Ad Germaniam intestino bello laborantem
Quae tibi, quae Rabies animi, Germania, ven**

Venisse quam cuncti stupent,

Quamque, potentis Anus cuius tu Filia princeps

Censeris, Europe gemit,

Ipsa senex etiam longo quae tempore dici,

Satisque perspicax potes,

Tu tua collisis laceres ut viscera membris,

Et advocatis exteris?

Livor Avernali quadam genuisse putandus

Hoc tale monstrum bellua?

An soror Ambitio Cocyti creditur undis

Enixa forsan igneis,

Cui numerosa venit variorum saepe malorum

Cohors, utrinque displicens.

At de Coelituum tua te monuisse favore

Mens debuisset haud levi,

Tot Regum soli cui contigit esse potentum

Nostro Parentem seculo.

Sarmata cum Dano, cum Pannone Suecus, & Anglus

Cum te, Borusse, dissitus,

Forsitan & plures, si tempora prisca revolvas,

Illud loquuntur & canunt.

Cui sua sunt, curante Deo, cui tanta fuerunt,

Eruntque semper Lumina.

Desine pro veteri maculas adspergere canis

Sacri decore verticis,

Viribus exhaustis, tibi ne longaeva senectus

Partos honores deterat.

Desine, sancta Parens, ne pergens iure vocaris

Tuis Noverca filiis.