Reis van Sint-Brandaan/deel 9
1815  Doe si te scepe waren ghegaen,  
       So quam hem ghevolcht saen  
       Een volc van wonderliker ghedane,  
       Als ons de bouc doet te verstane.  
       Si hadden wolues tande,  
1820  Ende hieten Walscherande.  
       Seere sie verbolghen waren,  
       Datsi hem dus zijn ontvaren.  
       Hoefde hadden si alse zwijn -  
       Hoe mochten si wonderliker zijn -  
1825  Mans handen ende honden been,  
       Si screyden al in een,  
       Cranen hals, mans buuc vorware,  
       Onder die voete ru van hare.  
       Sijndin was al haer ghewant.  
1830  Boghen droughen si in die hant  
       Ende pijle daer in gheset,  
       Wel gheslepen ende ghewet.  
       Si hadden langhe baerde.  
       Si rochelden alle haerde,  
1835  Alse doen wilde beeren.  
       Hem berau arde zeere,
       Dat hen sente Brandaen  
       Huut haerre borch was ontgaen.
       DOe sprac sente Brandaen:  
1840  "[L]atet tscip al sachte gaen  
       [H]ier in desen vliete,  
       Dat ons niet en sciete  
       Dit eyselike commer.  
       Nu heeft mi groet wonder,  
1845  Of si Gode kennen yet;  
       Ic wille weten van hem dbediet."  
       Vp die stauene ghinc hi staen,  
       Hi bemanetse vele saen,  
       Bi Gode ende bi zijnre cracht,  
1850  Ende bi al dat Hi heeft ghewracht  
       Ende noint liet gheweerden  
       In hemele ende in der eerden,  
       Dat sine met vreden lieten  
       Tote bi den lande vlieten,  
1855  Dat hi hem spreken mochte.  
       Si leiden vele sochte  
       Die boghen hute haerre hant
       Ende zweghen alle te hant.  
       Doe vraechde sente Brandaen:  
1860  "Kendi Gode, doet mi verstaen."  
       Doe sprac een daer onder:  
       "Brandaen, du heues wonder  
       Dore varen in menich lant.  
       Nu heeft hu God hier ghesant
1865  Dien du voer ons minnet.  
       Hoe wel dattune kinnet,  
       Wij kenden eer, verstaet dat,  
       Daer Hi in sinen trone sat,  
       Daer wine saghen alle,  
1870  Voer Lucifers valle."  
       Doe sprac sente Brandaen:  
       "Dit soudic weder segghen saen,  
       Maer dat mi bestaet niet;  
       Een wijs man bescreuen liet,  
1875  Dinghele dorsten niet beghyen  
       Datsi Gode hadden ghesien  
       In den aensichte zine.  
       Du wils di domphede pinen;  
       Ic segghe di te voren  
1880  Du en moghes mi niet verdoren  
       Met dusdaenre mare.  
       Dine woerde sijn ongheware  
       Ende oec loghenlijc:  
       God es onghesienlijc.  
1885  Du best zeer bedroghen;  
       Wat hebstu di toe ghetoghen?  
       Nye en saghen hoeghen, dats waer,
       God es so wonderlike claer;  
       Dine hoeghen, zwijnijn,
1890  Waer mochten si commen zijn  
       Datsi Gode saghen, den hoghen,  
       Dien di ingle niet sien en moghen,  
       Ja in vullen aenghesichte?  
       Waer saechdine dan te rechte?  
1895  Doe Hi in erderike was zone,  
       Drouch Hi in hemelrike crone:  
       Hier was Hi sone ende daer vader;  
       Nochtan was Hi daer al gader  
       Vader, Sone, Helich Gheest,  
1900  Eenich heere ende alre meest.  
       Du dincs mi ombedacht;  
       Ouer al es sine macht,  
       In hemele ende in diepe afgronde,  
       Ja ter hellen mense vonde,  
1905  Die des gherochte,  
       Dat Hise daer sochte.  
       Wat wiltu di toe tyen,  
       Dattu Gode souts hebben ghesien!"  
       Doe sprac die wonderlike gheest:  
1910  "Brandaen, dattu niet ne weets,  
       Des en wiltu niet betrauwen,  
       Dat sal di noch berauwen;  
       Oec suldijs ghewinnen scade.  
       Den bouc verberrenstu bi onrade,  
1915  Daer die waerheit in ghescreuen was;  
       Hoe leede es di worden om das.  
       Nu hebben ghesien dine oghen  
       Dattu doe niet wils ghelouen.  
       Daer omme so doen si wijselijke  
1920  Ende leuen saleghelike,  
       Die an Gods woorde ghelouen,  
       Al en saghen zijs noint met oghen.  
       Ja en scrijft ons sente Jan  
       Hoe in Thomase, den heleghen man,  
1925  Tgheloeue was te broken?  
       Al hadt hem God vorsproken,  
       Doe hem quam die mare  
       Dat God verresen ware,  
       Hi en wildes niet ghelouen,  
1930  Hi en saecht metten hoghen
       Dat God ware vp verstanden.  
       Hi moest tatsten metten handen  
       Ende sine wonden also beuaen.  
       Daer na quam God tote hem saen  
1935  Ende seide: "Thomaes, com, tast mijn wonden,  
       Ende zijt ghelouich tallen stonden."  
       Doe seide die twifeleere:  
       "Nu so ghelouics, heere,  
       Dattu best verresen nu."  
1940  "Vele te salegher so bestu,"  
       Sprac doe die heleghe Kerst,  
       "Dattu ghelouende worden best,  
       Maer wel salich so sijn die,  
       Die Mi nochtan en saghen nye,  
1945  Ende gheloeuen an mi."  
       Brandaen, nu bedincke di  
       Hoe hout die heleghe Kerst  
       Den wel gheloeuenden es."  
       Noch sprac die zwijninen mont:  
1950  "Brandaen, ic make di cont,  
       Waer wi Gode so na ghyen  
       Dat wine wel mochten sien;  
       Dat was doe Lucifer ghedachte,  
       Dat hi met ouerdegher crachte  
1955  Vp den hemele wesen woude,  
       Anders dan hi wesen soude,  
       Dat en was ons lief, no leet mede;  
       Inghelen waren wi van sulker claerhede,  
       Dat wi Gode saghen daer;  
1960  Dit segghe ic di vorwaer.  
       Maer met Lucifers valle  
       So moesten wi vallen alle.  
       Doe sprac God te handen  
       Tote ons Walscheranden -  
1965  Om dat wi hadden zwijnen moet,  
       Dat dor doghet niet en doet;  
       Het heeft eenen bozen list,  
       Het leit in des goors mist,  
       Int slijc of yewers onreins hel,  
1970  Daer in es hem also wel  
       Alst ware in een reine stede.  
       Wij verzwijmden ons, dats waerhede,  
       Recht alse dat onwijse zwijn,  
       Dies moeten wij hem ghelijc zijn.  
1975  Half zijn wi ru ende hondijn,  
       Hoe mochten wi wonderliker sijn?  
       Dat verdienden wi daer mede,  
       Om dat wi des honts zede  
       In hemelrike beghinghen;  
1980  Want van ne gheenen dinghen  
       En wrought hi den bekenden man,  
       Sint dat hine nomen can;  
       Maer hi staet hem zwijghende bi,  
       Hoe hout hi sinen meester zi,  
1985  Dat hi hem eenich scade ghedoet.  
       Dies gaf ons God dit lant goet  
       Te zoenen ende te mieden,  
       Omme dat wi sine scade niet berieden;  
       Omme dat wi dus stonden stille  
1990  So hebben wi dus onsen wille;  
       Verlaten so es ons der hellen;  
       Men sal ons daer niet quellen  
       Met Lucifers ghesellen,  
       Die daer die zielen quellen;  
1995  Wi hopen ghenadelike  
       Vp Gode van hemelrike."  
       DOe seide sente Brandaen:  
       "Wij waren in huwe borch ghegaen;
       Daer saghen wi grote chierheit  
2000  Ende arde groete rijcheit,
       Die daer es ghenouch.  
       Diet daer al te gader drouch  
       Hi was vroet ende wel bedacht.  
       God heeft ons met zijnre cracht  
2005  Van danen so wel gheleet,  
       So dat ict alre beste weet,  
       Dat wi daer niet en namen  
       Die wi ons doruen scamen  
       Of in pinen doruen comen.  
2010  Wie en hebben hu niet ghenomen,
       Dies weet God die waerheit;  
       Waers oec yet, dat ware mi leit.  
       Ende hadde God met zijnre cracht,  
       Die ons hier heuet bracht,  
2015  Die draken niet ghebonden,  
       Si hadden ons verslonden  
       Daer wi ter poorten ghinghen in.  
       Nu wondert mi in minen zin,  
       Waer ghi waert gheuaren  
2020  Doe wi in huwe borch waren."
       Doe sprac een Walscherant:  
       "Wi waren in een ander lant  
       Ouer een wout gheuaren  
       Met lx. groete scaren  
2025  In dat lant ten draken;  
       Wel vele onghemaken  
       So hebben wi alle daer ghedaen;  
       Wi waren daer wel naer gheuaen.  
       Si daden ons menghen toren:  
2030  Met spotte namen si ons coren,  
       Dat segghen wi te waren.  
       Dies waren wi daer gheuaren  
       Ende hebben met hem gheuochten  
       Aldaer wise sochten.  
2035  Wi hadden groot volcheere;  
       Si brochten oec ter weere  
       Harde vele crachten;  
       Weghen ende grachten  
       Hadden si alle beleghet;  
2040  Si en waren nye so ontweghet,  
       No in so grammen moede,  
       Sint dat hem God, die goede,  
       Ghedoghede den twifel,  
       Dat si moesten metten duuel.  
2045  Wij en segghen hu nemmeere,
       Of du en wils weder keeren  
       Tote onser borch van prijse;  
       Daer willen wi eeere bewijsen."  
       "Neen wi niet, wi willen varen  
2050  Daer ons God moet bewaren,"  
       Sprac die goede sente Brandaen,  
       "Ende Gode volen so moetti gaen."
Reis van Sint Brandaan