Зборник на Миладиновци/ 258 песна
258

Мори Недо, бела Недо!
Ветер дует нат селото,
Роса росит пот селото,
Чума мрие низ селото.
Сите чуле разбегале,
Бела Неда не је чула,
Не је чула, ни разбрала.
Неда ткае тенко платно
Тенко платно бел бурунџук,
Кенар клава сухо злато.
Тогај веле нејна мајка:
„Мори Недо, бела Недо,
Бела Недо, милно чедо!
Даљ си чула и разбрала
Чума бие у селото,
Сите чуле разбегале,
Ајде, Недо, да бегаме,
Дан' загиниш оште млада
Оште млада и зелена,
На младос ненаситена,
На рухо ненаносена,
На оро ненаиграна.”
Тогај веле бела Неда,
„Бегај, мале, јас не бегам,
Ела верно ти се мољам,
Ко ќе умрам, моја мале,
Да направиш нат гробот ми,
Нат глава шарена чешма,
На ноѕе високо дрво,
На ноѕе зелен кипарис.
Кој ке дојде, мила мале,
Вода да ми се напие,
И пот сенка да ми седне,
И да рече бог да прости
Таја душа што загина.”