Adama van Scheltema/De oogst
En de eerste zicht zeeg door het ruischend graan, 
En de eerste cirkel gleed, als de ebbe in zee,
Aan 't golvend veld terug, - de schorre sneê
Rustte niet meer na de eerste wreede baan.

Toen voelde ik, hoe de zonnestralen mee
Met de aren vielen, - 'k zag de zonschoof staan
Over de lande', en 'k hoorde 't oogstlied aan,
Dat fluistrend door de volle halmen gleê.

En ik zocht in mijn hart, of uit zijn grond
Ook 't oogstlied rees, - ook ik het gouden koren
Tot rijpe garven van mijn vreugde bond: -

Zie, 't welig graan wiegde in de diepe voren
Op de' akker van mijn hart, - O, de oogst dien 'k vond
Was deez': nooit gaat één menschenhart verloren!

De oogst