એવી ઝણણણણ ઝાલર વાગી રે
એવી ઝણણણણ ઝાલર વાગી રે, મેં તો જોયું તખ્ત પ્ર જાગી રે;
મને સંત મળ્યા સોહાગી રે, એની મધુરે શી મોરલી વાગી રે!

મુખકમળથી ઊપડીને, હૃદય કમળમાં બોલે;
નાભિકમળથી મારી સુરતા ચાલી, ઊભી ત્રિવેણીમં ડોલે રે.

સતનામ ઘોડો શણગારીઓ, અલખની કરી લગામ;
ચાંદો સૂરજ બેય પાવડે, એનો ચડનારો ચતુર સુજાણ રે.

ગગન મંડળમાં ગોખલો, નર સૂતો નિરધાર;
ત્રણ પુરુષ એની સેવા  કરે, રામ કબીર રણુંકાર રે.
 
સદ્-ગુરુએ અમને ઉરમાં લીધાં, માર્યાં મોહનીનાં બાણ;
વિચાર અક્રો તો વૈદ ન જાણે, ભીતર પ્રગટ થયા ગુરુ ભાણ.

સોહં સોહં તારા ઘટમાં વસે, સુરતા કરે એની સેવ;
ભાણ પ્રતાપે રવિદાસ  કહે, મને મળિયા નિરંજન દેવ રે. 
રવિસાહેબ