Зборник на Миладиновци/ Кога да ја извадат от куки надвор
Кога да ја извадат от куки надвор

Роса росит Арбанешка земја,
Му нароси нункотому коњот,
Му нароси старосвату коња.
Цар Костадин добра коња вјаат,
Пот него се земја лелееше,
Нат него се ѕвезди трепетеа.
Стреќа му је Ѓургица девојка:
„Поможи бог царе Костадине!”
„Дај бог добро, Ѓургице девојко!”
Си ја фати за десната р'ка,
Ја врли на коња по зад себе,
Ја однесе во своите дворој.