Gorter/Samen te loopen tusschen breede zeeën
SAMEN te loopen tusschen breede zeeën 
en landeilanden als wij samen deeën, 
samen te eten van de grijze lucht -- 
en aldoor door dat éénzelfde en geducht 
uitgaan te voelen tot elkander heen 
en niets te zeggen, arme menschentwee'n, 
wel naast elkander maar toch gansch alleen, 
uw handen naast mij op en neer zien gaan 
en uwe oogen in het opwaarts gaan 
over mij voelen -- hoor de breede zee 
wellend en komend met een zelfde tree.

Wacht maar naar de winternachten 
al wat in mijn gedachten 
weenende zit mijn kind, 
o mijn bleek meisje ge vindt 
het in de stille mistezeeën, 
treed dan binnen die winterweeën, 
zwem er als zilvervisch,
waad er wijdarmig, er is 
zilveren licht wel hier en ginder, 
daar komt een adem, een wind er 
blaast er een open meer, 
daar vlamt het gouden begeer 
van vlammen omhoog, 
daar is een boog 
vast in den nevelmuur, 
en in het winternachtuur 
groeit langs de nisse loovervlam.

Zit daar dan neer en sla uw klam 
tranengewaad dicht om uw leden 
uw bloemronde, natwitte leden.

Wiegelend komen in een rij 
schouderezinkend, stemmezinkend, 
schoudererijzend, stemmerijzend 
teere lichtwezens naderbij.

Ze lachen met handen op en neer, 
trillende voeten slaan het teer 
luchtgenevel om ze heen, 
vonken zilver spat om het been, 
oogen blinken in het verlichten 
in doorzichtige aangezichten.

Ze dragen bekers en schalen 
vol met een drank van verhalen 
bobblend van stemmelucht, 
het water kookt en zucht, 
ge drinkt het, dat is een troost, 
en mijn gedachtenkroost 
danst als het u ziet lachen -- 
kan het niet stil verdragen, 
springt bij u op uw knie, 
hun moedertje weet wel wie 
't lachen gezonden heeft, 
hun mond aan haar ooren beeft.

Dit is een dronk die doet ook klinken, 
binnen het hoofd van haar die drinken 
doet de teere windeschaal, 
wiegelend windeverhaal 
wuift de blikken heen en weer, 
langzamer, langzamer, teer 
vallen de oogen dicht, 
daar ligt het wicht.

Een bleeke vrouw in een mistnacht, 
een van de kinderen wischt zacht 
tranen nog weg, 
ze gaan alle weg.
Samen te loopen tusschen breede zeeën