ചൂഡാമണി/പ്രേമശോഭ
പ്രേമ:	വീർപ്പിടും പച്ചിലച്ചർത്തിലാരാക്കുയിൽ
	പാട്ടുനിർത്തുന്നതിൻ മുൻപേ;
	മഞ്ഞിൽ മുങ്ങുന്നൊരാ മഞ്ജുചന്ദ്രക്കല
	മങ്ങിമായുന്നതിൻ മുൻപേ;
	നിശ്ചിതകാലമതിക്രമിച്ചെൻമന-
	മസ്വസ്ഥമാവതിൻ മുൻപേ;
	സഞ്ജാതകൌതുകം പൂകട്ടെ ഞാനെന്റെ
	സങ്കേതകുഞ്ജകം തോഴി!

ശോഭ:വിദ്യുല്ലതോജ്ജ്വലേ, നിശ്ചയം, നീയൊരു
	വിശ്വവിമോഹിനിയായി,
	അക്കാലാകാരനിൽനിന്നുലകിന്നൊരു
	ചിത്രം ലഭിക്കുമാറായി!

പ്രേമ:	ഇന്നിദം ഞാന്തന്നെ നാണിച്ചുപോംമട്ടി-
	ലെന്നെച്ചമയിച്ചൊരുക്കി,
	ആനന്ദമീ നിലക്കണ്ണാടിതൻ മുൻപി-
	ലാനയിച്ചീവിധം നിർത്തി,
	ഹാ! മന:പൂർവ്വം കളിപ്പിക്കുകല്ലി നീ,
	കേമത്തിതന്നെ നീ തോഴി!

ശോഭ:	"ആകാശനീലിമകോലുന്ന സാരിയാ-
	ണാ മനോമോഹനന്നിഷ്ടം,"
	എന്നു നീയോതിടാറുണ്ടതുകാരണ-
	മിന്നതു നിന്നെ ഞാൻ ചാർത്തി.
	സങ്കുലനീലവലാഹകയാമൊരു
	തങ്കമിന്നൽക്കൊടിപോലെ,
	താമരപ്പച്ചിലച്ചാർത്തിന്നിടയിലൊ-
	രോമന്മരാളികപോലെ,
	ജീവിതവേദന മൂടുമൊരുജ്ജ്വല-
	ഭാവനപ്പൊങ്കതിർപോലെ,
	ബന്ധുരരൂപിണീ മാറി നീയിന്നൊരു
	ഗന്ധർവ്വകന്യകയായി!
	ചിത്രകലാകൽപകാരാമസീമയിൽ-
	ച്ചൈത്രാഗമോത്സവമായി!

പ്രേമ:	ഇത്തരംകൃത്രിമമോടിപ്പകിട്ടുക-
	ളിത്രമേലൊത്തു ഞാൻ ചെന്നാൽ
	അന്തരംഗത്തിലപ്പുണ്യവാനെന്നൊടി-
	ന്നെന്തു തോന്നീടുമെൻ തോഴി?

ശോഭ:	ചെമ്പനീർപ്പൂമൊട്ടുദയരാഗം പൂശി-
	യൻപിൽ കുണുങ്ങിച്ചിരിക്കെ,
	സന്തോഷമല്ലാതെ പുംസ്കോകിലത്തിനി-
	ന്നെന്തു തോന്നീടുവാൻ ദേവി?

പ്രേമ:	കേവലം നിർജ്ജീവവസ്ഥുക്കളിൽക്കൂടി
	ജീവൻ കൊളുത്തുമദ്ദേവൻ
	നിസ്വരൂപങ്ങളാം ചിന്തകൾകൂടിയും
	നിസ്തുലാകാരങ്ങളാക്കി
	നിത്യതകൊണ്ടു നിറംപിടിപ്പിക്കുവാൻ
	കെൽപിയന്നീടുമദ്ദിവ്യൻ,
	ഭാവനോദ്ദീപനോപാധിയായ് വാഴ്ത്തുകി-
	ല്ലീ വെറും വിഭ്രമവേഷം!

ശോഭ:	വിഭ്രമമല്ല ജനിപ്പിപ്പതാനന്ദ-
	വിസ്മൃതിയാണു നിൻ വേഷം.
	ആഡംബരമല്ലനന്താനുഭൂതികൾ-
	ക്കാലംബനമാണിതെല്ലാം!

പ്രേമ:	ചായമ്പുരണ്ടൊരത്തൂലികത്തുമ്പത്തു
	ചായുന്ന നാരിനുപോലും
	ഇമ്മന്നിലൊപ്പം വിലപ്പെടുകില്ലെന്റെ
	പൊന്മാലകളുമീ ഞാനും!

ശോഭ:	കാല്യോജ്ജ്വലാംശുവിൻ കാന്തിയോടൊക്കുമോ
	കാഞ്ചനശ്രീദീപനാളം?

പ്രേമ:	ദാരിദ്ര്യപങ്കത്തിൽനിന്നുമസ്സൽക്കലാ-
	സാരസരോജം വിടർന്നു.
	എന്നാലുമെന്തിന്നതിൻ യശസ്സൌരഭ-
	സുന്ദരവീചികളേൽക്കെ,
	ഉൾക്കുളിരേറ്റേറ്റു കോരിത്തരിക്കുന്നു
	ചക്രവാളാന്തരംപോലും!
	വമ്പിച്ചോരീ മണിമേടയു, മായതിൻ
	സമ്പത്സമൃദ്ധിയും മായും;
	ഈ രത്നഭൂഷകളെല്ലാം നശിച്ചുപോം
	ചാരമായ്ത്തീരുമീ ഞാനും.
	നിത്യോജ്ജ്വലങ്ങളാണാ വിരൽത്തുമ്പത്തു
	പറ്റുന്ന ചായങ്ങൾപോലും!
	വേണ്ട വേണ്ടീ, വെറും കൃത്രിമാഡംബരം
	വേണ്ടെനിക്കൊന്നുമെൻ തോഴി!
	പോകട്ടെ ഞാനായിമാത്രമീഞാനെന്റെ
	ജീവാധിനാഥന്നരികിൽ!

ശോഭ:	എന്നെന്നുമിങ്ങനെ മിന്നുവാന്വേണ്ടിയി-
	പ്പൊന്മാലനിന്നെ ഞാൻ ചാർത്തി;
	വാടാതിരിക്കുവാനീ മുല്ലമാല നിൻ
	വാർകുഴൽക്കെട്ടിൽ ഞാൻ ചൂടി;
	കാന്തിവീശാനെന്നുമിത്തെളിനെറ്റിയിൽ
	ചാന്തുപൊട്ടൊന്നു ഞാൻ ചാർത്തി;
	ഇല്ല, നശിക്കില്ലൊരിക്കലും നിന്മെയ്യി-
	ലുള്ളൊരീ മോടികളൊന്നും!
	ഇന്നവയോരോന്നുമത്രയ്ക്കനഘമാം
	പൊന്നിൻ പരിമളം പൂശി.
	അക്കലാകാരന്റെ തൂലികത്തുമ്പിലെ-
	പ്പൊൽക്കിനാവായി നീ മാറി!
	മായികമല്ലിവ മേലിൽ, ജഗത്തിന്റെ
	മായാത്ത നേട്ടങ്ങൾ മാത്രം.
	ഈടാർന്നിടും കലാവേദിയിൽ നീയൊരു
	വാടാവിളക്കായ് ജ്വലിക്കെ,
	വെമ്പിക്കിതച്ചു ശതാബ്ദങ്ങളെത്തി നിൻ
	മുൻപിൽശിരസ്സു നമിക്കെ,
	വിശ്വാഭിമാനാഭിനന്ദനം നിൻ പദ-
	വിദ്രുമം തേടിഗ്ഗമിക്കെ,
	ഈ രാവിൽ നിന്നെച്ചമയിച്ചയയ്ക്കുമി-
	ത്തോഴിയെപ്പറ്റിയാരോർക്കും!
	അക്കലാലോലനൊത്തായിരം നൂതന-
	സ്വർഗ്ഗങ്ങൾ നീയിന്നുകാണും.
	നാളെച്ചിരഞ്ജീവിതത്വം ലഭിച്ചവ
	നാനാപദാനങ്ങൾ നേടും.
	കഷ്ട, മിത്തോഴിയോ-ലോകമറിയാതെ
	ഞെട്ടറ്റൊരേടത്തു വീഴും!
	എന്നിരുന്നാലും, ചരിതാർത്ഥയാണു ഞാൻ
	നിന്നാളിയായതുമൂലം!
	പ്രേമപരവശേ, പോക നീ പോക, നിൻ
	കാമുകദേവനെക്കാണാൻ!
	സങ്കേതകുഞ്ജത്തില്വെച്ചിന്നു നിങ്ങൾതൻ
	സങ്കൽപമൊക്കെത്തളിർക്കാൻ,
	ആയിരം തങ്കക്കിനാവുകൾ കണ്ടുക-
	ണ്ടാത്മാവു കോൾമയിർക്കൊള്ളാൻ,
	പ്രാണനും പ്രാണനും കെട്ടിപ്പിടിച്ചൊരു
	വേണുഗാനത്തിലലിയാൻ,
	പോക നീ, പോക നീ, സദ്രസം സമ്പൂർണ്ണ-
	ഭാഗദേയത്തിൻ തിടമ്പേ!

പ്രേമ:	ഇല്ല മറക്കില്ലൊരിക്കലും നിന്നെ ഞാ-
	നുള്ളകാലംവരെത്തോഴി!
	അക്കലാലോലുപമാനസം നേടുവാ-
	നൊത്തതാണെൻ മഹാഭാഗ്യം.
	സന്ദേശവാഹിനീ, നീ, രണ്ടുഹൃത്തിലെ
	സ്പന്ദങ്ങളൊന്നിച്ചിണക്കി.
	മാമകദൈവതം മേവും നികുഞ്ജക-
	ശ്രീമയക്ഷേത്രത്തിലോളം,
	നാണംവിലക്കിലും പോവട്ടെ നീയെന്നെ
	നാളെക്കളിയാക്കരുതേ!...
-ജൂൺ 1937
ചൂഢാമണി