Quinquaginta parabolae (1510–1517), versio electronica/De seculi contemptoribus amatoribusque Parabola X
DE SECVLI CONTEMPTORIBVS AMATORIBVSQUE Parabola X
Quidam dum piscarentur, alii in mari magnos optimosque pisces capiebant, aliis in littore
stantibus algam tantum colligere curae erat. Et hi quidem omnium stultissimi reputabantur, dum
inutiliter laborare putarentur. At uero postquam algam illam miscendo euertendoque auri massam
inuenissent, apparuit non esse stultos, qui multo plus lucri fecerant in algae collectione
quam illi alteri in piscium captura. 

Haec parabola partim ad amatores seculi, partim ad contemptores pertinet. Seculi amatores in
mari fluctuant, quia bona instabilia diligunt. Seculi autem contemptores in littore stant,
quia illa duntaxat, quae firma stabiliaque sunt, consequi affectant. Seculi amatoribus placent
diuitiae, honores, luxuria, libido caeteraeque uoluptates, prospera etiam ualitudo, uires
eximiae, sensus integri, formae uenustas et reliqua corporis bona, quae nemo sapiens
concupiuit. Seculi uero contemptores, quia nihil bonum existimant nisi uirtutem, per quam
aeterna bona comparantur, his potissime rebus animum applicant, quae ab illis ignaris rerum
aestimatoribus ueluti uilia contemnuntur. Paupertate utique, non diuitiis delectantur,
humilitate, non honoribus, continentia et castitate, non luxuria neque libidine, et honestis
laboribus, non turpi uoluptate. Mentem quoque sanam a Deo sibi optant, non corpus, animi
constantis robur, non uirium, uitae integritatem, non sensuum, purique cordis, non formae
pulchritudinem, et ea quae spiritus sunt, non carnis. Quam obrem insanire quidem
mundi hominibus uidentur. Sed postquam hac sancta stulticia caelestem thesaurum assecuti
fuerint, tunc demum perspicuum fit eos solos fuisse sapientes, qui mundo stulti uidebantur, et
ediuerso illos uere fuisse stultissimos, quos mundus imprimis sapere iudicabat.
Sicque in his dictum illud apostolicum impletur: Stulta mundi elegit Deus, ut sapientes
confunderet.