Зборник на Миладиновци/ 522 песна
522

Посвршил се Симон добар јунак
Се посвршил многу на далеку
Три конаци преку црно море
И четири преку рамно поле.
Дојде коа, дојде лепо време,
Да си зеит убаа невеста.
Допуштила Симоноа тешта:
„Ај ти тебе Симон зеташтине!
Да не идеш со малу сватои,
Тук на дојдиш со многу сватои;
Ако дојдиш со малу сватои,
Ние не те в града прибираме,
Нити тебе мома изваваме.”
Се зачуди Симон добар јунак,
Глаа кршит от свои рамена,
Р'це кршит от свои колена,
Ноѕе кршит от бели камења.
Го догледа негоа стара мајка:
„Ајти синко, Симон добар јунак!
Што те тебе нужба дотерало,
Глаа кршиш от свои рамена,
Р'це кршиш от свои колена,
Ноѕе кршиш от бели камења?”
„Ајти мајка, ајти стара мајка,
Допуштила моја стара тешта,
Да не ода со малу сватои,
Оти не ми мома изважала!”
„Ајти синко, Симон добар јунак!
Аљ тоа те тебе брига нашло
Колку сакаш сватои ти идет.”
Си пособра китени сватои,
Си отиде Симон добар јунак
Три конаци преку црно море,
А четири преку рамно поле,
Го пречека Симоноа тешта,
Му даде нејѕина мила керка.