Elegiae (Propertius)/Liber I/2
Quid iuvat ornato procedere, vita, capillo
    et tenuis Coa veste movere sinus,
aut quid Orontea crinis perfundere murra,
    teque peregrinis vendere muneribus,
naturaeque decus mercato perdere cultu,
    nec sinere in propriis membra nitere bonis?
crede mihi, non ulla tuae est medicina figurae:
    nudus Amor formae non amat artificem.
aspice quos summittat humus formosa colores
    ut veniant hederae sponte sua melius,
surgat et in solis formosius arbutus antris,
    et sciat indocilis currere lympha vias.
litora nativis †persuadent† picta lapillis,
    et volucres nulla dulcius arte canunt.
non sic Leucippis succendit Castora Phoebe,
    Pollucem cultu non Hilaira soror;
non, Idae et cupido quodam discordia Phoebo,
    Eueni patriis filia litoribus;
nec Phrygium falso traxit candore maritum
    avecta externis Hippodamia rotis:
sed facies aderat nullis obnoxia gemmis,
    qualis Apelleis est color in tabulis.
non illis studium vulgo conquirere amantis:
    illis ampla satis forma pudicitia.
non ego nunc vereor ne sim tibi vilior istis:
    uni si qua placet, culta puella sat est;
cum tibi praesertim Phoebus sua carmina donet
    Aoniamque libens Calliopea lyram,
unica nec desit iucundis gratia verbis,
    omnia quaeque Venus, quaeque Minerva probat.
his tu semper eris nostrae gratissima vitae,
    taedia dum miserae sint tibi luxuriae.