સ્નેહરૂસણાં
<poem>
ચન્દન તલવડીને તીરે, સાહેલડી ! 
પાણીડાં ગઈતી ઉઘડતે પ્હોર,
વ્હાણાંના નીતરેલ નીરે, સાહેલડી ! 
દીઠડાં કાંઈ કાંઈ કૌતુક ઔર : ચન્દન૦

જળને ઝોલે જલદેવી, સાહેલડી ! 
ઝૂલે ઝૂલે ને સ્નેહલીલા લખે;
દિલડાંની વાત કોને કહેવી, સાહેલડી ! 
મને તો મારી એક કથની કથે : ચન્દન૦

સન્ધ્યાનો ચંદ ચડો રમણે , સાહેલડી ! 
પોયણે પોયણે રજની રમે,
કમલિની વિલાતે વદને, સાહેલડી ! 
જોતી ને રોતી જળખોળે નમે : ચન્દન૦

ઉગી ઉષા ને ડૂબી સન્ધ્યા, સાહેલડી ! 
કિરણે કિરણે કમળો ખીલે,
ચકોર, પોયણં ને ચન્દા, સાહેલડી ! 
સૂતાં પ્હરોડને  પ્રકાશલીલે : ચન્દન૦ 

બોળ્યો ઘડૂલો મેં તો, સાહેલડી ! 
નીરે કમળોની કુંળી છાયા ઢળે;
જોતી મ્હોતી સારતીરે, સાહેલડી ! 
તીરે કાયાના પડાછાયા પડે : ચન્દન૦

ચડતી ભરતીના  ભાવે, સાહેલડી ! 
બેડલું ભરીને સંચરતિ, સખિ !
ઊડતો મકરંદ આવે , સાહેલડી ! 
ઉઘડે ઉરપાંખડી નાથ નીરખી : ચન્દન૦

આજે સરોવરકાંઠડે, સાહેલડી ! 
સાંભર્યાં ને ઓસર્યાં સ્નેહરૂસણાં;
વ્હાલથી વ્હાલમનાં આંગણે, સાહેલડી ! 
હૈડાં ભરી ભરી લીધ મીઠડાં. ચન્દન૦ 
  
કેશવ હ. શેઠ