Gorter/O koele zwarte ademen van den nacht
O KOELE zwarte ademen van den nacht,
stil vlietende kannen van wijnzwart gebracht 
in haar rouwvingeren slepend zoo zacht --
gaat lavende tot waar mijn liefste wacht. 
Ziet ge het flonkerend zware roode 
wijnvocht de kan uit, de roodgoude, 
vallen dwars door den zwarten nacht, 
dat is de sombere roode oude 
opgegravene bloedenddoode 
wijn in de nachthand hier gebracht. 
O mijn liefste laten we drinken 
samen het rood, als zee'pinken 
dwalen naar huis die de vischvangst doen --
samen diep door het duister zinken 
tusschen de huizen die donker weerklinken 
of ze binnen ons stappen nadoen.
Die huizen die zijn wel volgeladen 
stille lichtmenschen die zich te raden 
woorden geven en lachen stil --
wij loopen saam door het duister te baden 
boordevol vol van de donkere zaden 
vreugde die straks hoog groeien wil.

Geele gelaten kijken van menschen 
achter de ramen en gaan dan grijnzen 
om ons twee'n die strompelen voort --
hoeren om hoeken den mond vol wenschen 
loeren, en ruggen van mannen deinzen 
mee in de straatstroom goudgeboord.

Onze gesloten oogen gaan --
langs onze oogen de golven gaan, 
duistere lucht --
wij zijn twee visschen die gaan bewonen 
diepbegraven zwarte zeeholen 
zonder gerucht.

In de zwarte stad 
in de steenkole stad 
in de stad gestegen van metaal, 
daar heb ik een zaal 
zwart gebrand -- rood van minne, 
daar brandt geel licht van binnen.

De leege wanden staan rondom, 
gevallen fluweel, daar vouwen zich om 
de stille plooien verrukkend --
dan gaan daar rukkend 
de roodgouden lichten door --
wij oogend staan daarvoor --
en wandelen zuchtend.

Als stompe huizen gelicht geraamd, 
waar het weerlicht in vlamt 
zoo zijn onze wanden daar --
als groote vrouwen met vallend haar 
staan de hoeken omhoog en houden verzaamd 
het zachtfloerse zaalgeraamt.
Daar staan we en houden stil, 
we raken elkaar met geril 
en kijken al rondom ons --
in ons is gegons, 
ver buiten gonst ook de stad 
somber en mat.

Maar groote vlambloemen gaan beginnen 
in uwe handen te wieglen van minne --
uw haren rijzen als een vlam, 
uw wangen zijn vuurvloeiend, lichtklam --
o doe in mij vergaan 
dat vlammend beraan.
O koele zwarte ademen van den nacht