Зборник на Миладиновци/ 382 песна
382

Маро, бела Маро, мајчина к'дино!
Седнала је Мара вонка зат к'штата,
В малата градина, пот белата лоза,
Риза везе Мара и урнек зафашта.
Там дека си везе и урнек зафашта
Је долетали три бела г'л'би,
До три г'л'би, три сиви гумени,
И си застанале на белата лоза,
С криље затрепнаа ц'втот зарониле,
Ц'втот зарониле, риза напрашиле;
Со уста запнаха, коприна смотиха.
Тогај веле Мара, веле и говоре:
„Робини, робини, дајте до два л'ка,
Дајте до два л'ка, дајте до две стрели,
За да си устрељам три бела гол'би.”
Па они на Мара вељат и говорат:
„Не сме дошли, Маро, за да нас устрелиш,
Тук сме дошле, Маро, мома да гледаме,
Мома да гледаме за нашега брата.”