Gorter/De golven en hun òver voorovervallen
DE golven en hun òver voorovervallen 
met hun pralend zoo sierlijk zoo dwaas zoo vergeten boven alle 
alle alle alle altijd willen wezen, 
en het zinken ineen, het heel niet meer willen wezen 
maar diep onder andere, alle ze zinken vergaande 
met hun doffe trouwe water-menschoogen, 
onder elkander elk momplend, onder elkander elk staande, 
allen omlaag en omlaag en niemand meer hooger -- 
donderend gaan ze omhoog naar de eenzame pralende hooge 
wereldverlichtende lucht --
klotsende volle rotsende wiegelend gestreept donkerevlakkige water,
volgroen blankschuime, borstig, schuimuitgezogen 
water, nog water, maar wordende licht, maar licht
maar starende liefelijk eenzaam, het stille godswereldlijk licht 
van den hemel -- en hier het groenstreelig windliggend wgoogend 
neederig gras -- naar de boomen achterwaarts boogend, 
van de stille, grove aarde. 
De golven en hun òver voorovervallen