De Génestet/Licht en bruin
Licht en bruin

Ik groet met liederen en kussen
  Uw blijd, uw moederlijk gezicht,
Zoo lief, zoo heerlijk prijkend tusschen
  Ons blonde meisje en ’t bruine wicht.
Voorwaar, wel menglen in ons leven
  Zich zacht en schoon het licht en ’t bruin,
Zoo schoon als in de groene dreven
  Hier aan den voet van ’t blonde duin.

’t Zal niet altijd zoo zacht zich mengelen
  Als in dit rijk en zalig uur,
Nu gij met onze vriendlijke engelen
  Den vrede smaakt van Gods natuur.
’k Zou ook van God niet durven vragen
  Steeds zulk een schoonen levensgaard –
Zoo Hij maar in Zijn welbehagen
  U met ons blondje en bruintje spaart!
Licht en bruin