Adama van Scheltema/Episch fragment
De Zondagmiddag is vol waardigheid: - 
De feestlijkheid der mensche' is de aardigheid
Van heel den langen lieven dag: de grond
Is schoon van 't waaie' en hard en grijs. maar blond
In 't park of bruin, van platgetreden blâren -
Een zacht tapijt voor wandelaars; de klare
En vriendelijke zon lacht in het blauw
Der lucht - witgepenseeld. de bitse kou
Bijt in de roode wange' als appels, de oogen
Zijn vol van 't versch Novemberweer, de droge
Fleurige weg is vol van kleur, de schoenen
Kraken, de stijf-satijnen rok ruischt, zoenen
Klappen soms . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . Zie: de man, de vrouw. de kinders
- De hupsche kleine' als opgezette vlinders -
Wandelen knus, pleizierig-ferm, maar deftig
Vooral in 't openbaar. - geen mensch is heftig;
De mindre man - kleiner gefortuneerd.
Die toch, gezete', in goeden doen verkeert -
Drijft zachtjes naast zijn vrouw den kinderwagen
Vóór zich, tevrede' in ernstig welbehagen;
De dienstmaagd vrijt - zij heeft haar dag - en pronkt
Aan de' arm van een soldaat, - langs zijn rug lonkt
Ze heel gezellig kneutrig naar een ander,
Een kameraad, - 't lijkt: alles kent elkander;
Soms glipt een gladgepoetste equipage
Ietwat stoutmoedig voort langs zoo'n vrijage;
Hoog boven allen gaan de drukke sportlui.
Ook Zondagsch aangedaan in witte trui.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Elk denkt aan 't zijn': - de man aan zijn pantoffels.
Zijn borrel. 't maal, - zijn vrouwtje aan de stoffels
Van dienstbode' en aan de kleintjes - en let
Op Jan en Jans, die in de Zondagspret
Kleine geheimpjes wete', of bluffe' op 't pak.
Of Pa's geleerdheid - denke' aan school; . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . De strak-
Gespannen lucht verfienst: een baljapon.
Die langzaam kreukt uit de effen plooi: de zon
Staat in het scheemrig West en krijgt een kleurtje.
En hier en daar aan straat klapt al een deurtje
Dicht, en 't gezin is in het warrem hokje -
En Ma belooft bij 't avondspel een grogje.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ai! ai !ai! kindre' op Zondags hobbelpaard.
Weest toch bedachtzaame, en bedaard - bedaard!

Episch fragment