Зборник на Миладиновци/ 344 песна
344

Собрале се седумдест кралеви,
Меѓу себе тие зборувает:
„Колку имат от море до Дунав,
Седумдесет и седум градои,
От Легена поголем грат немат;
Стрет Легена лична Ангелина
Ангелина краљ Богдану сестра,
За неја се земја не мирует.”
Краљ Богдану не добро паднало,
От тува стана дома си ојде,
Тота Богдан говорит сестре си:
„Ајти тебе сестра Ангелина!
Што те имам сестра, да те немам!
За тебе се земја не мирует.
Ај влези си в земјени килери,
Отвори си шарени ковчеѕи,
Изваи си три жолти дукади,
Та појди си на Леген чаршиа
Та купи си се карака свила,
Усучи си тра силни гајтани,
Та појди си во горното лозје,
Тамо имат дрво кистатово,
Префрли си тра силни гајтани,
Та врзи се пот белото грло,
Сама себе, сестро, удаи се,
За тебе се земја не мирует.”
Тука стана лична Ангелина,
Та се изми, бело се промена,
Та си влезе во земни килари,
Си отвори шарени ковчеѕи,
Си изваде тие ж'лти дукади,
Се промена руво копринено,
И си појде в Легенска чаршиа,
Не си купи се карака свила,
Тук' си купи едно лудо младо,
Што не пиет вино и ракиа,
Што не фрљат пушка во с'бота,
Што не вадит сабја во недеља,
Што му играт видра на колено,
Што му пеит славеј во пазуа.