Ubi primum (Pius IX 1847)
PIVS PP. IX. 

Dilecti Filii Religiosi Viri, Salutem 
et Apostolicam Benedictionem 
Ubi primum arcano divinae providentiae consilio 
ad totius Ecclesiae regimen evecti fuimus, inter praecipuas 
Apostolici Nostri ministerii curas et sollicitudines nihil 
Nobis potius fuit, quam Religiosas vestras Familias singulari paternae Nostrae caritatis affectu complecti, omnibusque studiis prosequi, tueri, defendere, ac majori carum bono et splendori totis viribus consulere atque prospicere. Ipsae enim ad maiorem omnipotentis Dei gloriam, et animarum salutem procurandam a sanctissimis 
viris divino afflante spiritu institutae, atque ab hac Apostolica Sede confirmatae, multiplici earum forma pulcherrimam illam varietatem efficiunt, quae mirifice circumdat Ecclesiam, ac lectissimas illas auxiliares Christi militum turmas constituunt, quae maximo tum Christianae, 
tum civili reipublicae usui ornamento atque praesidio
semper fuerunt. Siquidem carum Alumni singulari Dei 
beneficio ad evangelicac sapientiae consilia profitenda vocati , atque omnia detrimentum esse existimantes propter eminentem scientiam Christi Jesu, animo excelso et invicto terrestria cuncta despicientes , et caelestia unice spectantes , iis egregiis operibus insiste- 
re , gloriosisque laboribus perfungi semper visi sunt ,
quibus de catholica Ecclesia, dcque civili societate optime 
meruerunt. Nemo certe ignorat, vel ignorare potest, Religiosas Familias vel a prima earum institutione innu- 
meris paene claruisse viris, qui omnigenae doctrinae , 
atque eruditionis copia insignes, omnium virtutum ornatu, et sanctitatis gloria fulgentes, amplissimis quoque 
Dignitatibus illustres, atque ardenti in Deum et homines 
amore flagrantes, et spectaculum facti mundo, Angelis , 
et hominibus, nihil aliud in deliciis habuere, quam omni 
cura studio contentione in divinarum rerum meditatione 
dies noctesque haerere, mortificationem Jesu in suo corpore circumferre, catholicam fidem ac doctrinam a solis ortu 
usque ad occasum propagare, ac pro ea fortiter pugnare, 
et cujusque generis acerbitates, tormenta, supplicia alacriter perpeti, ac vitam ipsam profundere, rudes barba- 
rosque populos ab errorum tenebris, morum feritate, 
vitiorum coeno ad evangelicae veritatis lucem, omnemque virtutis, et civilis societatis cultum traducere, litteras, disciplinas, artes excolere tueri, atque ab interitu 
vindicare, teneras juvenum mentes et cerea corda ad 
pietatem et honestatem mature fingere, sanisque doctrinis imbuere, errantes ad salutis tramitem revocare. 
Neque id salis, namque induti viscera misericordiae nullum est heroicae caritatis genus, quod cum propriae etiam 
vitae discrimine ipsi non exercuerint, ut captivis, carcere 
inclusis, aegrotantibus, morientibus, cunctisque miseris, 
egenis, calamitosis opportuna quaeque Christianae beneficentiae, et providentiae subsidia amanter praebere, co- 
rumque dolorem lenire, lacrimas detergere, ac necessitatibus omni ope et opera consulere possent. 

Hinc porro evenit, ut Ecclesiae Patres, ac Doctores merito atque optimo jure evangclicae perfectionis cultores sum- 
mis laudibus exornarint, et contra illorum oppugnatores 
acerrime decertarint, qui sacra haec Instituta tamquam inutilia et societati exitialia esse temere denunciant. Romani 
vero Pontifices Decessores Nostri ipsos Regulares Ordines 
benevolo semper affectu prosequentes, Apostolicae auctoritatis patrocinio illos tegere, tutari, atque amplioribus privilegiis, honoribus decorare numquam omiserunt, probe 
noscentes quae quantaque bona et commoda ex ipsis 
Ordinibus in universam christianam rempublicam omni 
tempore redundarint. Atque iidem Praedecessores Nostri 
de hac potiorc Dominici agri parte tantopere solliciti 
fuere, ut, vix noverunt inimicum hominem clanculum superseminare zizania in medio tritici, vulpesque parvulas 
demoliri florentes palmites, nulla interposita mora curam 
omnem contulerint ad radicitus evellendum deslruendumque quidquid uberrimos ac laetissimos jacti boni seminis 
fructus posset impedire. Hac sane de causa rec. me. Clemens praesertim VIII, Urbanus pariter VIII, Innocentius X, Alexander VII, Clemens IX, Innocentius XI, 
itemque Innocentius XII, Clemens XI, Pius VII, Leo XII 
Decessores Nostri tum saluberrimis initis consiliis, tum 
sapientissimis editis Decretis, et Constitutionibus omnes 
Pontificiae vigilantiae ct providentiae nervos intendere 
haud intermiserunt ad mala penitus amovenda, quae tristissimis rerum ac temporum vicibus in Religiosas Familias irrepserant, atque ad regularem in illis disciplinam vel tuendam vel instaurandam. 

Nos itaque pro summa, qua Ordines ipsos caritate 
prosequimur, illustria Decessorum Nostrorum exempla aemulantes, ac sapientissimis Tridentinorum praesertim Patrum sanctionibus inhaerentes ( Sess. XXV. de Regular. et Monial. ), pro supremi Nostri Apostolatus officio, curas cogitationesque Nostras toto cordis affectu ad 
vestras Religiosas Familias eo sane consilio convertere 
constituimus, ut si quid in ipsis infirmum sit consolidemus, si quid aegrotum sanemus, si quid confractum alligemus, si quid perditum reducamus, si quid abjectum 
erigamus, quo morum integritas, vitae sanctitas, regularis disciplinae observantia, litterae, scientiae presertim 
sacrae, ac propriae cujusquc Ordinis leges ubique reviviscant, ac magis in dies vigeant ut ilorcanl. Etsi enim 
vehementer in Domino laetamur, multos Sacrarum Familiarum existere Alumnos, qui sanctissimae vocationis memores, ac virtutum omnium exemplo et doctrinarum copia praestantes illustria Patrum suorum vestigia persequi, 
in ministerio salutis laborare , bonumque Christi odorem undique diffundere summopere student, tamen dolemus nonnullos reperiri, qui eorum professionis ac dignitatis obliti a suscepto instituto ita declinarunt, ut, non 
sine maximo ipsorum Ordinum et Fidelium damno, speciem tantum habitumque pietatis praeferant, ac professi 
instituti sanctitatem nomen vcstcraque vita et moribus 
refellant. 

Has igitur ad Vos, Dilecti Filii, qui corumdem Ordinum Moderatores estis, Litteras damus studiosissimae 
Nostrae erga Vos, vestrosque religiosos Ordines voluntatis nuncias, quibus consilium a Nobis de regulari disciplina instauranda susceptum significamus. Quod qui
dem consilium co omnino contendit, ut, Deo bene juvante, illa omnia statuere, et perficere - valeamus, quae 
ad cuj usque Religiosae Familiae incolumitatem prosperitatemque tuendam, comparandam, ad populorum utilitatem procurandam, atque ad divinum cultum amplificandum , Deiquc gloriam promovendam magis magisque possint conducere. Etenim in vestrorum Ordinum disciplina 
instauranda co potissimum Nostra studia, et desideria 
spectant, ut ex ipsis Ordinibus navos atque industrios 
operarios pietate non minus quam sapientia pollentes, 
hominesque Dei perfectos , et ad omne opus bonum instructos habere possimus, quorum operam in vinea Domini excolenda, in catholica fide penes infideles praesertim populos propaganda, in gravissimis Ecclesiae et hujus Apostolicae sedis negotiis pertractandis adhibere valeamus. Ut autem tanti momenti negotium religioni, atque ipsis Regularibus Ordinibus, quod est maxime in 
votis, prospere fclicitcrquc eveniat, atque optatum exitum obtineat, vestigiis Praedecessorum Nostrorum insi- 
stentes , peculiarem Venerabilium Fratrum Nostrorum 
S. R. E. Cardinalium Congregationem instituimus, quam 
dc Statu Regularium Ordinum nominavimus , quo ipsi 
VV. FF. NN. pro singulari eorum sapientia, prudentia, 
consilio , rerumque gerendarum usu et peritia adjutricem Nobis manum in tanto opere praebeant. 

At Vos quoque, Dilecti Filii, in ejusdem operis consortium advocamus, ac vehementer in Domino monemus, 
hortamur, obsecramus, ut Nostris hisce curis studiisque 
omni alacritate adlaborare velitis, quo vester Ordo pristina dignitate et splendore refulgeat. Itaque pro loco quem
tenetis, pro munere quo insigniti estis, nihii intentatum relinquite, ut Religiosi Viri Yobis subjecti serio 
meditantes vocationem, qua vocati sunt, digne ambulent 
in ea, et vota, quae Deo semel voverunt, religiosissime semper reddere studeant. Omni Yero vigilantia prospicite, ut ipsi insignia Majorum suorum vestigia sectantes, sanclamque disciplinam custodientes, mundiqtte 
illecebris , spectaculis , negotiis quibus se abdicarunt 
omnino adversantes , sine intermissione precationi , rerum caelestium commentationi, doctrinae, lectioni in- 
stent, in animarum salutem ex proprii Ordinis instituto 
incumbant, et mortificati carne, viviGcati autem spiritu, 
seipsos Populo Dei exhibeant modestos, humiles, sobrios, 
benignos, patientes, justos, integritate, castitate irreprehensibiles , caritate ferventes, sapientia honorabiles, ne 
cuipiam sint offensioni, sed omnibus praebeant exemplum 
bonorum operum, ut qui ex adverso est vereatur, nihil 
habens, malum dicere de ipsis. Etenim probe noscitis 
qua vitae sanctitate, et virtutum omnium ornatu ii praelucere omnino debeant, qui omnibus rerum humanarum 
blandimentis, voluptatibus, fallaciis, vanitatibus penitus 
abjectis, uni se Deo Deique cultui adhaerere pollici! i 
ac professi sunt, ut Christiana plebs in eos tamquam in 
nitidissimum speculum intuens, ea pietatis, religionis, cl 
cujusque virtutis documenta ab ipsis excipiat, quibus feliciore pede percurrat semitas Domini. Cum autem ex 
diligenti tironum admissione, atque optima illorum institutione totius cujusque sacrae familiae status decorque 
plane pendeat, Vos summopere hortamur, ut eorum, qui 
religiosae vestrae familiae nomen daturi sunt, indolem,
ingenium, mores antea accurate exploretis, ac sedulo investigetis quo consilio, quo spiritu, qua ratione ad regularem vitam ineundam ipsi ducantur. Ac postquam noveritis illos in religiosa vita amplectenda nihil aliud spectare nisi Dei gloriam, Ecclesiae utilitatem, ac propriam 
et aliorum salutem , in id potissimum omni diligentia , 
cura, industria incumbite, ut tirocinii tempore ex proprii 
Ordinis legibus pie sancteque ab optimis Magistris educentur, et ad omnem virtutem, atque ad initum regularis 
vitae institutum quam optime informentur. Et quoniam 
praecipua atque illustris Regularium Ordinum laus semper fuit litterarum studia excolere fovere, ac tot eruditis doctis laboriosisque operibus humanarum divinarumque rerum scientiam illustrare, iccirco Vos summopere excitamus monemus , ut juxta vestri Ordinis leges 
maxima cura sollertia rectam studiorum rationem promovere, et omnia conari velitis, ut Religiosi vestri Alumni in humaniores litteras, ac severiores disciplinas praesertim sacras addiscendas constanter incumbant, quo 
ipsi optimis sanisque doctrinis apprime exculti, et proprii muneris partes, et sacra ministeria religiose sapienterque obire valeant. Jam vero cum summopere optemus, ut omnes qui militant in castris Domini unanimes uno ore honorificent Deum et Patrem Domini Nostri Jesu Christi, ac perfecti in eodem sensu atque sententia solliciti sint servare unitatem spiritus in vinculo 
pacis, a Vobis etiam atque etiam efflagitamus, ut arctissimo concordiae et caritatis foedere , summaque animorum consensione VV. FF. Episcopis, et saeculari Clero 
conjuncti nihil antiquius habeatis, quam in opus ministerii, 
in aedificationem Corporis Christi consociatis studiis rires omnes intendere , atque aemulari semper charismata meliora. Cum enim una sit Regularium et Saecu- 
larium Praelatorum , et Subditorum exemptorum , et non 
exemptorum universalis Ecclesia , extra quam nullus omnino salvatur , quorum omnium unus est Dominus, una Fides , 
et unum Baptisma; decet , ut omnes , qui ejusdem sunt corporis, unius etiam sint voluntatis , et sicut fratres ad invicem 
vinculo caritatis sint adstricti (Clem. unic.de cxccs. Praelat. ). 
llaec sunt, Dilecti Filii, quae Vobis significanda, et 
monenda censuimus hac Nostra Epistola, ut plane intelligatis quanta Vos, vestrasque Religiosas Familias benevolentia prosequamur, quantoque studio earumdem familiarum rationibus, utilitatibus, dignitati et splendori providere velimus. Non dubitamus autem, quin Vos pro exi- 
mia vestra religione, pietate, virtute, prudentia, ac summo vestri Ordinis amore Nostris desideriis, curis, consiliis cumulatissime respondere gloricmini. Hac igitur fiducia -et spe freti propensissimae Nostrae in Vos, cunctosque vestros Religiosos Sodales voluntatis, et caritatis testem, ac caelestium omnium munerum auspicem Apostolicam Benedictionem ex intimo corde depromptam Vobis 
ipsis, Dilecti Filii Religiosi Viri, atque illis peramanter 
impertimur. 

Datum Romae apud S. Mariam Majorem die xvn. Junii 
Anno MDcccxLVii. Pontificatus Nostri Anno Primo.