Константин Миладинов/ Т’га за југ
Орелски крилја как да си метнех 
и в наши стâрни да си прелетнех! 
На наши места ја да си идам, 
да видам Стамбол, Кукуш да видам, 

Да видам дали сâнце и тамо 
матно угревјат, како и вамо. 
Ако как овде сâнцето ме стретит, 
ако пак мрачно сâнцето светит: 

На пâт далечни ја ке се стегнам, 
и в други стâрни ке си побегнам, 
каде сâнцето светло угревјат, 
каде небото ѕвезди посевјат. 

Овде је мрачно и мрак м' обвива 
и темна мâгла земја покрива: 
мразој и снегој, и пепелници, 
силни ветришта и вијулици, 

Околу мâгли и мразој земни, 
а в’гради студој, и мисли темни. 
Не, ја не можам овде да седам! 
Не, ја не можам мразој да гледам! 

Дајте ми крилја ја да си метнам 
и в наши стâрни да си прелетнам: 
на наши места ја да си идам, 
да видам Охрид, Струга да видам. 

Тамо зората греит душата 
и сâнце светло зајдвит в гората. 
Тамо дарбите природна сила 
со сâта раскош ги растурила: 

Бистро езеро, гледаш, белеит 
или од ветар синотемнеит: 
поле погледниш, или планина 
-сегде Божева је хубавина. 

Тамо по срце в кавал да свирам, 
сâнце да зајдвит, ја да умирам!

Наводи 
 Песни, Константин Миладинов, Мисла, Македонска книга, Култура, Наша Книга, Скопје, 1986.

Т

bg:Тъга за юг