Зборник на Миладиновци/ 253 песна
253

Платно ткаит Стојна Србинка
Платно ми ткает брдо ковчено,
Брдо ковчено, ниски восокни,
Платно ми ткает и љуто к'лнит:
„Дегиди платно, а бело платно!
Да те искаам, да те избељам,
Та да те кројам девет покрои,
Девет покрои на мој девери!”
И ми дочула мила свекрва,
Тога је рече мила свекрва:
„Егиди мори Стојна Србинке!
Што лошо виде от твој девери,
Што толку љуто и проколна?
Да не ми кроиш девет покрои
Девет покрои за твој девери,
Да си и кроиш за девет брака,
За девет брака девет покрои!”
Тога је рече Стојна Србинка:
„Егиди мајко, а мила мајко!
Как да не к'лнам мојте девери?
Ево ми имат девет години,
Како сум дошла во ваша кука,
Не ме однесле у мила мајка.”
Тога је рече мила свекрва:
„Ког' си сакала у мила мајка,
Што не му речиш на твојот свекор
Да те однесит у мила мајка
У мила мајка, при девет браќа?
Ај иск'пи си м'шконо дете,
И умеси си бела погача,
Ке те носиме у мила мајка.”
Колку иск'пи м'шконо дете,
И си умеси бела погача,
И си натокми два брзи коња,
Да ми ја носит нејѕини свекор;
Абер је дојде от девет брака,
И загубиле на силна војска.
Та си го крои белото платно,
Ни доткаено, ни избелено,
Девет покрои за девет брака.