De vår en daw i høstens ti
De vår en daw i høstens ti, 
da Pærs slow row for fuld', 
der var inne hjemm undtejn Mari, 
som kogh e unnen skuld'. 
Tria-ra, tria-ra, tria-ria hopsasa. 
Tria-ra, tria-ra, tria-ria-ra. 
 
Hun haj e sopgry øwwerhæhn 
ò tørt e sved å e kinne; 
hun pust lidt aw ò gik et væhn
hen ò se ud a e vinne. 
 
Men hva vår de? hun bløw så hop 
ò rød i e hoj som en rohs'; 
hun pynte sæ, ò strøg så op 
hin hår, ò mædt en hohs. 
 
Ja hillemind! der kom en mand 
med tværsæk, stok ò pihf, 
ò lig op å e bro kom han, 
no vår de let ò begrihf. 
 
For de vår Jens, der kom frå kri, 
han så e lidt bedrøwwe; 
men da han fik sigt å Mari, 
kan nok væe, de vår øwwer. 
 
Han kom derind; »goddaw Mari!« 
- soj han vel nok så glæjle, - 
»hwo hæ do bløwwen køhn den ti, 
law æ vår henn, ja dejle!« 
 
»Men kjærre Jens, do hæ dò it 
rend frå din kammeråter! 
for der vår nok, der dowt kuns lidt 
iblahn vor kongs soldåter.« 
 
- »Nej kjærre, søde lill Mari, 
hvor kan do tro så tombe, 
te æskuld øw forræderi 
ò føhr mæ op så lompe?« 
 
Mari bløw glaj, te det gik vidt, 
ò rådt hin hahn så jøwwer; 
- men hva så mer? - de véd æ it, -
e sopgry den kogt øwwer. 

Karsten Thomsen forfatter
Anonym komponist
Viser
Dialektsange