Soneto XV da Vita nuova, do Dante
Publicado no n.º 61 da revista A Nosa Terra o 20/7/1918.

SONETO XV DE LA VITA NUOVADO DANTE

Tan xeitosa paresce e recadada
A dona miña s'ela a outro saúda
Qu'a lingua s'esmorece e queda muda,
Y-os ollos non atreven a mirada.
Ela vaise sentíndose gabada,
Mainiñamente, qu'a omildá ll'axuda:
Si é unha cousa, n'o ánimo pon duda,
D'o ceo â terra n'un milagre dada.
Y-amostra tal feitizo a quen-a mira,
Y-o curazón  c'os ollos da un dozore,
Que non pode entender quen non-o proba.
Paresce que c'os beizos ela mova
Un esprito soave cheo d'amore,
Qu'â y-alma vai dicíndolle: sospira.

Publicado postumamente no n.º 71 da revista Nós o  15/11/1929.

SONETO XV DA «VITA NUOVA»,DO DANTE

«Tanto gentile e tanto onesta pare...»

Tan xeitosa parece e recadada
A dona miña s'ela a outro saúda
Qu'a lingua s'esmorece e queda muda
Y-os ollos non estreven a mirada.
Ela vaise sentíndose gabada,
Mainiñamente, qu'a omildá ll'axuda:
Si é unha cousa n'o ánimo pon duda,
Do ceo â terra n'un milagre dada.
Y-amostra tal feitizo a quen-a mira,
Y-ô curazón  c'os ollos da un dozore,
Que non pode entender quen non-o proba.
Paresce que c'os beizos ela move
Un esprito soave cheo d'amore,
Qu'â-y-alma vai dicíndolle: sospira.

Notas

Véxase tamén 
 :it:Vita nuova/Capitolo XXVI#capitolo 26 versetto5

Poesía
1918
Antón Losada Diéguez
Nós
A Nosa Terra
Traducións do italiano