Quanto conficiamur
DILECTIS FILIIS NOSTRIS S. B. E. CARDINALIBVS 
AC VENEBABILIBVS FRATRIBVS ARCHIEPISCOPIS ET EPISCOPIS 
ITALIAE. 

PIUS PAPA IX. 

Dilecti Filii Nostri ac Venerabiles Fratres, Salutem et Apostolicam Benedictionem. 

Quanto conficiamur moerore ob saevissimum sacrilegumque bellum in omnibus fere terrarum orbis regionibus 
catholicae Ecclesiae hisce asperrimis temporibus allatum, 
ac praesertim in infelici Italia ante Nostros oculos 
a Subalpino Gubernio plures abhinc annos indictum, 
et magis in dies excitatum, quisque Vestrum vel 
facile cogitatione assequi potest, Dilecti Filii Nostri, ac Venerabiles Fratres. Verum inter gravissi 
mas Nostras angustias, dum Vos intuemur, maximo 
afficimur solatio et consolatione. Siquidem Vos quam 
vis omnibus iniustissimis, violentisque modis miserandum in modum vexati, et a proprio grege avulsi, in exilium eiecti, atque etiam in carcerem 
detrusi, tamen virtute ex alto induti nunquam in 
termisistis qua voce, qua salutaribus scriptis Dei, 
eiusque Ecclesiae, et Apostolicae huius Sedis causam, iura, doctrinam strenue tueri, vestrique gregis incolumitati consulere. Itaque Vobis ex animo 
gratulamur, quod vehementer laetamini pro nomine 
lesu contumeliam pati, ac meritis Vos laudibus efferimus utentes Sanctissimi Nostri Decessoris Leonis verbis: « Licet laboribus dilectionis vestrae , 
quos pro observantia catholicae fidei suscepistis 
toto corde compatiar, et ea quae Vobis.... illata 
sunt, non aliter accipiam, quam si ipse pertulerim , intelligo tamen magis esse gaudii , quam 
moeroris, quod, confortante Vos Domino lesu 
Christo, in evangelica apostolicaque doctrina insuperabiles perstitistis....Et cum Vos inimici fidei Christianae ab Ecclesiarum vestrarum sede 
divellerent, maluistis peregrinationis iniuriam pati, 
quam ulla impietatis ipsorum contagione violari. »  

Atque utinam Vobis tantarum Ecclesiae calamitatum finem nuntiare possemus ! Sed nunquam satis 
lugenda morum corruptela undique ingravescens, et 
irreligiosis, nefandis obscoenisque scriptis, ac scenicis spectaculis, et meretriciis domibus fere ubique 
constitutis, ac aliis pravis artibus promota, et monstrosa omnium errorum portenta quaquaversus disseminata, et abominanda vitiorum omniumque scelerum increscens colluvio, et mortiferum increduli 
tatis ac indifferentismi virus longe lateque diffusum, et ecclesiasticae potestatis, ac sacrarum rerum, 
legumque contemptio , despicientia, et iniusta ac 
violenta bonorum Ecclesiae depopulatio, et acerrima, ac continua contra sacros Ministros, ac Religiosarum Familiarum Alumnos, Virginesque Deo devotas insectatio, ac diabolicum prorsus adversus 
Christum , eiusque Ecclesiam, doctrinam, et hanc 
Apostolicam Sedem odium, et innumera fere alia, 
quae ab infensissimis rei catholicae hostibus patrantur, et quotidie lamentari cogixnur, videntur optatissimum illud protrahere ac: differre tempus , quo 
plenum sanctissimae nostrae religionis, iustitiae, ac 
veritatis triumphum videre possimus. Qui quidem 
triumphus deesse non poterit, etiamsi Nobis datum, 
non sit noscere tempus eidem triumpho ab omnipotenti Deo destinatum, qui omnia admirabili divina 
sua providentia regit ac moderatur, et ad nostram 
dirigit utilitatem. Etsi vero caelestis Pater Ecclesiam suam sanctam in hac miserrima et mortali 
peregrinatione militantem, variis aerumnis et calamitatibus affligi et vexari permittit, tamen cum ipsa 
a Christo Domino supra immobilem et firmissimam 
petram sit fundata, non solum nulla vi, nulloque 
impetu convelli, et labefactari unquam potest, verum etiam ipsis « persecutionibus non minuitur, sed 
augetur, et semper dominicus ager segete ditiori vestitur, dum grana, quae singula cadunt, 
multiplicata nascuntur' » . Quod, Dilecti Filii 
Nostri et Venerabiles Fratres, luctuosissimis etiam 
hisce temporibus singulari Dei beneficio evenire conspicimus. Nam quamvis immaculata Christi Sponsa 
impiorum hominum opera in praesentia vehementer 
afflictetur, tamen de suis hostibus agit triumphum. 
Enimvero ipsa suos triumphat hostes , ,et mirifice 
splendescit tum singulari vestra, et aliorum Venerabilium Fratrum totius catholici orbis Sacrorum 
Antistitum erga Nos, et hanc. Petri Cathedram fide, 
amore, observantia, et eximia constantia in catholica unitate tuenda, tum tot pientissimis religionis,
et christianae caritatis operibus, quae, Deo auxiliante, magis in dies multiplicantur in catholico orbe, tum sanctissimae fidei lumine, quo magis in dies 
tot illustrantur regiones, tum egregio Catholicorum 
erga ipsam Ecclesiam , ac Nos, et hanc Sanctam 
Sedem amore et studio, tum insigni et immortali 
martyrii gloria. Nostis enim quomodo in Tunkini, 
et Cocinchinae praesertim regionibus Episcopi, Sacerdotes, laicique viri, ac vel ipsae imbelles mulieres, 
ac teneri adolescentuli et adolescentulae veterum martyrum exempla aemulantes animo invicto, et heroica 
virtute crudelissimos quosque cruciatus despicere, et 
exultantes pro Christo vitam profundere vehementer 
laetantur. Quae sane omnia non levi Nobis, Vobisque consolationi esse debent inter maximas, quibus 
premimur, acerbitates. 

Veruin cum Apostolici Nostri ministerii officium 
omnino postulet, ut Ecclesiae causam Nobis ab ipso 
Christo Domino commissam omni cura studioque 
defendamus, iliosque omnes reprobemus, qui Ecclesiam ipsam , eiusque sacra iura , Ministros, et 
hanc Apostolicain Sedem oppugnare et conculcare 
non dubitant, iccirco hisce Nostris Litteris denuo 
ea omnia et singula confirmamus, declaramus, ac 
damnamus, quae in pluribus consistorialibus Allocutionibus, aliisque Nostris Litteris cum ingenti animi Nostri molestia lamentari, declarare, et damnare 
coacti fuimus .

Atque hic, Dilecti Filii Nostri et Venerabiles 
Fratres, iterum commemorare et reprehendere oportet gravissimum errorem, in quo nonnulli catholici 
misere versantur, qui homines in erroribus viventes, et a vera fide, atque a catholica unitate alienos ad aeternam vitam pervenire posse opinantur. 
Quod quidem catholicae doctrinae vel maxime ad 
versatur. Notum Nobis, Vobisque est, eos, qui invincibili circa sanctissimam nostram religionem ignorautia laborant, quique naturalem legem, eiusque 
praecepta in omnium cordibus a Deo insculpta sedulo servantes, ac Deo obedire parati, honestam rectamque vitam agunt, posse, divinae lucis, et gratiae operante virtute, aeternam consequi vitam, cum 
Deus, qui omnium mentes , animos, cogitationes, 
habitusque plane intuetur, scrutatur et noscit, pro 
summa sua bonitate, et clementia minime patiatur 
quempiam aeternis puniri suppliciis qui voluntariae 
culpae reatum non habeat. Sed notissimum quoque 
est catholicum dogma, neminem scilicet extra catholicam Ecclesiam posse salvari, et contumaces ad 
versus eiusdem Ecclesiae auctoritatem, definitiones, 
et ab ipsius Ecclesiae unitate, atque a Petri Successore Romano Pontifice, cui vineae custodia a 
Salvatore est commissa , pertinaciter divisos, aeternam non posse obtinere salutem. Clarissima enim 
sunt Christi Domini verba: « Si Ecclesiam - non audierit, sit tibi sicut ethnicus, et publicanus (2) »: Papam. 

Qoi vos audit, me audit, et qui vos spernit, me 
spernit, qui autem me spernit, spernit eum, qui 
misit me » Luc. 10. v. 10.:Qui non crediderit condemnabitur » : Qui non credit, iam iudicatus est » : 

Qui non est mecum, contra me est, qui non colligit mecum, dispergit » . Hinc Apostolus Paulus huiusmodi homines dicit subversos r et proprio 
indicio condemnatos  , et Apostolorum Princeps 
illos appellat « magistros mendaces, qui introdu» eunt sectas perditionis, Dominum negant, super 
it ducentes sibi ederem perditionem » (6). 

Absit vero, ut catholicae Ecclesiae filii ullo unquam modo inimici sint iis, qui eisdem fidei caritatisque vinculis, Nobiscum minime sunt coniuncti, 
quin immo illos sive pauperes, sive aegrotantes, 
sive aliis quibusque aerumnis afflictos omnibus Christianae caritatis officiis prosequi adiuvare semper 
studeant, et in primis ab errorum tenebris, in quibus misere iacent, eripere, atque ad catholicam veritatem, et ad amantissimam matrem Ecclesiam reducere contendant, quae maternas suas manus ad  
illos amanter tendere, eosque ad suum sinum reocare nunquam desinit, ut in fide, spe, et caritate 
fundati, ac stabiles, et in omni opere bono fructificantes, aeternam assequantur salutem. 
Nunc autem, Dilecti Filii Nostri ac Venerabiles 
Fratres, silentio praeterire non possumus alium perniciosissimum errorem, et malum, quo hac nostra 
infelicissima aetate hominum mentes animique misere abripiuntur, ac perturbantur. Loquimur nempede effraenato ac damnoso illo proprio amore et studio quo non pauci homines, nulla plane proximi 
sui ratione habita, proprias utilitates, et commoda 
unice spectant et quaerunt; loquimur de insatiabili 
illa dominandi et acquirendi cupiditate, qua, honestatis iustitiaeque regulis omnino posthabitis, divitias quovis modo cupidissime congerere, et cumulare 
non desinunt, ac terrenis tantum rebus assidue in 
tenti, et Dei, religionis, animaeque suae immemores suam omnem felicitatem in comparandis divitiis 
et pecuniae thesauris perperam collocant. Memine 
rint buiusmodi homines, ac serio meditentur gravissima illa Christi Domini verba: « Quid prodest 
a homini si mundum universum lucretur, animae 
vero suae detrimentum patiatur?  » et animo 
sedulo reputent quae Apostolus Paulus docet : 
Qui volunt divites fieri, incidunt in tentationem 
et in laqueum diaboli, et desideria multa inutilia, et nociva, quae mergunt homines in interi- tum et perditionem. Radix enim omnium malorum est cupiditas, quam quidam appetentes, erraverunt a fide , et inseruerunt se doloribus 
multis » . 

Equidem homines iuxta propriam ac diversam 
cuiusque conditionem suis laboribus necessaria vitae praesidia sibi comparare debent seu in litteris, 
ac scientiis excolendis, seu in artibus tum ingenuis, 
tum vulgaribus exercendis, seu in publicis , privatisque muneribus obeundis, seu in rerum commercio habendo, sed omnino oportet, ut omnia cum 
honestate, iustitia, integritate et caritate agant, et 
Deum prae oculis semper habeant, eiusque mandata, ac praecepta diligentissime observent. 

Iam vero dissimulare non possumus , acerbis 
simo Nos angi dolore , cum in Italia nonnulli ex 
utroque Clero reperiantur viri, qui adeo sanctae suae 
vocationis sunt obliti, ut minime erubescant exitialibus etiam scriptis falsas disseminare doctrinas 
ac populorum animos contra Nos, et hanc Apostolicam Sedem excitare, ac civilem Nostrum et ipsius 
Sedis principatum oppugnare, et nequissimis catholicae Ecclesiae, eiusdemque Sedis hostibus omni 
opera studioque impudenter favere. Qui ecclesiastici 
viri a suis Antistitibus, et a Nobis, atque ab hac 
Sancta Sede desciscentes , et Subalpini Gubernii, 
eiusque Magistratuum favore, et auxilio freti eo temeritatis devenerunt, ut, ecclesiasticis censuris et poenis 
plane spretis, minime extimuerint, quasdam omnino 
improbandas Societates Clerico-liberali, Di mutuo 
soccorso , Emancipatrice dei Clero italiano vulgo appellatas, aliasque eodem pravo spiritu animatas constituere, et quamvis a propriis Antistitibus merito 
interdicti a sacro ministerio obeundo, tamen minime 
pavent illud, veluti intrusi, in pluribus Templis 
perperam et illicite exercere. Quapropter et commemoratas detestandas societates, et improbam eorumdem ecclesiasticorum hominum agendi rationem 
reprobamus, damnamus. Atque eodem tempore hos 
infelices ecclesiasticos viros etiam atque etiam monemus, hortamur, ut resipiscant, et redeant ad cor, 
propriaeque saluti consulant, serio considerantes, 
quod « nullum ab aliis magis praeiudicium, quam 
» a Sacerdotibus tolerat Deus, quando eos, quos ad 
» aliorum correctionem posuit, dare de se exempla 
» pravitatis cernit » , ac diligenter meditantes, 
districtam ante tribunal Christi rationem aliquando 
esse reddendam. Faxit Deus, ut hi miseri ecclesiasti 
ci homines paternis Nostris monitis obtemperantes 
velint Nobis eam adhibere consolationem , quam 
Nobis afferunt illi utriusque Cleri viri, qui misere 
decepti, et in errorem inducti ad Nos in singulos 
dies confugiunt poenitentes, ac supplici prece errati 
veniam, et a censuris ecclesiasticis absolutionem humiliter enixeqne implorantes. 

Optime autem noscitis , Dilecti Filii Nostri ac 
Venerabiles Fratres, impia omnis generis scripta e 
tenebris emissa, ac dolis, mendaciis, calumniis, et 
blasphemiis plena, et scholas acatholicis magistris 
traditas , et templa acatholico cultui destinata, ac 
multiplices alias diabolicas sane insidias, artes, conatus , quibus Dei hominumque hostes in misera 
Italia catholicam Ecclesiam, si heri unquam posset, 
funditus evertere, ac populos, ct improvidam praesertim iuventutem quotidie magis depravare, corrumpere, et ex omnium animis sanctissimam nostram 
fidem religionemque radicitus extirpare connituntur. 
Itaque nihil dubitamus,' quin Vos, Dilecti Filii Nostri ac Venerabiles Fratres, confortati in gratia Domini Nostri Iesu Christi pro egregio vestro episcopali zelo pergatis , ut adhuc cum maxima vestri 
nominis laude fecistis, concordissimis animis et in 
geminatis studiis constanter opponere murum pro 
Domo Israel, et certare bonum certamen fidei, et 
ab adversariorum insidiis fideles curae vestrae commissos defendere, illosque assidue monere, et exhortari , ut sanctissimam fidem , sine qua impossibile 
est placere Deo , et quam a Christo Domino per 
Apostolos tenet ac docet catholica Ecclesia, constantissime teneant, ac stabiles et immoti permaneant 
in divina nostra religione, quae una est vera, aeternamque parat salutem, ac civilem etiam societatem 
vel maxime sospitat atque fortunat. Quapropter ne 
desinatis per parochos praesertim , aliosque ecclesiasticos viros vitae integritate, morum gravitate, ac 
sana solidaque doctrina spectatos tum divini verbi 
praedicatione, tum catechesi populos curae vestrae 
traditos veneranda augustae nostrae religionis mysteria, doctrinam, praecepta, disciplinam continenter et accurate docere. Etenim apprime scitis, in 
gentem malorum partem ex divinarum rerum, quae 
ad salutem necessariae sunt, inscitia plerumque oriri, 
ac propterea probe intelligitis , omnem curam industriamque esse adhibendam, ut huiusmodi malum 
a populis depellatur. 

Antequam vero huic Nostrae Epistolae finem faciamus, Nobis temperare non possumus, quin meritas Italiae Clero laudes tribuamus, qui ex partelonge maxima Nobis et huic Petri Cathedrae , ac 
suis Antistitibus ex animo adhaerens a recta via minime declinavit, sed illustria suorum Antistitum ex 
empla sequens, et asperrima quaeque patientissime 
perferens munere suo egregie perfungitur. Ea profecto spe nitimur fore, ut Clerus idem, divina auxiliante gratia, digne ambulans vocatione, qua vocatus est, splendidiora suae pietatis, ac virtutis specimina exhibere semper contendat. 

Debito quoque laudum praeconio prosequimur 
tot Virgines Deo sacras, quae a propriis Monasteriis 
violenter exturbatae, ac suis redditibus spoliatae, et 
ad mendicitatem redactae haud tamen fregerunt fidem, 
quam Sponso dederunt, sed omni constantia tristis 
simam suam conditionem tolerantes non cessant diurnis nocturnisque precibus levare manus suas in sancta, Deum pro omnium et suorum etiam persecutorum salute obsecrantes , et misericordiam a Domino patienter expectantes. 

Meritis etiam laudibus Italiae populos ornare gaudemus , qui catholicis sensibus egregie animati tot 
impias contra Ecclesiam molitiones detestantur, et 
filiali Nos, et hanc Sanctam Sedem, ac suos Antistites pietate , observantia , et obedientia prosequi 
vehementer gloriantur, quique gravissimis licet difficultatibus, ac periculis praepediti singularis sui erga 
Nos amoris, studiique significationes modis omnibus 
quotidie exhibere, et maximas Nostras, et Apostolicae huius Sedis .angustias tum collatitia pecunia, 
tum aliis largitionibus sublevare non desistunt. 

In tantis autem acerbitatibus, tantaque contra 
Ecclesiam excitata tempestate , ne despondeamus 
unquam animum. Dilecti Filii Nostri ac Venerabiles Fratres, cum « consilium nostrum, et fortitudo 
sit Christus, ac sine quo nihil possumus, per 
ipsum cuncta possimus , qui confirmans praedicatores Evangelii, et Sacramentorum ministros, 
ecce ego, inquit, vobiscum sum omnibus diebus 
usque ad consummationem saeculi  », et cum 
certo sciamus, inferi portas nunquam esse praevalituras adversus Ecclesiam, quae semper stetit, stabitque immota, custode et vindice Christo Iesu Domino Nostro, qui eam aedificavit, et qui fuit heri , 
et hodie , ipse et in saecula . 

Ne desinamus autem, Dilecti Filii Nostri ac Venerabiles Fratres, ardentiore usque studio in humilitate cordis nostri orationes et postulationes Deo 
per Iesum Christum dies noctesque offerre, ut, hac 
turbulentissima tempestate depulsa, Ecclesia sua sancta a tantis calamitatibus respiret, et ubique terra 
rum optatissima pace ac libertate fruatur, et novos 
ac. splendidiores de suis inimicis agat triumphos , 
utque omnes errantes divinae suae gratiae lumine 
perfusi ab erroris via ad veritatis, iustitiaeque iter 
revertantur, ac dignum poenitentiae fructum facientes perpetuum sancti sui nominis amorem et timorem habeant. Ut autem dives in misericordia Deus 
ferventissimis nostris precibus facilius annuat, invocemus potentissimum Immaculatae Sanctissimaeque 
Dei Genitricis Virginis Mariae patrocinium, ac suffragia petamus Sanctorum Apostolorum Petri et Paul 
li, omniumque Beatorum Caelitum , ut validis suis 
apud Deum deprecationibus implorent omnibus misericordiam et gratiam in auxilio opportuno, et omnes calamitates et pericula, quibus Ecclesia ubique, 
ac potissimum in Italia alfiigitur, potenter avertant. 

Denique certissimum singularis Nostrae in Vos 
benevolentiae pignus Apostolicam Benedictionem ex 
intimo corde profectam Vobis ipsis, Dilecti Filii Nostri ac Venerabiles Fratres, et gregi curae vestrae 
commisso peramanter impertimus. 

Datum Romae apud S. Petrum die 10 Augusti 
Anno 1863. 

Pontificatus Nostri anno decimoctavo.