Ištipana hartija/Knjiga prva/U hramu


U hramu 
U polutame sjeti,
u melankol'ji turobnijeh boja,
gdje misli Hristos sveti,

orgulje bruje hramom,
a ženska grla raskvašena s poja
po njemu srću samom!

O nema stvora toga,
što ženskih struna ne bi lizno zvuka
u hramu istog boga!

U nevinosti pjesni
i čistoj misli nebujmljenog struka
i draži tijesnih

voluptas hrpom pršti
i glas je njezin glas naivnih seka,
što asketizam mršti.

I onda, onda bude
da u tom glasu teče bludna rijeka
i šaptom zove ljude;

i nešto priča, tuži
o manastirskoj izmledjeloj svrsi,
što mozak kruži;

o razapetim kostim,
sa kojih k puti smrtni plaze srsi
u svim milostim...

i onda, onda dalje,
kad nema skvrne na ljudskome mesu
i sjaj medalje...

Elegijom to plače:
što nisam pošla na spavanje k bijesu,
u muške drače!!!

008