Poematia et Epigrammata/VII
Anno Italiae liberatae L
Hic tu manebis, conditor, optime.
Terramque frustra magnus equus fodit,
      tamquam peracturus diremptam
	            nocte viam dubiamve pugnam.

 Consistat. Absunt iam litui procul.
Vanescit omnis clamor. Obit furor
      ceu sidus infestum. Renidet
            Pax roseo veneranda caelo.

	Haec ara Pacis, fortis eques, tuae.
Te rura caelum nutriat augure
      frugesque sol felix ab arvis
            eliciat latiusque raster. 

Ac temptet altis oppida sibilis
	foedetque fumis ignipotens labor
      dum dulcis umbra lar et unum
            quemque suus iuvet hortus aura. 

Maestos sequatur carior exsules
antiqua mater nec sinat immemor
	      errare per diversa terrae
            solivagos inopesque iuris. 

Nostri revisant litora navitae,
quodcumque nobis paruit aut patet
      per nos, et acres classe certent
	            velivolum perarare caelum. 

Magnis iuventus maior avis suo
fungatur ultro munere nec bonas
      detrectet artes nec pudorem et
            casta modum veteresque mores.

	Aedes nitenti congreget atrio
parvos Quirites et docili beet
      virtute. Quos auscultet altrix
            Italia Italiam canentes. 

Hic tu manebis, pacifer, aereus.
	Frustraque terram magnus equus cavet.
      Quod si Latini, Victor, olim
            «Mars vigila!» clupeos moventes 

dicemus, armis cum fragor ingruat
circum recussis, clangor ad ultimum
	      certamen erumpentis ensis
            quo placidae tremat ara 

Pacis, clangore longo tunc iterabitur
clivoque sacro Ianiculum procul
      atque ensis ensi duxque regi,
	            quod solitus, resonabit: «Adsum!» 

et fluctuantem subter equis suam
prorsus videbunt Italiam mari
      terraque supremae perennesque
            excubiae geminusque vindex.