Зборник на Миладиновци/ 498 песна
498

„Леле Димо, леле Димо, леле т'ги голема!
Ти ке одиш, ти ке одиш чужа земја далеко;
Кому ке ме, коiигу ке ме, мене млада остаиш?”
„А невесто, добро мило, јоставам те, јоставам,
Јоставам те, јоставам те, на твој татко и мои,
Јоставам те, јоставам те, на твоја мајка и моја.”
„Леле Димо, леле злато, леле, т'го голема!
Тешко мене, горко мене, при две татко без тебе!
Тешко мене, горко мене при две мајка без тебе!”
„Не жаљај ми, не плачи ми, златна мило стопанке!
,Ако појдам на чужина, не се заба'м да дојдам,
Да се врата в моја кука, да си љуба прва љуба.”
„Леле Димо, леле жалбо, леле т'го голема!
На ти Димо, клаи, Димо, мое лице в пазуа,
Кога тебе ке ти текнит за љубовта венчана,
Тогај Димо, р'ка пикни, та извади икона,
Мене гледај, в себе мисли, как душа в една сн'га.”