Зборник на Миладиновци/ 381 песна
381

Мерудо, Мерудо, ај златна Мерудо,
Богатсконо чедо, от богата к'шта,
От голема рода, от мнозина браќа!
Знаиш, моме, знаиш, знаиш, паметуваш,
Кога ми ти носех дребното овоште,
Лешти и миндали и благи јаболки,
Кисели калинки, и сухо грозје?”
„Знам, лудо, знам, нема што да чина,
Една мајка имам, боље да ја немам;
Она не ме пушта вонка да излезам,
В градина да влезам, китки да наберам,
Китки да наберам, глава да наредам,
На тебе да пуштам, љубов да зафатам.”
„Мерудо, Мерудо, ти златна Мерудо!
И јас сум си така, како ти што велиш;
Една мајка имам, боље да ја немам;
Она не ме пушта вонка да излезам,
На чешма да појдам, коњо да напојам;
Ке ми нар'чува, ке ми прер'чува:
„Дека да ја видиш таја вражка керка,
От п'т да се тргниш, место да и чинеш.”