രമണൻ/ഭാഗം രണ്ട്/രംഗം മൂന്ന്
രംഗം മൂന്ന്
(അർദ്ധരാത്രി. ചന്ദ്രികയുടെ മണിയറ. മേശപ്പുറത്തൊരു 
മങ്ങിയ വിളക്കു കത്തുന്നു. അവളുടെ മുന്നം വിഷാദസ
മ്പൂർണ്ണവും എന്നാൽ പൈശാചികമായ ഒരു ഭാവത്തോടു
കൂടിയതുമായിരിക്കുന്നു. വലതു കൈയിൽ ഒരു കഠാരി.)
ചന്ദ്രിക
        നിർദ്ദയലോകമേ, സാധുവാമെന്നെ നീ
      നിർദ്ദയമിട്ടിദം നീറ്റുന്നതെന്തിനോ?
      ഹന്തയെന്നോടു നീയീവിധം കാട്ടുവാ-
      നെന്തെന്തു സാഹസം നിന്നോടു കാട്ടി ഞാൻ?
      നൊന്തുനൊന്തേവം കഴിക്കുവാനാണെങ്കി-
      ലെന്തിനെനിക്കിദം ജീർണ്ണിച്ച ജീവിതം?

        ഘോരകഠാരമേ, മൽക്കരളിങ്കലെ-
      ച്ചോരയ്ക്കുവേണ്ടിപ്പുളയുകയല്ലല്ലി നീ
      അൽപവുംകൂടിക്ഷമിക്കു, നിൻ തൃഷ്ണയെ-
      ത്തൃപ്തിപ്പെടുത്താനൊരുങ്ങുകയായി ഞാൻ!

        അച്ഛനുമമ്മയും മാമകജീവിത-
      പ്പിച്ചകപ്പൂമാലയെന്നേക്കുമായിതാ,
      നാണയക്കാട്ടിലുള്ളേതോ കുരങ്ങിനു
      കാണിക്കവെയ്ക്കാനൊരുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞുപോയ്!
      പുത്രിവത്സല്യം നിറഞ്ഞുതുളുമ്പുമ-
      ച്ചിത്തങ്ങൾ കാൺകെ, തളർന്നുപോകുന്നു ഞാൻ!
      അമ്മയെൻ കാലുപിടിച്ചപേക്ഷിക്കുന്നു
      പിന്നെയുംപിന്നെയു-മെന്തുചെയ്യട്ടെ ഞാൻ?
      ഒന്നുകിൽ മാതാപിതാക്കളെക്കൈവെടി-
      ഞ്ഞെന്നനുരാഗം പുലർത്തുവാൻ നോക്കണം;
      അല്ലെങ്കിലിന്നുമുതൽക്കു ഞാനാക്കൊച്ചു-
      പുല്ലാങ്കുഴലിനെപ്പാടേ മറക്കണം-
      അച്ഛനുമമ്മയും കാട്ടുമാ ദാമ്പത്യ
      മുൾച്ചെടിക്കാട്ടിലലഞ്ഞുതളരണം-
      ഭാവനാഗാനമധുരമായുള്ളോരു
      ജീവിതം തന്നെ മറക്കുവാൻ നോക്കണം.
      എന്തു ഞാൻ ചെയ്യും?-മതി, മതി നീയെന്റെ
      ചിന്തേ, വിടൂ,വിടൂ...പൊള്ളുന്നു...പോട്ടെ ഞാൻ!

        സമ്പൂതമാം മനം നീഹാരസാന്ദ്രമാം
      ചെമ്പനിനീരലർപോലത്ര മോഹനം!
      തിങ്ങിത്തുളുമ്പുന്നതുണ്ടതിൽ, വറ്റാത്ത
      മംഗളരാഗമധുരപരിമളം.
      അസ്വർഗ്ഗസൗരഭാസ്വാദനത്തെപോലൊ-
      രുത്സവം മറ്റെനിക്കെന്തുണ്ടു ഭൂമിയിൽ?
      ഒന്നോടവയൊക്കെ,യേതോ കടങ്കഥ-
      യെന്നപോൽ,വിസ്മൃതി മൂടിക്കളകയോ?
      എന്നിലൊട്ടിപ്പിടിച്ചീടിനോരാ ജീവ-
      നെന്നേക്കുമായിപ്പറിച്ചുകളകയോ?
      ഏതാദൃശം ഞാൻ പ്രവർത്തിക്കിലെന്തൊരു
      പാതക കർമ്മമായ്ത്തീരുമതൂഴിയിൽ!
      ലോകം മുഴുവൻ പഴിക്കുന്നു, കഷ്ടമീ
      രാഗകഥകൾ കേട്ടാ നിഷ്ക്കളങ്കനെ
      ആരറിയുന്നു പരമാർത്ഥതത്ത്വങ്ങ,-
      ളാരവയല്ലെങ്കിലാരാഞ്ഞിടുന്നു ഹാ!
      ഞാനല്ലി, കഷ്ട,മീ നാശഗർത്തത്തിലേ-
      ക്കാനയിച്ചേവം ചതിപ്പതസ്സാധുവെ?
      എത്രയോഴിഞ്ഞകന്നീടുവാൻ നോക്കിയി-
      ല്ലുത്തമാദർശസ്വരൂപിയാമപ്പുമാൻ!
      പാരിലിത്തിക്കൺനിയായി നിന്നാപ്പൂത്ത
      പാരിജാതത്തെക്കരിച്ചു കളഞ്ഞു ഞാൻ!
      എന്നിട്ടുമാരുമാരോപിപ്പതില്ലയി-
      ന്നെന്നിലൊരൽപമപരാധമെങ്കിലും!
      തെറ്റിദ്ധരിക്കുവാൻ മാത്രമറിയുന്ന
      നിഷ്ഠൂരനിന്ദ്യനിശിതപ്രപഞ്ചമേ,
      അക്കൊച്ചുവേണുഗാപാലനിൽ സർവ്വത്ര
      കുറ്റവും വെച്ചു വിധിയെഴുതുന്നു നീ!
      നീയും നനഞ്ഞ നിൻ നീതിയും! പോ, നിന്റെ
      ന്യായവാദങ്ങൾതൻ ജൽപ്പനക്കെട്ടുമായ്!
      ഇല്ല,നീ നന്നാവുകയില്ലൊരു നാളിലും;
      പുല്ലുപോൽ നിന്നെയവഗണിക്കുന്നു ഞാൻ.
      * * *
        എന്തെ,ന്റെ കൈയിൽക്കുഠാരമോ-ചെന്നിണം
      ചിന്തുവാൻ വെമ്പിക്കിതയ്ക്കും കുഠാരമോ?
      ഞാനാത്മഹത്യയ്ക്കു പോകയോ?-ജീവിതം
      ഞാനിതിൻ കൂർത്ത മുനയ്ക്കിരയാക്കയോ?
      മത്സുന്നം, മജ്ജയം, മാമകാസ്വാദനം,
      മത്സൗകുമാര്യം, മമോജ്ജ്വലയൗവനം,
      മൽപ്രേമ,മീ മനസ്പന്ദനം, മാമക-
      സ്വപ്ന,മാസ്വാദനം, മോഹം, മനോന്മദം,
      സർവ്വം-സമസ്തവും-കഷ്ടം ! ഞൊടിക്കുള്ളി-
      ലുർവ്വിയിൽ മങ്ങിപ്പൊലിഞ്ഞു മറകയോ!
      എന്റെയെന്നുള്ളതന്നിലം വിറങ്ങലി-
      ച്ചെന്തിവിടത്തിൽ ദ്രവിച്ചു നശിക്കയോ?
      പച്ചപുതച്ചൊരിക്കാടും മലകളും
      കൊച്ചുകൊച്ചോളങ്ങൾ പാടും പുഴകളും
      ഇക്കുളിർപ്പൂങ്കുലച്ചാർത്തും, കിളികളും
      ചിത്രശലഭങ്ങൾ മൂളും തൊടികളും
      എല്ലാം-സസ്തവും-വിട്ടുപിരിഞ്ഞു ഞാൻ
      കല്ലറയ്ക്കുള്ളിൽ ദ്രവിക്കുവാൻ പോകയോ?
      ഇല്ലില്ല-ജീവിതം, ജീവിതം! ഇന്നതിൻ
      ഫുല്ലപ്രകാശം തെളിഞ്ഞുകാണുന്നു ഞാൻ.
      ദുഷ്ട കുഠാരമേ, ദൂരത്തു പോക നീ;
      ഞെട്ടുന്നു നിന്റെ മുന്നത്തു നോക്കുമ്പോൾ ഞാൻ.
       (കഠാരി വലിച്ചെറിയുന്നു. അത് 'ഘിണം'എന്ന 
        ഒരു ശബ്ദത്തോടെ നിലം പതിക്കുന്നു.)
          (ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ)

      പാടെ തിരശ്ശീല വീണു ഹാ, മൽപ്രേമ-
      നാടകം തീർന്നു-ജയിച്ചു, ജയിച്ചു, ഞാൻ!
      ജീവിതം! ജീവിതം!-തേനിനെപ്പോലുള്ള
      ജീവിതം! ഹാ ഹാ! കിതയ്ക്കുന്നു മന്മനം!
      ഇല്ല, ഞാനെന്നെ നശിപ്പിക്കയില്ലൊരു
      പുല്ലാങ്കുഴലിനുവേണ്ടിയൊരിക്കലും.
      എന്നെ ഞാനാക്കാൻ തപസ്സുചെയ്തീടിനോ-
      രെന്നച്ഛനമ്മമാരെന്നിഷ്ടദേവകൾ;
      ഇന്നവർതന്മുന്നിലെൻ മാർത്തടത്തിലെ-
      ച്ചെന്നിണംകൊണ്ടു കുരുതികൂട്ടില്ല ഞാൻ!
      പോവുക, നീയജപാലക, ഗായക,
      ഭാവിയിലേക്കു നിന്നോടക്കുഴലുമായ്!
      എന്നെ നീ പാടേ മറന്നേക്കു, ലോകത്തി-
      ലിന്നുമുതൽ നിന്നനുജത്തിയാണു ഞാൻ!

        എന്തുവന്നാലുമെനിക്കാസ്വദിക്കണം
      മുന്തിരിച്ചാറുപോലുള്ളൊരിജ്ജീവിതം!
      എന്നുമിതിന്റെ ലഹരിയിലാനന്ദ-
      തുന്ദിലമെന്മനം മൂളിപ്പറക്കണം!
      കണ്ണീർനിറഞ്ഞ നിൻ പിഞ്ചുമനസ്സുമാ-
      യെന്മുന്നിൽനിന്നൊന്നു വേർപെട്ടുപോകണേ!
      എല്ലാം മറന്നേക്കു-മേലിൽ നാമന്യരാ-
      ണെല്ലാം കഴിഞ്ഞു-സ്വതന്ത്രയായ്ത്തീർന്നു ഞാൻ.
      അങ്ങതാ, ദൂരത്തിലല്ലാതെ കാണ്മൂ ഞാൻ
      മഗളകല്യാണമണ്ഡപം മാമകം!
      ആസ്വാദനങ്ങളേ, നിങ്ങളെക്കേവല-
      മാശ്രയിച്ചീടിനോരിബ്ഭക്ത ദാസിയെ
      വിശ്രമിപ്പിക്കൂ, ദയവാർന്നു നിങ്ങൾതൻ-
      വിദ്രുമമഞ്ചത്തിലൊന്നിനിയെങ്കിലും!
      ഇത്രനാൾ നിർമ്മിച്ച സങ്കൽപമൊക്കെയും
      മുഗ്ദ്ധയാഥാർത്ഥ്യത്തിലെത്തിക്കസസ്പൃഹം!
      ഇന്നോളമുള്ളെൻ സമസ്താപരാധവു-
      മൊന്നൊഴിയാതെ പൊറുക്കൂ, സഹോദരാ!
      നമ്മൾക്കു രണ്ടു വഴിയായിവിടെവെ-
      ച്ചെന്നേക്കുമായിപ്പിരിയാം സുമംഗളം.

രമണൻ