ತೋಂಟದ ಸಿದ್ದಲಿಂಗೇಶ್ವರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು
ತೋಂಟದ ಸಿದ್ಧಲಿಂಗ ಶಿವಯೋಗಿಗಳು,  ಶರಣ ಪರಂಪರೆಯ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಯತಿಗಳು.೧೬ ಶತಮಾನದಲ್ಲ್ಲಿಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ, ಪವಾಡಪುರುಷರಾಗಿ ಹಲವು ಪವಾಡಗಳನ್ನು ತೋರಿ ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಪೂಜನೀಯರಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ.
"ಮಹಾಲಿಂಗಗುರುಶಿವಸಿದ್ದೇಶ್ವರ ಪ್ರಭುವೇ" ಎಂಬ ಅಂಕಿತದಲ್ಲಿ ೭೦೦ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ವಚನಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದ ಶ್ರೀ ಸಿದ್ಧಲಿಂಗೇಶ್ವರರು, ಕುಣಿಗಲ್ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಕಗ್ಗೆರೆ ಎಂಬಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸ್ನ್ನು ಆಚರಿಸಿ, ತದ್ನಂತರ ಯಡೆಯೂರು ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದರು ಎಂಬ ಐತಿಹ್ಯವಿದೆ.ಅವರ ವಚನಗಳು ಕೆಳಗಿವೆ.

 ಅಂಗನೆಯ  ಚಿತ್ತ,  ರಮಣನ 
 ಅನಾದಿಯಾಗಿ  ಪಶು  ಪಾಶ 
 ಅಷ್ಟದಳಕಮಲವ  ಮೆಟ್ಟಿ  ಚರಿಸುವ 
 ಅಂಗಭಾವದಿಂದ  ಲಿಂಗಮುಖವನು  ಅಂಗಮುಖವನು 
 ಅಪ್ರಶಿಖಾಮಂಡಲದಲ್ಲಿ  ಅಮೃತತೃಪ್ತಿಯೆಂಬ  ಅಂಗನೆಯ 
 ಅಂಗ  ಗುಣವಳಿದು  ಲಿಂಗ 
 ಅಂಗುಷ್ಠದಲ್ಲಿ  ಸರ್ಪದಷ್ಟವಾಗಲು  ಸರ್ವಾಂಗವೆಲ್ಲವು 
 ಅಜ  ಹರಿ  ಸುರರಿಗೆ 
 ಅಂಗವಾರು,  ಲಿಂಗವಾರು  ಶಕ್ತಿಯಾರು, 
 ಅಕ್ಷರವೆಂಬುದು  ಲೆಕ್ಕದೊಳಗು;  ಲೆಕ್ಕವೆಂಬುದು 
 ಅದ್ಭುತದಾಕಾಶದಲ್ಲಿ  ಶುಭ್ರವರ್ಣದ  ಅಂಗನೆ 
 ಅಂಗದ  ಕಂಗಳ  ಕಳೆಯೊಳಗೊಂಡು 
 ಅಂಗವಿಲ್ಲದ  ನಿರಂಗಿಗೆ  ಅಗ್ನಿಯ 
 ಅಗ್ನಿಯೆ  ಅಂಗವಾದ  ಪ್ರಸಾದಿಯಲ್ಲಿ 
 ಅದ್ವೆ  ೈತವ  ನುಡಿವ 
 ಅಹಂಕಾರಭಾವ,  ಅವಿದ್ಯಾಭಾವ,  ಜ್ಞಾನಾಜ್ಞಾನಭಾವ, 
 ಅರುಹಿನ  ಜ್ಯೋತಿಯೆದ್ದಿತ್ತು,  ಶರೀರವನೆಲ್ಲ 
 ಅಟ್ಟುದನು  ಅಡಲುಂಟೆ?  ಸುಟ್ಟುದ 
 ಅಂಗದಮೇಲೊಂದು  ಲಿಂಗವ  ಕಂಡೆ; 
 ಅಂಗವುಳ್ಳನ್ನಕ್ಕರ  ಲಿಂಗ  ಲಿಂಗವೆನುತಿರ್ದೆ. 
 ಅಂಗದ  ಕೊನೆಯ  ಮೊನೆಯಲ್ಲಿ 
 ಅಮೇಧ್ಯವ  ಭುಂಜಿಸುವ  ಸೂಕರ 
 ಅಡಿಗಡಿಗೆ  ಭವಹರನ  ನೆನೆವುತ್ತ, 
 ಅಂಡಜ  ಪಿಂಡಜ  ಬಿಂದುಜ 
 ಅನಾದಿಯಾಗಿ  ಶಿವನುಂಟು,  ಮಾಯೆಯುಂಟು, 
 ಅಯ್ಯಾ,  ವಾಕ್ಕನೂ  ಮೀರಿ, 
 ಅಂಗಗುಣವುಂಟೇ  ಲಿಂಗವನೊಳಕೊಂಡ  ನಿರಂಗ 
 ಅನಾದಿಕರ್ಮಿಗಳಾಗಿ,  ಅವಾಂತರ  ಮುಕ್ತರಾದೆವೆಂದು 
 ಅಹಂ  ಬ್ರಹ್ಮವೆಂದೆಂಬ  ಜ್ಞಾನಹೀನನಾದ 
 ಅಟ್ಟಪದಾರ್ಥವೆಲ್ಲವ  ಮೆಟ್ಟಿ  ಮೆಟ್ಟಿ 
 ಅಡವಿಯ  ಹುಲ್ಲ  ಮೇದ 
 ಅವುದಾನೊಂದು  ಪದಾರ್ಥವ  ಲಿಂಗಾರ್ಪಿತವ 
 ಅಂಗವಿಲ್ಲದ  ಮಂಗಳಾಂಗಿಯ  ಮನದಲ್ಲಿ, 
 ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ  ಜ್ಞಾನ,  ಬಹಿರಂಗದಲ್ಲಿ 
 ಅಂಗಡಿಯ  ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ  ಕೊಂಗಿತಿ 
 ಅಂಗಲಿಂಗ  ಸಂಬಂಧದ  ನಿಲುಕಡೆಯನರಿಯದೆ 
 ಅರುಹು  ತಲೆದೋರಿತೆಂದು,  ಗುರುಹಿರಿಯರ 
 ಅಂತರವಿಲ್ಲದಂದು,  ಬಾಹ್ಯವಿಲ್ಲದಂದು,  ಅಡಿ, 
 ಅಂಗದ  ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ  ಅಲೆದಾಡುವ 
 ಅರಿವಿನ  ಕುರುಹನರಿಯದೆ  ತನುವ 
 ಅನಾದಿ  ಪರಶಿವತತ್ವದಿಂದ  ಚಿತ್ತು 
 ಅಂಗಕ್ಕೆ  ಆಚಾರವೆ  ಆಶ್ರಯ. 
 ಅಂಗದ  ಕಳೆ  ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ; 
 ಅಗ್ನಿಯ  ಸಂಪುಟದ  ದೆಸೆಯಿಂದ 
 ಅಂಗದ  ಮೇಲೆ  ಲಿಂಗ 
 ಅನ್ಯತ  ಅನಾಚಾರ  ಅನ್ಯಹಿಂಸೆ 
 ಅನಾದಿ  ಭವಿಗಳಾಗಿ  ಅವಾಂತರ 
 ಅಂಗ  ಲಿಂಗ,  ಲಿಂಗ 
 ಅಣಿಮಾ  ಗರಿಮಾ  ಲಘಿಮಾ 
 ಅಜ  ಹರಿ  ಸುರ 
 ಅನಾದಿಗಣೇಶ್ವರನ  ಶಿಷ್ಯ  ಆದಿಗಣೇಶ್ವರ. 
 ಅಷ್ಟವಿಧಾರ್ಚನೆಯ  ಮಾಡಿದರೇನೋ  ತನುಗುಣಂಗಳ 
 ಅಂಗವಿಲ್ಲದ  ಅನಾಮಯನ  ಕಂಗಳಿಲ್ಲದೆ 
 ಅನಾದಿಮಲಿನರಾಗಿ,  ಆದಿ  ನಿರ್ಮಲರಾದೆವೆಂದು, 
 ಅಂಬರದ  ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ  ಚಿದಾದಿತ್ಯನುದಯವಾಗಲು 
 ಅಯಿವರ  ಮುಖದಲ್ಲಿ  ಆರುಮಂದಿ 
 ಅಂದಾದಿಬಿಂದು  ಉದಯಿಸದಂದು,  ಮಾಯಾಶಕ್ತಿ 
 ಅಳಿಯಗೂಳಿಗೆ  ಹೋದಾತ  ಅತ್ತೆಯ 
 ಅರಳಿಯೆಲೆಯ  ಮೇಯ  ಬಂದ 
 ಅಂಗಾಲಕಣ್ಣವರ  ಪದವಿ  ಅವರಿಗೆ 
 ಅಕ್ಕನ  ತಮ್ಮನ  ಸಂಗದಿಂದ 
 ಅರ್ಥಪ್ರಾಣಾಭಿಮಾನವನು  ಗುರು  ಲಿಂಗ 
 ಅಂಗ  ಹಲವರ  ಮೇಲೇ 
 ಅಷ್ಟಾಷಷಿ*ಕೋಟಿ  ತೀರ್ಥವ  ಮಿಂದರಿಲ್ಲ 
 ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ  ಅರುಹು  ಪೂರ್ಣವಾಗಿ 
 ಅಂಗದ  ಭಂಗವ  ಲಿಂಗ 
 ಆಸುವಳಿದ  ಕಾಯದಂತೆ  ದೆಸೆಗೆಟ್ಟಿನಯ್ಯ 
 ಆಚಾರಲಿಂಗಾನುಭಾವದಿಂದ  ಪೃಥ್ವಿಯ  ಪೂರ್ವಾಶ್ರಯವನಳಿದ 
 ಆಧಾರದೊಳಗಣ  ಜ್ಯೋತಿ  ಮೂಜಗವ 
 ಆಚಾರ  ಅನಾಚಾರವೆಂಬುದು  ಇಲ್ಲ. 
 ಆದಿ  ಅನಾದಿಗಳಿಲ್ಲದಂದು,  ನಾದ 
 ಆಯತಲಿಂಗ  ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದಾತ  ಅಂಗಭವಿ; 
 ಆದಿ  ಅನಾದಿಗಳೇನೂ  ಇಲ್ಲದ 
 ಆ  ಸತ್ತು  ಆ 
 ಆದಿ  ಆಧಾರದಲ್ಲಿ  ವೇಧಿಸಿದ 
 ಆಧಾರಚಕ್ರದಲ್ಲಿ  ನಕಾರ  ಸ್ವಾಯತ. 
 ಆದಿಯಲ್ಲಿ  ಈಶ್ವರನು  ಕೂಗಿದ 
 ಆಡಿನ  ಶಿರದಮೇಲೆ  ಕುಣಿದಾಡುವ 
 ಆಲಿಯ  ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ  ಬೆಳೆದ 
 ಆರಾರರಿಂದ  ಮೀರಿ  ತೋರುವ 
 ಆಣವಮಲ  ಮಾಯಾಮಲ  ಕಾರ್ಮಿಕಮಲವೆಂಬ 
 ಆತ್ಮನೂ  ಉಂಟು,  ಮಲಮಾಯಾ 
 ಆರೆಂಬ  ಸಂಖ್ಯೆ  ಆರೂ 
 ಆಚಾರಲಿಂಗಕ್ಕೆ  ಪೃಥ್ವಿಯೆ  ಸಮರ್ಪಣ. 
 ಆಚಾರವಿಲ್ಲದ  ಗುರು  ಭೂತಪ್ರಾಣಿ 
 ಆಕಾರ  ನಿರಾಕಾರವಿಲ್ಲದಂದು,  ಹಮ್ಮುಬಿಮ್ಮುಗಳಿಲ್ಲದಂದು, 
 ಆಯತಲಿಂಗದಲ್ಲಿ  ಅಂಗಗುಣವಳಿದು  ಸರ್ವಾಂಗವನು 
 ಆಕಾಶವೇ  ಅಂಗವಾದ  ಶರಣನಲ್ಲಿಯೆ 
 ಆತ್ಮದೃಕ್ಕಿಂದ  ಈಶ್ವರನ  ತಿಳಿದಲ್ಲದೆ, 
 ಆದಿ  ಅಂಗನೆಯ  ಉದರದಲೊಂದು 
 ಆ  ಭಕ್ತಂಗೆ  ಲಿಂಗವೇ 
 ಆದಿಯಾಧಾರವ  ಮುಟ್ಟದ  ನಾದ 
 ಆದಿಯಲ್ಲಿ  ನಾ  ಹುಟ್ಟುವಂದೆನ್ನ 
 ಆಚಾರಲಿಂಗದ  ಪ್ರಸನ್ನತ್ವದಿಂದ  ಭಕ್ತ 
 ಆಕಾಶದೊಳಗಣ  ಆಕಾಶ,  ಜ್ಞಾನ; 
 ಆದಿಪಿಂಡ  ಮಧ್ಯಪಿಂಡ  ಅನಾದಿಪಿಂಡವೆಂದು 
 ಆಜ್ಞಾಕರ್ತೃವಿನ  ಅಂಗನೆಗೆ  ಮೋಹದ 
 ಆಧಾರಶಕ್ತಿ  ಅನಾದಿಪುರುಷನ  ಕೂಡಲು 
 ಆಕಾಶವರ್ಣದ  ಅಂಗನೆ  ಲೋಕಾಲೋಕಂಗಳ 
 ಆಜ್ಞಾಚಕ್ರದ  ದ್ವಿದಳ  ಪದ್ಮದಲ್ಲಿ 
 ಆತ್ಮನೇ  ಅಂಗವಾದ  ಐಕ್ಯನಲ್ಲಿ 
 ಆದಿಯೊಳಗೆ  ಆಧಾರವಿಪ್ಪುದ  ಕಂಡೆನಯ್ಯ. 
 ಆದಿಯಲ್ಲಿ  ಹುಟ್ಟಿದಾತನು  ಮೇದಿನಿಗಿಳಿದು 
 ಆಕಾರವಿಲ್ಲದಾತಂಗೆ  ಅಂಗವೆಂದೇಕೆ  ಕಲ್ಪಿಸಿ 
 ಆದಿ  ಪರಶಿವ  ಬಿಂದುವಿನಿಂದ 
 ಆದಿಯಾಧಾರದಲ್ಲಿ  ಆದಿಲಿಂಗವ  ಕಂಡೆನಯ್ಯ. 
 ಆದಿಯ  ಸಂಗದಲಾದವನ  ದೇವರೆಂದೆನ್ನೆ, 
 ಆಚಾರಲಿಂಗ  ಸಂಬಂಧಿಯಾದ  ಬಳಿಕ 
 ಆಚಾರಲಿಂಗಕ್ಕೆ  ಗುರುಲಿಂಗವೇ  ಪ್ರಾಣ. 
 ಆದಿಯಲ್ಲಿ  ಶಿವತತ್ವದಲ್ಲಿ  ರೇಣುಕನುದಯವಾಗದಿರ್ದಡೆ, 
 ಆಚಾರಲಿಂಗ  ಗುರುಲಿಂಗ  ಶಿವಲಿಂಗ 
 ಆದಿಪರಮೇಶ್ವರನು  ತನ್ನ  ವಿನೋದಾರ್ಥ 
 ಆಶಾಪಾಶವೆಂಬ  ಆಧಿವ್ಯಾದಿ  ಅಂಡಲೆವುತ್ತಿಪ್ಪವು 
 ಆದಿ  ಮಧ್ಯಾವಸಾನವಿಲ್ಲದಂದು,  ಆದಿ 
 ಆದಿಯಲ್ಲಿ  ಶಿವಬೀಜ  ತಾನಲ್ಲದಿರ್ದಡೆ 
 ಆಧಾರ  ಸ್ವಾಧಿಷಾ*ನ  ಮಣಿಪೂರಕ 
 ಆಗಮವ  ಬಲ್ಲೆ  ಆಗಮವ 
 ಆಗಮಮೂರ್ತಿ  ಅಂತರಾತ್ಮನೊಳಿರುತಿರೆ  ಆಗಮವನರಿಯಬೇಕೆಂದೇನು 
 ಇಂದ್ರಿಯಂಗಳುಳ್ಳನ್ನಕ್ಕರ  ಪ್ರಾಣಂಗೆ  ಬಂಧನ 
 ಇಷ್ಟಲಿಂಗದ  ಪೂಜೆಯಾವುದು,  ಪ್ರಾಣಲಿಂಗದ 
 ಇದು  ಕಾರಣ,  ದೇವಗುರು 
 ಇಂತು  ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ  ಲಿಂಗಧಾರಣವಾಯಿತ್ತೆಂದಡೆ, 
 ಇದು  ಕಾರಣ,  ಸರ್ವಾಂಗೋದ್ಧೂಳನವೆ 
 ಇಷ್ಟಲಿಂಗದ  ಮುಖವಾವುದು?  ಪ್ರಾಣಲಿಂಗದ 
 ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ  ತನ್ನ  ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ 
 ಇಂತೀ  ಹಿಂದೆ  ಹೇಳಿದ 
 ಇವು  ಮೂರೂ  ನಿತ್ಯವಾದಡೆ, 
 ಇಷ್ಟಲಿಂಗವ  ತೋರಿ  ನಾವು 
 ಇಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬ  ಮಗ  ಹುಟ್ಟಿ 
 ಇದು  ಕಾರಣ,  ಎನ್ನ 
 ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿ  ಲಿಂಗವ  ಪೂಜಿಸಿ 
 ಇಂತು  ಕ್ರೀಯಿಲ್ಲದೆ  ಜ್ಞಾನ 
 ಇನ್ನೀ  ಲಿಂಗಮುಖಕ್ಕೆ  ಅರ್ಪಿಸುವ 
 ಇಷ್ಟಲಿಂಗ  ಪ್ರಾಣಲಿಂಗವೆನುತಿಪ್ಪರು.  ಇಷ್ಟಲಿಂಗ 
 ಇಷ್ಟಲಿಂಗಕ್ಕೆ  ಕೊಡದೆ,  ಪ್ರಾಣಲಿಂಗಾರ್ಪಿತವ 
 ಇಂದ್ರಿಯಂಗಳಿಗೊಂದೊಂದು  ಮಾತ  ಕಲಿತು 
 ಇನ್ನಿವಕ್ಕೆ  ಅರ್ಪಿತಮುಖಂಗಳ  ಹೇಳಿಹೆನು: 
 ಇಪ್ಪತ್ತೆ  ೈದುಧರೆಯೊಳಗೆ  ಮುಪ್ಪುರವಿಪ್ಪುದ 
 ಇಷ್ಟಲಿಂಗಾರ್ಪಣವಾವುದು,  ಪ್ರಾಣಲಿಂಗಾರ್ಪಣವಾವುದು,  ಭಾವಲಿಂಗಾರ್ಪಣವಾವುದುಯೆಂದರೆ 
 ಈ  ಪ್ರಕಾರದಲ್ಲಿ  ಗುರುವಿನ 
 ಈ  ಪಿಂಡಜ್ಞಾನದ  ಕಳೆ, 
 ಈಚಲ  ತಿಂದ  ನರಿ 
 ಈ  ಲೋಕದಲ್ಲಿ  ಸತ್ಕಿ 
 ಉದಯ  ಮುಖದ  ಜ್ಯೋತಿಯಿಂ 
 ಉದಯದ  ಪೂಜೆ  ಉತ್ಪತ್ತಿಗೆ 
 ಉತ್ತರ  ಲೋಕದಲ್ಲಿ  ಸತ್ಯಜ್ಞಾನಾನಂದವೆಂಬ 
 ಉರಿಗೆ  ತೋರಿದ  ಬೆಣ್ಣೆ 
 ಉದಯ  ಮುಖದ  ಪ್ರಸಾದ 
 ಉರಿಯ  ಗಗನದೊಳಗೆ  ಶರೀರವಿಲ್ಲದ 
 ಉದ್ದದ  ಮೇಲಣ  ಕಪಿ, 
 ಉದಯಮುಖದ  ಜ್ಯೋತಿ  ಶರೀರತ್ರಯದ 
 ಊರನಾಶ್ರಯಿಸುವನೆ  ಉಪಜೀವಿಗಳಂತೆ?  ಕಾಡನಾಶ್ರಯಿಸುವನೆ 
 ಊರಿಗೆ  ಹೋಹ  ದಾರಿಯಲ್ಲಿ 
 ಊರೊಳಗೆ  ಉದಕತುಂಬಿ  ಬಾಗಿಲೆಲ್ಲ 
 ಊರಿಗೆ  ಹೋಗುವ  ದಾರಿಯೊಳಗೊಬ್ಬ 
 ಊರ  ಹೊಲನ  ಮೇದ 
 ಊರೊಳಗೆ  ಅನೇಕ  ಜ್ಯೋತಿಯ 
 ಊರ  ಹೊರಗಣ  ಮನೆಯೊಳಗೊಂದು 
 ಊಟದ  ದೆಸೆಯಿಂದ  ಹೆಚ್ಚಿ 
 ಊರ  ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ  ಹುಟ್ಟಿದ 
 ಊರೊಳಗೆ  ಆರುಮಂಟಪವ  ಕಂಡೆನು. 
 ಎನ್ನಂತರಂಗದೊಳಗಣ  ಆತ್ಮಲಿಂಗ,  ಅನಂತ 
 ಎನ್ನ  ತನುವಿಕಾರದ  ಭಯ, 
 ಎನ್ನಂತರಂಗದ  ಆತ್ಮನೊಳಗೆ  ಅಂಗವಿಲ್ಲದ 
 ಎಲ್ಲರು  ಅಹುದೆಂಬುದು  ಪ್ರಮಾಣವಲ್ಲ 
 ಎನ್ನ  ಪ್ರಾಣನೊಳಗೆ  ಹೂಳಿರ್ದ 
 ಎನಗೆ  ಕಾಯುವುಂಟೆಂಬರು  ಕಾಯವನೆಗಿಲ್ಲವಯ್ಯ. 
 ಎಡನಿಲ್ಲ,  ಬಲನಿಲ್ಲ,  ಹಿಂದಿಲ್ಲ, 
 ಎನ್ನ  ಕಾಯ  ಕಾಮಾರಿಯಲ್ಲಿ 
 ಎನ್ನ  ಮನಸ್ಸು  ಹೊನ್ನು 
 ಎನ್ನ  ರೇಚಕ  ಪೂರಕ 
 ಎನ್ನ  ಭವಿತನವ  ಕಳೆದು 
 ಎರಡೆಂಬನ್ನಕ್ಕರ  ನೆರಡಾಯಿತ್ತು;  ಕರಡಿ 
 ಎಡದ  ಕೈಯಲ್ಲಿ  ಲಿಂಗವ 
 ಎನ್ನ  ರೂಹೆ  ನಿನ್ನ 
 ಎಮ್ಮೆಯನೇರಿದ  ಎತ್ತು  ಸಮ್ಮಗಾರ 
 ಎಲೆಗಳೆದ  ವೃಕ್ಷದಂತೆ  ಉಲುಹಡರ್ಗಿದೆನಯ್ಯ. 
 ಏಳು  ಕಮಲದ  ಮೇಲೆ 
 ಏನನೋದಿದರೇನಯ್ಯಾ?  ಏನಕೇಳಿದರೇನಯ್ಯಾ?  ಏನಹಾಡಿದರೇನಯ್ಯಾ? 
 ಏನುಯೇನೂ  ಇಲ್ಲದ  ಠಾವಿನಲ್ಲಿ 
 ಏಳುಪೀಠದೊಳಗೆ  ಸಾವಿರದೈವತ್ತೆರಡು  ಮನೆ 
 ಐದೂರ  ಹೊಲದಲಿ  ಕೆಟ್ಟ 
 ಐದು  ಬಣ್ಣದ  ಗಿಡುವಿಂಗೆ 
 ಒಂದು  ಪದದೊಳಗೆ  ಎರಡೆಂಬತ್ತೆಂಟುಕೋಟಿ 
 ಒಂದೇ  ವೇಳೆ  ಪುರುಷಾಹಾರ 
 ಒಬ್ಬನಿಗಿಬ್ಬರು  ಸ್ತ್ರೀಯರು  ನೋಡಾ, 
 ಒಳಗೆಂಬವನೊಬ್ಬ;  ಹೊರಗೆಂಬವನೊಬ್ಬ.  ರೂಪೆಂಬವನೊಬ್ಬ; 
 ಒಳಗೆಂದೇನು?  ಹೊರಗೆಂದೇನು?  ಅರುಹೆಂದೇನು? 
 ಒಸಿ  ಲೋಕಾಧೀನ,  ಒಸಿ 
 ಒಳಹೊರಗೆ  ಭರಿತನಾಗಿ  ವಸ್ತು 
 ಒಳಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು  ನಡೆದರೂ  ನಡೆಯಲಿ; 
 ಒಳಗೆ  ನೋಡಿದರೆ  ಒಳಗೆ 
 ಒಂಟೆಯ  ತಲೆಯಲ್ಲಿ  ಎಂಟಾನೆ 
 ಒಡಲು  ಉಮಾಪತಿಯಲ್ಲಿ  ನಿಂದು 
 ಒಬ್ಬನಿಂದಾದವಂಗೆ  ಇಬ್ಬರ  ಸಂಗವನೇಕೆ 
 ಒಳಗಿಪ್ಪಾತನ  ಹೊರಗೆ  ನೋಡಿ 
 ಒಬ್ಬರುತ್ತಮರೆಂಬರು.  ಒಬ್ಬರು  ಮಧ್ಯಮರೆಂಬರು. 
 ಒಳಹೊರೆಗೆಂಬ  ಉಭಯ  ಸಂದೇಹದಿಂದ 
 ಒಂದೆರಡಾಯಿತ್ತೆಂಬುದು  ಭ್ರಮೆ.  ಎರಡು 
 ಓಂಕಾರವೇ  ನಾದಮಯ.  ಓಂಕಾರವೇ 
 ಓಂಕಾರವೇ  ಶಿವ,  ಯಕಾರವೇ 
 ಓಂಕಾರವೇ  ಪಂಚಭೂತಾತ್ಮಮಯ  ನೋಡ. 
 ಅಂಗನೆಯ  ಚಿತ್ತ,  ರಮಣನ 
 ಅಂಗಭಾವದಿಂದ  ಲಿಂಗಮುಖವನು  ಅಂಗಮುಖವನು 
 ಅಂಗ  ಗುಣವಳಿದು  ಲಿಂಗ 
 ಅಂಗುಷ್ಠದಲ್ಲಿ  ಸರ್ಪದಷ್ಟವಾಗಲು  ಸರ್ವಾಂಗವೆಲ್ಲವು 
 ಅಂಗವಾರು,  ಲಿಂಗವಾರು  ಶಕ್ತಿಯಾರು, 
 ಅಂಗದ  ಕಂಗಳ  ಕಳೆಯೊಳಗೊಂಡು 
 ಅಂಗವಿಲ್ಲದ  ನಿರಂಗಿಗೆ  ಅಗ್ನಿಯ 
 ಅಂಗದಮೇಲೊಂದು  ಲಿಂಗವ  ಕಂಡೆ; 
 ಅಂಗವುಳ್ಳನ್ನಕ್ಕರ  ಲಿಂಗ  ಲಿಂಗವೆನುತಿರ್ದೆ. 
 ಅಂಗದ  ಕೊನೆಯ  ಮೊನೆಯಲ್ಲಿ 
 ಅಂಡಜ  ಪಿಂಡಜ  ಬಿಂದುಜ 
 ಅಂಗಗುಣವುಂಟೇ  ಲಿಂಗವನೊಳಕೊಂಡ  ನಿರಂಗ 
 ಅಂಗವಿಲ್ಲದ  ಮಂಗಳಾಂಗಿಯ  ಮನದಲ್ಲಿ, 
 ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ  ಜ್ಞಾನ,  ಬಹಿರಂಗದಲ್ಲಿ 
 ಅಂಗಡಿಯ  ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ  ಕೊಂಗಿತಿ 
 ಅಂಗಲಿಂಗ  ಸಂಬಂಧದ  ನಿಲುಕಡೆಯನರಿಯದೆ 
 ಅಂತರವಿಲ್ಲದಂದು,  ಬಾಹ್ಯವಿಲ್ಲದಂದು,  ಅಡಿ, 
 ಅಂಗದ  ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ  ಅಲೆದಾಡುವ 
 ಅಂಗಕ್ಕೆ  ಆಚಾರವೆ  ಆಶ್ರಯ. 
 ಅಂಗದ  ಕಳೆ  ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ; 
 ಅಂಗದ  ಮೇಲೆ  ಲಿಂಗ 
 ಅಂಗ  ಲಿಂಗ,  ಲಿಂಗ 
 ಅಂಗವಿಲ್ಲದ  ಅನಾಮಯನ  ಕಂಗಳಿಲ್ಲದೆ 
 ಅಂಬರದ  ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ  ಚಿದಾದಿತ್ಯನುದಯವಾಗಲು 
 ಅಂದಾದಿಬಿಂದು  ಉದಯಿಸದಂದು,  ಮಾಯಾಶಕ್ತಿ 
 ಅಂಗಾಲಕಣ್ಣವರ  ಪದವಿ  ಅವರಿಗೆ 
 ಅಂಗ  ಹಲವರ  ಮೇಲೇ 
 ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ  ಅರುಹು  ಪೂರ್ಣವಾಗಿ 
 ಅಂಗದ  ಭಂಗವ  ಲಿಂಗ 
 ಕ್ರಿಯಾಸ್ವರೂಪವೇ  ಲಿಂಗವೆಂದು,  ಜಾÕನಸ್ವರೂಪವೇ 
 ಕಾಯವೆಂಬ  ವನಿತೆಗೆ  ಆತ್ಮನೆಂಬ 
 ಕಾಯಲಿಂಗಾರ್ಪಿತವಾಯಿತ್ತಾಗಿ  ಕರ್ಮ  ನಿರ್ಮೂಲ್ಯವಾಗಿ 
 ಕೊರಡು  ಕೊನರಾಗಬಲ್ಲುದೇ?  ಬರಡು 
 ಕೈಯ  ಮರೆದು  ಕಾದುವ 
 ಕೆರೆಯೊಡೆದ  ಬಳಿಕ  ತೂಬು 
 ಕನಸಿನಲ್ಲಿ  ಬಂದು  ನೆರೆವ 
 ಕಾಯವಿಲ್ಲದ  ಭಕ್ತ,  ಜೀವವಿಲ್ಲದ 
 ಕನಕಗಿರಿನಿವಾಸಂ  ಕಾಮನಾಶಂ  ಕಮಲವೈರಿಭೂಷಂ 
 ಕಟ್ಟರಸಿಲ್ಲದ  ರಾಜ್ಯದಂತೆ,  ಜೀವನಿಲ್ಲದ 
 ಕೋಡಗನ  ಅಣಲ  ಸಂಚದಲ್ಲಿ 
 ಕರಿಯ  ಶಿರದಲ್ಲಿ  ಬರಿಕೈ 
 ಕಾಯದ  ಮೇಲೆ  ಲಿಂಗವಧರಿಸಿ 
 ಕಾಯ  ಬತ್ತಲೆಯಿದ್ದರೇನೋ  ಮಾಯವಳಿಯದನ್ನಕ್ಕರ? 
 ಕಾಲದ  ಗಂಡ,  ಕರ್ಮದ 
 ಕಾಯದ  ರೂಪನು  ಕಂಗಳು 
 ಕತ್ತೆಗೇಕಯ್ಯ  ಕಡಿವಾಣ,  ತೊತ್ತಿಗೆ 
 ಕೆಂಜೆಡೆಯ  ಭಾಳನೇತ್ರಂ  ರಂಜಿಪ 
 ಕರ್ಮಿ  ಬಲ್ಲನೆ  ಭಕ್ತಿಯ 
 ಕಂಗಳ  ಕಳೆಯಲ್ಲಿ  ಚೆಂಗಣಿಗಿಲ 
 ಕರ್ಕಸನ  ಕಂಗಳೊಳಗೆ  ರಾಕ್ಷಸರ 
 ಕಾಯಪ್ರಸಾದವ  ಎನ್ನ  ಕರಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ 
 ಕಣ್ಣಿಲ್ಲದಾತ  ಕಾಣಬಲ್ಲನೆ  ಅಯ್ಯ? 
 ಕೇಡಿಲ್ಲದ  ಗುರುವಿಂಗೆ  ಕೇಡ 
 ಕುಂಡಲಿಯ  ಒಲೆಯ  ಭಾಂಡದಲ್ಲಿ 
 ಕಾಯಕ್ಕಾಧಾರ  ಭಕ್ತ.  ಜೀವಕ್ಕಾಧಾರ 
 ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ  ಕಾಮ,  ಮನದಲ್ಲಿ 
 ಕಸನೀರ  ತರುವ  ದಾಸಿಗೆ 
 ಕಿಚ್ಚಿಗೂ  ನೀರಿಗೂ  ಏಕತ್ವವುಂಟೆ?. 
 ಕೊತ್ತಿಗೆ  ಕೊಂಬು  ಹುಟ್ಟಬಲ್ಲುದೆ? 
 ಕತ್ತಲೆಯ  ಮನೆಯಲ್ಲಿ  ಕಾಮಿನಿ 
 ಕಾಮದಿಂದ  ಕರಗಿದೆನಯ್ಯ,  ಕ್ರೋಧದಿಂದ 
 ಕೆಸರಿಲ್ಲದ  ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ  ಎಸಳಿಲ್ಲದ 
 ಕೈಯಲ್ಲಿ  ಕುರುಹು,  ಬಾಯಲ್ಲಿ 
 ಕಾಯವೆಂಬ  ಕೆರೆಗೆ,  ತನುವೆಂಬ 
 ಕಂಗಳನೋಟ,  ಕರಸ್ಥಲದ  ಲಿಂಗ 
 ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ  ಕಂಡು  ಮನದಲ್ಲಿ 
 ಕಬ್ಬಿನ  ಹೊರಗಣ  ಸೋಗೆಯ 
 ಕಾಮದಿಂದ  ಕರಗನು,  ಕ್ರೋಧದಿಂದ 
 ಕತ್ತಲೆಯ  ಪುರವ  ಕಳ್ಳರು 
 ಕರ್ಣದ  ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ  ಎರಡು 
 ಕಾವಿಯ  ಸೀರೆಯ  ಒಡೆಯರು 
 ಕಡೆಯಲ್ಲಿ  ಮೊದಲಲ್ಲಿ  ಸುವರ್ಣವೊಂದಲ್ಲದೇ 
 ಕಾಯಶೂನ್ಯನು  ಕರಣಶೂನ್ಯನು  ಮಾಹೇಶ್ವರನು. 
 ಕಾಯಕ್ಕೆ  ಇಷ್ಟಲಿಂಗವೆಂದೆಂಬಿರಿ;  ಮನಕ್ಕೆ 
 ಕ್ಷುತ್ತು,  ಪಿಪಾಸೆ,  ಶೋಕ, 
 ಕಂಡೊಂದ  ನುಡಿವುದೀ  ಲೋಕ. 
 ಕಾಲವ್ಯಾಘ್ರನ  ಶಿರವನೊಡೆದು  ಜ್ವಾಲಾಮುಖ 
 ಕರಿಯ  ದಾನವನ  ಶಿರದಲ್ಲಿ 
 ಕಾಯಗೊಂಡು  ಹುಟ್ಟಿಸಿ,  ಕರಣಾದಿಗುಣಂಗಳಿಗೆ 
 ಕರಣಂಗಳೆಂಬ  ಕತ್ತಲೆಗವಿದು  ಕಾಮುಕಾತುರದಿಂ 
 ಕಟ್ಟರಸಿಲ್ಲದ  ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ  ಕಳ್ಳರ 
 ಕರ್ಮೇಂದ್ರಿಯಂಗಳ  ನಿರ್ಮೂಲ್ಯವ  ಮಾಡಬಲ್ಲರೆ 
 ಕಿವಿಯಿಂದ  ಕೇಳಿದುದು,  ಕಣ್ಣಿಂದ 
 ಕಾಯದೊಳಗಣ  ಜೀವ  ಹೇಂಗಿಪ್ಪುದೆಂದಡೆ: 
 ಕಾಳರಾತ್ರೆಯ  ಮನೆಯ  ಮಂಟಪದ 
 ಕೈಯಲ್ಲಿ  ಹಣ್ಣಿದ್ದಂತೆ  ಮರನನೇರಿ, 
 ಕಾಲಾಗ್ನಿರುದ್ರನ  ಲೋಕದಿಂದ  ಜೇನುಮಳೆ 
 ಕರಿಯ  ಕಾಮಿನಿಯ  ಉದರದಲ್ಲಿ 
 ಕರಿಯ  ಕರದಲ್ಲಿ  ಅರಿಯಾರು 
 ಕರಿಯ  ಮಹಿಸನಿಗೊಂದು  ಅರಿದ 
 ಕಾಲನ  ಸುಟ್ಟ  ಭಸ್ಮವ 
 ಕಾರ್ಯನಲ್ಲ,  ಕಾರಣನಲ್ಲ,  ಕಲ್ಪಿತನಲ್ಲ, 
 ಕತ್ತಲೆಯನೊಳಕೊಂಡ  ಬೆಳಗಿನಂತೆ  ಪಕ್ಷಿಯನೊಳಕೊಂಡ 
 ಕಲ್ಲ  ಶರೀರವ  ಧರಿಸಿ 
 ಕಂಥೆ  ಖಟ್ವಾಂಗ  ದಂಡ 
 ಕಾಯ  ಲಿಂಗಾರ್ಪಿತವಾದ  ಬಳಿಕ 
 ಕಟ್ಟರಸನ  ಬಂದು  ಕಳ್ಳರು 
 ಕನಸಿನ  ಕಾಮಿನಿಯರ  ರೂಪು 
 ಗಾಳಿ  ಗಂಧವನಪ್ಪಿದಂತೆ,  ಬಯಲು 
 ಗುರುಮುಖದಿಂದ  ಪರಮಲಿಂಗವು  ತನ್ನ 
 ಗಗನ  ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ  ಹುಟ್ಟಿದ 
 ಗರ್ಭದೊಳಗಣ  ಶಿಶುವಿಂಗೆ  ತಾಯಿ 
 ಗುರುಪ್ರಸಾದಿಯಾದ  ಬಳಿಕ  ವಾತ 
 ಗುರುವಿನಿಂದ  ಉಪದೇಶವ  ಪಡೆದು, 
 ಗುಣತ್ರಯಂಗಳನಳಿದ  ನಿರ್ಗುಣನ  ಮೇಲೆ 
 ಗುರುಮುಖದಿಂದ  ಕೊಂಬುದು  ಶುದ್ಧಪ್ರಸಾದ. 
 ಗಂಡಂಗೆ  ನಾಚಿದ  ಹೆಂಡತಿ 
 ಗುರುದೇವನೇ  ಮಹಾದೇವನು;  ಗುರುದೇವನೇ 
 ಗುರುಪ್ರಸಾದಕ್ಕೆ  ಹೇಸುವರು,  ಲಿಂಗಪ್ರಸಾದಕ್ಕೆ 
 ಗಂಡಿಂಗೆ  ಹೆಣ್ಣಲ್ಲದೆ  ಹೆಣ್ಣಿಂಗೆ 
 ಗುರುವನು  ಮಹಾದೇವನನು  ಒಂದೇಯೆಂದು 
 ಗಾಜಿನ  ಮನೆಯ  ಮಾಡಿಕೊಂಡು 
 ಗುರು  ಲಿಂಗ  ಜಂಗಮದ 
 ಗುರುವ  ಮುಟ್ಟಿ  ಬಂದಲ್ಲಿ 
 ಗುರು  ಅಳಿದನು  ಉಳಿದನು 
 ಗುರುವಿನಿಂದ  ಉಪದೇಶವ  ಹಡದ 
 ಗಂಡಗಿಂದ  ಹೆಂಡತಿ  ಮೊದಲೇ 
 ಗಂಗಾಸ್ಥಾನ  ಕೋಟಾನುಕೋಟಿಗಿಂದ  ವಿಭೂತಿಯಸ್ನಾನವಧಿಕ 
 ಗುರುಮುಖದಿಂದ  ಕೊಂಬುದು  ಶುದ್ಧಪ್ರಸಾದ. 
 ಗುರುವನರಿಯದ  ಭಕ್ತ,  ಲಿಂಗವನರಿಯದ 
 ಗಾಳಿ  ಬೀಸುವನ್ನಕ್ಕರ  ಮರನುಲಿಯದೆ 
 ಗೇಣುದ್ದ  ಒಡಲೊಳಗೆ  ಬೆಟ್ಟದುದ್ದ 
 ಗಿರಿಯ  ಮೇಲಣ  ಕೋಡಗ, 
 ಘೃತ  ಘೃತವ  ಬೆರಸಿದಂತೆ, 
 ಚಿತ್ರದ  ಬೊಂಬೆ  ರೂಪಾಗಿರ್ದರೇನೋ? 
 ಚಿತ್ತೇ  ಅಂಗ,  ಸತ್ತೇ 
 ಚಿನ್ನದಿಂದಾದ  ಬಂಗಾರ  ಚಿನ್ನದ 
 ಚಿತ್ತದೊಳಗಣ  ವಸ್ತು  ಮುತ್ತಿನಂತಿಪ್ಪುದಯ್ಯಾ. 
 ಚಂದ್ರಮನೊಳಗಣ  ಕಳಹಂಸೆಯೆದ್ದು  ರಾಹುವ 
 ಚಿತ್ತದ  ಕಳೆಯಲ್ಲಿ  ಸದ್ವಿವೇಕವೆಂಬ 
 ಚಿಲುಮೆಯ  ಅಗ್ಘವಣಿಯ  ಕುಡಿದರೇನೋ, 
 ಚಿನ್ನದ  ಗಿರಿಯಲ್ಲಿ  ಚಿನ್ಮಯಮೂರ್ತಿಯ 
 ಚಂದ್ರನಿಂದಾದ  ಕಲೆ  ಚಂದ್ರನಬೆರಸಿ 
 ಚಿದಾನಂದಸುಖಮಯವಪ್ಪ  ವಸ್ತುವಿಂಗೆ,  ಇಂದ್ರಿಯಾನಂದ 
 ಚಂದ್ರಮಂಡಲದಲ್ಲಿ  ರವಿ  ಅಗ್ನಿಯೋಕುಳಿಯನಾಡುವದ 
 ಚಿನ್ನದಿಂದಲಾದ  ಹಲವು  ಬಂಗಾರವನಳಿದು 
 ಚಂದ್ರಮನ  ರಾಹುವೆಡೆಗೊಳಲು  ಪುರ 
 ಚಿದ್ವಿಲಾಸದ  ಮುಂದೆ  ಇದಿರಿಟ್ಟು 
 ಚಿತ್ತನ  ಮನೆಯಲ್ಲಿ  ಸತ್ತಿಪ್ಪವನಿವನಾರೋ? 
 ಚಿನ್ಮಯ  ವಸ್ತುವಿನಿಂದ  ಚಿದ್ಬಿಂದು 
 ಚಿತ್ತ  ಬುದ್ಧಿ  ಅಹಂಕಾರ 
 ಜಂಗಮವೇನು  ಕಾಮಿಯೇ?  ಕ್ರೋದ್ಥಿಯೇ? 
 ಜ್ಯೋತಿಯ  ತಮವೆಡೆಗೊಡಂತೆ  ಚಂದ್ರಮನ 
 ಜ್ಞಾನಗಮ್ಯಂ  ದೃಢಪ್ರಾಜ್ಞಂ  ದೇವದೇವಂ 
 ಜಲವೆ  ಅಂಗವಾದ  ಮಾಹೇಶ್ವರನಲ್ಲಿ 
 ಜಂಗಮವೇನು  ಸಂಗಿಯೇ?  ಭೂಭಾರಿಯೇ? 
 ಜಂಗಮಕ್ಕೊಂದನಿಕ್ಕಿ  ತಾನೊಂದನುಂಬನೆ  ಪ್ರಸಾದಿ? 
 ಜೀವ  ಪವನನ  ಬೆರಸಿದ 
 ಜೀವನ  ಬುದ್ಧಿ  ಪರಮನ 
 ಜಂಗಮದ  ಗುಣವನು,  ಜಂಗಮದ 
 ಜ್ಯೋತಿಯಿದ್ದ  ಮನೆಯಲ್ಲಿ  ಕತ್ತಲೆಯುಂಟೆ? 
 ಜ್ಞಾನಜ್ಯೋತಿಯ  ಉದಯ,  ಭಾನು 
 ಜಂಗಮ  ಜಂಗಮವೆಂದರೇನೋ  ಲಜ್ಜಾಭಂಡರಿರ? 
 ಜೇನುತುಪ್ಪದಲ್ಲಿ  ಬಿದ್ದು  ಸಾವ 
 ಡಂಬು  ಮಚ್ಚರ್ಯಕ್ಕೆ  ಇಂಬುಗೊಡದಿರಬಲ್ಲಡೆ 
 ತನ್ನ  ಹೃದಯಕ್ಕೆ  ಲಿಂಗದ 
 ತುರಿಯಮೇಲೆ  ಉಗುರನಿಕ್ಕಿದರೆ,  ಹಿತವಾಗಿಹುದು; 
 ತಾಳ  ಮರನ  ಹಿಡಿದು 
 ತಲೆಯಲ್ಲಿ  ಹುಟ್ಟಿದ  ಕಣ್ಣು 
 ತನುವುಳ್ಳನ್ನಕ್ಕರ  ನಿನ್ನ  ಸಾವಯನೆಂದೆ 
 ತನುವ  ಮುಟ್ಟಿಹ  ಮನ 
 ತುಂಟ  ಬಂಟಂಗೆ  ನಂಟರು 
 ತಾಳಮರದ  ಮೇಲೊಂದು  ಹೂಳಿದ್ದ 
 ತನುವಿನೊಳಗೆ  ಲಿಂಗ,  ಲಿಂಗದೊಳಗೆ 
 ತನುವಿನಲ್ಲಿ  ಗುರು  ಭರಿತವಾದುದೇ 
 ತನ್ನ  ಸತಿ,  ತನ್ನ 
 ತತ್ತ್ವಾತತ್ವವೆಂಬ  ಮಿಥ್ಯಾ  ಛಾಯೆಯಿಲ್ಲದ 
 ತಂದೆಯ  ಸಾಮಥ್ರ್ಯದಿಂದ  ಹುಟ್ಟಿದ 
 ತನುವಿಡಿದು  ಕಾಬುದು  ಗುರುವಿನ 
 ತನುವನು  ಶ್ರೀಗುರುವು  ಕ್ರಿಯಾದೀಕ್ಷೆಯಿಂದ 
 ತನು  ನಿನಗನ್ಯವೆಂದರಿಯದೆ,  ತನು 
 ತಾಪತ್ರಯಾದಿಗಳಳಿಯವು;  ಕೋಪ  ಮೋಹಾದಿಗಳ 
 ತನುವೆಂಬುದೊಂದು  ಹುತ್ತಕ್ಕೆ  ಒಂಬತ್ತು 
 ತತ್ವಾರ್ಥವ  ಬಲ್ಲೆವೆಂಬರಯ್ಯ  ತತ್ತಿಯೊಳಗಣ 
 ತಂದೆಯ  ವಧುವ  ತಂದು, 
 ತನ್ನಂಗದ  ಮೇಲೆ  ಶಿವಲಿಂಗವಿದ್ದು 
 ತಲೆವಾಲೊಸರಲು  ನೆಲ  ಬೆಂದು 
 ತಂದೆ  ತಾಯಿಗಳ  ವಿಕಾರದ 
 ತಾನೆ  ಬ್ರಹ್ಮವೆಂದು  ಕರ್ತೃಹೀನನಾದ 
 ತತ್ವಚಿಂತಾಮಣಿಗಳೆಂಬ  ರುದ್ರಾಕ್ಷೆಗಳ  ಭಕ್ತಿದಾರದಲ್ಲಿ 
 ತಂದೆಯಿಲ್ಲದ,  ತಾಯಿಯಿಲ್ಲದ,  ಹೆಸರಿಲ್ಲದ, 
 ತನುವಿಲ್ಲದಂದಿನ,  ಮನವಿಲ್ಲದಂದಿನ,  ಕಾಲಕರ್ಮಂಗಳಿಲ್ಲದಂದಿನ, 
 ತನುವಿನೊಳಗೆ  ತನುವಾಗಿಪ್ಪಿರಯ್ಯ.  ಮನದೊಳಗೆ 
 ತನುವ  ಗುರುವಿಂಗೆ  ಸವೆವುದು 
 ತನು  ಶುದ್ಧವಿಲ್ಲ  ಎಂಬಾತ 
 ತನು  ಲಿಂಗವಾದ  ಬಳಿಕ 
 ತನುತ್ರಯಂಗಳು  ಸದ್ರೂಪವಪ್ಪ  ಗುರುವಿನಲ್ಲಡಗಿ 
 ತನುವಿನಲ್ಲಿ  ಜ್ಞಾನಗುರು  ಸಾಹಿತ್ಯವಾಗಿ 
 ತನುವ  ನೀವು  ಸೋಂಕಿ 
 ತಾನೊಬ್ಬನು;  ಕೊಲುವರು  ಹಲಬರು. 
 ತೈಲ  ಬತ್ತಿ  ಜ್ಯೋತಿಯ 
 ದೇವಸಾಲೆಯಲ್ಲಿ  ದಿವ್ಯಮೂರ್ತಿಯ  ಕಂಡೆನಯ್ಯಾ. 
 ದ್ವೆ  ೈತಿಯಲ್ಲ  ಅದ್ವೆ 
 ದೂರ್ವೆಯದಳನ  ಮೇಯಬಂದ  ಮೊಲನ 
 ದೇಹವ  ಮರೆಗೊಂಡಿಪ್ಪ  ಆತ್ಮನಂತೆ, 
 ದೇಹವೇ  ದೇಗುಲ,  ಕಾಲೇ 
 ದನುಜ  ಮನುಜ  ದಿವಿಜರ 
 ದ್ವಾದಶದಳ  ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ  ರವಿ, 
 ದೇಹದೊಡನೆ  ಪ್ರಾಣ  ಹುಟ್ಟಿತ್ತಯ್ಯ. 
 ದೇಹಾದಿಗುಣವಿಲ್ಲದ  ಜಾತಿ  ವರ್ಣಾಶ್ರಮ 
 ದಶದಳ  ಕಮಲದಲ್ಲಿ  ಶಶಿಕಳೆ 
 ದೇವಸ್ತ್ರೀಯರ  ಸಂಗಕ್ಕೆ  ಎಣಿಸುವದೆಲ್ಲ 
 ದೇವರ  ಪೂಜಿಸಿ,  ಕಾಯಗೊಂಡು 
 ಧರೆಯ  ಮೇಲಣ  ಅರೆಯಲ್ಲಿ 
 ಧನುಜಮನುಜ  ದಿವಿಜಲೋಕಭರಿತಂ  ಧರ್ಮಚರಿತಂ 
 ಧರೆಯಾಕಾಶದ  ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ  ಉರಿಯ 
 ನೆಲ್ಲುದ್ದ  ಮರನನೇರಿ  ಇಳಿಯಲರಿಯದೆ 
 ನಿತ್ಯ  ತೃಪ್ತನಿಗೆ  ಹಸಿವಿನ 
 ನೆಲನಿಲ್ಲದ  ಬಯಲಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ  ನಿರ್ಬಯಲ 
 ನಿತ್ಯನಿರಂಜನನಾದ  ಪರಶಿವನು  ಲಿಂಗ 
 ನಿತ್ಯ  ನಿಜವಸ್ತುವಿನ  ಪ್ರಸನ್ನತ್ವ 
 ನಾದಪ್ರಿಯಂ  ನಾದಮಯಂ  ನಾದೋರ್ಲಿಂಗ 
 ನಾನು  ನೀನೆಂಬ  ಉಭಯ 
 ನೂಲೆಳೆಯ  ತೋರದ  ಪಶುವಿಂಗೆ 
 ನಿರ್ವಿಕಾರಿಯ  ಭಾವದಲ್ಲಿ  ತೋರಿದ 
 ನಿತ್ಯ  ನಿರ್ಗುಣನು  ನಿರ್ವಿಕಾರಿ 
 ನಿರಾಕಾರ  ಪರವಸ್ತು  ತಾನೆ 
 ನಂದೀಶ್ವರ,  ಭೃಂಗೀಶ್ವರ,  ವೀರಭದ್ರ, 
 ನಾದ,  ಬಿಂದು,  ಕಳಾ 
 ನದಿವಾಸಿಗಳು,  ವನವಾಸಿಗಳು,  ಗಿರಿವಾಸಿಗಳು, 
 ನೋಡಿಹೆನೆಂದರೆ  ನೋಟ  ಸಮರಸವಾಯಿತ್ತು. 
 ನೋಟವಾಗದ  ಮುನ್ನ  ಬೇಟವಾಯಿತ್ತು. 
 ನಡುಮನೆಯೊಳಾಡುವ  ಸಿಂಗಳೀಕನನೊಂದು  ಉಡು 
 ನಾಲಗೆಯ  ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ  ನಂಜಿನ 
 ನೀರೊಳಗಣ  ಪಾವಕನೆದ್ದುರಿಯಲು  ಮೇರುಗಿರಿ 
 ನರರಂತೆ  ನಡೆವುತ್ತಿಪ್ಪರಯ್ಯ,  ನರರಂತೆ 
 ನಾನೊಬ್ಬನುಂಟೆಂಬವಂಗೆ  ನೀನೊಬ್ಬನುಂಟಾಗಿ  ತೋರುವೆ. 
 ನೆಲನಿಲ್ಲದ  ನಿರ್ಮಲದ  ಚಿದ್ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ 
 ನಿರಾಕಾರವೇ  ಸಾಕಾರವಾಗಿ,  ನಿರ್ವಿಕಾರದ 
 ನವಿಲಾಡಿತೆಂದು  ಕೆಂಬೋತ  ಪಕ್ಕವ 
 ನಡುವಳ  ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ  ಮೃಡಮೂರ್ತಿಯ 
 ನೀರ  ಮೂಡೆಯ  ಕಟ್ಟಿ, 
 ನಾಮರೂಪು  ಕ್ರೀಗಳೇನುಯೇನೂ  ಇಲ್ಲದ 
 ನೆಲ  ನೀರು  ಕಿಚ್ಚು 
 ನಿರವಯ  ನಿರಾಮಯಂ  ನಿರಾಕುಳಂ 
 ನಾದ  ಗುರುಮುಖವೆಂದೆಂಬರು.  ಬಿಂದು 
 ನೂಲೆಳೆಯ  ತೋರದ  ಮರದಲ್ಲಿ 
 ನೆನಹಿಲ್ಲದ  ಘನವಸ್ತು  ಜಗತ್ 
 ನಕಾರವೇ  ಪೃಥ್ವಿ:ಮಃಕಾರವೇ  ಅಪ್ಪು, 
 ನಿಶ್ಚಲನೆಂಬ  ನಿರ್ದೇಹಿಯ  ಮೇಲೆ 
 ನಿಃಕಲ  ಶಿವನ  ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ 
 ನಾನೆಂಬುದು  ಅಹಂಕಾರ;  ನೀನೆಂಬುದು 
 ನೆಲನಿಲ್ಲದ  ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ  ಒಂದು 
 ನೀ  ಹುಟ್ಟಿದೆಯಯ್ಯ  ಗುರುವಿನ 
 ನೇಮ  ನೆಲಗತವಾಯಿತ್ತು.  ಸೀಮೆ 
 ನಿರೂಪ  ರೂಪು  ಮಾಡಬಲ್ಲುsಡೆ 
 ನಿರಾಕಾರ  ಬಯಲು  ಮೂರ್ತಿಗೊಂಡು 
 ನಿರ್ವಯಲ  ಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ  ಬಿಳಿಯ 
 ನಿಃಕಲ  ಶಿವತತ್ವದಲ್ಲಿ  ಜ್ಞಾನಚಿತ್ತು 
 ನಿರಾಕಾರ  ಪರವಸ್ತು  ತಾನೇ 
 ನಿರಾಧಾರ  ನಿರಾಲಂಬ  ಸರ್ವಾಧಾರ 
 ನೀರಜದೊಳಗೆ  ಹುಟ್ಟಿದ  ಕಿಚ್ಚು, 
 ಪಡುವ  ಕಚ್ಚಿದ  ನಾಯಿ 
 ಪರಮಾರ್ಥವ  ನುಡಿದು  ಪರರ 
 ಪುರಜನಂಗಳ  ಮೆಚ್ಚಿಸುವಾಗ  ಪುರುಷಾರ್ಥಿಯೆ 
 ಪ್ರಸಾದಿಗೆ  ಲಕ್ಷಣವಾವುದೆಂದರೆ  ಹೇಳಿಹೆ 
 ಪರಶಿವನ  ಜ್ಞಾನಚಕ್ಷುವಿನಲ್ಲಿ  ಉದಯವಾದ 
 ಪುರುಷಾಮೃಗದ  ಕೈಯಲ್ಲಿ,  ಪರುಷವಿಪ್ಪುದ 
 ಪಶ್ಚಿಮಚಕ್ರದಲ್ಲಿ  ನಿತ್ಯ  ನಿರಂಜನನ 
 ಪಂಚವಕ್ತ್ರಂ  ದಶಭುಜಂ  ದಶಪಂಚನೇತ್ರಂ 
 ಪ್ರಣವವೇ  ಪರಬ್ರಹ್ಮವು.  ಪ್ರಣವವೇ 
 ಪರುಷ  ಸೋಂಕಲು  ಅವಲೋಕದ 
 ಪಂಚವಿಂಶತಿತತ್ವಾಶ್ರಯವೆಂಬ  ಪಟ್ಟಣದೊಳಗೆ  ಆರುಬಣ್ಣದ 
 ಪಶು  ಪಾಶ  ಮಲ 
 ಪಂಚಶಕ್ತಿಯನು  ಪಂಚಸಾದಾಖ್ಯವನು  ಪಂಚಕಲೆಗಳನು 
 ಪಿಂಡಾಕಾಶದೊಳು  ಅಖಂಡ  ಜ್ಞಾನಸೂರ್ಯನುದಯವಾಗಲು, 
 ಪರಶಿವನಿಂದ  ಚಿಚ್ಛಕ್ತಿ.  ಆ 
 ಪ್ರಥಮದಲ್ಲಿ  ನಿರಾಕಾರ  ಪರವಸ್ತು 
 ಪರುಷ  ಸೋಂಕಿಯೂ  ಪಾಷಾಣ 
 ಪಂಚಾಕ್ಷರವೇ  ಪಂಚಮುಖವಾಗಿ  ಎನ್ನ 
 ಪಶುವನೇರಿದ  ಕೋಣ  ಶಿಶುವೇಧೆಗಾರ 
 ಪತಿಭಕ್ತೆಯಾದರೆ,  ತನ್ನ  ಪತಿಗೆ 
 ಪರಶಕ್ತಿ  ಶಾಂತಿಯೆನಲು  ಪರಶಿವಶಕ್ತಿಯ 
 ಪಿಂಡಾಂಡದ  ಮೇಲೊಂದು  ತುಂಬಿದ 
 ಪ್ರಾಣನ  ಪೂರ್ವಾಶ್ರಯವಳಿದು  ಲಿಂಗ 
 ಪರುಷದ  ಗಿರಿಯಲ್ಲಿ  ಚಿಂತಾಮಣಿ 
 ಪಂಚಭೂತಂಗಳುತ್ಪತ್ತಿ  ಇಲ್ಲದಂದು,  ಅಂಡಜವಳಯ 
 ಪೃಥ್ವಿ,  ಸುಚಿತ್ತ,  ಘ್ರಾಣ, 
 ಪೃಥ್ವಿಯ  ಮೇಲಣ  ಕಲ್ಲ 
 ಪ್ರಾಣಲಿಂಗದಲ್ಲಿ  ಅವಿಶ್ವಾಸ  ಕಂಡಾ. 
 ಪಂಚಮುದ್ರೆ  ಪಂಚಮುದ್ರೆಯೆಂದೇನೋ?  ಹೇಳಿಹೆ 
 ಪಟ್ಟಣ  ಪಾಳೆಯದೊಳಗೆ  ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತಿಪ್ಪ 
 ಪರಶಕ್ತಿ  ಬಂದು  ಪಶುಪತಿಯ 
 ಪ್ರಸಾದ  ಪದಾರ್ಥ  ಉಚ್ಛಿಷ್ಟವೆನುತಿಪ್ಪಿರಿ? 
 ಪ್ರವೃತ್ತಿ  ನಿವೃತ್ತಿಯೆಂದು  ಎರಡು 
 ಪೃಥ್ವಿ,  ಅಪ್ಪು,  ತೇಜ, 
 ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯ  ಸಪ್ತಧಾತುಗಳ  ಮುಟ್ಟದೆ 
 ಪಶುವಿನ  ಉದರದೊಳಗಿಪ್ಪ  ಕ್ಷೀರ 
 ಪ್ರಥಮದಲ್ಲಿ  ಭಕ್ತರಾದೆವೆಂಬರು.  ದ್ವಿತೀಯದಲ್ಲಿ 
 ಪಟ್ಟಸಾಲೆಯ  ಗದ್ದುಗೆಯೊಳಗೆ  ಜಗಜಟ್ಟಿ 
 ಪಿಂಡ  ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನು  ಕಂಡು 
 ಪಂಚಭೂತೇಂದ್ರಿಯಂಗಳ  ವಂಚನೆಯನತಿಗಳೆದ  ನಿರ್ವಂಚಕನ 
 ಪಂಚಭೂತಿಕತತ್ತ್ವಂಗಳೆಂಬ  ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದೊಳಗೆ  ತನುತ್ರಯಂಗಳೆಂಬ 
 ಬಸವಣ್ಣನ  ಪ್ರಸಾದದಿಂದ  ಭಕ್ತಿಜ್ಞಾನ 
 ಬ್ರಹ್ಮವೆನಲು  ಪರಬ್ರಹ್ಮವೆನಲು  ಪರಮನೆನಲು 
 ಬಹು  ಜನಂಗಳು  ಹೇತ 
 ಬಣ್ಣದ  ಮಡಕೆಯ  ಹೊತ್ತಾಡುವ 
 ಬಿಂದುಮಾಯಿಕವಿಲ್ಲದಂದು  ಮೂವತ್ತಾರುತತ್ವಂಗಳುತ್ಪತ್ತಿಯಾಗದಂದು,  ತತ್ 
 ಬ್ರಹ್ಮರಂಧ್ರದಲ್ಲಿ  ಅನಾದಿಗಣೇಶ್ವರನೆನಿಸಿ,  ಸರ್ವತೋಮುಖವಾಗಿಪ್ಪಿರಯ್ಯ. 
 ಬ್ರಹ್ಮ  ವಿಷ್ಣು  ರುದ್ರ 
 ಬಯಲ  ಮೂರ್ತಿ  ಮಾಡಿ, 
 ಬಿಂದಿನ  ಕೊಡನ  ಹೊತ್ತಾಡುವ 
 ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಲೋಕ  ಹುಟ್ಟದತ್ತತ್ತ  ಮುನ್ನಿನ 
 ಬೂದಿಯಲ್ಲಿ  ಹೊರಳುವ  ಕತ್ತೆಯಂತೆ, 
 ಬ್ರಹ್ಮರಂಧ್ರವೆಂಬುದು  ಉತ್ತರೋತ್ತರ  ಕೇತಾರವಯ್ಯ. 
 ಬ್ರಹ್ಮ  ವಿಷ್ಣುಪದವೆಂಬುವು  ಒಂದು 
 ಬ್ರಹ್ಮಪದವ  ಪಡೆದೆನೆಂಬುದು  ಭ್ರಮೆ 
 ಬಿಂದುಶೂನ್ಯವಾದ  ಲಿಂಗವೇ  ಅಂಗವಾಗಿ, 
 ಭಗಧ್ಯಾನವೆಂಬುವ  ಬಂದಿಕಾನವ  ಹೊಕ್ಕು, 
 ಭವವೆಂಬ  ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ  ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿಪ್ಪವಂಗೆ 
 ಭೂಮಿಗೆ  ಹುಟ್ಟಿದ  ಕಲ್ಲು, 
 ಭಕ್ತ  ಮಾಹೇಶ್ವರ  ಪ್ರಸಾದಿಯೆಂದು 
 ಭವತಿಮಿರವೆಂಬ  ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ  ಮುಸುಕಿಕೊಂಡು, 
 ಭೂತಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ  ಪಾತಕದ  ಕಿಚ್ಚು 
 ಭಕ್ತಾದ್ಯೆ  ೈಕ್ಯಾಂತವಹ  ಷಡಂಗಕ್ಕೆ 
 ಭವನಾಶಿನಿಯೆಂಬ  ಶಿವಾಣಿಯ  ಶಿರದಲ್ಲಿ 
 ಭಕ್ತಂಗೆ  ಹಸ್ತವಾವುದು,  ಮಾಹೇಶ್ವರಂಗೆ 
 ಭೋಜನಸಾಲೆಯ  ಆಧಾರದ  ರತ್ನಪೀಠದಲ್ಲಿ 
 ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿ  ಕುಳ್ಳಿರ್ದು  ಆಕಾಶದ 
 ಭವವೆಂಬ  ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ  ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿಪ್ಪವಂಗೆ, 
 ಭಕ್ತನಂಗವಾವುದು,  ಮಾಹೇಶ್ವರನಂಗವಾವುದು,  ಪ್ರಸಾದಿಯಂಗವಾವುದು, 
 ಭಕ್ತಂಗೆ  ಲಿಂಗವಾವುದು,  ಮಾಹೇಶ್ವರಂಗೆ 
 ಭೂಮಿಯ  ಮೇಲೆ  ಹುಟ್ಟಿದ 
 ಭಾವ  ಮನಕ್ಕೆ  ಲಿಂಗವ 
 ಭಕ್ತಿಸ್ಥಲ  ಮಾಹೇಶ್ವರಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ  ಅಡಗಿ, 
 ಭರಿತಬೋನ  ಭರಿತಬೋನವೆಂದು  ಒಂದೆ 
 ಮರವೆಯ  ತಮವ  ಕಳೆಯಯ್ಯ. 
 ಮನವಿದ್ದಲ್ಲಿಯೇ  ನಿಮ್ಮ  ನೆನೆಯಬೇಕು. 
 ಮಾಡಿದ  ಮಾಟವನರಿಯದ  ಭಕ್ತ. 
 ಮಹಾಲಿಂಗವೆಂದುಂಟು.  ಅದೆಂತಾದುದಯ್ಯಾ  ಎಂದಡೆ, 
 ಮೊಲನ  ಕಂಡ  ನಾಯಂತೆ 
 ಮುಂದಳ  ಮುಖಸಾಲೆಯೊಳಗೆ  ಉದ್ದಂಡಮೂರ್ತಿಯ 
 ಮೆಟ್ಟಿಲಿಲ್ಲದ  ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ  ಹುಟ್ಟಿಲಿಲ್ಲದ 
 ಮುಪ್ಪುರದರಸಿಂಗೆ  ಮುಖವೈದು,  ಬಾಯಿ 
 ಮಲವೊತ್ತಿದರೆ  ಹಾಳುಗೇರಿಯಲ್ಲಿ  ಬಿಡಬೇಕಯ್ಯ. 
 ಮೂರುಮಂಡಲ  ತಿರುಗುವಲ್ಲಿ  ಆರೂರವರು 
 ಮಹದಾಕಾಶ  ಘಟ  ಭೇದದಿಂದ 
 ಮೃತಜೀವಿಯೆಂಬ  ಹೆಂಗೂಸಿನ  ಶಿರದಲ್ಲಿ 
 ಮಾತಿನಲ್ಲಿ  ಮಹತ್ವವ  ನುಡಿದು 
 ಮನೋಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ  ಒಂದು  ಶಶಿ 
 ಮಳೆಹುಯ್ದರಾಕಾಶ  ನೆನೆವುದೇ?.  ಬಿರುಗಾಳಿ 
 ಮೂರುಲೋಕದ  ಮೋಹಿನಿ  ಆರುಲೋಕದ 
 ಮಾಳಿಗೆಯ  ಮನೆಯ  ಕಾಳಿಕೆಯೊಳಗೆ 
 ಮುತ್ತಿನ  ದಿವಾಣದೊಳಗೆ  ತತ್ವವೆಣ್ಣುಗಳೆಂಬ 
 ಮಂಜರ  ದೃಷ್ಟಿಯೊಳಗೆ  ಚಂದ್ರಮನುದಯ 
 ಮಲದೊಡನೆ  ಕೈದಂಡೆಯನಿಕ್ಕಿದಡೆ,  ಮಾನಸಿಕೆ 
 ಮಾತೆಯಿಲ್ಲದ  ಅಜಾತನು,  ತಂದೆಯಿಲ್ಲದ 
 ಮಾನಸ  ವಾಚಕ  ಉಪಾಂಶಿಕವೆಂದು 
 ಮಲದ  ಕುಳಿವೊಂದು  ಮುಖ; 
 ಮಡಕೆಯ  ತುಂಬಿ  ಪಾವಡೆಯ 
 ಮಂಡೆ  ಬೋಳಾಗಿ,  ಮೈ 
 ಮದಗಜದ  ಹೃದಯದಲ್ಲಿ  ಮರಿವಾಲಿಪ್ಪುದ 
 ಮುಚ್ಚಿದ  ಕಣ್ಣು  ತೆರದುದ 
 ಮುಗಿಲ  ಮರೆಯ  ಸೂರ್ಯನಂತೆ, 
 ಮೂಡಣಗಿರಿಯಲ್ಲಿ  ಸೂರ್ಯನುದಯವಾಗಲು  ಮುಂದಣ 
 ಮುಖದಲ್ಲಿ  ಮಂತ್ರ  ಹೃದಯದಲ್ಲಿ 
 ಮರಕ್ಕೂ  ಕೊಂಬಿಗೂ  ಭೇದವುಂಟೇ 
 ಮೂರೊಂದುಗೂಡಿದ  ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ  ಮಾರಿ 
 ಮಣ್ಣಿನಿಂದಾದ  ಮಡಕೆ,  ಚಿನ್ನದಿಂದಾದ 
 ಮಣ್ಣ  ಮಚ್ಚಿ  ಮನೆಯ 
 ಮಸಿ  ಕಪ್ಪಾಯಿತ್ತೆಂದು  ಹಾವುಮೆಕ್ಕೆಯ 
 ಮೂರರ  ಹೊಲಿಗೆಯ  ಬಿಚ್ಚಿ 
 ಮಂಜರ  ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ  ತೋರುವ 
 ಮುಂದಳ  ಮನೆಯಲ್ಲಿ  ಚಂದ್ರಶೇಖರನಿದಾನೆ 
 ಮೊಸಳೆಯ  ಹಿಡಿದ  ಮೊಣ್ಣ 
 ಮಾತಿನಲ್ಲಿ  ಭವಿಯ  ಬಿಟ್ಟರೇನೋ? 
 ಮಾರುತನ  ಮುಖದ  ಮಾನಿನಿ 
 ಮೋಹನ  ಮೊಲೆಯ  ಮುದ್ದುಮೊಗದ 
 ಮುಂಡದಲ್ಲಿ  ಹುಟ್ಟಿದ  ತಲೆ 
 ಮನಸಿನ  ಸಂಶಯ  ಕನಸಿನ 
 ಮತ್ರ್ಯಲೋಕದುದರದೊಳಗೆ  ಮೃತ್ಯುದೇವತೆ  ಕತ್ತೆ 
 ಮನ  ಘನವಸ್ತುವಾದ  ಬಳಿಕ, 
 ಮೂರೊಂದಾದ  ಕಿಚ್ಚು  ಧಾರಿಣಿಯೆಲ್ಲವ 
 ಮಿಂಚಿನ  ಪ್ರಭೆಯಲ್ಲಿ  ಪಂಚವದನನ 
 ಮರ್ಕಟನ  ತಲೆಯಲ್ಲಿ  ಮಾಣಿಕವಿಪ್ಪುದ 
 ಮೆತ್ತಾನ  ಅಶನವನುಂಡು,  ಕೆಚ್ಚಾನ 
 ಯಮ,  ನಿಯಮ,  ಆಸನ, 
 ಯೋಗಿಯಲ್ಲ;  ಜೋಗಿಯಲ್ಲ;  ಶ್ರವಣನಲ್ಲ; 
 ಯುವತಿಯರ  ವ್ಯವಹಾರವೆಂಬ  ವಿಕಳತೆ 
 ರೂಪಾಗಿ  ಬಂದ  ಪದಾರ್ಥವ 
 ರಕ್ಕಸಿಯ  ಹೊಳಲಲ್ಲಿ  ಒಂದು 
 ರೂಪಲ್ಲದೆ,  ನಿರೂಪಲ್ಲದೆ,  ಸಾವಯನಲ್ಲದೆ, 
 ರವಿಯ  ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ  ಶಶಿಯ 
 ರಂಜನೆಯ  ಕೊಡದಲ್ಲಿ  ಮಂಜಿನುದಕವ 
 ಲಲನೆಯರ  ನಟನೆಯೆಂಬ  ಕುಟಿಲಕ್ಕೆ 
 ಲಿಂಗವ  ಹಿಡಿದ  ಹಸ್ತವೆ 
 ಲೋಕದ  ನಚ್ಚು  ಮಚ್ಚೆಂಬ 
 ಲಿಂಗದೇಹಿ  ಶಿವಾತ್ಮಕನು  ಲಿಂಗದಾಚಾರದಲ್ಲಿಯೇ 
 ಲಿಂಗ  ಜಂಗಮ  ಭಕ್ತನೆಂದು 
 ಲಿಂಗಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ  ಲಿಂಗಕಳೆ  ಹೇಗಾಯಿತಯ್ಯ? 
 ಲಿಂಗದಿಂದ  ಶರಣರುದಯಯವಾಗದಿರ್ದಡೆ,  ಬಸವ 
 ಲೋಕಮೆಚ್ಚೆ  ನಡೆವರಯ್ಯ,  ಲೋಕಮೆಚ್ಚೆ 
 ಲಂಬಿಕಾಯೋಗಿಗಳ  ಡೊಂಬರಿಗೆ  ಸರಿಯೆಂಬೆ. 
 ಲಿಂಗಕ್ಕೆ  ತನ್ನ  ತನುವೇ 
 ಲಿಂಗಕ್ಕೆ  ನಾದವಿಲ್ಲ.  ಅದೇನು 
 ಲಿಂಗವಿದ್ದ  ಹಸ್ತ  ಲಿಂಗಕ್ಕೆ 
 ಲೋಹವ  ಅಗ್ನಿ  ವೇಧಿಸಿಕೊಂಡಿಪ್ಪಂತೆ, 
 ಲಲಾಟದಲ್ಲಿ  ವಿಭೂತಿ,  ಕೊರಳಲ್ಲಿ 
 ಲೋಕಾಧಿ  ಲೋಕಂಗಳೇನುಯೇನೂ  ಇಲ್ಲದಂದು 
 ಲಿಂಗಕ್ಕೂ  ಪ್ರಾಣಕ್ಕೂ  ಭೇದವಿಲ್ಲೆಂದರಿದು 
 ಲಿಂಗವೇ  ಪತಿಯಾಗಿ  ತಾನೆ 
 ವೇದಾಂತ  ಸಿದ್ಧಾಂತವಪ್ಪ  ತರ್ಕಮರ್ಕಟ 
 ವಸ್ತುವೆಂದಡೆ:ಹೇಂಗಾಯಿತ್ತಯ್ಯಾಯೆಂದಡೆ,  ಹೇಳಿಹೆ  ಕೇಳಯ್ಯಾ 
 ವಸ್ತುವೆಂದಡೆ  ಪರಬ್ರಹ್ಮದ  ನಾಮ. 
 ವಸ್ತುವೆಂದೊಡೆ  ಹೇಂಗಾಯಿತ್ತಯ್ಯ?  ಗ್ರಹಿಸುವ 
 ವಾರಣದುದರದಲ್ಲಿ  ಮಾರಿ  ಮನೆಯಮಾಡಿಕೊಂಡಡಿಪ್ಪಳು 
 ವಿಷಯರತಿಯುಳ್ಳವಂಗೆ  ಈಶ್ವರರತಿಯಿನ್ನೆಲ್ಲಿಯದೋ?  ಅಂಗವಿಕಾರವುಳ್ಳವರಿಗೆ 
 ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ  ಅಂಗನೆಯ  ಕುಚ, 
 ವಾಚಾತೀತ,  ಮನೋತೀತ  ಅಗೋಚರ 
 ವಸ್ತುವೆಂದರೆ  ಪರಬ್ರಹ್ಮನಾಮ.  ಆ 
 ವಾಸನೆಯ  ಕೊಂಬುದು  ಲಿಂಗದ 
 ವಸ್ತುವಿನ  ಸ್ವರೂಪ  ಹೇಳಿಹೆ 
 ವಾರಿ  ಬಲಿದು  ವಾರಿಶಿಲೆಯಾದಂತೆ, 
 ವಂದಿಸಿ  ನಿಂದಿಸುವ  ಸಂದೇಹಿಯ 
 ವೇದಶಾಸ್ತ್ರ  ಪುರಾಣಾಗಮಂಗಳುದಯವಾಗದಂದು,  ದ್ವೆ 
 ವಾಯುವೇ  ಅಂಗವಾದ  ಪ್ರಾಣಲಿಂಗಿಯಲ್ಲಿಯೆ 
 ವಾರಣದ  ತಲೆಯನೊಡೆದು  ಉತ್ತುಂಗರಾಸಿಯೆಂಬ 
 ವಾಚ್ಯಾವಾಚ್ಯಂಗಳಿಲ್ಲದಂದು,  ಪಕ್ಷಾಪಕ್ಷಗಳಿಲ್ಲದಂದು,  ಸಾಕ್ಷಿ, 
 ವೇಧಾದೀಕ್ಷೆ  ಮಂತ್ರದೀಕ್ಷೆ  ಕ್ರಿಯಾದೀಕ್ಷೆಯೆಂಬ 
 ಶಾಂಭವಲೋಕದ  ಕುಂಬ್ಥಿನಿಯುದರದ  ಮೇಲೆ 
 ಶಶಿಮುಖಿಯರ  ಸಂಗಕ್ಕೆ  ಎಣಿಸುವ 
 ಶಿವನ  ಕಾಯವೇ  ಭಕ್ತ, 
 ಶುದ್ಧ  ಸತ್ಕುಲಜಂಗೆ  ಅಃಕ್ಕುಲಿಜೆಯ 
 ಶ್ರೀಗುರು  ಶಿವಗಣಂಗಳ  ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ 
 ಶಿವನೇ  ಶರಣ,  ಶರಣನೇ 
 ಶರೀರಾವರಣವಿಲ್ಲದ  ಚಿದಾವರಣನ  ಕರಣಂಗಳೆಲ್ಲ 
 ಶ್ವಾನಂಗೆ  ಪೃಷ*ದಲ್ಲಿ  ಬಾಲ; 
 ಶಿಖಾಚಕ್ರದಲ್ಲಿ  ಅಕಳಂಕ  ಅದ್ವಯ 
 ಶರಣನಂಗ  ಲಿಂಗವನಪ್ಪಿತ್ತಾಗಿ  ಶರಣನ 
 ಶರಣನೇ  ಲಿಂಗ;  ಲಿಂಗವೇ 
 ಶಿವಶಿವಾಯೆಂಬುದು  ಭವದುರಿತದೋಟ  ಕಂಡಯ್ಯ. 
 ಶಿವಭಾವದಿಂದ  ಆತ್ಮಹುಟ್ಟಿ  ಶಿವ 
 ಶರನಿಧಿ  ರತ್ನವ  ಧರಿಸಿದ್ದರೆ 
 ಶೈವರು  ಕಟ್ಟಿದ  ಗುಡಿಯ 
 ಶಶಿವದನೆಯ  ಮಸ್ತಕವನೊಡೆದು  ಅಸಮಾಕ್ಷನುದಯವಾದನು 
 ಶಿಶು  ತಾಯ  ಮರೆವುದೆ 
 ಶಿವನಲ್ಲದೆ  ಬೇರೆ  ದೈವವಿಲ್ಲ 
 ಶ್ರೀಗುರು  ಈ  ವಿಭೂತಿಯನ್ನು 
 ಶರೀರವಿಲ್ಲದಂಗನೆಗೆ  ಐವರು  ಸ್ತ್ರೀಯರು 
 ಶುದ್ಧ  ಶಿವತತ್ವ  ವೇದ್ಯವಾಗಿ 
 ಶಿವನೂ  ಉಂಟು,  ಆತ್ಮನೂ 
 ಶಿವತತ್ವದ  ಆದಿಮಧ್ಯಾವಸಾನವನರಿಯದೆ  ಭಕ್ತರೆಂತಪ್ಪಿರಿಯಯ್ಯ? 
 ಶಿವಾಶ್ರಯದಲ್ಲಿ  ಹುಟ್ಟಿ,  ಭವಾಶ್ರಯವ 
 ಷಡಕ್ಷರ  ಶಕ್ತಿ  ಯುಕ್ತವಾಗಿ 
 ಷೋಡಶದಳಕಮಲದಲ್ಲಿ  ನೋಡಬಾರದ  ವಸ್ತುವ 
 ಸಾಧ್ಯ  ಸಾಧಕರಿಲ್ಲದಂದು,  ಪೂಜ್ಯ 
 ಸತ್ತಾತ  ಗುರು,  ಹೊತ್ತಾತ 
 ಸುದತಿ  ಪುತ್ರ  ಮಿತ್ರ 
 ಸಣ್ಣನ  ನೂಲುವ  ಚಿಣ್ಣಂಗೆ 
 ಸದ್ಯೋಜಾತ  ವಾಮದೇವ  ಅಘೋರ 
 ಸತ್ಯನಲ್ಲ,  ಅಸತ್ಯನಲ್ಲ.  ಕರ್ಮಿಯಲ್ಲ, 
 ಸದ್ಯೋಜಾತನ  ಮುಟ್ಟಿ,  ಪೃಥ್ವಿ 
 ಸುಧೆಯೊಳಗೆ  ವಿಷವುಂಟೆ?  ಮಧುರದೊಳಗೆ 
 ಸಪ್ತಕಮಲದ  ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ  ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾದ 
 ಸ್ವಾನುಭಾವ  ವಿವೇಕ  ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿ 
 ಸಚ್ಚಿದಾನಂದ  ನಿತ್ಯಪರಿಪೂರ್ಣ  ನಿಃಕಲ 
 ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ  ನಡೆವುದು  ಶೀಲ; 
 ಸುರತರು  ವೃಕ್ಷದೊಳಗಲ್ಲ;  ಸುರಧೇನು 
 ಸತ್ಯಲೋಕದಿಂದ  ಚಿತ್‍ಸಮುದ್ರ  ಉಕ್ಕಿ 
 ಸಮಸ್ತ  ಲೋಕಾದಿ  ಲೋಕಂಗಳಿಲ್ಲದಂದು 
 ಸಂಗ್ರಹದ  ಮನೆಯಲ್ಲಿ  ಭೃಂಗೀಶ್ವರನೆದ್ದು 
 ಸವಿಕಲ್ಪ  ಸತ್ತಿತ್ತು,  ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪವೆಂಬ 
 ಸಪ್ತದ್ವೀಪದ  ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ  ಇಪ್ಪತ್ತೆ 
 ಸದಾಚಾರದಲ್ಲಿ  ನಡೆವವನ  ಶಿವನಲ್ಲಿ 
 ಸೂರ್ಯನ  ಬೆಳಗಿಂಗೆ  ಕೊಳ್ಳಿಯ 
 ಸ್ಥಾವರ  ಜಂಗಮಾತ್ಮಕಂಗಳ  ಲಯ 
 ಸಚ್ಚಿದಾನಂದನ  ಸಂಕಲ್ಪಮಾತ್ರದಿಂದ  ಮಿಥ್ಯಾ 
 ಸೂರ್ಯನಿಂದ  ತೋರಿದ  ಕಿರಣಂಗಳಿಗೂ 
 ಸುರತರುವ  ಬಿಟ್ಟು  ಎಲವದ 
 ಸಿರಿಯ  ಸೀರೆಯನುಟ್ಟು,  ಐವರು 
 ಸದ್ಗುರುವಿನ  ದೆಸೆಯಿಂದ  ಆವನೋರ್ವನ 
 ಸತ್ತುವೆಂಬ  ಗುರುವಿನಲ್ಲಿ  ಎನ್ನ 
 ಸಹಸ್ರದಳದಲ್ಲಿ  ಸಚ್ಚಿದಾನಂದ  ನಿತ್ಯ 
 ಸದ್ಯೋಜಾತನ  ಶುದ್ಧ  ಪ್ರಸಾದವೆನ್ನ 
 ಸ್ಫಟಿಕದ  ಘಟದೊಳಗೆತ್ತಿದ  ಜ್ಯೋತಿ, 
 ಸದ್ರೂಪು  ಶರಣನಲ್ಲದೆ,  ಅಸದ್ರೂಪು 
 ಸಕಲ  ಕರಣಂಗಳನು  ಬಕುತಿಯ 
 ಸಟ್ಟುಗ  ಸವಿಯಬಲ್ಲುದೇ?  ಅಟ್ಟ 
 ಸದ್ರೂಪವೇ  ಸಂಗನಬಸವಣ್ಣ  ನೋಡ. 
 ಸೋಮನಾಳದಲ್ಲಿ  ಶುಭ್ರ  ಕಳೆ, 
 ಸಾಳುವನ  ಹಕ್ಕಿಯನು  ಪಾಳೆಯದ 
 ಸ್ಥೂಲ  ಸೂಕ್ಷ  ್ಮ 
 ಸರ್ವಾಂಗವನು  ಲಿಂಗನಿಷೆ*ಯಿಂದ  ಘಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿ 
 ಸೂಕ್ಷ  ್ಮನಾಳದಲ್ಲಿ  ಶುಭ್ರಮೂರ್ತಿಯ 
 ಸುಗುಣವೆ  ಲಿಂಗಪ್ರಾಣಿಯಯ್ಯ.  ದುರ್ಗುಣವೆ 
 ಸತ್ಯದ  ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ  ಭಕ್ತಿಯ 
 ಸಕಲ  ಗುರು,  ಸಕಲ 
 ಸುಡುವಗ್ನಿ  ಕಾಷ*ದಿರದ  ಬಲ್ಲುದೆ 
 ಸ್ವಯಾಧೀನಮುಕ್ತನೆಂಬವನೊಬ್ಬ;  ಪರಾಧೀನ  ಮುಕ್ತನೆಂಬುವನೊಬ್ಬ. 
 ಹೃದಯಕಮಲಕರ್ಣಿಕಾವಾಸದಲ್ಲಿ  ದಿಟಪುಟಜಾÕನ  ಉದಯವಾಗಿ 
 ಹರಿಯ  ಕೈಯೊಳಗಣ  ಗಿಳಿಗೆ, 
 ಹಾವ  ಹಿಡಿದ  ಚೇಳು 
 ಹಾರುವ  ಹಕ್ಕಿಗೆ  ಗರಿ 
 ಹೊರಗೆ  ವೇಷದ  ಸೊಂಪು 
 ಹೊತ್ತಾರೆ  ಎದ್ದು  ಹೂ 
 ಹೀಂಗೆಂದರಿಯದೆ  ತಾ  ನಡೆದೆನೆಂದು, 
 ಹಾಲೋಗರವನುಂಡು  ಬಾಲೆಯರ  ತೋಳಮೇಲೊರಗಿದಡೆ 
 ಹರಿಯ  ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ  ಕರಿಯ 
 ಹೇಳಿಗೆಯೊಳಗಣ  ಸರ್ಪ,  ಈರೇಳುಲೋಕಂಗಳ 
 ಹದ್ದ  ನುಂಗಿದ  ಕಾಗೆ 
 ಹೊನ್ನು  ತನ್ನ  ಬಣ್ಣದ 
 ಹೊರಗೆ  ಅಗ್ನಿ  ಉರಿವುತಿಪ್ಪುದಯ್ಯ. 
 ಹೆಣ್ಣ  ಬಿಟ್ಟೆ,  ಮಣ್ಣ 
 ಹಾವು  ಹಿಡಿದ  ಚೇಳು 
 ಹರಿಯ  ಹೇಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ  ಮಾರ್ಜಾಲ 
 ಹೆಣ್ಣಿನ  ರೂಪು  ಕಣ್ಣಿಗೆ 
 ಹಜ್ಜೆಯುಳ್ಳ  ಮೃಗ  ಇಬ್ಬರ 
 ಹಜಾರದ  ಪೀಠದ  ಮನೆಯಲ್ಲಿ 
 ಹಾಳುಕೇರಿಯಲೊಂದು  ಹಂದಿಯೂ  ನಾಯೂ 
 ಹಲವು  ಜನ್ಮಂಗಳಲ್ಲಿ  ಒದಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟ 
 ಹಸು  ಸತ್ತು  ಆರುದಿನ, 
 ಹಲವು  ಬಣ್ಣದ  ಊರೊಳಗೆ 
 ಹಾರುವ  ಹಕ್ಕಿಗೆ  ಗರಿಯಿಲ್ಲ 
 ಹೃದಯಮಧ್ಯದಲೊಂದು  ಸದಮಲದುದಯವ  ಕಂಡೆ. 
 ಹೆಂಗಳೊಲವೆಂಬುದು  ಅಂಗಜನ  ಅರಮನೆ: 
 ಹಿಂದಳ  ಅಂಗ,  ಮುಂದಳ 
 ಹರಿವ  ನೀರ  ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ 
 ಹಾರುವರ  ಮನೆಯ  ದೇವಿಯ 
 ಹೆಣ್ಣು  ಪ್ರಾಣವೆ  ಪ್ರಾಣವಾಗಿಪ್ಪರಯ್ಯ. 
 ಹಾವಿನೊಳಗಣ  ಸಂಗ  ಆವಾಗಲೆಂದರಿಯಬಾರದಯ್ಯ. 
 ಹಿಕ್ಕೆಯ  ನುಂಗಿದ  ಹಕ್ಕೆಯ 
 ಹೆಣನ  ಕಂಡರೆ  ನಾಯಿ 
 '''ಹಿರಿಯ  ಕಡಲನೊಂದು  ಮಂಡೂಕ