Gezelle/De meiboom
De meiboom voor
     de deure staat,
     zoo zoet is hij
     als honinkraat,
     die, lekende uit
     de korven, laat
zijn' zoetigheid mij troosten;
     de mei is daar,
     met gers en groen,
     met ‘t kouten, zoo
     de veugels doen,
     van nesten en
     van eiers broên:
de mei zit in den oosten.

     De meiboom, voor
     de deure, en is
     zoo jong niet meer
     als loof en lisch,
     ontloken in
     de lavenis
der zoete zonnestralen;
     de mei is half
     voorbij, voortaan,
     de bruilofte en
     ‘t gedans gedaan,
     het orgel-, ‘t harpe-
     en ‘t trommelslaan
der nuchtere nachtegalen.

     De meiboom voor
     de deure is weg,
     de vogels zijn,
     in hage en heg,
     nu neerstig aan
     den eierleg;
het groen is al bestoven...!
     Ach, mochte ‘t mij
     hier onbekend,
     eens meie zijn,
     die nooit en endt,
     de Moeder en
     de Maagd omtrent,
die land en lieden loven!

27/12/1896
De meiboom