દુહા
એવી વાણી બોલ્યે કે, મનનો ભાર ખોવાય;આપણું તન શીતળ કરે, બીજાંને સુખ થાય (સંત કબીર - ભાષાંતરીત)
કબીર ઉભો બજારમાં, માંગે બધાની ખેર;ના કોઈની દોસ્તી, કે ના કોઈથી વેર (સંત કબીર - ભાષાંતરીત)
કબીર મન નિર્મળ કરો, જેવું ગંગા નીર;પાછળ-પાછળ હરી ફરે, કહિ કબીર કબીર (સંત કબીર - ભાષાંતરીત)
જગ ઉથડકી જાય પણ જેના ઠરેલ મન થડકે નહીંએવા અણડગ અવનીમાં, મેં દીઠાં થોડા દાદભા (કવિ દાદ)
પ્રભુ એટલું આપજે, જેમાં કુટુમ્બ સમાય;હું ભુખ્યો ના સુવું, સાધુ ના ભૂખ્યો જાય (સંત કબીર - ભાષાંતરીત)
પોથી ભણીને જગ મર્યુ, પંડિત થયો ન કોઈ;અઢી અક્ષર પ્રેમના, જે ભણે તે પંડિત હોઈ (સંત કબીર - ભાષાંતરીત)
માયા અને મમતા તણા જેને રુદે ન લાગ્યા રોગ એવા સંત સમરવા જોગ, દિવસ ગતાં દાદભા   (કવિ દાદ)
માંગવું મરણ સમાન છે, ના કોઈ માંગે ભીખ;માંગવાથી મરવું સારું, આ સતગુરુની શીખ (સંત કબીર - ભાષાંતરીત)
મોટો થયો તો શું થયું, જેવું ઝાડ ખજૂર;પંથીને છાંયા નહિ, ફળ આવે બવ દૂર (સંત કબીર - ભાષાંતરીત)

દુહા