Gezelle/De bleekersgast
‘t Ververscht mij, in ‘t geweld gestaan
     der hooge zonnekrachten,
te zien van verre, aan ‘t water slaan,
     vuls arems, uit de grachten,
den bleekersgast: de regenvloed
‘t geleschte lijnwaad ronken doet.

Den lepel zwaait hij, zwak van leên,
     ter beken uit, omhooge;
en waken doet, hoe verre heen
     hij werpen kan, zijne ooge:
de laatste lage en mist hij niet,
en al dat drooge is nat hij giet.

De groote zonne lacht daarop
     heure alderliefste lonken;
die, vallende in den dreupeldrop,
     den dreupeldrop ontvonken:
ik regenbogen, smal van bouw,
nu hier nu daar, in ‘t gers aanschouw.

Het lijnwaad is, en ‘t gers, nu nat
     genoeg; de lanen leken;
en wederom zijn spegelglad
     van aanschijn al de beken;
de bleker zit en droogt entwaar
de peerlen uit zijn kroezelhaar.

Verzachten doet dat regenbeeld
     ‘t geweld der heete stralen,
en lichter in de longer speelt
     voortaan mij ‘t asemhalen:
zij vrede aan al die ‘t schoone van
Gods wonderheên beseffen kan!

7/5/1895
De bleekersgast