De Humilitate et Obedientia
Saecularibus aliter in Ecclesia loquimur, aliter vobis
loqui debemus. Illis loquimur aliquando res quae
sonum habent, et virtutem non habent, delectantur
enim tamquam infirmi sonis verborum, non virtute
Dei. Vos autem in nomine Christi, non in hoc delectamini;
sed vultis audire salutis verbum, in quo vocati
estis; et has vestes lugubres in mundo induistis
exspectantes meliores apud Deum. Nostis jam et
sapitis. Jam multum tempus hic habetis adversus
quem vobis est colluctatio, adversarius vester non
est foris, sed intus est in visceribus: et in ipsis
membris nostris habemus obluctatorem. Si enim caro
concupiscit adversus spiritum, et spiritus adversus carnem,
ut non ea quae volumus faciamus (Gal. V, 17);
videtis quia intus est adversarius iste. Adversarius
autem iste non vincitur nisi humilitate et charitate:
quia et ipse Dominus noster Jesus Christus diabolum
non vicisset, nisi humiliatus fuisset; humiliatus autem
non necessitate, sed charitate. Si enim non
amasset, humilis factus non fuisset. Amore nostri
factus est humilis. Si ergo qui fecit coelum et terram,
mare et omnia quae in eis sunt (Psalm. CXLV, 4), Dominus
angelorum omnium, qui creavit omnia, propter
nos humilis factus est; quare nos propter
nosmetipsos recusamus humilitatem? Via ergo
salutis non est nobis pervia, nisi humiliatis. Cum
coeperis humilitatem, quaere eam propter Deum et
propter ipsam congregationem sustine. Et in ipsa
congregatione quamvis aequales sitis, unusquisque
alterum superiorem sibi existimare debet, tametsi
non sit superior. Non illud facit, nisi qui humilitatem
habuerit. Non est necessarium servis Dei aliud
praemium, nisi humilitas: quia humilitas, si fuerit
in homine, facit illum obedientem. Obediens vero
qui fuerit, vel qui obedientiam sectatur, non hominibus
obedit, sed Deo. Sic enim Dominus ait: Qui vos
audit me audit: qui me audit, audit eum qui me misit
(Luc. X, 16). Abbas Pater est, sequentes fratres
Patriarchae sunt. Et quicumque est alius inter vos,
qui forte bonam habet vitam, meliorem continentiam,
meliores vigilias, meliorem custodiam corporis,
et ipse propter imitationem Pater est. Haec ergo
agite inter vos, ut primum humilitatem custodiatis,
non ut hominibus humiles videamini, sed Deo. Illa
est vera humilitas, quae Deo, non hominibus, demonstratur.
Nam humilitas quae hominibus monstratur,
fictio est, non humilitas, quod a servis Dei
omnino alienum esse debet. Non quidem arbitror,
quia sint tales in vobis; sed ne surrepat talis morbus,
admoneo. Homines enim sumus, et hominibus
loquimur. Idcirco primum humilitatem fratribus
vestris monstrare debetis propter imitationem; ut
fundata sit ipsa humilitas intus in corde secundum
Deum. Cum fuerit enim humilitas fundata in corde tuo
propter Deum, tunc dat illi Deus, id est fratri tuo, ut
intelligat et imitetur humilitatem tuam. Nam si non
fuerit humilitas fundata in corde tuo; ostendit Deus
fratri tuo, quia ficta est humilitas tua. Prima ergo via
salutis haec est: humilitatem tenere simplicem propter
Deum, non propter hominem: non placere
inde hominibus, sed placere inde Deo. Humilitatem
sequatur obedientia, et obtemperetis vobis ipsis,
sicut sibi obtemperant membra. Numquid cum consilio
obtemperant membra, et non naturali charitate?
si pes offenderit, manus occurit, ne totum corpus
laedatur, ut cadat. Sicut ait Apostolus: Si patitur
unum membrum, compatiuntur omnia membra (I Cor. XII, 26). Unde ergo, nisi ex charitate? Si ergo
dilexeritis vos invicem, nulla erit conturbatio. Scandala
nemo patiatur; non propter cibum, non propter
potum, non propter vestimentum, non propter
vigilias, non propter opera, non propter coquinam,
non propter ministerium. Jam cum vos invicem dilexeritis,
si quis aliquid faciat, quod non debet;
charitas illa non permittit ut offendatis. Habete
ergo, fratres, humilitatem et obedientiam, quam
sequitur pax, ut sitis filii pacis: Quia charitas, sicut
ait Apostolus, vinculum est perfectionis (Col. III, 14).
Cum quis habuerit humilitatem, Christum imitatur,
qui humilis factus est propter nos. Cum quis habuerit
obedientiam, Christum imitatur, qui obediens
factus est usque ad mortem (Phil. II, 8). Cum quis
habuerit charitatem, Christum imitatur: quia Deus
charitas est (I Joan. V, 16). Sed prius elaborate, ut
intus vitia vestra vincatis. Fiat pax primo animae et
cordis cum praecepto Dei; ut adversus consuetudinem
corporis atque fragilitatem duo sint victores,
praeceptum Dei, et consensus tuus. Casus enim talis
est, medicus, aegrotus et aegritudo. Si iste aegrotus
se cum aegritudine dederit, vincitur medicus, efficiuntur
duo adversus unum, atque superatur medicus.
Si ergo aegrotus cum medico se dederit, vincitur
infirmitas. Medicus Christus est; aegroti nos sumus;
aegritudinis morbus, consuetudo peccati est.
Jam qui ex parte renunciavit saeculo, quamvis vivat
in saeculo, attendat ubi debeat inhaerere; utrum
morbo an medico. Si medico non inhaeserit, laborat
medicus. Ideo nobis Evangelium in saeculo clamat
et dicit: Esto consentiens adversario tuo cito, dum es
cum illo in via (Matth. V, 25). Non nos docet, ut simus
consentientes adversario diabolo; sed docet, ut
consentientes simus adversario, praecepto divino,
quod adversatur malis nostris, et adversatur consuetudini
nostrae, adversatur iniquitatibus nostris. Si
consentimus, facti sumus concordes cum praecepto
Dei, et accipimus quasi jugum Dei; propter quod
ait Dominus: Venite ad me omnes qui laboratis et
onerati estis, et ego reficiam vos. Tollite jugum meum,
quia leve est, et sarcina mea levis est (Matth. XI, 28).
Ecce quid tam leve? Denique considera quemadmodum
qui aliquid habent in hoc mundo timent ne rapiatur.
Quomodo timent ne quod acquisierunt perdant?
Quibus modis torquentur, quasi sub gravissimo
pondere sollicitudinem habendo? Vos autem
non aliud laboratis, nisi ut hoc faciatis quod abbas
praecipit. Jam sub jugo es: non cogitas ubi vivas;
quia nec debes cogitare. Est qui te regat: est qui
tibi curam ferat. Omnino ad vos cogitatio cibi et
vestimenti nec pertinere debet. Quod dederit abbas,
sic puta quasi Deus dederit: ipsa est enim vera humilitas.
Sed forte unus plus habet, et alter minus;
et hoc tamquam a Deo factum habete. Sed unus sedet
ad alteram mensam; si sic jubet abbas, si sic
probaverit, sic habete quasi Deus jusserit. Nolo
inde interroges, ut dicas; cras ego ibi sessurus sum.
Nolo ut facias consuetudinem ut tibi des illam necessitatem.
Si forte non est quod detur, aut non videtur
ut detur; sic habe, aut quia non est quod detur,
aut visum est non expedire ut detur. Ista, fratres,
si servaveritis, prorsus vitam aeternam habebitis.
Nolite permittere vos verbis malis agi. Si forte aliquis
infirmus cadit, ut loquatur perversa; statim cohibete
illum: statim dicite: Noli facere, noli, frater,
peccas. Debetis enim, propter quod in unum estis,
et abbatem unum habetis, e vos vobis abbates esse.
Numquid unus, quia duos oculos et duas aures habet,
abbas potest omnes audire, aut omnes videre?
aut non habet necessitatem alicubi exire et aliquid
providere? Vos vobis abbates estote; et quomodo
metuistis abbatem praesentem, metuite et absentem,
quia praesens est Deus. Omnino hoc timete, hoc metuite,
quia Deus semper praesens est. Et si unus curam
fert tantis: quanto magis vos omnes ferre debetis;
ne inveniat unde irascatur, unde doleat, unde
offendatur, unde ingemiscat, unde putet quia peribit
labor ejus tanti temporis? Haec enim tunc nobis poterunt
prodesse, si habuerimus humilitatem, obedientiam
et charitatem. Via alia ad Deum non est, nisi
humilitas, obedientia et charitas. Ipse est via, veritas,
et vita. Nam cruciari, jejunare biduo, triduo, quatriduo,
septimanas facere frequenter, inde superbiunt fratres,
putantes quia quod ipsi faciunt, alius facere non
potest: infinitum putant esse quod alius non potest
facere: aut ambulat nudo pede, et arbitratur quoniam
ipse solus hoc potest facere: aut forte nec bibit nec
ipsam aquam mixtam; exercitatio temporalis est, quia
semper illud facere non potest. Sed cogitet magis
humilitatem, cogitet pietatem, charitatem, obedientiam.
Propter enim frangendas vires corporis, propter
domandum sanguinem et carnem debet arripere
ista quasi bonus athleta; sed non inde glorietur,
ne perdat quod fecit. Nam Pharisaeus ille
qui ascendit in templum orare, numquid opera,
quae numerabat, modica erant? Immensa erant; jejunare
bis in Sabbato; decimas omnium rerum suarum
pauperibus dare; non facere fraudem; adulterium
non committere, infinitum est: sed quoniam
jactavit illud in superbiam, totum quod fecit, superbia
fuit (Luc. XVIII, 9 et seq.) Propterea David dicit:
Non veniat mihi pes superbiae, et manus peccatoris
non moveat me. Ibi ceciderunt omnes qui operantur
iniquitatem (Psalm, XXXV, 12). Ubi ceciderunt? In
lapsu superbiae. Inde enim cecidit diabolus, per superbiam
lapsus est. Omnino ergo non admittatur ad
servos Dei superbia. Qui ergo jam aliter vivit, vitamque
suam melius instituit, non sit quemadmodum
ille Pharisaeus. Publicanus autem humiliatus non
audet nec oculos ad coelum levare, et sententia Domini
collaudatus redit ad domum suam justificatus
magis quam ille Pharisaeus. Expertum namque habemus,
et in ipsis sanctis scripturis, et in fratribus
nostris, quia quicumque viam humilitatis tenuit,
proficit, et non perit.

Patrologiae Cursus Completus