De la vie heureuse (juxtalinéaire) - 17
XVII. Si quis itaque ex istis qui philosophiam conlatrant, quod solent, dixerit : « Quare ergo tu fortius loqueris quanm vivis ? Quare superiori verba summittis ; et pecuniam necessarium tibi instrumentum existimas, et damno moveris, et lacrimas, audita conjugis aut amici morte, demittis, et respicis famam, et malignis sermonibus tangeris ? Quare cultius rus tibi est quam naturalis usus desiderat ? cur non ad præscriptum tuum cœnas ? cur tibi nitidior supellex est ? cur apud te vinum ætate tua vetustius bibitur ? cur arvum disponitur ? cur arbores præter umbram nihil daturæ conservantur ? quare uxor tua locupletis domus censum auribus gerit ? quare pædagogium pretiosa veste succingitur ? quare ars est apud te ministrare, nec temere et ut libet, collocatur argentum, sed perite servatur, et est aliquis scindendi obsonii magister ? » Adjice, si vis : « Cur trans mare possides ? cur plura quam nosti ? turpiter aut tam negligens es, ut non noveris pauculos servos ; aut tam luxuriosus, ut plures habeas, quam quorum notitiæ memoria sufficiat. » Adjuvabo postmodum convicia, et plura mihi quam putas, objiciam ; nunc hoc respondebo tibi. Non sum sapiens, et, ut malevolentiam tuam pascam, nec ero. Exigo itaque a me, non ut optimis par sim, sed ut malis melior ; hoc mihi satis est, quotidie aliquid ex vitiis meis demere, et errores meos objurgare. Non perveni ad sanitatem, ne perveniam quidem : delinimenta magis quam remedia podagræ meæ compono, contentus si rarius accedit, et si minus verminatur. Vestris quidem pedibus comparatus, debilis cursor sum.