Amantissimi Redemptoris
VENEBABILIBUS FRATRIBUS PATRIARCHIS, PRIMATIBUS, 
ARCHIEPISCOPIS, EPISCOPIS, ALIISQUE LOCORUM ORDINARIIS 
GRATIAM ET COMMUNIONEM CUM APOSTOLlCA SEDE HABENTIBUS. 

PIUS PAPA IX. 

VENERABILES FRATRES 
SALUTEM ET APOSTOLICAM BENEDICTIONEM 

Amantissimi Redemptoris Nostri Christi Iesu Unigeniti 
Filii Dei tanta fnit erga homines benignitas et 
caritas, ut, veluti optime nostis. Venerabiles Fratres, 
humana indutu» natura non solum saevissimos pro 
nostra salute cruciatus, atrocissimamque crucis mortem perpeti, verum etiam in augustissimo sui corporis, sanguinisque sacramento nohiscum semper moerari, ac nos peramanter pascere et nutrire voluerit, 
quo ipse in caelum rediens ad dexteram Patris nos 
et sui numinis praesentia , et tutissimo spiritualis 
vitae praesidio communiret. Neque contentus nos 
tam insigni, ac plane divina dilixisse caritate, beneficia beneficiis cumulans, suique in nos amoris divitias profundens effecit, ut probe intefiigwremcfe, quod 
cum dilelisset soos 'in finem dilexit eos. Namque se 
aeternum Sacerdotem esse declarans secundum ordinem Melchisedech, suum in Catholica Ecclesia Sacerdotium perpetuo instituit, et illud idem Sacrificium, 
quod ipse ad universam humanum genus a peccati 
iugo, ac daemonis captivitate vindicandum et redimendum in ara crucis , pretiosissimo suo sanguine 
effuso, semel peregit, pacificans sive quae in caelis 
sunt, sive quae in terra , usque ad consummatio 
nem saeculi permanere decrevit, et quotidie fieri, ac 
renovari iussit per Sacerdotum ministerium, sola 
offerendi ratione diversa , ut salutares uberrimique 
suae passionis fructus in homines semper redunda 
rent. Siquidem in incruento Missae sacrificio, quod 
conspicuo Sacerdotum ministerio peragitur, illa ipsa 
vivifica litatur victima , quae Deo Patri nos reconciliavit, quaeque omnem merendi, placandi, impe 
trandi, ac satisfaciendi vim habens « illam nobis mortem Unigeniti per mysterium reparat, qui licet re 
surgens a mortuis iam non moritur, et mors ei ultra 
non dominabitur, tamen in semetipso immortaliter 
atque incorruptibiliter vivens pro nobis iterum in 
hoc mysterio sacrae oblationis immolatur » . At 
que haec est munda illa oblatio, quam nulla offerens 
tium indignitas ac malitia inquinare unquam potest, 
et quam Dominus per Malachiam nomini suo, quod 
magnum futurum esset in gentibus, a solis ortu usque ad occasum in omni loco mundam offerendam 
esse praedixit . Quae quidem oblatio ineffabili 
prorsus fructuum ubertate redundans praesentem aeque ac futuram vitam complectitur. Ea enim oblatione placatus Deus gratiam, donumque poenitentiae 
coneedens, crimina et peccata etiam ingentia dimittit, ac licet peccatis nostris graviter offensus ab ira 
ad misericordiam, a iustae animadversionis severitate 
ad clementiam traducitur; ea temporalium poena 
rum reatus et obligatio dissolvitur ; ea defunctorum 
in Christo animae nondum ad plenum purgatae sublevantur, ea obtinentur quoque temporaria bona, si 
tamen potioribus non officiant; ea Sanctis, et in 
primis Immaculatae Sanctissimaeque Dei Genitrici 
Virgini Mariae eximius quidam honor, cultusque conciliatur. Quocirca ex Apostolorum traditione divinum 
Missae sacrificium offerimus « pro communi Ecclesiarum pace, pro recta mundi compositione, pro imperatoribus, militibus, sociis, pro iis, qui infirmitatibus laborant, qui afflictionibus premuntur, et universim pro omnibus, qui opis indigent, et pro defunctis in purgatorio degentibus, maximum hoc credentes adiumentum illis animabus fore, pro quibus 
oratio defertur, dum sancta et perquam tremenda 
coram iacet victima » (1). 

Cum igitur nihil sit maius, nihil salutarius, nihil sanctius, nihil divinius incruento Missae sacrificio, quo idem corpus, idem sanguis, idem Deus et Dominus Noster Iesus Christus Deo pro omnium salute in altari per Sacerdotes offertur, et immolatur, 
iccirco Sancta mater Ecclesia tanto divini sui Sponsi 
ditata thesauro nunquam destitit omnem curam, operam, diligentiamque in id conferre, ut tam tremen 
dum mysterium a Sacerdotibus, quanta maxima fieri 
posset, interiore cordis munditia ac puritate perageretur, debitoque sacrarum caeremoniarum, ac rituum apparatu, cultuque celebraretur, ut ipsius mysterii magnitudo et maiestas vel externa quoque specie 
magis eluceat, et fideles ad rerum divinarum, quae 
in tam admirabili ac venerando Sacrificio occultae 
continentur , contemplationem excitentur Ac pari 
sollicitudine, studioque ipsa pientissima Nater nunquam cessavit suos fideles filios commonere, hortari, 
et inflammare, ut ea, qua oportet, pietate veneratione 
devotione ad hoc divinum Sacrificium frequentissime 
convenirent, praeeipiens, ut eidem omnibus de praecepto festis diebus ipsi interesse omnino deberent, 
animis ad illud oculisque religiosissime intenti, quo 
divinam exinde misericordiam, omniumque bonorum 
copiam sibi felicissime comparare possent. 

Iam vero cum omnjs Pontifex ex hominibus assumptus , pro hominibus constituatur in iis , quae 
sunt ad Deum, ut offerat dona et sacrificia pro peccatis, tum pro egregia vestra sapientia apprime cognoscitis, Venerabiles Fratres , sacrosanctum Missae 
sacrificium ab animarum pastoribus esse applicandum pro populo eorum curae commisso, et huiusmodi obligationem ex Divino praecepto descendere 
iuxta Concilii Tridentini doctrinam , cum idem 
Concilium disertissimis , gravissimisque verbis edoceat « praecepto divino mandatum esse omnibus , 
quibus animarum cura commissa est , oves suas 
agnosoerey pro bis sacrificium offerre » (1). Notis 
simae quoque Vobis sunt felicis recordationis Benediecti XIV Deoessoris Nostri Litterae die 19 Augusti anni 1744 datae , quibus de hac obligatione 
copiose, sapienterque loquens, ac Tridentinorum 
Patrum mentem uberius explicans et confirmans, ad 
omnes controversias , quaestiones dubitationesque 
amovendas, clare aperteque declaravit et constituit, 
parochos, aliosque omnes animarum curam actu habentes debere Missae sacrificium pro populo sibi con 
credito peragere omnibus Dominicis aliisque de praecepto festis diebus, et illis etiam, quibus ipse in 
nonnullis Dioecesibus dierum de praecepto festorum 
numerum imminuens permiserat populis in servilia 
opera incumbere, sed caverat tamen, ut ipsi populi 
obligationi de Sacro audiendo satisfacere deberent 
Non mediocri certe iucunditate perfundimur, Venerabiles Fratres, cum ex relationibus, quas de vestra 
rum Dioecesium statu cum summa vestri nominis 
laude, ac pari animi nostri gaudio ad Nos, et hanc 
Apostolicam Sedem, veluti officii vestri ratio postulat, mittendas curatis, agnoscamus , animarum curatores huiusmodi sui muneris obligationem diligenter 
implere Dominicis et aliis, qui adhuc ex praecepto 
servantur, diebus, quibus Missae sacrificium pro populo 
sibi tradito celebrare haud omittunt. Sed minime ignoramus, pluribus in locis id a parochis iamdiu praeter 
mitti solere aliis illis diebus, qui antea veluti festi de 
praecepto erant colendi iuxta Constitutionem felicis 
memoriae Urbani VIII Decessoris pariter Nostri , et 
quibus haec Apostolica Sedes annuens variis Sacrorum 
Antistitum postulationibus, ac prae oculis habens causas , rationesque ab ipsis expositas , dum imminuit 
festos de praecepto dies, non solum permisit, ut 
populi servilibus operibus vacare possent, verum 
etiam indulsit, ut ipsi ab obligatione audiendi Sacrum essent exempti. Ubi enim haec benigna Santae Sedis Indulta in lucem prodierunt, statim plurium regionum parochi existimantes, se hisce diebus 
ita reductis solutos esse ab obligatione peragendi 
Sacrum pro populo, obligationem ipsam implere 
plane neglexerunt. Hinc porro invaluit consuetudo, 
ut earumdem regionum parochi commemoratis diebus sacrosanctum Missae sacrificium pro populo aplicare cessaverint, nec defuere qui eiusmodi consuetudinem tueri ac defendere non dubitarunt. 

Nos igitur de spirituali universi Dominici gregis 
Nobis divinitus commissi bono vel maxime solliciti, 
ac non parum dolentes, ex huiusmodi praetermis 
sione fideles illorum locorum populos maximis spiritualibus fructibus privari, tanti momenti negotio 
occurrere statuimus, cum praesertim noscamus, hanc 
Apostolicam Sedem docuisse, parochos diebus festis 
etiam reductis debere Sacrum pro populo celebrare. 
Et sane quamvis Romani Pontifices Decessores Nostri 
enixis Sacrorum Antistitum petitionibus , ac variis 
pluribusque fidelium populorum indigentiis, et gravibus rerum, temporum ac locorum rationibus per 
moti festos de praecepto dies imminuendos censuerint,ac simul benigne concesserintutpopulihisce diebus 
servilia opera libere exercerent, quin Sacrum audire deberent, tamen iidem Praedecessores Nostri in hisce Induitis tribuendis integram inviolatamque legem esse 
voluerunt ut scilicet praedictis diebus nihil in Ecclesiis 
unquam innovaretur quoad consuetum divinorum officiorum ordinem et ritum, utque omnia eo prorsus modo
peragerentur, quo antea peragi solebant, cum enunciata Urbani VIII Constitutio dene vigeret, qua 
festi de praecepto dies servandi fuerant praescripti. 
Ex quo parochi vel facile intelligere poterant, se illis 
diebus minime expeditos esse ab obligatione 'applicandi pro populo Missam, quae potissima ritus pars 
est, anim o praesertim reputantes Pontificia Rescripta 
eo plane, quem prae se ferunt, sensu esse omnino 
accipienda, et illa strictissimae esse interpretationis. 
Accedit etiam, ut haec Sancta Sedes in plurimis peculiaribus casibus de buiusmodi parochorum onere 
consulta haud omiserit per suas praesertim Congregationes sive Concilii, sive Fidei propagandae, sive 
Sacrorum Rituum, sive etiam per Sacram Poenitentiariam saepissime respondere et edicere, parochos 
eidem oneri esse obnoxios applicandi pro populo 
Missam illis etiam diebus, qui de festorum ex praecepto dierum numero fuerant sublati. 

Itaque rebus omnibus maturo examine perpensis, 
atque in consilium adbibitis nonnullis Venerabilibus 
Fratribus Nostris S. R. E. Cardinalibus Nostrae Congregationis Tridentinis Decretis tuendis interpretandisque praepositae, hanc Vobis, Venerabiles Fratres, 
Enyclicam Epistolam scribendam esse censuimus, 
ut certam et'constantem normam legemque constituamus ab omnibus parochis sedulo diligenterque ob 
servandam. Quamobrem hisce Litteris declaramus , 
statuimus atque decernimus, parochos, aliosque omnes animarum curam actu gerentes sacrosanctum 
Missae sacrificium pro populo sibi commisso celebrare, et applicare debere tum omnibus Dominicis, 
aliisque diebus , qui ex praecepto adhuc servantur,
tum illis etiam, qui ex imius Apostolieae Sedis indulgentia ex dierum de praecepto festorum numero 
sublati, ac translati sunt, quemadmodum ipsi animarum curatores debebant, dum memorata Urbani 
VIII Constitutio in pleno suo robore vigebat, antequam festivi de praecepto dies imminuerentur , et 
transferrentur. Quod vero attinet ad festos translatos 
dies id unum excipimus, ut scilicet quando una cum 
solemnitate divinum officium translatum fuerit in Dominicum diem, una tantum Missa pro populo sit a 
parochis applicanda, quandoquidem Missa, quae praecipua divini officii pars est, una simul cum ipso officio translata existimari debet. 

Nunc vero paterni animi Nostri caritate illorum 
parochorum tranquillitati prospicere volentes, qui ob 
assertam consuetudinem memoratis diebus Missam 
pro populo applicare omiserunt, eosdem parochos ab 
omnibus quibusque praeteritis omissionibus Auctoritate Nostra Apostolica plenissime absolvimus. Et 
quoniam non desunt animarum curatores, qui peculiare aliquod reductionis, uti dicunt, Indultum ab 
hac Apostolica Sede obtinuere, concedimus, ut ipsi 
huiusce Indulti beneficio perfrui pergant iuxta tamen 
conditiones in Induito expressas, et donec parocho 
rum officium exercuerint in paroeciis, quas in prae 
sentiarum regunt et administrant. 

Dum autem haec statuimus, et indulgemus, in 
eam profecto spem erigimur fore, Venerabiles Fratres, ut parochi maiore usque animarum studio et 
amore incensi huic obligationi applicandi Missam pro 
populo diligentissime ac religiosissime satisfacere gloriantur serio considerantes uberrimam caelestium praesertim munerum, ac bonorum copiam, quae ex hac in 
cruenti, divinique Sacrificii applicatione in chriatianam 
plebem eorum curae commissam abunde redundat. 
Cum vero Nos minime lateat, peculiares casus contingere posse, in quibus pro re ac tempore aliqua 
huius obligationis remissio parochis sit tribuenda, 
sciatis velimus, ab omnibus Nostram Concilii Congregationem unice esse adeundam ad huiusmodi ob 
tinenda Indulta , illis dumtaxat exceptis, qui a Nostra Congregatione fidei propagandae praeposita pendent, cum opportunas utrique Congregationi contulerimus facultates. 

Nihil plane dubitamus, Venerabiles Fratres, quin 
pro eximia vestra episcopali sollicitudine omnibus 
et singulis vestrarum Dioecesium parochis, nulla interposita mora, sedulo manifestare velitis quae in 
hisce Nostris Litteris de eorum obligatione applicandi 
pro populo sibi commisso sacrosanctum Missae sacrificium suprema Nostra auctoritate confirmamus, 
ac denuo constituimus , volumus, praecipimus , et 
mandamus. Ac persuasissimum quoque Nobis est , 
Vos maximam adhibituros esse vigilantiam, ut animarum curatores hanc etiam sui muneris partem 
diligenter impleant, ac studiose observent quae a 
Nobis in hisce Litteris statuta 1 atque sancita sunt. 
Optamus autem ut harum Litterarum exemplar in 
Tabulario episcopalis cuiusque vestrum Curiae perpetuo asservetur. 

Cum autem, Venerabiles Fratres, probe noscatis, 
sacrosancto Missae sacrificio magnam fidelis populi 
contineri eruditionem, ne intermittatis unquam, parochos praesertim, aliosque divini verbi praecones
et eos quibas demandatum est munus erudiendi Christianum populum, monere, hortari ut fidelibus populis tam sancti tamque admirabilis Sacrificii necessitatem, praestantiam, magnitudinem, finem, fructus studiosissime et accuratissime exponant explicent , ac simul fideles ipsos excitent, inflamment, 
quo eidem Sacrificio ea qua par est fide , religione 
ac pietate frequentissime intersint, ut divinam misericordiam , et omue , quo indigent, beneficiorum 
genus sibi comparare queant. Neque desinatis omnem operam et industriam impendere, ut vestrarum 
Dioecesium Sacerdotes ea morum integritate, gravitate, eaque totius vitae innocentia, sanctitate emineant, quae illos omnino decet, quibus unis datum 
est divinam consecrare Hostiam, ac tam sanctum , 
tamque tremendum perficere Sacrificium. Quocirca 
omnes sanctissimo Sacerdotio initiatos etiam atque 
etiam monete, urgete, ut serio meditantes ministerium , quod acceperunt in Domino, illud impleant, 
et continenter memores dignitatis, ac caelestis potestatis, qua praediti sunt, virtutum omnium splendore, ac salutaris doctrinae laude refulgeant, summaque animi contentione in divinum cultum, divinasque res et animarum salutem incumbant, ac 
seipsos hostiam vivam et sanctam Domino exhibentes, 
et mortificationem Iesu in suo corpore semper circumferentes puris manibus, et inundo corde placationis Hostiam rite offerant Deo pro sua ac totius mundi salute. 

Denique nihil Nobis gratius, Venerabiles Fratres, 
quam hac etiam uti occasione, ut iterum testemur, 
et confirmemus praecipuam, qua Vos omnes in Domino prosequimur, benevolentiam, ac simul Vobis 
addamus animos, ut maiore usque alacritate pergatis omnes gravissimi pastoralis vestri muneris partes 
strenue ac sedulo obire , et intentissimo studio dilectarum ovium saluti incolumitatique consulere. 

Pro certo habete, Nos paratissimos esse ad ea 
omnia libentissime agenda, quae ad maiorem Vestram 
ac Dioecesium vestrarum utilitatem procurandam 
conducere posse noverimus. Interim vero caelestium 
omnium munerum auspicem, ac, studiosissimae Nostrae in Vos voluntatis testem accipite Apostolicam 
Benedictionem , quam intimo cordis affectu Vobis 
ipsis, Venerabiles Fratres, cunctisque Clericis, Laicisque fidelibus cuiusque vestrum vigilantiae commissis amantissime impertimur. 

Datum Romae apud Sanctum Petrum die 11 
Maii Anno MDCCCLVIII. Pontificatus Nostri Anno 
Duodecimo.