Зборник на Миладиновци/ 419 песна
419

„Саракино црнооко,
Дарувај ми едно око!”
„Море лудо, кутро младо!
Ни дарувам, ни продавам,
Дојди вечер на вечера
На вечера крај пенџера,
Да ти даам и обеве
И обеве црни очи
И моево бело лице
Со се мое бела грло.”
„Саракино црнооко!
Јас не можам да ти дојдам,
Оти сум си турски момок,
Турски момок, коњски сеиз;
Везден дење коњи пасам,
А ноште си 'рти вардам,
Јас не можам да остаам.”
„Море лудо, кутро младо!
Ке те ука ја науча;
Удри коњи во пајвани,
А м'ските во железа,
А 'ртите во ремење,
Та дојди ми на вечера,
Да се оба познаиме.”
Саракино црнооко,
Како што го научила,
Така ука ја фатило;
Клало коњи во пајвани,
А м'ските во железа,
И 'ртите во ремења,
Та си пошло на вечера.
Што му даде црни очи,
И нејѕино бела лице
Бело лице, бела грло.
Малу што се покочиле
Дур се зора обзорило.
Стопани го побарале,
Што да видет вељо чудо!
Сите коњи во пајвани,
А м'ските во железа,
А р'тите во ремења,
Тога си се почудиле;
Кабаето му простиле,
Зашт се најде многу умен.
Аљ је умот от измеќар,
Аљ је умот љубовница?