ശ്രീമദ് ഭാഗവതം (മൂലം) / സപ്തമഃ സ്കന്ധഃ (സ്കന്ധം 7) / അദ്ധ്യായം 1


ശ്രീമദ് ഭാഗവതം (മൂലം) / സപ്തമഃ സ്കന്ധഃ (സ്കന്ധം 7) / അദ്ധ്യായം 1 

രാജോവാച

സമഃ പ്രിയഃ സുഹൃദ്ബ്രഹ്മൻ ഭൂതാനാം ഭഗവാൻ സ്വയം ।
ഇന്ദ്രസ്യാർത്ഥേ കഥം ദൈത്യാനവധീദ്വിഷമോ യഥാ  ॥ 1 ॥ 

ന ഹ്യസ്യാർത്ഥഃ സുരഗണൈഃ സാക്ഷാന്നിഃശ്രേയസാത്മനഃ ।
നൈവാസുരേഭ്യോ വിദ്വേഷോ നോദ്വേഗശ്ചാഗുണസ്യ ഹി  ॥ 2 ॥ 

ഇതി നഃ സുമഹാഭാഗ നാരായണഗുണാൻ പ്രതി ।
സംശയഃ സുമഹാൻ ജാതസ്തദ്ഭവാംച്ഛേത്തുമർഹതി  ॥ 3 ॥ 

ശ്രീശുക ഉവാച

സാധു പൃഷ്ടം മഹാരാജ ഹരേശ്ചരിതമദ്ഭുതം ।
യദ്ഭാഗവതമാഹാത്മ്യം ഭഗവദ്ഭക്തിവർദ്ധനം  ॥ 4 ॥ 

ഗീയതേ പരമം പുണ്യമൃഷിഭിർന്നാരദാദിഭിഃ ।
നത്വാ കൃഷ്ണായ മുനയേ കഥയിഷ്യേ ഹരേഃ കഥാം  ॥ 5 ॥ 

നിർഗ്ഗുണോഽപി ഹ്യജോഽവ്യക്തോ ഭഗവാൻ പ്രകൃതേഃ പരഃ ।
സ്വമായാഗുണമാവിശ്യ ബാധ്യബാധകതാം ഗതഃ  ॥ 6 ॥ 

സത്ത്വം രജസ്തമ ഇതി പ്രകൃതേർന്നാത്മനോ ഗുണാഃ । 
ന തേഷാം യുഗപദ് രാജൻ ഹ്രാസ ഉല്ലാസ ഏവ വാ  ॥ 7 ॥ 

ജയകാലേ തു സത്ത്വസ്യ ദേവർഷീൻ രജസോഽസുരാൻ ।
തമസോ യക്ഷരക്ഷാംസി തത്കാലാനുഗുണോഽഭജത്  ॥ 8 ॥ 

ജ്യോതിരാദിരിവാഭാതി സങ്ഘാതാന്ന വിവിച്യതേ ।
വിദന്ത്യാത്മാനമാത്മസ്ഥം മഥിത്വാ കവയോഽന്തതഃ  ॥ 9 ॥ 

     യദാ സിസൃക്ഷുഃ പുര ആത്മനഃ പരോ 
          രജഃ സൃജത്യേഷ പൃഥക് സ്വമായയാ ।
     സത്ത്വം വിചിത്രാസു രിരംസുരീശ്വരഃ 
          ശയിഷ്യമാണസ്തമ ഈരയത്യസൌ  ॥ 10 ॥ 

     കാലം ചരന്തം സൃജതീശ ആശ്രയം 
          പ്രധാനപുംഭ്യാം നരദേവ സത്യകൃത് ।
     യ ഏഷ രാജന്നപി കാല ഈശിതാ 
          സത്ത്വം സുരാനീകമിവൈധയത്യതഃ ।
     തത്പ്രത്യനീകാനസുരാൻ സുരപ്രിയോ 
          രജസ്തമസ്കാൻ പ്രമിണോത്യുരുശ്രവാഃ  ॥ 11 ॥ 

അത്രൈവോദാഹൃതഃ പൂർവ്വമിതിഹാസഃ സുരർഷിണാ ।
പ്രീത്യാ മഹാക്രതൌ രാജൻ പൃച്ഛതേഽജാതശത്രവേ  ॥ 12 ॥ 

ദൃഷ്ട്വാ മഹാദ്ഭുതം രാജാ രാജസൂയേ മഹാക്രതൌ ।
വാസുദേവേ ഭഗവതി സായുജ്യം ചേദിഭൂഭുജഃ  ॥ 13 ॥ 

തത്രാസീനം സുരഋഷിം രാജാ പാണ്ഡുസുതഃ ക്രതൌ ।
പപ്രച്ഛ വിസ്മിതമനാ മുനീനാം ശൃണ്വതാമിദം  ॥ 14 ॥ 

യുധിഷ്ഠിര ഉവാച

അഹോ അത്യദ്ഭുതം ഹ്യേതദ്ദുർല്ലഭൈകാന്തിനാമപി ।
വാസുദേവേ പരേ തത്ത്വേ പ്രാപ്തിശ്ചൈദ്യസ്യ വിദ്വിഷഃ  ॥ 15 ॥ 

ഏതദ്വേദിതുമിച്ഛാമഃ സർവ്വ ഏവ വയം മുനേ ।
ഭഗവന്നിന്ദയാ വേനോ ദ്വിജൈസ്തമസി പാതിതഃ  ॥ 16 ॥ 

ദമഘോഷസുതഃ പാപ ആരഭ്യ കലഭാഷണാത് ।
സമ്പ്രത്യമർഷീ ഗോവിന്ദേ ദന്തവക്ത്രശ്ച ദുർമ്മതിഃ  ॥ 17 ॥ 

ശപതോരസകൃദ് വിഷ്ണും യദ്ബ്രഹ്മ പരമവ്യയം ।
ശ്വിത്രോ ന ജാതോ ജിഹ്വായാം നാന്ധം വിവിശതുസ്തമഃ  ॥ 18 ॥ 

കഥം തസ്മിൻ ഭഗവതി ദുരവഗ്രാഹധാമനി ।
പശ്യതാം സർവ്വലോകാനാം ലയമീയതുരഞ്ജസാ  ॥ 19 ॥ 

ഏതദ് ഭ്രാമ്യതി മേ ബുദ്ധിർദ്ദീപാർച്ചിരിവ വായുനാ ।
ബ്രൂഹ്യേതദദ്ഭുതതമം ഭഗവാംസ്തത്ര കാരണം  ॥ 20 ॥ 

ശ്രീശുക ഉവാച

രാജ്ഞസ്തദ്വച ആകർണ്യ നാരദോ ഭഗവാനൃഷിഃ ।
തുഷ്ടഃ പ്രാഹ തമാഭാഷ്യ ശൃണ്വത്യാസ്തത്സദഃ  കഥാഃ॥ 21 ॥ 

നാരദ ഉവാച

നിന്ദനസ്തവസത്കാരന്യക്കാരാർത്ഥം കളേബരം ।
പ്രധാനപരയോ രാജന്നവിവേകേന കൽപിതം  ॥ 22 ॥ 

ഹിംസാ തദഭിമാനേന ദണ്ഡപാരുഷ്യയോർ യഥാ ।
വൈഷമ്യമിഹ ഭൂതാനാം മമാഹമിതി പാർത്ഥിവ  ॥ 23 ॥ 

യന്നിബദ്ധോഽഭിമാനോഽയം തദ്വധാത്പ്രാണിനാം വധഃ ।
തഥാ ന യസ്യ കൈവല്യാദഭിമാനോഽഖിലാത്മനഃ ।
പരസ്യ ദമകർത്തുർഹി ഹിംസാ കേനാസ്യ കൽപ്യതേ  ॥ 24 ॥ 

തസ്മാദ് വൈരാനുബന്ധേന നിർവൈരേണ ഭയേന വാ ।
സ്നേഹാത്കാമേന വാ യുഞ്ജ്യാത്കഥഞ്ചിന്നേക്ഷതേ പൃഥക്  ॥ 25 ॥ 

യഥാ വൈരാനുബന്ധേന മർത്ത്യസ്തൻമയതാമിയാത് ।
ന തഥാ ഭക്തിയോഗേന ഇതി മേ നിശ്ചിതാ മതിഃ  ॥ 26 ॥ 

കീടഃ പേശസ്കൃതാ രുദ്ധഃ കുഡ്യായാം തമനുസ്മരൻ ।
സംരംഭഭയയോഗേന വിന്ദതേ തത് സരൂപതാം  ॥ 27 ॥ 

ഏവം കൃഷ്ണേ ഭഗവതി മായാമനുജ ഈശ്വരേ ।
വൈരേണ പൂതപാപ്മാനസ്തമാപുരനുചിന്തയാ  ॥ 28 ॥ 

കാമാദ് ദ്വേഷാദ് ഭയാത് സ്നേഹാദ് യഥാ ഭക്ത്യേശ്വരേ മനഃ ।
ആവേശ്യ തദഘം ഹിത്വാ ബഹവസ്തദ്ഗതിം ഗതാഃ  ॥ 29 ॥ 

ഗോപ്യഃ കാമാദ് ഭയാത് കംസോ ദ്വേഷാച്ചൈദ്യാദയോ നൃപാഃ ।
സംബന്ധാദ് വൃഷ്ണയഃ സ്നേഹാദ് യൂയം ഭക്ത്യാ വയം വിഭോ  ॥ 30 ॥ 

കതമോഽപി ന വേനഃ സ്യാത്പഞ്ചാനാം പുരുഷം പ്രതി ।
തസ്മാത്കേനാപ്യുപായേന മനഃ കൃഷ്ണേ നിവേശയേത്  ॥ 31 ॥ 

മാതൃഷ്വസേയോ വശ്ചൈദ്യോ ദന്തവക്ത്രശ്ച പാണ്ഡവ ।
പാർഷദപ്രവരൌ വിഷ്ണോർവ്വിപ്രശാപാത്പദാച്ച്യുതൌ  ॥ 32 ॥ 

യുധിഷ്ഠിര ഉവാച

കീദൃശഃ കസ്യ വാ ശാപോ ഹരിദാസാഭിമർശനഃ ।
അശ്രദ്ധേയ ഇവാഭാതി ഹരേരേകാന്തിനാം ഭവഃ  ॥ 33 ॥ 

ദേഹേന്ദ്രിയാസുഹീനാനാം വൈകുണ്ഠപുരവാസിനാം ।
ദേഹസംബന്ധസംബദ്ധമേതദാഖ്യാതുമർഹസി  ॥ 34 ॥ 

നാരദ ഉവാച

ഏകദാ ബ്രഹ്മണഃ പുത്രാ വിഷ്ണോർലോകം യദൃച്ഛയാ ।
സനന്ദനാദയോ ജഗ്മുശ്ചരന്തോ ഭുവനത്രയം  ॥ 35 ॥ 

പഞ്ചഷഡ്ഢായനാർഭാഭാഃ പൂർവ്വേഷാമപി പൂർവ്വജാഃ ।
ദിഗ്വാസസഃ ശിശൂൻ മത്വാ ദ്വാഃസ്ഥൌ താൻ പ്രത്യഷേധതാം  ॥ 36 ॥ 

അശപൻ കുപിതാ ഏവം യുവാം വാസം ന ചാർഹഥഃ ।
രജസ്തമോഭ്യാം രഹിതേ പാദമൂലേ മധുദ്വിഷഃ ।
പാപിഷ്ഠാമാസുരീം യോനിം ബാലിശൌ യാതമാശ്വതഃ  ॥ 37 ॥ 

ഏവം ശപ്തൌ സ്വഭവനാത്പതന്തൌ തൈഃ കൃപാലുഭിഃ ।
പ്രോക്തൌ പുനർജൻമഭിർവാം ത്രിഭിർല്ലോകായ കൽപതാം  ॥ 38 ॥ 

ജജ്ഞാതേ തൌ ദിതേഃ പുത്രൌ ദൈത്യദാനവവന്ദിതൌ ।
ഹിരണ്യകശിപുർജ്യേഷ്ഠോ ഹിരണ്യാക്ഷോഽനുജസ്തതഃ  ॥ 39 ॥ 

ഹതോ ഹിരണ്യകശിപുർഹരിണാ സിംഹരൂപിണാ ।
ഹിരണ്യാക്ഷോ ധരോദ്ധാരേ ബിഭ്രതാ സൌകരം വപുഃ  ॥ 40 ॥ 

ഹിരണ്യകശിപുഃ പുത്രം പ്രഹ്ളാദം കേശവപ്രിയം ।
ജിഘാംസുരകരോന്നാനാ യാതനാ മൃത്യുഹേതവേ  ॥ 41 ॥ 

സർവഭൂതാത്മഭൂതം തം പ്രശാന്തം സമദർശനം ।
ഭഗവത്തേജസാ സ്പൃഷ്ടം നാശക്നോദ്ധന്തുമുദ്യമൈഃ  ॥ 42 ॥ 

തതസ്തൌ രാക്ഷസൌ ജാതൌ കേശിന്യാം വിശ്രവഃസുതൌ ।
രാവണഃ കുംഭകർണ്ണശ്ച സർവ്വലോകോപതാപനൌ  ॥ 43 ॥ 

തത്രാപി രാഘവോ ഭൂത്വാ ന്യഹനച്ഛാപമുക്തയേ ।
രാമവീര്യം ശ്രോഷ്യസി ത്വം മാർക്കണ്ഡേയമുഖാത്പ്രഭോ  ॥ 44 ॥ 

താവേവ ക്ഷത്രിയൌ ജാതൌ മാതൃഷ്വസ്രാത്മജൌ തവ ।
അധുനാ ശാപനിർമ്മുക്തൌ കൃഷ്ണചക്രഹതാംഹസൌ  ॥ 45 ॥ 

വൈരാനുബന്ധതീവ്രേണ ധ്യാനേനാച്യുതസാത്മതാം ।
നീതൌ പുനർഹരേഃ പാർശ്വം ജഗ്മതുർവിഷ്ണുപാർഷദൌ  ॥ 46 ॥ 

യുധിഷ്ഠിര ഉവാച

വിദ്വേഷോ ദയിതേ പുത്രേ കഥമാസീൻമഹാത്മനി ।
ബ്രൂഹി മേ ഭഗവൻ യേന പ്രഹ്ളാദസ്യാച്യുതാത്മതാ  ॥ 47 ॥