Sint Servaes legende/Nuuj fergmènter
2160Maer hij seide dat hij teerst wolde,* 
 Talre eerst, te Colen varen:
 Daer voer en woude hij nyet sparen
 Weder ommoede noch onghemack
 Ende als hi dese woerde ghesprack
2165Sinte Seruaes die gheheer
 Hij en bleyff daer nyet langher meer.
 Die voele gheistelike bode
 Hi beualse den ghewarighen gode.
 Doer sijne gheystelike seden
2170Vut der stat volchden sij hem mede;
 Dat daden sij hem ter eeren
 Tot hij hon bat weder te keren.
 Die hem gheuolcht waren vut der stat
 Tot dat hij hon weder te keren bat,
2175Sy scheyden van hoem mit rouwen,
 Mit onsten ende mit trouwen,
 Doen hijse moeste laten;* 
2160mare he segede dat'er wolde
aller erest te Colne varen,
da vore ne wolde he nit sparen
wedermut noch ungemac.
ende alse'r dese wort gesprac,
2165Servatius de gehere
he ne bleif nit langer mere.
der vele geistlike bode
2168he beval se den gewaren gode
2173di heme volgeden uter stat.
went he se weder keten bat.
2175si schiden van heme bit rouwen,
bit unsten ende bit trouwen,
du he si muste laten,[Fragment]
2169||Dur (si)ne geistli(k)* 
2170|stat uolgedense
 |dadense h(e)me
 |bat (wi)der ker*Ia - 1[p. 3] Ende hij voer sijnre straten* 
 Te dale bij den Rijne
2180Tot sinte Seuerijne
 Die doen busscop was te Colene.
 Daer quam hij alsoe verholen
 Des auonts alsoe spade
 Dat hij des waert te rade -
2185Want hij mitten auont daer quam -
 Dat hij die herberghe doe nam
 Te Colen buten der stat.
 Eyn man dien hijs doe bat
 Hij wijsden in sijne schuere
2190Buten der burgher muere -
 Want hi der houerde nyet en plach -
 Daer hij verduldichliken lach
 Ende daer toe herde oetmoedelike,
 Daer hij gode van hiemelrijck
2195Mit herten ghenade bat:
 Des waert gheheylicht die stat.
 Seruacius die werde
 Ghinck ligghen op die eerde,
 Die heilighe predickare,
2200Wie moede dat hij ware
 Daer te voren menghen dach.
 Hi diende gode all daer hi lach
 Inder armer houft stede
 Daer God eyn scoen teyken dede
2205Ter eeren sijnen holden:
 Eynen suyll van golde
 Heerlijch ende duyre,
 Gloyende van vuyre
 Die liet god daer ghewerden* 
ende he vur siner straten
te dale bi den Rine
2180te sente Severine
de du biscop was te Colene.
dare quam he verholene
des dages also spade
dat he des wart te rade,
2185want he des avundes dare quam,
dat'er herberge du nam
te Colne buten der stat.
ein man deme he's du bat
he wisede'n in sine scure
2190buten der burchmuren,
want he der hovart nine plach,
da he vele gutlike lach
ende harde otmudelike,
da'er gode van hemelrike
2195dicke genade bat.
des wart geheileget di stat.
Servatius der werde
ginc liggen op di erde,
der heilege predekare.
2200wi mude dat'er ware
da bevoren manegen dach,
he dinde gode al da'er lach
in der armer hovestede,
da got ein scone teiken dede
2205te eren sinen holden.
eine sule van golde,
herlic ende dure,
gluiende van vure,
di dede'r da gewerden,[Fragment]
2196(e)get di stat.|* 
 rde.
 he ginc licgen|
 (e)ilege predekere.|
2200(ere)
 (Da beuoren)|*Ib - 2[p. 4]2210Die neder vander eerden* 
 Op totten hiemel ghinck
 Daer god sijn ghebet ontfinck.
 Dat waert daer ane wale schijn.
 Der busscop sinte Seuerijn
2215Hi was des werdich dat hij dat sach.
 Nv suldi hoeren wes hij plach.
 Hij was gheistelijck bedacht:
 Hi ghinck wel gherne mitter nacht
 Heymelijck ende verholene
2220Doer doecht achter colene
 Ten monsteren ouer alle die stat.
 Den goeden heilighen hij bat
 Eynen yeghelyken sonderlinghen
 Dat sij hem hulpen dinghen
2225Te anxte vander vreysen.
 Weduwen ende weysen
 Die troeste hi ende beriet.
 Der armen en vergat hi nyet:
 Hi gaf hon spijse ende ghewant.
2230Hi ghinck gherne daer hijse vant
 Ende totten onghesonden.
 Alsoe dede hi tien stonden
 Daer die goede sinte Seruaes
 Doe daer bi gheherbercht was
2235Ende in sijnen ghebede lach.
 Den suyll hij ouer hem sach
 Die all vuyrich scheyn.
 Nochtan en saecht honre gheyn
 Sijnrre Capellane
2240Noch sijnre onderdane
 Die daer mit heme waren* 
2210di nedene van der erden
op tut den hemele ginc,
da got sin gebet entfinc.
dat wart dar ane wale schin.
der biscop sente Severin
2215he was des wert dat he dat sach.
nu sult ir horen wes he plach.
he was geistlike bedacht.
he ginc vele gerne bi der nacht
geswaslike ende verholene
2220dore doget achter Colene
ten munsteren over al di stat.
den guden heilegen he bat
allen sunderlingen
dat si heme hulpen dingen.
2225in rouwen ende in vreisen
weduwen ende weisen
di getroste'r ende berit.
der armen ne vergat he nit,
he gaf hen spise ende gewant.
2230he ginc gerne da he se vant
ende tut den ungesunden.
so dede'r tut den stunden
dat der gude sente Servas
du da bi geherberget was
2235ende in sinen gebede lach.
di sule he over heme sach
di al vurech schein.
noch dan ne sach et negein
siner capellane
2240noch siner underdane,
di da bit heme waren,[Fragment]
2223||insu(n)* 
 |pen d** 
2225               *** 
 |wedewen ende weisen
 (D)               |ende berit.
 der armer ne (u)     |nit.
 He gaf hen spise (e)
2230|he ginc gerne da hese
 |ten ungesunden.
 alse de     |den stunden
 Du der          |Seruas.
 da bi geherb(e)
2235|Ende ane sinen gebede la
 |her ouer heme sach.
 Di               |schein
 Doch ne sag het
 |Siner capelane
2240nog sin         |dane.
 Di da bit heme*IIa 
IIIa - 3
IVa[p. 5] Eert hon god woude openbaren* 
 Doer sinte Seuerijns bede
 Dien hij decke ghenade dede.
2245Die heilighe sinte Seuerijn
 Hij sprack totten ghesellen sijn
 Ende begonste hon te vraghen
 Off sij des nyet en saghen.
 Sij seiden, sij en saghens nyet.
2250Der heer bat hon ende ryet
 Sijnen gesellen allen 
 Dat sij neder wolden vallen
 Ende haer venyen soeken
 Dat god haers woude roeken
2255Ende dat sij mochten syen
 Die teyken die god liet gheschien
 Doer sinte seruaes ter seluer stede.
 Sij laghen neder in haren gebede,
 Haer sonden sij belyeden.
2260Te dien seluen tijden
 Dat sij sich op richden
 Ende vander eerden lichden
 Daer sij in haren ghebede laghen,
 Die calomme dat sij saghen
2265Gloyende alle gemeyne
 Die sinte Seuerijn alleyne
 Van gods ghenaden eer sach
 Ouer sinte Seruaes daer hij lach.
 Sent dat sinte Seuerijn
2270Ende die ghesellen sijn
 Des liechtes woerden daer ghewaer,
 Sij ijlden voele balde daer
 Te versoeken die meer.
 Sij waenden dat daer weer
2275Vander werelt yemant geuaren,
 Somige die van heiligen leuen waren 
 Oft somighe van ons heren boden:* 
ere't got wolde openbaren
dore sente Severines bede,
deme he dicke genade dede.
2245Der heilege sente Severin
he sprac ten gesellen sin
ende begunde si vragen
of si des nine sagen
si segeden si ne sagen's nit.
2250der here bat hen ende rit
sinen gesellen allen,
dat si neder wolden vallen
ende here venie suken,
dat got here wolde ruken
2255ende dat si mochten sin
2256di teiken di got lit geschin.
2263da si in heren gebede lagen,
di sule si sagen
2265gluiende al gemeine,
di sente Severin al eine
van godes genaden ere sach
over sente Servase da'er lach.
sint dat sente Severin
2270ende di gesellen sin
des lichtes wurden da geware,
2272si ileden harde schire dare.[Fragment]
 |hen got wolde erbar
 |te Seuerines bede.
 de(n)     |ke genade dede.
2245De     |sente Seuerin.
 he spr(a)     |gesellen sin.
 Ende begu     |te uragen.
 of se des iw(e)
 |Si segeden sine segens (n)
2250|here bat hen ende rit
  
2252wolden|* 
 (u)ken.|** 
 horre wolde geruken.*** 
2255Ende|     en gesien.
 di teiken di|     (g)eschien.
 Dur sente Serua|     (r)re stede
 si lagen n(e)der in|     (b)ede.
2259Hore sunden si gelig|
  
2261si sig oprigden.
2262-63vander|     si lagen
  
2264di columme si sa|
2265(u)iende algemeine.
 die sen|     in alleine.
 Van godis ge|     ach.
 ouer sente Seruase     h.
 Sint dat sente Se|
2270nde di geuerden sin.|
 Des     vrden da geware.
 si ileden|     e dare.
 Versuken di mere.|
 (en) dat da were.
2275Vander we|     (e)uaren.
 somech heilech|
 Somech unses heren bode.|*IIb
IIIb - 4
IVb[p. 6] Dat die zielen op voeren te gode.* 
 Doen sij tot der stede quamen
 Ende sij den heiligen man vernamen,
 Den heiligen busscop sinte Seruaes,
 Die al dae gheherbercht was,
 Die daer lach in sijnen gebede
 Ende dat god doer sijnen wille dede
2285Dat hijne eerde alsoe,
 Doen waten sij des alle vroe.
 Si vielen hem te voeten,
 Gheystelic dat sijne groeten,
 Sij hietenen willecomen sijn.
2290Doen vraechde hem sinte Seuerijn,
 Die reyne goede holde,
 Doer welker hande scholde
 Dat hij daer bleuen weer
 Die edel gods dienere
2295Dat hij te heme nyet en was comen
 Ende sijne herberghe dae hadde genomen.
 Doen sprack die goede sinte Seruaes:
 ‘Daeromme dat ich moede was
 Ende was ouch eyn deyll spade
2300Daeromme was ich des te rade.’
 Die heilighe sinte Seuerijn,
 Dat die stat gheeert soude sijn
 Daer die goede sinte Seruaes
 Van gods haluen gheeert was,
2305Hij dede maken daer ter stede
 Eyn gods huys, dat is waerheide.
 Die Capelle hij vriede,
 In goids eeren dat hijse wiede
 Dien hij mynde ende voerte.* 
2279Du si dare quamen
2280ende si den heilegen man vernamen,
den biscop sente Servas,
de al da geherberget was
ende da lach in sinen gebede,
ende dat got dore heme dede
2285dat he'ne erde also,
du waren si des alle vro,
si vilen heme te vuten,
geistlike si'ne gruten,
si hiten'ne willekome sin.
2290du vragede heme sente Severin,
der reine godes holde,
dore welike scolde
dat he da bleven ware
der godes dinare
2295dat he te heme nine was komen
ende sine herberge da hadde genomen.
Du sprac der gude sente Servas
‘dar umbe dat ich mude was
ende was ouch ein deil spade,
2300drumbe was ich des te rade.’
der heilege sente Severin,
dat di stat geeret solde sin
da der gude sente Servas
van gode also gehoget was,
2305ein godes hus he dede
maken ter selver stede.
di capelle he vride,
in godes ere he si wide,
den he minnede ende vorte.[Fragment]
 le da op fute te gode.|
 (d)e quamen.
2280ende si dat uer|
2280aat het so nine was.
2280bende||
  
2289|willecome sin.* 
2290du uragede heme sen|te Seuerin.
 De reine godis holde.|
  
2301(g)   (sente Se)uerin.** 
 dat di| stat geeret solde sin.
 Da der gude| se(nte) S(er) (s)*Va - 5
VIa - 6[p. 7]2310Hij hietse die hiemelsche porte* 
 Dat hij dat teyken daer ghesach
 Doen sinte Seruaes daer lach
 Ende god ghenade bat.
 Hij hadde ouch in die selue stat
2315Die inghelen hoeren synghen
 Mit vroeliken dinghen:
 Doen ghestoruen was sinte mertijn
 Doen hoerde sinte Seuerijn
 Der enghelen stemme,
2320Doen die edele gemme,
 Die ziele, op gheuoert waert
 Ten hiemele die saleghe vaert
 Daer sij voele gherne voer;
 Want in die stat te toer
2325Sinte mertijn was verscheyden.
 Vanden twee openbaringhen beyde
 Mach die stat wale geeert sijn;
 Dat bedacht sinte Seuerijn.
 Seder dat sinte Seruaes
2330Alsoe daer gheeert was
 Te Colne bij den rijne
 Ende hij sinte Seuerijne
 Gheseyde dat hij wolde,
 Sijnen ghetruwen holde
2335Die hem vrolijck ontfinck
 Ende hij die gods huyse beghinck,
 Sent voer hij voele schiere
 Van Colen tot triere
 Tot sinte maximijne,
2340Totten lieuen vriende sijne
 Die doen busscop was daer.
 Sinte seruaes seide, dat is waer,
 Dat hij van romen waer comen
 Ende wat hi daer hadde vernomen;* 
2310he hit si di hemeles porte,
dat he dat teiken da gesach,
du sente Servas da lach
ende gode genade bat.
he hadde ouch in der selver stat
2315di engele horen singen
bit vroliken dingen,
2317du gestorven was sente Martin.
2328dat bedachte sente Severin.
Sint dat der gude sente Servas
2330also da geeret was
te Colne bi den Rine
ende he sente Severine
gesegede dat er wolde,
sinen getrouwen holden,
2335de heme vrolike entfinc,
ende he di godes hus beginc,
sint vur'er harde schire
van Colne te Trire
te sente Maximine,
2340den liven vrunde sine,
de du da biscop was.
du segede sente Servas
dat he van Rome ware komen
ende wat he da hadde vernomen.[Fragment]
2315|Di engele horen singen* 
 bit froliken|(ding)en.
 Du geendet was sente Mar|
  
2327|geeret sin.** 
 dat(beda)g          |rin.
 Sint dat sente Seruas.
2330also|
 (T)   (lne) biden rine.|*Vb - 7
VIb - 8[p. 8]2345Der waerheit en versweych hij nyet.* 
 Allen den volke hij doen riet
 Mit sconen woerden ende mit soeten
 Dat sij gode wolden boeten
 Haer sonden ende haer misdaet.
2350Mit trouwen gaff hij hon der raet
 Wijuen ende mannen.
 Te metse voer hij van danne.
 Doen hij te metse quam altehant
 Hi teghen hem dae ghesament vant
2355Die voersten van vrancrike
 Die wel oetmoedelike
 In teghen heme ghinghen.
 Mit eeren sij hem ontfinghen
 Te metze inder stede.
2360Gods dienste hi daer dede:
 Alre dienste gheheerste
 Denen dede hij alre eerste.
 Ende als hij daer toe vinck
 Ende ten altaer ghinck
2365Ende hij die misse began,
 Ander verwe hij ghewan
 Ane sijnen anghesichte:
 God heeften daer verlicht.
 Vervult mitten heiligen gheist.
2370Des die lude alre meyst
 Aen hoem woerden ghewaer.
 Onder die oughen waert hij soe claer
 Als eyn gloyende yser.
 Sterker ende wijser
2375Was die heilighe predicare,
 Dat onmogelike te seggen waer,
 Vanden heiligen gheyste.
 Hij dede heme volleyste* 
2345der warheit ne versweich'er nit.
al den volke he du rit
bit sconen worden ende suten
dat si gode wolden buten
here sunden ende here misdat.
2350bit trouwen gaf'er hen den rat,
wiven ende mannen.
te Metze vur'er dannen.
du'er dare quam te hant
he integen heme da gesamenet vant
2355di vursten van Vrancrike,
di vele otmudelike
integen heme gingen.
bit eren si'ne entfingen
te Metze in der selver stat.
2360godes dinstes men heme bat,
aller dinste geherest,
den dede'r aller erest.
ende alse he dar tu vinc
ende ten altare ginc
2365ende he der missen began,
2366ander varwe he gewan
2371den luden schinbare.
under den ougen wart he so clare
alse ein gluiende iser.
sterker ende wiser
2375was der heilege predekare,
dat't nit te seggene ware,
van den heilegen geiste.
he dede heme volleiste[Fragment]
2345|her heme nit.* 
 den luden allen her| du gerit.
 Bit schonen worden ende bit|
  
2357(Int)g(e)g(e)n heme gingen.|** 
 bit eren sine entfingen.
 Te mezsde| in derre stede.
2360: :   :
  
2375|Was der predecare.*** 
 dan mensclike| (ware)
 Van den heilegen geiste.
 he de|*Vb - 9
VIb - 10
Va - 11[p. 9] Tot allen goeden dinghen* 
2380Ende halpse hem volbringhen.
 Ane god stont alle sijn ghedanck.
 Doen hij die misse volsanck
 Die heilighe sinte Seruaes
 Dat volck dat daer versament was
2385Beide arme ende rike
 Die heeren van vranckrike
 Ende van anderen landen
 Die hem tot Romen sanden
 Die vraechden om nuwe meer:
2390Wie hij comen weer;
 Dat hij hon seide den troost
 Off sij yet solden sijn verloest,
 Dat hijt hon liet verstaen;
 Want hij doch hadde ghedaen
2395Daer om harde groten arbeit.
 Doen seide hij hon die waerheit:
 Wie hij van romen waer comen
 Ende wat hij daer hadde vernomen.
 Beide groet ende cleyne
2400Hij vermaendese alle gemeyne
 Mit gheisteliken synne
 Doer die gods mynne
 Ende doer haers self salicheit
 Dat ionge ende alde sich maecten gereyt
2405Ende haers selues gheroechten
 Ende ane gode genade soechten
 Ende verdienden sijne hulde
 Dat hij hon sachten wolde
 Den slach die hon nekende was;
2410Dat riet hon sinte seruaes.* 
te allen guden dingen
2380ende halp se heme volbrengen.
ane gode stunt al sin gedanc.
du he di misse gesanc,
der heilege sente Servas,
dat volc dat da versamenet was,
2385arme ende rike,
di heren van Vrancrike
ende van anderen landen
di heme te Rome sanden,
di vrageden heme nouwe mare
2390wi he komen ware,
dat he hen segede den trost
of si it solden sin erlost,
dat he't si dade verstan.
want he drumbe hadde gedan
2395also groten arbeit.
du segede'r hen di warheit
wi he van Rome ware komen
ende wat'er da hadde vernomen.
beide grot ende cleine
2400he manede se al gemeine
bit geistliken sinne
2402dore di godes minne
2405dat si des geruchten
dat si godes genade suchten
ende verdinden sine hulde,
dat he hen sachten wolde
den slach de hen nakende was.
2410dat rit hen sente Servas.[Fragment]
2387|anderen lande(n).* 
 : : : :   : : :
 |Si frageden heme mere.
2390wi he comen|
 :   (s)   (de al den) trost.|*VIa - 12[p. 10] Voele hij hon toe sprack:* 
 Dat wedermoet ende dat onghemack
 Te vrouden al verghinghe
 Dat men doer god ontfinghe
2415Mit verduldicheiden.
 Men moet mit arbeiden
 Ghewennen hiemelrike,
 Sprack hij ghetruwelike,
 Want dat is ouch mit rechte:
2420Die salighe gods knechte
 Doechden mennich onghemach
 Dat men hon dede ende sprach;
 Sij lietens gode ghewalden.
 Des bleuen sij behalden
2425Ende sijn te hiemelrijch geuaren.
 Sij vleden gode sonder sparen
 Ende baden hem mit oetmoedichede
 Dat hi getruwelijck voer hon bede.
 Sinte Seruaes dat scone liecht
2430Hi sprack: ‘eyn yegelijck doen sijn biecht
 Ende ontfaet vwe boete,
 Dat uch god verloessen moete
 Hebt rouwe vwer mesdaet
 Van dien dat ghij beganghen haet
2435Op dat ghij gods hulde erwerft
 Ende vwe ziele mit gode erft,
 Beide man ende wijff,
 Off ghij verliest vwe lijff;
 Dat god der zielen walde
2440Dat hijse ewelijck behalde
 Ende hijse ghenadelijck versye
 Wat soe den lyue gheschie.
 Nae deser reden schier
 Die sinte Seruaes nu al hier
2445Den volke hadde ghedaen
 Soe scheiden sich die heren saen
 Mit herde rouwighen moede.
 Seruacius die goede
 Beualse gode den hoechsten
2450Dat hijse wolde ghetroosten
 Totten ewighen leuen.
 Die heilighe gods ergheuen* 
2445Du'er dat hadde gedan,
du schiden di heren san
bit rouwegen mude.
sente Servas der gude
beval se gode den hosten,
2450dat he si wolde getrosten
ten ewegen levene.
der heilege godes ergevene[p. 11] Hi hadde die waerheit vernomen* 
 Dat die hunen solden comen,
2455Der heyden coninck van ongheren.
 Daer waren ouch derre van tongheren 
 Die alre best waren gheboren
 Ende alre werdichste vutuercoren;
 Der was dae comen eyn groet deyl
2460Want sij verwracht hadden haer heyll
 Ende daer toe die gods hulde.
 Doen berouwede hoem die sculde
 Dat sij sinte seruaes verstieten
 Want sij moestens mesnyeten
2465Dat sij hem woerden onghehoersam.
 Des waren sij hon allen gram.
 Ghenade sij doen baden
 Van allen haren misdaden
 Seruacius den reynen.
2470Sij begonden seer te weynen,
 Sij vielen hem te voeten
 Dat hijse ontfinghe te boeten.
 Weynende sprakense ouerluyt:
 ‘Ghenade heer, gods druyt
2475Gheff ons troost ende raet.
 Ons rouwet onse mesdaet.
 De heiligher keerstenheit bode,
 Wes onse verdyngher tot gode
 Als wij dich betruwen.
2480Wij hebbens groten rouwe
 Dat wij dich ouel hieten.
 Nu laet ons dijns ghenyeten,
 Dijnre gheysteliker kinde.
 Die du lates in elleynde* 
he hadde te ware vernomen
dat di Hunen solden komen,
2455der heiden koninc van Ungeren.
du was ouch der van Tungeren,
di beste waren geboren
ende aller werdest ut erkoren,
dare komen ein michel deil,
2460want si verworcht hadden here heil
ende dar tu godes hulde.
du rou si di sculde
dat si sente Servase verstiten,
want si musten's misniten
2465dat si heme wurden gram
ende gode ungehorsam.
genade si du baden
van heren misdaden
Servatium den reinen
2470si begunden sere weinen,
si vilen heme te vuten
dat he se entfinge te buten.
weinende spraken si overlut
‘genade, here, godes drut,
2475gif uns trost ende rat,
uns rouwet unse misdat.
der heileger kirstenheide bode,
wis unse dingare te gode,
alse wir dich getrouwen.
2480wir hebben's groten rouwe
dat wir dich ovele hiten.
nu lat uns din geniten,
dinen geistliken kinden,
di du lites in ellende[Fragment]
2456||och derre uan tungren.* 
 Di alre betst | waren geboren.
 ende aller werdest| ut erkoren.
 Der was da comen ein|  gel deil.
2460wente se uerwargt had|  (n) : : heil.
 de godis hulde.|
  
 Dat si sente|
2464i mustens|** 
2465(w)orden un|
 denen allen|
 geraden.|
  
 ruatium|
2470sere weinen.|
  
 dat hese ent|
 nende spraken|
 here godis|
2475st ende rat.|
 sdat.
 Der hei|           bode.
 wes un|
 se ver dig|
2480ns beru|
 (u)ele hiten.
 nu|
2483(n)er geistliker || kinde*** 
 di du lites in elljnde.*Ib - 13
VIIa - 13a 
Ia - 14[p. 12]2485Doen du ruymdes onse lant.* 
 Nu dich god weder heuet gesant,
 Vaer daer weder noch hen
 Ende troest haren droeuen sen,
 Den gods meechden reynen
2490Die seer nae dich weynen,
 Die heilighe cloester vrouwen
 Die soe yamerliken schrouwen.
 Clusenere ende moneken,
 Broedere ende canoneken,
2495Weduwen ende weysen
 Die sijn in groter vreysen
 Sent dat sij dijns ontboren
 Ende des onschuldich woren.
 Lait dich ontfermen hare claghen
2500Die mit nachte ende mit daghe
 Nae dich groten rouwe dolen
 Want si dich alle sijn beuolen.
 Des dich, heer ghedencken sall
 Wie dich der enghel ons beuall
2505Te tongheren: doen hij dich den staff
 Mit sijnre heiligher hant gaff
 Doen gaff hij dich ons in hoeden
 Dat lieff was alle den goeden
 Ende warens alle vroe,
2510Al bedroech ons der viant alsoe
 Dat wij dijn gebodt braken 
 Ende wij dich ouel spraken.
 Doen wij dich leide daden
 Doen woerden wij verraden.
2515Dat rouwet ons noch hude.* 
2485du du rumedes unse lant.
nu dich got weder hevet gesant,
var dare weder tut hen
ende troste heren druven sin
den godes megeden reinen,
2490di sere na dich weinen.
di heilege clostervrouwen
di so jamerlike schrouwen,
clusenare ende moneke,
brudere ende canoneke,
2495weduwen ende weisen,
di sin in groten vreisen
sint si din entbaren
ende des unsculdech waren.
lat dich erbarmen here clage,
2500di bit nachte ende bit dage
na dich groten rouwe dolen,
want si dich alle sin bevolen.
des dich, here, gedenken sal.
wi dich der engel uns beval
2505te Tungeren du'er dich den staf
bit siner heileger hant gaf,
du gaf'er dich uns in huden,
dat lif was al den guden
ende waren des alle vro,
2510al bedrouch uns der viant so
dat wir din gebot tebraken
ende wir dich ovele spraken.
du wir dich leide daden,
du wurden wir verraden.
2515dat rouwet uns noch hude.[Fragment]
2485Dů| du rumedes unse lant.
 nu dig got| wider heuet gesant.
 Vare dare wi|der nog te hen.
 ende troste h(eren)|druuen sen.
 Den godis mege   | reinen.
2490di sere nadig weinen 
2492|uele g: :* 
2491|ster vrowen.
2493(C)          |neke.
 bruder
2495|Wedewen ende (w)
 |ter vreisen.
 S          |baren.
 ende d        |ren
 Lat dig        |clage.
2500di bi
 |Na dig groten
 |dig alle sin
 |re gedinken 
 |uns beual.
2505|den staf.
 bi                          |gaf.
 Du ga
 |dat lief wa
 |warens a(l)*VII-14a[p. 13]
Limburgish
Hoesloze teks
Aaj teks
Hendrik van Veldeke
Sint Servaes legende