Jan Ligthart/Jeugdherinneringen/Naar 't oude te-huis
[273]

Naar ’t oud te-huis.

Aan mijn broeder en zuster.

Ons oud te-huis, ’t lag overgroeid van dicht gebladert
Verborgen in het bosch van ’t stil verleden.
Toen zijn wij ’t samen eerbiedvol genaderd,
En zijn heel zacht zijn kamers ingetreden.

’t Was alles nog als vroeger .... Maar wat deden
Die vele vreemden, daar met ons vergaderd?
Waartoe had ik hen op bezoek gebeden,
’t Intieme plekje met nieuwsgierigheid dooraderd?

„Komt allen binnen!” noodde een vriendelijke mond,
„De kinderen en ook zij die niet mijn kindren heeten.”
Dat was wel Moeders toon en Moeders geest.

Zij leefde nog. Eén woord – ’k herkende haar terstond,
Zij die van onderscheid nooit kon of wilde weten,
Voor vreemd en eigen bei, steeds Moeder is geweest.

Jeugdherinneringen23