Caritate Christi
DE IUBILAEI EXTENSIONE 

AD  UNIVERSUM CATHOLICUM GREGEM 

EPISTOLA ENCYCLICA  

LEONIS PAPAE XII. 

LEO PAPA XII. 
Venerabiles Fratres 

Salutem et Apostolicam Benedictionem. 

Caritate Christi urgente Nos, ut fructus passionis eius in 
omnes, quantum divinitus concessa Nobis, licet indignis, potestate possumus, derivandos curemus; insignibus fidei, pietatis, 
omnisque virtutis exemplis tum incolarum huius Urbis, tum 
advenarum , qui frequentissimi pro conditione temporum huc 
universalis Iubilaei causa convenerunt, magnam in spem erecti 
fore, ut ubique studia eadem Fidelium ad utilitatem animarum 
suarum , ad Dei et eius Ecclesiae gloriam excitentur ; votis 
Stem vestris obsecundantes. Venerabiles Fratres, et Principum 
Catholicorum, quibus vera felicitas cordi est gentium sibi subditarum, quemadmodum a fel. rec. Praedecessoribus nostris 
Benedicto XIV et Pio VI iactum est. Ecclesiae thesauros , 
uti Romae elapso anno sacro , ita in universis orbis terrae, 
regionibus aperiendos in Domino putavimus. Proinde Constitutionem ad universos Christifideles edidimus, qua Iubilaei 
eiusdem Indulgentiam extendimus, et quae pia opera, quoque 
temporis spatio ad eam consequendam praestari debeant, item 
permissas arbitrio vestro facultates iniuncta opera commutandi , aut redigendi , eorum commodo qui impediti legitime 
fuerint, indicamus, eamque, ut per Vos cognosci ab omnibus 
possit, Vobis mittimus. In re autem huiusmodi quam necessaria opera vestra sit, quantaque Vobis contentione sit labolandum, ut felices consiliis nostris exitus respondeant, nihil 
necesse est dicere. Tantum enim boni ex solemni hac anni 
sacri celebratione perceptum sunt populi, quantum diligentiae 
studiique ad se , uti par est, praeparandos adhibuerint ; ut 
autem plurimum adhibeant, id ex curis pendet, quas in id, pro 
munere officii vestri pastoralis, impenderitis. Agnoscant igitur 
per Vos quid et quantum illud sit quod eis tribuitur. Ostendite thesauri pretium quem reseramus, et quam facile omnes 
possint eius divitiarum esse participes, tum ob amplissimas, 
quas ministris Poenitentiae concedimus facultates peccata remittendi , tum ob ipsam operum naturam , quae imponuntur 
peccatis expiandis. Scitis quanta fuerit ea in re disciplinae 
severitas in Ecclesia ante saeculum quartum decimum. Quicumque pro sola devotione, ait fel. rec. Praedecessor noster 
Urbanus II in Concilio Claromontano, « non pro honoris, vel 
pecuniae adeptione, ad liberandam Ecclesiam Dei ierusalem 
profectus fuerit, iter illud pro omni poenitentia reputetur.

Neque sane aliter tunc concedi plenariam indulgentiam solitam fuisse novimus, quemadmodum verba illa referens 
doctissimus ac piissimus Dei servus Beatus Iosephus Maria 
Thomasius Cardinalis animadvertit. « Hanc, inquit, plenariam 
indulgentiam, in qua opus iniunctum gravissimum erat sum- ptibus, incommodis, laboriosissimis itineribus, et imminentibus vitae periculis, ut potius videri possit immutatio poe- nitentiae, quam huius absoluta relaxatio .. . hanc, inquam, 
plenariam indulgentiam pro terra sancta alii postea Summi 
Pontifices semper confirmarunt. » Lenitatem piae matris Ecclesiae imbecillitatem miserantis filiorum suorum, quae nunc 
onera tanto leviora ac faciliora pro bonis pretium omne excedentibus imponit, Fidelium considerationi proponentes , illud 
certe assequemini , ut nemo tam mollis et negligens reperiatur, quin bona illa velit tam parvo sibi comparare. Cavendum 
tamen est diligenter, ne inde occasione accepta, ut verbis 
utamur Sanctae Synodi Tridentinae , « peccata ipsa leviora
putantes, velut iniurii, et contumeliosi Spiritui Sancto, in 
graviora labantur, thesaurizantes sibi iram in die irae. » 
Quare Ecclesiae quidem ea in re ostendatur liberalitas , sed 
nihil omnino diligentiae, atque industriae negligatur, quo redigant homines in memoriam quaecumque contra Dei legem 
(.oaimiserunt, eaque dolentes ex animo, ac detestantes integra 
ac sincere confiteantur ; atque inde magis ad admirandam 
amandanrque Dei benignitatem excitentur, qui se Iam facilem 
ac placabilem praebeat iis, qui nunquam satis plectenda impietate « semel a peccati, et Daemonis servitute per Baptismum liberati . et accepto Spiritus Sancti dono , scienter templum Dei violare, et Spiritum Sanctum contristare non formidaverint. » 

Eam ob causam exemplum secuti Praedecessorum nostrorum, solenrni indicto Iubilaeo, divinum auxilium ad prosperum 
tanti operis exitum publice implorari iussimus, sine quo nihil 
eiusmodi humana potest imbecillitas, et frangi populo panem 
verbi Domini tum in templis, tum in plateis , quo ministrorum ope salutis animarum zelo flagrantium, et catholicam de 
Indulgentiis, ac Iubilaeo doctrinam duceretur diligenter , et 
de omni Christiani instituti admoneretur officio, et ad sinceram poenitentiam gravissima oratione excitaretur. 

Sibi igitur unusquisque vestrum. Venerabiles Fratres, hoc 
potissimum in tempore illud Prophetae dictum putet : « clama, 
ne cesses : quasi tuba exalta vocem tuam, et annuntia populo 
meo scelera eorum, et domui Iacob peccata eorum ; » et ipsi 
per Vos, quoad poteritis, et monitu vestro sacri oratores, quos 
elegeritis verbis ac vita ad movendos animos maxime idoneos, 
mculcent auribus omnium, quod omnibus comminatus est Chritus: « nisi poenitentiam habueritis, omnes similiter peribitis. » 
Doceant, idipsum , nos ut poeniteat, petere supplici prece 
oportere, quod implorabat verbis illis Propheta : « converte nos 
Domine ad Te, et convertemur : » ostendant, quanta in Deum 
iniuria sit peccatum: incutiant salutarem animis terrorem severitate proposita divini iudicii, ac suppliciorum acerbitate quae 
parata sunt morientibus in peccato suo ; excitent vero spem 
in omnibus ab infinita Dei bonitate impetrandae misericordiae, qui se expectare affirmat, ut misereatur, cuius sunt voces illae durissimae : « convertimini, et agite poenitentiam ab omnibus inquinamentis vestris, et non erit vobis in ruinam 
iniquitas. Proiicite a vobis omnes praevaricationes vestras, 
in quibus praevaricati estis , et facite vobis cor novum et 
spiritum novum Quia nolo mortem morientis, dicit Dominus Deus : revertimini et vivite. » Ex quo illud facile 
consequetur, ut agnoscatur, quam dignus amore sit pater 
adeo bonus ac misericors, indeque subeat consideratio, quam 
indigna tanta bonitate ratio sit eum offendere; dolor denique 
intimus oriatur, ac detestatio peccatorum , certaque ac deliberata voluntas vitam et mores emendandi. 

Ita internae ostensa poenitentiae necessitate , ad eamque 
comparatis Fidelium animis, de eadem quatenus sacramentum 
est, diligenter doceantur. Admoneant eos ministri verbi Domini , aeque necessarium esse illud degenerantibus post Baptismum, quam Baptismum ipsum nondum regeneratis, merito 
proinde dictum « secundam tabulam post naufragium , » qua 
una in aeternae salutis portum liceat pervenire: ostendant quo 
sensu doloris et humilitatis, qua fide, qua integritate confiteri 
peccata sua debeant; neque illud docere praetermittant, confessionem generalem persaepe utilem esse, certis autem in casibus omnino necessariam : abluta vero per absolutionem culpa, 
aeternaque poena condonata, temporalem plerumque superesse; 
ira omnino divina exigente iustitia, ut poenis saltem tempore 
definitis puniantur ii, quorum sceleribus nec ipsa nullis definita 
temporis finibus supplicia satis digna fuissent. Sic praeparatis 
animis, Fideles sancti Iubilaei fmctus adipisci poterunt; sed 
ut opera qua par est pietate fiduciaque suscipiant, per quae 
hoc tantum boni sint adepturi, vestrum erit efficere, ut intelligant, ac certum et persuasum habeant, relictum esse Ecclesiae a mediatore Dei et hominum Christo Iesu inexhaustum 
meritorum suorum thesaurum, quibus et merita accedunt Beatissimae Virginis Genitricis eius , Sanctorumque omnium vi 
copiosae apud Dominum redemptionis eo dignitatis evecta, cuius 
divitias hominibus dividere, in eius esset potestate, quem Christus ipse visibile pro se invisibili in eadem Ecclesia caput 
constituisset ; eius nempe prudenti arbitrio merita illa modo 
amplius modo arctius applicari vivis ad modum absolutionis, 
mortuis ad modum suffragii posse, si quidem illi per Sacramentum poenitentiae culpam eluissent, aeternaque poena essent absoluti, hi vero si cum Deo caritate coniuncti migrassent 
e vita ; in ea vero meritorum illorum applicatione indulgentiam esse positam, per quam temporales poenae apud divinam 
iustitiam peccatis debitae plus minusve relaxantur, pro modo 
applicationis a dispensatore thesauri illius Romano Pontifice 
constitutae, et quam Fideles ad eam afferant, praeparationis: 
ideoque plenariam esse indulgentiam Iubilaei, et ab aliis etiam 
plenariis indulgentiis distinctam, quae in modum Iubilaei conceduntur, propterea quod anno solemnis remissionis, qui Iubilaeus dicitur , amplior poenitentiae ministris ad hoc ipsum 
constitutis tribuitur facultas a peccatis absolvendi, et vincula 
atque impedimenta relaxandi , quibus non raro confitentium 
conscientia implicatur : dum autem universi Christiani populi 
in coelum ascendit deprecatio , certior in omnes ampliorque 
placati poenitentia Domini descendit miseratio. 

Atque haec quidem. Venerabiles Fratres, docendi sunt populi ; sed ut, quae docti fuerint, efficere cum fructu possint, 
quam necessaria sit apta et opportuna Sacerdotum opera, 
apud quos confiteri peccata sua' debeant , probe intelligitis. 
Quamobrem curandum sedulo Vobis est, ut ii, quos ad confessiones audiendas deligetis, ea meminerint ac pmestent, quae 
de ministro Poenitentiae praecipit Praedecessor noster Innocentius III., ut scilicet « sit discretus et cautus, ut more periti medici similiter infundat vinum et oleum vulneribus 
sauciati, diligenter inquirens et peccatoris circumstantias et 
peccati, per quas prudenter intelligat, quale illi debeat consilium praebere, et eiusmodi remedium adhibere diversis experi mentis utendo ad sanandum aegrotum ; » habeatque prae 
oculis documenta illa Ritualis Romani : « videat diligenter Sacerdos, quando et quibus conferenda, vel neganda, vel diferenda sit absolutio, ne absolvat eos, qui talis beneficii sunt 
incapaces, quales sunt qui nulla dant signa doloris, qui odia 
et inimicitias deponere, aut aliena, si possunt, restituere, 
aut proximam peccandi occasionem deserere, aut alio modo 
peccata derelinquere, et vitam in melius emendare nolunt ; 
aut qui publicum scandalum dederunt, nisi publice satisfa» ciant, et scandalum tollant. » Quae quidem nemo non viderit quam longe ab eorum ratione distent, qui, ut gravius 
aliquod audiunt peccatum, aut aliquem sentiunt multiplici peccatorum genere infectum, statim pronuntiant se non poso disolvere, iis nempe ipsis mederi recusant, quibus maxima curandis ab eo sunt constituti qui ait : non est opus valentibus 
medico , sed male habentibus ; aut quibus vix ulla scrutandae conscientiae diligentia , aut doloris ac propositi satis videtur significatio, ut absolvere se posse existiment ; ac tum 
demum tutum se cepisse consilium putant, si homines in aliud 
tempus absolvendos dimiserint. Si enim ulla in re servanda 
est mediocritas, in hac potissimum servetur necesse est, ne 
vel nimia facilitas absolvendi facilitatem afferat peccandi, vel 
nimia difficultas alienet animos a confessione, et in despera 
tionem salutis».adducat. Sistunt se quidem multi Sacramenti 
Poenitentiae ministris prorsus imparati, sed persaepe tamen 
huiusmodi, ut ex imparatis parati fieri possint, si modo Sacerdos viscera indutus misericordiae Christi Iesu, qui non venit vocare iustos sed peccatores, sciat studiose, patienter, et 
mansuete cum ipsis agere. Quod si praestare praetermittat., 
profecto non magis ipse dicendus est paratus ad audiendum, 
quam caeteri ad confitendum accedere. Imparati enim illi tantummodo sunt iudicandi , non qui vel gravissima admiserint 
fiagitia, vel qui plurimos etiam annos abnuerint a confessione ; 
misericordiae enim Domini non est numerus, et bonitatis infinitus est thesaurus; vel qui rudes conditione, aut tardi ingenio non satis in se ipsos inquisierint, nulla fere industria 
sua id sine Sacerdotis ipsius opera assecuturi ; sed qui, adhibita ab eo necessaria, non qua praeter modum graventur, in 
iis interrogandis diligentia, omnique in iisdem ad detestationem peccatorum excitandis , non sine fusis ex intimo corde 
ad Deum precibus, exhausta caritatis industria, sensu tamen 
doloris ac poenitentiae, quo saltem ad Dei gratiam in Sacra 
mento impetrandam disponantur, carere prudenter iudicentur.

Quocumque autem animo sint qui accedant ad ministrum Poenitentiae , nihil ei magis cavendum est, quam ne sua culpa 
diffisus quispiam Dei bollitati, aut Sacramento reconciliationis 
infensus discedat. Quare si iusta sit causa, cur differenda sit 
absolutio, verhis, quoad poterit, humanissimis persuadeat con 
fessis necesse est, id et munus < tiiciumque suum , et eorum 
ipsorum salutem omnino postulare, eosque ad redeundum quam 
primum blandissime alliciat, ut, iis fideliter peractis, quae salubriter praescripta fuerint, vinculis soluti peccatorum gratiae 
coelestis dulcedine reficiantur. Aptissimo eius caritatis exemplo 
inter ceteros esse potest S. Raymundus de Pennafort, quem 
insignem Sacramenti Poenitentiae ministrum appellat Ecclesia « Cognitis peccatis, inquit, adsit (confessarius) benevolus, 
paratus erigere et secum onus portare ; habeat dulcedinem 
in affectione, pietatem in alterius crimine, discretionem in 
varietate, adiuvet confitentem orando, eleemosynas et caetera 
bona pro eo faciendo, semper eum iuvet leniendo, consolando, 
spem promittendo, et, cum opus fuerit, etiam increpando. » 
Huiusmodi vero accepti patientia, ac benignitate caritatis 
peccatores aequiore etiam animo poenae se subiicient, quae 
sibi satisfactionis nomine irrogabitur. Animadvertant enim necesse est, non eam esse vim ac naturam Iubilaei, ut per eius 
indulgentiam omni solvantur homines obligatione offensae peccatis Dei iustitiae satisfaciendi, quasi vero quae poenitentibus 
eius rei causa a Sacerdotibus Sacramenti ministris per id tempus iniunguntur, praestare necesse non sit. Nam ad Sacramenti integritatem pertinet satisfactio illa, neque profecto alia 
Nobis mens esse potest, dum permissa a Christo potestate de 
severitate debitae peccatis poenae per indulgentiam remittimus, 
nisi ut illi dumtaxat tanto fruantur beneficio, qui omnia impleverint, quibus, eodem Ecclesiam suam docente Christo, didicimus velle iustitiae suae Deum per infinita ipsius Filii sui 
Redemptoris nostri merita satisfieri. Revocanda igitur vobis 
sunt in memoriam Poenitentiae ministris verba illa S. Concilii 
Tridentini : « debent Sacerdotes, quanlum prudentia suggesserit, pro qualitate criminum, et poenitentium facultate, salutares et convenientes satisfactiones iniungere; » et quod docet 
Catechismus eiusdem S. Concilii, in irroganda scilicet satisfactionis poena nihil sibi suo arbitratu statuendum esse , sed 
omnia iustitia, prudentia et pietate dirigenda ; qua ut regula 
peccata metiri videantur, et poenitentes suorum scelerum gravitatem agnoscant, operae pretium esse eis interdum significare 
quae poenae quibusdam delictis ex veterum canonum praescripio, qui poenitentiae vocantur, constitutae sint; universaeque 
satisfactionis modum culpae ratione temperandum. 

Quam in rem illud etiam hoc praesertim tempore misericordiae et remissionis opportune admonebuntur Sacerdotes, 
quod ait Doctor Angelicus : « Melius est quod Sacerdos poenitenti indicet quanta poenitentia esset sibi pro peccatis iniungenda, et iniungat nihilominus aliquid, quod poenitens 
tolerabiliter ferat. » Quod ipsum antea docuerat Chrysostomus: « Si nulla ex parte, inquit, parcere volens debitam adhibueris sectionem, fiet saepe, ut animum ille doloris impatientia despondens, atque adeo omnia simul detrectans cum 
pharmacunvtum vinculum, se ipse praecipitem ferat, con- trito iugo, et confracto laqueo. Equidem complures recensere 
possim, quos constat in extrema mala adactos non ob aliud, 
nisi quod digna ab eis poena, et quae peccatis perpetratis 
par esset, exigeretur. » 

Huc vero cum pertineat saluberrima haec, quae nobis divini 
tus facta est, potestas merita Dei et Hominis Christi Domini, 
et Sanctorum eius dispensandi, ut partibus omnibus impletis 
Sacramenti Poenitentiae, quidquid poenae adhuc sibi luendum 
supersit peccatorum supplere Fideles possint; date operam, ut 
intelligant, qua ratione, quo ordine, qua pietate, quae ad id 
iniuncta fuerint, sint exequenda. Discant supplicationes hasce, 
quae ad certas sacras aedes faciendae praescribuntur, instar 
esse quoddam stationum illarum, quae priscis Ecclesiae temporibus fieri solebant, cum mos fuit fidelium, ut certis diebus 
includerent se in sacris aedibus, ibique ieiuni orantesque, et 
annos suos recogitantes in amaritudine animae suae usque ad 
vesperam perseverarent. 

Quod si nunc temporis Ecclesia tanto minus requirit a filiis 
suis ad hoc etiam, ut plenariam consequi indulgentiam possint, id non ita sane est interpretandum, quasi minorem existimet nunc, quam antea, delrvo nos D>o compensationem 
pro peccatis; sed dum laboriosa opera mitigat misericordia, 
quantum de asperitate remittit exterioris satisfactionis, tantum 
conari vult homines , ut interioris vi contritionis, piique ardore studii exsequendorum, quae imperaverit, operum interiori 
profectui afferant animorum. 

Atque ad hoc illud refertur, quod inter iniuncta opera Sanctissimae Eucharistiae perceptio numeretur, qua, cum ipse in 
ea fons coelestium omnium charismatum ac donorum Christus 
Dominus contineatur, nulla profecto efficacior res est ad ignem 
excitandum perfectae caritatis : ex quo liquet quantopere in 
eam curam incumbendum Vobis sit, ut fidelis populus tanti 
Sacramenti vim et naturam doceatur, et optime affecto ac 
praeparato' animo ad illud accedat. 

Habetis, Venerabiles Fratres, quae velimus potissimum, 
quod ad sacrum pertinet Iubilaeum , fideles populos praemonere Freti studio vestro salutis commissarum Vobis animarum 
non modo Vos confidimus operam daturos, ut omnes ea studiose peragendo, quae indicavimus, plenariam, quam omnibus 
de inaestimabili Ecclesiae thesauro offerimus, consequantur indulgentiam ; sed ita consequantur, ut eius fructus etiam in posterum permaneat. Eo enim pro sollicitudine nostra omnium 
Ecclesiarum spectant vota nostra, dum beneficium huius nodi 
ad universos orbis Catholicos extendimos, ut omnis, si fieri 
potest, corruptela a moribus Christiani populi in perpetuum 
removeatur. In vestro quique grege , quae potissimum vitia 
dominentur, probe nostis. In ea igitur radicitus evellenda toto 
animo incumbere nunquam zeli vestri pastoralis desistat industria. Immane illud flagitium contumeliose in Deum loquendi 
quis credidissef fieri unquam posse, ut au .iretur inter Christianos? Atqui tamen nulla iam pene regio est, in qua non 
temere iuretur, ac sanctum et terribile nomen Domini usurpetur irreverenter, atque adeo non desint (horrescimus cogi 
tantes, pudetque dicere) qui ei, quem Angeli gloriti ant, non 
vereantur maledicere. In huiusmodi impietatem , qua nulla 
maior Divinae Maiestati afferri potest iniuria, exardescat zelus 
vester, summaque ope in venatur.... 

Vestrum potissimum est decorem diligere domus Dei : at 
illud maximae curae Vobis esse debet, ne illa adeuntium cultu 
habituque minus decente, aut quavis irreligiositate violetur, 
quibus sane nihil eam magis dedecorai ; neve unquam excidant 
fidelibus monita illa Christi Domini: Domus mea domus ora 
tionis est, et: zelus domus tuae comedit me. 

Meminerint admoniti per Vos populi praeceptum, quod 
ipse Dominus imposuit verbis illis: memento, ut Sabbata sanctifices, et horrendam illam in violatores sententiam: Sabbata 
mea violaverunt vehementer: clioot ergo ut effunderem furorem meum super eos , ct consumerem eos : in quo tamen 
tanta est multorum perversitas, ut vel non dubitent servilia 
exercere , vel quae immunitas ab huiusmodi operibus ad vacandum Deo praecepta est, ea ipsi ad vacandum Diabolo abu 
tantur; ita se diebus festis ad comissationes, ad ebrietatem, 
ad libidinem, ad omnia Diaboli opera proiiciunt. Tollatur in 
perpetuum, quoad per Vos fieri poterit A scandalum huiusmodi, 
succed itque Hii orandi studium , audiendique verbi Dornini, 
neque modo pie assistendo augustissimo Missae sacrificio, sed 
ipso sumendo Christi Corpore, saluberrima sacrificii ipsius participatio. 

Quid vero de Ecclesiae praeceptis, quid nominatim de abstinentiae ac ieiunii observantia dicemus? Quotus enim iam 
quisque est qui praeceptum illud praesertim vel, ut par est, 
curet, vel etiam non omnino contemnat ? In hoc etiam intelligitis, quam necesse sit, Vos animum intendere, ut cognoscant Fideles quo praecepta Ecclesiae pertineant, quantaque tantae parentis auctoritatem veneratione prosequi debeant, de qua sponsus ipse eius Christus pronuntiavit : « si quis Ecclesiam non audierit, sit tibi sicut ethnicus, et publicanus. » 

Omnis quidem aetas curas vestras, sibi vindicat, sed ea 
potissimum, ex qua futurus pendet Ecclesiae status et humanae societatis, quamque ideo coni u rata in utriusque perniciem 
omni ope ad suas partes adducere conatur impietas. Educa 
tionis eius ac disciplinae vel negligentiam vel perversitatem 
inde magna ex parte repetendam esse probe cognoscitis , ac 
nobiscum deploratis, quod iam homines Matrimonii sanctitatis 
et officiorum cepisse videatur oblivio; adeo crebro contractus, 
ut vocant, civilis, qui tot in regionibus usurpatur, occasione, 
sanctissimae Sacramenti illius leges violantur, quod, Paulo 
Apostolo auctore, magnum est in Christo et in Ecclesia; 
adeo invaluit iniquissima illa inter catholicos et haereticos 
coniuges conventio, ut vel tota proles patris, vel mascula patris, femina matris religionem sequatur. Videtis igitur quanta 
Vobis suscipienda sit sollicitudo, ut fideles catholicam de Sacramento illo teneant doctrinam, et ad parendum adducantur 
Ecclesiae legibus, funestaque illa Christianae educationis pernicies, quantum eniti hortatu et auctoritate possitis, a Christiano populo amoveatur : generaiim vero ut catholicis moribus atque institutis imbuantur adolescentes, et eisdem ipsis 
instando, et parentibus, et praeceptoribus, contendite.; praesertim vero ut caveant a seductoribus, ut adeo propagatam miserrima temporum conditione opinionum sententiam inque pravitatem, et unde teterrima malorum omnium seges orta est, 
libros religioni, moribus , quieti publicae infestos perhorrescant. Quae ut pestis prohibeatur a fideli populo, eum iden 
tidem admonendum curate, quam iuste ac salubriter et a 
Praedecessoribus nostris, et a Christianis Principibus cautum 
sit, ne libri huiusmodi retineantur, nullamque ea in re nimiam vigilantiam curamque existimate. Omnis autem aetatis, 
sexus, conditionis mortalibus consultum fuerit, si salutari pabulo assidue nutriantur verbi Domini . si frequens foveatur 
usus Sacramentorum, si pii coetus, quibus utrumque sit in 
primis propositum, vel provehantur quicumque sint, vel novi 
etiam instituantur. 

Sed ad haec efficienda adiutoribus Vobis opus est, quos 
vocavit Dominus operarios in vineam suam. Quare admonete 
eos assidue quam non ipsis liceat esse otiosis, quamque necesse sit, ut operam suam conferant ad mores populi mode 
randos. Inquirite sedulo in eomm vitam, sermones, convictus, 
consuetudines: « manus enim sordida, ut ait S. Gregorius M., 
aliam non lavat, et oculus plenus pulvere maculam non con» siderat; ita mundus debet esse qui vult aliena corrigere. » 
Ad cultus praeterea eorum exterioris gravitatem ac modestiam 
diligenter attendite. Ut autem docendis Fidelibus, et ecclesiasticis ministeriis recte riteque obeundis sint idonei, ne sitis 
experimento contenti, quod dederint antequam Ordinibus initiaivntur; sed curate, ut initiati nunquam desinant in rem
sacrarum studiis impigre se exercere. Quo spectat quod Concilium Romanum habitura a Benedicto Xlii anno iubilaei 1725 
de congregationibus decrevit Ecclesiasticorum « semel in una quaque hebdomada habendis, in quibus altematim et rituum 
et conscientiae casus proponantur, discutiantur, et practice 
exerceantur ; » quodque proinde Vobis maiorem in modum 
volumus commendatum. 

Ceteris vero Ecclesiasticis eos aequum est in omnibus ex 
cellere, qui excedunt dignitate. Eorum idcirco a Vobis ratio 
est habenda diligenter, ut nihil in eis reprehendendum populus 
animadvertat, quos maxime intuetur; sed ita Vobiscum con 
silio atque opera conspirent in opus ministerii, in aedifica 
tionem Corporis Christi, ut merito cum Concil. Trid. Ecclesiae 
Senatus dici possint. Parochorum praesertim curas et industriam acuite, ut ex praescripto eiusdem Sanctae Synodi « ple» bem per se incessanter instruant, et Sacramentis reficiant, quotidianas pro populo ad Deum preces et orationes effundant, et laudabili vitae et conversationis exemplo , virtutibus , et morum disciplina omnibus praeluceant, viamque salutis praemonstrent,ceteris denique fungantur officiis, 
quae ibidem praescripta sunt. 

Seminarium custodite ut pupillam oculi, et quicumque in 
spem Ecclesiae adolescunt. Clericorum institutio summae Vobis 
curae sit, acriterque vigilate ne quis, nisi indole, virtute, 
scientia vere se vocatum praeseferat in sortem Domini, sacris Ordinibus initietur. Neque eo minus religiosarum familiarum observantiae prospicite facultatibus utentes, quae Vobis a S. Concilio Tridentino vel tamquam Ordinariis, vel tamquam Sedis 
Apostolicae delegatis tribuuntur. Scholas et collegia adolescentium crebro in visite ad venena prohi benda praesentis aevi corruptelarum, omniaque ad normam dirigenda sanctissimae disciplinae. Instate, ut Moniales quae Deo voverunt religiose 
praestent, « et quas (uti monet Concilium Romanum) educan» das ac formandas susceperis puellas convictrices, pie illas 
» et catholice instruant, incuaibantque, ne ipsarum ornatus et 
vestes puellis inter sponsas Christi versantibus disconveniant.» 
Quae de celebratione synodorum, quae de visitatione dioece 
sium praecipiuntur a Concilio Tridentino partes ducite muneris 
vestri gravissimas. Ea ut praescriptis ab eo temporibus modoque religiose impleantur. Vobis etiam atque etiam commendamus. Inde enim et cognoscetis oves vestras, et quibus earum 
malis medendum sit, quibus commodis consulendum intelligitis. Omnium ordinum cura Vobis commissa est, sed praecipue 
pauperum, quibus ad evangelizandum se missum a Patre pro 
fessus est Christus, in quos adeo praeclara singularis praebuit 
argumenta voluntatis. Probe autem intelligitis quam facile sit, 
ut, egestate impellente, omnes praesentis Dei beneficentiae 
fructum amittant. Bonis igitur Ecclesiae ita utimini, ut prae 
ceptum Domini in exemplum impleatis : quod superest date 
eleemosynam, eaque fideliter praestetis, quae de bonorum illorum usu Episcopis praescribit Ecclesia: aditum h «beant ad 
Vos facilem egentium gemitus; divitum opem, eleemosynae praecepto quam saepissime proposito, pro eis implorate; eosque ab 
omni oppressione atque iniuria pro virili parte defendite. Contra foeneratorum iniquitatem, qui, ut ait Oalechis. Rom., miseram plebem compilant et trucidant usuris, inter cetera veheenter invehatur zelus vester, quod malum adeo miseris hisce 
temporibus invaluit...  

Inter pauperes autem eos praesertim caritati vestrae commendamus, quorum egestati vel orbitas, vel aegritudo veluti 
cumulus accedit, ut domus utriusque sexus adolescentibus alendis educandisque, invalidis aegrisque recipiendis tum quod ad 
corpus remque familiarem pertinet, tum quod ad animum , 
quam diligentissime accurentur. 

Ne multa: pastores Vos estis ac magistri populorum. Vestrum idcirco est, Venerabiles Fratres, non modo vigilare, ne 
quos crediti Vobis greges spiritualium bestiarum patiantur 
incursus, sed eos coelestis doctrinae pabulo nutrire monitis 
quidem legibusque salutaribus, at exemplo potissimum ; quo 
spectant quae et Vobis dicta sunt a Domino: « Vos estis lux 
mundi... sic luceat lux vestra coram hominibus, ut videant 
opera vestra bona, et glorificent Patrem vestrum, qui in 
coelis est ; » quod unum maxime valet tum ad movendos 

Idem graviter agatur contra furti scelus quod tot modis totano 
damnis societatem conturbat. 
Huimos, tum ad obstruendum os loquentium iniqua, secundum 
illud Apostoli : « In omnibus te ipsum praebe exemplum bonurum operum, in doctrina, in integritate, in gravitate, 
verbum sanum irreprehensibile, ut is, qui ex adverso est, 
vereatur nihil habens malum dicere de vobis. » Ita fiet, ut 
non modo quid agendum sit videant populi, sed ut agant re- 
ipsa, ac tamquam Apostoli, sic et V T os sal terrae sitis ; hoc 
est, putore adempto peccatorum , qua semel imbuti per Vos 
fuerint homines, vitae mommque integritas diutissime incorrupta servetur. Haec; sunt vota nostra, hoc freti virtute studiisque vestris, Deo adiuvante, confidimus consecuturos, ut 
erroribus vitiisque profligatis, pietate corroborata, induant 
fideles, ut hortatur Apostolus, « sicut electi Dei sancti et dilecti, viscera misericordiae, benignitatem, humilitatem, modestiam, patientiam, supportantes invicem, et donantes sibi
metipsis, sicut et Dominus donavit nobis: super omnia autem 
caritatem habeant, quod est vinculum perfectionis , » quod 
scilicet Christianas omnes simul iunctas secum fert, et conservat virtutes, atque hominem Deo coniungit, in quo tota 
hominis perfectio est. Hunc fructum sacri Iubilaei maximum 
ex Christi Iesu Dei ac Redemptoris nostri meritis, Sanctorum 
que omnium ut capere Vobis contingat labomm vestromm ; 
huius ut Nos voti compotes faciat misericordiarum Pater et 
Deus totius consolationis per eumdem Filium suum Redemptorem nostrum, cuius eadem fuit precatio cum ait : rogo, 
Pater, ut unum sint sicut et nos , quanta possumus animi 
contentione obsecrantes Apostolicam Benedictionem Vobis, et 
commissis curae vestrae gregibus peramanter impertimur. 

Datum Romae apud Sanet uni Petrum Octavo Kal. Ianuarii 
Anno Incarnationis Dominicae millesimo octingentesimo vicesimo quinto. Pontificatus Nostri Anno tertio.