നീറുന്ന തീച്ചൂള/പൊരുതും ഞാൻ
വിശ്വദേവതേ, നിന്റെ സാത്വിക സൗന്ദര്യത്തിൽ 
വിഭ്രമം വിട്ടെന്നാത്മാവാദ്യമന്നലിഞ്ഞപ്പോൾ 
ശൈശവം രോമഞ്ചത്തിൽച്ചിരിച്ചൂ, ചിരിപ്പിച്ചൂ 
വൈശാഖമാസത്തിലെപ്പൊന്നുഷസ്സിനെപ്പോലെ!
ജീവിതം മുറ്റത്തെയാത്തുളസിത്തൈയിന്നൊപ്പം 
ഭാവശുദ്ധിയിൽക്കൂമ്പിട്ടങ്ങനെ വിരാജിക്കേ; 
ഇളവെയിലുപോലെന്റെ ഹൃദയം തനിത്തങ്ക- 
ത്തെളിയായാത്തോല്ലാസം ദേവനർത്തനം ചെയ്കേ; 
എന്നിലേക്കൊഴുകി നിൻ ചൈതന്യമോരോ കൊച്ചു 
മിന്നൽപ്പൊന്നലകളായാത്മവിസ്മൃതനായ് ഞാൻ !
അകലെക്കുണുങ്ങുമാപ്പച്ചില മരച്ചാർത്തി- 
ലകളങ്കോദ്യൽ സ്നേഹദീപ്തനേത്രങ്ങളായി, 
'വരേണ്ടെന്നാൽ വരാം ഞങ്ങ'ളെന്നെന്നോടോതും 
വനദേവതകളെക്കണ്ടു ഞാൻ - ദിവ്യസ്വപ്നം! 
എന്തിനു വളർന്നു ഞാൻ?-വിശ്വമേ, പരിചരി- 
ച്ചെന്തിനു വളർത്തി നീയെന്നെ? -യെൻ കണ്ണീരിനോ? 
മൃദുവാം വെളിച്ചമാണന്നു കണ്ണുകൾ കണ്ട- 
തതിനും കനം വെച്ചു-കരയാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ !
ഉൽക്കർഷം മാംസത്തിന്റെ മാത്രമാണെങ്കിൽ,ച്ചെറ്റും 
ദുഃഖമില്ലെനിക്കു, ഞാൻ ചിരിക്കാമിനി,പ്പക്ഷേ, 
ചിരിച്ചാൽ ചിന്താശൂന്യൻ, ചിന്തിച്ചാൽ ഭ്രാന്തൻ തേങ്ങി- 
ക്കരഞ്ഞാൽ സ്വൈരം കൊല്ലി; പടവെട്ടിയാൽ ധൃഷ്ടൻ!- 
വല്ലതും കുറ്റം കാണുമെപ്പൊഴും ലോകം-ലോകം 
നല്ലതോ?-പിന്മാറില്ല പൊരുതും, പൊരുതും ഞാൻ! 
21-7-45 
നീറുന്ന തീച്ചൂള