Av Rasmus Christoffer Effersøe. Úr sjónleikinum Magnus.

Flötur fríðar og dalir, 
tílíkt nevnist á jörð; 
eg nevni mínar salir, 
hav og sund og fjörð. 
Mær tæna blíðir álvar, 
bera skrínini full, 
hundraðtals vakrar bjálvar, 
dýrar steinar og guli. 

Gull á gólvi man glitra, 
silvur skínur í höll; 
sjaldsamir vöxtir titra, 
og prýdd er borgin öll; 
glitrandi gyltir tindar 
og takið fagurt blátt; 
kertur av álvum kyndar 
mær lýsa dag og nátt. 

Dagar langir mær gerast, 
her heldur harmur til. 
Fríur fiskurin ferðast, 
sveimar hvar hann vil; 
stríður streymur í sundi 
fer frítt um mína borg. 
Hjarta mítt tað er bundið 
við trá og sút og sorg. 

Lítið troystar meg silvur og gull, 
krystallir og perlan hin bjarta; 
um borgin öll er av dýrgripum full, 
tað kann ikki svala mítt hjarta — 
tað brúsandi bál, sum havsdýpið ikki kann køva. 

Og um eg má vera altíð ung 
og framsýnt og fremst í viti, 
eydnan er mær ei minni tung, 
so sorgarbundin eg siti: 
ei vón og vit, ei vakurleikin meg troystar. 

Yrking
Rasmus Christoffer Effersøe