Quinquaginta parabolae (1510–1517), versio electronica/De quinque sensum pugna Parabola XX
DE QVINQVE SENSVVM PVGNA Parabola XX
Erat metropolis nominatissima, Irenen uocabant, in qua cum summa animorum tranquillitate
degebatur. Nihil discors, nihil turbulentum aderat. Sed in uia, quae ad eam ducit, quinque
diuersi generis bestiae insederant, omnes quidem magnarum uirium horrendaeque ferocitatis. Cum
his certandum erat cuicunque ad pacis urbem transire collibuisset neque omnino nisi ferarum
uictoribus dabatur accessus. Qui uicerant, reliquum uitae tempus iocunde agebant. Victi
belluinis morsibus atque ungibus laniabantur. Tantumque incommodi succumbentibus accedebat,
quantum uincentibus gloriae. 

Nobis texitur haec parabola. Cum quinque corporis nostri sensibus assidue nobis pugnandum
est, et ita pugnandum, ut uincamus, si caelestis beatitudinis pace frui uolumus. Visus,
auditus, odoratus, gustus, tactus uim menti nostrae ingerunt et ad illicita prouocant. Si
assenserimus, malarum cupidinum morsu dilacerati peribimus. Sin uero fortiter constanterque
repugnauerimus rationis freno carnis appetitum compescentes, innocentiae atque uirtutis
conseruatae merito uerae pacis patriam ingrediemur, ubi perennis uiget concordia,
indissolubilis charitas, indeficiens laeticia, incomparabile bonum felicitasque sempiterna.
Hic luctandum est, ut illic requiescamus, hic uincendum, ut illic coronemur . Quaeratur ergo
bello pax, quae non nisi bellando inuenitur. Semper tamen Dei auxilio nobis opus est, ut
uincamus.