വനമാല/ഒരു സന്ധ്യ
വനമാല എന്ന കവിതാസമാഹാരത്തിൽ നിന്ന്

ഉളവായിടുന്നു സുഖമേറ്റമുള്ളിലെൻ
കുളിർപശ്ചിമാംബുനിധിവായുപോതമേ,
പൊളിയാക്കിയുഷ്ണകഥ നീ തലോടവേ
പുളകം വരുന്നു പെരുകുന്നു കണ്ണുനീർ.

ഇടവത്തിലും വലിയ ചൂടുമൂലമാ-
യിടരാർന്നു നിന്നെ നിരൂപിച്ചണഞ്ഞു ഞാൻ
വിടപ്രിവജത്തിൽ വിടരുന്ന പൂമണം
തടവീടുമീയുപവനത്തിലന്തിയിൽ.

ഇടവിട്ടിടാതെ ജനമെത്തിയാർത്തി തീർ
ത്തുടൽ ചീർക്കുമാറിഹ സദാ രമിക്കയാൽ
സ്ഫുടധന്യഭാവമിയലുന്നു വഞ്ചി ഭൂ-
മുടിരത്നമീ നഗരപുഷ്ടവാടിക.

ഗണമായ് നടപ്പു ചില,രിങ്ങിരിക്കമേ-
ലിണയായിരിപ്പൂ ചില,രൊറ്റയായുമേ
അണയത്തു വാഴ്വു ചെറുപൈതൽ പൂവുപോൽ
ക്ഷണമന്തി നോക്കിയൊരു കോണിൽ ഞാനുമേ.

അതിരമ്യ വൃക്ഷനിരകൾക്കുമാ ലതാ-
രതികൾക്കുമങ്ങു സരസീതടത്തിനും
മതിലിന്നുമപ്പുറമഹോ! നഭസ്സിലി-
സ്ഥിതിഭേദമെങ്ങനെ വരുന്നൂ മോഹനം?

പകരുന്നു ഹന്ത! ചിലടത്തു പിച്ചള-
പ്പുതുപാളിപോൽ ഗഗനഭിത്തിതൻ നിറം
അകലത്തു വന്മരമെരിഞ്ഞുനിന്നിടു-
ന്നതുപോലെയും പുക പടർന്നപോലെയും.

ചിലടത്തു വിൺ‌വഴി ചുവന്ന പട്ടിനാൽ
നലമായടച്ചു മറ തൂങ്ങിടുന്നപോൽ
പലവർണ്ണമാം കൊടികൾ പൊങ്ങിടുന്നപോൽ
ചിലടം വെറും ചമതപൂത്ത കാടുപോൽ.

അലയാതെ വായുവിൽ വടക്കുകോണിലാ-
യിലതിങ്ങിയും ചെറിയ കൊമ്പൊതുങ്ങിയും
നിലവിട്ടു വീണ തരുപോൽ വിലങ്ങനേ
വിലസുന്നു ചാരനിറമാമൊരു മുകിൽ.

അതിനിപ്പുറം ശിശിരവായുവംബുജ-
ക്ഷതിചേർത്തു ചണ്ടി പടരും സരസ്സുപോൽ
അതിലോലമായൊളി കുറഞ്ഞ മേഘമാർ
ന്നുതിരുന്നു ഭംഗി തെളിയാതെയംബരം.

            (അപൂർണ്ണം)

വനമാല