നീറുന്ന തീച്ചൂള/കൈകോർത്തു പോക നാം
ഭാവനൈർമ്മല്യം വഴിഞ്ഞണഞ്ഞൂ ഭവ്യശ്രീലം 
ഭാരതസ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ ഭദ്രമാം പുലർ കാലം. 
ചിത്തത്തിൻ നവോല്ലാസപൂർത്തിയാം വാനമ്പാടി 
ചിത് പ്രകാശത്തെത്തേടിപ്പൊങ്ങുന്നു പാടിപ്പാടി. 
എന്തിനു?-ശതാബ്ദങ്ങൾക്കപ്പുറം തേനും പാലും 
ചിന്തിയെന്നോതും സ്വാർത്ഥം വാഴ്ത്തുവാൻ താനോ മേലും? 
ഇരുളൊക്കെയും പോയോ, പോവുമോ?-നിലയ്ക്കുമോ 
തെരുവിൻ ഞരക്കങ്ങൾ, സമത്വം കിളിർക്കുമോ? 
കുത്തല്ലേ, വിഷാപ്തമായ് പഴിക്കപ്പെടും ചിന്തേ 
ഹൃത്തിനെ - ക്കൈവന്നൊരാ മൂല്യത്തിൻ നിലയെന്തേ? 
കനകോജ്ജ്വലം കാമ്യമാ നിധി, പക്ഷേ, സർവ്വം 
കരിനാഗത്തെപ്പോലെ കാത്താലോ ധനഗർവ്വം 
പൊരിയും വയറിന്റെ വിളിയാലിന്നുഋഗ്വദം 
പരിപൂതമാംതീക്ഷ്ണപരിതാപത്തിൻ നാദം! 

സ്വാതന്ത്ര്യം-മാതൃക്ഷോണി തുണ്ടുതുണ്ടാക്കിക്കിട്ടും 
സ്വാതന്ത്ര്യം-സ്വാതന്ത്യ്രമാണെങ്കിൽ, നാം സ്വതന്ത്രന്മാർ! 
ഏറ്റവും മൃദുവായൊരിഴയും പൊട്ടിപ്പോയി- 
ട്ടേച്ചുകെട്ടിയാൽപ്പിന്നെ സർവ്വഭംഗിയും പോയി! 
എന്നാലും വെള്ളപ്പാട നീങ്ങി, യെൻ നാടിൻനേത്രം 
പിന്നെയും വെളിച്ചത്തെ നുകരാമനുമാത്രം. 
സർവ്വവും നന്മയ്ക്കായിത്തീരട്ടേ- തീരും പോരും 
നിർവ്വേദം, കൈകോർത്തൊന്നായ്- പോകനാമെല്ലാപേരും... 
3-8-1947 
നീറുന്ന തീച്ചൂള