Зборник на Миладиновци/ 475 песна
475

Прошета моме, момe Влаинче,
Низ рамни дворје, дворје братови,
Поли се сучит дури до погјас,
Р'це си прегнит дур до рамена;
Грујо ја гледат от бачилото.
„Гледај ме, Грујо, нагледај ми се,
Па немаш, Грујо, што да ми чиниш,
Браќа си имам баш арамии,
Татко си имам љут косеџиа.