De la vie heureuse (juxtalinéaire) - 13
XIII. In ea quidem ipse sententia sum (invitis hoc uostris popularibus dicam), sancta Epicurum et recta præcipere, et, si propius accesseris, tristia : voluptas enim illa ad parvum et exile revocatur, et quam nos virtuti legem dicimus, eam ille dicit voluptati : jubet illam parere naturæ. Parum est autem luxuriæ, quod naturæ satis est. Quid ergo est? ille quisquis desidiosum otium, et gulæ ac libidinis vices felicitatem vocat, bonum malæ rei quærit auctorem : et dum illo venit, blando nomine inductus, sequitur voluptatem, non quam audit, sed quam attulit : et vitia sua quum cœpit putare similia præceptis, indulget illis non timide, nec obscure, luxuriatur et jam nude, aperto capite. Itaque non dicam, quod plerique nostrorum, sectam Epicuri flagitiorum magistram esse ; sed illud dico : « Male audit ; infamis est, et immerito. » Hoc scire qui potes, nisi interius admissus ? Frons ipsa dat locum fabulæ, et ad malam spem irritat. Hoc tale est, quale vir fortis stolam indutus. Constante tibi pudicitia virilitas salva est : nulli corpus tuum patientiæ vacat, sed in manu tympanum est. Titulus itaque honestus eligatur, et inscriptio ipsa excitans animum ad ea repellenda, quæ statim enervant, quum venerunt, vitia. Quisquis ad virtutem accessit, dedit generosæ indolis specimen ; qui voluptatem sequitur, videtur enervis, fractus, degenerans a viro, perventurus in turpia, nisi aliquis distinxerit illi voluptates, ut sciat, quaæ ex iis intra naturale desiderium sistant, quæ in præceps ferantur, infinitæque sint et, quo magis implentur, eo magis inexplebiles. Agedum, virtus antecedat : tutum erit omne vestigium ; et voluptas nocet nimia : in virtute non est verendum, ne quid nimium sit, quia in ipsa est modus. Non est bonum, quod magnitudine laborat sua.