Quinquaginta parabolae (1510–1517), versio electronica/De Diaboli in servos suos impietate Parabola XIX
DE DIABOLI IN SERVOS SVOS IMPIETATE Parabola XIX
Est quidam tyrannus prae caeteris impius atque crudelis. Illos enim, qui sibi omni prorsus
obsequio famulantur, omni studio parent, in uincula tandem coniectos perpetuis afficit
suppliciis, ueluti si semper suo nomini infidi infensique extitissent. Rebelles autem et
inimicos ire sinit illaesos, quin immo blanditiis lactat, benignitate allicit, ut,
cum sibi seruire coeperint, et ipsos repente perdat. Non enim aliis nocet, nisi quos sibi
amicos fecerit; adeo peruersi animi est malignaeque naturae. 

Tyrannus iste diabolus est, notae impietatis. Ei sane obsequuntur et
obtemperant, qui uitiis seruiunt. Quid enim aliud ab hominibus exigit, nisi ut superbiant,
oderint, rixentur, crapulam impudicitiamque sequantur, rapiant, decipiant, detrahant,
occidant, mala denique omnia committere ne dubitent neue erubescant? Et id
quidem non ut remuneret suae morem gerentes uoluntati, sed ut interimat. Qui uero contraria
his agunt, eis nocere omnino non potest, nisi cum dolo aliquo seducti a proposito colendae
uirtutis desciuerint. Tunc enim et ipsos callide sibi conciliatos mittit in
interitum sempiternum. Demus igitur operam, si tuti esse uolumus, ut
diabolo semper aduersarii simus, amici nunquam.