Константин Миладинов/ Не - непијам
Ми велет онје пијан сум;
А ја си не знам какво е
Тва пусто, шкуро пијанство!
Ја друго нешчо не сториф -
Сâде си зедоф крај мене
Сафа со винце тиквешко
И си се малку нацицах.

Ми велет сâнки ноѕеве-
Ко д` ода ми се валеет.
Земја се тресит, вервите,
За тва ноѕе валеет.

И ак` си чукна главата
На ѕиздои и на камења,
И ак` се цумки на чело,
От такви мали работи
Али требит да се плашиме?

У! пијаница, падинат!
Ми велет и се смеет.
Ко да им нешчо напраиф!
Шчо имат, ако падина?
Пак како јунак си станва.

Немојте усти погани,
Тук-така не клевете ме!
И пак ви верно пофтора:
Ја сосем не зна името
От тоја пусто пијанство. -
Ич не сум ја пијаница!

Наводи 
 Песни, Константин Миладинов, Мисла, Македонска книга, Култура, Наша Книга, Скопје, 1986.

Н

bg:Не-непијам