Av Símun Mikal Zachariassen.

Risin kjósaði sær eitt vív 
— grimt var á at líta: 
ývið hövur og langa nös 
og stóran eygnahvíta. 

Livdu saman í fleiri ár, 
áttu dóttur væna, 
skírdu hana Sjóvarmoy, 
hon settist út at tæna. 

Klæddist hon í klæðir 
og mest í skarlak reyða, 
tæna skuldi hon drotti ríka 
trúliga til sín deyða. 

Tænti hon honum leingi, 
ei fölnaði hennar búni, 
hugnaði drotti við harpuslátt 
og ráddi honum rúnir. 

Kom tá stríð í drottins land, 
svörð á skjöldum smeldi, 
risans sonur sigur vann 
og drottin sjálvan feldi. 

Dunið hoyrdi Sjóvarmoy, 
so sárliga hon græt, 
sviða mundi í hjarta kenna, 
tá ið drottur lívið læt. 

Risans sonur svörði brá, 
mót Sjóvarmoy sær vendi, 
snöggliga svörðið gleið úr hond, 
so gjörliga hann hana kendi. 

Hann treiv um hennar skarlaksbúnað 
og hann í lepar sleit; 
hann tók so hennar rúnarharpu 
og hana í smyldur breyt. 

Harpuna kastaði hann á völl 
skarlaksbúnaði hjá; 
Sjóvarmoy tað saman bant 
og bar í loynivrá. 

Sat hon leingi sorgarbundin, 
hárið tók at grána; 
treytir vóru á hana lagdar 
størri enn hennar vánir. 

Stúrandi sat hon á grúgvusteini, 
súr við litlum tokka, 
hugsaði um ta ljósu tíð, 
hon kundi við harpu lokka. 

Skarlaksbúnað og rúnarharpu 
hevði hon enn ei gloymt, 
smoygdi sær stundum í skotið inn, 
har sum alt var goymt. 

Sum hon rætti fram ljósu hond, 
um skarlaksbúnað treiv, 
hon sá ein dagin gjörliga, 
hann aftur heilur bleiv. 

Hon harpustykkini saman bant 
við sínum fingrum smáum, 
og ung bleiv væna Sjóvarmoy 
av dýrgripunum báðum. 

Treyst situr unga Sjóvarmoy 
í skarlaksbúnaði prúða, 
fró hon heldur harpu í hond 
og leikar av fullum huga. 

Lýðið á tann harpuslátt, 
moyar og so kllar, 
fornan arv tit goymið væl 
innan og utan hallar. 

Yrking
Símun Mikal Zachariassen