De la vie heureuse (juxtalinéaire) - 14
XIV. Rationabilem porro sortitis naturam, quæ melius res quam ratio proponitur ? et si placet ista junctura, si hoc placet ad beatam vitam ire comitatu, virtus antecedat, comitetur voluptas, et circa corpus, ut umbra, versetur. Virtutem quidem, excellentissimam omnium, voluntati tradere ancillam, nihil magnum animo capientis est. Prima virtus sit, hæc ferat signa : habebimus nihilominus voluptatem, sed domini ejus et temperatores erimus ; aliquid nos exorabit, nihil coget. At hi qui voluptati tradidere principia, utroque caruere ; virtutem enim amittunt ; ceterum non ipsi voluptatem, sed ipsos voluptas habet : cujus aut inopia torquentur,
aut copia strangulantur. Miseri, si deseruntur ab illa : miseriores, si obruuntur ! sicut deprehensi mari Syrtico, modo in sicco relinquuntur, modo torrente unda fluctuantur. Evenit autem hoc nimia intemperantia, et amore cæco rei ; nam mala pro bonis petenti, periculosum est assequi. Ut feras cum labore periculoque venamur, et captarum quoque illarum sollicita possessio est, sæpe enim laniant dominos, ita habentes magnas voluptates in magnum malum evasere, captæque cepere. Quæ quo plures majoresque sunt, eo ille minor ac plurium servus est, quem felicem vulgus appellat. Permanere libet in hac etiam nunc hujus rei imagine ; quemadmodum qui bestiarum cubilia indagat, et laqueo captare feras magno æstimat, et magnos canibus circumdare saltus, ut illarum vestigia premat, potiora deserit, multisque officiis renuntiat ita qui sectatur voluptatem, omnia postponit, et primam libertatem negligit, ac pro ventre dependit ; nec voluptates sibi emit, sed se voluptatibus vendit.