Рајко Жинзифов/ Глас
Далеч од баштина, далеч од роднини,
Не в чужда за мене земја, 
В полјани кичести, зелени долини,
Самичак в планина шетам ја.
Ја сја расхождам, но на душа ми тешко
И једни мисли мене борат,
И мене стават то студено, то жешко,
И чувства то гаснат, то горат.
Ја искам сенка, ја искам прохлада,
Душевна ја искам тишина, 
Че клето ми срце доста вече страда,
И сја нагледа вцекаква злина:
Коварство сос бедност, сос гордост лукавство,
Сон мртов, глупава простота,
Љубов на слова, и слога без братство,
И хитрост, лâжлива доброта.
„Безумец, безумец душа ти леница,-
Ја чух невиден и таен глас -
Спреги плуг за заборавената нива, 
Че блиска ет доба, близок ет час.
Стани, земи остен в рâце, работај
Ти ден и ношт, сос пот,
Истреби трње, исчисти троскот, изорај
Бесплодна нива да дадит плод.
Стани, безумец сос молитва горешта
Ти клетва дај, стори си крст,
Стани ти, иди напред, иди на срешта,
Но бој сја, бој сја, Божји прст“.
- Готов сум, сја кâлнам, да изорам нива.
Кажи кој си ти, невиден глас?
„Чуј! - загрме, глас сја одзива -
Ја сум Божји гнев, народен глас!“

Видете исто така 
Автор:Рајко Жинзифов

Наводи 
Одбрани твроби, Рајко Жинзифов, стр. 40, Мисла, Македонска книга, Култура, Наша Книга, Скопје, 1986.

Глас