Зборник на Миладиновци/ 294 песна
294

Заспала мома крај море
Пот една гранка маслинка;
Повеа ветер от море,
Откршил гранка маслинка,
Го удри моме по грло,
Моме се от сон разбуди,
Моме ми љуто прок'лна;
Егиди ветер Меглене!
Зашто ме от сон разбуди,
Никога да не повеиш!
Што голем сон си догледаф:
На сон минее три луди,
Првото лудо што мина,
Тој ми потфрли јаболко,
Позелен да је от него;
Второто лудо што мина,
Тој ми потфрли злат прстен,
Низ нега да се провирет;
Трекото лудо што мина,
Тој ме на соне целива,
Со мене да се кердосат.!”