Quinquaginta parabolae (1510–1517), versio electronica/Quinquaginta parabulae incipiunt


MARCI MARVLI QVINQVAGINTA PARABOLAE INCIPIVNT

 
De fide Christiana. Parabola I   

   
Erant puellae tres, quarum
nomina haec: Veritas, Dubietas, Falsitas. His occurrens homo
quaesiuit uti sibi iter ostenderent Hierosolymam uersus pergere
uolenti, ne ignarus erraret. Veritas uiam, quae rectissima
certissimaque erat, monstrauit, monens ut neque ad dexteram neque ad
sinistram declinaret si deuiare nollet. Dubietas uero fronte
paululum suspensa musitantibusque labellis ambigere se dixit an ita
esset ut Veritas affirmabat. Falsitas autem ita esse omnino
negauit aliumque longe diuersum tramitem indicabat.  Homo
nescius cui de tribus tam uarie sentientibus crederet, postquam
rogando singularum nomina didicit, prudenter profecto soli Veritati
fidem adhibendam esse iudicauit.  Igitur iter ingressus eo,
quo uolebat, peruenit.  

Haec parabola fidei est. Qui Christo credunt, non errant, quia Christus ueritas est.  Dubitare autem philosophorum est, qui
nihil certi affirmant. Contraria uero sentire gentilium fuit, non unum deum sed plurimos confitentium atque colentium.  Solus itaque recti uiam tenet qui ueritati, quae Christus est, credit. In Christum credendo ad caelestem Hierosolymam, quo ille ascendit,
peruenitur. "Ubi sum ego," inquit ille, "et minister meus
erit." Quomodo autem minister eius est qui uel dubitat uel
non credit?  Talis profecto infidelitatis minister est, non
Christi.