Qui pluribus
EPISTOLA ENCYCLICA 

AD OMNES PATRIARCHAS PRIMATES 
ARCHEPISCOPOS ET EPISCOPOS. 

VENERABILES FRATRES 
SALVTEM ET APOSTOLICAM BENEDICTIONEM 
Qui pluribus jam abhinc annis una Vobiscum, Venerabiles Fratres, episcopale munus plenum laboris, 
plenum sollicitudinis pro viribus obire, ac Dominici 
gregis partem curae Nostrae commissam pascere nitebamur in montibus Israel, in rivis, et pascuis uberrimis, ecce ob mortem clarissimi Praedecessoris 
Nostri Gregorii XVI, cujus certe memoriam, atque 
illustria, et gloriosa facta aureis notis inscripta in 
Ecclesiae fastis semper admirabitur posteritas, praeter omnem opinionem, cogitationemque Nostram, ar 
cano divinae Providentiae consilio, ad Summum Pontificatum non sine maxima animi Nostri perturbatione ac trepidatione evecti fuimus. Etenim si semper grave admodum et periculosum Apostolici ministerii onus merito est habitum, atque habendum, hi 
sce quidem difficillimis Christianae reipublicae temporibus vel maxime formidandum. Itaque infirmita 
tis Nostrae probe conscii, et gravissima supremi 
Apostolatus officia in tanta praesertim rerum vicis 
situdine considerantes, tristitiae et lacrimis Nos plane tradidissemus, nisi omnem spem poneremus in 
Deo salutari Nostro, qui numquam derelinquit spenutes in Eo, quique, ut potentiae suae virtutem 
ostendat, ad suam regendam Ecclesiam infirmiora 
identidem adbibet, quo magis magisque omnes cognoscant Deum ipsum esse, qui Ecclesiam admira 
bili sua providentia gubernat, atque tuetur. Illa etiam 
consolatio Nos vehementer sustentat, quod in animarum salute procuranda Vos socios et adjutores ha 
beamus, Venerabiles Fratres, qui in sollicitudinis Nostrae partem vocati, Qinni cura et studio ministe 
rium vestnun implere, ac bonum certamen certare 
contenditis. Hinc ubi primum in sublimi hac Principis Apostolorum Cathedra, licet immerentes, collo 
cati in persona Beati Petri gravissimum munus ab ipso 
asterno Postorum Principe divinitus tributum accepimus pascendi, ac regendi non solum agnos, universum 
scilicet Christianum populum, verum etiam oves, 
boc est Antistites,, nihU certe Nobis potius, nihil 
optabilius fuit, quam ut intimo caritatis affectu Vos 
omnes alloqueremur. Quamobrem vix dum ex more 
institutoque Decessorum Nostrorum in nostra Lateranensi Basilica Summi Pontificatus possessionem 
suscepimus, nulla interposita mora has ad Vos Litteras damus, ut eximiam vestram excitemus pieta 
tem, quo majore usque alacritate, vigilantia, contentione custodientes vigilias nectis super gregem 
curae vestrae commissum, atque episcopali robore 
et eoastontja adversus teterrimum humani generis 
bastera dimicantes, velati boni milites Christi Jesu, 
strenue opponatis murum pro Domo Israel. 

Neminem vestrum latet, Venerabiles Fratres, hac 
nostra deploranda aetate acerrimum ac formidolosissi 
mum contra catholicam rem universam bellum ah 
iis hominibus conflari, qui nefaria inter se Societate 
conjuncti sanam non sustinentes doctrinam, atque 
a veritate auditum avertentes, omnigena opinionum 
portenta e tenebris eruere, eaque totis viribus exaggerare, atque in vulgus prodere, et disseminare contendunt. Horrescimus quidem animo, et acerbissimo 
dolore conficimur, cum omnia errorum monstra, et 
varias multiplicesque nocendi artes, insidias, machinationes mente recogitamus, quibus hi veritatis et 
lucis osores, et peritissimi fraudis artifices omne pietatis, justitiae, honestatis studium in omnium animis restinguere, mores corrumpere, jura quaeque divina et humana perturbare, catholicam religionem, 
civilemque societatem convellere, labefactare, immo, 
si fieri umquam posset, funditus evertere commoliuntur. Noscitis enim, Venerabiles Fratres, hos in 
fensissimos christiani nominis hostes, caeco quodam 
insanientis impietatis impetu misere raptos, eo opinandi temeritate progredi, ut inaudita prorsus audacia 
aperientes os suum in blasphemias ad Deum (1) palam publiceque edocere non erubescant, commenti 
tia esse, et hominum inventa sacrosancta nostrae religionis mysteria, catholicae Ecclesiae doctrinam hu 
manae societatis bono et commodis adversari , ac 
vel ipsum Christum et Deum ejurare non extimescant. 
Et quo facilius populis illudant, atque incautos praesertim et imperitos decipiant, et in errores secum 
abripiant, sibi unis prosperitatis vias notas esse comminiscuntur, sibique philosophorum nomen arrogare 
non dubitant, perinde quasi philosophia, quae tota 
io naturae veritate investiganda versatur, ea respuere 
debeat, quae, supremus et clementissimus ipse totius 
naturae auctor Deus singulari beneficio et misericordia hominibus manifestare est dignatus, ut vetam 
ipsi felicitatem .et salutem assequantur. Hinc prae 
postero sane et fallacissimo argumentandi genere 
numquam desinunt humanae rationis vim et excellentiam appellare, extollere contra sanctissimam Christi fidem, atque audacissime blaterant, eam humanae refragari rationi. Quo certe nihil dementius, nihil magis impium, nihil contra ipsam rationem magis repugnans fingi, vel excogitari potest. Etsi enim 
fides sit supra rationem,. nulla tamen vera dissensio, nullumque dissidium inter ipsas inveniri umquam 
potest, cum ambae ab uno eodemque immutabilis 
aeternaeque veritatis fonte Deo Optimo Maximo 
oriantur, atque ita sibi mutuam opem ferant, ut reeta ratio fidei veritatem demonstret, tueatur, defendat; fides vero rationem ab omnibus erroribus liberet, eamque divinarum rerum cognitione mirifice illustret, confirmet atque perficiat. Neque minori certe 
fallacia. Venerabiles Fratres, isti divinae revelationis 
inimici humanum progressum summis laudibus efferentes, in catholicam religionem temerario plane, 
ac sacrilego ausu illum inducere vellent, perinde ac 
si ipsa religio non Dei, sed hominum opus esset, 
aut philosophicum aliquod inventum, quod humanis 
modis perfici queat. In istos tam misere delirantes 
percommode quidem cadit, quod Tertullianus sui temporis philosophis merito exprobrabat, qui Stoicum , 
et Platonicum , et Dialecticum Christianismum protuerunt (1). Et sane cum sanctissima nostra religio 
non ab humana ratione luerit inventa, sed a Deo 
hominibus clementissime patefocta, tum quisque vel 
focile intelligit, religionem ipsam ex ejusdem Dei lo> 
quentis auctoritate omnem suam vim acquirere, neque ab humana ratione deduci, aut perfici umquam 
posse. Humana quidem ratio, ne in tanti momenti 
negotio decipiatur et erret, divinae revelationis foetum diligenter inquirat oportet, ut certo sibi con 
stet Deum esse loquutum, ac Eidem quemadmodum 
sapientissime docet Apostolus, rationabile obsequium 
exhibeat (2). Quis enim ignorat vel ignorare potest, 
omnem Deo loquenti fidem esse habendam, uihilque 
rationi ipsi magis consentaneum esse, quam iis 
acquiesceret finaiterque adhatrere, quae a Deo, qui 
neo falli nec follere potest, revelata rase consistent ? 

Sed quam multa» quam mira, quam splendida 
praesto sunt argumenta, quibus humana ratio luculentissime evinci omnino debet, divinam esse Christi religionem, et omne dogmatum nostrorum principium radicem desuper ex caelorum Domina accepisse (3), ac propterea nihil fide nostra certius, nihil 
securius, nihil sanctius exstare, et quod firmioribus innitatur principiis,. Hanc scilicet fides 
vitae magistra» salutis index» vitiorum omnium expultrix , ac virtutum fecunda parens altrix, di 
vini sui auctoris et consummatoris Christi Jesu nativitate, vita, morte, resurrectione, sapientis, pro 
digiis, vaticinationibus confirmata, supernae doctrinae 
hice undique refulgens, ac coelestium divitiarum ditata thesauris, tot Prophetarum praedictionibus, tot 
miraculorum splendore, tot Martyrum constantia» 
tot Sanctorum gloria vel maxime clara et insignis 
salutares proferens Christi leges, ac majores in dies 
ex crudelissimis ipsis persecutionibus vires acquirens, 
universum orbem terra marique, a solis ortu usque 
ad occasum, uno Crucis vexillo pervasit, atque ido 
lorum profligata fallacia, errorum depulsa caligine, 
triumphatisque cujusque generis hostibus omnes po 
pulos, gentes, nationes utcumque immanitate barba' 
ras, ac indole, moribus, legibus, institutis diversas 
divinae cognitionis lumine illustravit, atque suavissimo ipsius Christi jugo subjecit, annuntians omnibus 
pacem, annuntians bona. Quae certe omnia tanto 
divinae sapientiae, ac potentiae fulgore undique collucent, ut cujusque mens et cogitatio vel facile inlelligat cbristianam fidem Dei opus esse. Itaque humana ratio ex splendidissimis hisce, aeque ac firmissimis argumentis clare aperteque cognoscens Deum 
ejusdem fidei auctorem existere, ulterius progredi 
nequit, sed quavis difficultate ac dubitatione penitus 
abjecta, atque remota, omne eidem fidei obsequium 
praebeat oportet, cum pro certo habeat a Deo traditum esse quidquid fides ipsa hominibus medendum, et agendum .proponit. 

Atque hinc plane apparqt in qptaiito errore illi 
etiam versentur, qui ratione abutentes, ae Dei eloquia tamquam humanum opus existimantes, proprio 
arbitrio illa explicare, interpretari temere audent, cum 
Deus ipse vivam constituerit auctoritatem, quae verum legitimumque coelestis suae revelationis sensum 
doceret, constabiliret, omneaque controversias in ro 
bus fidei, et morum infallibili judicio dirimeret, ne 
fideles circumferantur omni vento doctrinae in ne 
quitia hominum ad circumventionem erroris. Quae 
quidem viva, et infallibilis auctoritas in ea tantum 
viget Ecclesia, quae a Christo Domino supra Petrum 
totius Ecclesiae Caput, Principem et Pastorem, cujus fidem numquam defecturam promisit, aedificata 
suos legitimos semper habet Pontifices sine intermissione ab ipso Petro ducentes originem in ejus 
Cathedra collocatos, et ejusdem etiam doctrinae, dignitatis, honoris ac potestatis heredes et vindices. 
Et quoniam ubi Petrus ibi Ecclesia (1), ae Petrus 
per Romanum Pontificem loquitur (2), et semper in 
suis successoribus vivit, et judicium exercet (3), ac 
praestat quaerentibus fidei veritatem (4), idcirco di 
vina eloquia eo plane sensu sunt accipienda, quem 
tenuit ae tenet haec Romana Beatissimi Petri Cathedra, quae omnium Ecclesiarum mater et magi 
stra (5) fidem a Christo Domino traditam, integram 
inviolatamque semper servavit, eamque fideles edo 
cuit, omnibus ostendens salutis semitam, et incor 
ruptae veritatis doctrinam Haec siquidem principa 
lis Ecclesia, unde unitas Sacerdotalis exorta (fi), haec 
pietatis metropolis, in qua est integra cbristianae religionis ac pcrfeeta soliditas (1), in qua semper Apo 
stoli cae Cathedrae viguit Principatus (2), ad quam 
propter potiorem principalitatem necesse est omnem 
convenire Ecclesiam, hoe est qui sunt undique fideles (3), eam qua quieumque non colligit, spargit (4). 
Nos igitur, qui inscrutabili Dei judicio in bac veritatis Cathedra collocati sumus, egregiam vestram 
pietatem vehementer in Domino excitamus, Venera 
biles Fratres, ut omni sollicitudine et studio fideles 
curae vestrae concreditos assidue monere, exhortari 
connitaraini, ut hisee principiis firmiter adhaerentes 
numquam se ah iis decipi, et in errorem induci patiantur , qui abominabiles facti in studiis suis humani progressus obtentu fidem destruere, eamque 
rationi impie subjicere ac Dei eloquia invertere contendunt, summamque Deo ipsi injuriam inferre non 
reformidant, qui eaelesti sua religione hominum bono 
atque saluti dementissime consulere est dignatus. 

Jam vero probe noscitis, Venerabiles Fratres, alia 
errorum monstra et fraudes, quibus hujus saeculi filii 
catholicam religionem, et divinam Ecclesiae auctoritatem, ejusque leges acerrime oppugnare, et tum 
sacrae, tum eivilis potestatis jura coneulcare conantur. Huc spectant nefariae molitiones contra hanc 
Romanam Beatissimi Petri Cathedram, in qua Christus posuit inexpugnabile Ecclesiae suae fundamentum. Huc clandestinae illae seetae e tenebris ad rei 
tum sacrae, tum publicae exitium et vastitatem emersae, atque a Romanis Pontificibus Decessoribus No 
stris iterato anathemate damnatae suis Apostolicis 
Litteris (1), quas Nos Apostolicae Nostrae potestatis plenitudine confirmamus, et diligentissime ser 
vari mandamus. Hoc volunt vaferrimae Biblicae Societates, quae veterem haereticorum artem renovantes, divinarum Scripturarum libros contra sanctissimas Ecclesiae regulas vulgaribus quibusque linguis 
translatos, ac perversis saepe explicationibus interpretatos, maximo exemplarium numero, ingentique 
expensa omnibus cujusque generis hominibus etiam 
rudioribus gratuito impertiri, obtrudere non cessant, 
ut divina traditione, Patrum doctrina, et catholicae 
Ecclesiae auctoritate rejecta, omnes eloquia Domini 
privato suo judicio interpretentur, eorumque sensum 
pervertant, atque ita in maximos elabantur errores. 
Quas Societates Suorum Decessorum exempla aemulans recol. mem. Gregorius XVI, in cujus locum meritis licet imparibus suffecti sumus, suis Apostolicis 
Litteris reprobavit (2), et Nos pariter damnatas esse 
volumus. Hac spectat horrendum, ac vel ipsi naturali rationis lumini maxime repugnans de cujuslibet religionis indifferentia systema, quo isti veteratores, omni virtutis et vitii, veritatis et erroris, honestatis et turpitudinis sublato discrimine, homines 
in cujusvis religionis cultu aeternam salutem assequi
posse comminiscuntur, perinde ac si ulla umqtiam 
esse posset participatio justitiae cum iniquitate, aut 
societas lucis ad tenebras, et conventio Christi ad 
Belial. Huc spectat foedissima contra sacrum clericorum caelibatum conspiratio, quae a nonnullis etiam, 
proh dolor! ecclesiasticis viris fovetur, qui propriae 
dignitatis misere obliti, se voluptatum, blanditiis et 
illecebris vinci et deliniri patiuntur; huc perversa in 
philosophicis praesertim disciplinis docendi ratio, quae 
improvidam juventutem miserandum in modum decipit, corrumpit , eique fel draconis in calice Babylonis propinat; huc infanda, ac vel ipsi naturali juri 
maxime adversa de Communismo, uti vocant, doctrina, qua semel admissa, omnium, jura, res, proprietates, ac vel ipsa humana societas funditus everterentur; huc tenebricosissimae eorum insidiae, qui investitu ovium, cum intus sint lupi rapaces, mentita 
ac fraudulenta purioris pietatis, et severioris virtutis, ac disciplinae specie humiliter irrepunt, blande 
capiunt, molliter ligant, latenter occidunt, homines 
que ab omni religionis cultu absterrent, et dominicas oves mactant atque discerpunt. Huc denique, ut 
cetera, quae Vobis apprime notk ac perspecta sunt, 
omittamus, teterrima tot undique volantium, et peccare docentium voluminum ac libellorum contagio, 
qui apte compositi,, ac fallaciae et artificii pleni, immanibusque sumptibus per omnia loca in Christianae plebis interitum dissipati, pestiferas doctrinas 
ubique disseminant, incautorum potissimum mentes, 
animosque depravant , et maxima religioni inferunt 
detrimenta. Ex hac undique serpentium errorum colluvie, atque effrenata cogitandi, loquendi, scribendique licentia mores in deterius prolapsi, sanctissima Christi spreta religio, divini cultus improbata majestas, hujus Apostolicae Sedis divexata potestas* Eo* 
elesiae oppugnata atque in turpem servitutem reda 
cta auctoritas Episcoporum jura conculcata matrimonii sanctitas violata* cujusque potestatis regimen 
labefactatum, ac tot alia tum christianae tum civilis 
reipublicae damna  quae communibus lacrimis ana 
Vobiscum flere cogimur, Venerabiles Fratres. 

In tanta igitur religionis, rerum ac temporum 
vicissitudine de universi Dominici gregis salute Nobis divinitus commissa vehementer solliciti, pro Apostolici Nostri ministerii officio nihil certe inausum nihilque intentatum relinquemus, quo cunctae christianae familiae bono totis viribus consulamus. Verum praeclaram quoque vestram pietatem, virtutem, 
prudentiam summopere in Domino excitamus  Venerabiles Fratres, ut caelesti ope freti una Nobiscum 
Dei * Ejusque Sanctae Ecclesiae causam pro loco , 
quem tenetis* pro dignitate, qua insigniti estis, impavide defendatis. Vobis acriter pugnandum esse intelligitis, cum minime ignoretis quibus quantisque 
intemerata Christi Jesu Sponsa vulneribus afficiatur, 
quantoque acerrimorum hostium impetu divexetur. 
Atque in primis optime noscitis, vestri muneris esse 
catholicam fidem episcopali robore tueri, defendere 
ac summa cura vigilare * ut grex Vobis commissus 
in ea stabilis et immotus persistat, quam nisi quisque integram , mviolatamque servaverit , absque dubio 
in aeternum peribit (1). In hanc igitur fidem tuen
dam, atque serrandam pro paBtorali vestra sollicitudine diligenter incumbite, neque uinquam desinite 
omnes in ea instruere, confirmare nutantes, contra 
dicentes arguere, infirmos in fide corroborare, nihil 
umquam omnino dissimulantes ac ferentes , quod 
ejusdem fidei puritatem rei minimum violare posse 
videatur. Neque minori animi firmitate m omnibus 
fovete unionem cum Catholica Ecclesia, extra quam 
nulla est salus, et obedientiam erga hanc Petri Cathedram , cui tamquam firmissimo fundamento tota 
sanctissimae nostrae religionis moles innititur. Pari 
vero constantia sanctissimas Ecclesiae leges custodiendas cnrate, quibus profecto virtus, religio, pie 
tas summopere vigent et florent. Cum autem magna sit pietas prodere latebras impiarum , et ipsum in 
eis , cui serviunt, diabolum debellare (1), illud obsecrantes monemus , ut omni ope et opera multifor 
mes inimicorum hominum insidias, fallacias, errores, fraudes, machinationes fideli popnlo detegere , 
eumque a pestiferis libris diligenter avertere, atque 
assidue exhortari velitis, ut impiorum sectas, et societates fugiens tamquam a lacie colubri, ea omnia 
studiosissime devitet, quae fidei, religionis, morumque integritati adversantur. Qua de re numquarh 
omnino sit, ut cessetis praedicare Evangelium, quo 
christiana plebs magis in dies sanctissimis christianae legis praeceptionibus erudita crescat in scientia 
Dei, declinet a malo, et factat bonum , atque ambulet in viis Domini. Et quoniam nostis Vos pro 
Christo legatione fungi, qui se mitem et humilem 
corde est professus, quique non venit vocare justos, 
sed peccatores, relinquens nobis exemplum; ut se 
quamur vestigia ejus; quos in mandatis Domini delinquentes, atque a veritatis et justitiae semita aberrantes. inveneritis, haud omittite eos in spiritu le 
nitatis. et mansuetudinis paternis monitis, et consi 
liis corripere atqjue arguere, obsecrare, increpare inqmni bonitate, patientia et doctrina, cum saepe plus er 
ga corrigendos agat benevolentia , quam austeritas, plus 
exhortatio, quam comminatio, plus caritas, quam pote 
stas (1). Illud etiam totis viribus praestare contendite. 
Venerabiles Fratres, ut fideles caritatem sectentur, pacem inquirant, et quae caritatis et pacis sunt se 
dulo exequaqtur, qqo cunctis dissensionibus, inimi 
citiis, aemulationibus, simultatibus penitus extinctis, 
omnes se mutua caritate diligant, atque in eodem 
sensu, in eadem sententia perfecti sint, et idem 
unanimes sentiant, idem dicant, idem sapiant in Christo Jesu Domino Nostro. Debitam erga Principes, et 
potestates obedientiam ac subjectionem christiano 
populo inculcare satagite, edocentes juxta Apostoli 
pipnitum (2) non esse potestatem nisi a Deo, eosque 
Dpi, qrdinationi resistere, adeoque sibi damnationem 
acquirere, quj potestati resistunt, atque idcirco praeceptupi potestati ipsi obediendi a nemine umquam 
citra piaculum posse viqlari, nisi, forte aliquid imperetur, quod. Dei et Ecclesiae legibus adversetur. 

Verum cum nihil sit, quod ,. alios magis ad pietatem, et Dei cultum assidue instruat, quam eorum 
vita el exemplum , qui se divino ministerio dedica 
runt (1), et cujusmodi sunt Sacerdotes, ejusmodi ple 
rumque esse soleat et populus, pro vestra singulari 
sapientia perspicitis, Venerabiles Fratres, summa 
cura et studio Vobis esse elaborandum, ut in Clero 
morum gravitas, vitae integritas, sanctitas, atque 
doctrina eluceat, et ecclesiastica disciplina ex Sacro 
rum Canonum praescripto diligentissime servetur, 
et ubi collapsa fuerit, in pristinum splendorem re 
stituatur. Quapropter, veluti praeclare scitis, Vobis 
summopere cavendum, ne cuipiam, juxta Apostoli 
praeceptum, cito manus imponatis, sed eos tantum 
sacris initietis ordinibus, ac sanctis tractandis ad 
moveatis mysteriis, qui accurate exquisiteque explo 
rati, ac virtutum omnium ornatu, et sapientiae laude 
spectati, vestris dioecesibus usui et ornamento esse 
possint, atque ab iis omnibus declinantes, quae Cle 
ricis vetita, et attendentes lectioni, exhortationi, do. 
ctrinae, exemplum sint fidelium in verbo , in conver> 
satione , in caritate , in fide, in castitate (2), cunctis 
que afferant venerationem, et populum ad Christia 
nae religionis institutionem fingant, excitent, atque 
inflamment. Melius enim profecto est, ut sapientissi 
me monet immortalis memoriae Benedictus XIV De 
cessor Noster, pauciores habere ministros , sed pro 
bos, sed idoneos, atque utiles, quam plures qui in 
aedificationem Corporis Christi, quod est Ecclesia, 
nequidquam sint valituri (3). Neque vero ignoratis, 
majori diligentia Vobis in illoram praecipuo mores» 
et scientiam esse inquirendum, quibus animaram 
cura et regimen committitur» ut ipsi tamquam fideles multiformis gratiae Dei dispensatores plebem sibi 
concreditam sacramentorum administratione, divini 
verbi praedicatione ac bonorum operum exemplo continenter pascere» juvare, eamque ad omnia religionis instituta, ac documenta informare, atque ad salutis semitam perducere studeant. Intelligitis nimirum Parochis officii sui ignaris, vel negligentibus, 
continuo et populorum mores prolabi, et Christia 
nam laxari disciplinam, et religionis cultum exBolvi, 
atque convelli, ac vitia omnia et corruptelas in Ecclesiam facile invehi. Ne autem Dei sermo, qtd vi 
vus , et efficax, et penetrabilior omni gladio andpiti (1) 
ad animarum salutem est institutus, ministrorum vitio infructuosus evadat, ejusdem divini verbi prae 
conibus inculcare, praecipere numquam desinite. Venerabiles Fratres, ut gravissimum sui muneris offi 
cium animo reputantes, evangelicum ministerium non 
in persuasibilibus humanae sapientiae verbis, non m 
profano inanis et ambitiosae eloquentiae apparatu et 
lenocinio, sed in ostensione spiritus et virtutis religiosissime exerceant, ut recte tractantes verbum ve 
ritatis, et non semetipsos, sed Christum Crucifixura 
praedicantes, sanctissimae nostrae religionis dogmata, 
praecepta juxta catholicae Ecclesiae et Patrum doctrinam gravi ac splendido orationis genere populis 
clare aperteque annuncient, peculiaria singulorum officia accurate explicent, omnesque a flagitiis deterreant, ad pietatem inflamment, quo fideles Dei verbo salubriter imbuti atque refecti vitia omnia declinent, virtutes sectentur, atque ita aeternas poenas 
evadere, et caelestem gloriam consequi valeant. Universos ecclesiasticos viros pro pastorali vestra sollicitudine et prudentia assidue monete, excitate, ut 
serio cogitantes ministerium, quod acceperunt in Domino , omnes proprii muneris partes diligentissime 
impleant, domus Dei decorem summopere diligant, 
atque intimo pietatis sensu sine intermissione instent 
obsecrationibus et precibus, et Canonicas horas ex 
Ecclesiae praecepto persolvant, quo et divina sibi 
auxilia ad gravissima officii sui munera obeunda impetrare, et Deum Christiano populo placatum ac propitium reddere possint. 

Cum autem, Venerabiles Fratres, vestram sapien 
tiam minime fugiat, idoneos Ecclesiae ministros non 
nisi ex optime institutis clericis fleri posse, magnam 
que vim in recta horum institutione ad reliquum 
vitae cursum inesse, pergite omnes episcopalis vestri 
zeli nervos in id potissimum intendere, ut adolescentes clerici vel a teneris annis tum ad pietatem so 
lidamque virtutem, tum ad litteras severioresque disciplinas, praesertim sacras, rite informentur. Quare 
Vobis nihil antiquius, nihil potius esse debet, quam 
omni opera, sollertia, industria clericorum Seminaria 
ex Tridentinorum Patrum praescripto (1) instituere, 
si nondum existunt, atque instituta, si opus fuerit, 
amplificare, eaque optimis moderatoribus, et magi 
stris instruere, ac intentissimo studio continenter ad 
vigilare, ut inibi juniores clerici in timore Domini, 
et ecclesiastica disciplina sancte, religioseque educentur, et sacris potissimum scientiis juxta catholicam doctrinam ab omni prorsus cujusque erroris periculo alienis, et Ecclesiae traditionibus, et sancto 
rum Patrum scriptis, sacrisque caeremoniis, ritibus 
sedulo, ac penitus excolantur, quo habere possitis 
navos atque industrios operarios , qui ecclesiastico 
spiritu praediti, ac studiis recte instituti valeant in 
tempore dominicum agrum diligenter excolere, ac 
strenue proeliari proelia Domini. Porro cum Vobis 
compertum sit ad ecclesiastici ordinis dignitatem, et 
sanctimoniam retinendam et conservandam pium spi 
ritualium exercitiorum institutum vel maxime condu 
cere , pro episcopali vestro zelo tam salutare opus 
urgere, omnesque in sortem Domini vocatos mone 
re, hortari ne intermittatis, ut saepe in opportunum 
aliquem locum iisdem peragendis exercitiis secedant, 
quo, exterioribus curis sepositis, ac vehementiori studio aeternarum divinarumque rerum meditationi va 
.cantes, et contractas de mundano pulvere sordes detergere,. et ecclesiasticum spiritum renovare 'possint* 
atque expoliantes veterem hominem cum actibus suis, 
novum induant, qui creatus est in justitia, et sanctitate. Neque Vos pigeat si in Cleri institutione qt 
disciplina paulo diutius immorati sumus. Etenim mi 
nime ignoratis multos existere, qui errorum varietatem, inconstantiam, mutabilitatemque pertaesi, ac 
sanctissimam nostram religionem profitendi necessi 
tatem sentientes, ad ipsius religionis doctrinam, praecepta, instituta eo facilius, Deo bene juvante, ample 
ctenda colenda adducentur, quo majori Clerum, pietolis, integritatis, sapientiae laude, ac virtutum 
omnium exemplo, et Splendore ceteris antecellere con 
spexerint. 

Ceterum, Fratres Carissimi, non dubitamus, quin 
Vos omnes ardenti erga Deum et homines caritate 
incensi, summo in Ecclesiam amore inflammati, angelicis pene virtutibus instructi, episcopali fortitudi 
ne, prudentia muniti, uno eodemque sanctae volun 
tatis desiderio animati, Apostolorum vestigia sectantes, et Christum Jesum Pastorum omnium exemplar, 
pro quo legatione fungimini, imitantes, quemadmo 
dum decet Episcopos, concordissimis studiis facti 
forma gregis ex animo , sanctitatis vestrae splendore clerum populumque fidelem illuminantes, atque 
induti viscera misericordiae, et condolentes iis, qui 
ignorant et errant, devias ac pereuntes oves evangelici Pastoris exemplo amanter quaerere, persequi, 
ac paterno affectu vestris humeris imponere, ad ovile 
reducere, ac nullis neque curis, neque consiliis, neque laboribus parcere umquam velitis ,. quo omnia 
pastoralis muneris officia religiosissime obire, ac omnes 
dilectas Nobis oves pretiosissimo Christi sanguine 
redemptas, et curae vestrae commissas a rapacium 
luporum rabie, impetu, insidiis defendere, easque ab 
venenatis pascuis arcere, ad salutaria propellere, et 
qua opere, qua verbo, qua exemplo ad aeternae salutis portum deducere valeatis. In majori igitur Dei 
et Ecclesiae gloria procuranda viriliter agite, Vene 
rabiles Fratres, et omni alacritate, sollicitudine, vigilantia in hoc simul elaborate, ut omnibus errori 
bus penitus depulsis, vitiisque radicitus evulsis, fides, 
religio, pietas, virtus majora in dies ubique incrementa suscipiant, cunctique fideles abjicientes opera 
tenebrarum, sicut filii lucis ambulent digne Deo per 
omnia placentes, et in omni opere bono fructificantes. Atque ititer maximas angustias, difficultates , 
pericula, quae a gravissimo episcopali vestro ministerio hisce praesertim temporibus abesse non possunt, nolite umquam terreri, sed confortamini in 
Domino, et in potentia virtutis Ejus, qui nos in congressione nominis sui constitutos desuper spectans, volentes comprobat , adjuvat dimicantes, vincentes coro 
nat (1). Cum autem Nobis nihil gratius, nihil jucundius, nihil optabilius quam Vos omnes,quos diligimus 
in visceribus Christi Jesu, omni affectu, consilio, opera 
juvare, atque una Vobiseum in Dei gloriam et catholicam fidem tuendam, propagandam toto pectore 
incumbere, et animas salvas facere, pro quibus vitam 
ipsam, si opus fuerit, profundere parati sumus, venite, Fratres, obtestamur, et obsecramus, venite magno animo, magnaque fiducia ad hanc Beatissimi 
Apostolorum Principis Sedem, Catholicae unitatis centrum, atque Episcopatus apicem, unde ipse Episco 
patus, ac tota ejusdem nominis auctoritas emersit, 
venite ad Nos quotiescumque Nostrae, et ejusdem 
Sedis auctoritatis ope, auxilio, praesidio Vos indigere noveritis. 

fn eam porro spem erigimur fore, at Carissimi 
in Christo Filii Nostri Viri Principes pro eorum pietate, et religione m memoriam revocantes regiam 
potestatem sibi non sohtm ad mundi regimen, sed maxime ad Ecclesiae praesidium esse collatum (2), et Nos 
cum Ecclesiae camam, tum eorum regni agere , et sa 
lutis, ut provinciarum suarum quieto jure potiantur (1), 
communibus nostris votis, consiliis, studiis sua ope 
et auctoritate faveant, atque ipsius Ecclesiae liber 
tatem incolumitatemque defendant, ut et Christi 
dextera eorum defendatur imperium (2). 

Quae omnia ut prospere, f&ie iterque ex senten 
tia succedant, adeamus cum fiducia, Venerabiles Fratres, ad thronum gratiae, atque unanimes in humi 
litate cordis nostri Patrem misericordiarum, et Deum 
totius consolationis enixis precibus sine intermissione 
obsecremus, ut per merita Unigeniti Filii Sui infirmitatem nostram omnium caelestium Charismatum 
copia cumulare dignetur, atque omnipotenti sua virtute expugnet impugnantes nos, et ubique augeat 
fidem, pietatem, devotionem, pacem, quo Ecclesia 
sua sancta, omnibus adversitatibus et erroribus penitus sublatis, optatissima tranquillitate frualur, ac 
fiat unum ovile, et unus pastor. Ut aurem clementissimus Dominus facilius indiuet aurem suam in preces nostras, et. nostris annuat votis, deprecatricem 
apud Ipsum semper adhibeamus sanctissimam Dei 
Genitricem Immaculatam Virginem Mariam, quae nostrum omnium dulcissima mater, mediatrix, advocata, et spes fidissima ac maxima fiducia est, cujus 
patrocinio nihil apud Deum validius, nihil praesentius. Invocemus quoque Apostolorum Principem, cui 
Christus ipse tradidit claves regni caelorum, quem 
que Ecclesiae suae petram constituit, adversus quam 
portae inferi praevalere numquam poterunt, et Coapostolum ejus Paulum, atque omnes Sanctos Coeli 1  
tes, qui jam coronati possident palmam, ut desideratam divinae propitiationis abundantiam universo 
christiano populo impetrent. 

Denique coelestium omnium munerum auspicem, 
et potissimae Nostrae in Vos caritatis testem, acci 
pite Apostolicam Benedictionem, quam ex intimo 
corde depromptam Vobis ipsis, Venerabiles Fratres, 
et omnibus Clericis, Laicisque Fidelibus curae vestrae concreditis amantissime impertimur. 

Datum Romae apud Sanctam Mariam Majorem 
die IX Novembris Anno MDCCCXLVI Pontificatus 
Nostri Anno Primo.