Quae in patriarchatu
SANCTISSIMI DOMINI NOSTRI 

PII 

DIVINA PROVIDENTIA 

PAPAE IX 

EPISTOLA ENCYCLICA 

AD ARCHIEPISCOPOS EPISCOPOS, CLERICOS, MONACHOS 
UNIVERSOSQUE FIDELES PATRIARCHATUS BABYLONENSIS 
CHALDAEORUM 

GRATUM ET COMMUNIONEM APOSTOLICAE SEDIS 
HABENTES 

Ven. Fratribus Archiepiscopis Episcopis, et dilectis Filiis Clericis, Monachis, universisque fidelibus Patriarchatus Babylonensis Chaldaeo
rum gratiam et communionem Apostolicae Sedis habentibus. 

PIUS PP. IX. 
Venerabiles Fratres ac dilecti Filii 
Salutem et Apostolicam Benedictionem 

1. Quae in patriarchatu chaldaici ritus nonnullis abhinc 
annis gesta sunt et etiam nunc geruntur etsi vos ignorare 
non credamus, ea tamen recolere iuvat, ut probe sciatis quoam res devenerint, q a id a nobis fact .i m fuerit, quid modo 
agendum supersit, ut imminentia cathoi' >ae vestrae fidei et 
unitati damna propulsentur. Veremur ei/m, ne minus sincere actum vobiscum fuerit, et captiosis verborum ambagibus veritas obscurata sit ; facta autem vel calumniose exposita, vel in pravum omnino sensum fuerint detorta. Quapropter 
praedecessorum Nostrorum exempla sectantes, qui in similibus rerum adiunctis Episcopos, Clerum et populum edocere 
non praetermiserunt quis esset verus status re um, hoc ipsum 
apud vos praestare volumus, ne ulla ex parte Apostolatus Nostri officio deesse videamur. 

2. Tanta est clades a Nestoriana haeresi in vestras regiones invecta, ut dominicam vineam istic olim florentem 
extermina veri t sicut aper de sylva, atque uti singularis ferus 
depastus sit eam. Siquidem paulatim evanuit accurata canonum disciplina, periit gravitas Pontificum, hominum Deum non 
timentium ambitio in ecclesiasticas dignitates insiliit, hereditariae patriarcharum successionis opprobrium invectum fuit: 
et catholica doctrina, nedum antiquis iam ferme obsoletis, 
sed etiam novis erroribus adeo infecta est, ut insum etiam 
Christianum nomen iam iam ferme delendum videretur. Horum malorum assiduam curam Romani Pontifices gerere non 
praetermiserunt, vix dum licuit Apostolicos viros in Orientem 
mittere; quorum laboribus et curis nonnulli identidem Nestoriani Praesules, haeresi eiurata, ad catholicam fidem et uni
tatem reversi sunt. Quo autem studio quantaque charitate 
iidem excepti fuerint, sive qui litteras ad Praedecessores Nostros dederunt, sive qui posthabitis longae peregrinationis 
molestiis et laboribus, ad hanc sanctam Urbem venere, manifeste apparet ex Apostolicae Sedis actis, eiusque litteris 
quas in archivis vestris adhuc extare credimus. 

3. Exoptata tandem illuxit dies, qua pluribus difficultatibus e medio sublatis, et praesertim haereditariae patriarcharum successionis impedimento amoto, sperare licuit, ut 
restituto atque composito ordine ecclesiasticae disciplinae, 
quae fidei repagulum est et custodia, revirescet ac reflorere 
posset Chaldaici ritus Ecclesia. Id Nos sperabamus futurum 
opera Ven. Fr. Iosephi Audu tunc episcopi Amediensis, quem 
hac spe permoti Vicarium Apostolicum patriarchatus Chaldaici 
constituimus, quando hunc vacare contigit per renuntiationem Isaiae Iacobi in manibus Nostris factam: et valde gavisi 
fuimus cum postea eumdem virum suffragiis Episcoporum ad 
patriarchalem dignitatem electum seu postulatum fuisse accepimus. 

Hanc proinde electionem seu postulationem in consistorio diei undecimae Septembris ann. MDCCCXLVIII libens 
rissime confirmavimus, eumque patriarcham Babylonensem 
Chaldeorum auctoritate Nostra Apostolica instituimus, et a 
multis contradictoribus statim appetitum, strenue defendimus. 
Praeconceptam spem confirmarunt non solum fides et obedientia quam Nobis Nostrisque successoribus, sicuti omnium 
catholicorum patriarcharum mos est ac debitum, interposita 
iurisiurandi religione ipse promisit, verum et obsequentissisimae eius litterae, quibus egregios sensus suae devotae voluntatis, et animi Nobis atque huic S. Sedi devincti significavit. 

4. Verum haud multo post et semel et iterum scripsit 
ad Nostram Congregationem de Propaganda fide, delatas ad 
se fuisse Malabarensium litteras, opera et studio haeretici 
cuiusdam Syro-Iacobitarum Episcopi ibidem commorantis; in 
quibus iidem Malabarenses, multis querimoniis et accusatinibus congestis contra Latinos Missionarios et Episcopos, 
forum curam Nostro nomine gerentes, postulabant sibi darr ; Patriarca Episcopum sui ritus. Etsi exploratum esset, 
ipsum Patriarcham nulla pollere iurisdictione in Malabarenses, horum tamen querimonie expendendae erant diligenter, 
ut spiritualibus illorum necessitatibus eo efficacius et alacrius 
occurreremus, quo maiorem eorum sollicitudinem Apostolica 
Sedes habere debet, quos per suos Vicarios regit et gubenat. Quapropter accuratissima veri investigatio instituta est, 
ut quid demum in eorum utilitatem decernendum esset, tuto 
iudicaremus. Cum itaque definitivum responsum deferretur , 
innotuit, quod postea comprobatum est autographis eius litteris datis die XXI Decembris an. MDCCCLVI ad quemdam 
Malabarensem presbyterum Emmanuelem nomine, ab ipso 
Patriarcha Malabarensium desideria excitari , spem foveri, 
modum quoque insinuari, quo demum voti compotes fierent, 
eosque moneri, ut querimoniis contra Missionarios crebrisque 
ac repetitis postulationibus Apostolicam sedem fatigarent. 
Interea Nos miti ratione rem componere cupientes, Pro-Delegato Nostro in Mesopotamia mandandum curavimus , ut 
Patriarcham a coeptis removeret, hic autem monitus est ne 
quid in Malabariam auderet. 

5. Ipse vero dicto abiens non fuit, et Malabarensium 
regionem multo iure suam iam esse contendens, ftustra obnitente et prohibente etiam sub interminatione censurarum 
Ven. Fratre Henrico Aman ton Episcopo dum viveret Arcadiopolitano, Nostroque in Mesopotamia Delegato, Thomam Rokos e suis familiaribus elegit, et episcopali charactere auctum 
in Malabariam misit. Qui illuc profectus et falso asserens, 
se iussu Nostro ab eodem Patriarcha missum fuisse , ecclesiasticam iurisdictionem usurpavit, multos licet minus dignos 
ad ordines promovit, Malabarensem illam Ecclesiam sus deque vertere non dubitavit. Hisce ausibus permoti et querelis 
sacerdotum Malabarensium excitati, Ven. Fratri Bernardino 
Archiepiscopo Phaisaliensi, qui tunc temporis illi Ecclesiae 
vicaria nostra potestate praeerat, mandavimus, ut praedictum 
Episcopum Thomam moneret canonice ut illinc abiret, renuentem vero solemniter excommunicaret ; quod et factum 
est. Nos interim accitum Romam Patriarcham coram graviter reprehendimus de admisso facinore , eique praecepimus*, 
ut quem in Malabariam temere intru serat Episcopum Rokos 
ipsemet illico revocaret. Obedienti Patriarchae expetitam 
ab eo veniam et absolutionem a censuris benigne concessimus. 

6. Tum vero rem omnem et cuncta quae gesta fuerant, 
expendi iussimus a Ven. Fratribus nostris S. R. E. Cardinalibus Congregationis de Propaganda Fide pro Negotiis Ritus 
Orientalis, in conventu habito die sexta Martii an. MDCCCLXV: 
in quo omnibus rite ac mature perpensis, concordibus suffragiis Nobisque probantibus definitum est, non expedire ut Patriarchae Babylonensis Caldaeorum iurisdictio in Malabariam extenderetur, et multa simul constituta sunt, tam ad 
Malabarensium incolumitatem procurandam , quam ad perturbationem animorum sedandam, quae inter Chaldaeos exciata erat ob ea quae a Patriarcha temere facta fuerant. 

Hisce Apostolicis mandatis licet dolenter Patriarca acquievit 
aut saltem acquiescere visus est; quam opinionem confirmarunt posteriora eius gesta; etsi enim aliquid minus recte ab 
eo postmodum factum esse doleremus, se tamen Nobis morigerum uti par erat praebuit, Nostramque auctoritatem pro 
suo debito reveritus, praeclarum etiam obedientiae specimen 
exhibuit, tum evulgato uti iussimus Nostro decreto quo censuras ab eo temere latas abrogavi mus , tum denegata consecratione episcopali cuidam Malabarensi , quam nonnulli in 
ea regione no 'arum rerum molitores ab eo flagitabant. 

7. Cum ita se res haberent, quod iamdudum Apostolica 
Sedes et Nos ipsi in votis habueramus, chaldaicae Ecclesiae 
prospiciendum duximus, ut ecclesiasticam disciplinam, quae 
incerta prorsus, collapsa , et etiam propter temporum asperitatem ferme obliterata erat , instauraremus , salvis tamen 
eius ritibus, qui a SS. Patribus instituti et ab hac Apostolica Sede probati fuisse dignoscerentur. Hoc animi Nostri 
propositum per Nostram Congregationem de Propaganda Fide 
Patriarchae de mandato Nostro significatum est die tertia Septembris an. MDCCCL XVili, atque una simul ad eum missum 
fuit exemplum Constitutionis Nostrae editae IV idus Iulii 
an. MDCCCLX VII, qua nonnulla disciplinae capita, praesertim de episcoporum electione, in Armenio patriarchatu servanda sancita fuerant. Quae ubi accepit, primo quidem per 
Episcopum Eliam Melius, qui Romae tunc aderat, tum per 
suas litteras  ad praefatam Congregationem semel et iterum datas, significatum nobis voluit, se quoad certas regulas in Episcoporum electione servandas a Nostra voluntate 
minime dissentire, quam omni studio et obedientia excipiendam profitebatur ; atque ex praemissa episcopalium electionum ordinatione bene sperare , si utilis Nobis et opportuna 
videretur; velle autem ut quod gaudio et laetitiae Nobis est, 
semper perficeretur. Inter haec vero, cum viduari contigisset 
pastoribus suis chaldaici ritus ecclesias Diarbeki riensem et 
Mardensem , aliquot sacerdotum nomina Nobis proposuit, 
ut quos digniores et magis idoneos in Domino iudicaremus, eos 
iisdem dioecesibus auctoritate Nostra praeficeremus; quod Apo- 
stolicis Nostris litteris datis die XXII Martii an. MDCCCLX1X 
factum est. Quibus devotionis et obedientiae significationibus 
adeo permoti fuimus, ut cum ipse umiliter exposuisset, malle 
se ut quem Amediensi praefeceramus Ecclesiae, hunc Mardensi daremus episcopum, et vicissim. Nos eius petitioni annuendum omnino duxerimus. 

8. Post haec non diutius differendam censuimus ordinationem disciplinae in patriarchatu Chaldaici ritus, in qua 
ab Episcoporum electione rite peragenda initium ducendum 
omnino erat; nisi enim spectatissimi viri qui iuxta cor Dei 
et voluntatem eius faciant, ad onus illud angelicis humeris 
formidandum assumantur, gravissima damna et ferme immedicabiles calamitate* Ecclesiae obveniunt; quod omnium temporum et locorum historia testatur , experientia confirmat. 
Hunc in finem eoque consilio edita a Nobis est pridie Kalendas Septembris anno MDCCCLXIX Apostolica constitutio, 
cuius inititium Cum ecclesiastica disciplina : in qua circa 
electionem Episcoporum id ferme servandum constituebatur 
quod ipse Patriarcha, uti supra diximus, libenter egerat pro 
dioecesibus Diarbokiriensi et Mardensi; videlicet ut cum aliquam Sedem episcopalem vacare contingeret, tres Nobis spectati viri ab Episcoporum synodo proponerentur, ut quem 
digniorem et magis idoneum iudicaremus, eum vacanti dioecesi praeficeremus; irritum autem et inane fore decernebatur, 
si quid contra praemissa contingeret attentari. 

9. Indictum iam tum fuerat oecumenicum Ooncilium Vaticanum, atque ad illud convocati cuiusque gentis et ritus 
Episcopi. Adfuit et inter eos idem Ven. Frater Patriarcha 
Chaldaeus cum omnibus ferme sui ritus Episcopis; quem tamen brevi valde mutatum ab illo dolentissime sensimus, a 
quo iampridem plura Nobis exhibita fuerant reverentiae et 
obedientiae argumenta. Nam diu renuit consecrare episcopos 
praedictarum Ecclesiarum Diarbekiriensis et Mardensis sacerdotes Petrum Attar et gabrielem Farso, quos inter ceteros ab eo propositos elegeramus, assignata unicuique quam 
ille nialuerat Ecclesia. Deinde cum ex Urbe esset discessuri, postulari ab eo iussimus declarationem adhaesionis aniruique sui submissionis Constitutioni de Ecclesia Christi editae in IV sessione oecumenici concilii Vaticani, cui sessioni 
ipse non adfuerat; quin et Nos ipsi ad hoc debitum officium 
praestandum illum hortati atque obtestati fuimus, exemplo 
proposito aliorum Episcoporum, qui eam declarationem, cum 
quartae sessioni non interfuissent, edere non dubitarunt. Ille 
autem primo moras nectere coepit ac tergiversan, tum pervicaciter asserere, id se utilius acturum, postquam in Sedem 
suam reversus esset, pollicendo simul se nihil omissurum quo 
Nobis satisfaceret. Hoc factum, non potuit Nobis non afferre 
magnum dolorem et anxietatem , quae eo magis aucta fuit, 
cum ille Costantinopoli m advectus , Neoschismaticorum Armeniorum blanditiis, et fraudibus circumventus ac exemplis 
incitatus, cum iis etiam aliquando in divinis communicare non 
dubitavit : et dum suam fidelitatem civilibus legibus solemni 
quodam actu profiteretur, non obscure insinuavit Apostolicas 
Nostras constitutiones iisdem adversari. Quo tempore illud 
etiam accessit, ut ipsi Legato Nostro extraordinario tunc Constantinopoli commoranti debita etiam urbanitatis officia exhibere neglexerit : et litteris a Nostra Congregatione missis, 
quibus opportuna monita erant concredita, nullum omnino 
responsum dederit ; ac praeterea in Mesopotamiam reversus, 
novarum rerum molitoribus studuerit . et multa temere dixerit, quae, uti relatum fuit, non modo cum catholici Episcopi officio, sed etiam cum ipsa orthodoxa fide componi non 
poterant. 

10. Haec nobis dolentissime audientibus , obversabatur 
animo dominicum praeceptum B. Petro datum confirmandi 
fratres, unaque debitum animarum salutis procurandae, et 
tuendi dominici gregis. Gravissima enim Nobis erat conditio, ad quam, inimicitia et pravis artibus quorumdam, qui 
se Patriarchae patrocinio suffultos dicebant, redactus erat 
Ven. Fr. Timotheus Archiepiscopus Chaldaeorum Diarbekiriensium : qui infensum in se eiusdem Patriarchae animum 
sentiens dolentissimas querimonias et preces et semel et iterum ad Nos dabat, ut eum permitteremus ab episcopali officio cessare, itaque Nos Ven. Fr. Zachariae Episcopo dum 
viveret Maroneae mandavimus , ut Mauxilium profectus Patriarcham conveniret, et admissa a Nobis renunciatione praefati Ven. Fr. Thimothei, eum auntorit ite Nostra Apostolicum 
Vicarium dioecesis Diarbekiriensis virum constitueret, quem 
idem Patriarcha maluisset. Hunc vero efficaciter adduceret 
ad debitam declarationem adhaesionis et submissionis suae 
decretis quartae sessionis Concilii Vaticani; quae omnino ipsi 
necessaria erat, non solum quia adversus illa Neoschismatici 
Armeni blaterabant, et ipsa quam post reditum suum Patriarcha tenuerat agendi ratio fidelibus admirationi erat, verum 
etiam ut aeternae suae saluti consuleret, et scandalum amoveret, aut saltem praeverteret quod ex eiusdem silentio iam 
suboriebatur. 

11. Hisce monitis tandem aliquando memoratus Patriarcha acquievit, suamque edidit adhaesionem scriptis consignatum, adiecta tamen declaratione, qua sibi omnia iura et privilegia patriarchalia reservata et conservata volebat. Qua in 
re etsi suspicari possemus, minus sincere Nobiscum agi, tamen antiquam eius fidem, cuius in ipsa declaratione meminerat, et vim ac potestatem quam in eum iam tum exercebant improbi considerantes, unaque simul Eius exempla prae 
oculis habentes de quo scriptum est, calamum quassatum 
non conteret, et linum fumigans non extinguet, maluimus in 
ea declaratione desiderium potius Patriarchae perspicere, quam 
iniquam conditionem, aut limitationem professionis fidei. Itaque eum adhaesionis actum ita Nos recipiendum duximus, 
ut manifeste declararemus quo eum sensu excipere intendebamus; ideoque catholicam doctrinam traderemus tam de Pontificio primatu quam de iurihus patriarcharum. Prohinde has 
dedimus ad eum Apostolicas litteras die XVI Novembris 
ann. MDCCCLXX11 

Venerabili Fratri Iosepho 
atriarchae Babyloniensi Chaldaeorum 

PIUS PP. IX. 

Ven. Frater salutem et Apostolicam benedictionem. 

13. « Gratias agere bonorum omnium debemus Auctori , 
qui quod assiduis precibus exorare non omisimus, id benigne 
concedere dignatus est, uti per tuas litteras die XXIX Iulii 
huius anni datas, de tuae devotionis pietate gaudentes cognovimus. Siquidem aperte declarasti adhaerere Te Decretis 
et Constitutionibus Sacri Concilii Vaticani, et praesertim 
doiumitic e definitioni de Romani Pontificis infallibili magisterio in rebus-fidei et morum, quae edita fuit in IV eiusdem Concilii sessione. Et gratissimum Nobis accidit a Te 
ipso accipere, quod Apostolicae huic Sedi ab infantia devotus, his omnibus firmiter ac semper adhaeseris, quae sancta. 
Ecclesia Romana docet ac praecipit ; et propterea , quae 
modo ad salutem ore confessus es, iam antea corde credidisse ad iustitiam. 

« Neque profecto aliter fieri potuisset, quandoquidem 
nihil est manifestius in sacris litteris et in sanctorum Patrum 
scriptis , in gestis oecumenicorum Conciliorum et in sacris 
Canonibus, quam ea quae de suprema Romani Pontificis potestate Oecumenicum Concilium Vaticanum decrevit atque 
sancivit, renovando atque uberius declarando, prout recentiores errores postulabant, Oecumenicae Synodi Florentinae 
eadem super re definitionem, videlicet: Ecclesiam Romanam, 
disponente Domino , super omnes alias ordinariae potestatis 
obtinere principatum ; et hanc Romani Pontificis iurisdictionis potestatem, quae vere episcopalis est, immediatam esse ; 
erga quam cuiuscumque ritus et dignitatis pastores atque 
fideles, tam seorsum singuli quam simul omnes, officio hierarchicae subordinationis, veraeque Dbedientiae obstringuntur, non solum in rebus quae ad fidem et mores, sed etiam 
in iis quae ad disciplinam et regimen Ecclesiae per totum 
orbem diffusae pertinent; ita ut custodita cum Romano Pontifice tam communionis quam eiusdem fidei professionis unitate, Ecclesia Christi sit unus grex sub uno summo pastore: 
hanc autem esse catholicae veritatis doctrinam , a qua deviare salva fide atque salute nemo potest. Quae quidem omnia 
et singula plene ac rite profiteri te voluisse, concilii Vaticani 
constitutionibus adhaerendo, minime ambigimus. 

» Habes hinc Ven. Frater, quid Christus Dominus circa 
hierarchicum Ecclesiae regimen et ordinationem Ipse constituerit Episcoporum vero ( quibus iure divino communis dignitas est) distinctio et discretio potestatis iure ecclesiastico 
invecta fuit, ne~o>nnes sibi omnia vindicarent: sed essent in 
singulis provinciis singuli* quorum inter fratres haberetur 
prima sententia. , et rursus quidam in maioribus urbibus 
constituti sollicitudinem susciperent ampliorem , per quos 
ad unam Petri Sedem universalis Ecclesiae cura conflueret, et nihil usquam a suo capite dissideret (1). Ab ipso
enim quasi quodam capite dona sua voluit Dominus in
corpus omne manare (2): et revera ab Eo eiusve successoribus maiores Sedes habuere quidquid rite obtinent honoris 
et potestatis. Quoniam autem Beatus Petrus, qui in propria 
Sede et vivit et praesidet (3), praestat quaerentibus fidei 
veritatem , Eiusque dignitas in successoribus non deficit , 
vides Ven. Frater, horum esse et debitum et ius ea de praemissis decernere, quae Ecclesiae bonum ac utilitas, et vera 
animarum salus, quae suprema lex est, pro diversis temporibus ac locorum adiunctis, in Domino suggesserint. 

» Haec porro catholicae fidei documenta dum arroganter posthabentur, schismati bus quin et haeresibus latum iter 
aperitur, quod omnium temporum historia testatur: et etiam 
nunc ipso rerum monstratur effectu , cum a nonnullis nec 
iustitiae moderatio , nec fi'lei sit servata religio. Nostri Venerabilis Frater , luctuosum schisma quod nuperrime excitatum est Constantino-poli a nonnullis Armenis; qui etsi catholicos se nuncupare praesumat , ut incautis et imperitis tu- 
cura faciant, a veritate tamen et unitate catholica miserrime 
defecerunt, Nostroque iudicio et auctoritate condemnati sunt. 
Hi quidem pro recepto haereticorum more nihil non moliuntur, nihil non audent, ut abducant discipulos post se, suae- 
que perditissimae causae undequaque patrocinium conquirant: 
et eo consilio etiam fidelibus chaldaici ritus insidiati sunt et 
insidian non praetermittunt. Hinc non dubitamus, quin Tu 
"Ven. Frater , ad fideles tibi creditos in veritate et unitate 
catholica continendos, prouti dignitas et officium tuum omnino 
postulant, novum Armenium schisma a Nobis iam reprobatum fuisse aperte denuncies; atque illos doceas, nullam omnino 
eis licere communicationem cum iisdem Neoschismaticis praesertim in divinis. Ipsos quippe ab Ecclesia Catholica prorsus 
exclusos atque eiectos esse, vel ipsae litterae quae a Romano 
Pontifice, hoc est a prima et Apostolica Sede manaverunt, 
satis superque testantur (1). 

> Hac autem occasione tacere non possumus, Ven. Frater, 
de Diarbekiriensi tui patriarchatus Ecclesia, quam non ignoras multis abhinc annis contentionibus et aemulationibus vexari ac dividi; et propterea multa passum fuisse, qui novis
sime illi praefuit. Episcopum Petrum Di-Natale. Quo defuncto cum Te proponente eidem in Episcopum praefecerimus 
Ven. Fr. Petrum Timotheum Attar, contentiones praedictas 
non deferbuisse dolentissime accepimus; inimo Neoschismati A 
co spiritu afflante eo processisse ut, quod adeo improbaba! 
Apostolus in Corinthiis, alius se dicat esse Pauli, alius vero 
Cephae : atque ipse Ven. Fr. Timotheus et semel et iterum 
a Nobis enixe flagitaverit, ut ipsum tanta iactatum tempestate, ab officio quod ei commisimus cessare permitteremus. 
Huiusmodi schismata et scandala e medio tollere necessarium 
omnino est. Quapropter Te hortamur et in Domino Nostro 
Iesu Christo obsecramus, Ven. Frater, ut dissidiis istis componendis extinguendis operam omnem efficaciter et quamprimum adhibeas. Qua in re procuranda persuasum tibi esse 
volumus . consilium , operam atque auctoritatem Nostram 
nullo pacto tibi defuturam 

« Vetus porro est itemque nofissimus haereticorum mos, 
catholicos quos fraudibus, metu, vi opprimere enituntur, dissociare primum et in factiones discindere ; tum calumniis et 
contumeliis etiam apud Reges et Principes urgere , ut hac 
ratione istorum patrocinium aucupentur, in catholicos vero 
odium excitent atque indignationem. Nihil autem solicitius 
agunt, quam ut* ab Apostolicae Sedis unitate et communione 
eos divellant, quos in factionem suam trahere, et socios proinde 
sceleris simul ac perditionis habere connituntur. Quam ob 
rem, dum fideles haeresi vel schismate exagitari contigit, so- 
lemne semper fuit catholicis, imprimis vero Episcopis, medicam Romani Pontificis mana m, uti aiebat magnus ille Basibus Caesariensis, exposcere, auctoritatemque invocare ; ut 
in Beati Petri Apostolorum Principis firmitate Orientalis Ecclesiae fundamenta solidarentur. 

« Age itaque Ven. Frater, praecepta sectare atque exempla maiorum, qui loquuti sunt verbum vitae; quorum intuendo 
exitum conversationis, imitare fidem. Christus heri et hodie, 
ipse et in saecula : et quod Ipse constituit Ecclesiae fundamentum nemo unquam evellere poterit ; sicuti ab eo , quem 
universis praeposuit Pastorem , secedere nemini unquam licebit, qui in grege Dominico manere velit. 

« Haec doce et exhortare in Christo Iesu; in his esto, ut 
nemo accipiat coronam tuam. Consenuimus ambo Ven. Frater , et velox est depositio tabernaculi nostri : proinde ministerium nostrum strenue quam qui maxime implere satagamus; 
Tu quidem in populum quem tibi Deus per Nos regendum 
commisit : Nos vero in universam Ecclesiam, quam imperscrutabili iudicio infirmitati Nostrae pascendam et gubernandam ipse Domiuus concredidit. Et si quid ea de causa nos pati 
contingat gaudeamus et exultemus, nos dignos habitos esse pro 
nomine Iesu contumeliam pati A et mercedem nostram copiosam fore in coelis. 

« Haec Tibi, Ven. Frater, quem sincera charitate prosecuti semper fuimus et prosequimur, non minus quam Nobis 
a Deo enixe adprecamur: novumque interim pignus et arguentum dilectionis Nostrae his addere volentes, ac spiritualibus animi tui necessitatibus ob praesentes Orientalis Ecclesiae perturbationes occurrere cupientes, illis quantum est 
opus per Nostras hasce litteras Apostolica Nostra potestate 
et indulgentia plene consulimus. 

« Inter haec novas tuas litteras accepimus datas die XVI 
Septembris huius anni, atque una simul chirographum a Ven. 
Fr. Simeone Archiepiscopo Senhanen, die prima eiusdem mensis signatum ad suam adhaesionem Sacri Concilii Vaticani 
constitutionibus comprobandam : quod et a Ven. Fr. Tho- 
ma Archiepiscopo Bassoren. die XXIX Iulii huius anni actum fuerat. Qua de re iisdem Ven. Fratribus tibique gratulamur, quod Praesules omnes tui patriarchatus unanimes et 
cum consensu ambulantes in domo Domini, hanc animorum 
consensionem non corde tantum foveant, sed solemniter et 
palam profiteantur : quo nihil est opportunius ad schismata 
vel impedienda vel etiam extinguenda, et pacem inter fideles 
conservandam. 

« Ipse autem Dominus pacis confirmet Te in omni opere 
bono, et det Tibi pacem sempiternam ; cuius nomine et auctoritate Apostolicam Benedictionem Tibi, et universis Episcopis, clericis, monachis et fideli populo Babylonensis Patriarchatus, in communione et obedientia Apostolicae Sedis 
perseverantibus, peramanter impertimus. 

Datum Romae apud S. Petrum die XIV Novembris an. 
MDCCCLXXI1 Pontificatus Nostri an. XXVII. » 

14. In responso, quod hisce Nostris litteris dedit Patriarcha , multis verbis suam erga Nos et hanc Apostolicam B. Petri cathedram obedientiam ac devotionem profitebatur, seque omnino curaturum promittebat, ut fideles sui 
patriarchatus ab erroribus novii Armenii schismatis immune 
forent, eosque penitus et ex animo detestarentur. Et profecta 
rem prospere successisse gavisi fuissemus, nisi timendi occasionem praebuisset iterata petitio facultatis mittendi Episcopos sui ritus in Malabariam : ad quam obtinendam et gentis 
illius necessitates, quibus satis provisum non fuisse asserebat; 
et conscientiae suae anxietatem, nisi praesto esset, obtendere 
nitebatur. Quae omnia cum a memorata Nostra Congregatione" Orientalium Rituum negotiis praeposita sedulo expensa 
fuissent, Nos relatione accepta Patriarchae responderi ius» 
simus (1), eius postulatis quoad probe nosceremus id in utilitatem animarum minime cessurum: Malabarensium spirituali 
saluti satis per Nos consultum esse ; ideoque acquiesceret, 
omnemque hac de causa animi anxietatem deponeret. Plura 
etiam in eodem responso addita sunt, ut eius animus erigeretur, quem sciebamus improborum consiliis tentatum, iniu- 
riis lacessitum, minis perterritum. 

15. At paulo post apparuit quo hominem ceteroquin probum adducere valeant pravorum molimina , cum eos tempus 
iuvat : et profecto nullum opportunius ad suos ausus desiderare potuissent. Iam tum enim novum Armenium schisma 
conflatum fuerat, iam exarserat, ad persequendos et expoliandos catholicos, iam aliorum rituum orientalium Ecclesias vel 
invitas in suas partes et perfidiam trahere nitebatur. Itaque 
die vigesimaquarta Maii anno MDCCCLXXIV in solemni die 
festo Pentecostes, Ven. Fr. Iosephus Patriarcha non timuit 
contristare Spiritum Sanctum. Nam eo ipso die duos Sacerdotes sui ritus Eliam alterum, alterum Matthaeum nomine, 
ad episcopalem dignitatem sacrilege evehere non reformidavit, 
assistentibus Elia Melius Episcopo Akrensi Chaldaeorum et 
Eliseo Abbate Generali Monachorum S. Hormisdae ; eorumque 
alterum Iezirensi, alterum Amediensi Ecclesiis temere et inaniter praefecit : etenim quominus id fieri ab eo posset, impediebat praedicta Nostra Constitutio edita anno MDCCCLXIX. 

Tum, spretis aliis Apostolicae Sedis litteris et decretis, Episcopum Eliam Melius iu Malabariam destinavit: quem a suscipiendo itinere dimovere non valuerunt neque Nostra interdictio, neque indicta a Nobis suspensionis poena ipso facto 
incurrenda si illud aggredi ausus fuisset ; quae omnia illi 
opportune significata fuerant. 

16. Horum facinorum serie et gravitate adducti, eumdem 
Patriarcham graviter admoneri iussimus per dilectum Filium 
Nostrum Alexandrum Tituli S. Mariae in Transtyberim S. R. E. 
Cardinalem Franchi, Praefectum memoratae Nostrae Congregationis de propaganda Fide pro Negotiis Rituum Orientalium. 
A quo litterae datae sunt ad Patriarcham die XXV11 Augusti 
eiusdem anni, ac in eius memoriam revocata Apostolicae Sedis mandata et prohibitiones ; argumenta quibus earum vim 
enervare ipse studuerat sunt dissoluta : improbata est missio 
memorati Episcopi Melius in Malabariam, improbata illegittima 
consecratio duorum episcoporum : declaratum est, horum electionem nullam esse omnique effectum carere; interdictum 
eisdem quodvis episcopalis ordinis exercitium ; ipsique Patriarchae expresse mandatum, ut Episcopum Melius ex Malabaria, alios a dioecesibus in quas ab eo intrusi fuerant , 
ipsemet revocaret , suorumque actorum rationem redderet : 
id nisi intra statutum temporis spatium faceret, Summum Pontificem licet invitum canonicis in ipsum poenis omnino usurum 
esse. Item moniti sunt, mandantibus Nobis, duo presbyteri 
Matthaeus et Elias ; denunciata eisdem nullitate electionis , 
interdicto exercitio pontificalium , iniuncto discessu a dioecesibus quas occupaverant, comminatis ni parerent ecclesiasticis 
poenis. Monendi adhuc erant qui sacrilegae consecrationis participes fuerant. Verum Abbatem Eliseum praeripuit Deus : 
ille enim haud multo post vita excessit, quin ulla daret poenitentiae argumenta. Episcopus vero Melius cum in Malabariam advenisset, a Ven. Fr. Leonardo Archiepiscopo Nicomediensi Vicario Apostolico Verapolitano, auctoritate Nostra, 
iuxta litteras ad eumdem. Vicarium datas die prima Augusti 
an. MDCCCLXXIV , quarum initium est Speculatores, solemniter fuit excommunicatus ; quandoquidem infrusus ille 
canonice monitus, ut illinc abiret, obedire recusavit. 

17. Diu expectatum Patriarchae responsum (1) satis probavit, nolle eum acquiescere monitionibus Nostris : totus enim 
in eo erat ut fidei suae integritatem assereret, suamque erga 
Apostolicam B. Petri Cathedram devotionem et submissionem 
profiteretur, simul tamen praetensa sua patriarchalia iura tueretur ; et nos flagitaret, ut iisdem tranquille eum frui permitteremus, revocando quae circa Malabariam et electionem 
Episcoporum ab Apostolica Sede decreta sunt : demum suae 
aetatis canitiem et exantlatos a se labores commemorans, 
Nos ad sui suaeque gentis commiserationem excitabat. Interim vero neque a sententia desistebat, neque a temerariis 
ausibus, quandoquidem altera etiam vice epi copos temere 
et sacrilege consecrare non reformidavit, duos alios sui ritus 
presbyteros Cyriacum et Philippum Iacobum, quorum alterum 
dioecesi Zakuensi. alterum Indis destinavit, assistentibus et 
cooperantibus nefariae consecrationi Episcopo Thoma Rokos, 
et Matthaeo antea per eumdem Patriarcham sacrilege consecrato. Profecto Nos vehementissime doluimus considerantes , 
quo miserrime devenerit pravorum consiliis actus idem Ven. 
Frater iosephus Patriarcha, qui olim catholicae fidei et unitatis 
studiosissimum se exhibuit. Ac porro cogitantes, misericordiam non remissam, sed cum iudicio esse debere; ne si inordinate culpa dimittitur, is qui est culpabilis in reatu gravius 
a Istringatur ; neque misericordiae esse, sed torporis et socordiae aliquid indulgere, quod unius vel plurium libito satisfaciat, multorum autem saluti damno et exitio futurum 
sit, alias ad ipsum Patriarcham dandas litteras censuimus , 
in quibus misericordiam et iudicium pariter servare volentes, 
summatim recoluimus quae ab eo perperam facta fuerant et 
fiebant, inanitatem rationum quibus se tueri conabatur patefacere voluimus, illumque rursus monere, ut Apostolicis mandatis tandem aliquando pro suo debito obediret ; quod nisi 
quamprimum faceret, denunciaban)us Nos abstinere non posse 
a sectandi? tandem praedecessorum Nostrorum vestigiis, qui 
veteres quoque patriarchas excommunicatione atque etiam 
depositiones cum opus fuit, mulctare non omiserunt. Hoc 
consilio die XV Sept. an. MDCOOLXXV sequentes monito- 
jas litteras ad eum dedimus. 

VEN. FRATRI IOSEPHO 
PATRIARCHAE BABYLONIEN. CHALDAEORUM 

PIUS PP. IX. 

Ven. Frater Salutem et Apostolicam Benedictionem 

18. « Responsum a te redditum die vigesima Februarii 
huius anni monitoriis litteris, Nostro iussu et auctoritate ad 
te datis a nostra Congregatione de Propaganda Fide pro negotiis ritus orientalis, multo nos dolore et moerore affecit : 
ex eo enim intelleximus, adhuc cor tuum a Nobis longe 
esse , etsi verbis honorem Nobis redderes : quoniam non 
posse te exequi profitebaris , quae per eas litteras nostro 
nomine et auctoritate tibi significabantur. Cum itaque monitionibus praedictis obedire recusaveris, et hanc inobedien- 
tiam novis etiam sacrilegis factis confirmaveris , hoc unum 
superesset, ut ecclesiasticas regulas et sanctorum Patrum instituta sectantes, canonicis te censuris, uti par est, subiice- 
remus. Verum recogitantes ; catholicam fidem debitamque 
erga hanc Apostolicam Sedem reverentiam alias professum 
fuisse ac modo in tuis litteris profiteri, eamque etiam factis 
olim comprobasse, existimare maluimus te deceptum fuisse 
vaferrimis neo-haereticorum cavillationibus, quibus conciliari 
posse eam reverentiam cum inobedientia contenditur, quam 
te a catholicis tuis sensibus reapse defecisse. 

» Quapropter Illius charitatem , quantum infirmitati Nostrae licet, imitari studentes, qui patienter agit, nolens aliquos 
perire, sed omnes ad poenitentiam reverti, a promeritis censuris contra te ferendis abstinemus , donec tibi haec Nostra 
reddatur epistola, quam peremptoriae et novissimae admonitionis loco esse volumus. Futurum enim speramus in Deo 
Patre misericordiarum , ut tu gestorum tuorum pravitatem, 
et causarum quas iis excusandis praetexis futilitatem, nec non 
gravissimum debitum quo urgens Ecclesiae Dei satisfaciendi 
agnoscens, redire velis ad cor ; quaeque perperam gessisti , 
detestari ac retractare non moreris. 

» Quae post tuum ab Urbe discessum , Constantinopoli 
primum , mox in tuo patriarchatu egeris usque ad declarationem tuae adhaesionis et submissionis decretis Concilii Vaticani editam die XXIX Iulii an, MDCCCLXXII praetermittere iuvat Quae enim a te . eo temporis spatio, perperam 
patrata fuerunt, et Apostolicam Nostram sollicitudinem qua 
spiritualibus tuis necessitatibus consuluimus, probe cognoscis. 
Nos sperabamus nullam amplius doloris causam te Nobis esse 
praebiturum. Post hoc tempus litterae a te datae fuerunt die 
decimasecunda Maii an. MDCCCLXXII ad memoratam nostram Congregationem , quibus postulabas , ut tibi facultas 
daretur episcopos in Malabaria constituendi; cui petitioni cum 
Nos annuere non possemus ob causas iam pluries tibi significatas, haud multo post, praestitutos tibi terminos transgredi 
non dubitasti, posthabitis omnino et despectis tum. Apostolicis 
Nostris litteris, quarum initium Cum ecclesiastica, queis regulas circa episcoporum electionem servandas sancivimus, tum 
aliis quibus et semel et iterum tibi praecepimus, ne in Malabaria quidquam auderes. Nam duos presbyteros episcopali 
charactere, augere eosque dioecesibus regendis temere constituere, et episcopum Eliam Melius in Malabariam destinare 
contra mandata nostra non es veritus, qui eiusdem regionis 
metropolitam se nuncupare praesumit. 

» Hos tuos ausus quae mala statim consequuta fuerint , 
et quae damna iidem catholicae ecclesiae tam in Malabaria 
quam in Mesopotamia intulerint, et quantum dedecus tuae 
dignitati et fidei irrogarint, satis defiere non possumus. Nam, 
adnitente praedicto Episcopo Elia, quem violatis Nostris iussis 
in Malabariam misisti, et solemni excommunicatione, aucto 
ritate Nostra confixum, illic manere iubes, perturbata ibi est 
disciplina ecclesiastica ; ad ordines etiam sacros promoti iu
venes vel minus idonei vel prorsus indigni ; ecclesiae catholicis fraudulenter, vel etiam violenter ereptae; contumeliis et 
calumniis lacessiti non solum missionarii apostolici, sed et ipse 
Ven. Frater Leonardus Archiepiscopus Nicomedien, qui vicaria 
Nostra potestate in ea regione fungitur: et luctuosum schisma 
invectum est et fovetur. Hinc dissidia et contentiones excitatae 
inter fideles Malabaricos, aliis legitimo suo Praesuli firmiter 
adhaerentibus, aliis intruso Eliae studentibus ; qui omnes subdolas et nequissimas artes ad decipiendos incautos et simpli- 
plices adhibere non destitit. Quandoquidem filius iste perditionis, non solum Apostolicas Nostras litteras, quarum initium 
Speculatores, datas ad Malabarenses die prima Augusti elapsi 
anni coni meri ti cias esse publice affirmare ausus est ; verum 
eo devenit, ut Breve quoddam apostolicum, cui diem inscripsit 
vicesimam Augusti ann. LDOOCLXX11, effinxerit omnino et 
commentus sit ; illudque publice et solemniter tamquam nostras litteras promulgaverit. In quo ab isto falsario Apostolicarum litterarum calumniose dicitur, actum fuisse in oecumenico Concilio Vaticano de prae tenso tuo iure in Malabariam , illudque a Patribus agnitum, et a Nobis probatum 
fuisse ; non metuente huius sui mendacii tot testes , quot 
Patres oecumenico Concilio Vaticano interfuerunt. Interea per 
vos huiusmodi fallaciis effunditur animis error et caligo , et 
veritas in malitia adulteratur ; fluctuant fideles in diversa 
abstracti, et nonnulli ex iis, schismatico invasori adhaerentes, 
putant se Apostolicae Beatissimi Petri cathedrae adherere. 

» Si vero spectemus quae in Mesopotamia facta sunt, ibi 
cum gravi dolore respicimus , dioecesibus praeesse episcopos 
nullam cum hac Beatissimi Petri cathedra communionem 
habentes, quin contra apostolica mandata per te temere et 
irrito electos, sacrilege consecratos, perperam institutos. An 
poteras ignorare tu, qui ab infantia te in fide catholica studiose eruditum fuisse saepius commemoras, nullum posse, contradicente Apostolica Sede, legitimum episcopum institui ; 
nullamque illi potestatem inesse, quem eadem Apostolica Sedes, 
omni iurisdictione carere declaraverit ? An parum tibi videtur subversio ecclesiastici ordinis tua opera excitata, fidelium 
perturbatio , contentiones et aemulationes , et gravissimum 
scandalum quod fidelibus illatum est , et infertur per tuam 
inobedientiam Apostolicis mandatis ; ob quam exultant infideles et haeretici, ancipites haerent qui debiles sunt in fide, 
firmiores autem dolent ac lugent ; et non vident qua ratione 
Patriarchae subesse possint, qui debitam Romano Pontifici 
obedientiam detrectat ? 

» Haec te ipsum intelligere ac timere satis ostendunt litterae, quibus ven. Fratres episcopos tui patriarchatus contra 
ipsas constitutiones et mandata Nostra commovere, et in tuas 
partes trahere voluisti. Istud confirmant dicteria calumniose 
contra missionarios apostolicos ipsumque Delegatum Nostrum 
Ven. Fratrem Ludo vicum Archiepiscopum Damiaten. in vulgus 
sparsa ; confirmat cura quam a te adhiberi accepimus , ne 
fideles et imprimis clerus cum missionariis versentur, eorumque ope, consilio, ministerio fruantur, intentato etiam per te 
censurarum metu pro iis qui ad eos accesserint ; confirmat 
demum concitata in ipsos invidia civilis potestatis, cuius praesidium adversum Apostolicae Sedis mandata et censuras, quas 
te promeruisse sentis, diceris invocasse. His veluti cumulus 
accessit altera episcoporum nefaria consecratio, quorum unum 
Zakuensi dioecesi, alterum Indis destinasti: per quem eo maius 
scandalum fidelibus datum est, quo maiori illam apparatu et 
solemnitate in contemptum huius Apostolicae Sedis factam 
perspexerunt. 

» Haec sunt Ven. Frater, ut alia omittamus , quae te 
auctore in Malabaria et in Mesopotamia evenerunt et eveniunt: quorum pro Nostro munere a te rationem exigere cogimur, qui longe graviorem redditurus es aeterno pastorum 
Principi. Verum te ista non recogitare, forte etiam contemnere, timere iubent memoratae tuae litterae ad Nostram Congregationem de Propaganda Fide, quibus innocentiam tuam demonstrare contendis, fidem tuam de postificio primatu asserens, 
et argumenta adducens ad praetensa tua iura circa electionem 
episcoporum, et circa regiones Malabaricas comprobanda. 

» Frustra autem primatum Romani Pontificis agnoscere 
te ac revereri in tuis litteris profitens, nisi de eo ita ex omni 
parte sentias, sicuti oecumenicum concilium Florentinum definivit, et oecumenicum Vaticanum enucleatius explicavit et 
confirmavit. Primatum vero iurisdictionis admittere iure divino contitutum, eique patriarchalia, uti ais iura, ecclesiastica 
ordinatione instituta opponere, queis Romanus Pontifex pro 
temporum , locorum causarumque ratione derogare nequeat , 
catholicum certe non est : et catholico episcopo indigna prorsus est quaelibet iurium seu privilegiorum suorum reservatio, 
qua intendat eadem ipsa supremae, plenae ac legitimae B. Petri 
eiusque successorum ordinationi et potestati subducere. 

» Iam vero Nos semper existimavimus, catholicam in te 
fidem in sua integritate vigere , et a totius Ecclesiae sensu 
ac doctrina te numquam dissentire voluisse. Quare cum in 
litteris adhaesionis tuae decretis Concilii Vaticani quas dedisti die XXIX Iulii an. MDCCCLXXII. declarabas tibi iura 
omnia, ut aiebas, et privilegia patriarchalia te velle reservata 
et conservata, existimare non potuimus, voluisse te limitationem vel conditionem catholicae illis professioni a te editae 
statuere : neutrum enim cum catholica veritate vel unitate 
componi potuisset. Quoniam vero durior et anceps haec tua 
dicendi ratio videbatur, Nos hanc ad sanam doctrinam, quam 
te profiteri velle affirmabas , perfecte exigendam putavimus, 
uti deprehendere potuisti in litteris quas occasione supradictae adhaesionis tuae, die XVI , ad te dedimus ; atque ita 
declarationem Nostram in iis expressam recepisti, ut ex his 
quae Nobis rescripsisti plane illi et cumulate acquiescere videreris. 

» Post haec tamen non dubitasti tuam illam professionem 
apud tuos Episcopos propagare ad praetensa tua iura sustinenda. Ad quos si etiam misisses exemplum memoratae Nostrae epistolae, ipsi profecto intellexissent, tuam reservationem Nobis probatam non fuisse, traditamque a Nobis de patriarcharum privilegiis veram catholicam doctrinam ex iisdem 
Nostris litteris hausissent ; et demirati etiam essent benigni
tatem erga te Nostram, quod cum Apostolicae Sedis indulgentia et absolutione indigeres ob ea quae a te perperam 
facta fuerant in illis orientalis Ecclesiae perturbationibus, eam 
tibi extraordinaria prorsum ratione et maxima verborum lenitate in eadem Nostra epistola impertivimus. 

» Dissimulare autem non possumus , magnam Nobis afferri tristitiam et grave scandalum fidelibus, cum ad excusandam tuam inobedientiam Apostolicae Nostrae constitutioni, 
quae incipit Cum ecclesiastica, huius vim et efficaciam infirmare conaris asserendo a te acceptam non fuisse ; id vero 
citra fidei dispendium fieri potuisse eo quod eadem constitutio 
non dogmaticis" sed mere disciplinaribus accensenda sit. Quomodo vero admitti potest salva divina Ecclesiae constitutione, 
vim et efficaciam Apostolicarum Constitutionum ab acceptatione Episcoporum vel aliorum quorumcumque pendere ; eas 
vero quae disciplinam , non fidem respiciant , impune reiici 
posse ? Hoc certe non sentiebas tu, Ven. Frater, cum electionis tuae confirmationem postulans promittebas in tuis litteris (1), te Nobis obedientem et subiectum toto vitae tuae 
tempore futurum, et hanc subiectionem tua agendi ratione 
comprobabas. Hoc non senseruut qui ante te fuerunt cathcliei Chaldaeorum patriarchae. Hoc demum non sensit Simon 
ille Sulaka. quo praedecessore gloriaris, is enim primatum 
iurisdictionis Romani Pontificis ita professus est, ut idcirco 
promitteret se « tamquam obedientiae filium ordinationibus , 
praeceptis, censuris ac iussionibus Papae lulii 111 moderni 
et successorum suorum Rom. Pontificum canonice intrantium, et. Sedi Apostolicae fideliter et semper obtemperaturum. » Porro hanc fidei professionem in tuis archivis asservari existimamus , cum integre inscripta fuerit in Apostolicis litteris eiusdem lulii praedecessoris Nostri datis ad 
eumdem Sulakam X Kalendas Martii an. MDL1II quibus eiusdem electio in patriarcham confiimata fuit. 

» Quid vero dicendum de excusatione quam petis ex timore malorum , quae tibi tuisque impendere dicis ab civili 
potestate, si memoratae constitutioni Nostrae obedias, exemplum malorum afferens quae Ven. Fratri Armenio patriarchae, 
et catholicis eiusdem ritus Ecclesiis contigerunt? En quo deveniunt vel fortissimi Ecclesiae Praesules, cum recedere incipiunt ab hac Sede Bmi. Petri Apostolorum Principis , in 
cuius soliditate firmatur omnium fortitudo sacerdotum ! Qbediendum esse saeculi Principibus, iisque tributa solvenda docuerunt sancti Dei Apostoli: et m ecclesia catholica , quae 
hanc doctrinam constantissime tenuit ac tenet, improbata ac 
damnata semper fuit rebellio contra legitimas potestates. Non 
tamen licebit a debita divinis et ecclesiasticis legibus obedientia et fide deficere, si quid eis contrarium civilis potestas 
quandoque iuberet. Qui enim dixit reddenda esse Caesari quae 
sunt Caesaris, idem praecepit reddenda esse Deo, quae Dei 
sunt : et cum de Christi Domini nostri praeceptis servandis 
ageretur, Apostoli intrepide pronunciarunt coram publicis potestatibus : obedire oportet Deo magis quam hominibus. Si 
tot sanctissimorum virorum et veterum martyrum exempla, 
qui asperrima quaeque passi sunt a potestatibus huius saeculi, 
ne a divinae vel ecclesiasticae legis custodia recederent, mente 
recolere et recogitare non vacat, circumspice catholicas, Ecclesias, tam quae in Oriente sunt praesertim Armeniam, quam 
quae in Occidente, potissimum Germanicam et Helveticam ; 
ibi episcopi, clerus, et primores etiam ex laicis, debitam plenamque fidem et subiectionem legitimis potestatibus servantes, 
earum minas non reformidant, cum reddenda sunt Deo quae 
Dei sunt ; neque poenarum metu veritatem aut officium suum 
produnt, vel ab Apostolica Sede recedunt ; sed rapinam bonorum, carceres, exilium libentissime ferunt, scientes optimam se habere repositam gratiam et mercedem in coelis. 

» Quo autem praetensa tua iura in Malabariam tuearis, 
asseris eiusdem regionis fideles eo ipso tibi subiectos esse debere, quod chaldaicum ritum teneant, et quod chaldaeis patriarchis quondam obnoxii fuerint. Nostrum non est historicas 
quaestiones ingredi, de quibus diversi diversa sentiunt. Etsi 
autem ita se res haberent, uti ipse dicis, non tamen propositum assequereris. Ex quo enim alicui episcopo, cuiusvis 
dignitatis et ordinis ille sit, aliqua regio subdita olim fuerit, 
non sequitur hanc perpetuo eiusdem sedis episcopo subditam 
esse debere, ac non posse, legitima auctoritate, et causa interveniente, in alterius episcopi potestatem venire : qua de 
re plura exempla ab Ecclesiae annalibus, et veterum conciliorum actis suppeditantur. Ooecumenicam vero et universalem potestatem in omnes, ubivis terrarum sint, eiusdem ritus 
fideles, consueverunt sibi arrogare Nestoriani aliique schismatici patriarchae, qui disruptis vinculis queis huic Apostolicae 
Sedi coniuncti erant, superiorem non agnoscunt. Catholicis 
autem Praesulibus id numquam concessum aut permissum fuit 
a legitimis canonibus , neque a pontificiis constitutionibus. 

» Praeterea contendisti iurisdictionem in Malabaricas oras 
tibi fuisse promissam, affirmans id tibi Ven. Fratrem Zachariam Episcopum Maroneae nuper evivis ereptum spopondisse. 
Atqui is cum multa retulerit quae istic ab eo facta fuerunt, 
nihil tamen de huiusmodi sponsione ad nostram Congregationem scripsit ; neque Nos illius peragendae ullam umquam ei 
dedimus potestatem. Nec porro apparet valida ulla ratio 
quae illum potuisset ad eam promissionem faciendam adducere ; non enim admittere possumus eum id fecisse, ut adhaesionem tuam Vaticani Concilii constitutionibus haberet, cum 
Concilii auctoritas hac adhaesione non indigeret, et haec agendi 
ratio non solum in tuae, sed in eius etiam conscientiae ac 
honoris labem cessisset. 

» Concessiones praeterea Apostolicae Sedis probaturus , 
litteras protulisti fel rec.Iulii 111 praedecessoris Nostri datas IV 
Kalendas Maii an. MDLII1 quibus memorato Sulakae Chaldaici ritus patriarchae sacrum pallium et nonnullae facultates 
concedebantur. Quarum litterarum arabicam versionem, eamque non satis fidelem, in ecclesiis vulgari iussisti, ut nostris 
mandatis et constitutionibus decreta opponeres et litteras praedecessorum Nostrorum ; quos dicis et potestatem confirmasse 
patriarcharum Chaldaeorum in Indicas regiones, et episcopos 
eligendi arbitrium iisdem concessisse. Iulius III , ut tu ipse 
cognoscis, in memoratis litteris patriarchae Sulakae facultatem concessit confirmandi episcoporum et archiepiscoporum 
ipsi iure suo patriarchali subditorum electiones, rite et recte 
factas secundum Romanae Ecclesiae ritum et morem, ac eis 
sic electis episcopis et archiepiscopis , postquam eorum electiones confirmatae fuissent, munus consecrationis impendendi iuxta ritum et morem praedictos, recepto prius ab 
eis, Romani Pontificis et dicta Romanae Ecclesiae nomine, 
fidelitatis debitae solito iuramento. Verum animadvertere debes, 
ut patet cuique eas litteras legenti, nihil ipsum sanxisse aut 
constituisse, quoad loca ad quae patriarchicum ius illud Sulakae extendi deberet : concessaeque potestatis usum expresse 
interdixisse his in locis, in quibus praesules a Romano Pontifice instituuntur. Quapropter nil tibi suffragantur litterae 
illae ad protendendam iurisdictionem tuam extra fines quibus 
in praesentia continetur ; et ausibus tuis aperte contradicunt 
quoad Malabariam, ubi praesules a Romano Pontifice instituuntur, ex quo Christiani illi, eiurata in synodo Diamperi- 
tana anno MDXCIX haeresi Nestoriana, catholicae Ecclesiae 
aggregati sunt. In qua synodo ipsi formaliter spoponderunt, 
et iurarunt, nullum unquam episcopum, archiepiscopum, praelatum , pastorem vel gubernatorem se admissure* , praeter 
illum qui a sancta Sede Apostolica per Papam et Pontificem Romanum foret immediate constitutus. Quod Clementis VIII ac Pauli V praedecessorum Nostrorum auctoritate 
sancitum et confirmatum, ad hanc usque diem servandum est. 

» Habes, Ven. Frater, in hac monitoria epistola argumentum singularis Nostrae erga te longanimitatis et chari- 
tatis ; qua urgente curavimus sophismatum, quibus deciperis, inanitatem ostendere, teque ad salubria consilia revocare; 
sperantes fore ut opitulante Dei gratia vocem Nostram tandem aliquando audiens resipiscas, teque et ecclesias ritus chal- 
daici tibi concreditas ab imminenti schismatis periculo eripias. 
Quapropter auctoritate Nostra apostolica, in virtute sanctae 
obedientiae et sub interminatione divini iudicii , tibi Ven. 
Frater districte praecipimus, ut Episcopum Eliam Melius et 
alios quoscumque tui ritus presbyteros , monachos vel forte 
etiam episcopos a Malabaria quamprimum revoces; eamque 
regionem, in qua nullam tibi inesse potestatem iam declaravimus et rursus declaramus , in pace et catholica tranquillitate legitimo suo Praesuli gubernandam relinquas. 

» Praecipimus insuper, et presbyteros Eliam Matthaeum 
aliosque quos contra Nostram constitutionem nuper episcopali charactere auxisti, revoces a dioecesibus quibus eos temere, sacrilege et inaniter praefecisti: earumque tui patriarchatus dioecesium, quae legitimo carent pastore, regimen et 
administrationem committas aliis dignis et idoneis tui ritus 
presbyteris, donec de legitimis et rite electis episcopis iisdem 
dioecesibus provideatur. Quod Nostrum mandatum si adimplere neglexeris, Nos ipsi pro debito Nostri Apostolatus officio, illis dioecesibus consulemus. 

» Praeterea te admonemus, ut omnino abstineas a censurarum ecclesiasticarum abusu, quas temere et sine iusta causa 
te frequenter comminatum esse et irrogasse accepimus. 
Si enim eas, ob causas non iustas et graves adhibeas, facere 
non poterimus quin fideles indignis poenis subiectos , et ad 
Nos iam confugientes, auctoritate Nostra , uti alias in eam 
Nos necessitatem adduxisti, absolvamus. Volumus denique ut 
omnia quae a supradicta Nostra Congregatione tibi mandata 
fuerunt, litteris datis die XXVII Augusti elapsi anni, omnino 
exequaris. 

» Confidimus te religiose impleturum quae tibi in Domino praecipimus ; et in hunc finem in plenitudinem divininarum gratiarum tibi adprecamur. Quod si peremptoriae 
huic Nostrae admonitione quod absit, parere detrectes, et in 
contumacia persistas, noveris Nos praedecessorum Nostrorum 
vestigiis inhaerentes, qui veteres etiam patriarchas, licet potentum patrocinio quandoque suffultos, ecclesiasticis poenis et 
censuris cum opus fuit coercere non praetermiserunt, et non 
solum excommunicationis sed etiam depositionis poena mulctarunt, hanc eamdem agendi rationem, dolentissime quidem 
at necessario tecum esse servaturos ; ne ministerium Nostrum 
prodidisse, ac fidei, et saluti tot animarum, quae in gravissimum discrimen adductae sunt, non prospexisse ab aeterno 
pastorum Principe arguamur. 

« Caeterum rogamus te, Ven. Fraier, et in Domino Nostro Iesu Christo obsecramus, ut coram Domino tuam pravam agendi rationem, tuae dignitatis gradum, aetatem tuam, 
et gravissimum tuae aeternae salutis periculum serio recogites: atque implorato humilibus precibus divino lumine, ea 
tandem consilia capias, quae tuum erga Apostolicam Sedem 
obsequium, verbis saepe declaratum, facto ipso probent; quaeque eam ruinam avertant, in quam dum iniquis consiliariis 
aurem praebes, te ipsum, commissumque tibi auctoritate Nostra populum, te praecipitem agere deploramus. Quod ut divina misericordia benigne largiatur, Apostolicam benedictionem tibi Ven. Frater, nec non episcopis, clero, monachis et 
fidelibus, in communione et obedientia Apostolicae Sedis manentibus amanter in Domino impertimus. 

« Datum Romae apud S. Petrum die XV Soptembris 
Anno MDCCCLXXV Pontificatus Nostri anno Tricesimo». 

19. Responsio Nostris hisce litteris diu dilata est; quod 
quidem primum ex adversa eius valetudine contigisse accepimus, postquam vero con valuit nihil excusare poterat. In- 
terim vero facta eius, quae potissimum spectabamus, eloquentius quam litterae responsum reddebant. Etenim neque ex 
Malabarensi regione, qui illuc missi fuerant, revocabantur; 
neque a dioecesibus queis incubuerunt avocati sunt presbyteri 
episcopali charactere temere insigniti. Quin intrusus Amediensis aliquot monachos ad ordines promovere praesumpsit, 
quos paulo post ipsemet Patriarcha sacerdotio initiare non 
timuit. Porro sacerdotes pravae eius, agendi rationi consentire nolentes, minis vel censuris vexati, interdum traducti 
uti perturbatores populi 'et Patriarchae rebelles, interdum 
etiam civilis potestatis praesidio coerciti. Neque dissimulare 
possumus responsum ab eo datum die septima Februarii huius 
vertentis anni quorumdam Mauxiliensium epistolae. Etenim 
in eo perspicue declarabat, se neque cessisse, neque unquam cessurum praetensis iuribus suis; idque satis probari suis actibus, ad instar solis, uti aiebat, perspicuis: seque patriarchali 
munere fungi, sicut sui praedecessores catholici patriarchae 
functi fuerant, et sicut illos cohaerere in fide et disciplina 
cum Summo Pontifice: qua super re eos iubebat nullum dubium, nullam suspicionem habere. Claram vero hanc declarationem, clariorem etiam reddiderunt litterae ab iisdem 
Mauxiliensibus ad Patriarcham datae die XX eiusdem mensis Februarii, isti enim dum illi gratias agerent sibique animos et robur per eam declarationem augeri profiterentur, 
asserebant se idcirco unanimes esse et fore usque ad extremum vitae spiritu m cum eodem Patriarcha, in reiicienda 
Apostolica constitutione, in tuendis eius iuribus, atque continenter expediendis Episcopis in Malabariam. 

20 . Dum haec passim et palam fierent, mirari fideles, 
virum hunc suae prorsus dignitatis immemorem totumque 
mutatum ab illo, qui fidem et obedientiam suam Apostolicae Sedi alias probaverat, adhuc impune abire: Chaldaeos Malabariae invasores hinc argumentum sumere ad tuendum 
schisma, quod illuc invexerunt, et ad negandam impudentissime veritatem vel iustitiam litterarum Apostolicarum, quibus 
in Episcopum Melius eiusque sectatores animadverti iussimus: 
alios demum eo usque impudentiae devenisse relatum est, 
ut negarent posse a nobis excommunicari Patriarcham. 

21. Eo itaque ventum erat, ut iam non liceret Nobis 
diutius abstinere a canonicis poenis adversus Patriarcham 
ferendis, qui semel et iterum monitus obedire detrectaverat, 
suamque inobedientiam et factis et scriptis palam profiteri 
non reformidabat. Inter haec autem diu expectatum eius responsum, die XIX Martii huius anni datum, ad Nos delatum est; quo contumaciam eius satis superque confirmari 
non sine multo animi nostri dolore cognovimus. Quid enim 
Ineptius, vel iniuriosius excogitan potest, quam dubium, unde 
Patriarcha responsum exorditur, circa nostrarum litterarum 
authenticitatem, quae ad eum per Nostrum in Mesopotamia 
Delegatum de more missae fuerant? Totum autem responsum in eo est, ut suam catholicam fidem, suamque erga Nos 
obedientiam et semel et iterum, magno verborum apparatu 
ac lenocinio, profiteatur. Tum iura sua tueri ac vindicare 
conatur, tam quoad episcoporum electionem, quam circa Malabariam; ea rursus repetendo, quae pluries iisdem de rebus 
ad Nos scripserat; dissimulatis tamen et omnino neglectis 
responsionibus quae, ut omnem iustitiam impleremus, in monitoriis Nostris litteris ei datae fuerant. His multas addit, 
eadem semper iterando, querimonias contra Missionarios Apostolicos; in quos non minus calumniose quam inverecunde, 
cbaldaicae perturbationis causam confert. Deinde Nos obsecrare non veretur, ut approbationem Nostram manifestemus 
ad hoc, ut Episcopi chaldaici, ritus ab eo in Malabariam successive mittantur. Demum affirmat propositum sibi esse, aliquos e suis Episcopis post hyemale tempus convocare, et 
communicatis cum iisdem Nostris mandatis unanimiter decernere quid facto opus sit; id autem Nobis se quamprimum 
significaturum. 

22. Videte, Ven. Fratres ac dilecti Filii, utrum post ea 
quae in praecedentibus Nostris litteris diximus , aliquod responsum huic postremae eius epistolae reddere possimus : 
monet enim divina Sapientia , ibi effundendum non esse 
sermonem, ubi auditus non est. Ipse quidem Patriarcha multa 
se passum commemorat ob tuendam ac propagandam catholicam fidem ; et ideo maiori cum eo usi sumus patientia. Meminerit autem, eum qui etsi totam legem servaverit, offendat autem in uno, factum esse omnium reum (2) : neque 
eum qui inceperit , sed qui perseveraverit usque in finem , 
hunc salvum fore. Quid de his dicendum quae adversus Missionarios congerit ? Exploratum Nobis est , eos suis muneribus religiose fungi : si quid autem ab eis prave fieri contingat, deferatur ad Nos , tota rei serie diligenter et accurate exposita ; neque debito deerimus reddendi unicuique ius 
suum. Vagis autem accusationibus faciles aures accommodandae non sani, praesertim cum sciamus Missionarios malevolorum obtrectationes et invidiam sustinere, quin "et gravissimis iniuriis iaterdum lacessitos fuisse, ipso Patriarcha nedum connivente ac dissimulante, sed ipsa etiam sua agendi 
ratione provocante. 

23. Quae cum ita sint, manifestum est , Ven. Fratrem 
Iosephum Patriarcham licet pluries monitum, Nobis et Apostolicae huic Sedi neque satisfecisse neque velle satisfacere. 
Quid enim iuvat catholicum dogma de Primatu B. Petri eiusque successorum profiteri, catholicae fidei et obedientiae erga 
Apostolicam Sedem toties declarationes edidisse, cum reipsa 
verbis opera eius aperte refragentur ? Nonne immo eo inexcusabilior fit contumacia , quo magis debitum obedientiae officium agnoscitur? Num praeterea vel ad ea decernenda quae 
a Nobis mandata sunt Apostolicae Sedis auctoritas non protenditur, aut sufficit communionem fidei habere cum easine 
obedientiae subiectione quae quidem salva catholica fide, dici 
non possunt ? Nos tamen hactenus cum eodem Patriarcha 
mitissime egimus , tantaque patientia erga eum usi sumus , 
quantam a Nobis expectare minime debuisset. Verum et patientia et longanimitas modum habeant necesse est : ne, sicut 
monet B. Gregorius Magnus  predecessor Noster , nimia 
resolutione lenitatis, ultra quam necesse est vigor districtionis 
emolliatur. Et ipse Christus Dominus docuit eum qui semel 
et iterum inutiliter monitus, neque ipsam Ecclesiam audierit, 
sicut ethnicum et publicanum habendum esse. Quam ob rem 
Romani Pontifices, potestate divinitus accepta in universos 
cuiusque ordinis et dignitatis saepe usi sunt ad Catholicae 
Fidei et unitatis integritatem servandam, et ad rebellium contumaciam confringendam, ipsos etiam Patriarchas excommunicando vel etiam cum opus fuit deponendo, uti plura in 
Orientali Ecclesiarum annalibus exempla praesto sunt, quae 
vos ignorare minime potestis. 

24. Necesse igitur est, ut Nos licet inviti et moerentes 
eamdem agendi rationem cum praefato Ven. Fratre Iosepho 
teneamus, ne ulterius Apostolicae huic Sedi populoque Christiano illudat blandimentis verborum ; ne catholica nobis- 
cum communione se tueri velit, qui contra Nos est, et mandata Patrum transgreditur. Idcirco has encyclicas litteras ad 
vos, Venerabiles Fratres, et ad universos et singulos vestri 
ritus fideles dandas existimavimus, ut verum reruirT statum 
edocti sciatis, qnaecumque a vestro Patriarcha hactenus uti 
supra gesta sunt et geruntur contraria prorsus esse Nostris 
et huius Apostolicae Sedis decretis et costitutionibus; eaque 
omnia a Nobis reiici ac reprobari: proinde vos neque debere, 
immo ne posse quidem, eidem obedire in his, quae contra 
Nostras et eiusdem Apostolicae Sedis ordinationes contigerit 
vel contingat ab eo mandari. Cavete ne decipiamini falsis narrationibus et calumniosis dicteriis quae invidiose circumferuntur ; perinde ac si de ritualibus vel nationalibus, uti 
aiunt, quaestionibus tractetur. Agitur enim, Ven. Fratres ac dilecti filii, agitur de obedientia Apostolicae Sedis praestanda vel 
neganda, agitur de agnoscenda suprema eius potestate in vestris 
etiam Ecclesiis nedum quoad fidem, verum et quoad disciplinam: quam qui negaverit, haereticus est; qui v-ro agnoverit, eique obedire contumaciter detrectet, anathemate dignus est. Si quis itaque rerum statum aliter se habere existimans, a recto tramite aberraverit, resipiscere festinet: omnes 
vero si ea, qua uti debent, erga suum Patriarcham afficiuntur sincera charitate, illum ad bonam frugem revocare co- 
nentur sive monitis, sive hortationibus sive assiduis ad Deum 
fusis precibus, prout unicuique Dominus dederit. Haec omnia 
ut fiant, adhuc quadraginta dies expectabimus, rogantes et 
Nos Deum cum gemitibus, ne induretur cor eius, sed audiat 
nunc demum vocem Nostram, et ad sana consilia convertatur, 
eaque ratione suam suaeque gentis veram u" Uitatem, verumque 
bonum procuret. Quod si elapsis quadraginta diebus, postquam 
hae litterae in eius marius devenerint, ipse perseveret, quod 
Deus avertat, in sua contumacia et inobedientia, et cuncta 
quae a Nobis mandata sunt, opere non impleat, nulla amplius 
interposita mora ferre cogemur in eum sententiam, vi cuius 

a Nostra, hoc est ab Ecclesiae catholicae communione omnino divelletur, et maioris excommunicationis vinculo innodatus, 
eo ipso privabitur omni et quavis spirituali iurisdictione erga 
fideles sui patriarchatus. 

25. Tanta vero in eum miseratione et patientia uti non 
possemus, nisi simul animarum saluti efficaciter hoc eodem 
tempore consuleremus, iam nunc decernendo quidquid necessarium est ad illarum incolumitatem procurandam, easque 
eripiendas a gravissimis periculis, in quae ob Patriarchae 
inobedientiam adductae sunt et quotidie magis adducuntur. 
Quomodo enim ferre possumus, fideles dioecesium Iezirensis, 
Arnediensis, Zakuensis adhuc pseudopastorum arbitrio commissos, quorum sacrilega consecratio illegittima missio, nulla 
iurisdictio A Qui toti in eo sunt, ut simplicioribus illudant, 
incautos decipiant, infirmiores terreant, omnesque a communionis catholicae centro, licet expresse contrarium dictitent, 
dimovere conentur? Et cum in Patriarchali potestate praesidium et malitiae suae velamen se habere glorientur, eoque 
ad illaqueandas conscientias abutantur; nonne debemus hoc 
eos prae idio omnino privare, et Fideles dioecesium quibus 
incubuerunt, ab eorum tirannide eripere? Quapropter de consilio Ven. Fratrum Nostrorum S. R. E. Cardinalium Negotiis orientalis ritus praepositorum, auctoritate Nostra Apostolica Venerabilem Fratrem Iosephum Audu Patriarcham 
Babylonensem Chaldaeorum suspendimus ab omni et quavis 
iurisdictione in memoratas dioeces lezirensem, Amediensem, 
Zakuensem, et in alias quascumque sui ritus, quae legitimo 
Pastore iam carent, vel in posterum carere contigerit. Earum 
vero regimen et administrationem, quoadusque legitimi Episcopi iisdem rite praeficiantur. Nobis et Apostolicae huic 
Sedi reservamus. 

26. Intrusos Episcopos Matthaeum, Cyriacum, atque Eliam, 
quos temeraria et sacrilega consecratio Episcopali charactere 
adauxit, et qui nullam omnino habent iurisdictionem, a praedictis dioecesibus statim recedere volumus atque edicimus, 
eaque omnia adimplere, quae per epistolas memoratae Nostrae Congregationis iisdem praecepimus. Haec omnia nisi 
infra quadraginta dies, uti supra, supputandos efficiant, et 
praesertim nisi a supradictis dioecesibus recesserint earumque 
prave usurpatam administrationem omnino et reapse deposuerit, ad maioris excommunicationis sententiam etiam contra ipsos procedemus. 

27. Episcopum Thomam Rokos, qui in secunda sacrilega 
consecratione astitit Patriarchae Iosepho, alterum tenens locum consecrantium Episcoporum, quique licet semel et iterum monitus, contumacem tamen adhuc sese misere exhibet, 
excommunicationis poena similiter plectemus, nisi et ipse infra 
quadraginta dierum terminum, uti supra supputandum, facinus 
suum et cuncta quae a Patriarcha illegitime et contra Nostras 
constitutiones et mandata facta sunt, scripto reprobaverit. 

28. Regimini autem dioecesium legitimo Pastore carentium Nos ipsi consulemus, earum administrationem committentes idoneis Sacerdotibus eisdem ritus Chaldaici cum opportunis et necessariis facultatibus ad earum regimen obeundum, independenter nedum ab intrusis pseudoepiscopis, quibus 
nulla potestas est vel esse potest, sed ab ipso etiam Patriarcha, 
cuius in easdem dioeceses quaevis iurisdictio per praesentes 
Nostras litteras sublata est. 

29. Quoniam vero non ignoramus, ecclesiasticis censuris 
et poenis temere animadversum fuisse etiam a Patriarcha in 
sacerdotes, clericos, aliosque forte etiam fideles, eo quod 
pravis eius consiliis assentiri recusaverint, Nos declaramus, 
factam iampridem a Nobis fuisse specialem facultatem Ven. 
Fr. Ludovico Archiepiscopo Damiatensi, Nostro in Mesopotamia Delegato, earumdem censurarum ac poenarum, quas 
uti latas a legitimo Praesule nemo spernere potest, vi ac 
iustitia cognoscendi; et ab iisdem eos relevandi, quos iniuste 
damnatos fuisse in Domino iudicaverit. Hanc vero specialem 
et extraordinariam potestatem eidem Delegato Apostolico 
confirmamus, donec ipse Patriarcha Nobis et Apostolicae huic 
Sedi plene et cumulate non satisfecerit, vel aliter eadem facultas revocata non fuerit. 

30. Dum haec omnia necessario decernentes, gravissimum Apostolatus Nostri munus adimplemus, non dubitamus, 
Venerabiles Fratres, quin officio vestro tam erga fideles vobis 
commissos, quam erga Apostolicam Sedem eo diligentius satisfactum sitis, quo difficiliora sunt rerum adiuncta, in quibus 
versamini. Dolebitis forte et aegre feretis in vestrum Patriarcham iam nunc graviter animadverti, gravius forte animadversum iri. Dolemus et Nos , qui eum semper dileximus , 
et licet reluctantem et inofeedientem a Nostra charitate uon 
repulinus, Vosque testes appellamus, quanta cum eo charitate, patientia, et longanimitatis usi fuerimus. Verum dum 
idem Patriarcha mandatis ac monitionibus Nostris pervicaciter parere detrectat, aliisque inobedientiae exemplum praebet, Nobis non licet adhuc esse patientibus, et a ferendis 
in eum promeritis poenis adhuc abstinere. Metuimus enim 
et contremiscimus damnationem illam, quam Sacerdos Heli 
accipere meruit, eo quod negligenter filios suos castigasset, 
quos post primam et secundam monitionem in nequitia perseverantes  a templi aditu expellere oportebat. Quo factum est, ut et ipsi filii una die occisi fuerint, et triginta millia de populo interfecti, arca testamenti capta sit, et ipse 
sacerdos retrocadens fractis cervicibus misere obierit. Interim 
Vos eadem qua Nos charitate agite cum vestro Patriarcha, 
satagentes ne hoc poenitentiae spatium quod illi concessimus, 
vacuum ac irritum elabi patiatur. Instate apud eum, ne hanc 
longaevae suae aetati et excellentiori dignitati notam inurere 
velit, ut qui olim ad Fidei catholicae tutelam et incrementum 
adlaboravit, qui olim Nobis et Apostolicae huic Sedi obediens 
et devotus fuit, modo ab eadem Apostolica Sede coercendus, 
et ipsa, quam ab Ea accepit, potestate merito privandus sit. 
Hoc ipsum pro vestro modulo praestare vos oportet, Sacerdotes et Monachi, et quotquot in sortem Domini vocati estis; 
unaque simul et verbo et exemplo vestro populum edocere 
quae recta sunt; ne contingat hunc pravis doctrinis, falsisque 
sermonibus deceptum a firmis-i na petra vel inscium aut invitum seiungi, supra quam Christus Deus Ecclesiam suam 
aedificavit. 

31. Demum Vos, universumque populum Chaldaici Ritus 
hortamur, ut lumen et potentem gratiae opem Patriarchae 
vestro aliisque misere errantibus apud Deum aeternumque 
Pastorum principem Christum Iesum, Beatissimae Dei Genitricis Mariae interventione adhibita, fervidis precibus impleretis; ac in auspicium caelestis praesidii et in pignus Nostrae 
dilectionis Apostolicam Benedictionem Vobis, Ven. Fratres 
ac Dilecti Filii, in communione et obedientia Apostolicae Sedis 
perseverantibus peramanter impertimus. 

Datum Romae apud S. Petrum die prima Septembris 
ann. MDCCCLXXVI Pontificatus Nostri ann. XXXI.