ശ്രീമദ് ഭാഗവതം (മൂലം) / നവമഃ സ്കന്ധഃ (സ്കന്ധം 9) / അദ്ധ്യായം 7


ശ്രീമദ് ഭാഗവതം (മൂലം) / നവമഃ സ്കന്ധഃ (സ്കന്ധം 9) / അദ്ധ്യായം 7 

ശ്രീശുക ഉവാച

മാന്ധാതുഃ പുത്രപ്രവരോ യോഽമ്ബരീഷഃ പ്രകീർത്തിതഃ ।
പിതാമഹേന പ്രവൃതോ യൌവനാശ്വശ്ച തത്സുതഃ ।
ഹാരീതസ്തസ്യ പുത്രോഽഭൂൻമാന്ധാതൃപ്രവരാ ഇമേ  ॥ 1 ॥ 

നർമ്മദാ ഭ്രാതൃഭിർദ്ദത്താ പുരുകുത്സായ യോരഗൈഃ ।
തയാ രസാതലം നീതോ ഭുജഗേന്ദ്രപ്രയുക്തയാ  ॥ 2 ॥ 

ഗന്ധർവ്വാനവധീത്‌തത്ര വധ്യാൻ വൈ വിഷ്ണുശക്തിധൃക് ।
നാഗാല്ലബ്ധവരഃ സർപ്പാദഭയം സ്മരതാമിദം  ॥ 3 ॥ 

ത്രസദ്‌ദസ്യുഃ പൌരുകുത്സോ യോഽനരണ്യസ്യ ദേഹകൃത് ।
ഹര്യശ്വസ്തത്സുതസ്തസ്മാദരുണോഽഥ ത്രിബന്ധനഃ  ॥ 4 ॥ 

തസ്യ സത്യവ്രതഃ പുത്രസ്ത്രിശങ്കുരിതി വിശ്രുതഃ ।
പ്രാപ്തശ്ചാണ്ഡാലതാം ശാപാദ്ഗുരോഃ കൌശികതേജസാ  ॥ 5 ॥ 

സശരീരോ ഗതഃ സ്വർഗ്ഗമദ്യാപി ദിവി ദൃശ്യതേ ।
പാതിതോഽവാക്‌ശിരാ ദേവൈസ്തേനൈവ സ്തംഭിതോ ബലാത്  ॥ 6 ॥ 

ത്രൈശങ്കവോ ഹരിശ്ചന്ദ്രോ വിശ്വാമിത്രവസിഷ്ഠയോഃ ।
യന്നിമിത്തമഭൂദ്‌യുദ്ധം പക്ഷിണോർബ്ബഹുവാർഷികം  ॥ 7 ॥ 

സോഽനപത്യോ വിഷണ്ണാത്മാ നാരദസ്യോപദേശതഃ ।
വരുണം ശരണം യാതഃ പുത്രോ മേ ജായതാം പ്രഭോ  ॥ 8 ॥ 

യദി വീരോ മഹാരാജ തേനൈവ ത്വാം യജേ ഇതി ।
തഥേതി വരുണേനാസ്യ പുത്രോ ജാതസ്തു രോഹിതഃ  ॥ 9 ॥ 

ജാതഃസുതോ ഹ്യനേനാംഗ മാം യജസ്വേതി സോഽബ്രവീത് ।
യദാ പശുർന്നിർദ്ദശഃ സ്യാദഥ മേധ്യോ ഭവേദിതി  ॥ 10 ॥ 

നിർദ്ദശേ ച സ ആഗത്യ യജസ്വേത്യാഹ സോഽബ്രവീത് ।
ദന്താഃ പശോർ യജ്ജായേരന്നഥ മേധ്യോ ഭവേദിതി  ॥ 11 ॥ 

ജാതാ ദന്താ യജസ്വേതി സ പ്രത്യാഹാഥ സോഽബ്രവീത് ।
യദാ പതന്ത്യസ്യ ദന്താ അഥ മേധ്യോ ഭവേദിതി  ॥ 12 ॥ 

പശോർന്നിപതിതാ ദന്താ യജസ്വേത്യാഹ സോഽബ്രവീത് ।
യദാ പശോഃ പുനർദ്ദന്താ ജായന്തേഽഥ പശുഃ ശുചിഃ  ॥ 13 ॥ 

പുനർജ്ജാതാ യജസ്വേതി സ പ്രത്യാഹാഥ സോഽബ്രവീത് ।
സാന്നാഹികോ യദാ രാജൻ രാജന്യോഽഥ പശുഃ ശുചിഃ  ॥ 14 ॥ 

ഇതി പുത്രാനുരാഗേണ സ്നേഹയന്ത്രിതചേതസാ ।
കാലം വഞ്ചയതാ തം തമുക്തോ ദേവസ്തമൈക്ഷത  ॥ 15 ॥ 

രോഹിതസ്തദഭിജ്ഞായ പിതുഃ കർമ്മ ചികീർഷിതം ।
പ്രാണപ്രേപ്‌സുർദ്ധനുഷ്പാണിരരണ്യം പ്രത്യപദ്യത  ॥ 16 ॥ 

പിതരം വരുണഗ്രസ്തം ശ്രുത്വാ ജാതമഹോദരം ।
രോഹിതോ ഗ്രാമമേയായ തമിന്ദ്രഃ പ്രത്യഷേധത  ॥ 17 ॥ 

ഭൂമേഃ പര്യടനം പുണ്യം തീർത്ഥക്ഷേത്രനിഷേവണൈഃ ।
രോഹിതായാദിശച്ഛക്രഃ സോഽപ്യരണ്യേഽവസത്‌സമാം  ॥ 18 ॥ 

ഏവം ദ്വിതീയേ തൃതീയേ ചതുർത്ഥേ പഞ്ചമേ തഥാ ।
അഭ്യേത്യാഭ്യേത്യ സ്ഥവിരോ വിപ്രോ ഭൂത്വാഽഽഹ വൃത്രഹാ  ॥ 19 ॥ 

ഷഷ്ഠം സംവത്സരം തത്ര ചരിത്വാ രോഹിതഃ പുരീം ।
ഉപവ്രജന്നജീഗർത്താദക്രീണാൻമധ്യമം സുതം  ॥ 20 ॥ 

ശുനഃശേഫം പശും പിത്രേ പ്രദായ സമവന്ദത ।
തതഃ പുരുഷമേധേന ഹരിശ്ചന്ദ്രോ മഹായശാഃ  ॥ 21 ॥ 

മുക്തോദരോഽയജദ്‌ദേവാൻ വരുണാദീൻ മഹത്കഥഃ ।
വിശ്വാമിത്രോഽഭവത്തസ്മിൻ ഹോതാ ചാധ്വര്യുരാത്മവാൻ  ॥ 22 ॥ 

ജമദഗ്നിരഭൂദ്ബ്രഹ്മാ വസിഷ്ഠോഽയാസ്യസാമഗഃ ।
തസ്മൈ തുഷ്ടോ ദദാവിന്ദ്രഃ ശാതകൌംഭമയം രഥം  ॥ 23 ॥ 

ശുനഃശേഫസ്യ മാഹാത്മ്യമുപരിഷ്ടാത്പ്രചക്ഷ്യതേ ।
സത്യസാരാം ധൃതിം ദൃഷ്ട്വാ സഭാര്യസ്യ ച ഭൂപതേഃ  ॥ 24 ॥ 

വിശ്വാമിത്രോ ഭൃശം പ്രീതോ ദദാവവിഹതാം ഗതിം ।
മനഃ പൃഥിവ്യാം താമദ്ഭിസ്തേജസാപോഽനിലേന തത്  ॥ 25 ॥ 

ഖേ വായും ധാരയംസ്തച്ച ഭൂതാദൌ തം മഹാത്മനി ।
തസ്മിൻ ജ്ഞാനകലാം ധ്യാത്വാ തയാജ്ഞാനം വിനിർദ്ദഹൻ  ॥ 26 ॥ 

ഹിത്വാ താം സ്വേന ഭാവേന നിർവ്വാണസുഖസംവിദാ ।
അനിർദ്ദേശ്യാപ്രതർക്ക്യേണ തസ്ഥൌ വിധ്വസ്തബന്ധനഃ  ॥ 27 ॥