De la vie heureuse (juxtalinéaire) - 19
XIX. Diodorum, Epicureum philosophum, qui intra paucos dies finem vitæ suæ manu sua imposuit, negant ex decreto Epicuri fecisse quod sibi gulam præsecuit: alii dementiam videri volunt factum hoc ejus, alii temeritatem. Ille interim beatus, ac plenus bona conscientia, reddidit sibi testimonium vita excedens, laudavitque ætatis in portu et ad ancoram actæ quietem, et dixit, quod vos inviti audistis, quasi vobis quoque faciendum sit :
Vixi, et quem dederat cursum fortuna, peregi.
De alterius vita, de alterius morte disputatis, et ad nomen magnorum ob aliquam eximiam laudem virorum, sicut ad occursum ignotorum hominum minuti canes, latratis. Expedit enim vobis, neminem videri bonum : quasi aliena virtus exprobratio de ictorum vestrorum sit. Inviti splendida cum sordibus vestris confertis, nec intelligitis quanto id vestro detrimento audeatis. Nam si illi qui virtutem sequuntur, avari, libidinosi, ambitiosique sunt, quid vos estis, quibus ipsum nomen virtutis odio est ? Negatis quemquam præstare quæ loquitur, nec ad exemplar orationis suæ vivere. Quid mirum ? quum loquantur fortia, ingentia, omnes humanas tempestates evadentia ? quum refigere se crucibus conentur, in quas unusquisque vestrum clavos suos ipse adigit ? ad supplicium tamen acti stipitibus singulis pendent : hi qui in se ipsi animum advertunt, quot cupiditatibus, tot crucibus distrahuntur : et maledici, in alienam contumeliam venusti sunt. Crederem illis hoc vacare, nisi quidam ex patibulo suos spectatores conspuerent.