L'Evangêio segóndo Gioâne
<div style="width:50em; margin:auto; font-family:serif; font-size:medium; text-align: justify">

A Divinitæ da Paròlla

1
1 In prinçìpio gh’êa a Paròlla, e a Paròlla a l’êa dâ-arénte a Dîo e a Paròlla a l’êa Dîo.
2 Lê a-o prinçìpio a l’êa dâ-arénte a Dîo: 3 tùtto o l’é stæto fæto atravèrso de lê,
e sénsa de lê nìnte o l’é stæto fæto de tùtto quéllo ch’o l’exìste. 4 In lê gh’êa a vìtta
e a vìtta a l’êa a lûxe di òmmi; 5 a lûxe a brìlla inte ténebre
ma e ténebre no l’àn acugéita.
6 L’é vegnûo ’n òmmo mandòu da Dîo
e o sò nómme o l’êa Gioâne.
7 Lê o l’é vegnûo cómme testimònio
pe rénde testimoniànsa a-a lûxe,
perché tùtti credésan atravèrso de lê.
8 Lê o no l’êa a lûxe.
ma o dovéiva rénde testimoniànsa a-a lûxe.
9 Vegnîva into móndo a lûxe veâ,
quélla ch’a l’inlùmina ògni òmmo.
10	Lê o l’êa into móndo,
e o móndo o l’é stæto fæto atravèrso de lê,
ma o móndo o no l’à riconosciûo.
11 O l’é vegûo fra a sò génte, ma i sò non l’àn acugéito.
12 Ma a quélli che l’àn acugéito,
o gh’à dæto o potêre de diventâ fìggi de Dîo: a quélli che crédan into sò nómme,
13 i quæ, no da-o sàngoe, ni da-o voéi de càrne,
ni da-o voéi d’òmmo,
ma da Dîo són stæti generæ. 14 E a Paròlla a s’é fæta càrne
e a l’é vegnûa a stâ into mêzo a niâtri; e niâtri émmo vìsto a sò glòria, glòria cómme ùnico fìggio do Poæ, pìn de gràçia e de veitæ.

15 O Gioâne o ghe rénde testimoniànsa
e o crîa: «Vò-u chi l’òmmo do quæ mi ò dîto: Quéllo ch’o vén dòppo de mi
o m’é pasòu avànti,
perché o gh’êa prìmma de mi».
16 Da-a sò perfeçión
tùtti niâtri émmo riçevûo
e gràçia in sce gràçia.
17 Perché a Lézze a l’é stæta dæta atravèrso o Mozè,
a gràçia e a veitæ són vegnûe atravèrso do Gêxo Crìsto. 18 O Segnô nisciùn l’à vìsto:
pròpio o sò ùnico Fìggio, ch’o l’é into pêto do Poæ, lê o ne l’à rivelòu.

A testimoniànsa do Gioâne – 19 E quésta a l’é a testimoniànsa do Gioâne, quànde i Giudêi gh’àn mandòu da Geruzalèmme sacerdöti e levîti pe interogâlo: «Chi t’ê, ti?». 20 Lê o l’à confesòu e o no l’à negòu, e o l’à confesòu: «Mi no són o Crìsto» 21 Alôa gh’àn domandòu: «Cöse dónca? T’ê l’Elîa?». O gh’à rispòsto: «No-o són». «T’ê dónca o profêta?». O gh’à rispòsto. «No». 22 Gh’àn dîto dónca: «Chi t’ê? Perché niâtri poêmo dâ ’na rispòsta a quélli che n’àn mandòu. Cöse ti ne dîxi de ti mæximo?». 23 O gh’à rispòsto:
«Mi són vôxe de un ch’o crîa into dezèrto: Preparæ a stràdda do Segnô,
comm’o l’à dîto o profêta Izaîa». 24 Lô êan stæti mandæ da pàrte di farizêi. 25 L’àn interogòu e gh’àn dîto: «Perché dónca ti ti batézzi se no t’ê o Crìsto, ni l’Elîa, ni o profêta?». 26 O Gioâne o gh’à rispòsto: «Mi batézzo con l’ægoa, ma in mêzo a voî ghe sta un che voî no conoscéi, 27 un ch’o vén dòppo de mi, a-o quæ mi no són dégno de desligâghe i sàndali». 28 Quésto o l’é acapitòu in Betània, a-o de la do Giordàn, dónde o Gioâne o batezâva.
29 O giórno dòppo, o Gioâne into védde o Gexù vegnî vèrso de lê o l’à dîto: «Vò-u li o bæ de Dîo, vò-u li quéllo ch’o lêva o pecòu do móndo! 30 Vòu-li quéllo do quæ mi ò dîto: Dòppo de mi vén ’n òmmo ch’o m’é pasòu avànti, perché o gh’êa prìmma de mi. 31 Mi no-o conoscéiva, ma són vegnûo a batezâ con l’ægoa perché lê o foîse fæto conósce in Izraêle». 32 O Gioâne o l’à réizo testimoniànsa co-o dî: «Mi ò vìsto o Spìrito Sànto chinâ cómme ’na cónba da-o çê e pösâse sórva de lê. 33 Mi no-o conoscéiva, ma chi m’à mandòu a batezâ con l’ægoa, o m’àiva dîto: L’òmmo in sciô quæ ti ti vediæ chinâ e restâ o Spìrito o l’é quéllo ch’o batézza into Spìrito Sànto. 34 E mi ò vìsto e ò réizo testimoniànsa che quésto o l’é o Fìggio de Dîo».

I prìmmi discépoli do Gexù – 35 O giórno dòppo o Gioâne o l’êa ancón la con doî di sò discépoli 36 e o l’à fisòu i éuggi in sciô Gexù ch’o pasâva e o l’à dîto: «Vò-u li o bæ de Dîo!». 37 E i doî discépoli dòppo avéilo sentîo parlâ coscì, són andæti aprêuvo a-o Gexù. 38 O Gexù alôa o s’é gjòu, o l’à vìsto che gh’andâvan aprêuvo e o l’à dîto: «Cöse çercæ?». Gh’àn rispòsto: «Ràbbi (che veu dî Mèistro), dónde ti stæ?» 38 O gh’à dîto: «Vegnî e o vediéi». Són dónca andæti e àn vìsto dond’o stâva e quéllo giórno se són fermæ da lê; l’êa quæxi quattr’ôe de dòppodisnâ.
40 Un di doî ch’àivan sentîo e paròlle do Gioâne e l’avèivan segoîo, o l’êa l’Andrîa, fræ do Scimón Pêo. 41 Lê o l’à incontròu pò-u prìmmo sò fræ Scimón e o gh’à dîto: «Èmmo atrovòu o Mescîa (ch’o veu dî Crìsto)» 42 e o l’à portòu da-o Gexù. O Gexù o l’à fisòu i éuggi sórva de lê e o gh’à dîto: «Ti t’ê o Scimón, o fìggio do Gioâne; ti te ciamiæ Cêfa (che veu dî Pêo)».
43 O giórno dòppo o Gexù o l’àiva stabilîo de partî pi-â Galilêa; o l’à incontròu o Féipo e o gh’à dîto: «Vêgnime aprêuvo». 44 O Féipo o l’êa de Betsàida, a çitæ de l’Andrîa e do Pêo. 45 O Féipo o l’à incontròu o Natanæle e o gh’à dîto: «Èmmo atrovòu quéllo do quæ o l’à scrîto o Mozè inta Lézze e i Profêti, o Gexù, fìggio do Giöxèppe de Nàz- aret». 46 O Natanæle o l’à dîto: «Da Nàzaret peu mâi vegnî quarcösa de bón?» O Féipo o gh’à rispòsto: «Vêgni a védde». 47 O Gexù intànto, vìsto o Natanæle ch’o ghe vegnîva incóntra, o l’à dîto de lê: «Vò-u li un de Izraêle into quæ no gh’é falsitæ». 48 O Natanæle o gh’à domandòu: «Cóme ti fæ a conóscime?». O Gexù o gh’à rispòsto: «Prìmma chò-u Féipo o te ciamésse, mi t’ò vìsto quànde t’êi sott’a-o fîgo». 49 O Natanæle o l’à replicòu: «Ràbbi, ti t’ê o Fìggio de Dîo, ti t’ê o rè d’Izraêle!». 50 O Gexù o gh’à rispòsto: «Perché mi t’ò dîto d’avéite vìsto sott’a-o fîgo, ti ti créddi? Ti ti vediæ cöse bén ciù grénde de quéste!». 51 Dòppo o l’à dîto: «Mæ veitæ, mæ veitæ mi ve dìggo: voî vediéi o çê avèrto e i àngei de Dîo montâ e chinâ in sciô Fìggio de l’òmmo».

2

E nòsse de Câna – 1 Tréi giórni dòppo gh’é stæto ’n spozalìçio a Câna inta Galilêa e gh’êa a moæ do Gexù. 2 A-e nòsse o l’é stæto invitòu o Gexù ascì co-i sò discépoli. 3 Intànto l’é vegnûo a mancâ o vìn e a moæ a gh’à dîto: «No
gh’àn ciù de vìn». 4 E o Gexù o gh’à rispòsto: «Cöse gh’ò da fâ con ti dònna, a mæ ôa a no l’é ancón arivâ ». 5 A moæ a dîxe a-i servitoî: «Fæ quéllo che lê o ve diâ».

6 Gh’êa li sêi giâre de prîa pi-â purificaçión di Giudêi, e ògnidùnn-a a contegnîva quæxi duxénto lîtri. 7 E o Gexù o gh’à dîto: «Inpî d’ægoa e giâre», e l’àn inpîe scìnn- a-a zìnn-a. 8 O gh’à tórna dîto: «Òua pigiæne e portæne a-o méistro de töa». E lô ghe l’àn portæ. 9 E dòppo avéi asazòu l’ægoa diventâ vìn, o méistro de töa, ch’o no savéiva de dónde o vegnîva (ma o savéivan i servitoî ch’àivan pigiòu l’ægoa), o l’à ciamòu o spozòu 10 e o gh’à dîto: «Tùtti sèrvan da prinçìpio o vìn bón e, quànde són in pitìn a l’êuio, quéllo mêno bón; ti in càngio t’æ tegnûo o vìn bón pe ùrtimo». 11 Coscì o Gexù o l’à comensòu co-i sò miàcoi inta çitæ de Câna de Galilêa, o l’à manifestòu a sò glòria e i sò discépoli àn credûo in lê.
12 Dòppo sto fæto chi, o l’é chinòu zu a Cafàrnao insémme con sò moæ, i fræ e i sò discépoli e se són fermæ la sôlo dötréi giórni.

O Gexù a Geruzalèmme – 13 S’avixinâva intànto a Pàsqua di Giudêi e o Gexù o l’é montòu a Geruzalèmme. 14 O l’à atrovòu into ténpio génte ch’a vendéiva beu, pêgoe e cónbe, e i bancòuti asetæ a-o bànco. 15 Fæto alôa ’na scuriâ de teragnìnn-e, o l’à caciòu tùtti fêua da-o ténpio co-e pêgoe e i beu; o l’à caciòu pi-â tæra i dinæ di bancòuti e o n’à inversòu i bànchi, 16 e a-i venditoî de cónbe o gh’à dîto: «Portæ vîa ste cöse chi e no fæ da câza de mæ Poæ ’n pòsto de mercòu». 17 I discépoli se són aregor- dæ che l’éa stæto scrîto: o scrópolo pi-â tò câza o me divöra. 18 Alôa i Giudêi àn pigiòu a paròlla e gh’àn dîto: «Quæ ségno ti ne móstri pe fâ ste cöse chi?» 19 O gh’à rispòsto: «Deruæ sto ténpio chi e inte tréi giórni mi o tîo tórna sciù». 20 Alôa i Giudëi gh’à dîto: «Sto ténpio chi o l’é stæto costruîo in quarantesêi ànni e ti in tréi giórni ti o tîi tórna sciù?». 21 Ma lê o parlâva do ténpio do sò còrpo. 22 Quànde dòppo o l’é resuscitòu da-i mòrti, i sò discépoli se són aregordæ ch’o l’àiva dîto quésto, e àn credûo a-a Scritûa e a-a paròlla dîta da-o Gexù.
23 Intànto ch’o l’êa a Geruzalèmme pi-â Pàsqua, inte ’na fèsta tànti che vedéivan i ségni ch’o fâva, àn credûo into sò nómme. 24 Ma o Gexù o no se confiâva con lô, perché o conoscéiva tùtti 25 e o no gh’àiva de bezéugno che quarchedùn o ghe désse testimo- niànsa in sce ’n âtro, defæti lê o savéiva quéllo che gh’é inte ògni òmmo.

3

O Nicodêmo – 1 Gh’êa fra i farizêi ’n òmmo ciamòu o Nicodêmo, un di càppi di Giudêi. 2 Lê o l’é andæto da-o Gexù, de néutte, e o gh’à dîto: «Ràbbi, niâtri sémmo che ti t’ê ’n méistro vegnûo da Dîo; nisciùn defæti o peu fâ i ségni che ti fæ ti, se Dîo o no l’é con lê». 3 O gh’à rispòsto o Gexù: «Mæ veitæ, mæ veitæ mi te dìggo, se un o no rinàsce da l’èrto, o no peu védde o régno de Dîo». 4 Gh’à dîto o Nico- dêmo: «Comm’o peu ’n òmmo nàsce quand’o l’é vêgio? O peu fòscia tornâ ’na segónda vòtta inta pànsa de sò moæ e nàsce tórna?». 5 Gh’à rispòsto o Gexù: «Mæ veitæ, mæ veitæ mi te dìggo, se un o no nàsce da ægoa e Spìrito, o no peu intrâ into régno de Dîo.

6 Quéllo ch’o l’é nasciûo da-a càrne o l’é càrne e quéllo ch’o l’é nasciûo da-o Spìrito o l’é Spìrito. 7 No stâte a mâvegiâ se mi t’ò dîto: dovéi rinàsce da l’èrto. 8 O vénto o sciùscia dond’o veu e ti ti ne sénti a vôxe, ma no ti sæ de dond’o vén e dond’o va: coscì o l’é ascì de chi l’é nasciûo da-o Spìrito.». 9 À continoòu o Nicodêmo: «Comm’o peu acapitâ quésto?». 10 Gh’à rispòsto o Gexù: «Ti t’ê méistro inte Izraêle e no ti sæ ste cöse chi? 11 Mæ veitæ, mæ veitæ mi te dìggo, niâtri parlémmo de quéllo che sémmo e testimoniémmo quéllo ch’émmo vìsto; ma voî no acugéi a nòstra testimoniànsa. 12 Se mi ve parliö de cöse da tæra e voî no me crediéi, cómme poriéi crédde se mi ve parliö de cöse do çê? 13 Pû nisciùn l’é mâi montòu in çê, fêua chò-u Fìggio de l’òmmo ch’o l’é chinòu da-o çê. 14 E comò-u Mozè o l’à inalsòu o serpénte into dezèrto, coscì bezéugna ch’o ségge inalsòu o Fìggio de l’òmmo 15 perché chi crédde in lê o l’àgge a vìtta etèrna».
16 Defæti Dîo o l’à vosciûo tànto bén a-o mòndo da dâ o sò ùnico Fìggio perché chi crédde in lê o no mêue, ma o l’àgge a vìtta etèrna. 17 Dîo o no l’à mandòu o Fìggio into móndo pe giudicâ o móndo ma perché o móndo o se sàrve atravèrso de lê. 18 Chi crédde in lê o no l’é condanòu; ma chi no crédde o l’é za condanòu perché o no l’à credûo into nómme de l’ùnico Fìggio de Dîo. 19 E o giudìçio o l’é quésto: a lûxe a l’é vegnûa into móndo ma i òmmi àn preferîo o scûo a-a lûxe, perché e sò òpere êan gràmme. 20 Defæti chi fa o mâ, o l’òdia a lûxe e o no vén a-a lûxe perché no ségian descovèrte e sò òpere. 21 Ma chi òpera a veitæ o vén a-a lûxe, perché ségge ciæo che-e sò òpere són stæte fæte in Dîo.

A nêuva testimoniànsa do Gioâne o Batìsta – 22 Dòppo sti fæti chi o Gexù o l’é andæto co-i sò discépoli inta región da Giudêa; e la o s’é trategnûo con lô e o batezâva. 23 O Gioâne ascì o batezâva a Enón, vixìn a Salìm, perché gh’êa la asæ ægoa; e a génte a l’andâva a fâse batezâ. 24 O Gioâne defæti o no l’êa ancón stæto mìsso in prexón.
25 A l’é nasciûa alôa ’na discusción fra i discépoli do Gioâne e ’n Giudêo rigoàrdo a purificaçión. 26 E coscì són andæti da-o Gioâne e gh’àn dîto: «Ràbbi, quèllo ch’o l’êa con ti da l’âtra pàrte do Giordàn, e a-o quæ ti t’æ réizo testimoniànsa, vò-u li o batézza lê ascì e tùtti côran da lê». 27 O Gioâne o gh’à rispòsto: «Nisciùn peu pigiâse quarcösa s’o no gh’é stæto dæto da-o çê. 28 Voî mæximi me séi testimònni che mi ò dîto: No són mi o Crìsto, ma són stæto mandòu avànti a lê. 29 Chi gh’à a spozâ o l’é o spozòu; ma l’amîgo do spozòu, ch’o l’é prezénte e o sta a sentî, o l’é pìn de giöia a-a vôxe do spozòu Òua sta mæ giöia a l’é conpîa. 30 Lê o dêve crésce e mi diminoî.
31 Quéllo ch’o vén da l’èrto o l’é a-o de sórva de tùtti; ma chi vén da-a tæra, o l’apartêgne a-a tæra e o pàrla da tæra. Quèllo ch’o vén da-o çê o l’é a-o de sórva de tùtti. 32 Lê o testimònia quéllo ch’o l’à vìsto e sentîo, escì nisciùn o l’açètta a sò testimoniànsa; 33 ma chi n’açètta a testimoniànsa, o certìfica chò-u Segnô o dîxe o vêo. 34 Defæti quéllo che Dîo o l’à mandòu o ripête e paròlle de Dîo e o da o Spìrito sénsa mezûa. 35 O Poæ o veu bén a-o Fìggio e o gh’à dæto ògni cösa inta màn. 36 Chi crédde into Fìggio o gh’à a vìtta etèrna; chi no òbedìsce a-o Fìggio o no vediâ a vìtta, ma a ràggia de Dîo a l’é sórva de lê».