Зборник на Миладиновци/ 339 песна
339

Облак ми чиниле лудо ем девојка,
На едно да ми спиет три дни и три ноке,
На една рогузина, на една перница,
Да не се задеват. Момчето таксало
Нејна брза коња; момата таксало
Сандок со прикиа. Момчето легнало,
Ка ми је заспало, като рудо јагне;
Момата легнало, сон не ми ја фашта,
Туку се расфрљат от рамо на рамо,
Туку се расфрљат еме разговара:
„Стани лудо, стани, ас с'м по'смеала,
И коњот је твојо, и ја с'м ти твоја.”