De la vie heureuse (juxtalinéaire) - 22
XXII. Quid autem dubii est, quin major materia sapienti viro sit animum explicandi suum in divitiis, quam in paupertate ? quum in hac unum genus virtutis sit, non inclinari, nec deprimi : in divitiis, et temperantia, et liberalitas, et diligentia, et dispositio, et magnificentia, campum habeat patentem. Non contemnet se sapiens, etiamsi fuerit minimae staturæ ; esse tamen se procerum volet : et exilis corpore, ac amisso oculo valebit ; malet tamen sibi esse corporis robur. Et hoc ita, ut sciat esse aliud in se valentius ; malam valetudinem tolerabit, bonam optabit. Quædam enim, etiamsi in summam rei parva sunt, et subduci sine ruina principalis boni possunt, adjiciunt tamen aliquid ad perpetuam lætitiam, et ex virtute nascentem. Sic illum afficiunt divitiæ, et exhilarant, ut navigantem secundus et ferens ventus, ut dies bonus, et in bruma ac frigore apricus locus. Quis porro sapientum, nostrorum dico, quibus unum est bonum virtus, negat etiam hæc quae indifferentia vocamus habere in se aliquid pretii, et alia aliis esse potiora ? Quibusdam ex his tribuitur aliquid honoris, quibusdam multum. Ne erres itaque, inter potiora divitiæ sunt. « Quid ergo, inquis, me derides, quum eumdem apud te locum habeant, quem apud me ? » Vis scire quam non habeant eumdem locum ? mihi divitiæ si effluxerint, nihil auferent, nisi semetipsas : tu stupebis, et videberis tibi sine te relictus, si illæ a te recesserint ; apud me divitiæ aliquem locum habent ; apud te, summum ac postremum ; divitiæ meæ sunt, tu divitiarum es.