Quinquaginta parabolae (1510–1517), versio electronica/De illo qui de monasterio redit ad seculum Parabola XIII
DE ILLO QVI DE MONASTERIO REDIT AD SECVLVM Parabola XIII
Quidam in plebe minus quam satis diues peregre proficiscens longinquae regionis regem adiit.
Inter aulicos receptus cum bene laudabiliterque suo fungeretur officio, breui charissimus regi
eiusque beneficiis omnium opulentissimus euasit. Caeterum ad illa, quae reliquerat, mentem
reflectere et eadem iam felicioris fortunae oblitus concupiscere eoque redire uelle, ubi natum
et educatum se recordabatur, coepit. Cunque indies cresceret sibi ad suos reuertendi
cupiditas, domum tandem repetiit et pristinae uitae statu diu usus, cum postremo uidisset
inter municipes suos multo sibi minus et rei et honoris esse, quam apud regem fuerat, grauiter
ingemiscens dementiae seipsum incusabat, quod magnam fecisset iacturam, tum haec, quibus olim
assuetus fuerat, concupiscendo, tum illa, quae nuper sibi parauerat, dimittendo. 

Haec est eorum parabola, qui seculum relinquentes monasteriumque ingressi caelesti regi
ministrare incipiunt, et iam uirtutibus diuites facti, quibus ante carebant, pristinarum
uoluptatum, quas abiecerant, recordatione retrocedunt et ad seculum, unde uenerant, redeunt.
Post haec anima aliquantulum resipiscentes erroris conscientia dolent, quod de tutissimo
salutis portu iterum mortiferis mundanae uanitatis fluctibus se commiserunt. At tu, qui tam
perniciosum periculi genus cupis euitare, quoties ueteris uitae cogitationibus solicitaris,
toties confige illas diuinae contemplationis telo, armis orationis perime et ieiuniorum
frigore concupiscientiae ignem extingue nec in te uiuere sinas, quod te per blandimenta in
mortem impellit. Noli ad seculum respicere, qui in monasterio Deo seruis, noli Aegyptias ollas
concupiscere, qui manna caelesti et pane pasceris angelorum. Quid ad uomitum recurris ut
canis, et rursum in uolutabro luti sordidari festinas ut sus? Aratrum tenens et respiciens
retro non est aptus regno Dei. Quod si qua te tuorum, qui in seculo sunt, cura reuocat, audi
tibi dicentem Dominum: Dimitte mortuos sepelire mortuos suos, tu me sequere! Hoc
denique certo scias et absque ulla hesitatione uerissimum credas neminem fuisse unquam, quem
in monasterio perseuerasse poeniteret, neminem, qui se ad seculum redisse non aliquando
doleret.