Neminem Vestrum
VENERABILIBVS FRATRIBVS ARCHEPISCOP0 PRIMATI , EPISCOPIS, 
AC DILECTIS FILIIS CLERICIS ET RELIGIOSIS VIRIS
CVNCTISQVE FIDELIBVS ARMENIAE CATHOLICAE NATIONIS 
CONSTANTINOPOLITANAE PROVINCIAE. 

VENERABILES FRATRES AC DILECTI FILII SALVTEM 
ET APOSTOLICAM BENEDICTIONEM 
Neminem vestrum latet, Venerabiles Fratres, ac 
Dilecti Filii, quo paterno prorsus affectu Romani 
Pontifices Praedecessores Nostri ab antiquis temporibus Armeniam vestram Nationem tot sane nominibus illustrem fuerint prosequuti, et quanta cura, 
ac sollicitudine Nationem ipsam ad catholicam unitatem revocare studuerint. Neque ignoratis quos fructus divina adspirante gratia iidem Decessores Nostri 
ex impensis eorum erga vestram Nationem studiis 
perceperint, et qua laetitia ipsi affecti fuerint, cum 
obtiuere potuerunt, ut multi Armenii ad catholicae 
unitatis professionem reversi in ea stabiles et immoti 
persisterent. Ac vobis compertum exploratumque est, 
qua admirabili virtute, et summa eorum nominis 
gloria Catholici Armenii luctuosissimis temporibus 
aspera quaeque cum ipsius vitae discrimine strenue 
sint perpessi in catholica fide, et unitate tuenda ac 
profitenda, cujus amore et studio tantopere flagrarbant, et qua assidua contentione haec Apostolica 
Sedes suam omnem adjutricem operam Armeniis 
ipsis praebere nunquam intermiserit, ut spiritualibus 
praesertim illorum indigentiis justa proprium eoram 
ritum quovis modo occurreret, atque consuleret. Et 
quoniam episcopalis Armeniorum Antistitum Gierachia jamdiu restituta in illis dumtaxat regionibus 
aliquo modo servari potuit, quae a persecutionis 
aestu aberant, idcirco Sancta haec Sedes vel maxime 
anxia, atque sollicita de spirituali bono Armeniorum 
commorantium Constantinopoli, et in finitimis provinciis, ubi Episcopi consistere haud poterant, nullis 
consiliis sibi parcendum esse duxit, ut eorumdem 
Armeniorum saluti prospiceret. Quoeirca Sancta haec 
Sedes intentissimo studio curavit et vestrae Nationis 
Sacerdotes optime instituere, adhibita quoque hujus 
Urbani Nostri Collegii opera, et filis potissimum Religiosarum Familiarum Alumnis animos addere, qui 
in spirituale vestrae Nationis bonum procurandum 
sedulo incumberent. Atque etiam probe cognoscitis, 
Venerabiles Fratres, ac Dilecti Filii, ab hac Apostoli ca Sede, ubi primum per temporum adjuncta fieri 
licuit, Armenium Antistitem episcopali dignitate insigni tum in ista Constantinopoiitana urbe fuisse constitutum, ac subinde, postquam Armenii eatholici ob 
supremi Turcarum Imperatoris clementiam in rebus 
praesertim sacris libertate donati fuere (qua cum 
mutua animorum concordia religionis res majorem 
in modum vigere, ac florescere possent) Archiepiaeo 
palem Primatialem Sedem in eadem Urbe foisse erectam pro Armeniis catholicis, eisque propriam Archiepiscopum datum, velati luculenter testantur Apostolicae Literae re. me. Pii VII Decessoris Nostri . Omnes autem norunt indefessas ac singulares curas a felicis recordationis Gregorio XVI Praedecessore pariter Nostro adhibitas ad amplissimae 
illius Dioecesis ordinem rite constituendum, et ad 
Catholicorum Armeniorum utilitatem, prosperitatemque magis in dies procurandam et fovendam.. Nos 
vero ubi inscrutabili Dei judicio in hac sublimi Principis Apostolorum Cathedra collocati fuimus, statira 
universum, qua late patet, Christianum orbem animo 
et cogitatione complexi, paternae Nostrae sollicitudinis curas in potidrem istam Armeniae Catholicae 
Nationis partem studiosissime, atque amantissime 
convertimus. Namque opera utentes Venerabilis Fratris Innooentii Archiepiscopi Sidensis, quem extraordinarium Nostrum Legatum ad supremum Turcarum 
Imperatorem misimus, ut eidem Principi amicabiles 
animi NoStri sensus exponeret, ac simul officia Nostra deferret, haud praetermisimus ipsi potenti Othoinanorum Imperatori Armenios, aliasque omnes catholicas orientales Nationes io ejus Ditione degentes 
etiam atque etiam commendare. Cum autem Nobis 
summopere cordi esset majorem Armeniae vestrae 
Nationis utilitatem procurare, tum eidem Venerabili 
Fratri comnoisiraua, ut diligenter investigaret in quo 
statu Armenia ipsa versaretur Natio, atqgue omnia 
ad Nos referret, ut, rebus maturo examine perpensis, 
nosceremus quae potissimum consilia a Nobis essent 
suspicienda ad spirituale vestrae Nationis bonum 
magis magisque compacandum. Itaque postquam idem 
Venerabilis Frater delato sibi munere perfunctus accuratas rerum notitias Nobis praebuit, probavimus 
varia decreta a VV. FF. NN. S. R. E. Cardinalibus 
Nostrae Congregationis fidei propagandae edita, atque 
inter alia illud etiam quo improbata fuit Societat 
Connationalis appellata, ex qua damna plurima oritura esse merito praevidebantur. Hinc Apostolicas Nostras dedimus Literas, quibus tum ad exitum deduximus quae idem Decessor Noster Pius VIII sibi 
perficienda proposuerat, tum alios quinque Armenii 
Ritus Episcopos constituimus, inter quos magna veteris, et amplissimae Constantinopolitanae Dioeceseos 
pars fuit divisa. 

Dum autem ea profecto spe nitebamur fore, ut 
nova ecclesiastica Armenia Provincia hisce paternis 
Nostris curis prospere feliciterque vigere ac florescere 
posset, non sine maximo animi Nostri dolore novimds, perniciosas animorum dissensiones in vestram 
Nationem ab inimico homine jamdiu inductas ita 
magis in dies invalescere, ut minime deessent, qu 
ad ejusmodi dissensiones fovendas vel ipsa praete 
xerent consilia, (juibus haec Apostolica Sedes vestram 
Nationem juvare vel maxime optabat. Quae nunquam 
satis deploranda animorum discordia graviter exarsit, 
ubi utraque dissidentium pars scriptis in vulgus editis 
de religiosis Nationis quaestionibus palam publiceque 
disserere ac disceptare coepit; quae quidem scripta 
fuere vicissim exarata hostilibus praesertim asperrimisque verbis atque sententiis, quae a christiana 
caritate omnino abhorrent, et iis plane adversantur, 
quae ad mutuam concordiam tuendam requiruntur, 
atque in lucem prodierunt inscia, et invita hac Apostolica Sede, quemadmodum per iteratas ejusdem 
Nostrae Congregationis literas declarandum esse voluimus. Quisque vestrum noscit quae exinde scandala 
evenerunt non sine levi vestrae Nationis damno, et 
quo studio Nos, nulla .interposita mora, omnem Nostram operam impendere properavimus, ut omnes a 
Vobis amoverentur contentiones, et dissensiones, earumque germina radicitus extirparentur. Nec mediocri certe jucunditate affecti fuimus, proptereaquod 
primae Nostrae curae optatum habuere exitum. Nam 
que Venerabiles Fratres Antonius vester Archiepiscopus Constantinopolitanus, et Julianus Archiepiscopus Petrensis in .partibus Infidelium ac Noster 
istic Vicarius Apostolieus pro fidelibus Latini ritus 
ad Nos venerunt, ac rebus omnibus expositis inter 
se concordissimis animis plane consensere, ac deinde 
Nobis probantibus in vulgus ediderunt quae vicissim 
constituerant. Atque utinam, veluti paterno Nostro 
cordi jucundissimum fuisset, omnes isti vestrae Nationis ordines pari alacritate juxta illa, quae Nostra 
Congregatio fidei propagandae praeposita monere et 
insinuare haud omisit , Nostris desideriis obsecuti 
fuissent plane fidentes Nostris consiliis et ordinationibus, quae ad commune vestrum omnium bonum 
unice spectabant. Siquidem haud cogeremur tot de 
flere damna, et mala, quae in Vos ex animorum 
praesertim dissensione cum summo animi Nostri 
moerore redundarunt. 

Cum igitur hae funestissimae contentiones et dissidia minime cessarent, mandavimus, ut eadem Nostra Congregatio fidei propagandae praeposita majori, 
qua fieri posset, celeritate accuratam cum veterum, 
tum recentium Armeniae Nationis quaestionum cognitionem diligentissime sibi eompararet, illasque ia 
variis conventibus VV. FF. NN. S. R. E. Cardinales 
ejusdem Congregationis pro singulari eorum prudentia 
ex more sedulo examinarent, atque perpendereot. 
Ac de hujusmodi re vehementer solliciti uni ex hisce 
conventibus Nos ipsi praefuimus, et, auditis eorundem Cardinalium sententiis, significavimus quae Nostra mens esset de potioribus quaestionum articulis, 
nunquam intermittentes assiduis fervidisque precibus 
divitem in misericordia Deum orare et obsecrare, 
ut omnipotenti divinae suae gratiae auxilio humilem 
Nostram operam ad animarum vestrarum bonum 
dumtaxat intentam juvare, ac fortunare vellet. Cum 
vero nihfl Nobis potius, quam vestrae tranquillitati, 
ac prosperitati statim consulere, tum res illas perficiendas curavimus, quae ad hunc tam salutarem 
finem conducerent. Quapropter noseentes vestrae Nationis damna vel maxime aucta fuisse ex comme 
moratis scriptis in vulgus editis, eadem praeeipua 
scripta, peculiari adbibito examine, prohibenda ac 
damnanda mandavimus, veluti etiam vehementer 
improbamus alia omnia, quae ad hoc idem negotium 
pertinent, quaeque vel ante, vel post damnata illa 
scripta in lucem prodiere, ac sive armenio, sive armenio vulgari, sive italico, sive gallico, sive quovis 
alio idiomate sint exarata, cum mutuum praesertim 
odium praeseferant Christianae oarilati omnino adversum. Omnia quoque Nostra studia convertimus, ut 
in i6to Constantinopolitano Seminario recta et accurata Cleri institutio religiosissime quotidie magis 
promoveatur, utque Religiosae Familiae meliori usque
ordine utantur» et congruum ab eadem Nostra Congregatione fidei propagandae Decretum proferri jussimus, quod omni ex parte diligenter observari mandamus. Ad omnem autem controversiam ac suspicionem penitus amovendam de Monachorum Mechitharistarum Venetiis degentium doctrina, sciatis velimus, a Monachis ipsis luculentam catholicae eorum 
fidei et doctrinae professionem, ac declarationem 
debitis adhibitis subscriptionibus ad Nos missam 
fuisse, quae summam Nobis attulit consolationem, 
Nostrisque desideriis quam cumulatissime satisfecit. 
Etenim non solum disertissimis verbis alacri libentique animo profitentur, se excipere omnes ordinationes, et decreta a Romanis Pontificibus et Sacris 
Congregationibus seu edita, seu edenda, ac signanter 
illa, quae vetant communicationem in divinis cum 
schismaticis, verum etiam clare aperteque declarant: 
partem eorum Nationis, cujus bonum, et utilitatem 
praecipue, et unice ipsorum spectat Institutum, 
a infeliciter reperiri sejunctam a communicatione 
Catholica Apostolica Romana, ac propterea declarant se amplecti, et cognoscere, veluti suos 
fratres, illos, quos Sancta Ecelesia Romana Apostolica recognoscit uti suos filios, et Armeniorum 
Schismaticorum errorem damnantes fatentur, illos 
esse extra veram Jesu Christi Ecclesiam, et profitentur, se numquam intermissuros orare, prae» dicare, ac tum factis, tum scriptis, tum verbis 
curare, ut iidem errantes redeant ad solum et unicum Christi Jesu ovile» cujus solus summus Pastor, 
Caput, et oentrum est Romanus Pontifex Petri 
Apostolorum Principis Suecessor. » Atque etiam
Vobis significamus, opportuna alia consilia a Nobis 
fuisse suscepta, ut omnis timor plane deponatur circa 
Collegia, in quibus Monachi iidem Armeniam juventutem instituunt. Quo vero potissimum opus a Nostris Praedecessoribus inchoatum, et a Nobis ob ordinariam Episcoporum Hierarchiam ad optatum exitum istic adductam absolutum prospere progredi 
possit, ct cum Archiepiscopi Primatis, tum aliorum 
Sacrorum Antistitum ejus Suffraganeorum electio 
locum habere queat, opportunas a praedicta Nostra 
Congregatione instructiones dari mandavimus, easque 
ad ipsum Archiepiscopum, aliosque Episcopos perferendas esse jussimus. 

Quae quidem omnia satis superque ostendunt, 
Venerabiles Fratres, ac Dilecti Filii, quam vehementer de spirituali vestro bono Nos solliciti simus, et 
quo paternae caritatis studio Armeniam vestram Nationem in Domino prosequamur. Nunc vero has Nostras Vobis scribimus Literas, quibus Vos omnes 
peramanter alloquimur, ac summopere hortamur, 
monemus, et obsecramus, ut induatis vos, sicut electi 
Dei, benignitatem, humilitatem, modestiam, patientiam, atque arctissimo inter vos concordiae et caritatis vinculo obstricti deponatis omnes simultates, 
contentiones, aemulationes, iras, dissensiones, ac sequamini in omnibus pacem, et sanctimoniam, et una 
nimes idipsum sentientes perfecti sitis in eodem senso, 
et in eadem sententia, ac solliciti servare in vinculo 
pacis illam spiritus unitatem, quae a Christo Domino 
tantopere fuit commendata et inculcata. Quibus 
amantissimis Nostris monitis, hortationibus, desideri 
et postulationibus Vos pro filiali vestra erga Nos, et
hanc Sanctam Sedem pietate eo magis obsecuturos 
esse confidimus» quod tristi experientia docti scitis 
quot calamitates ob animorum discordiam illustris 
vestra Natio sit perpessa, quae secundis, faustisque 
rebus usa profecto fuisset, si omnes mutua volunta 
tum concordia devincti, et. invicem diligentes ambnlassent in caritate Dei. Memoria igitur repetentes 
quibus aerumnis propter discordiam afflicti fuistis, 
ac serio considerantes quod omnis civitas vel domus 
divisa contra se non stabit , et illud Apostoli mo 
nitum prae oculis semper habentes, scilicet, quod si 
invicem mordetis , et comeditis , videte ne ab invicem 
consummamini , nihil Vobis omnibus in posterum 
potius, nihil antiquius sit, quam singulari cura et 
studio christianam inter Vos animorum concordiam 
fovere, pacem habere, et ea quae pacis sunt sectari. 
Omnes quidem memineritis qua paterna sollicitudine 
hanc concordiam Vobis quoque inculcaverit idem 
Decessor Noster Pius Vlll, qui in ista, ArchiepiscopaJi Primatiali Constantinopolitana Sede, instituenda 
suis Apostolicis Literis finem dedit hisce S. Leonis 
Magni Praedecessoris item Nostri verbis: «. Conaexiq 
scilicet totius corporis unam sanitatem, udamque 
pulchritudinem facit; et haec connexio ubius quidem corporis unanimitatem requirit, sed praecipue 
exigit concordiam Sacerdotum. ». Quae ' salutaria 
sane monita denuo pari studio repetere haud qraisit 
alter Praedecessor Noster Gregorius XVI, ut, xdagis 
magisque Vos omnes ad hanc mutuam animorum 
concordiam tuendam excitaret atque inflammaret, 

Nunc Vero sermonem Nostrum ad Vos praecipue 
convertimus, Venerabiles Fratres, istius ecclesiasticae 
Constantinopolitanae Provinciae Antistites, ac Vos 
vehementer in Domino obtestamur, ut nunquam cessetis concordissimis animis, et ingeminatis studiqua. opere, qua verbo, qua exemplo fideles Vobis 
commissos ad mutuam concordiam pacem et caritatem continenter hortari, inflammare et cujuapie 
dissensionis motus frangere atque comprimere. Omnes 
autem gravissimi episcopalis vestri muneris partas 
summa animorum, voluntatum et sententiarum con 
junctione sedulo ac studiosissime obeuntes « pascite, 
qui in Vobis est, gregem Dei, providentes non coacte, sed spontanee secundum Deum. neque ut 
dominantes in Cleris, sed fornaa facti gregis ex 
animo .» In primis vero mrilis neque curis, ne 
que consiliis, neque laboribus unquam parcite, at» 
vestris Dioecesibus divinae fidei nostrae depositam 
integrum, inviotatumque custodiatur, ut Clerus rebus 
optimisaancte instituatur, et ad omnem virtutem atque 
ecclesiasti cum spiritum accurate fingatur, ac disciplinis praesertim sacris ab omni cujusque erroris 
periculo plane alienis erudiatur, ut fideles quotidie 
magis salatari catholicae religionis doctrina, ejusque 
sanctissimis perceptionibus imbuantur, et per gratiarum charismata confirmentur, quo declinantes a 
malo, et facientes bonum crescant in scientia Dei, 
et alacriori usque pede incedant per semitas Domini, 
et instent viam quae ducit ad vitam, ut morum honestas, vitae integritas ac virtus, religio, pietas majora in dies incrementa suscipiant, et in omnium 
animis vigeant ac dominentor. Atque in Pastorum 
Principis exemplum semper intuentta» qui se mitem 
et humilem corde professus est, quique reliquit nobis 
exemplum, ut seqiianiur vestigia ejus, nihil adtiquius 
habeatis. Venerabiles Fratres, quum miseros errantes 
m spiritu lenitatis, et mansuetudinis ad rectum justitiae et veritatis tramitem reducere, illosque ex 
Apostoli praescripto arguere, obsecrare» increpare in 
omni bonitate, patientia et doctrina , «cum saepo 
n plus erga corrigendos agat benevolentia, quam austeritas, plus exhortatio, quam comminatio, plus 
caritas, quam potestas (1).» Quod si interdum gra 
vitatis, ac severitatis partes a Vobis sint adhibendae, 
quando, levioribus jam frustra adhibitis fomentis, 
morbi gravitas acriora remedia postulat, in delinquentes homines ex Sacrorum Canonum praescripto 
animadvertite temperantes cum misericordia judicium, 
cum mansuetudine zelum,cum lenitate rigorem,quemadmodum Ecclesiae pastores vel maxime decet, qui 
se subditis suis pietate matrem, disciplina patrem 
exhibere debent. 

Vos etiam omnes omnium ordinum affamur, Dilecti Filii Cleri cum Secularis tum Regularis, qui 
divino ministerio mancipati elegistis jam Dominum 
tanquam partem htiereditatis vestrae. Propriis Antistitibus,, uti par est» subditi, eisque obedientes ac memoras vocdtionis et dignitatis vestrae, eam mormtt 
gravitate, vitae sanctitate exsequi ac tueri contendit 4» qao populos in magnum vestri drdinis amorem 
venerationemque adducere, ac magnutn ecclesiasticae aedificationi incrementum afferre quotidie magis 
possitis. Quamobrem studiosissime deelinantes ab iis 
omnibus, quae Clericis vetita, quaeque eos nequaquam decent, nihil unquam admittere velitis, quod 
aliis offensioni esse possit, sed magis magisque curate praebere vosmetipsos exemplum bonorum operum in verbo, in conversatione, in caritate non ficta, 
in doctrina, in fide, in castitate. Cum vero sive necessitate , sive sacri ministerii ratiooe compulsi in 
saecularium domibus versari debetis, vestris omnibus 
actionibus ecclesiasticae personae dignitatem ac magnitudinem ita sustinere contendite, ut virtutum 
omnium ornatu fulgentes sitis bonus Christi odor. 
Vos autem Religiosi viri prae oculis habentes Decretum ejusdem Nostrae Congregationis die 20 Augusti superiori anno jussu Nostro editum, illud religiosissime servandum curate. Nunquam vero intermittite vos omnes utriusque Cleri viri orationi instare 
ac Deum oontinenter precari, ut uberrima coelestis 
suae gratiae dona super Vos, et Christianum populum propitius semper effundat. Ne cessetis divinarum 
praesertim literarum, sacrarumque disciplinarum studia assidue ac sedulo excolere, quo possitis iis respondere, qui legem de ore vestro requirunt et mandata 
Dei illos docere, qui ignorant et errant. Singulari 
vero industria ac diligentia quaerentes. non quae vestra sunt, sed quae Jesu Christi sunt, studete. Dilecti 
Filii, omnia saori vestri ministerii munia pie sancteque exercere, atque unanimes vestram omnem cum 
propriis Antistibus operam praestare nunquam intermittite, ut sempiternam fidelium salutem procurare
ac sanctissimam nostram religionem, ejusque doctrinam magis magisque promovere et discordiarum semina extirpare, atque Christianae concordiae et pacis 
amorem omnibus ingerere possitis. Cum autem omnis 
sapientia a Deo, tum qui inter vos scientia pollent, 
ne superbiant unquam, sed humillimas clementissimo bonorum omnium largitori Domino agentes gratias, doctrina ad propriam, aliorumque aedificationem 
semper utantur, serio meditantes, Deum superbis 
resistere, humilibus autem dare gratiam et ab Ipso 
gravius illos judicari, qui plus ceteris acceperint: 
Nam, uti sapientissime monet S. Gregorius Magnus 
Decessor Noster, « cum augentur dona, rationes etiam 
crescunt donorum; ac propterea tanto esse humi» lior, atque ad serviendum Deo promptior quisque 
debet ex munere, quanto se obligatiorem esse 
conspicit in reddenda ratione (1).» Nemo inter Vos 
unquam reperiatur, qui aliis vestri potissimum ecclesiastici ordinis viris illa dona invidere videatur, 
ex quibus spiritualis in proximum utilitas possit redundare. 

Sed jam os Nostrum patet ad Vos omnes, Dilectissimi in Christo Filii Armeniae Catholicae Nationis 
in istis Constantinopolitanae ecclesiasticae Provinciae 
regionibus degentes cujusque ordinis, aetatis, sexus 
et conditionis. Vos igitur pro summo paterno Nostro 
in Vos omnes amore etiam atque etiam in Domino 
monemus et hortamur, ut omnibus simultatibus, dissensionibus, aemulationibus, dissidiis depositis, mutuam inter vos eoncordiam et pacem habeatis supportantes invieem in caritate. Vobis autem summo 
pere cordi sit in catholicae religionis professione 
quotidie magis stabiles persistere ac Nobis et huic 
Beatissimi Pr,incipis Apostolorum Cathedrae firmiter, constanterque ex animo adhaerere, et operibus 
caritatem vel in Deum vel in proximum praeseferentibus semper insistere ac singula Dei in Ecclesiae 
mandata sedulo exsequi et omnia peragere in nomine 
Domini Nostri Jesu Christi. Subditi estote et obedite 
vestris Episcopia, quos Spiritus Sanctus posuit regere Ecclesiam Dei. Ipsis enim vestra salus est commissa» de qua severissimam aeterno Pastorum Principi rationem aliquando sunt reddituri, ac propterea 
ipsis summopere advigilandum, excubandum» allaborandum» ut vos ad salutis semitam deducant ac doctrinae opportunitate et veritate infirma confirment» 
disrupta consolident, depravata convertant et verbum 
vitae in.aeternitatis cibum vobis alendis dispendant. 
Quare vestras aures ipsorum Antistitum voci et auctoritati faciles praebete et nunquam eveniat ut aliquis inter vos existat, qui proprio Antistiti resistere, 
eique legem imponere quodammodo velit in iis praesertim omnibus, quae ad. episcopale ministerium 
et auctoritatem pertinent, 

Vos modo alloquimur omnes, qui in Armenia ista 
cafbobQa Natione.;et generis nobilitate et muneris 
splendore et auctoritate et qpibus eeteriS' praestatis. 
Nibij certe illustri vestrae Nationi utilius, nibfi prastabifius nbvcbire unquam ,poterit, quam si vos omnes 
uti bonore aci dignitate, ita etiam virtutum splendort 
praefulgeatis: a vobis enim christiana plebs exempla 
petit quae imitetur. A Vobis igtyur etiam atque etiam 
exposcimus, ut i*eIigioois amore ac mutuae concordiae studio quotidie magis incensi non solum nihil 
unquam Vel contra Ecclesiam, rei adversus vestros 
Sacraram Antistites moliri velitis, quemadmodum 
agere solent, qtii a catholica unitate sunt sejuncti 
verum etiam ut vestra omnia consilia et studia conferetis , quo catholica Ecclesia majora istic incrmenta suscipiat et omnes debita reverentia, obsequio 
et obediehtia prosequantur tum supremam illam, 
pledamque potestatem Petro, ejusque Successoribus 
Romanis Pontificibus a Christo Domino divinitus collatam, pascendi scilicet, regendi et gubernandi universam qua late patet Ecclesiam, tum sacram ac 
venerandam auctoritatem, qua erga proprium gregem pollent Episcopi, quae nulli prorsus unquam' 
eivili auctoritati possunt esse obnoxiae ac subjectae. 
Videtis profecto quam gloriam Vobis comparare, et 
quam uberem a bonorum omnium retributore Deo 
mercedem consequi poteritis, si hisce Nostris monitis, desideriis ac postulationibus obsequentes, sanctissimae nostrae religionis utilitatem, prosperitatem 
que, quantum in Vobis est procurare contenderitis. 

Antequam vera, Venerabiles Fratres ac Dilecti 
Filii, scribendi finem faciamus, Vobis nonnulla elate 
aperteqUe declaranda esse censemus circa rem , in 
quam magna sententiarum confVisio est inductu, et 
quae non mediocrem causam dedit dissensionibus 
inter Vos exortis, ut omnes ambiguitates et dubita 
tiones de medio tollamus. Summam certe laudem ii 
omnes merentur qui exoptant ut illa Armeniae vestrae Nationis' pars, quae adhuc in schismate rmSere 
versatur ad catholicam unitatem redeat. Etenim bu jusmodi desiderium plane respondet tum ardentissiminis S. Matris Ecclesiae votis, quae Deum orare et 
obsecrare nunquam desinit, ut omnes dissidentes filii 
ad suum sinum et complexum revertantur, tum indefessis hujus Sanctae Sedis curis et studiis, quae 
ob hanc causam tantopere allaboravit atque allaborare nunquam intermittit. Ac Nos ipsi ut probe nostis vel ab ipso supremi Nostri Pontificatus initiomemorati Nostri ad Illustrem Turcarum Imperatorem Legati occasione utentes, ad Orientales Nostras 
dedimus Literas (1), quibus illos amantissime aeque 
ac studiosissime excitavimus, ut ad catholicae unitatis professionem reverti properarent, festinarent. 
Atque utinain universa vestra Natio coelesti gratiae 
respondens, ejuratis erroribus in docilitatis et unitatis spiritu ad unicum Christi ovile rediret, a quo 
plane abest quicumque non consociatur cum hac 
Sancta Petri Sede, ex qua in omnes venerandae 
communionis jura dimanant (2), ad quam omnis obedientia et honor est deferendus (3), et ad quam 
propter potiorem principalitatem necesse est, omnem 
convenire Ecclesiam hoc est qui sunt undique fide 
les (4-). Equidem incredibili Nos afficeremur conso 
latione et universa Ecclesia ingenti exultaret laetitia, si omnis vestra Natio ad catholicam rediret unitatem. Ex quo profecto intelligitis, Venerabiles Fratres ac Dilecti Filii, Nos non solum probare haud 
posse eorum agendi rationem, qui asperis, durisque 
modis cum vestrae Nationis schismaticis agere solent, 
nec debitam eorum rationem habent, verum etiam 
vehementer et omnino illos improbare, qui non amore 
et benevolentia, sed asperitate ac severitate eos etiam 
prosequuntur, qui a funesto schismate ad catholicam 
unitatem sunt conversi. 

Verum eodem tempore tolerare non possumus, 
ut aliqui catholicae unionis promovendae praetextu 
nullum discrimen habendum esse velint quoad Schis 
maticorum errores atque abutentes studio, quo haec 
Sancta Sedes veteres, sanctosque Ecclesiae Orientalis 
ritus tuendos curavit, existiment in hac re id prorsus 
omne accuratissime esse exequendum, quod a Schismaticis in praesentia agitur et arbitrentur, nonnullos 
quoque usus esse eliminandos, qui in catholicam 
vestram Nationem rite invecti fuerunt, ut solemniori 
modo ostenderetur, quam vehementer catholica ipsa 
vestra Natio ab haeresi et schismate abhorreat, et 
catholicae unitati firmiter adhaerescat. Atque isti 
homines vellent etiam, ut quaedam opera et ecclesiasticae regulae tollerentur, quas experientia veterum Canonum disciplinae adjiciendas plane esse de 
monstravit , dum catholica Ecclesia ab haeresi et 
schismate, quae mortua sunt, longe et omnino dissimilis perpetua vigens vita, et coelestium divitiarum 
ditata thesauris ac veriatis magistra, et salutis index 
tot sanctorum operum et pulcherrimarum istitutionum est fecunda parens et altrix, quihtiB religionem, 
pietatem, humanitatem, omnesque virtntes fovet et 
communi omnium bono, ordini, prosperitati et concordiae mire consulere nunquam desinit. At minime
ignoratis, eumdem Praedecessorem Nostrum Gregorium XVI contra istorum hominum ita sentientium 
consilia suas Apostolicas edidisse Literas, quae die 
tertia Februarii anno 1832 datae incipiunt: «Inter 
gravissimas.» Illud vero singulare et admiratione dignum videtur, quod isti rituum tantopere studiosi 
non dubitent in aliis articulis ab ipsius Orientalis 
Ecclesiae Canonibus deflectere. 

Jam vero, Venerabiles Fratres ac Dilecti Filii, 
post haec omnia, quae pro impensae Nostrae erga 
catholicam vestram Armeniam Nationem caritatis 
studio Nos ipsi hisce Nostris Literis Vobia significanda et declaranda existimavimus ad omnes dubitationes et ambiguitates propulsandas in eam prolecto apem erigimur fore, ut Deo bene juvante juxta 
ardentissima Nostra vota concordia et pax, ex quibus vestra eadem Natio omnem veram prosperita 
tem expoctare potest, denuo in vestrum omnium 
animis reviviscant ac domi nentur. Ut autem tam salutaris et exoptata tranquillitas a Vobis facilius possit 
obtineri, hisce Literis perpetuum et absolutum silentium imponimus super praeteritis quaestionibus 
et controversiis, atque omnino vetamus omnem reclamationem et sermonem, qui inter fideles Armenios 
pacem turbare possit, itemque expresse et severe 
prohibemus, haeretici vel schismatici notam illis 
inurere, qui cum hac Apostolica Sede coomunionem gratiam habent. Si qui enim extiterint, quod 
nunquam futurum confidimus, qui haud recte agant 
rei suspieiones ingerant, debita ratione erit providendum, atque ,in primis res huic Apostolicae Sedi 
erit exponenda cum opportunis et canonicis documentis. Quapropter post ejusmodi Nostra monita et 
declarationem, omnes cujusque> classis et ordinis 
perturbatores in posterum gravissimae culpae rei 
erunt, nec poterunt ullo modo et praetextu se excusare, ne debita erga ipsos adhibeatur severitas. Sed 
iterata ac luculenta filialis erga Nos et hanc Sanctam Sedem pietatis, amoris et obsequii testimonia, 
quae ex omnibus Armeniae vestrae catholicae Nationis ordinihus excepimus, in maximam porro spem 
Nos adducunt fore, ut ipsa vestra Natio multam Nobis consolationem, laetitiam et gaudium sit allatura. 
Hac igitur fiducia freti haud intermittimus in omni 
oratione et obsecratione cum gratiarum actione elementissimum misericordiarum Patrem humiliter, enixeque exorare, ut prospera cuncta et salutaria Vobis 
omnibus. Venerabiles Fratres, ac Dilecti Filii, semper 
propitius largiri velit, atque ut pax Dei, quae exuperat omnem semstm, custodiat corda vestra et intelli- 
gentias vestras, utque gratia, Jesu Chmti, et communi 
catio Sancti Spiritus sit cum Vobis omnibus. Atque 
horum auspicem* et studiosissimae paternae Nostrae 
in vos caritatis testem Apostolicani Benedictionem 
intimo cordis affectu Vobis omnibus, Venerabiles 
Fratres ac Dilecti Filii, peramanter impertimur. 

Datum Romae apud S. Petrum die 2 Februarii 
anno 1854-. Pontificatus Nostri Anno Octavo.