Небиднина/ Очај пред тврдината
Тврдино, невидливи воини те пазат.
Стасав и паднав пред тебе на метар.
Ветар и оган, оган и ветар,
Оттука нема враќање назад.

Од грозна немост морници ме лазат.
Очајот само се снове ко волк
Низ сурите карпи на тој грозен молк.
Оттука нема враќање назад.

Земјата в срце на грутки се рони,
Притиска и тежи, се трупа, ме кани:
Израмни се со мене, земја и ти стани.
Со ветар и оган земјата ме гони.

Рамнодушно глува за лелек и жртви,
Неспособна да жали и суди,
Секоја ноќ тврдината ја буди
Сонцето на тие кои се мртви.

Видете исто така 
 Небиднина

У