Praedecessores nostros
Sanctissimi Domini nostri Pii, 
divina Providenlia Papa IX, 
Epistola Encyclica ad omnes 
Patriarchas, Primates, Archiepiscopo* et Episcopo*, 
ad implorandum prò Regno Hibernice divinum anxilium . 

PIUS PAPA IX. 
Venerabiles Fratres, Salutem et Apostolicam Benedictionem . 

Praedecessores Nostros Romanos 
Pontifices, ad Christianas Gentes 
quacumque possent ratione juvandas, diligentem omnem sedulam 
que curam semper exhibuisse, plane sciti, venerabilem Fratrem, quibus Ecclesia historia cognita et 
explorata est. Neque ignoratis, salutare illud pulcherrimumque studium, non spiritualia tantum erga 
populum christianum collata beneficia complexum esse, sed ad publicas etiam levandas calamitates 
conversum fuisse, quibus gens aliqua christiana quandoque perculsa fult. Hoc veterum (1) recentiorumque temporum monumenta, 
atque hoc nostra patrumque nostrorum memoria confirmat. Quos 
nam vero decere magis poterat 
vel debebat, paternam hanc ad 
Christianos omnes erigendos animi 
sollicitudinem praeseferre, praeter 
Eos, quos Fides Catholica docet, 
omnium Christianomm Patfes ac 
Doctores esistere? . Ad quo 
autem magis congrnum erat calamitosas gentes confugere, quam 
ad Illos, qui in summo Ecclesiae 
vertice consti Ulti, urgeri se Christi cantate , diuturno temporum 
ac factorum experimento comprobaverunt? 

Preclaro isto Predecessorum 
Nostromi» exemplo, ac voluntatis 
Nostre simul inclinatione commoti, ubi primum accepimus, Hibernia; regntim in permagna rei frumentaria inopia, atque in cetera 
rum rerum ad alimenta suppeditanda spectantiuni cantate versari, 
et gentem illam teterrima morborum colluvie, ex penuria ciborum 
contracta, premi; omnem operam 
continuo dedimus, ut periclitanti 
eidem genti, quantum erat situili 
in Nobis, succurreremus. Itaque in 
hac Urbe Nostra publicas idcirco 
ad Deum preces fundendas indiximus, et Clerum Populumque Romanum, reliquosque Romse commorantes ad opem Hiberni ferendam boriati sumus. Quam ob rem 
effectum est, ut, partii pecunia a Nobis libenter tributa, partim eaque Roma: colletta est, quantum
horum temporum angusti patiebantor, subsidium ad venerabile 
Fratres Nostro Hiberni Àrchiepiscopos mitti potuerit, quod illi 
prò loeorQm et egenorum civium 
suorum conditone partirentur. 

Verum tales ad Nos afferuntur 
hactenus ex Hibernia litterae, talia 
de memorati» superius calamitatibus in ea insula nunc quoque 
perdurantibus, immo edam magis 
ingravescentibus, Nobis quotidie 
nuntiantur, ut animum Nostram 
incredibili dolore ea officiante Nos 
que iterum ad auxilium ei genti 
trìbuendum veheroenter impellane 
Quid enim ad recreandam illam 
gentem, in tanto discrimine laborantem experiri non debemus, cum 
compertum habeamus, quanta sit 
semperque fuerit Hiberni Cleri 
et Popuii erga Àpostolicam Sedem 
observantia; quantum difficillimis 
quibusque temporibus, in Religione Catholicae professione, ejus 
gente constantia claruerit; quanti laboribus Religionem Catholicam in remotissime etiam orbis 
regionibus propagandam, Hiberni Clerus curaverit; quanto denique pietatis ac religione studio 
apud Hibernicara gentem, in persona humilitatis Nostrae, Divus 
Petrus honoretur atque intelligatur cujus dignitas, ut Leonis Magni verbis utamur, in indigno herede non deficit (1)? 

Itaque, tam gravi re accurate 
perpensa, et nonnullorum etiam 
Venerabilium Fratrum Nostrorum 
S. R. E. Cardinalium de hoc consilio ineundo probata sententia; hanc 
ad vos, venerabile» Fratres, epistolam scribendam esse statuimus, 
ut una vobiscum, Hiberni gentis 
necessitati prospiciamus. 

Scilicet Vobis omnibus Àuctores 
sumus, ut in dioecesibus, seu regionibus jurisdictioni vestrae subjectis, 
prout in urbe Roma pridem peractum est, tribus diebus preces publicas in templis aliisve sacris 
locis faciendas indicatis, quibus 
Deus misericordiarum Pater exoratus, Hiberniae gentem a tanta 
calamitate liberet, et tale tantumque infortunium a ceteris etiam 
Europee regnis regionibusque propulset. Àtque ut id alacrius et utilius contingat, Nos Indulgentiam 
septem annorum iis concedimus, 
qui qualibet vice precibus illis interfuerint; iis vero, qui toto triduo, 
earumdem preconi recitationi intererint, et sub tridui hebdomadam, 
sacramento Poenitentiae expiati, 
sanctissimum Eucharistiee sacramentum susceperint,Indulgentiam 
Plenariam Apostolica Auctoritate 
largìmur. 

Quamquam illud etiam plurimum caritati vestrae, Venerabiles 
Fratres, commendamus, hoc est, 
ut hortationibus vestris, populum 
vestree jurisdictioni subditum ad 
Hibernorum gentem eleemosynarum largitionibussublevandam excitetis. Scimus quidem non indigere vos, ut eleemosynee virtutem, 
uberesque fructus, qui ex illa ad 
Dei Opt. Max. clementiam impetrandam proficiscuntur, vobis significemus. Habetis a sanctissimis 
Ecclesiee Patribus, et preesertim a 
s. Leone Magno in pluribus ejus 
sermonibus (l), docte sapienterque 
traditas eleemosynas laudes. Est 
etiam vobis in proroptu preclara 
a s. Cypriano Martyre, Carthaginiensi Episcopo, ad Numidi» Episecpos scripta Epistola , qu
perspicnum continet testimonium 
studii singularis, quo populus, ejus 
pastorali corse commissus, Christianis auxilii indigentibus, eleemo 
synarum copiosa largitione subvenit. Potestis prseterea s. Àmbrosii 
Mediolanensis Episcopi verba recordari (2), videlicet: « pulchritudinem divitiarum, non in sacculis 
divitum, sed in alimentispauperum 
esse: in illis infirmis et egenis me 
lins opes lucere: discere debere 
Christianos, pecuniis, non sua, sed 
ea quse sunt Christi, quaerere, ut 
illos et Christus requirat. » His, 
allisque prò vestra benignitate commemoratis, speramus certe futurum, ut pauperibus, de quibus agimus, permagno adjumento esse 
valeatis. 

Possemus quidem hic finemscri 
bendi Tacere. Sed cum yoluntati 
Nostra obsecundantes, publicas 
preces, Venerabiles Fratres, indicturi sitis, nolumus illud omittere, 
quod Nos dies noctesque admonet 
instantia Nostra quotidiana, sol 
liciludo omnium Écclesiarum (3). 
Versatur, scilicet, Nobis ante oculos, quanta jamdiu contra Ecclesiam universam excitata sit, atrox 
et sseya tempestas: terret animum
recordari, quanta sii malignatus 
inimicus in Sancto (!), et quam 
ìmproba nunc sii machinaiio ad 
versus Dominimi j et adversus 
Christum ejus <ref>) Ps. 3. 2 .<ref>(2). Quare hoc etiam 
potissimum Yobis commendamus, 
ut suscepta publicarum precuin 
prò Hibernia indicendarum occa 
sione, ad exorandum simul prò 
Ecclesia universa Deuro, concre 
ditum regimini vestro populum 
adducatis. 

Interea Yobis, Yenerabiles Fratres, Apostolicam Benedictionem 
umantissime impertimur. 

Datum Romae npud Sanctam 
Mariam Majorem die XXV mar 
tii Anno MDCCCXLVII, Pontifi 
catus Nostri anno primo.