Sjlaopeloze nachte
Van: Huub Brouns

Van saoves laat toet sjmörges taenge vief 
meltj mich de kèrkklok puntjelik en sjtoer              
det ich naog wakker lik, en oppendoer 
vèltj ed’re sjlaag mich kaojer op ’t lief.

’t Zandjmenke is vast weer oppe hórt.
Dus tèl ich sjäöpkes en zèk ich versjes op;
die kin ich naog van vreuger oet de kop.
Mer Morpheus’ erm die blieke danig kórt.

Ich dink opèns: as ich ‘ns dichte kós;
zón distichon, terzine of kwatrijn.
Wis ich verdomme noe mer wie det mós,
den heel ich mich dao sjnachs mèt oppe bein.

Ich tref  ’t  anen daag; ich sjlaop naog get 
en innen druim dicht ich ein echt sonnet.
_

                                Huub Brouns, Naer
Limburgish
Huub Brouns
Hoesloze teks
Mót nag bekeke waere