I.K. Bonset/De Zoen
[46]

1915

De Zoen.

toen heb ik haar eindelijk n zoen dan gegeven.

Toen ben ik alleen in de kamer gebleven,
maar vond haar wezen
in mij zelve terug
Zij had haar leven
mij gegeven.
Ik was dus in de kamer
niet
Maar zij was er gebleven
Want n met dien zoen
gaf zij haar gansche wezen
mij.
Mijn zinnen werkten
of ze de hare
waren.
Ik zag de dingen
Zooals zij ze ziet
maar zelf
zag ik ze niet,
omdat mijn oogen
als gestorven waren
Ik hoorde de geluiden:

Het ratelen van een karHet klingelen van een belhet fluitenen het stampen

[47]

      wel -
Maar k werd ze
zelf met haar gewaar
Want ik was haar
Haar wezen
was zoo gansch in mij
dat alles aan mij
ging
voorbij

Toen ik opstond.En mij weer vond,was dat n vreemdegroote manmet wien het moeilijk wasbevriend te rakenIk spande al mijn krachtenOm toch maar weerte ziente hoorente loopenen te doennet als te voren.

Bonset
Zoen