Quinquaginta parabolae (1510–1517), versio electronica/De servis Dei et servis Diaboli Parabola XI
DE SERVIS DEI ET SERVIS DIABOLI Parabola XI
Duo reges erant contrariae penitus inter se naturae propositique diuersi. Alter seruos suos
die una omnibus affluere faciebat deliciis, ita ut nihil ab eis desyderaretur, quod caro
concupisceret. Reliquo uero uitae tempore omni prorsus uoluptate exutos nunquam conquiescere
sinebat, semper infestans, semper ab eis poenas exigens, magis quam dici queat
atroces. Alter econtrario per diem unum suos multum uexabat, sed deinceps per omnes reliquos
bona cuncta illis ad uotum suppeditabat. Quis adeo imprudentis ingenii est, ut nesciat, cui
regum istorum seruire magis expediat? 

Duo reges Deus et demon sunt. Regnat hic super peccatores, ille dominatur justis. Malus
demon eos, qui sibi seruiunt, quandiu uiuunt, in deliciis habet; cum decesserint, inaeternum
cruciat. Deus autem seruos suos uitae huius tempore, quod, quia breuissimum, quasi dies una
est, in angustiis laboribusque uersari gaudet, ut postea uerae beatitudinis bonis felicitet
sine fine. Quis ergo usque adeo rationis inops est, qui non potius eligat Deo seruire, ut pro
breui labore felicitatis aeternae praemia capiat, quam diabolo ancillari, ut pro breuibus
deliciis nunquam finienda subeat supplicia? Quid hac uita breuius? Quid aeternitate prolixius?
Et tamen --- o, humanarum mentium caecitas! --- quam multi reperiuntur, qui sibi praeoptent
breuem uoluptatem cum infinitis cruciatibus quam breuem laborem cum quiete sempiterna. Malunt
hic parumper gaudere et illic postea in inferno semper tribulari quam hic modicum fatigationis
perpeti et postea illic in caelo semper laetari, semper bonis omnibus perfrui. Fugiamus,
quantum possumus, istorum dementiam et Domino Deo nostro tota mente totisque uiribus
seruiamus. Quod si fecerimus, ipse, quo nihil est maius, erit merces nostra. Quia in Deo
manebimus, et Deus in nobis.