Poematia et Epigrammata/IV
1. Ad Hermenegildum Pistellium

	Cum me terra gravi pondere presserit
oblitum penitus luminis et mei,
seu frontem glacies vulneret inscio,
seu rupto eliciat sol violas sinu; 
me quaerent oculis forte fidelibus
	errantem pueri per tacitas nives,
me cernent vitreo vespere devium
iuxta prata croci florida virgines. 
Tum quicumque aderit, candidus aut puer,
aut virgo roseo vertice fulgida,
	circum per nebulam forsitan audiat
quae dixi gracili carmina tibia. 
Non omnis moriar, si quid olet novum,
si quid silva sonat non aliis prius
auditum, tepidas si memor areas
	nostri garrulitas inplet hirundinum.

2. Ad D. Mosca

Si verbo residem reddere ventuli
quo frons arida decerpitur inpetum,
si pascentis apis murmur et aurea
      dulcem ad sidera neniam,

	si possum in viridi colle volubilis
alas, quis molitur parva inopis seges,
aut longa in nebulis agmina pingere
      et clangentis iter gruis; 

cur lucos strepitu terribili tubae
	cur pulsem gregibus candida pascua
vates? insequitur per tremulas pavor
      auras et volucrum fuga. 

Quid te raucisonis cornubus attinet
auris atque hominum corda lacessere?
	quid diri accipitris tu similis malam
      laetis perniciem canes?

3. Ad A. Romizi

Me non discolor institis
     aut mannis rapidis trita iuvat via:
me saltus iuvat avius
	     multoque impluvium passere concinens. 
Non plebs per cuneos frequens
     non festiva movet turba faventium:
sed vox libera candidi
     fratris, sed tacita pressa manus manu.
	Quin praebere silentibus,
     quos umbra cohibet terra cupressina,
aurem mi satis est, pia
     si dicat genetrix «Macte, puer, puer».

4. Ad F. Martini

En unquam adspiciam quercubus obsitum et
	mollem populea fronde Lucretilem et
     quae manantibus ima
     lymphis obstrepit Usticam? 

Nunquam: sed volucri mente sequor tamen
vatemque in latebris dulcibus adloquor;
	     una putris in umbra
     fani iam sedeo tacens: 

iamque, et multa senex comiter auribus
instillare meis, dum viridi movent
     spinum in saepe lacerti, et
	     illud «Magna memor fuge».

5. Ad H. Vitelli

Cum pulsae latiae dulce fides pollice murmurant,
oblita videor tum veterem mente resurnere
vitam, lapsa gravi tum recolo saecla silentio,
tum iam visa novis obstipeo luminibus videns.
	Nam sacra tacitas mane via pergere virgines,
in Cois vitream prospicio fulgere Lesbiam;
nunc multis inhio templa togis candida, nunc forum
mi stridet lituis, mi galeis undique fluctuat. 
Procedunt nivei rite boves cornibus aureis,
	albis currus equis atque rotis plaustra sonantibus...
Sed quas inmemori corde premo sollicitudines?
iam fusis oculi cur iterum nunc lacrimis madent? 
quis indigna sacris laesa dolent bracchia vinculis?
quos lucos tacitos, quae croceis robora floribus,
	quos segnes Arares ambigui fluminis adpeto
frustra, quam rutilam caeruleae virginis heu comam?