વાતે વાતે તને વાંકું પડ્યું ને મેં વાતોની કુંજગલી છોડી દીધી.
વાતે વાતે તને વાંકું પડ્યું 
 ને મેં વાતોની કુંજગલી છોડી દીધી.

શબ્દોને પંથ કોણ કોને નડ્યું ?
મેં તો વાતોની કુંજગલી છોડી દીધી.

આંખોમાં વાદળાં ને શ્વાસોમાં વાયરા:
પણ અડકો તો ભોમ સાવ કોરી.

તારા તે કાન લગી આવી ઢોળાઈ ગઈ 
હોઠ સમી અમરત કટોરી.

પંખીની પાંખમહીં પીંછું રડ્યું:
 ને મેં વાતોની કુંજગલી છોડી દીધી.

હવે ખળખળતાં ટળવળતાં અંધાર્યા જળ 
કે અણધાર્યો તૂટી પડ્યો સેતૂ.

પાસે રહીને મને લાગે છે કેમ 
હવે કેટલાય જનમોનું છેટું!

મારાં સપનાંને વેદનાનું વૈકુંઠ જડ્યું:
 ને મેં વાતોની કુંજગલી છોડી દીધી.

– જગદીશ જોષી