Cum Nuper
VENERABILIBVS PATRIBVS ARCHIEPISCOPIS ET EPISCOPIS 
ALIISQVE LOCORUM ORDINARIIS VTRIVSQVE SICILIAE REGNI. 

PIUS PP. IX. 

VENERABILES FRATRES 
SALUTEM ET APOSTOLICAM BENEDICTIONEM. 
Cum nuper annua festiva celebritate sacratissimus, 
et ad recordationem multo iucundissimus dies rediret, quo Vnigenitus Dei Filius propter nimiam, qua 
Nos dilexit, caritatem de caelesti sede descendens, 
et a paterna gloria non recedens, in similitudinem 
hominum factus, ex immaculata beatissimaque Virgine Maria nasci voluit, vestras humanissimas ac 
cepimus Litteras quibus, Venerabiles Fratres, singularem vestram erga Nos et hanc Petri Cathedram 
pietatem, amorem et observantiam denuo luculenter 
profitentes significatis, nihil Vobis potius esse, quam 
assiduis fervidisque precibus Deum Optimum Maximum orare, ut humilitatis Nostrae Personam gravissima omnium Ecclesiarum sollicitudine laborantem omnipotenti sua virtute adiuvet, roboret, confirmet, 
ac salvam incolumemque diutissime servet, omnique 
cumulet prosperitate ad maiorem sancti sui nominis 
gloriam, et animarum salutem. Qui egregii religiosissimae vestrae mentis sensus, semper Nobis gratissimi, ita paternum animum Nostrum affecerunt, 
ut Vobis omnibus in isto utriusque Siciliae Regno 
pastorale munus obeuntibus hanc Encyclicam Epistolam praecipuae Nostrae in Vos caritatis testem 
uno eodemque tempore scribere voluerimus, ut magis magisque intelligatis quanta Vos caritate in Domino prosequamur, ct quantopere de Vobis, deque fidelibus curae vestrae commissis solliciti simus. Equidem , Venerabiles Fratres, verbis exprimere haud 
possumus acerbissimum sane dolorem, quo affecti 
fuimus vix dum novimus, superiori mense Decembri plura istius Regni oppida maximis terraemoti 
bus adeo fuisse conquassata, ut quamplurimi cadentium moenium ruinis miserandum in modum obruti, 
extincti ac sepulti fuerint cum summo Carissimi 
in Christo Filii Nostri Ferdinandi 11. Regis moerore, qui pro egregia sua christiana caritate, et in 
subditos sibi populos affectu nullis curis, consiliis 
ac sumptibus parcens omnem statim opem auxilium 
que afflictis ac prostratis eorumdem oppidorum populis afferre, eommque deplorandam conditionem 
sublevare non destitit. Vbi primum tristissimi de 
tanta calamitate nuncii ad Nos pervenerunt, nulla 
interposita mora levavimus oculos Nostros ad Dominum divinam Eius misericordiam pro miseris illis 
populis in humilitate cordis Nostri impensissime implorantes, et obsecrantes, ut sanaret contritiones 
terrae, cuius fundamenta tam terribili modo commota et conturbata fuerant. 

Sed cum notissima Vobis sint divina sacrarum 
litterarum eloquia, quae clare aperteque docent, eius 
modi Dei flagella culpis hominum provocari, tum 
pro officii Nostri munere episcopalem vestram sollicitudinem etiam atque etiam in Domino excitamus, 
Venerabiles Fratres, ut omnes ministerii vestri partes sedulo ac strenue implentes nihil antiquius habere 
velitis, quam omni studio ac zelo fideles curae vestrae commissos a vitiis et peccatis deterrere, eos 
que ad virtutis , iustitiae ac religionis semitas adducere. Et quoniam cum maximo Nostro, vestroque 
luctu nonnulli in isto Regno reperiuntur ecclesiastici 
viri, qui propriae vocationis plane obliti improbanda, 
ac vituperabili eorum vivendi ratione, Dei indigna 
tionem concitant, et christiano populo causa mortis 
existunt, cui duces ad vitam esse deberent, iccirco 
invectas in Cleri mores corruptelas , abusionesque 
convellere, eiusque disciplinam ad sacrorum canonum normam sartam tectamque tueri ac fovere studiosissime contendite. Nihil unquam intentatum relinquite, ut iuniores Clerici vel a teneris annis ad 
pietatem, religionem et ecclesiasticum spiritum mature instituantur, atque ad optimas artes, et severiores disciplinas ac praesertim ad solidam incorruptamque theologicarum rerum, sacrorumque Canonum scientiam informentur. Atque in primis Apostoli 
praeceptum prae oculis semper habentes, diligentis 
sime cavete, ne cito manus cuipiam unquam imponatis, et in sacris conferendis Ordinibus summam 
curam, cautionemque impendite. Absit, Venerabiles 
Fratres, ut in tanti momenti re aliquis ex Vobis 
sit, qui alienis officiis, studiis, gratiae, humanisque 
rationibus indulgens velit unquam illos in Clerum 
cooptare, et ad ecclesiasticos gradus, et Ordines promovere , qui minime pollentes dotibus per sacros 
Canones praescriptis sunt omnino a sacro ministerio 
reiiciendi. Etenim probe nostis quam gravem culpam committat, quantum Ecclesiae damnum afferat, 
et quam districtam , ac plane tremendam Christo 
Domino rationem reddere debeat, qui indignos sacris Ordinibus initiare non pavet. Quocirca, Venerabiles Fratres, pro egregia vestra religione in ad mittendis, adprobandisque Clericis nihil Vobis potius 
sit quam sapientissimas ac providentissimas Sacrorum Canonum praescriptiones studiosissime servare, 
et accurata investigatione, et examine noscere ac perpendere cuiusque Clerici originem, institutionem, indolem, ingenium, doctrinam, atque eos dumtaxat sacris 
Ordinibus decorare, divinisque mysteriis tractandis admovere, qui sedulo diligenterque probati, virtutum 
omnium ornatu, ac salutaris doctrinae laude, et vero 
ecclesiastico spiritu spectati vestris Dioecesibus usui et 
ornamento esse possint, quique sedulo declinantes ab 
iis omnibus, quae Qericis vetita, quaeque eos ne 
quaquam decent, exemplum sint fidelium in verbo , 
in conversatione , in caritate, in fide , in castitate. 

In illorum autem praecipue mores, probitatem, integritatem, pietatem, scientiam ac prudentiam inquirite, quibus animarum cura, ac regimen est committendum. Ac semper advigilate, ut Parochi proprio 
munere naviter, scienter sancteque fungentes nunquam intermittant christianam plebem sibi traditam sedulo pascere divini verbi praeconio, Sacramentorum administratione, et multiformis gratiae 
Dei dispensatione, ac pueros praesertim rudesque 
homines sanctissimis divinae nostrae religionis mysteriis , ac praeceptionibus diligenter imbuere, eos 
que ad pietatem, omnemque virtutem fingere. Cognoscitis enim quomodo cum maximo rei sacrae et 
publicae damno mores omnino prolabantur, et Christiana laxetur disciplina, et religionis cultus convel 
latur , et vitia omnia in populos invehantur, si Parochi vel proprium officium agere nesciant, vel illud 
exercere negligant. Cum autem singulari quoque vigilantia Vobis excubandum sit, ut utriusque sexus iuventus in timore ac lege Domini educetur, atque ad 
honestatem formetur, tum summopere "Vobis cordisit publicas privatasque scholas diligenter inspicere, 
et intentissimo studio curare , ut iuventus ipsa ab 
omni periculo amota sanam ac prorsus catholicam 
habeat institutionem. In id omnes pastoralis vestrae 
sollicitudinis nervos intendite, cum haud ignore 
tis , ex recta iuventutis educatione Christianae et 
civilis reipublicae prosperitatem maxime pendere, 
ac simul noscatis, nefarias multiplicesque artes, 
quibus, in bac tanta temporum iniquitate, Dei 
hominumque hostes improvidam potissimum iuventutem pervertere et corrumpere connitantur. Ne 
omittatis pari sedulitate fideles Vobis commissos catholicae veritatis doctrina quotidie magis tum voce, 
tum scriptis erudire, eosque a tot serpentium errorum contagione defendere, ac monere, ut in sanctissimae nostrae fidei professione stabiles et immoti 
persistant, Dei, eiusque sanctae Ecclesiae leges diligentissime observent, et nunquam se decipi, et in 
errorem induci patiantur a perversorum dogmatum 
cultoribus. Cum autem pestilentissimi libri e tenebris emersi undique erumpant, quibus peritissimi fa 
bricatores mendacii perversis pravisque cuiusque generis opinionibus omnium animos mentesque depravare, ac divina et humana permiscere, et Christianae 
civilisque reipublicae fundamenta labefactare adnituntur, tum, Venerabiles Fratres, episcopali vestro 
zelo viriliter pugnate, ut hanc exitialem, teterrimam 
que librorum pestem a vestro grege quam longis 
sime arceatis, ac propulsetis. Et quo facilius ac tu 
tius sanam doctrinam, bonosque mores tueri, omnem 
que errori et corruptioni aditum obstruere possitis,
ne praetermittatis accurate inspicere libros omnes, 
et illos praesertim, qui de philosophicis, theologicis 
sacrisque rebus, ac de i ure tum canonico, tum civili 
agunt. Nostis autem episcopalis quoque vestri muneris esse veneranda Ecclesiae iura constanter tutari 
et vindicare, eiasque bona tueri, ac rectae illorum 
administrationi sedulo consulere, ac summopere cavere, ut pia Missarum praesertim legata, et onera 
accurate serventur, ac religiose impleantur, quavis 
fraude, turpique lucro penitus amoto. Neque Vos 
praeterit qua solertia ac sagacitate prospicere debetis, 
ut in episcopali cuiusque vestrum Curia negotia omni 
iustitia , aequitate et honestate tractentur. Itaque, 
Venerabiles Fratres, sedulo curate, ut in episcopalibus vestris Curiis ii tantum versentur viri, qui vitae integritate, rerumque gerendarum peritia probati 
demandata sibi a Vobis munera scite, honesteque 
obire possint. Atque hic a Vobis vehementer exposcimus, ut ecclesiasticas causas ad vestra Tribunalia 
cx Sacrorum Canonum praescripto et Conventionis 
vi pertinentes cum maxima diligentia et examine 
noscatis, iudiceitis, ac simul contendatis, ut sententiae debitam executionem omnino habeant, et in hunc 
finem, quoties opus fuerit, civilis potestatis opem 
auxiliumque .imploretis. Iam vero cum Regulares viri 
Episcopis dati sint adiutores in Dominicae vineae 
cultura, vehiti monet immortalis memoriae Benedictus XIV. Decessor Noster , tum quantum in 
Vobis est, ne intermittatis Religiosos ipsos viros 
monere, et exhortari, ut illustria Patrum suorum vestigia sectantes, exempla aemulantes, quae Deo voti verant, religiosissime reddere studeant, vitamque sanctissime agant, ex proprii Instituti legibus, ac Vobis, 
vestroque gregi, qua verbo, qua exemplo, qua precibus utilem operam navent. 

Praecipuo etiam pastoralis vestrae sollicitudinis 
et caritatis studio Virgines Deo sacras respicite, quae 
sunt selecta pars gregis, flos ecclesiastioi germinis, decus et ornamentum gratiae spiritualis, omnemque 
illis operam et adiumenta praebete , ut memores 
sanctae vocationis qua ipsas Deus vocavit, ab humanis oculos plane avertant, ad caelestia semper 
attollant, et quotidie magis euntes de virtute in virtutem contendant bonum Christi undique diffundere 
odorem. Atque ab egregia vestra religione enixe postulamus, ut semper prae oculis habere, serio considerare, et omnino exequi velitis, quae idem Benedictus XIV Praedecessor Noster provide sapienterque monet, edocet ac statuit in sua Constitutione 
de designandis Confessariis extraordinariis pro Monialibus (i). 

Denique, Venerabiles Fratres, ut sanctissimae 
nostrae religionis bono et commendatarum Vobis 
ovium saluti magis ac magis consulere valeatis, summopere optamus ut Provincialia Concilia ex Sacrorum Canonum praescripto concelebranda curetis. 
Etenim probe intelligitis, hoc sane pacto Vos, et 
collatis inter Vos consiliis, et rebus omnibus mature 
perpensis, posse facilius et consultius opportuna malis adhibere remedia, et vestrarum Dioecesium prosperitati providere, et Dioeccsanas deinde cogere Sjnodos, quae ex Canonicis Sanctionibus a Vobis sunt 
habendae. Et curo in isto Regno nonnulli existant 
Archiepiscopi, qui Suffraganeis carent, et aliqui ad 
sint Episcopi, qui istic Metropolitanum non habent, 
atque iccirco Provinciale Concilium agere hajd possunt, eorumdem Sacrorum Antistitum prudentiae erit 
omnia locorum, rerum ac temporum adiuncta diligenter ponderare, ut cum illis Episcopis ad huhis 
modi Concilium habendum una simul conveniant, 
cum quibus magis in Domino expedire censuerint, 
sine tamen vel minima immutatione quoad Ecclesiarum statum, ac sine ullo prorsus detrimento iurium ac privilegiorum, quibus ipsi Sacrorum Antistites legitime gaudent ac potiuntur. 

Habetis, Venerabiles Fratres, quae pro singulari 
Nostra erga Vos, et fideles curae vestrae traditos 
benevolentia Vobis nunc prae ceteris significanda 
existimavimus. Ac plane non dubitamus , quin ob 
perspectam vestram religionem hisce Nostris pater 
nis votis monitisque omni sedulitate eo libentius satisfacere velitis, quod Vobis Carissimus in Christo 
Filius Noster Ferdinandus II. utriusque Siciliae Rex 
Illustris adiutricem suam manum nunc porrigit, qui, 
uti confidimus, pro spectata sua pietate efficiet, ut 
secundum Nostra desideria in suo Regno Ecclesia 
omni fruatur libertate, et omnia sua exerceat iura, 
quibus Ecclesia ipsa ex Dei ordinatione, et Sacrorum 
Canonum sanctione pollere omnino debet. Interim 
vero divitem in misericordia Deum humiliter, enixeque oramus et obsecramus, ut uberrima quaeque 
suae bonitatis dona super Vos propitius semper effundat, vestrisque pastoralibus curis, consiliis, laboribus benedicat, quo fideles Vobis concrediti quotidie magis fortes in fide declinent a malo, et faciant 
bonum, et crescentes in scientia Dei et cognitione 
Domini Nostri lesu Christi ambulent digne Deo per 
omnia placentes, et in omni opere bono fructificantes. Atque horum auspicem, et certissimum studio 
sissimae Nostrae in Vos voluntatis pignus accipite 
Apostolicam Benedictionem, quam ex intimo corde 
profectam Vobis ipsis. Venerabiles Fratres, cunctis 
que istarum Ecclesiarum Clericis , Laicisque fide 
libus peramanter impertimur. 

Datum Romae apud S. Petrum die 20. Ianuarii 
Anno 1858. 

Pontificatus Nostri Anno Duodecimo.