Зборник на Миладиновци/ Бела Неда и Рус војвода
Mope Недо, Бела Недо,
Бел трандафил незапукнат
Неразпукнат, неразц'фтен!
Пречула ce бела Неда
Перчула се, марчула се
По 'с земја околиа,
Вардарската Bардариа
сон мома сe открала
Меѓу мајка, меѓу татка,
Меѓу девет мили браќа,
Девет 6paќa, девет снаи,
Дванаесет ми мнуци.
Открал ја је рус Војвода,
Дренлиата, сам агата;
Префрли ја през бел Дунав
B чаурето, в ливаѓето,
Там опнаа три чадира
Три чадира, три миндера;
Еден чадир, бели чадир,
Други зелен, други румен.
Под бел чадор бела Неда,
Бела Неда с рус Војвода;
Пот зелени сејмените,
Пот румени сиви коњи.
Три дни Неда мртва лежа,
Разбуди се в четврти ден,
Тогај веле, ем говоре!
„Мори Maлe, мила мале!
Подај, мале, шарен бардак
Шарен бардак студна вода,
Да cе напиам, да се оладам!”
Тогај веле рус Војвода:
„Mopи Недо, бела Недо!
Не cи, Недо, при мајка ти,
Ток' си, Недо, в чаирето,
Пот бел чадар с рус Војвода.”
Kа си дочу бела Неда,
Тогај веле eм говори:
„Варај, варај рус Војвода,
Мољам ти се, клањам ти cе,
Да ми даиш остро ношце,
Да пресеча жолта дуна,
Да разстопам моја уста!”
Изл'жа cе pyc Војвода,
Да и„ даде остро ношце.
He разсече жолта дуна,
Tyк' cе Неда убодила,
Ов нејното клето срце,
И на место душа даде.
Б