Cur deus homo (Schmitt)/Commendatio
Quamuis post apostolos sancti patres et doctores nostri multi tot
et tanta de fidei nostrae ratione dicant ad confutandum insipientiam
et fran, gendum duritiam infidelium, et ad pascendum eos qui iam corde
fide mun dato eiusdem fidei ratione, quam post eius certitudinem
debemus esurire, delectantur, ut nec nostris nec futuris temporibus
ullum illis parem in ueritatis contemplatione speremus: nullum
tamen reprehendendum arbitror, si fide stabilitus in rationis eius
indagine se uoluerit exercere. Nam et illi, quia "breues dies hominis
sunt", non omnia quae possent, si diutius uixissent, dicere potuerunt;
et ueritatis ratio tam ample tamque profunda est, ut a mortalibus
nequeat exhauriri; et dominus in ecclesia sua, cum qua se esse "usque
ad consummationem saeculi" promittit, gratiae suae dona non desinit
impertiri. Et ut alla taceam quibus sacra pagina nos ad inuestigandam
rationem inuitat: ubi dicit: "nisi credideritis, non intelligetis",
aperte nos monet intentionem ad intellectum extendere, cum docet
qualiter ad illum debeamus proficere. Denique quoniam inter fidem et
speciem intellectum quem in hac uita capimits esse medium intelligo:
quanto aliquis ad illum proficit, tanto eum propinquare speciei, ad
quam omnes anhelamus, existimo.

Hac igitur ego consideratione, licet sim homo paruae nimis scientiae,
confortatus, ad eorum quae credimus rationem intuendam, quantum
superna gratia mihi dare dignatur, aliquantum conor assurgere; et cum
aliquid quod prius non uidebam reperio, id aliis libenter aperio,
quatenus quid secure tenere debeam, alieno discam iudicio.

Quapropter, mi pater et domine, Christianis omnibus cum
reuerentia amande et cum amore reuerende papa Urbane, quem dei
prouidentia in sua ecclesia summum constituit pontificem: quoniam
nulli rectius possum, uestrae sanctitatis praesento conspectui
subditum opusculum, ut eius auctoritate quae ibi suscipienda sunt
approbentur, et quae corrigenda sunt emendentur.