Зборник на Миладиновци/ 387 песна
387

Ја излези, моме, и јас да те видам,
И ти да ме видиш; и јас да те простам,
И ти да ме простиш и јас да ти простам
Дребното овоште, што сум ти пуштувал,
За белото лице. Оште да ти простам,
Рудето костени за рудото грло;
Црните череши за црните очи,
Благите јаболки за белите гр'ди,
Ж'лтите флорини за рамната сн'га.
И ти да ми простиш дари, тенки дари,
Оште да ми простиш тие дребни китки,
Оти ке си одам младо калинџиче,
Младо калинџиче, младо корабарче.
Мошне ти се мољам, ветер ка ке духне
Ветер ка ке духне, да не напилесаш,
Оти ке сет тие моите издихи.
Мошне ти се мољам, роса ка ке росит,
Роса ка ке росит, да не напилесаш,
Оти ке сет тие моите дробни солѕи.