ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿ
ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿ ರಚಿಸಿರುವ ವಚನಗಳು

  ಅಳಿಸಂಕುಲವೆ ಮಾಮರನೆ
 ಅಯ್ಯಾ,  ಪರಾತ್ಪರ  ಸತ್ಯ 
 ಅಂಗಸಂಗದಲ್ಲಿ  ಲಿಂಗಸಂಗಿಯಾದೆನು.  ಲಿಂಗಸಂಗದಲ್ಲಿ 
 ಅಕ್ಕ  ಕೇಳಕ್ಕಾ,  ನಾನೊಂದು 
 ಅಂಗದ  ಭಂಗವ  ಲಿಂಗಮುಖದಿಂದ 
 ಅಯ್ಯಾ,  ಚಿದಂಗ  ಚಿದ್ಘನಲಿಂಗ 

 ಅಘಟಿತ  ಘಟಿತನ  ಒಲವಿನ 
 ಅಂದೂ  ನೀನೆ,  ಇಂದೂ 
 ಅಯ್ಯಾ,  ಸರ್ವಮೂಲಹಂಕಾರವಿಡಿದು  ಕುಲಭ್ರಮೆ 
 ಅಮೇಧ್ಯದ  ಮಡಿಕೆ,  ಮೂತ್ರದ 
 ಅಯ್ಯಾ,  ನೀನು  ಕೇಳಿದಡೆ 
 ಅನಿಮಿಷನಲ್ಲಮಯ್ಯ,  ಮರುಳಶಂಕರಯ್ಯ,  ಕೋಲಶಾಂತಯ್ಯ, 
 ಅಳಿಸಂಕುಲವೆ,  ಮಾಮರವೆ,  ಬೆಳುದಿಂಗಳೆ, 
 ಅರಿಯದವರೊಡನೆ  ಸಂಗವ  ಮಾಡಿದಡೆ 
 ಅಕ್ಕ  ಕೇಳೌ,  ನಾನೊಂದು 
 ಅಷ್ಟವಿಧಾರ್ಚನೆಯ  ಮಾಡಿ  ಒಲಿಸುವೆನೆ 
 ಅಮೃತವನುಂಬ  ಶಿಶುವಿಂಗೆ  ವಿಷವನೂಡುವರೆ 
 ಅರಿವು  ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತ್ತೆಂದು,  ಗುರುಲಿಂಗಜಂಗಮವ 
 ಅಲ್ಲೆಂದಡೆ  ಉಂಟೆಂಬುದೀ  ಮಾಯೆ; 
 ಅರಸಿ  ತೊಳಲಿದಡಿಲ್ಲ,  ಹರಸಿ 
 ಅಯ್ಯಾ,  ಸದಾಚಾರ  ಸದ್ಭಕ್ತಿ 
 ಅಂಗೈಯೊಳಗಣ  ಲಿಂಗವ  ಪೂಜಿಸುತ್ತ, 
 ಅರಸಿ  ಮೊರೆವೊಕ್ಕಡೆ  ಕಾವ 
 ಅರ್ಥಸನ್ಯಾಸಿಯಾದಡೇನಯ್ಯಾ,  ಆವಂಗದಿಂದ  ಬಂದಡೂ 
 ಅಂಗವ  ಲಿಂಗಮುಖದಲ್ಲಿ  ಅರ್ಪಿಸಿ, 
 ಅಯ್ಯಾ,  ತನ್ನ  ತಾನರಿಯಬೇಕಲ್ಲದೆ, 
 ಅರಿದೆನೆಂದಡೆ  ಅರಿಯಬಾರದು  ನೋಡಾ. 
 ಅಕ್ಕಟಕ್ಕಟಾ,  ಸಂಸಾರದ  ಹಗರಣ 
 ಅಷ್ಟದಳಕಮಲದ  ಆತ್ಮನೊಳಗೆ  ಸೃಷ್ಟಿ 
 ಅಸನದಿಂದ  ಕುದಿದು,  ವ್ಯಸನದಿಂದ 
 ಅರಲುಗೊಂಡ  ಕೆರೆಗೆ  ತೊರೆಬಂದು 
 ಅಪಾರ  ಘನಗಂಭೀರದ  ಅಂಬುಧಿಯಲ್ಲಿ 
 ಅಯ್ಯಾ,  ನಿಮ್ಮ  ಅನುಭಾವಿಗಳ 
 ಅರಿಸಿನವನೆ  ಮಿಂದು,  ಹೊಂದೊಡಿಗೆಯನೆ 
 ಅಯ್ಯಾ,  ನಿಮ್ಮ  ಶರಣರು 
 ಅಲ್ಲದವರೊಡನಾಡಿ  ಎಲ್ಲಾ  ಸಂಗವ 
 ಅಯ್ಯಾ,  ನಿಮ್ಮ  ಸಜ್ಜನ 
 ಅಗ್ನಿ  ಸರ್ವವ್ಯಾಪಕನಾಗಿರುವಂತೆ,  ಚಿದ್ವಹ್ನಿರೂಪನಾದ 
 ಅಂಗದಲ್ಲಿ  ಆಚಾರವ  ತೋರಿದ 
 ಅಂಗವಿಕಾರಸಂಗವ  ಮರೆದು,  ಲಿಂಗವನೊಡಗೂಡುತಿಪ್ಪವರ 
 ಅತ್ತೆ  ಮಾಯೆ,  ಮಾವ 
 ಅಯ್ಯಾ,  ನೀನೆನ್ನ  ಮೊರೆಯನಾಲಿಸಿದಡಾಲಿಸು, 
 ಅಯ್ಯಾ,  ನಿನ್ನ  ಮುಟ್ಟಿ 
 ಅಂಗದೊಳಗೆ  ಅಂಗವಾಗಿ,  ಅಂಗವ 
 ಅಯ್ಯಾ,  ನಿಮ್ಮ  ಶರಣರ 
 ಅನುತಾಪದೊಡಲಿಂದೆ  ಬಂದ  ನೋವನುಂಬವರು 
 ಅಯ್ಯಾ,  ಕತ್ತಲೆಯ  ಕಳೆದುಳಿದ 
 ಅನ್ನವ  ನೀಡುವವರಿಂಗೆ  ಧಾನ್ಯವೆಸೆವ 
 ಅಯ್ಯಾ,  ನಿಮ್ಮ  ಶರಣರ 
 ಅಕ್ಕಿಯಿಲ್ಲದ  ತುಷಕ್ಕೆ  ಅಗ್ಗವಣಿಯನೆರೆದಡೆ 
 ಅಂಗ,  ಲಿಂಗವ  ವೇಧಿಸಿ, 
 ಅಯ್ಯಾ,  ವಿರಕ್ತ  ವಿರಕ್ತರೆಂದೇನೊ? 
 ಅಂಗ  ಕ್ರಿಯಾಲಿಂಗವ  ವೇಧಿಸಿ, 
 ಆರೂ  ಇಲ್ಲದವಳೆಂದು  ಆಳಿಗೊಳಲುಬೇಡ 
 ಆತುರದ  ಧ್ಯಾನದಿಂದ  ಧಾವತಿಗೊಂಡೆ 
 ಆಧಾರ  ಸ್ವಾಧಿಷ್ಠಾನ  ಮಣಿಪೂರಕ 
 ಆದಿ  ಅನಾದಿಯೆನ್ನದೆ  ಬಸವಣ್ಣ 
 ಆದಿ  ಅನಾದಿ  ನಿತ್ಯಾನಿತ್ಯವ 
 ಆಳುತನದ  ಮಾತನಾಡದಿರೆಲವೊ  ಮೇಲೆ 
 ಆಳುತನದ  ಮಾತನೇರಿಸಿ  ನುಡಿದಡೆ 
 ಆನು  ನೊಂದೆನಯ್ಯಾ,  ಆನು 
 ಆಯುಷ್ಯ  ಹೋಗುತ್ತಿದೆ,  ಭವಿಷ್ಯ 
 ಆವಾಗಳೂ  ಎನ್ನ  ಮನ 
 ಆಯತ  ಸ್ವಾಯತ  ಅನುಭಾವವ 
 ಆವ  ವಿದ್ಯೆಯ  ಕಲಿತಡೇನು 
 ಆಡಬಹುದು  ಪಾಡಬಹುದಲ್ಲದೆ  ನುಡಿದಂತೆ 
 ಆದಿ  ಅನಾದಿಗಳಿಂದತ್ತಲಯ್ಯಾ  ಬಸವಣ್ಣನು. 
 ಆಲಿಸೆನ್ನ  ಬಿನ್ನಪವ,  ಲಾಲಿಸೆನ್ನ 
 ಆಹಾರವ  ಕಿರಿದು  ಮಾಡಿರಣ್ಣಾ, 
 ಆಶೆಯಾಮಿಷವಳಿದು,  ಹುಸಿ  ವಿಷಯಂಗಳೆಲ್ಲ 
 ಆಕಾರವಿಲ್ಲದ  ನಿರಾಕಾರ  ಲಿಂಗವ 
 ಆಡುವುದು  ಹಾಡುವುದು  ಹೇಳುವುದು 
 ಇಂದೆನ್ನ  ಮನೆಗೆ  ಒಡೆಯರು 
 ಇಂದೆನ್ನ  ಮನೆಗೆ  ಗಂಡ 
 ಇದನಾರಯ್ಯ  ಬಲ್ಲರು  ಹಮ್ಮಳಿದ 
 ಇಂದ್ರನೀಲದ  ಗಿರಿಯನೇರಿಕೊಂಡು  ಚಂದ್ರಕಾಂತದ 
 ಇಂದ್ರಿಯವ  ಬಿಟ್ಟು  ಕಾಯವಿರದು 
 ಇಹಕ್ಕೊಬ್ಬ  ಗಂಡನೆ  ಪರಕ್ಕೊಬ್ಬ 
 ಈಳೆ  ನಿಂಬೆ  ಮಾವು 
 ಉರಕ್ಕೆ  ಜವ್ವನಗಳು  ಬಾರದ 
 ಉದಯದಲೆದ್ದು  ನಿಮ್ಮ  ನೆನೆವೆನಯ್ಯಾ. 
 ಉಡುವೆ  ನಾನು  ಲಿಂಗಕ್ಕೆಂದು, 
 ಉಣಲೆಂದು  ಬಂದ  ಸುಖ 
 ಉಳುಹುವ,  ಕರವ  ನೇಹವುಂಟೆ 
 ಉರಿಯ  ಫಣಿಯನುಟ್ಟು  ಊರಿಂದ 
 ಉಳ್ಳುದೊಂದು  ತನು,  ಉಳ್ಳುದೊಂದು 
 ಉಸುರಿನ  ಪರಿಮಳವಿರಲು  ಕುಸುಮದ 
 ಉದಯಾಸ್ತಮಾನವೆಂಬೆರಡು  ಕೊಳಗದಲ್ಲಿ,  ಆಯುಷ್ಯವೆಂಬ 
 ಉಪಮಾತೀತರು  ರುದ್ರಗಣಂಗಳು,  ಅವರೆನ್ನ 
 ಉರಿಯೊಡ್ಡಿದಡೆ  ಸೀತಳವೆನಗೆ.  ಗಿರಿಮೇಲೆ 
 ಊರ  ನಡುವೆ  ಒಂದು 
 ಊರ  ಸೀರೆಗೆ  ಅಸಗ 
 ಊರ  ಮುಂದೆ  ಹಾಲತೊರೆ 
 ಊಡಿದಡುಣ್ಣದು,  ನೀಡಿದಡೊಲಿಯದು.  ಕಾಡದು 
 ಎನ್ನ  ನಾಲಗೆಗೆ  ಬಪ್ಪರುಚಿ 
 ಎನ್ನ  ನಾನರಿಯದಲ್ಲಿ  ಎಲ್ಲಿರ್ದೆ 
 ಎಮ್ಮೆಗೊಂದು  ಚಿಂತೆ;  ಸಮಗಾರಗೊಂದು 
 ಎನ್ನ  ಮೀಸಲ  ಬೀಸರ 
 ಎಲೆ  ಕಾಲಂಗೆ  ಸೂರೆಯಾದ 
 ಎರದ  ಮುಳ್ಳಿನಂತೆ  ಪರಗಂಡರೆನಗವ್ವಾ. 
 ಎನಗೇಕಯ್ಯಾ?  ನಾ  ಪ್ರಪಂಚಿನ 
 ಎನ್ನ  ಭಕ್ತಿ  ಬಸವಣ್ಣನ 
 ಎಲ್ಲರ  ಪ್ರಾಣವಂಗೈಯಲದೆ;  ಎನ್ನ 
 ಎನ್ನ  ಮಾಯದ  ಮದವ 
 ಎಲ್ಲ  ಎಲ್ಲವನರಿದು  ಫಲವೇನಯ್ಯಾ, 
 ಎಲೆ  ದೇವಾ,  ಸಕಲ 

 ಎಳೆವರದಲ್ಲಿ  ಮೋಹಮೊಳೆ  ಹುಟ್ಟಿತ್ತು, 
 ಎನ್ನ  ತುಂಬಿದ  ಜವ್ವನ, 
 ಎರೆಯಂತೆ  ಕರಕರಗಿ,  ಮಳಲಂತೆ 
 ಎನ್ನ  ಪ್ರಾಣ  ಜಂಗಮ, 
 ಎಲೆ  ತಾಯಿ  ನೀನಂತಿರು, 
 ಎಲ್ಲರ  ಗಂಡರ  ಶೃಂಗಾರದ 
 ಎಲೆ  ಅಣ್ಣಾ  ಅಣ್ಣಾ, 
 ಎನ್ನಂತೆ  ಪುಣ್ಯಗೈದವರುಂಟೆ  ? 
 ಎನ್ನ  ಕಾಯ  ಮಣ್ಣು, 
 ಎಲುವಿಲ್ಲದ  ನಾಲಗೆ  ಹೊದಕುಳಿಗೊಂಡಾಡುದು, 
 ಎನ್ನ  ಮನವ  ಮಾರುಗೊಂಡನವ್ವಾ, 
 ಎನ್ನ  ಮನ  ಪ್ರಾಣ 
 ಎನ್ನ  ಅಂಗದಲ್ಲಿ  ಆಚಾರವ 
 ಎನ್ನನಿರಿದಡೆ  ಸೈರಿಸುವೆ,  ಎನ್ನ 
 ಐದು  ಪರಿಯ  ಬಣ್ಣವ 
 ಒಲುಮೆ  ಒಚ್ಚತವಾದವರು  ಕುಲಛಲವನರಸುವರೆ 
 ಒಂದಲ್ಲ  ಎರಡಲ್ಲ  ಮೂರಲ್ಲ 
 ಒಳಗಣ  ಗಂಡನಯ್ಯಾ,  ಹೊರಗಣ 
 ಒಂದರಳ  ಶಿವಂಗೆಂದ  ಫಲದಿಂದ 
 ಒಪ್ಪುವ  ವಿಭೂತಿಯ  ನೊಸಲಲ್ಲಿ 
 ಒಡಲ  ಕಳವಳಕ್ಕಾಗಿ  ಅಡವಿಯ 
 ಒಳಗ  ಶೋಧಿಸಿ  ಹೊರಗ 
 ಒಬ್ಬಂಗೆ  ಇಹವುಂಟು  ಒಬ್ಬಂಗೆ 
 ಒಡಲಿಲ್ಲದ  ನುಡಿಯಿಲ್ಲದ  ಕಡೆಯಿಲ್ಲದ 
 ಒಬ್ಬನ  ಮನೆಯಲುಂಡು,  ಒಬ್ಬನ 
 ಒಮ್ಮೆ  ಕಾಮನ  ಕಾಲ 
 ಒಲೆಯ  ಹೊಕ್ಕು  ಉರಿಯ 
 ಓದಿ  ಓದಿ  ವೇದ 

 ಕಲ್ಯಾಣಕೈಲಾಸವೆಂಬ  ನುಡಿ  ಹಸನಾಯಿತ್ತು. 
 ಕಾಮವುಳ್ಳವರಿಗೆ  ಕಾಯಸಂಗ  ಮಚ್ಚು 
 ಕಳವಳದ  ಮನ  ತಲೆಕೆಳಗಾದುದವ್ವಾ 
 ಕಾಮ  ಬಲ್ಲಿದನೆಂದಡೆ  ಉರುಹಿ 
 ಕಣ್ಗೆ  ಶೃಂಗಾರ  ಗುರುಹಿರಿಯರ 
 ಕಂಗಳಲ್ಲಿ  ಕಾಂಬೆನೆಂದು  ಕತ್ತಲೆಯ 
 ಕರಣ  ಮೀಸಲಾಗಿ  ನಿಮಗರ್ಪಿತವಾಯಿತ್ತು. 
 ಕಲ್ಯಾಣವೆಂಬುದಿನ್ನಾರಿಗೆ  ಹೊಗಬಹುದು  ? 
 ಕಾಯದ  ಕಾರ್ಪಣ್ಯವರತಿತ್ತು,  ಕರಣಂಗಳ 
 ಕೆಚ್ಚಿಲ್ಲದ  ಮರನ  ಕ್ರಿಮಿ 
 ಕಾಣುತ್ತ  ಕಾಣುತ್ತ  ಕಂಗಳ 
 ಕಳನೇರಿ  ಇಳಿವುದು  ವೀರಂಗೆ 
 ಕಿಚ್ಚಿಲ್ಲದ  ಬೇಗೆಯಲ್ಲಿ  ಬೆಂದೆನವ್ವಾ. 
 ಕುಲಮದವೆಂಬುದಿಲ್ಲ  ಅಯೋನಿಸಂಭವನಾಗಿ,  ಛಲಮದವೆಂಬುದಿಲ್ಲ 
 ಕಾಯದ  ಕಳವಳವ  ಕೆಡಿಸಿ, 
 ಕೈಸಿರಿಯ  ದಂಡವ  ಕೊಳಬಹುದಲ್ಲದೆ, 
 ಕೇಳವ್ವಾ  ಕೇಳವ್ವಾ  ಕೆಳದಿ 
 ಕೈಯ  ಸಂಕಲೆಯ  ಕಳೆದೆಯಲ್ಲಾ 
 ಕಾಯ  ಮೀಸಲಾಗಿ  ನಿನಗರ್ಪಿತವಾಯಿತ್ತು. 
 ಕಾಯ  ಕರ್ರನೆ  ಕಂದಿದಡೇನಯ್ಯಾ 
 ಕೈಯ  ಧನವ  ಕೊಂಡಡೆ, 
 ಕೆಂಡದ  ಶವದಂತೆ,  ಸೂತ್ರ 
 ಕಿರಿಯರಹುದರಿದಲ್ಲದೆ,  ಹಿರಿಯರಹುದರಿದಲ್ಲ  ನೋಡಾ 
 ಕಾಮನ  ತಲೆಯ  ಕೊರೆದು, 
 ಕಟಿಹಾದ  ಬಿದಿರಿನಲ್ಲಿ  ಮರಳಿ 
 ಕಾಯದ  ನುಂಪನೊಬ್ಬ  ಕಂಡು 
 ಕಡೆಗೆ  ಮಾಡಿದ  ಭಕ್ತಿ 
 ಕೋಲ  ತುದಿಯ  ಕೋಡಗದಂತೆ, 
 ಕಂಡಡೆ  ಒಂದು  ಸುಖ, 
 ಕಾಯದೊಳಗೆ  ಅಕಾಯವಾಯಿತ್ತು.  ಜೀವದೊಳಗೆ 
 ಕಲ್ಲ  ಹೊಕ್ಕಡೆ  ಕಲ್ಲ 
 ಕ್ರೀಯುಳ್ಳಡಂತೊಂದಾಸೆ,  ಸದ್ಭಕ್ತರ  ನುಡಿಗಡಣವುಳ್ಳಡಂತೊಂದಾಸೆ, 
 ಕಲ್ಲ  ತಾಗಿದ  ಮಿಟ್ಟೆ 
 ಕೂಡಿ  ಕೂಡುವ  ಸುಖದಿಂದ 
 ಕರ್ಮವೆಂಬ  ಕದಳಿ  ಎನಗೆ, 
 ಕಂಗಳ  ಕಳೆದು  ಕರುಳ 
 ಕಾಯ  ಪ್ರಸಾದವೆನ್ನ,  ಜೀವ 
 ಕಾಮಾರಿಯ  ಗೆಲಿದನು  ಬಸವಾ 
 ಕೊಳಲ  ದನಿಗೆ  ಸರ್ಪ 
 ಕರಸ್ಥಲಕ್ಕೆ  ಲಿಂಗಸ್ವಾಯತವಾದ  ಬಳಿಕ 
 ಕಾಮಿಸಿ  ಕಲ್ಪಿಸಿ  ಕಂದಿ 
 ಕೀಡಿ  ತುಂಬಿಯ  ಹಂಬಲದಿಂದ 
 ಕರುವಿನ  ರೂಹು  ಅರಗಿಳಿಯನೋದಿಸುವಂತೆ, 
 ಕಂಗಳೊಳಗೆ  ತೊಳಗಿ  ಬೆಳಗುವ 
 ಕರ್ಮ  ಸೆರಗ  ಹಿಡಿದವರೇಕೆ 
 ಕೇಳವ್ವಾ  ಕೇಳವ್ವಾ  ಕೆಳದಿ 
 ಕೆತ್ತಿದ  ತಿಗುಡು  ಹತ್ತೂದೆ 
 ಕಿಡಿ  ಕಿಡಿ  ಕೆದರಿದಡೆ 
 ಕಲ್ಲಹೊತ್ತು  ಕಡಲೊಳಗೆ  ಮುಳುಗಿದಡೆ 
 ಕಾಯವಿಕಾರಿಗೆ  ಕಾಯಕ್ಕೆ  ಮೆಚ್ಚಿದೆ. 
 ಕ್ರಿಯೆಗಳು  ಮುಟ್ಟಲರಿಯವು,  ನಿಮ್ಮನೆಂತು 
 ಕಟ್ಟಿದ  ಕೆರೆಗೆ  ಕೋಡಿ 
 ಕೆಡದಿರೆ  ಕೆಡದಿರೆ  ಮೃಡನಡಿಯ 
 ಕದಳಿ  ಎಂಬುದು  ತನು, 
 ಕಾಯಕ್ಕೆ  ನೆಳಲಾಗಿ  ಕಾಡಿತ್ತು 
 ಕುಲಗಿರಿಯ  ಶಿಖರದ  ಮೇಲೆ 
 ಗುರು  ತನ್ನ  ವಿನೋದಕ್ಕೆ 
 ಗಂಡ  ಮನೆಗೆ  ಒಡೆಯನಲ್ಲ 
 ಗಂಡ  ನೀನು  ಹೆಂಡತಿಯಾನು 
 ಗಗನದ  ಗುಂಪ  ಚಂದ್ರಮ 
 ಗಿರಿಯೊಳು  ಮನದೊಳು  ಗಿಡಗಿಡದತ್ತ 
 ಗುಣ  ದೋಷ  ಸಂಪಾದನೆಯ 

 ಗುರುವಿನ  ಕರುಣದಿಂದ  ಲಿಂಗವ 
 ಗಂಗೆಯೊಡನಾಡಿದ  ಘಟ್ಟ  ಬೆಟ್ಟಂಗಳು 
 ಗಿರಿಯಲಲ್ಲದೆ  ಹುಲ್ಲುಮೊರಡಿಯಲ್ಲಾಡುವುದೆ  ನವಿಲು 
 ಗುರುವೆಂಬ  ತೆತ್ತಿಗನು  ಲಿಂಗವೆಂಬಲಗನು 
 ಗೂಗೆ  ಕಣ್ಣ  ಕಾಣಲರಿಯದೆ 
 ಗಟ್ಟಿದುಪ್ಪ  ತಿಳಿದುಪ್ಪಕ್ಕೆ  ಹಂಗುಂಟೆ 
 ಗುರುಪಾದತೀರ್ಥವೆ  ಮಂಗಳ  ಮಜ್ಜನವೆನಗೆ. 
 ಗುರುವೆ  ತೆತ್ತಿಗನಾದ,  ಲಿಂಗವೆ 
 ಘನವ  ಕಂಡೆ,  ಅನುವ 
 ಚಂದ್ರಕಾಂತದ  ಶಿಲೆಗೆ  ಒಂದು 
 ಚರಾಚರಾತ್ಮಕ  ಪ್ರಪಂಚವೆಲ್ಲ  ಶಿವನ 
 ಚಂದನವ  ಕಡಿದು  ಕೊರೆದು 
 ಚಿಲಿಮಿಲಿ  ಎಂದು  ಓದುವ 
 ಚಕ್ರ  ಬೆಸಗೆಯ್ವಡೆ  ಅಲಗಿನ 
 ಚಿನ್ನಕ್ಕರಿಸಿನ  ಚಿನ್ನಕ್ಕರಿಸಿನ  ಚಿನ್ನಕ್ಕರಿಸಿನವ 

 ಜಂಗಮವೆನ್ನ  ಪ್ರಾಣ,  ಜಂಗಮವೆನ್ನ 
 ಜಾಲಗಾರನೊಬ್ಬ  ಜಲವ  ಹೊಕ್ಕು 
 ಜಲದ  ಮಂಟಪದ  ಮೇಲೆ 
 ಜ್ಞಾನದ  ಕಾರಣಾಂಗವೆ  ಭಕ್ತಿಯು. 
 ಜೀವೇಶ್ವರಗಾಶ್ರಯವಾದ  ಸೂಕ್ಷ್ಮದೇಹಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ  ಷಟ್‍ಚಕ್ರಂಗಳಲ್ಲಿ 
 ಜಂಗಮದ  ಕೈ  ಹೊಯ್ದು 

 ತಲೆಯಲ್ಲಿ  ನಿರಿ,  ಟೊಂಕದಲ್ಲಿ 
 ತನು  ನಿಮ್ಮ  ರೂಪಾದ 
 ತನುವೆಂಬ  ಸಾಗರ  ತುಂಬಲು, 
 ತನುವಬೇಡಿದಡೆ  ತನುವಕೊಟ್ಟು  ಶುದ್ಧವಪ್ಪೆ. 
 ತನ್ನ  ಶಿಷ್ಯ  ತನ್ನ 
 ತುಂಬಿದುದು  ತುಳುಕದು  ನೋಡಾ. 
 ತಾನು  ದಂಡುಮಂಡಲಕ್ಕೆ  ಹೋದಹೆನೆಂದಡೆ 
 ತನುವಿನ  ಸತ್ವವ  ನಿಲಿಸಿತ್ತು, 
 ತನು  ಶುದ್ಧವಾಯಿತ್ತು  ಶಿವಭಕ್ತರೊಕ್ಕುದ 
 ತನುಶುದ್ಭ  ಮನಶುದ್ಧ  ಭಾವಶುದ್ಧ 
 ತಾಯ  ತೊರೆದು  ನಾನೇನ 
 ತನು  ಕರಗದವರಲ್ಲಿ  ಮಜ್ಜನವನೊಲ್ಲೆಯಯ್ಯಾ 
 ತನು  ಮೀಸಲಾಗಿ,  ಮನ 
 ತನ್ನವಸರಕ್ಕಾಗಿ  ಹಗಲುಗನ್ನವನಿಕ್ಕಿದಡೆ,  ತನ್ನ 
 ತನುವನೆಲ್ಲವ  ಜರಿದು  ಮನವ 
 ತೆರಣಿಯ  ಹುಳು  ತನ್ನ 
 ತನುವನುವಾಯಿತ್ತು,  ಮನವನುವಾಯಿತ್ತು,  ಪ್ರಾಣವನುವಾಯಿತ್ತು. 
 ತನುವಿಡಿದ  ಇಂದ್ರಿಯಸುಖ  ಸಿರಿಯಂತೆ 
 ತನ್ನ  ವಿನೋದಕ್ಕೆ  ತಾನೆ 
 ತನುವ  ಮೀರಿತ್ತು,  ಮನವ 
 ತನುವಿಕಾರದಿಂದ  ಸವದು  ಸವದು, 
 ದೃಶ್ಯವಾದ  ರವಿಯ  ಬೆಳಗು, 
 ದೇವಲೋಕದವರಿಗೂ  ಬಸವಣ್ಣನೆ  ದೇವರು. 
 ದೇಹ  ಉಳ್ಳನ್ನಕ್ಕರ  ಲಜ್ಜೆ 
 ದೂರದಲ್ಲಿರ್ದನೆಂದು  ಆನು  ಬಾಯಾರಿ 
 ದೃಷ್ಟಿವರಿದು  ಮನ  ನೆಲೆಗೊಂಡುದಿದೇನೊ 
 ಧರೆಯ  ಮೇಗಣ  ಹುಲ್ಲೆ, 
 ಧನದ  ಮೇಲೆ  ಬಂದವರೆಲ್ಲ 
 ನೆಲದ  ಮರೆಯ  ನಿಧಾನದಂತೆ 
 ನಾನು  ಮಜ್ಜನವ  ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ 
 ನಂದಿ  ದೇವಂಗೆ,  ಖಳ 
 ನಮಗೆ  ನಮ್ಮ  ಲಿಂಗದ 
 ನಾ  ಹುಟ್ಟಿದಲ್ಲಿ  ಸಂಸಾರ 
 ನೋಡೆನೆಂಬವರ  ನೋಡಿಸುವೆ,  ನುಡಿಯೆನೆಂಬವರ 
 ನೀರಕ್ಷೀರದಂತೆ  ನೀನಿಪ್ಪೆಯಾಗಿ,  ಆವುದು 
 ನಾಣಮರೆಯ  ನೂಲು  ಸಡಿಲಲು 
 ನಡೆಶುಚಿ,  ನುಡಿಶುಚಿ,  ತನುಶುಚಿ, 
 ನಾನುಣ್ಣದ  ಮುನ್ನವೆ  ಜಂಗಮಕ್ಕೆ 
 ನಾಳದ  ಮರೆಯ  ನಾಚಿಕೆ, 
 ನಡೆಯದ  ನುಡಿಗಡಣ,  ಮಾಡದ 
 ನಿನ್ನರಿಕೆಯ  ನರಕವೆ  ಮೋಕ್ಷ 
 ನಚ್ಚುಗೆ  ಮನ  ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ, 
 ನಿಮ್ಮ  ಒಕ್ಕುದ  ಕೊಂಡು 
 ನಾನು  ನಿನಗೊಲಿದೆ,  ನೀನು 
 ನಿತ್ಯವೆನ್ನ  ಮನೆಗೆ  ನಡೆದುಬಂದಿತ್ತಿಂದು. 
 ನೀನಿಕ್ಕಿದ  ಸರಿದೊಡಕನಾರು  ಬಿಡಿಸಬಲ್ಲರಯ್ಯಾ 
 ನೋಡುವ  ಕಂಗಳಿಗೆ  ರೂಪಿಂಬಾಗಿರಲು 
 ನೋಡಿಹೆನೆಂದಡೆ  ದೃಷ್ಟಿಮರೆಯಾಯಿತ್ತು.  ಕೂಡಿಹೆನೆಂದಡೆ 
 ನಿತ್ಯವೆಂಬ  ನಿಜಪದವೆನ್ನ  ಹತ್ತೆಸಾರ್ದು 
 ನಿಮ್ಮ  ನಿಲವಿಂಗೆ  ನೀವು 
 ನಾಳೆ  ಬರುವುದು  ನಮಗಿಂದೆ 
 ನಿತ್ಯತೃಪ್ತಂಗೆ  ನೈವೇದ್ಯದ  ಹಂಗೇತಕ್ಕೆ 
 ನೋಡಿ  ನುಡಿಸಿ  ಮಾತಾಡಿಸಿದಡೊಂದು 
 ನರಜನ್ಮವ  ತೊಡೆದು  ಹರಜನ್ಮವ 
 ಪಡೆವುದರಿದು  ನರಜನ್ಮವ,  ಪಡೆವುದರಿದು 
 ಪರರೊಡತಣ  ಮಾತು  ನಮಗೇತರದಯ್ಯ 
 ಪುರುಷನ  ಮುಂದೆ  ಮಾಯೆ 
 ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯ  ಸಪ್ತಧಾತು  ಅಷ್ಟಮದ 
 ಪೃಧ್ವಿಯಗೆಲಿದ  ಏಲೇಶ್ವರನ  ಕಂಡೆ. 
 ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಂಗಳೊಳಗೆ  ಒಂದಕ್ಕೆ  ಪ್ರಿಯನಾದಡೆ 
 ಪುದುಗಿದ  ಸಂಸಾರದ  ಬಂಧನದೊಳು 
 ಪ್ರಥಮದಲಾದ  ಮೋಹ  ಸಾತ್ವಿಕವಾದಡೆ 
 ಪ್ರಾಣ  ಹೊಲ  ಮೇರೆಯಲ್ಲಿ 
 ಪುಣ್ಯಪಾಪಂಗಳನರಿಯದ  ಮುನ್ನ,  ಅನೇಕ 
 ಪೃಥ್ವಿ  ಪೃಥ್ವಿಯ  ಕೂಡದ 
 ಪೃಥ್ವಿಯಲ್ಲಿ  ಗುರೂಪದೇಶವೆಂಬ  ನೇಗಿಲಪಿಡಿದು 
 ಪ್ರಾಣ  ಲಿಂಗವೆಂದರಿದ  ಬಳಿಕ 
 ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯದ  ಉರವಣೆಯ  ಉದುಮದದ 
 ಪಚ್ಚೆಯ  ನೆಲೆಗಟ್ಟು,  ಕನಕದ 
 ಪಾತಾಳವಿತ್ತಿತ್ತ,  ಪಾದಂಗಳತ್ತತ್ತ,  ದಶದಿಕ್ಕು 
 ಫಲ  ಒಳಗೆ  ಪಕ್ವವಾಗಿಯಲ್ಲದೆ, 
 ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ  ಸಾರವಿಲ್ಲೆಂಬರು  ತರುಗಳು 
 ಬಸವಣ್ಣನ  ಪಾದವ  ಕಂಡೆನಾಗಿ 
 ಬೋಳೆಯನೆಂದು  ನಂಬಬೇಡ,  ಢಾಳಕನವನು 
 ಬಾರದ  ಭವಂಗಳಲ್ಲಿ  ಬಂದೆನಯ್ಯಾ. 
 ಬಸವಣ್ಣಾ,  ನಿಮ್ಮಂಗದಾಚಾರವ  ಕಂಡು 
 ಬಂದಹನೆಂದು  ಬಟ್ಟೆಯ  ನೋಡಿ, 
 ಬಸವಣ್ಣನೆ  ಗುರು,  ಪ್ರಭುದೇವರೆ 
 ಬೆಂದಸಂಸಾರ  ಬೆಂಬಿಡದೆ  ಕಾಡಿಹುದಯ್ಯ, 
 ಬಿಡು  ಬಿಡು  ಸಂಗವ, 
 ಬೆಟ್ಟದ  ಮೇಲೊಂದು  ಮನೆಯ 
 ಬಲ್ಲಿದ  ಹಗೆಯವ  ತೆಗೆವನ್ನಬರ, 
 ಬಯಲು  ಲಿಂಗವೆಂಬೆನೆ  ? 
 ಬಟ್ಟಿಹ  ಮೊಲೆಯ  ಭರದ 
 ಬಯಲಿಂದ  ಹುಟ್ಟಿದ  ಪರವೆಂಬ 
 ಬೆರಸುವಡೆ  ಬೇಗ  ತೋರಾ, 
 ಬಸವಣ್ಣನ  ಮನೆಯ  ಮಗಳಾದ 
 ಬಸವಣ್ಣನ  ಭಕ್ತಿ,  ಚೆನ್ನಬಸವಣ್ಣನ 
 ಬಿಟ್ಟೆನೆಂದಡೆ  ಬಿಡದೀ  ಮಾಯೆ, 
 ಬಸವನ  ಭಕ್ತಿ  ಕೊಟ್ಟಣದಮನೆ. 
 ಬಂಜೆ  ಬೇನೆಯನರಿವಳೆ  ? 
 ಭಾವಿಸಿ  ನೋಡಿದಡೆ  ಅಂಗವಾಯಿತ್ತು, 
 ಭವಿಯಾಚಾರವ  ಬಿಡದೆ  ಭಯಾಗರವ 
 ಭಾವ  ಬೀಸರವಾಯಿತ್ತು,  ಮನ 
 ಭಕ್ತನೆ  ಕುಲಜನೆಂದ  ಮಾತಿನಂತೆ 
 ಭವದ  ಬಟ್ಟೆಯ  ದೂರವನೇನ 
 ಭೃತ್ಯನಾದ  ಬಳಿಕ  ಕರ್ತೃವಿಂಗೆ 
 ಭವಿಸಂಗವಳಿದು  ಭಕ್ತನಾದ  ಬಳಿಕ, 
 ಭಕ್ತೆಯಾನಪ್ಪೆನಯ್ಯಾ  ;  ಕರ್ತೃಭೃತ್ಯವ 
 ಭವಭವದಲ್ಲಿ  ತೊಳಲಿ  ಬಳಲಿತ್ತೆನ್ನಮನ, 
 ಭಾನುವಿನಂತಿಪ್ಪುದು  ಜ್ಞಾನ,  ಭಾನುಕಿರಣದಂತಿಪ್ಪುದು 
 ಮಾಟ  ಮದುವೆಯ  ಮನೆ. 
 ಮೂಲಾಧಾರದ  ಬೇರ  ಮೆಟ್ಟಿ, 
 ಮರಹು  ಬಂದಿಹುದೆಂದು  ಗುರು 
 ಮೂರು  ತಪ್ಪ  ಹೊರಿಸಿ 
 ಮಾಟಕೂಟದಲ್ಲಿ  ಬಸವಣ್ಣನಿಲ್ಲ.  ನೋಟಕೂಟದಲ್ಲಿ 
 ಮುತ್ತು  ನೀರಲಾಯಿತ್ತು,  ವಾರಿಕಲ್ಲು 
 ಮೊಲೆಮುಡಿಯಿದ್ದಡೇನು  ಮೂಗಿಲ್ಲದವಳಿಂಗೆ  ? 
 ಮಾಟಕೂಟ  ಬಸವಣ್ಣಂಗಾಯಿತ್ತು.  ನೋಟಕೂಟ 
 ಮುಡಿಬಿಟ್ಟು  ತೊಂಗವಾರಿದವು  ಕೇಳು 
 ಮಚ್ಚು  ಅಚ್ಚುಗವಾಗಿ  ಒಪ್ಪಿದ 
 ಮನ  ಬೀಸರವಾದಡೆ  ಪ್ರಾಣ 
 ಮರವಿದ್ದು  ಫಲವೇನು  ನೆಳಲಿಲ್ಲದನ್ನಕ್ಕ 
 ಮೊಲೆ  ಬಿದ್ದು,  ಮುಡಿ 
 ಮನ  ಮುನ್ನ  ಮುನ್ನವೆ 
 ಮರ್ತ್ಯಲೋಕದ  ಭಕ್ತರ  ಮನವ 
 ಮುನ್ನ  ಮಾಡಿತ್ತನಾರು  ಕಳೆಯಬಾರದು. 
 ಮರಮರ  ಮಥನಿಸಿ  ಕಿಚ್ಚು 
 ಮಡಿವಾಳಯ್ಯನ  ಪ್ರಸಾದವ  ಕೊಂಡು 
 ಮನೆ  ಮನೆದಪ್ಪದೆ  ಕೈಯೊಡ್ಡಿ 
 ಮುಡಿಬಿಟ್ಟು  ಮೊಗಬಾಡಿ  ತನುಕರಗಿದವಳ 
 ಮೋಹವುಳ್ಳಲ್ಲಿ  ಮಚ್ಚುವಂತೆಮಾಡಯ್ಯಾ.  ಮೋಹವುಳ್ಳಲ್ಲಿ 
 ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಿಂದ  ಮೇಲೆ  ಹಿರಿಯರಿಲ್ಲ. 
 ಮುತ್ತು  ಒಡೆದಡೆ  ಬೆಸೆಯಬಹುದೆ 
 ಮರೆದೊರಗಿ,  ಕನಸ  ಕಂಡು 
 ಮದನಾರಿಯೆಂಬ  ಮಳೆ  ಹೊಯ್ಯಲು, 
 ಮನೆಯೆನ್ನದು,  ತನುವೆನ್ನದು,  ಧನವೆನ್ನದೆನ್ನೆನಯ್ಯಾ. 
 ಮುಂಗೈಯಲ್ಲಿ  ವೀರಗಂಕಣವಿಕ್ಕಿ,  ಮುಂಗಾಲಲ್ಲಿ 
 ಮನ  ಮನ  ತಾರ್ಕಣೆಗೊಂಡು 
 ರವಿಯ  ಕಾಳಗವ  ಗೆಲಿದು, 
 ರತ್ನದ  ಸಂಕೋಲೆಯಾದಡೆ  ತೊಡರಲ್ಲವೆ 
 ಲಿಂಗಾನುಭಾವ  ಸಿದ್ಧಿಯಾದ  ಬಳಿಕ 
 ಲಿಂಗಕ್ಕೆ  ಶರಣೆಂದು  ಪೂಜಿಸಿ 
 ಲಿಂಗಪೂಜಕಂಗೆ  ಫಲಪದಂಗಳಲ್ಲದೆ  ಲಿಂಗವಿಲ್ಲ 
 ಲೋಕವ  ಹಿಡಿದು  ಲೋಕದ 
 ಲಿಂಗದಿಂದುದಯಿಸಿ  ಅಂಗವಿಡಿದಿಪ್ಪ  ಪುರಾತನರ 
 ಲಿಂಗವೆನ್ನೆ  ಲಿಂಗೈಕ್ಯವೆನ್ನೆ,  ಸಂಗವೆನ್ನೆ 
 ಲಿಂಗವನು  ಪುರಾತನರನು  ಅನ್ಯರ 
 ಲಾಂಛನ  ಸಹಿತ  ಮನೆಗೆ 
 ಲಿಂಗಕ್ಕೆ  ರೂಪ  ಸಲಿಸುವೆ, 
 ಲಿಂಗಾಂಗ  ಸಂಗ  ಸಮರಸ 
 ಲೇಸು  ಹಾಸು,  ನೋಟವಾಭರಣ, 
 ಲೋಕದ  ಚೇಷ್ಟೆಗೆ  ರವಿ 
 ಲಿಂಗಸ್ಥಲವ  ಬಲ್ಲೆನೆಂಬ  ಪರಬ್ರಹ್ಮಿಗಳು 
 ವನವೆಲ್ಲಾ  ನೀನೆ,  ವನದೊಳಗಣ 
 ವೃಷಭನ  ಹಿಂದೆ  ಪಶುವಾನು 
 ವಟವೃಕ್ಷದೊಳಡಗಿದ  ಸಮರಸ  ಬೀಜ 
 ವೇದ  ಶಾಸ್ತ್ರ  ಆಗಮ 
 ವಾನರಂಗಳಿಗೆ  ಭೈತ್ರ  ತಪ್ಪಿಬಂದಡೆ 
 ವಿರಕ್ತಿ  ವಿರಕ್ತಿ  ಎಂಬರು 
 ವನವೆಲ್ಲಾ  ಕಲ್ಪತರು,  ಗಿಡವೆಲ್ಲಾ 
 ವಿಷಯದ  ಸುಖ  ವಿಷವೆಂದರಿಯದ 
 ವಿರಕ್ತಿಯೇ  ಅವಿರಕ್ತಿ,  ವಿರಕ್ತನೆನ್ನದಿರಣ್ಣಾ. 
 ವಿರಕ್ತಿ  ವಿರಕ್ತಿಯೆಂಬವರು  ವಿರಕ್ತಿಯ 
 ಶರಣರ  ಮನ  ನೋಯ 
 ಶಿವಂಗೆ  ತಪ್ಪಿದ  ಕಾಲ 
 ಶಿವಭಕ್ತರ  ರೋಮನೊಂದಡೆ,  ಶಿವನು 
 ಶಿವಶಿವಾ,  ಶ್ರೀಗುರುಲಿಂಗಯ್ಯದೇವರು  ತನ್ನ 
 ಶಿವನು  ತಾನೆ  ಗುರುವಾಗಿ 
 ಶಿವಶಿವಾ,  ಕರ್ಮಕ್ಷಯವಾದಲ್ಲಿ  ಕರ್ಮದ 
 ಶಿವ  ಶಿವಾ,  ಆದಿ 
 ಶಿವಗಣಂಗಳ  ಮನೆಯಂಗಳ  ವಾರಣಾಸಿಯೆಂಬುದು 
 ಸತ್ಯ  ಸದ್ಭಕ್ತರ  ಸಂಭಾಷಣೆ 
 ಸರ್ಪನ  ಬಾಯ  ಕಪ್ಪೆ 
 ಸೂರ್ಯಪ್ರಕಾಶ  ಆಕಾಶದ  ವಿಸ್ತೀರ್ಣ, 
 ಸಾವಿಲ್ಲದ  ಕೇಡಿಲ್ಲದ  ರೂಹಿಲ್ಲದ 
 ಸತ್ತ  ಹೆಣ  ಕೂಗಿದುದುಂಟು, 
 ಸೆಜ್ಜೆಯನುಪ್ಪರಿಸಿ  ಶಿವಲಿಂಗ  ಕರಸ್ಥಲಕ್ಕೆ 
 ಸುಟ್ಟ  ಬೂದಿಯೊಳಗೊಂದು  ಸುಡದ 
 ಸುಖದ  ಸುಖಿಗಳ  ಸಂಭಾಷಣೆಯಿಂದ 
 ಸತಿ  ಎಂಬುದು  ಮಾಟ, 
 ಸಂಸಾರಸಂಗದಲ್ಲಿರ್ದೆ  ನೋಡಾ  ನಾನು. 
 ಸಜ್ಜನೆಯಾಗಿ  ಮಜ್ಜನಕ್ಕೆರೆವೆ,  ಶಾಂತಳಾಗಿ 
 ಸಂಗನಬಸವಣ್ಣನ  ಪಾದವ  ಕಂಡೆನಾಗಿ 
 ಸದ್ಗುರು  ಸ್ವಾಮಿ  ಶಿಷ್ಯಂಗೆ 
 ಸಂಗದಿಂದಲ್ಲದೆ  ಅಗ್ನಿ  ಹುಟ್ಟದು, 
 ಸಟೆ  ಹಿರಿದಾಯಿತ್ತು  ಇನ್ನೇವೆನಿನ್ನೇವೆ. 
 ಸತ್ತಾದಡೆ  ಶರೀರಂ  ಪೋದಡೆ 
 ಸಪ್ತಧಾತುಗಳಿಂದ  ಬಳಸಲ್ಪಟ್ಟ  ಈ 
 ಸ್ಥಾನಭೇದ  ಸಂಶಯ  ಆಧಾರ 
 ಸಾವಿರ  ಹೊನ್ನಿಂಗೆ  ಸಾದಕೊಂಡು 
 ಸಂಸಾರವ  ನಿರ್ವಾಣವ  ಮಾಡಿ, 
 ಸಟೆದಿಟವೆಂಬ  ಎರಡುವಿಡಿದು  ನಡೆವುದೀ 
 ಸಾಕ್ಷಿ  ಸತ್ತಿತ್ತು,  ಪತ್ರ 
 ಸಂಸಾರವೆಂಬ  ಹಗೆಯಯ್ಯಾ  ಎನ್ನ 
 ಸುಖಸಾರಾಯ  ಸುಶೀಲರನುವ  ಸುಖಸಾರಾಯರೆ 
 ಹಗಲೆನ್ನೆ  ಇರುಳೆನ್ನೆ  ಉದಯವೆನ್ನೆ 
 ಹೊಳೆ  ಕೆಂಜೆಡೆಯ  ಮೇಲೆ 
 ಹಣ್ಣ  ಮೆದ್ದ  ಬಳಿಕ 
 ಹಸಿವಾದಡೆ  ಊರೊಳಗೆ  ಬ್ಥಿಕ್ಷಾನ್ನಗಳುಂಟು. 
 ಹಿಡಿವೆನೆಂದಡೆ  ಹಿಡಿಗೆ  ಬಾರನವ್ವಾ. 
 ಹೊನ್ನು  ಮುರಿದಡೆ  ಬೆಸಸಬಹುದಲ್ಲದೆ, 
 ಹಿಂಡನಗಲಿ  ಹಿಡಿವಡೆದ  ಕುಂಜರ 
 ಹೊಳೆವ  ಕೆಂಜೆಡೆಗಳ,  ಮಣಿಮಕುಟದ, 
 ಹಗಲು  ನಾಲ್ಕುಜಾವ  ನಿಮ್ಮ 
 ಹಾಲಹಿಡಿದು  ಬೆಣ್ಣೆಯನರಸಲುಂಟೆ  ? 
 ಹೂವು  ಕಂದಿದಲ್ಲಿ  ಪರಿಮಳವನರಸುವರೆ 
 ಹಗಲಿನ  ಕೂಟಕ್ಕೆ  ಹೋರಿ 
 ಹಸಿವೆ  ನೀನು  ನಿಲ್ಲು 
 ಹಸಿವು  ತೃಷೆಯಾದಿಗಳು  ಎನ್ನೊಳಗಾದ 
 ಹಿಂದಣ  ಹಳ್ಳ,  ಮುಂದಣ 
 ಹೆದರದಿರು  ಮನವೆ,  ಬೆದರದಿರು 
 ಹರಿಯ  ನುಂಗಿತ್ತು  ಮಾಯೆ, 
 ಹಂದಿಯೂ  ಮದಕರಿಯೂ  ಒಂದೇ 
 ಹಿಡಿಯದಿರು  ತಡೆಯದಿರು  ಬಿಡುಬಿಡು 
 ಹಾವಿನ  ಹಲ್ಲ  ಕಳೆದು 
 ಹಗಲು  ನಾಲ್ಕುಜಾವ  ಅಶನಕ್ಕೆ 
 ಹಸೆ  ಹಂದರವನಿಕ್ಕಿ,  ತೊಂಡಿಲ 
 ಹಾಲು  ತುಪ್ಪವ  ನುಂಗಿ 
 ಹುಟ್ಟು  ಹೊರೆಯ  ಕಟ್ಟಳೆಯ 
 ಹೆಣ್ಣು  ಹೆಣ್ಣಾದಡೆ  ಗಂಡಿನಸೂತಕ. 
 ಹುಟ್ಟಿದೆ  ಶ್ರೀಗುರುವಿನ  ಹಸ್ತದಲ್ಲಿ, 
 ಹಿತವಿದೆ  ಸಕಲಲೋಕದ  ಜನಕ್ಕೆ, 
 ಹುಟ್ಟದ  ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ  ಹುಟ್ಟಿಸಿ, 
 ಹರನೆ  ನೀನೆನಗೆ  ಗಂಡನಾಗಬೇಕೆಂದು 
 ಹೋದೆನೂರಿಗೆ,  ಇದ್ದೆ  ನಾನಲ್ಲಿ, 

ವಚನ ಸಾಹಿತ್ಯ
ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿಯವರ ವಚನಗಳು