ശ്രീമദ് ഭാഗവതം (മൂലം) / അഷ്ടമഃ സ്കന്ധഃ (സ്കന്ധം 8) / അദ്ധ്യായം 17


ശ്രീമദ് ഭാഗവതം (മൂലം) / അഷ്ടമഃ സ്കന്ധഃ (സ്കന്ധം 8) / അദ്ധ്യായം 17 

ശ്രീശുക ഉവാച

ഇത്യുക്താ സാദിതീ രാജൻ സ്വഭർത്രാ കശ്യപേന വൈ ।
അന്വതിഷ്ഠദ് വ്രതമിദം ദ്വാദശാഹമതന്ദ്രിതാ  ॥ 1 ॥ 

ചിന്തയന്ത്യേകയാ ബുദ്ധ്യാ മഹാപുരുഷമീശ്വരം ।
പ്രഗൃഹ്യേന്ദ്രിയദുഷ്ടാശ്വാൻ മനസാ ബുദ്ധിസാരഥിഃ  ॥ 2 ॥ 

മനശ്ചൈകാഗ്രയാ ബുദ്ധ്യാ ഭഗവത്യഖിലാത്മനി ।
വാസുദേവേ സമാധായ ചചാര ഹ പയോവ്രതം  ॥ 3 ॥ 

തസ്യാഃ പ്രാദുരഭൂത്താത ഭഗവാനാദിപുരുഷഃ ।
പീതവാസാശ്ചതുർബ്ബാഹുഃ ശംഖചക്രഗദാധരഃ  ॥ 4 ॥ 

തം നേത്രഗോചരം വീക്ഷ്യ സഹസോത്ഥായ സാദരം ।
നനാമ ഭുവി കായേന ദണ്ഡവത്പ്രീതിവിഹ്വലാ  ॥ 5 ॥ 

     സോത്ഥായ ബദ്ധാഞ്ജലിരീഡിതും സ്ഥിതാ 
          നോത്സേഹ ആനന്ദജലാകുലേക്ഷണാ ।
     ബഭൂവ തൂഷ്ണീം പുളകാകുലാകൃതി-
          സ്തദ്ദർശനാത്യുത്സവഗാത്രവേപഥുഃ  ॥ 6 ॥ 

     പ്രീത്യാ ശനൈർഗ്ഗദ്ഗദയാ ഗിരാ ഹരിം 
          തുഷ്ടാവ സാ ദേവ്യദിതിഃ കുരൂദ്വഹ ।
     ഉദ്വീക്ഷതീ സാ പിബതീവ ചക്ഷുഷാ 
          രമാപതിം യജ്ഞപതിം ജഗത്പതിം  ॥ 7 ॥ 

അദിതിരുവാച

     യജ്ഞേശ യജ്ഞപുരുഷാച്യുത തീർത്ഥപാദ 
          തീർത്ഥശ്രവഃ ശ്രവണമംഗളനാമധേയ । 
     ആപന്നലോകവൃജിനോപശമോദയാദ്യ 
          ശം നഃ കൃധീശ ഭഗവന്നസി ദീനനാഥഃ  ॥ 8 ॥ 

     വിശ്വായ വിശ്വഭവനസ്ഥിതിസംയമായ 
          സ്വൈരം ഗൃഹീതപുരുശക്തിഗുണായ ഭൂമ്നേ । 
     സ്വസ്ഥായ ശശ്വദുപബൃംഹിതപൂർണ്ണബോധ-
          വ്യാപാദിതാത്മതമസേ ഹരയേ നമസ്തേ  ॥ 9 ॥ 

     ആയുഃ പരം വപുരഭീഷ്ടമതുല്യലക്ഷ്മീർ-
          ദ്യോഭൂരസാഃ സകലയോഗഗുണാസ്ത്രിവർഗ്ഗഃ ।
     ജ്ഞാനം ച കേവലമനന്ത ഭവന്തി തുഷ്ടാത്-
          ത്വത്തോ നൃണാം കിമു സപത്നജയാദിരാശീഃ  ॥ 10 ॥ 

ശ്രീശുക ഉവാച

അദിത്യൈവം സ്തുതോ രാജൻ ഭഗവാൻ പുഷ്കരേക്ഷണഃ ।
ക്ഷേത്രജ്ഞഃ സർവ്വഭൂതാനാമിതി ഹോവാച ഭാരത  ॥ 11 ॥ 

ശ്രീഭഗവാനുവാച

ദേവമാതർഭവത്യാ മേ വിജ്ഞാതം ചിരകാങ്ക്ഷിതം ।
യത് സപത്നൈർഹൃതശ്രീണാം ച്യാവിതാനാം സ്വധാമതഃ  ॥ 12 ॥ 

താൻ വിനിർജ്ജിത്യ സമരേ ദുർമ്മദാനസുരർഷഭാൻ ।
പ്രതിലബ്ധജയശ്രീഭിഃ പുത്രൈരിച്ഛസ്യുപാസിതും  ॥ 13 ॥ 

ഇന്ദ്രജ്യേഷ്ഠൈഃ സ്വതനയൈർഹതാനാം യുധി വിദ്വിഷാം ।
സ്ത്രിയോ രുദന്തീരാസാദ്യ ദ്രഷ്ടുമിച്ഛസി ദുഃഖിതാഃ  ॥ 14 ॥ 

ആത്മജാൻ സുസമൃദ്ധാംസ്ത്വം പ്രത്യാഹൃതയശഃശ്രിയഃ ।
നാകപൃഷ്ഠമധിഷ്ഠായ ക്രീഡതോ ദ്രഷ്ടുമിച്ഛസി  ॥ 15 ॥ 

     പ്രായോഽധുനാ തേഽസുരയൂഥനാഥാ 
          അപാരണീയാ ഇതി ദേവി മേ മതിഃ ।
     യത്തേഽനുകൂലേശ്വരവിപ്രഗുപ്താ 
          ന വിക്രമസ്തത്ര സുഖം ദദാതി  ॥ 16 ॥ 

     അഥാപ്യുപായോ മമ ദേവി ചിന്ത്യഃ 
          സന്തോഷിതസ്യ വ്രതചര്യയാ തേ ।
     മമാർച്ചനം നാർഹതി ഗന്തുമന്യഥാ 
          ശ്രദ്ധാനുരൂപം ഫലഹേതുകത്വാത്  ॥ 17 ॥ 

     ത്വയാർച്ചിതശ്ചാഹമപത്യഗുപ്തയേ 
          പയോവ്രതേനാനുഗുണം സമീഡിതഃ ।
     സ്വാംശേന പുത്രത്വമുപേത്യ തേ സുതാൻ 
          ഗോപ്താസ്മി മാരീചതപസ്യധിഷ്ഠിതഃ  ॥ 18 ॥ 

ഉപധാവ പതിം ഭദ്രേ പ്രജാപതിമകൽമഷം ।
മാം ച ഭാവയതീ പത്യാവേവം രൂപമവസ്ഥിതം  ॥ 19 ॥ 

നൈതത്പരസ്മാ ആഖ്യേയം പൃഷ്ടയാപി കഥഞ്ചന ।
സർവ്വം സമ്പദ്യതേ ദേവി ദേവഗുഹ്യം സുസംവൃതം  ॥ 20 ॥ 

ശ്രീശുക ഉവാച

ഏതാവദുക്ത്വാ ഭഗവാംസ്തത്രൈവാന്തരധീയത ।
അദിതിർദ്ദുർല്ലഭം ലബ്ധ്വാ ഹരേർജ്ജൻമാത്മനി പ്രഭോഃ  ॥ 21 ॥ 

ഉപാധാവത്പതിം ഭക്ത്യാ പരയാ കൃതകൃത്യവത് ।
സ വൈ സമാധിയോഗേന കശ്യപസ്തദബുധ്യത  ॥ 22 ॥ 

പ്രവിഷ്ടമാത്മനി ഹരേരംശം ഹ്യവിതഥേക്ഷണഃ ।
സോഽദിത്യാം വീര്യമാധത്ത തപസാ ചിരസംഭൃതം ।
സമാഹിതമനാ രാജൻ ദാരുണ്യഗ്നിം യഥാനിലഃ  ॥ 23 ॥ 

അദിതേർധിഷ്ഠിതം ഗർഭം ഭഗവന്തം സനാതനം ।
ഹിരണ്യഗർഭോ വിജ്ഞായ സമീഡേ ഗുഹ്യനാമഭിഃ  ॥ 24 ॥ 

ബ്രഹ്മോവാച

ജയോരുഗായ ഭഗവന്നുരുക്രമ നമോസ്തു തേ ।
നമോ ബ്രഹ്മണ്യദേവായ ത്രിഗുണായ നമോ നമഃ  ॥ 25 ॥ 

നമസ്തേ പൃശ്നിഗർഭായ വേദഗർഭായ വേധസേ ।
ത്രിനാഭായ ത്രിപൃഷ്ഠായ ശിപിവിഷ്ടായ വിഷ്ണവേ  ॥ 26 ॥ 

     ത്വമാദിരന്തോ ഭുവനസ്യ മധ്യ-
          മനന്തശക്തിം പുരുഷം യമാഹുഃ ।
     കാലോ ഭവാനാക്ഷിപതീശ വിശ്വം 
          സ്രോതോ യഥാന്തഃ പതിതം ഗഭീരം  ॥ 27 ॥ 

     ത്വം വൈ പ്രജാനാം സ്ഥിരജംഗമാനാം 
          പ്രജാപതീനാമസി സംഭവിഷ്ണുഃ ।
     ദിവൌകസാം ദേവ ദിവശ്ച്യുതാനാം 
          പരായണം നൌരിവ മജ്ജതോഽപ്സു  ॥ 28 ॥