Quinquaginta parabolae (1510–1517), versio electronica/De impari merito paris bonitatis monachi et secularis Parabola XIV
DE IMPARI MERITO PARIS BONITATIS MONACHI ET SECVLARIS Parabola XIV
Pagi cuiusdam colono iam aetate fracto duo liberi erant, ambo agriculturae studiosi. Sed
alter secedens a patre sui iuris factus, alter cum patre manens paternae se totum potestati
dedit. Ambo pari labore in praedio colendo occupati erant parique amore obsequebantur patri,
sed tamen impari frugum prouentu abundabant, cum multo plus colligeret, qui patris imperio
subiectus fatigabatur quam qui suo se exercebat arbitrio. Hujusce rei quae causa esset, cum
seniores pagi illius interrogarentur, responderunt matrem plus ei filio debere, qui se sua
sponte patris seruum fecisset quam qui libertate adhuc uteretur, licet et ipse de patre bene
meritus esset; matrem autem omnium esse tellurem, quae omnes aleret. 

Haec parabola hoc modo explananda mihi uidetur. Omnes quidem nos per fidei adoptionem Dei et
ecclesiae filii sumus. Sed si ab ea quaesierimus, cur monachi et secularis, cum aeque in
excolendis uirtutibus desudarint, non aequalia merita sint, nonne respondebit plus ei se
debere, qui Deo patri obtulit in sacrificio cum uirtutibus libertatem, quam qui solas donauit
uirtutes? Esto uterque seruet ea, quae religionis sunt, alter tamen ita se subiecit atque
ligauit, ut nunquam sibi fas sit ab obedientiae, castitatis, paupertatis uoto resilire, alter
uero, quanuis Deo non minus obsequens sit, nondum tamen pro Dei amore aliorum etiam imperio se
subdidit. Sed in eo adhuc manet, ut, quanuis castitatem seruet, non tamen ita, ne connubio
illam, si uelit, mutare sibi liceat. Quanuis etiam pauper uiuat, non tamen ea lege, ne unquam
in uita diues esse possit, neque ea conditione, ut, quantulumcunque possidet, commune cum
aliis sit, si nolit. Quisquis ergo tuorum operum huberiorem fructum percipere concupiscis,
desine esse tuus, totum te patri trade Deo, nihil in te reserua, quod mundus dicere possit
esse suum. Qui uult post me uenire,  inquit, abneget semetipsum et tollat crucem
suam, et sequatur me.  Ille semetipsum abnegat, qui nullum sui ius sibi relinquit, sed se
totum perpetuo alterius dedicat uoluntati.