Poematia et Epigrammata/VIII
(Ex Alfridi Baccellii carmine translatum)
	Sibilat venti grave vis nivemque
montis in celsos rotat usque muros,
qua silent late loca solitudoque
          ardua candet. 

Stat iugum summum glacieque vinctum
	fumido pendet pelago globosque
nubium pinna superante, caelo
          mergitur alto. 

Insulae solo nova forma caelo
pendet: hanc ambit taciturnus aestus
	nubium, nix et proprii refulget
          lumine caeli. 

Crassa quae campos premit atque taetris
cuncta caligo nebulis recondit,
usque ubi vasti pelagi remotus
	          flectitur arcus, 

eximat nobis utinam supinae
turbidas curas et amara vitae,
quaeque volvuntur per opaca, recte
          non cupienda!

	Nos poli convexa beent sereni,
quae fluunt ventis, velut aequor undis,
singula et purus referentis astra
          culminis albor! 

Namque cor nobis nitet hic et aer,
	hic patet nobis animusque caelumque,
hinc petit mens iam per inane fines
          fine carentes; 

hinc et ex ampla nivium corona,
qua patescentes sinuantur alpes,
	spiritus, praesente deo, videtur
          flare per orbem. 

Euge! iam sese rota solis effert
aurei: lento gradiens triumpho,
dive Sol, caelos humilesque terras
	          lumine lustras. 

Tum super pigras nebulas globosque
nubium molesque gelu rigentes
aestuant undae roseae micantque
          culmina circum.

	Auream sic te, perhibent, pater Sol
in iugo stantem radiavit auspex,
regium libras dum animum fugaces
          mentis in alas. 

Tum gravi pictum pietate vultum,
	lenius quo nil leviusque risit,
attigit sol exoriens, suoque
          numine complet. 

Tum tibi temptat pia corda regnum
pace compostum stabilisque rerum
	sanctitas virtusque, fidelis et con-
          cordia fratrum. 

Tum fidem, Regina, fere sub albam
per genas offundit amor ruborem,
tum reclinatis oculis inest lux
	          consiliumque, 

dum tibi Sol et bona pollicetur
augur et dulci decus omne proli,
rite dum subiecta iugo coruscant
          culmina flammis.
Notae