Зборник на Миладиновци/ Гино и Стојан
Гино Петкани говори:
„Сурава сја болна учини,
Стојан ште да та попита,
Либе хубава Петкано!
ПIто ти са иска понуда,
Та да си ,либе, оздравјаш.”
А Петкана му говори:
„Либе Стоене, Стоене,
Доштало ми сја, либе ле,
От гора от преперици,
От гора от еребици.”
Отишал си је млад Стојан
Во таја гора зелена,
Та дребна лова да лови.
Гино напреди отиде,
Та си је чекал млад Стојан,
Та сја с' двама бориле,
Та сја с' три дни бориле.
Стојан си Гину говори:
„Гино премладо Бл'гарче,
Ја са разслаби, Гино ле,
Нешто шта да те попитам
Дане б'деме роднина,
Като с' двата бориме.”
Та сја с' Гино отслабил,
Та си уборил млад Стојан,
Две педи в земја накарал,
От далеч, иде и вика:
„Либе хубава Петкано!
Изљаз ми порти отвори,
Постели меко возглаве,
С тебе штем да сја земе.”

Г