Зборник на Миладиновци/ Секула детенце и Алтан Ѕвезда
Коња коит Јанкула Војвода,
Коња коит рано во недеља,
Плочи клаат от карагрошеи,
Клинци клаат срма прецедена,
Четир' ноѕе четири хиљади.
Го догледа Секула мило мнуче,
Го доглеа и лепо говорит:
„А егиди мој вујко Јанкула!
Што те тебе нужба дотерала,
Коња коаш рано во недеља,
Плочи клааш од карагрошеи,
Клинци клааш срма процедена,
Четир' ноѕе четири хиљади!” –
„Егиди Секула мило мнуче!
Јас ке одам на мојот виљает
За тва коам коња арџелио.” –
„А егиди мои мили вујко!
Јас ке ти се тебе милно моља,
Да ме земаш на твојот виљает,
Твој вилеет земја Арбанешка,
За да видам што унер чините!”
И говори вујко му Јанкула:
„Егиди Секула мило мнуче!
Јас ке појдам на ден Велипеток,
Тамо игрет до три вити ора;
Прво оро се добри јунаци,
А второто се млади невести,
А треќото се добри девојки;
Напред играт Ѕвезда Алтан - ѕвезда,
А до неа Цвета Арбанешка;
Ѕвезда држит златена маштрапа,
Полна, рамна со вода студена;
Кој посаквит све вода му дават.”
Пак се молит Секула Детенце:
„Да ме земиш мој вујко Јанкула!”
„Јас те земам Секула Детенце,
Дан' ми крениш голема страмота!”-
„А егиди мој вујко Јанкула!
Ак' ти крена голема страмота,
Кога назод дома ке си ода,
Ке помина на мој војни копје,
Да се удра в мое бело срце!”
Го заверва вујко му Јанкула,
Си го зеде на свои вилеет,
Си појдое на ден Велипеток.
Там' најдое до три вити ора;
Прво оро се добри јунаци,
А второто се млади неести,
А треќото се добри девојки.
Напред ми је Ѕвезда Алтан - ѕвезда,
А до неа Цвета Арбанешка,
Ѕвезда држит златена маштрапа,
Полна, рамна со вода студена.
Тог' с' излуди Секула Детенце,
Је посака та вода студена,
Је посака на Ѕвезд' Алтан - ѕвезда,
Је посака и вода му даде.
Бог го убил Секула Детенце!
Не је фати за златна маштрапа,
Тук је фати за р'ка десница,
Та је фарли на коња зад себе;
Дупна коња по гора да бегат.
Си помина крај свој војни копје,
Та се удри в свое бело срце.
Тога велит Секула Детенце:
„А егиди убаа девојко!
Извикај Ерина Самовила,
Таја ми је верна посестрима,
Таја знаит билки чемерлики,
Ке ми оздрајт мое бело срце!”
И говорит убаа девојка:
„А егиди незнаен делиа
И да викнам мене не познаат,
Не познаат мене по гласои;
Само викни тебе ке познајт.”
Само викна Секула Детенце:
„Ајде, ајде Epино Самовило,
Ајде, ајде моја посестримо!
От' си паднаф на мој војни копје,
Та се удриф в мое бело срце;
Донеси ми билки чемерлики!”
Уште зборот не ми го дорече,
Вчас ми дојде Ерина Самовила,
Му донесе билки чемерлики,
И назоли нему бело срце.
Вчас ми стана на нога јуначка,
Си се качи на коња брзего,
И си качи убаа нееста,
Си отиде тога дури дома,
Та си појде на свој вити порти,
Не чекаше мајка да извикнит,
Преку беден со коња прескочи;
Во дворои нееста је сметна.
Тога викат на својата мајка:
„Слези, слези моја мила мајко!
Слез' да видиш чудо и големо!
Си донесоф убаа нееста,
Теб' одмена а мене постеља.”

С