Av Rasmus Christoffer Effersøe. Yrkt 1897.

Fast stóð í fonnum eitt fjalladals fylgi, 
svulturin neit tí í mønu og merg, 
örðug var skor yvir blánandi bylgju, 
ræsurnar stongdust frá fjalli til berg; 
fylgið gav tol, tí tað bilaði ei: 
veðurin prúði, tann slóðarin treysti, 
kundi sum fyrr öllum vísa á leið, 
enn hann við nakkanum bresti. 

Slóðarin bjóst tó til ótols um síðir, 
fúsur hann var til at bróta sær veg, 
oman hann tráar til grønskandi líðir: 
»fylgi mítt, kom nú og ger so sum eg!« 
Oman fór alt á ta glerstoyttu skor; 
rásin tó ikki gav kleyvunum festi, 
samfelt fór alt so í smyldur og sor, 
týndist sum slóðarin treysti. 

Mangir av monnum sum fjalladals fylgið 
líta á stórdýr so prúð og so klók, 
enda sum tað undir brimsöltu bylgju, 
hava ei tol til at svölta á rók. 
Summi tey durva og falla í fátt 
millum tey stóru og ríku í görðum, 
hugsa sum hini í stórt og í smátt, 
síggja við eygum frá öðrum.

Elt ikki  sum fyri er slóðað, 
sjálvbjargin far yvir land, yvir hav: 
maður skal smíða sær lukkuna góða 
við teimum evnum, sum skaparin gav. 
Gott er við vinum at fylgjast á leið, 
ofta í vanda tó vinirnir tróta, 
hann sum vil fram á, hann gloymi tí ei 
sjálvur sær slóðir at bróta. 

Yrking
Rasmus Christoffer Effersøe