കാമിനീഗർഹണം
മണ്ണപ്പുമാരുതമിവറ്റിൽ മുളച്ചെഴുന്ന-
പിണ്ഡത്തിലും പെരുമയെന്തു നമുക്കു പാർത്താൽ
കണ്ണേറുകൊണ്ടു കലുഷക്കടലിൽക്കമഴ്ത്തും
പെണ്ണുങ്ങളും പുഴുവു തിന്നു പൊലിഞ്ഞുപോകും.

പൂഞ്ചേല കൊണ്ടു പുതുമേനി പുതച്ചു പാരം
കൊഞ്ചിക്കുഴഞ്ഞു കുഴൽ കെട്ടി വരുന്ന പെണ്ണും
പഞ്ചത്വമായ് പെരിയ പേക്കഴുവിൻ മുഴുത്ത
ചഞ്ചുപുടത്തിനിരയായ്‌ച്ചമയുന്നു കണ്ടോ?

പൊന്താളച്ചെറുകുളിർകൊങ്ക ചേലചുറ്റി-
ച്ചെൻതാളിൻപ്രതിയധരങ്ങൾ പൊത്തി മെല്ലേ
പന്തോളം പൊലിമപെറുന്ന കുണ്ഡലത്തിൽ
ചുന്തോളം ചുടുമിഴി ചുണ്ടിനിന്നു കൊല്ലും.

സംസാരാദികരാളഭാവശിഖിയിൽ-
ച്ച്ടിച്ചുടുന്നേരമ-
ക്കംസാരാതി കൃപാകടാക്ഷമഴയൊ-
ന്നേവർക്കുമാലംബനം
അംസേ രാഗഭരണേ ബാഹുലതയാ
കെട്ടിപ്പുണർന്നക്രമം
സംസാരിപ്പവരോടു ചേച്ച സുകൃത-
ച്ചോർച്ചയ്ക്കു നൽക്കാരണം.

ഏഴപ്പെണ്ണിലിരങ്ങുമിമ്പമതിലി-
ന്നെന്തിത്ര കാര്യം വൃഥാ
കീഴിൽക്കേവലശീലമിക്കൃമികളും
ക്രീഡിച്ചു കണ്ടീലയോ
താഴത്തുന്നു കരേറിവന്നു തപസാ
സിദ്ധിച്ചൊരിപ്പൗരുഷം
പാഴിൽ കൈവെടിയൊല്ല പാപമതിലേ
പോകൊല്ല പൊന്നുള്ളമേ!

ഘോരാകാരാട്ടഹാസപ്രകടിതകലഹം
മൃത്യു വന്നെത്തിനോക്കു-
ന്നേരം നാരീജനാനാം കളികളുമിളിയും
നോക്കമൂക്കുള്ള വാക്കും
പോരാ പോരിൽത്തടുപ്പാൻ പരമശിവപദാം-
ഭോജരേണുപ്രസാദം
പോരാ പോരും കൃതാന്തപ്രതിഭയമകല-
ത്താക്കുവാനാർക്കുപോലും.

പൂന്തേൻവാണികളോടിടഞ്ഞനുദിനം
താന്തോന്നിവാസം പറ-
ഞ്ഞെന്തയ്യോ! മദനാന്തകാരിമനനം-
പോലും മറന്നീവിധം
സന്തോഷിച്ചു തകർത്തിടുന്നു, മുസലം
കൈക്കൊണ്ടു കാലാന്തകൻ
വന്തിട്ടാൻ തകരാറുതന്നെ തകരും
നിന്മേനി നന്മോഹനം.

(അപൂർണ്ണം)

കുമാരനാശാന്റെ സ്തോത്രകൃതികൾ