ശ്രീമദ് ഭാഗവതം (മൂലം) / അഷ്ടമഃ സ്കന്ധഃ (സ്കന്ധം 8) / അദ്ധ്യായം 6


ശ്രീമദ് ഭാഗവതം (മൂലം) / അഷ്ടമഃ സ്കന്ധഃ (സ്കന്ധം 8) / അദ്ധ്യായം 6 

ശ്രീശുക ഉവാച

ഏവം സ്തുതഃ സുരഗണൈർഭഗവാൻ ഹരിരീശ്വരഃ ।
തേഷാമാവിരഭൂദ് രാജൻ സഹസ്രാർക്കോദയദ്യുതിഃ  ॥ 1 ॥

തേനൈവ മഹസാ സർവ്വേ ദേവാഃ പ്രതിഹതേക്ഷണാഃ ।
നാപശ്യൻ ഖം ദിശഃ ക്ഷോണീമാത്മാനം ച കുതോ വിഭും  ॥ 2 ॥ 

വിരിഞ്ചോ ഭഗവാൻ ദൃഷ്ട്വാ സഹ ശർവ്വേണ താം തനും ।
സ്വച്ഛാം മരകതശ്യാമാം കഞ്ജഗർഭാരുണേക്ഷണാം  ॥ 3 ॥ 

തപ്തഹേമാവദാതേന ലസത്കൌശേയവാസസാ ।
പ്രസന്നചാരുസർവാംഗീം സുമുഖീം സുന്ദരഭ്രുവം  ॥ 4 ॥ 

മഹാമണികിരീടേന കേയൂരാഭ്യാം ച ഭൂഷിതാം ।
കർണ്ണാഭരണനിർഭാതകപോലശ്രീമുഖാംബുജാം  ॥ 5 ॥ 

കാഞ്ചീകലാപവലയഹാരനൂപുരശോഭിതാം ।
കൌസ്തുഭാഭരണാം ലക്ഷ്മീം ബിഭ്രതീം വനമാലിനീം  ॥ 6 ॥ 

സുദർശനാദിഭിഃ സ്വാസ്ത്രൈർമ്മൂർത്തിമദ്ഭിരുപാസിതാം ।
തുഷ്ടാവ ദേവപ്രവരഃ സശർവ്വഃ പുരുഷം പരം ।
സർവ്വാമരഗണൈഃ സാകം സർവ്വാംഗൈരവനിം ഗതൈഃ  ॥ 7 ॥ 

ബ്രഹ്മോവാച

     അജാതജൻമസ്ഥിതിസംയമായാ-
          ഗുണായ നിർവ്വാണസുഖാർണ്ണവായ ।
     അണോരണിമ്നേഽപരിഗണ്യധാമ്നേ 
          മഹാനുഭാവായ നമോ നമസ്തേ  ॥ 8 ॥ 

     രൂപം തവൈതത്പുരുഷർഷഭേജ്യം 
          ശ്രേയോഽർത്ഥിഭിർവ്വൈദികതാന്ത്രികേണ ।
     യോഗേന ധാതഃ സഹ നസ്ത്രിലോകാൻ 
          പശ്യാമ്യമുഷ്മിന്നു ഹ വിശ്വമൂർത്തൗ  ॥ 9 ॥ 

     ത്വയ്യഗ്ര ആസീത്ത്വയി മധ്യ ആസീത്-
          ത്വയ്യന്ത ആസീദിദമാത്മതന്ത്രേ ।
     ത്വമാദിരന്തോ ജഗതോഽസ്യ മധ്യം 
          ഘടസ്യ മൃത്സ്നേവ പരഃ പരസ്മാത്  ॥ 10 ॥ 

     ത്വം മായയാഽഽത്മാശ്രയയാ സ്വയേദം 
          നിർമ്മായ വിശ്വം തദനുപ്രവിഷ്ടഃ ।
     പശ്യന്തി യുക്താ മനസാ മനീഷിണോ 
          ഗുണവ്യവായേഽപ്യഗുണം വിപശ്ചിതഃ  ॥ 11 ॥ 

     യഥാഗ്നിമേധസ്യമൃതം ച ഗോഷു 
          ഭുവ്യന്നമംബൂദ്യമനേ ച വൃത്തിം ।
     യോഗൈർമ്മനുഷ്യാ അധിയന്തി ഹി ത്വാം 
          ഗുണേഷു ബുദ്ധ്യാ കവയോ വദന്തി  ॥ 12 ॥ 

     തം ത്വാം വയം നാഥ സമുജ്ജിഹാനം 
          സരോജനാഭാതിചിരേപ്സിതാർത്ഥം । 
     ദൃഷ്ട്വാ ഗതാ നിർവൃതമദ്യ സർവ്വേ 
          ഗജാ ദവാർത്താ ഇവ ഗാംഗമംഭഃ  ॥ 13 ॥ 

     സ ത്വം വിധത്സ്വാഖിലലോകപാലാ 
          വയം യദർത്ഥാസ്തവ പാദമൂലം ।
     സമാഗതാസ്തേ ബഹിരന്തരാത്മൻ 
          കിം വാന്യവിജ്ഞാപ്യമശേഷസാക്ഷിണഃ  ॥ 14 ॥ 

     അഹം ഗിരിത്രശ്ച സുരാദയോ യേ 
          ദക്ഷാദയോഽഗ്നേരിവ കേതവസ്തേ ।
     കിം വാ വിദാമേശ പൃഥഗ് വിഭാതാ 
          വിധത്സ്വ ശം നോ ദ്വിജദേവമന്ത്രം  ॥ 15 ॥ 

ശ്രീശുക ഉവാച

     ഏവം വിരിഞ്ചാദിഭിരീഡിതസ്തദ്
          വിജ്ഞായ തേഷാം ഹൃദയം യഥൈവ ।
     ജഗാദ ജീമൂതഗഭീരയാ ഗിരാ 
          ബദ്ധാഞ്ജലീൻ സംവൃതസർവ്വകാരകാൻ  ॥ 16 ॥ 

ഏക ഏവേശ്വരസ്തസ്മിൻ സുരകാര്യേ സുരേശ്വരഃ ।
വിഹർത്തുകാമസ്താനാഹ സമുദ്രോൻമഥനാദിഭിഃ  ॥ 17 ॥ 

ശ്രീഭഗവാനുവാച

ഹന്ത ബ്രഹ്മന്നഹോ ശംഭോ ഹേ ദേവാ മമ ഭാഷിതം ।
ശൃണുതാവഹിതാഃ സർവ്വേ ശ്രേയോ വഃ സ്യാദ് യഥാ സുരാഃ  ॥ 18 ॥ 

യാത ദാനവദൈതേയൈസ്താവത് സന്ധിർവ്വിധീയതാം ।
കാലേനാനുഗൃഹീതൈസ്തൈർ യാവദ് വോ ഭവ ആത്മനഃ  ॥ 19 ॥ 

അരയോഽപി ഹി സന്ധേയാഃ സതി കാര്യാർത്ഥഗൌരവേ ।
അഹിമൂഷികവദ്‌ദേവാ ഹ്യർത്ഥസ്യ പദവീം ഗതൈഃ  ॥ 20 ॥ 

അമൃതോത്പാദനേ യത്നഃ ക്രിയതാമവിളംബിതം ।
യസ്യ പീതസ്യ വൈ ജന്തുർമ്മൃത്യുഗ്രസ്തോഽമരോ ഭവേത്  ॥ 21 ॥ 

ക്ഷിപ്ത്വാ ക്ഷീരോദധൌ സർവ്വാ വീരുത്തൃണലതൌഷധീഃ ।
മന്ഥാനം മന്ദരം കൃത്വാ നേത്രം കൃത്വാ തു വാസുകിം  ॥ 22 ॥ 

സഹായേന മയാ ദേവാ നിർമ്മന്ഥധ്വമതന്ദ്രിതാഃ ।
ക്ലേശഭാജോ ഭവിഷ്യന്തി ദൈത്യാ യൂയം ഫലഗ്രഹാഃ  ॥ 23 ॥ 

യൂയം തദനുമോദധ്വം യദിച്ഛന്ത്യസുരാഃ സുരാഃ ।
ന സംരംഭേണ സിധ്യന്തി സർവ്വേഽർത്ഥാഃ സാന്ത്വയാ യഥാ  ॥ 24 ॥ 

ന ഭേതവ്യം കാളകൂടാദ് വിഷാജ്ജലധിസംഭവാത് ।
ലോഭഃ കാര്യോ ന വോ ജാതു രോഷഃ കാമസ്തു വസ്തുഷു  ॥ 25 ॥ 

ശ്രീശുക ഉവാച

ഇതി ദേവാൻ സമാദിശ്യ ഭഗവാൻ പുരുഷോത്തമഃ ।
തേഷാമന്തർദധേ രാജൻ സ്വച്ഛന്ദഗതിരീശ്വരഃ  ॥ 26 ॥ 

അഥ തസ്മൈ ഭഗവതേ നമസ്കൃത്യ പിതാമഹഃ ।
ഭവശ്ച ജഗ്മതുഃ സ്വം സ്വം ധാമോപേയുർബ്ബലിം സുരാഃ  ॥ 27 ॥ 

ദൃഷ്ട്വാരീനപ്യസംയത്താൻ ജാതക്ഷോഭാൻ സ്വനായകാൻ ।
ന്യഷേധദ്‌ദൈത്യരാട് ശ്ലോക്യഃ സന്ധിവിഗ്രഹകാലവിത്  ॥ 28 ॥ 

തേ വൈരോചനിമാസീനം ഗുപ്തം ചാസുരയൂഥപൈഃ ।
ശ്രിയാ പരമയാ ജുഷ്ടം ജിതാശേഷമുപാഗമൻ  ॥ 29 ॥ 

മഹേന്ദ്രഃ ശ്ലക്ഷ്ണയാ വാചാ സാന്ത്വയിത്വാ മഹാമതിഃ ।
അഭ്യഭാഷത തത്‌സർവം ശിക്ഷിതം പുരുഷോത്തമാത്  ॥ 30 ॥ 

തദരോചത ദൈത്യസ്യ തത്രാന്യേ യേഽസുരാധിപാഃ ।
ശംബരോഽരിഷ്ടനേമിശ്ച യേ ച ത്രിപുരവാസിനഃ  ॥ 31 ॥ 

തതോ ദേവാസുരാഃ കൃത്വാ സംവിദം കൃതസൌഹൃദാഃ । 
ഉദ്യമം പരമം ചക്രുരമൃതാർത്ഥേ പരന്തപ  ॥ 32 ॥ 

തതസ്തേ മന്ദരഗിരിമോജസോത്പാട്യ ദുർമ്മദാഃ ।
നദന്ത ഉദധിം നിന്യുഃ ശക്താഃ പരിഘബാഹവഃ  ॥ 33 ॥ 

ദൂരഭാരോദ്വഹശ്രാന്താഃ ശക്രവൈരോചനാദയഃ ।
അപാരയന്തസ്തം വോഢും വിവശാ വിജഹുഃ പഥി  ॥ 34 ॥ 

നിപതൻ സ ഗിരിസ്തത്ര ബഹൂനമരദാനവാൻ ।
ചൂർണ്ണയാമാസ മഹതാ ഭാരേണ കനകാചലഃ  ॥ 35 ॥ 

താംസ്തഥാ ഭഗ്നമനസോ ഭഗ്നബാഹൂരുകന്ധരാൻ ।
വിജ്ഞായ ഭഗവാംസ്തത്ര ബഭൂവ ഗരുഡധ്വജഃ  ॥ 36 ॥ 

ഗിരിപാതവിനിഷ്പിഷ്ടാൻ വിലോക്യാമരദാനവാൻ ।
ഈക്ഷയാ ജീവയാമാസ നിർജ്ജരാൻ നിർവ്രണാൻ യഥാ  ॥ 37 ॥ 

ഗിരിം ചാരോപ്യ ഗരുഡേ ഹസ്തേനൈകേന ലീലയാ ।
ആരുഹ്യ പ്രയയാവബ്ധിം സുരാസുരഗണൈർവൃതഃ  ॥ 38 ॥ 

അവരോപ്യ ഗിരിം സ്കന്ധാത്‌സുപർണഃ പതതാം വരഃ ।
യയൌ ജലാന്ത ഉത്സൃജ്യ ഹരിണാ സ വിസർജ്ജിതഃ  ॥ 39 ॥