Noscitis et nobiscum
EPISTOLA ENCYCLICA 

AD ARCHIEPISCOPOS ET EPISCOPOS ITALIAE 
VENERABILES FRATRES 
SALVTEM ET APOSTOLICAM BENEDICTIONEM 

Noscitis et Nobiscum una conspicitis Venerabiles 
Fratres, quanta nuper perversitate invaluerint perditi 
quidam veritatis, justitiae et honestatis cujusque inimici, qui sive per fraudem, amnisque generis insidias, sive palam et tanquam fluctus feri maris despumantes confusiones suas, effraeoatam cogitandi, loquendi et impia quaeque audiendi licentiam quaqua 
versus diffundere contendunt inter fideles Italiae populos, et catholicam Religionem in Italia ipsa labe 
factare, ac si fieri unquam posset, (Unditus evertere 
commoliuntur. Apparuit tota diabolici eorum consilii 
ratio tum aliis nonnullis in locis, tum in alma praesertim Urbe, Supremi Pontificatus Nostri Sede, in 
qua, Nobis abire inde coactis, liberius, paucis licet 
mensibus, debacohati sunt; ubi divinis humanisque 
rebus nefario ausu commiscendis, eo tandem illorum 
furor pervenit, ut spectatissimi Urbani Cleri, et Praesulum sacra inibi jussu Nostro impavide curantium 
turbata opera et auctoritate despecta, vel ipsi interdum miseri aegroti cum morte colluctantes, cunctis 
destituti religionis subsidiis, animam inter procacis 
alicujus meretricis illecebras emittere cogebantur.  

Jam vero etsi deinceps Romana eadem Urbs, et 
aliae Pontificiae Ditionis provinciae, Deo miserante, 
per Catholicarum Nationum arma civili Nostro regimini restitutae fuerint, ac bellorum tumultus in aliis 
pariter regionibus Italiae cessaverit, non destitere 
tamen nec sane desistunt improbi illi Dei hominum' 
que hostes a nefando suo opere, sin minus per apertam vim, aliis certe fraudulentis nec semper occultis 
modis urgendo. Verum infirmitati Nostrae supremam 
totius Dominici gregis curam in tanta temporum difficultate sustinenti, et peculiaribus hujusmodi Ecclesiarum Italiae periculis vehementer afflictae, non levis inter aerumnas consolatio est ex pastorali Vestro 
studio, Venerabiles Fratres, cujus multa Nobis documenta, et in medio praeteritae tempestatis turbine 
aon defuerant, et nova in dies clarioraque obveniunt. 
Ipsa autem rei gravitas urget Nos, ut pro debito 
apoatolici officii Fraternitatibus Vestris, in Nostrae 
sollicitudinis partem vocatis, acriores sermone atque 
hortationibus Nostris addamus stimulos ad praelianda 
constanter una Nobiscum praelia Domini, atque ad 
ca omnia concordibus animis providenda ac praestanda, quibus, Deo benedicente, et damna reparentur 
quaecumque Religioni sanctissimae per Italiam illata 
jam sint, et imminentia in posterum pericula propulsentur. 

Inter multiplices fraudes, quibus praedicti Ecclesiae hostes uti consueverunt ad Italorum animos a 
Fide catholica abalienandos, asserere etiam, et qua 
quaversus clamitare non erubescunt, catholicam .Religionem Italae Gentis gloriae, magnitudini et prospe 
ritati adversari ac propterea opus es$e, ut illius loco
Protestantium placita et conventicula inducantur, constituantur et propagentur, quo Italia pristinum veterum temporum, scilicet ethnicorum, splendorem 
iterum acquirere possit. In quo sane illorum commento haud facile quis existimaverit, num detestanda 
magis et vesanae impietatis malitia, vel impudentia 
mentientis improbitatis. 

Etenim spirituale emolumentum ut de potestate 
tenebrarum in Dei lumen translati et justificati Gratia 
Christi heredes simus secundum spem vitae aeternae, 
hoc scilicet animarum emolumentum, a catholicae 
Religionis sanctitate dimanans, ejus profecto est pretii , ut quaecumque hujus mundi gloria et faustitas 
in comparatione illius plane in nihilum esset computanda. « Quid enim prodest homini si mundum 
universum lucretur, animae vero suae detrimentum patiatur? aut quam dabit homo commutatio nem pro anima sua (1)»? At vero tantum porro 
abest, ut temporalia illa detrimenta Italorum Genti 
ob verae Fidei professionem acciderint, ut immo Religioni catholicae in acceptis referre illa debeat si 
Romano labante Imperio non in eam conditionem 
deciderit, in quam Assyrii et Chaldaei, Medi, Persaeque et Macedones Populi, multos antea dominati per 
annos commutata deinceps temporum vice, dilapsi 
fuerant. Etenim nemo prudens ignorat, per sanctis 
simam Christi Religionem effectum esse, ut Italia 
non solum a tot ac tantis, quibus obruebatur, errorum tenebris fuerit erepta, verum etiam ut inter 
antiqui illius imperii ruinas, et barbarorum tota Europa grassantium incursiones, ad eam nihilominus 
gloriam et magnitudinem prae caeteris totius mundi 
nationibus se provectam conspiceret, ut per sacrari 
Petri cathedram singulari Dei beneficio in ipsa collocatam latius atque solidius praesideret religione 
divina, quam praefuerat olim dominatione terrena.  
Atque ex ipso hoc Apostolicae habendae Sedis 
singulari privilegio, et ex Religione catholica firmiores exinde in Italiae Populis radices obtinente alia 
porro permulta, eademque insignia beneficia profecta sunt. Siquidem sanctissima Christi Religio verae 
sapientiae magistra, humanitatis vindex, ac virtutum 
omnium foecunda parens, avertit quidem Italorum 
ab infelicis illius gloriae splendore, quam illorum 
majores in perpetuo bellorum tumultu, in exterorum 
oppressione, atque in longe maximo hominum numero, ex eo quod vigebat jure belli, ad durissimam 
captivitatem redigendo posuerant, sed una simul Italos 
ipsos Catholicae veritatis luce collustratos ad sectandam justitiam et misericordiam, atque adeo ad prae 
clara etiam pietatis in Deum, et beneficentiae erga 
homines aemulanda opera excitavit. Hinc in praecipuis Italiae urhibus admirari est, sacra templa, et 
alia Christianorum temporum monumenta, haudquaquam per cruentos labores hominum sub captivitate 
gementium, sed ingenuo vivificae caritatis studio confecta, et pia cujusque generis instituta, quae sive ad 
Religionis exercitia, sive ad educationem juventutis, 
et litteras, artes, disciplinas rite excolendas, sive ad 
miserorum aegritudines et indigentias sublevandas 
comparata sunt. Haec igitur divina Religio, in qua 
tot quidem nominibus Italiae salus, felicitas et gloria
continetor, haec scilicet Religio illa est; quam ab 
Italiae populis rejiciendam inclamant? Lacrimas cohibere non possumus. Venerabiles Fratres, dum conspicimus aliquos nune Italos reperiri, improbos adeo, 
misereque illusos, ut pravis impiorum hominum plaudentes doctrinis in tantam Italiae perniciem conspirare cum ipsis non reformidant. 

Sed vero ignotum vobis non est, Venerabiles 
Fratres, praecipuos illos hujus scelestissimae machinationis architectos eo tandem spectare, ut populos 
omni perversarum doctrinarum vento agitatos , ad 
subversionem impellant totius ordinis humanarum 
rerum, atque ad nefaria novi Socialismi et Comunismi systemata traducant. Norunt autem et longo 
multorum saeculorum experimento comprobatum vident, nullam sibi consensionem sperari posse cum 
Ecclesia catholica, quae scilicet in custodiendo divinae revelationis deposito nihil unquam detrahi pa 
titur propositis Fidei veritatibus, nihil illis per nova 
hominum commenta admisceri. Idcirco consilium 
inierunt de Italis populis traducendis ad Protestantium placita et conventicula; in quibus ut illos de 
cipiadt, non aliud esse dictitant, quam diversam verae 
ejusdem christianae Religionis formam, in qua, aeque 
ac in Ecelesia catholica, Deo plaoere datum sit. Interea minime ignorant, profuturum summopere im 
piae suae causae principium illud quod in Proles tanti um placitis praecipuum est, de Saeris scilicet 
Scripturis privato uniuscujusque judicio intettigendis. 
Exinde enim facilius sibi fore confidunt, ut primo 
quidem Sacris ipsis Litteris perperam interpretatis 
abutantur ad errores suos, quasi Dei nomine, diffundendos; subinde autem ut homines superbissima illa 
de divinis rebus judicandi licentia, inflatos propellant 
ad communia ipsa justi, honestique principia in dubium revocanda. 

Absit tamen, Venerabiles Fratres, ut Italia, ex 
qua, ob Sedem Apostolici Magisterii Romae constitutam, nationes aliae incorruptos salutaris doctrinae 
latices haurire solitae sunt, liat illis in posterum lapis offensionis et petra scandali; absit, ut dilecta haec 
Dominicae Vineae pars in direptionem cedat omnium 
bestiarum agri; absit ut (tali Populi, venefico Babylonici calicis haustu dementati, parricidalia contra 
matrem Ecclesiam arma suscipiant. Nobis quidem, 
uti et Vobis, in haec tanti perieuli tempora occulto 
Dei judicio reservatis, cavendum omnino est, ne 
fraudes atque impetus hominum contra Italiae Fidem 
conspirantium extimescamus, nostris quasi viribus 
superandos; cum nostrum consilium et fortitudo sit 
Christus, et sine quo nihil possumus, per ipsum cuncta possimus (1). Agite igitur, Venerabiles Fratres, 
advigilate impensius super creditum gregem, eumque 
a rapacium luporum insidiis et aggressionibus tueri 
contendite. Communicate invicem consilia, pergite, 
ut jam instituistis, coetus habere inter Vos, ut malorum initus, et praecipuis pro locorum diversitate 
periculorum fontibus communi investigatione perspectis , sub auctoritate ac ductu Sanctae hujus Sedis 
promptiora illis remedia comparare valeatis, atque 
ita una Nobiscum concordissimis animis , totoque 
pastoralis studii robore curas laboresque Vestros, 
Deo adjuvante, in id conferatis, ut omnes hostium 
Ecclesiae impetus, artes, insidiae, molimina irrita 
fiant. 

Ea vero ut in irritum cadant, satagendum omnino 
est, ne populus de Christiana Doctrina, ac de Lege 
Domini parum instructus, et diuturna in multis grassantium vitiorum licentia hebetatus, paratas sibi insidias, et propositorum errorum pravitatem agnoscere 
vix possit. A Vestra igitur pastorali sollicitudine vehementer exposcimus, Venerabiles Fratres, ut nun 
quam intermittatis omnem adhibere operam, quo 
crediti Vobis fideles sanctissima Religionis nostrae 
dogmata ac praecepta, pro cujusque captu; diligenter 
edoceantur, simulque moneantur, et excitentur omni 
modis ad vitam moresque suos ad illorum normam 
componendos. Inflammate in eum finem Ecclesiasti 
corum hominum zelum, illorum praesertim, quibus 
animarum cura demandata est, ut serio meditantes 
ministerium, quod acceperunt in Domino, et habentes ob oculos Tridentini Concilii praescripta (1) majori usque alacritate, prout temporum ratio postulat, 
in Christianae plebis instructionem incumbant, et 
sacra eloquia, ac salutis monita in omnium cordibus 
inserere studeant, annunciando ipsis cum brevitate, 
et facilitate sermonis vitia, quae eos declinare et 
virtutes, quas sectari oporteat, ut poenam aeternam 
evadere, et coelestem gloriam consequi valeant. 

Speciatim vero procurandum est, ut fideles ipsi 
impressum in animis habeant, alteque defixum dogma 
illud sanctissimae nostrae Religionis, quod est de
necessitate catholicae Fidei ad obtinendam salutem (1). 
Hunc in finem summopere conducet, ut in publicis 
orationibus fideles laici una cum Clero agant identidem peculiares Deo gratias pro inaestimabili catholicae Religionis beneficio, quo ipsos omnes clementissime donavit, atque ab eodem Misericordiarum 
Patre suppliciter petant, ut ejusdem Religionis professionem in regionibus nostris tueri, et inviolatam 
conservare dignetur. 

Interea Vobis certe peculiaris erit cura, ut fideles 
omnes tempestive a Fraternitatibus Vestris suscipiant 
Sacramentum Confirmationis, per quod summo Dei 
beneficio specialis gratiae robur confertur ad Fidem 
catholicam in gravioribus etiam periculis constanter 
profitendam. Nec porro ignoratis, eundem in finem 
prodesse, ut ipsi a peccatorum sordibus, per sinceram illorum detestationem, et Sacramentum Poenitentiae expiati, saepius devote percipiant sanctissimum Eucharistiae Sacramentum, in quo spiritualem 
esse constat animarum cibum et antidotum, quo liberemur a culpis quotidianis, et a peccatis mortali 
bus praeservemur, atque adeo symbolum unius illius 
corporis, cujus Christus caput existit, cuique nos, 
tanquam membra, arctissima fidei, spei et charitatis 
connexione adstrictos esse voluit, ut idipsum omnes 
diceremus, nec essent in nobis schismata (2). 

Equidem non dubitamus, quin Parochi, eorum 
que adjutores et Sacerdotes alii, qui certis diebus, 
jejuniorum praesertim tempore, ad praedicationis 
ministerium destinari consueverunt, auxiliarem Vobis 
operam sedulo in his omnibus sint praestituri. At 
tamen illorum operae adjungere interdum oportet 
extraordinaria subsidia Spiritualium Exercitiorum, et 
Sacrarum Missionum, quas, ubi operariis idoneis commissae fuerint, valde utiles benedicente Domino esse 
eonstat tiun fovendae bonorum pietati, tum peccatoribus , et longo etiam vitiorum habitu depravatis 
hominibus ad salutarem poenitentiam excitandis atque 
adeo ut fidelis populus crescat in scientia Dei, et in 
omni opere bono fructificet, et uberioribus coelestis 
gratiae auxiliis munitus a perversis inimicorum Ecclesiae doctrinia constantius abhorreat. 

Ceteram in bis omnibus Vestrae, ac Sacerdotum 
Vobis auxiliantium curse eo inter alia spectabunt, ut 
fideles majorem horrorem concipiant illorum scelerum , quae cum aliorum scandalo patrantur. Nostis 
enim, quantum diversis in locis excreverit eorum 
Bumerus, qui Sanctos Caelites, vel ipsum quoque Sacrosanctum Dei Nomen palam blasphemare audent, 
aut in concubinatu virere dignoscuntur eum incestu 
interdum coujuncto, aut Festis diebus servilia opera 
apertis etiam officinis exercent, aut Ecclesiae praecepta de jejuniis ciborumque delectu pluribus quo 
que adstantibus contemnunt, aut alia diversa crimina 
simii» modo committere non erubescunt. Meminerit 
igitur, Vobis 'instantibus, fidelis populus, et serio consideret. tnagoani peccatorum hujusmodi gravitatem 
et severissimas poenas, quibus illorum auctores piectendi erant tum pro reatu cujusque criminis pro 
prio tum pro spirituali periculo* in quod fratres suos 
pravi sui exempli contagione induxerunt. Scripturo.
est enim: Vae munde a scandalis . Vae homini illi
per quem scandalum venit (1). 

Inter diversa insidiarum genera, quibus vaferrimi 
Ecelesiae humanaeque Societatis inimici populos seducere annituntur, illud certe in praecipuis est, quod 
nefariis consiliis suis jamdiu paratum in novae Artis librariae pravo usu invenerunt. Itaque in eo toti 
sunt, ut impios libellos et Ephemerides ac Pagellas 
mendaieii, calumniarum, et seductionis plenas edere 
in vulgus, ac multiplicare quotidie non intermittant. 
Immo et praesidio usi Societatum Biblicarum, quae 
a Sancta hac Sede jamdudum damnatae sunt (2), 
Sacra etiam Biblia praeter Ecelesiae regulas (3) in 
vulgarem linguam translata, atque adeo corrupta, et 
in pravum sensuro infando ausu detorta diffundere, 
illorumque lectionem sub Religionis obtentu fideli 
plebi commendare noo verentur. Hinc pro sapientia 
Vestra optime intelligitis, Venerabiles Fratres, quanta 
Vobis vigilantia, et sollicitudine adiabomndaru sit, 
ut fideles oves a pestifera illorum lectione prorsus 
abhorreant; atque ut de divinis nominatim Litteris 
meminerint, neminem hominum id sibi arrogare posse, 
Ht suae prudentiae innixus illas ad suos sensus contorquere praesumat contra eum sensum, quem tenuit, 
et tenet S. Mater Ecclesia; cui quidem soli a Christo 
Domino mandatum est, ut Fidei depositum custodiat, 
ac de vero divinorum eloquiorum sensu, et interpretatione judicet (1). 

Ad ipsam vero pravorum Librorum contagionem 
comprimendam perutile erit, Venerabiles Fratres, ut 
quicumque penes Vos sint insignis, sanaeque doctrinae Viri alia parva item molis scripta, a Vobis scilicet antea probata, edant in aedificationem Fidei, 
ac salutarem populi instructionem. Ac Vestrae hinc 
curae erit, ut eadem scripta, uti et alii incorruptae 
pariter doctrinae, probataeque utilitatis libri ab aliis 
conscripti, prout locorum ac personarum ratio suggesserit, inter fideles diffundantur. 

Omnes autem, qui una Vobiscum in defensionem 
Fidei allaborant, eo speciatim spectabunt, ut pieta 
tem, venerationem, atque observantiam erga supremam hanc Petri Sedem, quas Vos, Venerabiles Fratres, tantopere excellitis, in vestrorum fidelium animis insinuent, tueantur, alteque defigant. Meminerint 
scilicet fideles populi, vivere hic, et praesidere in 
Successoribus suis Petrum Apostolorum Principem (2), 
cujus dignitas in indigno etiam ejus herede non deficit (1). Meminerint, Christum Dominum posuisse 
in hac Petri Cathedra inexpugnabile Ecclesiae suae 
fundamentum (2), et Petro ipsi claves dedisse Regni Caelorum (3), ac propterea orasse, ut non deficeret fides ejus, eidemque mandasse, ut confirmaret in illa fratres (4) ; ut proinde Petri Successor 
Romanus Pontifex in universum Orbem teneat primatum, et verus Christi Vicarius, totiusque Ecclesiae 
Caput, et omnium Christianorum Pater et Doctor 
existat (5). 

In qua sane erga Romanum Pontificem populorum communione, et obedientia tuenda, brevis et compendiosa via est ad illos in Catholicae veritatis pro 
fessione conservandos. Neque enim fieri potest, ut 
quis a Catholica Fide ulla unquam ex parte rebellet, 
nisi et auctoritatem abjiciat Romanae Ecclesiae, in 
qua extat ejusdem Fidei irreformabile Magisterium a 
Divino Redemptore fundatum, et in qua propterea 
semper conservata fuit ea, quae est ab Apostolis traditio.. Hinc non modo antiquis haereticis, sed etiam 
reeentioribus Protestantibus, quorum ceteroquin tanta 
in reliquis suis placitis discordia est, illud commune 
semper fuit, ut auctoritatem impugnarent Apostolicae 
Sedis, quam nullo prorsus tempore, nullaque arte 
aut molimine, ne ad unum quidem ex suis errori 
bus tolerandum inducere potuerunt. Idcirco hodierni 
etiam Dei et humanae Societatis hostes nihil inausum relinquunt) ut Italos populos a Nostro Sanctae 
que ejusdem Sedis obsequio divellant; rati nimirum 
tum demum posse sibi contingere, ut Italiam ipsam 
impietate doctrinae suae, novorumque systematum 
peste contaminent. 

Atque ad pravam hanc doctrinam, et systemata 
quod attinet, notum jam omnibus est, illos eo potissimum spectare, ut libertatis et aequalitatis nominibus abutentes, exitiosa Communismi et Sodalismi commenta in vulgus insinuent. Constat autem, 
ipsis seu Communismi, seu Socialismi magistris, diversa licet via ac methodo agentibus, illud demum 
commune esse propositum, ut operarios atque alios 
inferioris praesertim status homines suis deceptos fallaciis , et faustioris conditionis promissione illusos, 
continuis commotionibus exagitent, atque ad gravio 
ra paullatim facinora exerceant; ut postmodum illo 
rum opera uti possint ad superioris cujusque Auctoritatis regimen oppugnandum, ad expilandas, diripiendas vel invadendas Ecclesiae primum, ac deinde 
aliorum quorumcumque proprietates, ad omnia tandem violanda divina humanaque jura, in divini cultus destructionem atque in subversionem totius ordinis civilium Societatum. In tanto autem Italiae discrimine Vestrum munus est, Venerabiles Fratres, 
omnes pastoralis studii nervos intendere, ut fidelis 
populus agnoscat perversa hujusmodi placita et sistemata, si ab iliis decipi se patiatur, in aeternam 
pariter ac temporalem ejus perniciem fore cessura. 

Moneantur itaque fideles curae Vestrae concrediti, 
pertinere omnino ad naturam ipsam humanae societatis, ut omnes Auctoritati obtemperare debeant le 
gitime in illa constitutae; nec quidquam commutari 
posse in praeceptis Domini, quae in Sacris Litteris 
ea super re annuntiata sunt. Scriptum est enim : 
i Subjecti estote omni humanae'creaturae propter 
Deum sive regi, quasi praecellenti, sive ducibus, 
tanquam ab eo missis ad vindictam malefactorum, 
laudem vero bonorum; quia sic est voliintas Dei, 
ut benefacientes obmutescere faciatis imprudentium hominum ignorantiam: quasi liberi, et non 
quasi velamen habentes malitiae libertatem, sed sicut servi Dei (1) ». Et rursus: « Omnis anima 
potestatibus sublimioribus subdita sit: non est enim 
potestas nisi a Deo: quae autem sunt, a Deo or ti dinatae sunt: Itaque qui resistit potestati, Dei or 
dinationi resistit: Qui autem resistunt, ipsi sibi damnationem acquirunt (2) ». 

Sciant praeterea« esse pariter naturalis atque 
adeo incommutabilis conditionis humanarum rerum, 
ut inter eos etiam, qui in sublimiori auctoritate non 
sunt, alii tamen aliis, sive ob diversas animi, aut 
corporis dotes, sive ob divitias, et externa hujus 
modi bona praevaleant: nec ullo libertatis, et aequalitatis, obtentu fieri unquam po6se, ut aliena bona, 
vel juta invadere, aut quomodolibet violare licitum 
sit. Perspicua hoc quoque in genere, et passim inculcata extant in Sacris Litteris divina praecepta, 
quibus nedum ab occupatione alienarum rerum, sed 
ab ipso etiam ejus desiderio districte prohibemur (3). 

Sed meminerint insuper pauperes, et miseri qui 
oumque homines quantum ipsi debeant Catholicae 
Religioni, in qua intemerata viget, et palam praedicatur Ghristri doctrina; qui beneficia in pauperes, vel 
miseros collata perinde haberi a se declaravit, ac 
si facta sibi ipsi fuissent (1): atque omnibus praenuntiatam voluit peculiarem rationem, quam in die 
Judicii habiturus est de iisdem misericordiae operibus, sive scilicet ad praemia aeternae vitae fidelibus 
tribuenda, qui illis vacaverint, sive ad illos, qui ea 
neglexerint, aeterni ignis poena multandos (2). 

Ex qua Christi Domini praenuntiatione, aliisque 
Illius circa divitiarum usum, earumque pericula se 
verissimis monitis (3), in Ecclesia Catholica inviolate 
eustoditis, factum porro est, ut pauperes et miseri 
apud Catholicas gentes in longe mitiore, quam apud 
alias quaslibet, conditione versentur. Atque hi quidem in regionibus nostris uberiora adbuc subsidia 
obtinerent, nisi plura instituta, quae Majoram pietate comparata fuerant ad ipsorum levamen, extincta 
nuper repetitis publicarum rerum eommotionibua, aut 
direpta fuisse. De reliquo pauperes nostri, Christo 
ipso docente, meminerint, non esse cur tristes sint 
de conditione sua: quandoquidem in paupertate ipsa 
facilior eis parata via est ad obtinendam sahitem, 
dummodo scilicet suam indigentiam patienter sustineant, et non re tantum, sed spiritu pauperes sint. 

Ait enim: « Beati pauperes spiritu, quoniam ipsorum 
» est regnum Coelorum (1) ». 

Sciat etiam fidelis populus universus, veteres Reges ethnicarum Gentium, aliosque in filis publicarum 
rerum Praesides multo gravius frequentiusque abusos fuisse potestate sua; atque hinc Religioni nostrae 
sanctissimae in acceptis referendum esse cognoscat, 
si Principes Christianorum temporum reformidantes, 
Religione admonente, judicium durissimum , quod bis, 
qui praesunt, fiet ; et destinatum peccantibus supplicium sempiternum, in quo petentes potenter tormenta 
patientur (2), justiori erga subjectos populos et clementiori regimine utuntur. 

Agnoscant denique crediti Vestris Nostrisque curis fideles, veram perfectamque hominum libertatem, 
et aequalitatem in Christianae Legis custodia positam esse; quandoquidem Deus Omnipotens* qui fecit 
pusillum et magnum , et cui aequaliter cura est de 
omnibus (3), non subtrahet personam cujusquam , nec 
verebitur magnitudinem cujusquam (4), ac diem sta 
tuit in quo judicaturus est Orbem in aequitate (5), in 
suo unigenito Christo Jesu, qui venturus est in gloria Patris sui cum Angelis suis , et tunc reddet unicuique secundum opera ejus (6). 

Quod si fideles iidem paterna suorum Pastorum 
monita, et commemorata superius Christianae Legis 
mandata despicientes, a supradictia hodiernarum machinationum promotoribus decipi se patiantur, et in 
perversa Socialismi et Communismi sistemata conspirare cum illis voluerint, sciant serioque considerent, thesaurizare se sibimetipsis apud Divinum Judicem thesauros vindictae io die irae; nec quidquam 
interea ex conspiratione illa temporalis in populum 
utilitatis, sed nova potius miseriarum et calamitatum 
incrementa obventura. Non enim datum hominibus 
est, novas stabilire societates et communiones naturali humanarum rerum conditionis adversantes; atque 
idcirco conspirationum hujusmodi, si per Italiam dilatarentur, non alius esse exitus posset, nisi ut ho dierno publicarum rerum statu per mutuas civium 
contra cives aggressiones, usurpationes, caedes labefactato funditusque convulso, pauci tandem aliqui, 
multorum spoliis locupletati, summum in communi 
ruina dominatum arriperent. 

Jam vero ad iidelem populum avertendum ab impiorum insidiis, et in professione custodiendum Ca tholicae Religionis, atque ad veras virtutis opera excitandum, magna, ut probe scitis, vis est in illorum 
vita et exemplo, qui divinis se ministeriis manciparunt. Verum, proh dolor 1 non defuere per Italiam 
aliqui, pauci illi quidem, Viri Ecclesiastici, qui ad 
Ecclesiae hostes transfugae non minimo iHis ad fideles decipiendos adjumento fuerunt. Sed Vobis certe. 
Venerabiles Fratres, novo illorum lapsus stimulo fuit, 
ut acriori in dies studio in Cleri disciplinam advigiletis. Atque hic in futurum quoque tempus, pro eo 
ac debemus, prospicere cupientes, temperare Nobis 
non possumus, quin commendemus denuo, quod in 
prima nostra ad totius Orbis Episcopos Encyclica 
Epistola inculcavimus (1), nempe ut nemini cito manus imponatis (2), sed in Ecclesiasticae Militiae de lectu majorem usque diligentiam adhibeatis. De iis 
praesertim, qui sacris Ordinibus initiari desiderent, 
inquirere et diu multumque investigare opus est, num 
ea doctrina, gravitate morum, et divini cultus stu dio commendentur, ut certa spes affulgeat fore, ut 
Unquam lucernae ardentes in Domo Domini, eorum 
vivendi ratione, atque opera aediiicationem et spiri tualem Vestro gregi utilitatem afferre queant. 

Quoniam vero ex Monasteriis recte administratis 
ingens in Ecclesia Dei splendor atque utilitas dima nat, et Regularis etiam Clerus adjutricem Vobis in 
procuranda animaram salute operam navat, Vobis 
ipsis. Venerabiles Fratres, in mandatis damiis, primum quidem ut religiosas familias cujusque Diocesis Nostro nomine certiores faciatis, Nobis peculiares aerumnas ingemiscentibus, quas multae illarum 
in recenti calamitoso tempore peipessae sunt, non 
levi interae consolationi fuisse animorum patientiam, 
atque in virtutis, et Religionis studio constantiam, 
quibus plurimi ex religiosis hominibus ad exemplum 
se commendarunt; etsi aliqui non defuerint, qui suae 
professionis obliti cum magno bonorum scandalo, et 
Nostro fratrumque suorum dolore turpissime praevaricati sunt: deinde vero, ut Praesides earumdem Familiarum, et superiores, ubi opus fuerit, illarum Moderatores Nostris verbis adhortemini, ut pro sui officii debito, nulli parcant curae atque industriae, quo 
Regularis Disciplina, ubi servatur, magis in dies vigeat et floreat, ubi vero detrimentum aliquod passa 
fuerit, omnino reviviscat, et redintegretur. Moneant 
instanter iidem Praesides, arguant, increpent religiosos illarum Alumnos, ut serio considerantes quibus 
se votis Deo obstrinxerunt, illa diligenter reddere 
studeant, suique Instituti regulas inviolate custodiant, 
et mortificationem Jesu in suo corpore circumferentes ab iis omnibus abstineant, quae propriae vocationi adversantur, et operibus instent, quae caritatem Dei ac proximi, perfectaeque virtutis studium 
praeseferant. Caveant praesertim supradicti Ordinum 
Moderatores, ne ulli ad religiosa Instituta aditum laciant, nisi cujus antea vitam, mores atque indolem 
accuratissime expenderint; ac deinde illos tantum ad 
religiosam professionem admittant, qui tyrocinio rite 
posito ea dederint verae vocationis signa, ut judicari 
merito possit, ipsos non alia de causa religiosam vitam amplecti, nisi ut Deo unice vivant, et suam at 
que aliorum salutem pro cujusque Instituti ratione 
procurare possint. Super his autem deliberatum fixumque Nobis est, ut ea omnino serventur, quae ad 
Religiosarum Familiarum bonum statuta praescripta 
que sunt in Decretis a Nostra Congregatione super 
Statu Regularium die 25 Januarii superiori anno editis, et Apostolica Nostra Auctoritate sancitis. 

Post haec ad Saecularis Cleri delectum revocato 
sermone, commendatam in primis volumus Fraternitatibus Vestris instructionem, et educationem minorum Clericorum; quandoquidem idonei Ecclesiae 
Ministri vix aliter baberi possunt, quam ex illis, qui
ab adolescentis et prima ipsa aetate ad sacra eadem 
officia rite informati fuerint. Pergite igitur, Venerabiles Fratres, omnem impendere industriam atque 
operam, quo sacrae militiae Tyrones a teneris annis, 
quoad ejus fieri poterit, in Ecclesiastica Seminaria 
recipiantur, atque inibi, tanquam novellae plantationes succrescentes in circuito Tabernaculi Domini, ad 
vitae innocentiam, religionem, modestiam et ecclesiasticum spiritum conformentur, simulque litteras 
et minores majoresque disciplinas, praesertim sacras 
addiscant a selectissimis magistris, qui scilicet doctrinam sectentur ab omni cujusque erroris periculo 
alienam. 

Quoniam vero haud facile Vobis continget Minorum omnium Clericorum eruditionem in Seminariis 
perficere, et ceteros etiam ex laicorum ordine adolescentes ad pastoralem Vestram sollicitudinem pertinere non est dubium, excubate insuper, Venerabiles Fratres, aliis omnibus publicis privatisque scholis, et quantum in Vobis est omni ope atque industria adnitimini, ut tota in illis studiorum ratio ad 
Catholicae doctrinae normam exigatur, et conveniens 
in illas juventus ab idoneis et probitate ac religione 
speetatis Magistris ad veram virtutem, bonasque artes et disciplinas instituta, opportunis muniatur praesidiis, quibus structas sibi ad impiis insidias agnoscat, et exitiales eorumdem errores devitet, atque ita 
sibi et Christianae, ac civili reipublicae ornamento 
et utilitati esse possit. 

Eo autem in genere praecipuam Vobis, planeque 
liberam auctoritatem et curam vindicabitis super Professoribus Sacrarum Disciplinarum, et in reliquis omnibusquae Religionis sunt, aut Religionem proxime 
attingunt. Advigilate, ut iu tota quidem seholaram 
ratione, sed in his maxime, quae Religionis sunt
libri adhibeantur ab erroris cqjusque suspicione immanes. Commonete Animarum Curatores, ut seduli 
Vobis adjutores suit in iis, quae scholas respiciunt 
infantium et juvenum primae aetatis? quo destinentur ad illas Magistri, et Magistrae probatissimae honestatis, et in pueris aut puellis ad Christianae Fidei rudimenta instituendis libri adhibeantur a Sancta hac Sede probati. Qua in re dubitare non pos 
sumus, quin Parochi ipsi exemplo illis sint, et Vobis 
sedulo instantibus, in pueros ad Christianae Doctrinae primordia ipstruendos quotidie magis incumbant, eamque instructionem ad graviores sui muneris partes omnino pertinere meminerint (1). lideea 
vero admonendi erunt, ut in sui» sive ad pueros, 
sive ad reliquam Plebem instructionibus habere ob 
oculos non omittant Gatechismum Romanum, quem 
ex Decreto Trident ini Concilii', et S. Pii V immortalis memoriae Decessoris Nostri jussu editum, alii 
porro Summi Pontifices, ae nominatim fel. record. 
Clemens XIII cunctis animarum Pastoribus detiuo 
commendatum voluit, tanquam ad pravarum opinionum fraudes removendas, et veranti sanamqwe doctrinam propagandam , slabiliendamque opportunissimam 
subsidium (2); 

Haud sane mirabimini, Venerabiles Fratres, si debis fusiori aliquantulum calamo Scripsimus. Enirm 
vero prudentiam Vestram minime fugit, periculoso 
boc tempore Vobis Nobisque ipsis omni industria 
atque opera, ac magna animi ftrmitate connitendurti 
et invigilandum esse in illis omnibus, quae Scholas, 
et puerorum ac juvenum utriusque sexus rnstructio 
nem et educationem attingunt. Nostis enim, hodiernos Religionis, hutaanaeque Societatis inimicCs, dia 
bolico plane spiritu, in id suas omnes artes coti ferre, ut juveniles mentes et corda a prima ipsa aetate 
pervertant. Idcirco etiam nihil intentatum, nihil ptotsus 
inausum relinquunt, ut Scholas et Instituta quaelibet juventutis educationi destinata, ab Ecclesiae auctoritate, et a Sacrorum Pastorum vigilantia omni 
ex parte subducant. 

Juxta haec firma spe sustentamur fore, ut caris 
simi in Christo Filii Nostri onines Italiae Principes 
Fraternitatibus Vestris potenti patrocinio suo adfoturi 
sint, quo in supradictis omnibus muneri Vestro uberius satisfccei‘e valeatis; nec dubitamus, quin iidem 
ipsi Ecclesiam, et dmnia tam spiritualid quam temporalia ejus jurd tueri velint. Id quidem religioni 
congruum est, avitaeque pietati, qua se in exemplum 
animatos ostendunt; Illorum quoque sapientiam non 
latet, initia malorum omnium, quibus tantopere affligimur, a detrimentis repetenda esse, quae Religioni 
Ecclesiaeque Catholicae jamdiu, praesertim vero a 
Protestantium aetate,' irrogata fuerant. Perspiciunt 
scilicet, ex depressa saepius sacrorum Antistitum 
auctoritate, et ex crescente in dies multorum in divinis et Ecclesiasticis praeceptis impune violandis,
factum fuisse, ut minueretur pariter populi obsequium 
erga Civilem Potestatem, et hodiernis publicae tranquillitatis inimicis planior inde pateret via ad sedi 
tiones contra Principem commovendas. Perspiciunt 
etiam, ex occupatis non raro direptisque, ac palam 
divenditis temporalibus bonis ad Ecclesiam legitimo 
proprietatis jure spectantibus, contigisse, ut decrescente in populi reverentia erga proprietates religionis destinatione consecratas, multi hinc faciliores 
praeberent aures audacissimis novi Socialismi et Commuismi assertoribus, qui alias pariter aliorum pro 
prietates occupari ac dispertiri, aut alia quavis ratione in omnium usum converti posse comminiscuntur. Perspiciunt insuper recidisse paullatim in civilem Potestatem impedimenta illa, quae jamdiu mul 
tiplici fraude comparata fuerant ad cohibendos Ecclesiae Pastores, ne sacra sua Auctoritate uti libere 
possent. Perspiciunt denique calamitatum, quibus urgemur , nullum aliud invenire posse promptius et 
majoris virtutis remedium, quam ut refloreat in tota 
Italia splendor Religionis Ecclesiaeque Catholicae, in 
qua diversis hominum conditionibus, et indigentiis 
opportunissima praesto esse praesidia non est dubium. 

Siquidem (verbis utimur S. Augustini) «Catholica  Ecclesia non solum ipsum Deum, sed etiam pro ximi dilectionem atque caritatem ita complectitur, ut omnium morborum, quibus pro peccatis suis animae aegrotant, omnis apud illam medicina prae polleat. Ipsa pueriliter pueros, fortiter juvenes, quiete senes, prout cujusque non corporis tantum, sed et animi aetas est, exercet et docet. Ipsa fe 
minas viris suis non ad explendam libidinem, sed 
ad propagandam sobolem, et ad rei familiaris societatem casta, et fideli obedientia subjicit; et 
viros conjugibus non ad illudendum imbecilliorem  sexum, sed sinceri amoris legibus praeficit. Ipsa  parentibus filios libera quadam servitute subjungit, parentes filiis pia dominatione praeponit. Ipsa 
fratribus fratres Religionis vinculo firmiore, atque 
arctiore, quam sanguinis, nectit, omnemque generis 
propinquitatem et affinitatis necessitudinem, ser 
vatis naturae, voluntatisque nexibus, mutua cari 
tate constringit. Ipsa dominis servos non tam 
conditionis necessitate, quam officii delectatione 
docet adhaerere; et dominos servis, summi Dei  communis Domini consideratione placabiles, et ad 
consulendum magis, quam coercendum propensio res facit. Ipsa cives civibus, gentes gentibus, et pror sus homines primorum parentum recordatione non societate tantum, sed quadam etiam fraternitate conjungit. Docet reges prospicere populis, monet 
populos se subdere regibus. Quibus honor debea tur, quibus affectus, quibus reverentia, quibus ti mor, quibus consolatio, quibus admonitio, quibus exhortatio, quibus disciplina, quibus objurgatio, quibus supplicium, sedulo docet, ostendens quem 
admodum et non omnibus omnia, et omnibus caritas, et nulli debeatur injuria (1).w 

Nostrum igitur Vestrumque est , Venerabiles 
Fratres, ut nulli parcentes labori, nulla unquam difficultate deterriti, toto pastoralis studii robore tueamur in Italis populis cultum catholicae Religionis, 
et non solum obsistamus alacriter impiorum conatibus , qui Italiam ipsam ab Ecclesiae sinu avellere 
commoliuntur, sed etiam degeneres illos Italiae filios, qui jam eorumdem artibus seduci se passi fuerint, ad salutis viam revocare annitamur. 

Veruntamen cum omne datum optimum et omne 
donum perfectum desursum descendat, adeamus cum 
fiducia ad thronum gratiae. Venerabiles Fratres, et 
cpplestem luminum et misericordiarum Patrem publicis priyatjsque precibus orare suppliciter atque 
obsecrare non intermittamus, ut per merita Unige 
niti Fili; sui Domini npstri Jesu Christi, avertens 
faciem suam a peccatis nostris, omnium mentes et 
corda virtute gratiae suae propitius illustret, ac rebelles quoque qd se compellens voluntates, Ecclesiam Sanctam noyis victprjjs p| triumphis amplificet; 
qup in tp(q Italia, impio et quique terrarum, merito 
paritor qc numero populus ei serviens augeatur. In 
vocemus etjgm Sanctissimam Dei Genitricem Immaculatam Virginem Mariam, quae praevalido apud 
Deum patrocinio suo quod quaerit invenit, et frustrari 
qop potest, atque uqa Petrum Apostolorum Principem» et Coqpostolum ejus Paulum omnesque Sanctos Coelites, ut Clementissimus Dominus, eorum 
intervepieplibus precibus, flagella iracundiae suae a 
fidelibus populis avertat; et cunctis, qui Christiana 
professione censentur, tribuat propitius per gratiam 
suam et illa respuere, quae huic inimica sunt no 
mini, et ea quae sunt apta sectari. 

Demum, Venerabiles Fratres, Nostrae in Vos studiosissimae voluntatis testem accipito Apostolicam 
Benedictionem , quam intimo cordis affectu, Vobis 
ipsis et Clericis, Laicisque fidelibus vigilantiae Vestrae concreditis peramanter impertimur. 

Datum Neapoli in Suburbano Portici die VIII Decembris Anni MCCCXLIX. Pontificatus Nostri An. IV.