Amantissimus humani generis
PIVS PAPA IX. 

VENERABILES FRATRES 
SALVTEM ET APOSTOLICAM BENEDICTIONEM 
Amantissimus humani generis Redemptor Christus 
Dominus Unigenitus Dei Filius volens, ut optime 
nostis, Venerabiles Fratres, omnes homines a daemonis captivitate, et a peccati iugo vindicare, eosque de tenebris in admirabile lumen suum vocare 
et salvos facere, cum delesset, quod adversus nos 
erat, chirographum decreti, affigens illud cruci, catholicam Ecclesiam suo sanguine acquisitam tam 
quam unam domum Dei vivi , unumque regnum 
caelorum , vel unam civitatem supra montem positam , aut unum ovile ) et unum corpus uno 
spiritu consistens vigensque, ct una fide, spe , caritate, et unis eisdemque sacramentorum, religionis, 
doctrinaeque vinculis compactum et coagmentatum  
conformavit, constituit, et rectoribus a se nominatis ac delectis instruxit, eamque ita a se conformatam et constitutam, quamdiu mundus ipse non intereat et concidat , permanere , et omnes universi 
terrarum orbis populos, nationes complecti decrevit, 
ut cuiusvis gentis homines divinam suam religionem 
et gratiam acciperent, quam ad extremum usque 
spiritum retinentes aeternam adipiscentur salutem 
et gloriam. Ut autem haec fidei, doctrinaeque unitas 
semper in sua servaretur Ecclesia, Petrum ex omnibus selegit unum, quem Apostolorum Principem, 
suumque in terris Vicarium, et inexpugnabile Ecclesiae suae fundamentum et caput constituit, ut 
cum honoris gradu, tum omni praecipuae auctoritatis, potestatis et iurisdictionis amplitudine ceteris 
omnibus quam maxime praestans pasceret oves et 
agnos, confirmaret Fratres, atque universam regeret et gubernaret Ecclesiam. Cum autem Christus 
hanc suam Ecclesiam unam, et immaculatam usque 
ad consummationem saeculi permansuram voluerit, et 
unam fidem, unam doctrinam, ac regiminis formam 
servandam esse mandaverit, tum quae Petro dignitatis, potestatis ac iurisdictionis amplitudo, fideique 
integritas, ac stabilitas data, eadem prorsus eiusdem 
Petri successoribus Romanis Pontificibus est tradita, 
qui in hac Romana ipsius Petri Cathedra collocantur, et quibus in persona Beatissimi Principis Apostolorum ab ipso Christo Domino suprema totius 
Dominici gregis cura divinitus est commissa, ac supremum universalis Ecclesiae regimen demandatum. 
Ac Vobis apprime compertum exploratumque est, 
Venerabiles Fratres, quomodo boc divinae nostrae 
religionis dogma unanimi ac perenni Synodorum Patrumque mente ac voce fuerit .semper praedicatum, 
defensum, et inculcatum. Siquidem ipsi numquam 
cessarunt edocere « unum esse Deum, unum Christum, unam Ecclesiam, et cathedram unam su» per Petrum Domini voce fundatam , cui tamquam petrae , lapidique firmissimo tota quanta 
quanta est Christianae reipublicae moles divinitus 
est superinstructa . Enimvero haec Petri Cathedra et dicta semper et habita, quae unica esi 
et prima de dotibus , quae per totum terrarum orbem primatum obtinens lucet , quaeque radix et matrix unde unitas sacerdotalis cxorta , quae omnium Ecclesiarum non modo caput sed mater et magistra , ac pietatis metropolis, in qua est integra Christianae religionis 
et prima de dotibus  , quae- que radix et matrix unde unitas sacerdotalis cxorta , quae omnium Ecclesiarum non modo caput sed mater et magistra , ac pietatis metropolis, in qua est integra Christianae religionis 
ac perfecta stabilitas , et in qua semper Apostolicae Cathedrae viguit Principatus , quaeque 
illi innixa est petrae, quam superbae non vincunt 
inferorum portae , et cui totam doctrinam 
Apostoli cum sanguine profuderunt , ex qua 
in omnes venerandae communionis iura dimanant , ad quam omnis obedientia et honor 
est deferendus , quam qui deserit in Ecclesia 
frustra esse confidit , extra quam qui comederit agnum profanus est. Atque insuper Petrus, qui in propria Sede et vivit et praesidet, 
praestat quaerentibus fidei veritatem , Petrus 
qui ad hoc usque tempus, et semper in suis Successoribus vivit, et iudicium exercet , ipse per 
Leonem loquutus est  Romanus Pontifex, qui 
in universum orbem tenet primatum, Successor 
est Beati Petri Apostolorum Principis , et verus 
Christi Vicarius, totiusque Ecclesiae caput, et omnium Christianorum Pater et Doctor existit » , 
et alia fere innumera ex luculentissimis testibus de 
prompta, quae clare aperteque edocent, ac declarant quanta fide, religione, observantia et obedientia hanc Apostolicam Sedem, Romanumque Pontificem ii omnes prosequi omnino debent, qui ad 
veram, unicam, sanctamque Christi Ecclesiam pertinere volunt, ut aeternam assequantur salutem. 

lam vero catholicae Ecclesiae unitati nihil plane 
adversatur multiplex sacrorum, legitimorumque rituum varietas, quin immo ad ipsius Ecclesiae dignitatem, maiestatem,decus ac splendorem augendum 
maxime conducit. Neminem autem Vestrum latet» 
Venerabiles Fratres, quomodo nonnulli incautos praesertim et imperitos decipere, et in errorem inducere nitantur hanc Sanctam calumniantes Sedem, 
perinde ac si ipsa dissidentes Orientales ad catholicam fidem excipiens velit, ut ii proprium deserant
ritum, ac illum latinae Ecclesiae amplectantur. Quod 
quidem quam falsum sit, et a veritate alienum evidentissime ostendunt, ac testantur tot Decessorum 
Nostrorum Constitutiones et Apostolicae Litterae ad 
ecclesiastica Orientalium negotia spectantes, quibus 
iidem Praedecessores Nostri non solum constanter 
declararunt, id sibi in animo numquuam fuisse, verum etiam professi sunt, se omnino velle, ut Orientalium Ecclesiarum ritus, in quos nullus circa catholicam fidem, vel morum honestatem irrepsisset 
eiror, sarti ac tecti haberentur. Quibus repetitis clarissimisque Decessorum Nostrorum declarationibus 
plane respondent tum vetera, tum recentia facta, 
cum dici nunquam possit, hanc Apostolicam Sedem, 
vel sacrorum Antistitibus, vel ecclesiasticis viris, 
vel populis Orientalibus ad catholicam unitatem reversis praecepisse, ut suum legitimum ritum mutarent. Atque universa Constantinopolitana civitas 
nuper vidit, quomodo Venerabilis Fratrer Meletius 
Archiepiscopus Dramensis, qui cum summa animi 
Nostri consolatione, et omnium bonorum gaudio ad 
catholicae Ecclesiae gremium rediit, proprio ritu, 
ac solemnibus caeremoniis et pompa rem divinam 
magna populi frequentia peregerit. Itaque, Venerabiles Fratres, pro eximia vestra episcopali sollicitudine ne desinatis vestrarum Dioecesium Clero etiam 
atque etiam inculcare, ut opportunis quibusque modis detegere ac refellere studeat calumniam, qua 
malevoli homines imperitorum animos in errorem 
inducere, et invidiam odiumque contra hanc Apostolicam Sedem excitare conantur.  

Nos porro cum in hac Petri Cathedra arcano divinae providentiae consilio collocati ad supremum 
universae Christi Ecclesiae regimen evecti simus 
Nostram omnem spem et fiduciam in Christo lesu 
habentes Apostolici Nostri ministerii partes implere 
contendimus, veluti a Nobis postulat instantia quo 
tidiana, et sollicitudo omnium Ecclesiarum. Siquidem divino Illius auxilio freti, cuius vicariam hic 
in terris licet immerentes gerimus operam, et qui 
dixit ecce ego vobiscum sum omnibus diebus usque 
ad consummationem saeculi, et confirmavit, inferi 
portas contra Ecclesiam suam nunquam esse praevalituras, nihil metuimus tot nefarias sacrilegasque 
molitiones, conatus et impetus, quibus in hac tanta 
temporum iniquitate inimici homines catholicam religionem, si fieri unquam posset, funditus evertere 
connituntur, sed spirituali omnium gentium bono 
et saluti consulere non desistimus. Etenim charitas 
Christi urget Nos , ac nihil Nobis potius esse potest, quam ut omnes curas, labores, consilia libentissime suscipiamus, quo omnes populi occurrant 
in unitatem fidei, et crescant in scientia Dei, et 
cognitione Domini Nostri lesu Christi, « qui est 
» via et veritas et vita; via scilicet conversationis 
» sanctae, veritas doctrinae divinae, et vita beatitudinis sempiternae » (1). Neque vero Vos ignoratis , Venerabiles Fratres, quo singulari amore, et 
assiduo studio paternas Nostras curas ad istam electam Dominici gregis partem vestrae vigilantiae 
commissam, vel ab ipso supremi Nostri 'Pontifica 
tus initio contulerimus, atque ex recentissimis Nostris Litteris Annulo Piscatoris obsignatis, et VII 
Idus proximi mensis Ianuarii editis magis magisque 
intelligere potuistis, quam vehementer Nobis cordi sit 
istarum Orientalium Ecclesiarum bonum, utilitas ac 
prosperitas. Namque iisdem Litteris peculiarem ex 
Congregatione Fidei propagandae conflatam Congregationem constituimus, quae eidem Congregationi 
Fidei propagandae tot assiduis gravissimisque occupationibus pene obrutae maiori sit auxilio, quae 
que operam ab ipsa Fidei propagandae Congregatione hactenus omni studio, ac summa cum laude 
praestitam ita exerceat, ut omnia Orientalium Ecclesiarum negotia unice tractanda et expedienda curet. Ea profecto spe sustentamur fore, ut, Deo bene 
iuvante, ex huiusmodi Nostro consilio et sollicitudine in omnes Orientales nationes spiritualis utilitas 
quotidie magis redundet. Etenim plane confldimus, 
hanc novam specialem Congregationem nuper a Nobis institutam nihil unquam iuxla Nostra desideria 
intentatum esse relicturam, quod in vestris tractandis negotiis ad catholicam unionem magis in 
dies promovendam, ad vestrarum Ecclesiarum felicitatem augendam, ac vestrorum legitimorum rituum integritatem tuendam, atque ad maiorem fidelium spiritualem utilitatem procurandam quovis 
modo possit pertinere. 

Verum ut haec Congregatio omni cura et industria demandatum sibi a Nobis munus exercere, 
suosque labores et studia in maiorem istarum Ecclesiarum prosperitatem conferre possit, opus omnino 
est, ut optime noscat spirituales Orientalium nationum indigentias, quibus opportune ac provide sit 
consulendum. Et quoniam Vobis, Venerabiles Fratres, apprime nota est conditio et status gregis curae vestrae traditi, iccirco pro vestra sapientia probe 
nostis, maxime oportere, ut de rebus omnibus, 
quae vestras Ecclesias, vestrumque gregem respiciunt, maiore, qua fieri pptest, celeritate Nos diligentissime certiores facere velitis, et accuratam deestrarum Dioecesium statu relationem mittatis, in 
qua sedulo exponatur quidquid ad ipsas Dioeceses 
spectet, quo fidelium in eisdem Dioecesibus degentium necessitatibus omni cura prospicere possimus. 
Summa certe erit Nostra consolatio , si quisque 
Vestrum, Venerabiles Fratres, omnes suae propriae 
Dioecesis res sedulo ad Nos referens significaverit, 
quot fideles in ipsa versentur Dioecesi, quot sint 
ecclesiastici viri, qui proprii ministerii munia obeuntes ipsis fidelibus adsistant, quae eorumdem fidelium agendi ratio, tum quoad fidem, tum quoad 
morum honestatem, qua doctrina clerus sit praeditus, quaeque ipsius cleri educatio, et quomodo populus ad sanctissimam nostram religionem, morumque disciplinam instituatur, et qua ratione populus 
idem ad pietatem, morumque probitatem quotidie 
magis conformari et excitari queat. Optamus etiam 
summopere agnoscere qualis sit vestrarum scholarum 
conditio, et qua frequentia illas iuventus adire soleat. Cum vero probe sciatis, Venerabiles Fratres, 
omnes rei cum sacrae, tum publicae spes positas 
esse in recta, salutari ac religiosa puerorum educatione, iccirco maxime interest, ipsos vel a teneris an 
nis catholicas celebrare scholas, quo divinae nostrae 
religionis veritatem, ac praeceptiones sedulo discentes a periculo amoveantur, ne tenerae eorum mentes pravis imbuantur principiis. Neque omittatis Nobis manifestare si libris indigeatis, ac simul exponere qui potissimum libri ex vestra sententia et 
cleri doctrinae curandae, et populi institutioni promovendae, et acatholicornm placitis confutandis, et 
fidelium pietati fovendae magis opportuni esse possint. Insuper cum acceperimus, in aliquibus locis 
liturgicos, ac rituales adhiberi libros, in quos vel 
aliquis irrepsit error, vel aliqua ad arbitrium invecta immutatio, Vestrum erit Nobis patefacere qui 
libri apud Vos adhibeantur, iteinque dicere, si huiusmodi libri aliquo tempore fuerint ab hac Sancta 
Sede approbati, vel si ex vestro iudicio errores corrigendos contineant, atque etiam si quae dubia dirimenda habeatis, vel adsint abusiones tollendae. 
Atque etiam praecipue expetimus a Vobis accipere 
quos in vestris Dioecesibus progressus habeat sancta catholica unio, quae impedimenta eidem obstent, quibusque opportunioribus modis huiusmodi  impedimenta amoveri possint, ut ipsa unio magis 
in dies promoveatur et augeatur. 

Videtis profecto, Venerabiles Fratres, quanto 
amore, quantoque studio istas orientales prosequamur Ecclesias, et quam vehementer optemus, ut 
in orientalibus populis sanctissima nostra fides, religio, pietas maiora in dies incrementa suscipiat, 
ac vigeat et efflorescat. Ac certi sumus, Vos pro 
episcopalis vestri ministerii munere , et pastorali 
zelo vestras omnes curas cogitationesquo in divina 
nostra religione tuenda et propaganda, atque in vestri gregis salute curanda studiosissime impendere.

Cium vero inimicus homo hisce praesertim luctuosissimis temporibus non cesset in Dominico agro 
superseminare zizania tum pestiferis libris et ephemeridibus , tum monstrosis quibusque opinionum 
portentis, quae catholicae fidei ac doctrinae plane adversantur, iccirco probe intelligitis quanta sollici 
tudine, vigilantia, et constantia Vobis sit allaborandum et excubandum, ut fideles Vobis commissos 
ab hisce venenatis pascuis arceatis, et ad salutaria 
propellatis, eosque catholicae Ecclesiae doctrina maiorem in modum imbuatis. Ut autem id facilius as 
sequi valeatis, animarum Curatorum praesertim zelum assidue excitare ne intermittatis, Venerabiles 
Fratres , ut ipsi suo munere diligenter fungentes 
nunquam desinant evangelizare Dei evangelium sapientibus et insipientibus, et omni sacrorum ope christianam plebem sibi commendatam iuvare, ac pueros praesertim, et rudes homines catholicae fidei documenta, morumque disciplinam patienter, 
amanterque docere, omnesque continenter exhortari in 
doctrina sana, ne circumferantur omni vento doctrinae. Omnes quoque vestrarum Dioecesium Presbyteros semper monete, ut animo serio reputantes ministerium, quod acceperunt in Domino, illud sedulo 
implendum curent, ut virtutum omnium exempla 
christiano populo praebeant, orationi instent, ac saeras praesertim disciplinas assidue excolant, et in 
sempiternam fidelium salutem procurandam totis viribus incumbant. Atque ut facilius navos et industrios operarios habere possitis, qui in vinea Domini 
excolenda auxiliariam Vobis operam in tempore exhibere valeant, nullis parcite curis, nullisque consiliis, Venerabiles Fratres, ut adolescentes clerici vel ab ineunte aetate per lectissimos magistros ad pietatem, verumque ecclesiasticum spiritum mature 
fingantur, ac litteris et disciplinis praecipue sacris ab omni cuiusque erroris periculo omnino alienis 
diligentissime erudiantur. Equidem haud ignoramus, Venerabiles Fratres, quae quantaeque sint difficultates, quibus in episcopali vestro ministerio exercendo obnoxii estis. Sed confortamini in Domino, et 
in potentia virtutis eius memoria repetentes, Vos pro 
Christo legatione fungi, qui tradidit animam suam 
pro ovibus suis, relinquens nobis exemplum, ut sequamur vestigia eius. 

Nemo vero ignorat quanto usui et ornamento catholicae Ecclesiae in Oriente fuerint Religiosae 
Monachorum Familiae. Namque ipsae vitae integritate, morumque gravitate, ac religiosae disciplinae 
laude spectatae, et bonorum operum exempla fidelibus exhibere, et iuventutem instituere, et litteras 
ac disciplinas excolere, et auxiliariam utilemque Sacrorum Antistitibus operam navare studebant. Tristissimis autem rerum ac temporum vicibus hae sacrae Familiae de christiana et civili rcpublica egregie 
meritae in aliquibus locis vel a proprii Ordinis disciplina declinarunt, vel omnino cxtinctae fuerunt. 
Cum autem magnum emolumentum sanctissimae nostrae afferretur religioni, si hae Sacrae Familiae, ubi 
praesertim interierunt, denuo reviviscerent, et inter orientales nationes pristino fulgerent splendore, 
iccirco a Vobis exposcimus, ut Nobis significetis 
quid de hac re sentiatis, et qua ratione huiusmodi 
Sacrarum Familiarum instauratio effici possit. 

Persunsissimum Nobis est, Vos, Venerabiles Fratres, non solum hisce Nostris desideriis ac postulationibus alacri ac libentissimo animo esse satisfacturos, verum etiam singulari diligentia exposituros 
alia omnia, quae ex vestra ad maiorem in istis regionibus sanctissimae nostrae religionis ac tum cleri, 
tum populi fidelis utilitatem procurandam sint per-t- 
agenda. Cum autem ex Ency.clica Cardinalis Praefecti Nostrae Concilii Congregationis epistola noveri 
tis, gratissimum Nobis fore Venerabilium Fratrum 
Sacrorum Antistitum praesentia frui in solemni plurium Sanctorum Canonizatione, quam proximo Pen 
tecostes die, Deo favente, celebraturi sumus, tum ea 
spe nitimur fore, ut hac occasione, si vestrarum 
Dioecesium rationes permittant, vos praesentes intueri, amanterque complecti, et a Vobis ipsis carumdem Dioecesium relationes accipere possimus. 

Interim vero pro eximia vestra pietate, et episcopali zelo pergite, Venerabiles Fratres, maiore usque 
alacritate et contentione ministerium vestrum implere, et omni studio vestrorum fidelium saluti pro 
spicere, eosque etiam monere et exhortari, ut in 
catholicae religionis professione magis in dies stabiles et immoti persistant, et omnia Dei, eiusque 
Sanctae Ecclesiae mandata religiose custodiant, et 
ambulent digne Deo per omnia placentes, et in 
omni opere bono fructificantes. Consueta autem vestra benignitate eos .paterno affectu excipite, qui 
cum ingenti animi Nostri laetitia ad catholicae Ecclesiae gremium redeunt, et omnem impendite cu 
ram, ut illi magis in dies amanter enutriti verbis 
fidei, et per gratiarum charismata confirmati in
sancta vocatione immobiles permaneant, et alacriori 
usque pede incedant per semitas Domini, atque instent viam, quae ducit ad vitam. Ac pro egregia 
vestra religione nunquam desinite omnia conari, ut 
in omni bonitate, patientia, doctrina, mansuetudine, 
lenitate miseros errantes Christo lucrifacere, atque 
ad unicum cius ovile reducere, et in spem aeternae haereditatis restituere possitis. Inter angustias 
vero et difficultates, quae hisce potissimum asperrimis temporibus ab episcopali vestro munere abesse 
non possunt, confidite in gratia Domini Nostri Iesu 
Christi prae oculis habeutes, quod qui ad iustitiam 
erudiunt multos fulgebunt quasi stellae in perpetuas aeternitates. Denique, Venerabiles Fratres, pro 
certo habeatis velimus, praecipuam esse, qua Vos 
in Domino prosequimur, benevolentiam. Atque interim haud omittimus in omni oratione et obsecra 
tione cum gratiarum actione a Deo Optimo Maximo 
humiliter enixeque petere, ut uberrima quaeque 
suae bonitatis dona super Vos propitius semper 
effundat, quae in dilectas quoque oves vigilantiae 
vestrae commissas copiose descendant. Atque horum auspicem, et propensissimae Nostrae in Vos 
voluntatis pignus Apostolicam Benedictionem ex intimo corde profectam Vobis ipsis, Venerabiles Fratres, cunctisque clericis, laicisque fidelibus cuiusque 
Vestrum curae concreditis peramanter impertimus. 

Datum Romae apud S. Petrum die 8 Aprilis 
anno 1862. 

Pontificatus Nostri Anno decimosexto.