die wij ons
tot doel stellen niet eenvoudig zomaar door een
Belgisch of zelfs een Europees Parlement te beslissen
zijn. Veeleer moet in alle maatschappelijke
geledingen een grondige ommekeer plaatsvinden.

Politiek