Зборник на Миладиновци/ 487 песна
487

Девојче море от поле!
Не шатеј дробно по поле,
Не кревај с поли правои,
Не накревај ми јадои,
От сум от дома јадовен,
Љуто ме мајка карало:
„Обишол, да би обишол
Три девет бели градои,
Нигде девојка немаше,
Тук да би нашол вдоица,
Со дванадесет сираци,
Со тринадесет чивлици.”
Како го мајка к'лнало,
Така го клетва фатило.
Обиде Стојан, обиде
Три девет бели градои,
Нигде девојка не најде,
Туку ми најде вдоица,
Со дванаесет сираци,
Со тринаесет чивлици.