ശ്രീമദ് ഭാഗവതം (മൂലം) / ഷഷ്ഠഃ സ്കന്ധഃ (സ്കന്ധം 6) / അദ്ധ്യായം 13


ശ്രീമദ് ഭാഗവതം (മൂലം) / ഷഷ്ഠഃ സ്കന്ധഃ (സ്കന്ധം 6) / അദ്ധ്യായം 13 

ശ്രീശുക ഉവാച

വൃത്രേ ഹതേ ത്രയോ ലോകാ വിനാ ശക്രേണ ഭൂരിദ ।
സപാലാ ഹ്യഭവൻ സദ്യോ വിജ്വരാ നിർവൃതേന്ദ്രിയാഃ  ॥ 1 ॥ 

ദേവർഷിപിതൃഭൂതാനി ദൈത്യാ ദേവാനുഗാഃ സ്വയം ।
പ്രതിജഗ്മുഃ സ്വധിഷ്ണ്യാനി ബ്രഹ്മേശേന്ദ്രാദയസ്തതഃ  ॥ 2 ॥ 

രാജോവാച

ഇന്ദ്രസ്യാനിർവൃതേർഹേതും ശ്രോതുമിച്ഛാമി ഭോ മുനേ ।
യേനാസൻ സുഖിനോ ദേവാ ഹരേർദുഃഖം കുതോഽഭവത്  ॥ 3 ॥ 

ശ്രീശുക ഉവാച

വൃത്രവിക്രമസംവിഗ്നാഃ സർവ്വേ ദേവാഃ സഹർഷിഭിഃ ।
തദ്വധായാർത്ഥയന്നിന്ദ്രം നൈച്ഛദ്ഭീതോ ബൃഹദ്വധാത്  ॥ 4 ॥ 

ഇന്ദ്ര ഉവാച

സ്ത്രീഭൂജലദ്രുമൈരേനോ വിശ്വരൂപവധോദ്ഭവം ।
വിഭക്തമനുഗൃഹ്ണദ്ഭിർവൃത്രഹത്യാം ക്വ മാർജ്മ്യഹം  ॥ 5 ॥ 

ശ്രീശുക ഉവാച

ഋഷയസ്തദുപാകർണ്യ മഹേന്ദ്രമിദമബ്രുവൻ ।
യാജയിഷ്യാമ ഭദ്രം തേ ഹയമേധേന മാ സ്മ ഭൈഃ  ॥ 6 ॥ 

ഹയമേധേന പുരുഷം പരമാത്മാനമീശ്വരം ।
ഇഷ്ട്വാ നാരായണം ദേവം മോക്ഷ്യസേഽപി ജഗദ്വധാത്  ॥ 7 ॥ 

ബ്രഹ്മഹാ പിതൃഹാ ഗോഘ്നോ മാതൃഹാഽഽചാര്യഹാഘവാൻ ।
ശ്വാദഃ പുൽകസകോ വാപി ശുദ്ധ്യേരൻ യസ്യ കീർത്തനാത്  ॥ 8 ॥ 

     തമശ്വമേധേന മഹാമഖേന 
          ശ്രദ്ധാന്വിതോഽസ്മാഭിരനുഷ്ഠിതേന ।
     ഹത്വാപി സബ്രഹ്മചരാചരം ത്വം 
          ന ലിപ്യസേ കിം ഖലനിഗ്രഹേണ  ॥ 9 ॥ 

ശ്രീശുക ഉവാച

ഏവം സഞ്ചോദിതോ വിപ്രൈർമ്മരുത്വാനഹനദ് രിപും ।
ബ്രഹ്മഹത്യാ ഹതേ തസ്മിന്നാസസാദ വൃഷാകപിം  ॥ 10 ॥ 

തയേന്ദ്രഃ സ്മാസഹത്താപം നിർവൃതിർന്നാമുമാവിശത് ।
ഹ്രീമന്തം വാച്യതാം പ്രാപ്തം സുഖയന്ത്യപി നോ ഗുണാഃ  ॥ 11 ॥ 

താം ദദർശാനുധാവന്തീം ചാണ്ഡാലീമിവ രൂപിണീം ।
ജരയാ വേപമാനാംഗീം യക്ഷ്മഗ്രസ്താമസൃക്‌പടാം  ॥ 12 ॥ 

വികീര്യ പലിതാൻ കേശാംസ്തിഷ്ഠ തിഷ്ഠേതി ഭാഷിണീം ।
മീനഗന്ധ്യസുഗന്ധേന കുർവ്വതീം മാർഗ്ഗദൂഷണം  ॥ 13 ॥ 

നഭോ ഗതോ ദിശഃ സർവ്വാഃ സഹസ്രാക്ഷോ വിശാമ്പതേ ।
പ്രാഗുദീചീം ദിശം തൂർണ്ണം പ്രവിഷ്ടോ നൃപ മാനസം  ॥ 14 ॥ 

     സ ആവസത്പുഷ്കരനാലതന്തൂ-
          നലബ്ധഭോഗോ യദിഹാഗ്നിദൂതഃ ।
     വർഷാണി സാഹസ്രമലക്ഷിതോഽന്തഃ 
          സ ചിന്തയൻ ബ്രഹ്മവധാദ്വിമോക്ഷം  ॥ 15 ॥ 

     താവത്ത്രിണാകം നഹുഷഃ ശശാസ 
          വിദ്യാതപോയോഗബലാനുഭാവഃ ।
     സ സമ്പദൈശ്വര്യമദാന്ധബുദ്ധിർ-
          ന്നീതസ്തിരശ്ചാം ഗതിമിന്ദ്രപത്ന്യാ  ॥ 16 ॥ 

     തതോ ഗതോ ബ്രഹ്മഗിരോപഹൂത 
          ഋതംഭരധ്യാനനിവാരിതാഘഃ ।
     പാപസ്തു ദിഗ്ദേവതയാ ഹതൌജാ-
          സ്തം നാഭ്യഭൂദവിതം വിഷ്ണുപത്ന്യാ  ॥ 17 ॥ 

തം ച ബ്രഹ്മർഷയോഽഭ്യേത്യ ഹയമേധേന ഭാരത ।
യഥാവദ്ദീക്ഷയാഞ്ചക്രുഃ പുരുഷാരാധനേന ഹ  ॥ 18 ॥ 

അഥേജ്യമാനേ പുരുഷേ സർവ്വദേവമയാത്മനി ।
അശ്വമേധേ മഹേന്ദ്രേണ വിതതേ ബ്രഹ്മവാദിഭിഃ  ॥ 19 ॥ 

സ വൈ ത്വാഷ്ട്രവധോ ഭൂയാനപി പാപചയോ നൃപ ।
നീതസ്തേനൈവ ശൂന്യായ നീഹാര ഇവ ഭാനുനാ  ॥ 20 ॥ 

     സ വാജിമേധേന യഥോദിതേന 
          വിതായമാനേന മരീചിമിശ്രൈഃ ।
     ഇഷ്ട്വാധിയജ്ഞം പുരുഷം പുരാണ-
          മിന്ദ്രോ മഹാനാസ വിധൂതപാപഃ  ॥ 21 ॥ 

     ഇദം മഹാഖ്യാനമശേഷപാപ്മനാം 
          പ്രക്ഷാളനം തീർത്ഥപദാനുകീർത്തനം ।
     ഭക്ത്യുച്ഛ്രയം ഭക്തജനാനുവർണ്ണനം 
          മഹേന്ദ്രമോക്ഷം വിജയം മരുത്വതഃ  ॥ 22 ॥ 

     പഠേയുരാഖ്യാനമിദം സദാ ബുധാഃ 
          ശൃണ്വന്ത്യഥോ പർവ്വണി പർവ്വണീന്ദ്രിയം ।
     ധന്യം യശസ്യം നിഖിലാഘമോചനം 
          രിപുഞ്ജയം സ്വസ്ത്യയനം തഥായുഷം  ॥ 23 ॥