Incredibili afflictamur
VENERABILES FRATRES 
SALVTEM ET APOSTOLICAM BENEDICTIONEM 

Incredibili afflictamur dolore, et una Vobiscum ingemiscimus, Venerabiles Fratres, cum noscamus qui
bus nefariis, dirisque modis a Neogranatensis Reipublicae Gubernio catholica impetitur, per tubatur, 
ac dilaceratur Ecclesia. Equidem verbis satis exprimere haud possumus multiplices sacrilegosque ausus, 
quibus Gubernium idem gravissimas Nobis, et huic 
Apostolicae Sedi iniurias afferens sanctissimam nostram religionem, eiusque veneranda iura , doctri
nam, cultum, sacrosque Ministros conculcare ac destruere contendit. Namque idem Gubernium duos 
praesertim ab hinc annos infandas edidit leges et 
decreta, quae catholicae Ecclesiae, eiusque doctrinae, 
auctoritati, iuribusque vel maxime adversantur. Hisce enim iniquissimis legibus ac decretis inter alia, 
sacri Ministri prohibiti sunt ecclesiasticum ministe
rium exercere sine civilis potestatis venia, et omnia 
Ecclesiae bona usurpata, divendita, ac propterea parochiae, et Religiosae utriusque sexus Familiae, et 
Clerus, ac Valetudinaria, Domusque refugii , piaeque Sodalitates, Beneficia, et Cappellaniae etiam iuris 
patronatus suis redditibus spoliatae. Atque per easdem iniustissimas leges, et decreta legitimum Ecclesiae acquirendi, ac possidendi ius omnino oppugnatum, et cuiusque acatholici cultus libertas sancita, 
et omnes utriusque sexus Religiosae Familiae in Neogranatensi territorio morantes de medio sublatae , 
earumque existentia plane interdicta, et vetita etiam 
omnium Litterarum, et cuiusque Apostolicae huius 
Sedis Rescripti promulgatio , et exilii poena ecclesiasticis viris, laicis vero multae et carceris indicta, 
si huie ordinationi obedire recusaverint. Insuper eisdem detestandis legibus ae decretis statuitur , ut 
utriusque Cleri viri exilii poena afficiantur, qui legi 
circa bonorum Ecclesiae spoliationem obtemperare 
detrectaverint, utque omnes ecclesiastici homines 
sacri ministerii munia obire minime queant, nisi 
primum iuraverint, se Neogranatensis Reipublicae 
constitutioni, cunctisque illius legihus Ecclesiae tantopere adversis iam editis, et in posterum edendis 
obsequi , ac simul exilii poena iis omnibus infligitur, qui huiusmodi impium illicitumque iusiurandum 
praestare minime voluerint. Haec et alia multa omnino iniusta et impia, quae singillatim commemorare taedet, contra Ecclesiam a Neogranatensis Rei
publicae Gubernio, proculcatis omnibus divinis, humanisque iuribus, sunt constituta. 

Cum autem vos, Venerabiles Fratres, pro egregia vestra religione, et virtute haud omiseritis tum 
voce, tum scriptis constanter obsistere tot iniquis 
sacrilegisque eiusdem Gubernii ausibus, et decretis, 

Atque Ecclesiae causam et iura impavide propugnare, tum eiusdem Gubernii furor in Vos, omnesque ecclesiasticos viros Vobis addictos, ac proprii 
officii, et vocationis memores, et in omnia, quae 
ad Ecclesiam pertinent, saevire non destitit. Qua 
propter Vos fere omnes miserandum in modum afflicti, ac militari manu comprehensi a vestro grege 
violenter distracti , in vincula coniecti, in exilium 
pulsi, et in pestiferi aer» regiones amandati, et eo 
elesiastici viri, ae Religiosarum Familiarum alumni 
pravis Gubernii ordinationibus merito obstantes vel 
in carcerem detrusi, vel exilio multati mortem occubuere, vel in silvis vitam agere coacti sunt. Cum 
vero omoes Virgines Deo devotae ab ipso Gubernio 
furenter, crudelitenque a propriis Monasteriis expulsae, et ad rerum omnium inopiam redactae , fuerint a piis fidelibus tristissima illarum conditione vehementer commotis humaniter in proprias domos 
reoeptae et admissae, id aegerrime ferens Gubernium 
minitatur, velle illas ex eoriimdem fidelium domibus expellere ac disperdere. Hinc sacra Templa et 
Coenobia nudata, spoliata, polluta, et in militarium 
stationum usum commutata, eorumque sacra supellex, et ornamenta direpta, bine sacrorum cultus sub
latus , et ebristianus populus legitimis suis pastori
bus orbatus, omnibusque divinae nostrae religionis 
praesidiis misere destitutus, cum suouria Nostra, 
Vestraque aegritudine in maximo aeternae salutis 
discrimine versatur. Ecquis catholicis, humanisque 
sensibus animatus non vehementer ingemiscet, cum 
videat a Neogranatensi Gubernio tam gravi , tamque crudeli persecutione catholicam Ecclesiam, eiusque doctrinam , auctoritatem , sacrasque personas 
oppugnari, ac tantas ab ipso supremae Nostrae, et 
Apostoiioae Imius Sedis auctoritati ioiurias et contumelias inferri ? 

Atque illud vel maxime dotandum, Venerabiles 
Fratres, quod nonnuUi ecclesiastici homines exisiere 
potuerint, qui pravis ipsius Gubernii legibus et consiliis obsequi, lavere, et commemoratum itttaitum ohedientiae iuramentum praestare non dubitarent cum 
maximo Nostro, vestroque moerore, et bonorum omnium admiratione ac luctu. 

In hac igitur tanta rei catholicae clade , tanta
que animarum pernicie Apostolici Nostri officii probe 
memores, ac de omnium Ecclesiarum bono ed maxime solliciti, et Nobis, uti olim Prophetae, indie tum existimantes s Clama ne cesses , quasi tuba 
exalta vocem tuam, et annuntia populo meo cetara eorum, et domui Iacob peccata eorum (1)», 
hisce Litteris Apostolicam Nostram attollentes vocem, omnia gravissima damna et iniurias a Neogranatensi Gubernio Ecclesiae, einsque sacris personis 
ac: tebas, et huic Sanctae Sedi illatas incessanter querimur, et gravissime exprobramus. Atque omnia et 
singula, quae sive in his, sive in aliis rebus ad Ecclesiam, eiusque ius spectantibus ab eodem Neogra- 
natensi Gubernio, et ab inferioribus quibusque il
lius Magistratibus decreta, gesta, seu quomodolibet 
attentata sunt, auctoritate Nostra Apostolica reprobamus, damnamus, et leges ac decreta ipsa eum o- 
tnnibus inde seqoutis eadem Nostra auctoritate abrogamus, ei irrita prorsus, ac nullius roboris fuisse, 
et fore declaramus. Ipsos autem illorum auctores 
etiam atque etiam in Domino obtestamur, ut tandem aliquando suos oculos aperiant super gravis
sima vulnera Ecclesiae imposita, ac simul recordentur, serioque considerent censuras et poenas, quas 
Apostolicae Constitutiones, et Generalium Concilio
rum Decreta contra Ecclesiae iurium invasores fo
eto ipso incurrendas infligunt, et iccirco animae suae 
misereantur prae oculis habentes « quoniam duris
simum iis, qui praesunt, fiet iudieium (1)». Atque 
etiam omni studio illos ecclesiasticos viros, qui Gubernio foventes a proprio officio misere declinarunt, 
monemus, et exhortamur, ut sanctam suam vocationem animo reputantes in iustitiae, veritatisque 
viam redire, properent, et illorum ecclesiasticorum 
hominum exempla aemulentur, qui etiamsi infelici
ter lapsi praescriptum a Gubernio obedientiae iuramentura praestiterunt, tamen cum ingenti Nostro, 
ac suorum Antistitum gaudio idem iusiurandum retractare, ac damnare gloriati sunt. 

Jntorim vero amplissimas meritasque Vobis tribuimus laudes, Venerabiles Fratres, qui laborantes 
sicut boni milites Christi Iesu, ac strenue in agone 
certantes.singulari oonstantia et fortitudine, quoad 
per Vos fieri potuit, seu voce, seu Litteris Ecclesiae causam, eiusque doctrinam, iura, libertatem, 
defendere, vestrique gregis saluti accurate consulere, 
cumque contra impias inimicorum hominum moli
tiones, et circumstantia religionis pericula praemunire haud omiseritis,gravissimas omnes iniurias, mo
lestias, et asperrima quaeque episcopali robore tolerantes. Itaque dubitare hon possumus, quin pari 
studio et contentione, quantum in Vobis est, pergatis, ut adbuc cum maxima vestri nominis laude, 
fecistis, divinae nostrae Religionis causam propugnare, 
et fidelium saluti prospicere. 

Debitas quoque laudes deferimus fideli Neogranatensis Reipublicae Clero, qui suae vocationis servantissimus, et Nobis, atque buic Petri Cathedrae, 
suisque Antistitibus addictus propter Ecclesiam veritatem et iustitiam tam vehementer exagitatus im
manem omnis generis insectationem patientissime 
est perpessus et patitur. 

Non possumus quin admiremur et laudemus tot 
Virgines Deo sacras, quae etiamsi a sui» monasteriis 
violenter expulsae, et ad tristem egestatem redactae, 
tamen caelesti Sponso firmiter adhaerentes, ac miserrimam, in qua versantur, conditionem christiana virtute perferentes, non cessant dies noctesque effundere 
corda sua coram Deo, Eumque humiliter enixeque pro 
omnium, ac suorum etiam persecutorum salute exorare. Collaudamus item catholicum Neogranatensis 
Reipublicae populum, qui ex parte longe maxima in 
veteri suo erga catholicam Ecclesiam, ac Nos, et hanc 
Apostolicam Sedem, et erga suos Antistites amore, fide, reverentia et obedientia perseverat. 

Ne cessemus autem, Venerabiles Fratres, adire 
cum fiducia ad thronum gratiae, et humillimis ac ferventissimis precibus misericordiarum Patrem ac Deum 
totius consolationis sine intermissione orare et obsecrare, ut exurgat et iudicet causam suam , et Eccle
siam suam sanctam a tantis, quibus istic, et ubique 

fere orbis premitur, calamitatibus eripiat, eamque opportuno auxilio soletur, et optatissimam diu in tot 
tantisque adversis serenitatem, et pacem clementissime largiatur, omniumque misereatur secundum ma
gnam raiserieordiam suam, atque omnipotenti sua 
virtute efficiat, ut omnes populi, gentes, nationes 
Ipsum, et Unigenitum Filium suum Dominum Nostrum 
lesum Christum una eum Sancto Spiritu agnoscant, 
adorent, timeant, ac ex toto corde, anima ac mente 
diligant, et omnia divina mandata ac praecepta religiose observantes, ut filii lucis ambulent in omni bo
nitate, iustitia, et veritate. 

Demum omnium caelestium munerum auspicem, 
et certissimum praecipuae Nostrae in Vos benevolentiae pignus Apostolicam Benedictionem ex imo corde 
depromptam Vobis ipsis. Venerabiles Fratres, et gregi 
vestrae vigilantiae eoaerediloperamauter impertimus. 

Datum Romae apud Sanctum Petrum die 17 
Septembris anno 1863. Pontificatus Nostri anno 
decem octavo.