Quinquaginta parabolae (1510–1517), versio electronica/De diaboli aucupio Parabola XVIII
DE DIABOLI AVCVPIO Parabola XVIII
Auceps in medio campi posita noctua, sepibus quaqua uersum fusis pulchreque uirescentibus,
septem uirgas uisco illitas apposuerat
ad auicularum capturam, ipsas e
proximo nemore stridula sibilatione conuocando. Illae mirabundae circa noctuam uolitare et in
acre pendulae ludere, uirgis postremo insidere tenacibus. Quarum aliae ita penitus
inhaeserunt, ut accurrentis aucupis manu captae perimerentur; aliae tam leuiter, ut, antequam
caperentur, inde expeditae auolarent aucupemque eluderent. 

Auceps iste diabolus est. Noctua, quae iocunda quadam gesticulatione aues ad se allicit,
corpori nostro blandiens uoluptas est. Hac illecti uisco septem capitalium peccatorum
comprehendimur: alius uana superbit elatione, alius feruet iracundia, alius pecuniae
cupiditate trahitur, alius fornicatione sordescit, alius torquetur inuidia, alius uentri,
alius ocio indulget. Sed qui longa assuetudine in aliquo horum uitio immersus contabuit, uix
unquam erigitur. In eo itaque perseuerans maligni aucupis huius manu premitur
atque interimitur. Qui uero non usque adeo peruicaci mente obduruit, criminis conscientia
identidem remordetur et mores per poenitentiam emendat. Peccata relinquit ac saluti suae
consulens operi accingitur uirtutis. Auidis ergo diaboli faucibus elapsus, eum, a quo deceptus
fuerat, decipit. Quem enim ille delinquentem suam putabat predam, conrectum dimittere cogitur.
Quisquis ita se correctum senserit, Deo gratias agat et cum Propheta concinat dicens: Anima
nostra sicut passer erepta est de laqueo uenantium; laqueus contritus est, et nos liberati
sumus. Adiutorium nostrum in nomine Domini, qui fecit caelum et terram.