Gorter/Ik zat eens heel alleen te spelen
IK zat eens heel alleen te spelen 
op een gedachteharp, de kelen 
van schemering en duisternis om mij 
fluisterden liedjes, het leek tooverij.

Mijn vingers en mijn oogen teeder gleeden 
langs gele snaren, boven en beneden 
bleven ze langer, want ik wist niet wat 
ver achter in gedachtevlakte zat.

Een kinderbeeldje, dat is òpgerezen 
zwierig in haar gewaad, ze had te lezen 
gezeten in haar vreemd gedachtenboek, 
nu stond ze in een geelen rimpeldoek.

Nu kwam ze dichter bij, we zijn gekomen 
midden ter vlakte onder heel wat boomen, 
we spraken niet, want boven zei de wind 
al mijn gedachten en die van het kind.

Maar te dansen zijn we wel gegaan, 
heen en weer, op en neer, een lange baan 
van luchtige passen, voeten beurteling 
omhoog, omlaag, als rozenbuiteling.

Te dansen zooals twee rozen gaan, 
rozeroode rozen tusschen groene blaan 
samen gesproten van uit ééne steel, 
twee windewiegelingen, geen geheel 
maar altijd twee, hoewel ze ongescheiden 
het leven doordansen met hun roode beiden.

Zoo dansten wij, mijn vingers scholen in 
't geelglimmende fluweel, een diepen zin
voelden ze daar van 't levende dat edel 
in 't gele woonde, en de windevedel 
blies uit een adem van een gele stof 
zooals een zonneschijn in bloemehof

Wij zeiden altijd niets maar sprongen om ons om --
haar gouden oogen fonkelden, haar lippen bleven stom --
de wind zei al gedachten, en de dansemaat, 
die fonkelde in diamant op haar gelaat.

Maar eind'lijk zei ze goeien dag en is weer weggegaan, 
op hare lippen danste lach, haar kleed was als de maan 
zoo flikkerend om 't dansend lijf, zoo sprong ze heel, heel ver, 
zooals de gouden maan eerst, toen zooals de gouden ster.

Ik ben zooals een oosterster, zij tintelt in het westen, 
wij twee'n vogels weten wel de takken onzer nesten, 
wij komen nog wel weer te saam, is het niet, is het niet, 
dansende liefste, liefste, liefste, op windelied?

Maar onderwijl zit ik te spelen 
op een gedachteharp, de kelen 
van schemering en duisternis om mij 
fluisteren liedjes, het lijkt tooverij.
Ik zat eens heel alleen te spelen