Зборник на Миладиновци/ 444 песна
444

„Оти, лудо, оти, младо, в нас не идиш,
В нас не идиш, като как идеше?
Дали коња немаш, дали п'т не знаиш?
Ако коња немаш, гердан да разнижам
Гердан да разнижам, коња да ти купам,
И в нас да ни дојдиш, като как идеше.
Ако п'т не знаиш, брата да ти пуштам,
П'т тој да ти каже, и в нас да ми дојдиш.
А оно и веле, веле и говоре:
„Брза коња имам, до два п'та си знам,
Ела сум на тебе мошне наљутено;
Дали знаиш, моме, кога ми прегреши
На белите чешми, прет твоите друшки?”
И она му веле, веле и говоре:
„Еј ти море лудо, лудо ем да младо!
Прости мене, лудо, прости мене, младо,
Пијана сум била, сум ти погрешила,
Земи мене лудо, земи мене, младо,
Доста мене л'жиш сега три години.”
Тогај веле лудо, тоа лудо младо:
„Зел бех тебе, Злато, зел бех тебе, добро,
И ја да те земам, а што да ти чинам;
Љуба ја си имам от тебе помлада,
Поубава, повисока, поцрноока.
Ела таја си је мошне аџамиа,
Ден везден при мене, ден везден ми сех
Вечер ке замркнит, вечера ке зготвит,
На мен ке постеле, и ке си побегне.
От това сум, момо, мошне кахарлиа,
Ја при тебе идам огин да помине.”