Зборник на Миладиновци/ 220 песна
220

На душа ти било нане, воденички камен!
Tа зашто ме даде, нане, н' она лудо младо,
Н' она љуто кесеџифче, горско арамифче.
Hoke му се мили, нане, порти отворени,
Дење му се мили, нане, порти затворени.
К'та нок ми носит, нане, крваа кошуља,
Во кошуља, мила нане ле, от јунаци глаи.
Што ми је, донесло,мила нане, рано от утрина,
Ми донесло мила нане, от јунака р'ка,
А на мал прст, мила нане, бурма позлаштена,
Как да си ја, мила нане, р'ка припознаиф,
Как да беше, мила нане, от мој мили братец,
От мој мили братец, мила нане, брата Костадина.