Quinquaginta parabolae (1510–1517), versio electronica/De illo qui proponit monachum profiteri, et cunctatur Parabola XII
DE ILLO QVI PROPONIT MONACHVM PROFITERI, ET CVNCTATVR Parabola XII
Quidam quotidie iactanter praedicabat se nauim onerariam sibi fabricaturum daturumque operam
mercaturae, ita ut speraret breui se imprimis diuitem fore. Multum in deliberando temporis
consumpsit, dum alios consulit, cuius potissime opera in fabricanda naui uteretur, quibus in
siluis aptiorem ad id materiam caederet, quantum ferri ad contignationem nexusque compagum
satis esset, unde rudentes, unde uela essent comparanda. Denique, priusquam opus coeptum
esset, perquisiuit, quis bonus gubernator, qui nautae praestantissimi haberentur. Cunque omnia
didicisset --- uide hominis insaniam! --- nihil horum egit, quae proposuerat. Atque eodem
ocio, quo talia tractabat, inutiliter consenuit. Neque peculium suum, ut promittere solebat,
auxit, sed imminuit. 

Tales profecto et illi sunt, qui iuxta Euangelium relinquere omnia et Christo seruire saepe
decernunt, nunquam incipiunt. Quicquid sibi in religione seruandum sit, ante ediscunt, et cum
se ad eam rem satis expedierint, semper restat aliquid, quod excusent, quo se
impediri dicant. Hoc autem fit, quia semiplenam habent charitatem. Quam si perfectam haberent,
nihil timerent. Charitas enim foras mittit timorem. Quid uereris, o homo, ne tibi uictus aut
uestitus deficiat, si Deo seruieris, et non uereris, si seruieris mundo? Deseri
ab illo formidas, qui uolucres quoque pascit et terrae flosculos uariis uestit coloribus, et
in mundo, qui, nisi ab eodem sustentaretur, statim rueret, confidis? Quaerite,  inquit,
primum regnum Dei et iustitiam eius, et haec omnia adiicientur uobis. Et tu tibi
aliquid defuturum putas? Idem alibi ait: Tollite iugum meum super uos! Iugum enim meum
suaue est, et onus meum leue. Quid ergo illo inuitante, illo hortante, qui solus potest
omnia, iugum eius subire cunctaris, quid procrastinas? Nulla tanti est libertas, quanti
seruitus Christi. In qua una certissima spes est felicitatis aeternae. Tu igitur, qui iam in
limine uitae perfectioris pedem posuisti, uide, ne referas, sed audacter ingredere! Nemo Deo
seruiuit, et deceptus est, nemo mundo, et non conquestus est.