Quinquaginta parabolae (1510–1517), versio electronica/De Diaboli piscatione Parabola XVII
DE DIABOLI PISCATIONE Parabola XVII
Piscator callidissimus, cum uarii saporis escas tranquillo mari effudisset, multa piscium
genera uno superiectae fundae sinu comprehendebat, comprehensos mactabat. Si qui autem
illorum, antequam reticulum in sicco traheretur, maculis illis, quibus implicatus fuerat, sese
expedisset, fuga salutem petebat. Post haec malebat herbis, quae in imo fundo nascuntur,
secure pasci quam praedulces cibos illos, qui in summo fluitarent, cum periculo rapere. 

Piscator hic diabolus est. Varia uoluptatum genera proponit hominibus, quos fallere quaerit.
Superbis offert inanis glorie iactantiam, auaris illicitum lucrum, lasciuis
nefarios concubitus, inuidis alienae famae sugillationem, gulosis crapulam, iracundis nocendi
appetitum, ociosis ignauiam inutilemque torporem. Cunque talibus blandimentis incautos
lactauerit, captos perimit. Morti enim aeternae destinatos perpetuo cruciat. Porro, siquis
ante mortem laqueis eius per poenitentiam sese liberauerit, memor, in quanto salutis suae
discrimine uersatus sit, mauult humilitate deiici, egestate premi, caste uiuere, omnes
diligere, ieiuniis extenuari, iniuriam remittere, in bonis operibus quotidie
exerceri quam in omnibus corporis uoluptatibus perfrui . Quarum breuem dulcedinem subsequitur
aeterni supplicii amaritudo. Quisquis autem uitio aliquo ex his, quae supra
memorauimus, delectatur, diaboli hamo captus est. Peribit, nisi, priusquam pereat,
poenitentiam egerit et, quae uoluptate illectus commisit, dolendo deleuerit.