Nemo certe ignorat
VENERABILES FRATRES 

SALVTEM ET APOSTOLICAM BENEDICTIONEM. 

Nemo certe ignorat, Venerabiles Fratres, qua 
egregia et immobili erga hanc Petri Cathedram 
universorum Christi fidelium matrem, et magistram 
fide, et observantia, et qua singulari animorum consensione et constantia in re catholica tuenda, et episcopali munere obeundo Hiberniae Antistites praestare 
seinper studuerint. Hinc porro evenit, ut ipsi inter 
gravissimas licet procellas summa cum sui nominis 
laude, et huius Apostolicae Sedis consolatione ministerium suum coniunctis studiis strenue implentes , 
de Ecclesia praeclare sint meriti, cum nihil antiquius 
habuerint, quam concordissimis animis illustris Hiberniae populos sibi commissos ab erroris contagione 
sollicite avertere, atque in illis sanctissimae fidei nostrae, et catholicae veritatis depositum perdiligenter 
tueri, defendere, et custodire. Quae quidem dum non 
mediocri animi Nostri iucunditate, et insigni vestri 
ordinis honore commemorare laetamur, Venerabiles 
Fratres, non parum dolemus, et angimur, cum ac 
ceperimus quibus molitionibus antiquus inimicus vestram animorum concordiam labefactare, infirmare, 
ac dissensionem excitare in praesentia conetur. Itaque 
etsi ea Nobis de vestra religione insit opinio, ut plane 
non dubitemus, Vos inimici insidiis fortiter obsistentes 
maiori usque alacritate pro Dei, eiusque Sanctae Ecclesiae causa in castris Domini constanter prudenterque esse dimicaturos, tamen pro apostolici Nostri 
ministerii munere, et summa illa, qua Vos et istos 
fideles caritate prosequimur, haud possumus, quin 
mutuae concordiae sensus Vobis etiam atque etiam 
inculcemus. « Etenim scimus, et constat (ut ipsissimis s. Gregorii Magni Decessoris Nostri verbis 
utamur) quia castrorum acies tunc hostibus terribilis ostenditur, quando ita fuerit constipata, atque 
densata, ut in nullo loco interrupta videatur. Nam 
si ita disponitur, ut locus vacuus per quem hostis 
possit ingredi dimittatur, profecto iam suis hostibus 
terribilis non est. Et nos ergo com ooatra malignos spiritus spiritalis certaminis aciem ponimus, 
summopere necesse est, ut per caritatem semper 
uniti, atque constricti, et numquam interrupti per 
discordiam inveniamur, quia quaelibet bona in nobis 
opera fuerint, si caritas desit, per malam discordiae locus aperitur in acie, uade ad feriendos 
valeat hostis intrare . » Quamobrem os Nostrum 
ad Vos patet. Venerabiles Fratres, atque intimo Nostri cordis affectu Vos alloquimur, monemus, hortemur, et obsecramus, ut arctissimo, inter Vas cantatis 
foedere quotidie magis devincti, atque obstricti in 
Dei gloria amplificanda, in catholicae Ecclesiae  
doctrina tuenda, eiusque iuribus propugnandis, in gregis 
Vobis traditi incolumitate tutanda, in hostium insidiis 
et erroribus profligandis, aliisque gravissimi vestri 
episcopalis muneris officiis implendis magis in dies 
sitis unanimes, ac perfecti in eodem sensu, et in eadem sententia, et solliciti servare unitatem spiritus 
in vinculo pacis. Et quoniam pro vestra sapientia 
optime noscitis quantopere haec sacerdotalis, et fida 
animorum, voluntatum, et sententiarum consensio ad 
Ecclesiae bonum et fidelium utilitatem sit necessaria , atque proficiat, idcirco ob eximiam vestram 
pietatem, et virtutem Nobis persuasissimum est Vos 
nihil potius unquam habituros, quam usque magis 
eiusmodi concordiam non solum inter Vos fovere, 
verum etiam cum aliis Venerabilibus Fratribus Anniae praesertim, et Scotiae Antistitibus maiorem in 
modum tueri, atque augere. Nam probe scitis, Vobis 
atque illis udo eodemque religionis studio, ac mutuae 
caritatis praesidio summopere esse allaborandum, et 
excubandum ad consummationem sanctorum, in opus 
ministerii, in aedificationem corporis Christi, nihilque 
magis curandum, quam sub huius Apostolieae Sedis 
ductu ea omnia coniunctis viribus peragere quae ad 
Dei gloriam et sempiternam hominum salutem promovendam pertinent; Nos quidem, Venerabiles Fratres, eo magis fore confidimus, Vos huiusmodi concordiae studiosissimos semper foturos, cum non levi 
certe animi Nostri gaudio recordemur, quae foerit 
vestra unanimitas in subscribendis Actis Synodi a 
Vobis omnibus apud Thurles anno 1850, habitae ad 
catholicae Ecclesiae res in Hibernia tuendas. Atque 
hic aliquid ad eamdem Synodum pertinens raptim 
attingere volentes memineritis, Venerabiles Fratres, 
litteras a duodecim ex Vobis post illam Synodum 
concelebratam ad Nos die 11 mensis septembris 
eiusdem anni 1850, datas atque etiam a Venerabili 
Fratre Daniele Archiepiscopo Dublinensi, quem nuper 
extinctum dolemus, subscriptas, in quibus de istis 
Reginae, uti appellant, collegiis praesertim agebatur 
nec ignoratis Decreta quae rebus omnibus mature 
perpensis edita a Nobis fuerunt per Nostram Congregationem Fidei propagandae praepositam. Cum 
autem opportunum esse existimemus, ac vehementer 
cupiamus, a Vobis omnibus cognci quomodo de 
hac gravissima sane re scripserimus eidem Arehiepiscopo Dublinensi in Nostra familiari epistola die 17 
mensis novembris superiori anno data, hisce Nostris 
litteris eadem, quibus usi sumus, verba Vobis significare censuimus, quae sunt uti sequuntur. « Quod 
autem attinet ad Reginae Collegia, de quibus in 
commemoratis tuis litteris loqueris, pro certo habe, 
Nobis pergratum fuisse scire, Te, Venerabilis Frater, post decreta ab hac Apostolica Sede de tanti 
momenti negotio edita promptissimo animo decretis 
ipsis parere declarasse. Ac persuasum habemus, 
Te non solum Decreta ipsa sollicite esse exsequuturum, verum etiam omni opera, contentione et 
zelo curaturum, ut illi antistites, quorum litteras 
die 11 septembris superiori anno datas, atque a Te 
quoque subscriptas accepimus eadem Decreta eo, 
quo par est, obsequio venerentur, et omni alacritate sedulo adimpleant. Quae quidem Decreta Nobis 
summopere cordi semper fuerunt, ac vehementer 
optamus et volumus, ut ea ab omnibus studiosis sime ac religiosissime serventur cum in illis de 
catholica doctrina tuenda agatur;, quo certe nihil 
Nobis potius esse potest, ac debet. » Ex quo vel 
facile intelligitis quomodo ille Venerabilis Frater a 
Nobis monitus et excitatus fuerit ad suas omnes 
adbibendas vires, ut Decreta illa tum ab ipso, tum 
ab aliis diligentissime observarentur. Verum cum ipse 
morte praeventus perficere forsan haud potuerit, quod 
Nostris erat in votis, idcirco Nos ipsi Vobis omnibus 
maiori quo possumus studio etiam atque etiam iterum 
commendamus, et inculcamus, ut pro vestra religione 
Decreta saepius commemorata omni diligentia accuratissime ab omnibus serventur. lam vero neminem 
Vestrum latet, Venerabiles Fratres, eiusdem Synodi 
apud Thurles a Vobis concelebratae Acta, et statuta 
post maturum examen, nonnullis adhibitis emendationibus , a Nobis probata fuisse iam inde a die 
23 mensis maii superiori anno per Decretum a commemorata Nostra Congregatione fidei propagandae 
praeposita editum ac suprema Nostra Auctoritate 
munitum. Cum autem eadem acta et statuta iuxta 
traditas emendationes solemniori modo per Nostras 
Apostolicas Litteras Annulo Piscatoris obsignatas, ac 
die 23 huius mensis datas denuo approbare, confirmare etsancire censuerimus, episcopalis vestrae 
sollicitudinis erit omni cura et studio advigilare, quo 
illa sarta tecta habeantur, atque ab omnibus diligentissime observentur. Dum vero meritas Vobis tri buimus laudes, quod in commemorato apud Tburles 
Concilio inter alia de salutari et catholica iuventutis 
institutione solliciti, provide sapienterque constitui stis , catholicam in Hibernia universitatem, collatis 
inter Vos consiliis, quamprimum esse erigendam, ubi 
adolescentes absque catholicae fidei discrimine huma nioribus litteris, severioribusque disciplinis imbuan tur, Vobis addimus animos. Venerabiles Fratres, ut 
nullis neque curis, neque studiis parcere velitis, quo 
saluberrimum hoc opus maiori qua fieri potest cele ritate ad optatum exitum perducatur. Hac sane de 
causa vestris postulationibus quam libentissime ob 
secundantes eiusdem Catholicae Universitatis fundationem praedictis Nostris Apostolieis Litteris non levi 
certe animi Nostri voluptate approbavimus. Ac vehementer laetati sumus, cum noverimus Hiberniae 
fideles tam alacri pietate, ac liberalitate egregiis hisce 
vestris studiis occurrisse, ut non levia, iam ad hanc 
rem perficiendam subsidia fuerint comparata. Qua 
propter dum Vobis, atque ipsis fidelibus summopere 
gratulamur, in eam profecto spem erigimur fore, ut 
catholica haec Universitas quamprimum, Deo bene 
iuvante, prospere, feliciterque iuxta Nostra, ac vestra 
desideria erigatur. Nunc vero cum nihil sit, veluti 
compertum exploratumque Vobis est, Venerabiles 
Fratres, quod alios magis ad pietatem, et Dei cultum 
assidue instruat, quam eorum vita et exemplum, 
qui se divino ministerio dedicarunt, ne intermittatis 
unquam vestram omnem industriam, et operam impendere, ut omnes in sortem Domini vocati propriae 
vocationis, et officii memores ab iis omnino decli nent, quae Clericis vetita, quaeque eos nequaquam 
decent, et exemplum sint fidelium in verbo, in conversatione, in caritate, in fide, in castitate, ut hone stum clericalem habitum illorum ordini, ac dignitati 
congruentem deferant, ac proprii ministerii partes 
pie, riteque obeant, ut sanctissima Ecclesiae Sacramenta, per quae omnis vera iustitia vel incipit, vel 
caepta augetur» vel amissa reparatur, ea, qua parst religione, decore, et oultu fidelibus ministrent, ut 
oratiqui instent, et sacrarum praesertim disciplinarum studia sedulo colant, ac sub vestro ductu animarum saluti studiosissime inserviant. Quisque autem 
Vestram apprime noscit quam vehementer in hac 
praesertim tanta temporum asperitate Ecclesiae in tersit, idoneos habere Ministros, qui nonnisi ex Cle ricis optime institutis fieri possunt. Quapropter vestras 
omnes ouras, cogitationesque in id intentissimo studio 
conferre numquam desinite, Venerabiles Fratres, ut 
adolescentes Clerici vel a teneris, annis ad omnem 
pietatem , virtutem , atque ecclesiasticum spiritum 
mature fingantur, ac tum humanioribus litteris, tum 
severioribus disoiplinis potissimum sacris ab omni 
prOrSus cuiusque profanae novitatis, et erroris periculo alienis accurate erudiantur, quo virtutum omnium ornatu fulgentes, ac salutaris, solidaeque do ctrinae praesidio muniti possint in tempore Christianam plebem verbo, et exemplo docere, et eos, qui 
contradicunt arguere. Habetis, Venerabiles Fratres, 
quae pro impensa Nostra in Vos, et istos fideles ca ritate Vobis hisce Litteris significanda existimavimus, 
ac plane non dubitamus, quin Nostris desideriis quam 
cumulatissime respondere gloriemini. Siquidem ea 
est vestra religio, pietas, eaque erga Nos, et hanc 
Apostolicam Sedem observantia, et episcopalis virtus, 
ac sollicitudo, ut omnino confidamus, Vos arctiori 
usque earitatis vinculo coniunctos, atque id ipsum 
invicem sentientes nihil unquam intentatum esse 
relicturos, ut auxiliante Dei gratia pergatis maiore 
in dies zelo, atque omni constantia et prudentia op ponere murum pro Domo Israel , et gregem curae 
vestrae commissum ab venenatis pascuis arcere, atque 
ad salutaria propellere, et misere errantes ad verita 
tis et iustitiae semitas reducere, et omnia conari, 
quo omnes crescant in scientia Dei, et cognitione 
Domini Nostri lesu Christi. Nos interim in humilitate 
cordis Nostri haud omittimus in omni oratione et 
obsecratione cum gratiarum actione clementisshnum 
misericordiarum Patrem exorare, ut uberrima quae que suae Bonitatis dona super Vos propitius semper 
effundat, quae in dilectas quoque oves Vobis concre ditas copiose descendant. Atque superni huius prae 
sidii auspicem, et flagrantissimae Nostrae'in Vos ca ritatis pignus accipite Apostolicam Benedictionem, 
quam ex imo corde profectam, et cum omnis verae 
felicitatis voto coniunctam Vobis ipsis, Venerabiles 
Fratres, cunctisque Clericis, Laicisque fidelibus vestrae fidei traditis peramanter impertimur. 

Datum Romae apud S. Petrum die XXV martii 
Anno MDCCCLII Pontificatus Nostri Anno Sexto.