Av Jóan Petur uppi í Trøð. (Til Fólkafundirnar í Føroyum) Føringatíðindi, nr. 12, 1895.

Lag: Eina ferð hendi tað Óla Hvass.

So harður er streymur í Føroya firði 
við lúrandi stormi og tvörum byri, 
so leikar í Føroyum; 
tað skiftandi stríð 
herðir ungdómin og ger sinnini frí 
og lívlig í Føroyum. 

Her fólkið samlast á fundum fegin, 
her kenningar møtast, her nørist gleðin 
hjá fólki í Føroyum; 
og minnini góð 
berast lættliga fram, gera sinnini fró 
og lívlig í Føroyum. 

Firðir og fjöll ei ferðini forða, 
unglingar lættir um heiðarnar spora 
til funda í Føroyum, 
og bátarnir við 
skera rennandi streym, føra fólkalið 
til funda í Føroyum. 

Hvör er á fundum so hjartans fegin 
— av kinnum og eygum lýsir gleðin — 
sum gentan í Føroyum?
ja, fólkið hon ger, 
sum kundi tað fevnt ta víðu verð, 
so fegið í Føroyum. 

Hin gamli, sum fyrr var stirvin og tungur, 
hann verður so lættur, sum hann var ungur, 
á fundum í Føroyum. 
Tað ungdómslív 
ger abbar og ommur sum ungu vív 
so lívlig í Føroyum. 

Tí samlist nú hvör, sum samlast kann, 
ung og gomul, kvinna og mann, 
til funda í Føroyum. 
Tað sagt er mær, 
mangt hugnaligt ber hvör aftur við sær 
av fundum í Føroyum. 

Sjálvt barnið, sum styðjast við móðurlið, 
førið tit tað á fundir við 
at venjast í Føroyum 
til fólkasið, 
so lærir tað nakað so við og við 
at virka í Føroyum. 

Og teir, sum ikki ómakin spara, 
men fúsir um fjöll og firðir fara 
til funda í Føroyum, 
teir fremja tað verk, 
sum birtir ljós, ger evnini sterk 
og lívlig í Føroyum. 

Um einhvör er enn, sum á fund ei flytur, 
men stirvin og stúrin heima situr 
av monnum í Føroyum, 
vit vóna tó tað, 
at nú líður fram til kláran dag 
hjá öllum í Føroyum. 

Kvæði
Jóan Petur Gregoriussen