Зборник на Миладиновци/ Стане Нине
Стане Нине господине!
Зора ми сја е озорило
Из хубава Влашка земја
Из гиздаво Дрјано-поле.
Не је зора, не видело,
Нај Рабро јунак де гони
Де си гони cyp елен.
Сури елен обр'ти сја.
Отговара „бегај, бегај
Бегај, бегај сури елен!
Стигна ште тја Рабро јунак.”
Коњ му вее, сл'нце грее,
Коњ му диха, звезди вдига.
Рабро јунак одговарја:
„Бјагај, бјагај сури елен,
Стигна ште те Рабро јунак,
От девојка првескиња,
Прво мљако забозина.”
Елен му се одговарја:
„Брзај, брзај Рабро јунак,
Од кошута првескиња.”
Тој ја погна, тој е загна,
Та отиде дур при море.
Три девојки платна бјаљат,
Та хварлили с бухалчица,
Ударија сури елен,
Та го фана Рабро јунак.
Стане Нине господине,
Чуле сме тја, та сме дошле;
Имаш сина златно-коса
Златно-коса, сребро-глава.
Дај го, дај, Стане Нине,
Дај го, дај, цар да б'де
Цар да б'де, бан да б'де!”
Стане Нине отговарја:
„Календаре браке да сте!
Имам сина златно-коса,
Златно-коса, сребро-глава,
Не може лефе да дели,
Не може аскер да реди.”
Коледаре отговарјат!
„Дај го, дај го, Стане Нине!
Ние му штем лефе дели
Лефе дели, аскер реди.”
На здраве ти, домакине,
Тебе пеем, славословим.

С