Josuren amesa
JOSUREN AMESA
 
Gotzonak edur zuriz jantzita
ortzetik egaz lurrera datoz; 
izar bana dirdizka dakarre 
gau illunaren bekoki gañean. 
Begitan zeruko poz ederra, 
eskutan xirribika politak. 
Jaunan jauregitik jatsi dira 
on berriak ludira ekarten. 
Igarobidean izar danak 
argi zoli ta ederragaz, 
aizea ixil, eta Taborrean 
garalduta diran zitoriak 
zuritasunez argitu dabez, 
Belem aldera egazka doaz. 
Aurtxo txiki bat altzoan dula 
arkitzen dabe Miren abeska, 
bere Semeari lo eragiten; 
eresi gozo bat abesturik 
Jerusalemgo alaba artean 
Jaunaren etxean ikasia. 
Erespide gotzon danak dagoz 
«Umetxu laztana, lo egizu 
amaren altzo garbi-garbian, 
gotzonakin amesetan gero 
ortz-aldera iges bat egiteko». 
Eta Josu maitatsuak gotzon 
zuriak alboan ikusirik, 
parrez begiak itxiten ditu 
ames bat egiteko arekin. 
Amak laztantxo bat eman dio 
begitxu baltz ta ederrenetan, 
ta gotzonak ega zuriakaz 
estaldu dabe Josu Aurtxoa. 
Nolako amesak euki ditun! 
Gotzonak ortzera doaz, eta 
Josuk aman altzoan eskuaz 
Gurutze txiki bat eraldu dau...! 
 
(Jesus'en Biotzaren Deya, 
1927, ilbeltza, 121'garren zenbakia, 53 or.).

Poema solteak (1925-1937)