Libro de Mormón - Libro de Helamán
Un relato dos nefitas. As súas guerras, contendas e disensións. Tamén as profecías de moitos santos profetas, antes da vinda de Cristo, segundo os anais de Helamán, que era fillo de Helamán, e tamén segundo os anais dos seus fillos, ata a vinda de Cristo. Ademais, convértense moitos lamanitas. Un relato da conversión destes. Un relato da rectitud dos lamanitas e das iniquidades e as abominacións dos nefitas, segundo os anais de Helamán e dos seus fillos, ata a vinda de Cristo, relato que se chama o Libro de Helamán. 

 Capítulo 1 
Pahorán, fillo, chega a ser o xuíz superior e é asasinado por Quixcúmen-Pacumeni ocupa o asento xudicial-Coriántumr dirixe os exércitos lamanitas, apodérase de Zaraenla e mata a Pacumeni-Moroníah derrota aos lamanitas e vólvese a apoderar de Zaraenla; Coriántumr é morto. Aproximadamente 52-50 a.C. 

1 E velaquí, aconteceu que ao principiar o ano corenta do goberno dos xuíces sobre o pobo de Nefi, empezou a xurdir unha grave dificultade entre o pobo nefita.

2 Porque velaquí, Pahorán morrera, e seguira o camiño de toda a terra; xa que logo, comezou a haber unha grave contención concernente a cal dos irmáns, que eran fillos de Pahorán, ía ocupar o asento xudicial.

3 E estes son os nomes dos que se disputaban o asento xudicial, quen tamén causaron a contención entre o pobo: Pahorán, Paanqui e Pacumeni.

4 Agora ben, estes non eran todos os fillos de Pahorán, porque tiña moitos, senón que eran os que se disputaban o asento xudicial; xa que logo, ocasionaron tres divisións entre o pobo.

5 Sucedeu, con todo, que a voz do pobo elixiu a Pahorán para ser xuíz superior e gobernador do pobo de Nefi. 

6 E sucedeu que cando Pacumeni viu que non podía obter o asento xudicial,
uniuse á voz do pobo.

7 Pero velaquí, Paanqui e aqueles de o pobo que querían que el os gobernase, se enfadaron en extremo; xa que logo, estaba a piques de incitalos a que se sublevasen contra os seus irmáns. 

8 E aconteceu que cando estaba para facer isto, velaquí, apresárono e xulgárono segundo a voz do pobo, e foi condenado á morte, porque se rebelou e intentara destruír a liberdade do pobo. 

9 Mais cando aqueles que querían que el fose o seu gobernador viron que fora condenado á morte, se enfadaron; e velaquí, enviaron a un tal Quixcúmen ao asento xudicial de Pahorán, o cal asasinou a Pahorán mentres ocupaba o asento xudicial.

10 E os servos de Pahorán perseguírono; pero velaquí, foi tan rápida a fuga de Quixcúmen, que ninguén puido alcanzalo.

11 E volveu a aqueles que o enviaron, e todos fixeron convenio, xurando polo seu eterno Facedor, que non dirían a ninguén que Quixcúmen asasinara a Pahorán.

12 Polo tanto, Quixcúmen non foi recoñecido entre o pobo de Nefi, porque se achaba disfrazado na ocasión en que asasinou a Pahorán. E Quixcúmen e os da súa banda, que fixeran convenio con el, mesturáronse entre o pobo de tal xeito que non puideron descubrilos a todos; pero a cantos acharon, condenáronos á morte.

13 E velaquí, de acordo coa voz do pobo, nomearon a Pacumeni para que fose xuíz superior e gobernador do pobo, para rexer en lugar do seu irmán Pahorán; e foi segundo o seu dereito. E todo isto ocorreu no ano corenta do goberno dos xuíces; e chegou ao seu fin.

14 E acaeceu que no ano corenta e un do goberno dos xuíces, os lamanitas xuntaron un exército innumerable, e armárono con espadas, e con cimitarras, e con arcos, e frechas, e cascos, e con petos, e con toda especie de escudos de varias clases.

15 E chegaron outra vez para trabar a batalla cos nefitas; e guiábaos un home que se chamaba Coriántumr, e era descendente de Zaraenla; e era un disidente de entre os nefitas, e un home forte e de grande estatura.

16 Polo que, o rei dos lamanitas, cuxo nomee era Tubalot, fillo de Ammorón, supondo que Coriántumr, por ser tan poderoso, podería facer fronte aos nefitas coa súa forza e gran sabedoría, ao grao de que con mandalo sometería aos nefitas,

17 incitou, xa que logo, aos lamanitas á ira, e reuniu aos seus exércitos, e nomeoulles a Coriántumr para que fose o seu caudillo, e mandoulles que emprendesen a marcha cara á terra de Zaraenla para loitar contra os nefitas.

18 E sucedeu que por razón de tanta contención e tanta dificultade no goberno, non conservaran gardas suficientes na terra de Zaraenla; porque non se supuxeron que os lamanitas atreveríanse a invadir o centro das súas terras para atacar a gran cidade de Zaraenla.

19 Pero sucedeu que Coriántumr marchou á fronte da súa numerosa hoste, e caeu sobre os habitantes da cidade; e a súa marcha foi tan sumamente rápida, que non houbo tempo para que os nefitas reunisen os seus exércitos.

20 Polo tanto, Coriántumr matou aos gardas que estaban á entrada da cidade, e con todo o seu exército entrou nela, e mataron a cantos os resistían, a tal grao que tomaron toda a cidade.

21 E sucedeu que Pacumeni, que era o xuíz superior, fuxiu diante de Coriántumr ata os muros da cidade. E aconteceu que Coriántumr feriuno contra a muralla de tal modo que morreu; e así chegaron ao seu fin os días de Pacumeni.

22 E agora ben, cando Coriántumr viu que tiña no seu poder a cidade de Zaraenla, e viu que os nefitas fuxiran diante deles, e que os mataron, e que os encerraron en prisións, e que el se apoderou da praza máis forte de toda esa terra, cobrou ánimo o seu corazón ao grao de que se dispuxo a avanzar contra toda a terra.

23 Así que non se detivo na terra de Zaraenla, senón que emprendeu a marcha cun exército grande cara á cidade de Abundancia; pois tiña a determinación de avanzar e abrirse paso coa espada para apoderarse das partes da terra cara ao norte.

24 E crendo que as forzas principais dos nefitas atopábanse no centro da terra, marchou adiante sen darlles tempo para reunirse, senón en pequenos grupos; e deste xeito lanzábanse sobre eles e facíanos caer a terra.

25 Pero velaquí que esta marcha de Coriántumr polo centro das súas terras deu a Moroníah unha gran vantaxe, a pesar da magnitude do número de nefitas que pereceran.

26 Pois velaquí, Moroníah non supuxera que os lamanitas atreveríanse a invadir o centro da terra, senón que asaltarían as cidades fronteirizas como o fixeron ata entón; xa que logo, Moroníah fixera que os seus exércitos fortes protexesen aquelas partes preto das fronteiras.

27 Mais velaquí, os lamanitas non se atemorizaron, como el quería, senón que entraran no centro da terra e apoderáronse da capital, que era a cidade de Zaraenla; e marchaban polas partes principais da terra, matando ao pobo con gran mortaldade, tanto homes, como mulleres e nenos, apoderándose de moitas cidades e de moitas prazas fortes. 
28 Pero cando Moroníah deuse conta disto, enviou inmediatamente a Lehi cun exército para que os atallase antes que chegasen á terra de Abundancia.

29 E así o fixo; e atallounos antes que chegasen á terra de Abundancia, e deulles a batalla, de modo que empezaron a retroceder cara á terra de Zaraenla.

30 E sucedeu que Moroníah atallounos na súa retirada e combateunos, de modo que se tornou nunha batalla moi sanguenta; si, pereceron moitos, e entre o número dos que morreron tamén foi achado Coriántumr.

31 E velaquí, os lamanitas non podían retroceder, nin polo norte, nin polo sur, nin polo leste, nin polo oeste, porque os nefitas tíñanos rodeados por todas partes.

32 E así Coriántumr precipitara aos lamanitas no medio dos nefitas, a tal grao que estaban no seu poder; e el mesmo pereceu, e os lamanitas rendéronse en mans dos nefitas.

33 E ocorreu que Moroníah apoderouse novamente da cidade de Zaraenla, e fixo que os prisioneiros lamanitas abandonasen o país en paz.

34 E así concluíu o ano corenta e un do goberno dos xuíces.

 Capítulo 2 
Helamán, fillo de Helamán, chega a ser xuíz superior?Gadiantón dirixe a banda de Quixcúmen?Un servo de Helamán mata a Quixcúmen e a banda de Gadiantón foxe ao deserto. Aproximadamente 50?49 a.C.

1 E aconteceu que no ano corenta e dous do goberno dos xuíces, despois que Moroníah houbo restablecido a paz entre os nefitas e os lamanitas, velaquí que non había quen ocupase o asento xudicial; xa que logo, empezou a haber de novo unha contención entre o pobo concernente a quen debía ocupar o posto.

2 E ocorreu que a voz do pobo elixiu a Helamán, fillo de Helamán, para ocupar o asento xudicial.

3 Mais velaquí, Quixcúmen, que asasinara a Pahorán, púxose á espreita para destruír tamén a Helamán; e apoiárono os da súa banda, quen concertaran un pacto para que ninguén soubese da súa iniquidade.

4 Porque había un tal Gadiantón, o cal era sumamente experto en moitas palabras, e tamén na súa sutileza para levar a cabo a obra secreta de asasinato e roubo; xa que logo, chegou a ser xefe da banda de Quixcúmen.

5 De maneira que os lisonxeóu, así como a Quixcúmen, dicíndolles que se o colocaban no asento xudicial, concedería que os que pertencían á súa banda fosen colocados en postos de poder e autoridade entre o pobo; xa que logo, Quixcúmen procurou destruír a Helamán.

6 E sucedeu que mentres se dirixía cara ao asento xudicial para destruír a Helamán, velaquí, un dos servos de Helamán, que fora de noite e lograra, usando un disfrace, un coñecemento dos plans que había urdido esta banda para destruír a Helamán,

7 aconteceu que ao atopar a Quixcúmen, deulle un sinal; polo que este divulgoulle o obxecto da súa pretensión, suplicándolle que o conducise ao asento xudicial para asasinar a Helamán.

8 E cando o servo de Helamán decatouse de todo o que había no corazón de Quixcúmen, e que a súa intención era asasinar, e que tamén o obxecto dos que pertencían á súa banda era matar, e roubar, e obter poder (e este era o seu secreto plan e a súa combinación), o servo de Helamán díxolle a Quixcúmen: Imos ao asento xudicial. 

9 E isto agradou extremadamente a Quixcúmen, pois pensou que ía poder cumprir o seu designio; pero velaquí, mentres se dirixían ao asento xudicial, o servo de Helamán apuñalou a Quixcúmen no corazón, de maneira que caeu morto sen un só xemido. Correu entón o servo e comunicoulle a Helamán todo o que vira, e oído, e feito. 

10 E aconteceu que Helamán mandou aprehender a esa banda de ladróns e asasinos secretos, a fin de executalos segundo a lei. 

11 Mais velaquí, cando Gadiantón decatouse de que Quixcúmen non volvía, temeu ser destruído; polo tanto, fixo que a súa banda seguíseo. E fuxiron da terra, por un camiño secreto, ao deserto; de modo que cando Helamán mandounos aprehender, non puideron achalos en ningures. 

12 E en diante dirase máis deste Gadiantón; e deste xeito concluíu o ano corenta e dous do goberno dos xuíces sobre o pobo de Nefi. 

13 E velaquí, á conclusión deste libro veredes que este Gadiantón probou ser a ruína, si, case a completa destrución do pobo de Nefi. 

14 Velaquí, non me refiro ao fin do libro de Helamán, senón ao fin do libro de Nefi, do cal tomei toda a relación que escribín.

 Capítulo 3 
Moitos nefitas emigran á terra do norte-Constrúen casas de cemento e levan moitos anais-Decenas de miles de persoas convértense e son bautizadas-A palabra de Deus conduce aos homes á salvación-Nefi, fillo de Helamán, ocupa o asento xudicial. Aproximadamente 49?39 a.C.

1 E aconteceu que no ano corenta e tres do goberno dos xuíces, non houbo contencións entre o pobo de Nefi, aparte dun pouco de orgullo que se manifestou na igrexa, o que causou unhas leves disensións entre a xente, as cales quedaron resoltas cara a fins do ano corenta e tres. 

2 E non houbo contención entre a xente durante o ano corenta e catro; nin houbo moita contención no ano corenta e cinco.

3 E ocorreu que no ano corenta e seis, si, houbo moita contención e moitas disensións, polas cales houbo moitísimos que saíron da terra de Zaraenla, e dirixíronse á terra do norte, para herdar a terra.

4 E viaxaron unha inmensa distancia, a tal grao que chegaron a grandes extensións de augas e moitos ríos.

5 Si, e espallaronse por todas partes daquela terra, por todas as paraxes que non quedaran abatidos e sen madeira, por motivo dos numerosos habitantes que herdaran a terra previamente.

6 E non había parte do país que estivese abatida, salvo por falta de madeira; pero por mor da inmensidade da destrución do pobo que antes habitara a terra, chamárona abatida.

7 E non había senón moi pouca madeira sobre a superficie da terra, polo que a xente que foi alá volveuse sumamente experta en obras de cemento; xa que logo, construíron casas de cemento nas cales habitaron.

8 E sucedeu que se multiplicaron e estendéronse, e saíron da terra do sur para a terra do norte, e se diseminaron a tal grao que empezaron a cubrir a superficie de toda esa terra, desde o mar do sur ata o mar do norte, e desde o mar do oeste ata o mar do leste. 

9 E os que se achaban na terra do norte vivían en tendas e en casas de cemento, e deixaban crecer canta árbore brotase da face da terra, para que en diante tivesen madeira para construír as súas casas, si, as súas cidades, e os seus templos, e as súas sinagogas, e os seus santuarios, e toda clase de edificios.

10 E aconteceu que por estar tan sumamente escasa a madeira na terra do norte, enviaban moita por medio de embarcacións.

11 E así habilitaron á xente da terra do norte para que edificasen moitas cidades, tanto de madeira como de cemento.

12 E aconteceu que moitos que eran do pobo de Ammón, que eran lamanitas de nacemento, partiron tamén para esa terra.

13 E hai moitos anais dos feitos deste pobo, conservados por moitos dos deste pobo, anais particulares e moi extensos concernentes a eles.

14 Mais velaquí, non pode incluírse nesta obra a centésima parte dos feitos deste pobo, si, a historia dos lamanitas e dos nefitas, e as súas guerras, e contendas, e disensións, e as súas predicacións, e as súas profecías, e as súas embarcacións e construción de barcos, e a súa edificación de templos, e de sinagogas, e dos seus santuarios; e o seu rectitud, e as súas iniquidades, e os seus asasinatos, e os seus roubos, e os seus pillajes, e todo xénero de abominacións e fornicaciones.

15 Pero velaquí, hai moitos libros e moitos anais de todas clases; e leváronos maiormente os nefitas.

16 E os nefitas transmitíronos dunha xeración a outra, si, ata que caeron en transgresión e foron asasinados, roubados e perseguidos, e botados, e mortos, e esparexidos sobre a superficie da terra, e mesturáronse cos lamanitas ata deixar de chamarse nefitas, volvéndose inicuos, e salvaxes, e feroces, si, ata converterse en lamanitas.

17 E volvo agora á miña narración; xa que logo, o que referín sucedera logo de haber grandes contendas, e alborotos, e guerras, e disensións entre o pobo de Nefi.

18 E concluíu o ano corenta e seis do goberno dos xuíces.

19 E aconteceu que houbo aínda gran contención na terra durante o ano corenta e sete, si, e tamén no ano corenta e oito. 

20 No entanto, Helamán ocupou o asento xudicial con xustiza e equidad; si, esforzouse por observar os estatutos, e os xuízos, e os mandamentos de Deus; e fixo o que era recto á vista de Deus continuamente; e andou nas vías do seu pai, de tal modo que prosperou na terra.

21 E ocorreu que tivo dous fillos. Ao maior deu o nome de Nefi, e ao menor o nome de Lehi. E empezaron a crecer no Señor.

22 E aconteceu que cara a fins do ano corenta e oito do goberno dos xuíces sobre o pobo de Nefi, empezaron a cesar, en grao pequeno, as guerras e contendas entre o pobo dos nefitas.

23 E sucedeu que no ano corenta e nove do goberno dos xuíces estableceuse unha paz continua na terra, todo menos as combinacións secretas que Gadiantón, o ladrón, establecera nas partes máis poboadas da terra, combinacións que naquel tempo non eran do coñecemento daqueles que estaban á cabeza do goberno; xa que logo, non foron destruídas.

24 E ocorreu que neste mesmo ano houbo unha prosperidade sumamente grande na igrexa, de tal modo que miles se uniron á igrexa e foron bautizados para arrepentimento.

25 E tan grande foi a prosperidade da igrexa, e tantas as bendicións que se derramaron sobre o pobo, que aínda os propios sumos sacerdotes e mestres marabilláronse en extremo.

26 E aconteceu que a obra do Señor prosperou, a tal grao que se bautizaron moitas almas e ingresaron á igrexa de Deus, si, ata decenas de miles.

27 Así vemos que o Señor é misericordioso para con todos aqueles que, coa sinceridade do seu corazón, queiran invocar o seu santo nome.

28 Si, así vemos que a porta do ceo está aberta para todos, si, para todos os que queiran crer no nome de Xesucristo, que é o Fillo de Deus.

29 Si, vemos que todo aquel que queira, pode asirse á palabra de Deus, que é viva e poderosa, que partirá por medio toda a astucia, os lazos e as artimañas do diaño, e guiará ao home de Cristo por un camiño estreito e angosto, a través dese eterno abismo de miseria que se dispuxo para afundir aos inicuos,

30 e depositará a súa alma, si, a súa alma inmortal, á destra de Deus no reino dos ceos, para sentar con Abraham, con Isaac, e con Jacob, e con todos os nosos santos pais, para non saír máis. 
31 E neste ano houbo gozo continuo na terra de Zarahemla, e en todas as rexións circunvecinas, si, en toda a terra que posuían os nefitas.

32 E aconteceu que houbo paz e un gozo inmenso durante o resto do ano corenta e nove; si, e tamén houbo continua paz e gran gozo no ano cincuenta do goberno dos xuíces.

33 E no ano cincuenta e un do goberno dos xuíces tamén houbo paz, con excepción do orgullo que empezou a insinuarse na igrexa; non dentro da igrexa de Deus, senón no corazón daqueles que profesaban pertencer a ela.

34 E enxalzáronse no orgullo, ao grao de perseguir a moitos dos seus irmáns. E esta foi unha iniquidade moi grande que fixo que a parte máis humilde do pobo sufrise grandes persecucións e pasase moitas aflicións.

35 No entanto, ayunaron e oraron frecuentemente, e volvéronse máis e máis fortes na súa humildade, e máis e máis firmes na fe de Cristo, ata henchir as súas almas de gozo e de consolación; si, ata a purificación e santificación dos seus corazóns, santificación que vén de entregar o corazón a Deus.

36 E sucedeu que o ano cincuenta e dous tamén concluíu en paz, salvo o desmedidamente grande orgullo que entrara no corazón do pobo; e foi por motivo das súas grandes riquezas e a súa prosperidade na terra; e aumentaba neles día tras día.

37 E aconteceu que Helamán morreu no ano cincuenta e tres do goberno dos xuíces; e Nefi, o seu fillo maior, empezou a gobernar no seu lugar. E ocorreu que ocupou o asento xudicial con xustiza e equidad; si, gardou os mandamentos de Deus e andou nas vías do seu pai.

 Capítulo 4 
Os disidentes nefitas e os lamanitas unen as súas forzas e apodéranse da terra de Zarahemla-As derrotas sobrevéñenlles aos nefitas por motivo da súa maldade-A Igrexa decae, e o pobo vólvese débil, igual que os lamanitas. Aproximadamente 38-30 a.C.

1 E sucedeu que no ano cincuenta e catro houbo moitas disensións na igrexa, e tamén houbo unha contenda entre o pobo, ao grao de que se derramou moito sangue.

2 E os rebeldes foron mortos e botados da terra, e fóronse ao rei dos lamanitas.

3 E aconteceu que trataron de incitar aos lamanitas á guerra contra os nefitas; mais velaquí, os lamanitas temían en extremo, a tal grao que non quixeron escoitar as palabras daqueles disidentes.

4 Pero acaeceu que no ano cincuenta e seis do goberno dos xuíces, houbo disidentes que se pasaron dos nefitas aos lamanitas; e xunto cos outros lograron provocalos á ira contra os nefitas; e todo aquel ano estivéronse preparando para a guerra.

5 E no ano cincuenta e sete foron á batalla contra os nefitas, e deron principio á obra de morte; si, ao grao de que no ano cincuenta e oito do goberno dos xuíces lograron apoderarse da terra de Zarahemla; si, e tamén de todas as terras, ata a que se atopaba preto da terra de Abundancia.

6 E os nefitas e os exércitos de Moroníah foron rexeitados ata a terra de Abundancia.

7 E alí fortificáronse contra os lamanitas desde o mar do oeste ata o leste; e esta liña que fortificaran, e na cal apostaran as súas tropas para defender o seu país do norte, era unha xornada dun día para un nefita.

8 E así foi como eses disidentes nefitas, coa axuda dun numeroso exército lamanita, apoderáronse de todas as posesións dos nefitas que se achaban na terra do sur; e todo isto aconteceu nos anos cincuenta e oito e cincuenta e nove do goberno dos xuíces.

9 E sucedeu que no ano sesenta do goberno dos xuíces, Moroníah e os seus exércitos lograron ocupar moitas partes do país; si, reconquistaron moitas cidades que caeran en mans dos lamanitas.

10 E aconteceu que no ano sesenta e un do goberno dos xuíces, lograron recuperar ata a metade das súas posesións.

11 Agora ben, nin estas grandes perdas para os nefitas nin a terrible mortaldade que houbo entre eles acontecerían, de non ser pola súa maldade e a súa abominación que había entre eles; si, e achábase tamén entre aqueles que profesaban pertencer á igrexa de Deus.

12 E foi polo orgullo dos seus corazóns, por razón das súas inmensas riquezas, si, foi por mor de oprimir aos pobres, negando o seu alimento aos que tiñan fame, e os seus vestidos aos que estaban espidos, e ferindo aos seus humildes irmáns nas súas fazulas, burlándose do que era sacro, negando o espírito de profecía e de revelación, asasinando, roubando, mentindo, furtando, cometendo adulterio, levantándose en grandes contendas e desertando e índose á terra de Nefi, entre os lamanitas.

13 E por mor do seu gran perversidad e o seu jactancia do seu propio poder, foron abandonados á súa propia forza; de modo que non prosperaron, senón que os lamanitas os afligieron, e feriron, e botaron diante deles, ata que os nefitas perderan a posesión de case todas as súas terras.

14 Pero velaquí, Moroníah predicou moitas cousas ao pobo por motivo da súa iniquidade, e tamén Nefi e Lehi, que eran os fillos de Helamán, predicaron moitas cousas aos do pobo, si, e profetizáronlles moitas cousas concernentes ás súas iniquidades, e o que lles sobreviría se non se arrepentían dos seus pecados.

15 E sucedeu que se arrepentiron; e a medida que se arrepentían, comezaban a prosperar.

16 Porque cando viu Moroníah que se arrepentiron, aventurouse a conducilos dun lugar a outro, e de cidade en cidade, ata que lograron recuperar a metade de todas as súas propiedades e a metade de todas as súas terras.

17 E así concluíu o ano sesenta e un do goberno dos xuíces.

18 E aconteceu que no ano sesenta e dous do goberno dos xuíces, Moroníah non puido recuperar máis posesións dos lamanitas.

19 De maneira que abandonaron o seu proxecto de reconquistar o resto das súas terras, porque tan numerosos eran os lamanitas, que lles foi imposible aos nefitas sobrepujarlos; polo que Moroníah puxo a todos os seus exércitos a defender aquelas partes que el tomara.

20 E sucedeu, por motivo da magnitude do número dos lamanitas, que os nefitas temeron en gran xeito, non fose que os vencesen, e fosen hollados, e mortos e destruídos.

21 Si, empezaron a recordar as profecías de Alma, e tamén as palabras de Mosías; e viron que foran unha xente dura de cerviz, e que desprezaran os mandamentos de Deus;

22 e que alteraran e hollado cos pés as leis de Mosías, ou sexa, aquilo que o Señor mandoulle que dese ao pobo; e viron que se corromperon as súas leis, e que eles se volveron un pobo inicuo, a tal grao que eran inicuos a semellanza dos lamanitas.

23 E por motivo da súa iniquidade, a igrexa empezara a decaer; e comezaron a deixar de crer no espírito de profecía e no espírito de revelación; e os xuízos de Deus cerníanse sobre eles.

24 E viron que se volveron débiles como os seus irmáns os lamanitas, e que o Espírito do Señor non os preservaba máis; si, habíase apartado deles, porque o Espírito do Señor non habita en templos inmundos;

25 polo tanto, o Señor cesou de preservalos polo seu milagroso e incomparable poder, porque caeran nun estado de incredulidade e terrible iniquidade; e viron que os lamanitas eran sumamente máis numerosos que eles, e que a menos que se allegaran ao Señor o seu Deus, terían que perecer inevitablemente.

26 Pois velaquí, viron que a forza dos lamanitas era tan grande como a súa propia, home por home. E deste xeito caeran nesta gran transgresión; si, deste xeito volvéronse débiles, por mor do seu transgresión, no termo de non moitos anos.

 Capítulo 5 
Nefi e Lehi dedícanse a predicar-Os seus nomes indúcenos a rexer as súas vidas conforme ao modelo dos seus antepasados-Cristo redime a aqueles que se arrepinten-Nefi e Lehi logran converter a moitos, son encarcerados e son envolvidos como por lume?-Unha nube de obscuridad cobre a trescentas persoas-Treme a terra, e unha voz manda aos homes que se arrepintan-Nefi e Lehi conversan con anxos, e os da multitude son rodeados por lume. Aproximadamente 30 a.C.

1 E aconteceu que neste mesmo ano, velaquí, Nefi entregou o asento xudicial a un home chamado Cezóram.

2 Porque como a voz do pobo establecía as súas leis e os seus gobernos, e os que escolleron o malo eran máis numerosos que os que elixiron o bo, estaban, xa que logo, madurando para a destrución, porque se corromperon as leis.

3 Si, e non só isto; eran un pobo de dura cerviz, a tal grao que non podían ser gobernados pola lei nin pola xustiza, senón para a súa destrución.

4 E sucedeu que Nefi estaba amolado por mor da iniquidade deles; e renunciou ao asento xudicial, e dedicouse a predicar a palabra de Deus todo o resto dos seus días, e tamén o seu irmán Lehi, todo o resto dos seus días;

5 porque se acordaban das palabras que o seu pai Helamán faloulles. E estas son as palabras que falara:

6 Velaquí, fillos meus, quero que vos acordedes de gardar os mandamentos de Deus; e quixese que declarásedes ao pobo estas palabras. Velaquí, deivos os nomes dos nosos primeiros pais que saíron da terra de Xerusalén; e fixen isto para que cando recordedes os vosos nomes, recordédelos a eles; e cando vos acordedes deles, recordedes as súas obras; e cando recordedes as súas obras, saibades por que se di e tamén se escribe, que eran bos.

7 Polo tanto, fillos meus, quixese que fixésedes o que é bo, a fin de que se diga, e tamén se escriba, de vós, así como díxose e escrito deles.

8 E agora ben, fillos meus, velaquí, hai algo máis que desexo de vós, e este desexo é que non fagades estas cousas para vangloriarvos, senón que fagades estas cousas para facervos un tesouro no ceo; si, o cal é eterno e non se desvanece; si, para que teñades ese precioso don da vida eterna que, segundo temos motivo para supor, concedeuse aos nosos pais.

9 ¡Oh recordade, recordade, fillos meus, as palabras que o rei Benxamín falou ao seu pobo! Si, recordade que non hai outro xeito nin medio polos cales o home poida ser salvo, senón polo sangue expiatoria de Xesucristo, que ha de vir; si, recordade que el vén para redimir ao mundo.

10 E acordádevos tamén das palabras que Amulek falou a Zeezrom na cidade de Ammoníah; pois lle dixo que o Señor de certo viría para redimir ao seu pobo; pero que non viría para redimirlos nos seus pecados, senón para redimirlos dos seus pecados.

11 E recibiu poder, que lle foi dado do Pai, para redimir aos homes dos seus pecados por motivo do arrepentimento; xa que logo, enviou aos seus anxos para declarar as novas das condicións do arrepentimento, o cal conduce ao poder do Redentor, para a salvación das súas almas.

12 E agora ben, recordade, fillos meus, recordade que é sobre a roca do noso Redentor, o cal é Cristo, o Fillo de Deus, onde debedes establecer o voso fundamento, para que cando o diaño lance os seus impetuosos ventos, si, os seus dardos no bulebule, si, cando toda a súa saraiba e furiosa tormenta azóutenvos, isto non teña poder para arrastrarvos ao abismo de miseria e angustia sen fin, por mor da roca sobre a cal estades edificados, que é un fundamento seguro, un fundamento sobre o cal, se os homes edifican, non caerán.

13 E sucedeu que estas foron as palabras que Helamán ensinou aos seus fillos; si, ensinoulles moitas cousas que non se escribiron, e tamén moitas cousas que están escritas.

14 E acordáronse das súas palabras; e xa que logo, gardando os mandamentos de Deus, saíron a ensinar a palabra de Deus entre todo o pobo de Nefi, comezando pola cidade de Abundancia. 
15 E de alí foron á cidade de Gid; e da cidade de Gid á cidade de Mulek; 
16 e así, dunha cidade a outra, ata que houberon ido entre todo o pobo de Nefi que se achaba na terra do sur; e de alí foron á terra de Zarahemla, entre os lamanitas.

17 E sucedeu que predicaron con gran poder, a tal grao que confundiron a moitos daqueles disidentes que se habían apartado dos nefitas, de modo que se adiantaron e confesaron os seus pecados, e foron bautizados para arrepentimento, e inmediatamente volveron aos nefitas para tratar de repararlles os agravios que causaran.

18 E acaeceu que Nefi e Lehi predicaron aos lamanitas con tan gran poder e autoridade, porque se lles deu poder e autoridade para falar, e tamén lles foi indicado o que debían falar,

19 polo tanto, falaron, para o gran asombro dos lamanitas, ata convencelos, a tal grao que oito mil dos lamanitas que se achaban na terra de Zarahemla e os seus arredores foron bautizados para arrepentimento, e convencéronse da iniquidade das tradicións dos seus pais.

20 E sucedeu que Nefi e Lehi partiron de alí para ir á terra de Nefi.

21 E aconteceu que os capturou un exército lamanita, e botáronos na prisión, si, na mesma prisión en que os servos de Limhi botaran a Ammón e os seus irmáns. 
22 E logo de estar moitos días na prisión, sen alimento, velaquí, chegaron á prisión para sacalos a fin de matalos.

23 E sucedeu que Nefi e Lehi foron envolvidos como por lume, de modo que non se atreveron a botarlles man por medo de ser queimados. No entanto, Nefi e Lehi non se queimaban; e achábanse coma se estivesen no medio do lume, e non se queimaban.

24 E cando viron que os rodeaba un alicerce de lume, e que non os queimaba, os seus corazóns cobraron ánimo.

25 Porque viron que os lamanitas non se atrevían a botarlles man; nin se atrevían a achegárselles, senón que estaban coma se quedasen mudos de asombro.

26 E ocorreu que Nefi e Lehi adiantáronse e empezaron a falarlles, dicindo: Non temades, porque velaquí, é Divos quen vos manifestou esta marabilla, co cal évos mostrado que non podedes botar man de nós para matarnos.

27 E velaquí, cando houberon dito estas palabras, tremeu a terra fortemente, e os muros da prisión sacudíronse coma se estivesen a piques de caer ao chan; pero velaquí, non caeron; e os que se achaban na prisión eran lamanitas e nefitas que eran disidentes.

28 E sucedeu que os cubriu unha nube de obscuridad, e apoderouse deles un espantoso e impoñente temor.

29 E aconteceu que chegou unha voz coma se proviñese de encima da nube de obscuridad, dicindo: Arrepentídevos, arrepentídevos, e non intentedes máis destruír aos meus servos, a quen vos enviei para declarar boas novas.

30 E ocorreu que cando oíron esta voz, e percibiron que non era unha voz de trono, nin unha voz dun gran ruído tumultuoso, mais velaquí, era unha voz apracible de perfecta suavidade, cal se fose un rumoreo, e penetraba ata a alma mesma;

31 e a pesar da suavidade da voz, velaquí, a terra tremeu fortemente, e outra vez sacudíronse os muros da prisión coma se fosen derrubarse; e velaquí, non se disipou a nube de tebras que os envolveu.

32 E velaquí, novamente veu a voz, dicindo: Arrepentídevos, arrepentídevos, porque o reino dos ceos está cerca; e non procuredes máis destruír aos meus servos. E sucedeu que a terra tremeu de novo e os muros sacudíronse.

33 E tamén por terceira vez veu a voz, e faloulles palabras marabillosas que o home non pode expresar; e tremeron outra vez os muros, e estremeceuse a terra, coma se fóra a partirse.

34 E aconteceu que os lamanitas non podían fuxir por mor da nube de tebras que os cubría; si, e tamén estaban sen poder moverse debido ao temor que lles sobreveu.

35 E había entre eles un que era nefita de nacemento, que pertencera noutro tempo á igrexa de Deus, pero se separou dela.

36 E sucedeu que se volveu e, velaquí, viu os aspectos de Nefi e Lehi a través da nube de tebras; e velaquí, brillaban en gran xeito, aínda como os rostros de anxos. E viu que alzaron os seus ollos ao ceo; e achábanse en actitude de estar falando ou dirixindo a voz a algún ser a quen contemplaban.

37 E ocorreu que este home gritou aos da multitude para que se volvesen e mirasen. E velaquí, foilles dado poder para volverse e mirar; e viron as caras de Nefi e de Lehi.

38 E dixeron ao home: Velaquí, que significan todas estas cousas, e con quen conversan estes homes?

39 E este home chamábase Amínadab, e díxolles: Conversan cos anxos de Deus.

40 E sucedeu que lle dixeron os lamanitas: Que faremos para que sexa quitada esta nube de tebras que nos cobre?

41 E díxolles Amínadab: Debedes arrepentirvos e clamar á voz, ata que teñades fe en Cristo, de quen vos ensinaron Alma, Amulek e Zeezrom; e cando fagades isto, será quitada a nube de tebras que vos cobre.

42 E aconteceu que empezaron todos a clamar á voz daquel que fixera tremer a terra; si, clamaron ata que se dispersou a nube de tebras. 
43 E sucedeu que cando miraron ao seu derredor, e viron que se disipou a nube de tebras que os cubría, velaquí, viron que estaban rodeados, si, cada un deles, por unha columna de lume.

44 E Nefi e Lehi estaban no medio deles; si, achábanse rodeados; si, achábanse coma se estivesen no medio de chamas de lume; con todo, nin os danou nin incendiou os muros da prisión; e foron cheos dese gozo que é inefable e cheo de gloria.

45 E velaquí, o Santo Espírito de Deus descendeu do ceo e entrou nos seus corazóns; e foron cheos como de lume, e expresaron palabras marabillosas.

46 E sucedeu que chegou a eles unha voz; si, unha voz agradable, cal se fose un rumoreo, dicindo:

47 ¡Paz, paz a vós por motivo da vosa fe na miña Ben Amado, que era desde a fundación do mundo!

48 E cando oíron isto, alzaron a vista como para ver de onde viña a voz; e velaquí, viron abrirse os ceos; e descenderon anxos do ceo e lles ministraron.

49 E eran como unhas trescentas almas as que viron e oíron estas cousas; e foilles mandado que fosen e non se marabillasen, nin tampouco dubidasen.

50 E ocorreu que foron, e exerceron o seu ministerio entre o pobo, declarando en todas as rexións inmediatas as cousas que habían oído e visto, de tal xeito que se convenceron delas a maior parte dos lamanitas, por mor da grandeza das evidencias que recibiran.

51 E cantos se convenceron deixaron as súas armas de guerra, así como o seu odio e as tradicións dos seus pais.

52 E sucedeu que entregaron aos nefitas as terras das súas posesións.

 Capítulo 6 
Os lamanitas xustos predican aos nefitas inicuos-Ambos os pobos prosperan durante unha época de paz e abundancia-Lucifer, o autor do pecado, incita o corazón dos inicuos e o dos ladróns de Gadiantón aos asasinatos e as abominacións-Os ladróns apodéranse do goberno nefita. Aproximadamente 29-23 a.C.

1 E aconteceu que todas estas cousas efectuáronse para cando concluíu o ano sesenta e dous do goberno dos xuíces, e os lamanitas, a maioría deles, volvéronse un pobo xusto, ao grao de que o seu rectitud excedía á dos nefitas, debido á súa firmeza e a súa constancia na fe.

2 Porque velaquí, había moitos dos nefitas que se volveron insensibles e impenitentes e extremadamente inicuos, a tal extremo que rexeitaban a palabra de Deus e toda predicación e profecía que chegaba entre eles.

3 No entanto, os membros da igrexa alegráronse moitísimo pola conversión dos lamanitas, si, pola igrexa de Deus que se estableceu entre eles. E uns e outros se hermanaron, e se regocijaron uns con outros, e sentiron gran gozo.

4 E ocorreu que moitos dos lamanitas descenderon á terra de Zarahemla, e declararon aos nefitas a forma en que foron convertidos, e exhortáronos á fe e ao arrepentimento.

5 Si, e moitos predicaron con sumamente grande poder e autoridade, de modo que conduciron a moitos á máis profunda humildade, para ser os humildes discípulos de Deus e o Cordeiro.

6 E sucedeu que moitos dos lamanitas partiron para a terra do norte; e Nefi e Lehi foron tamén á terra do norte para predicar ao pobo. E así concluíu o ano sesenta e tres.

7 E velaquí, houbo paz en toda a terra, de modo que os nefitas ían a calquera parte da terra que querían, xa fose entre os nefitas ou os lamanitas.

8 E aconteceu que tamén os lamanitas ían onde querían, ben fose entre os lamanitas, ou entre os nefitas; e así tiñan intercambio libre os uns cos outros, para comprar e vender, e para sacar utilidades, segundo os seus desexos.

9 E sucedeu que tanto os lamanitas como os nefitas fixéronse sumamente ricos; e tiñan gran abundancia de ouro, e de prata, e de toda clase de metais preciosos, tanto na terra do sur como na terra do norte.

10 Agora ben, a terra do sur chamábase Lehi, e a do norte chamábase Mulek, polo fillo de Sedequías; porque o Señor conduciu a Mulek á terra do norte, e a Lehi á terra do sur.

11 E velaquí, había en ambas as terras toda clase de ouro, e de prata, e de minerais preciosos de todo xénero; e había tamén enxeñosos artífices que traballaban e refinaban toda especie de minerais; e deste xeito fixéronse ricos.

12 Cultivaron gran en abundancia, tanto no norte como no sur; e prosperaron excesivamente, así no norte como no sur. E multiplicáronse e fixéronse sumamente fortes na terra. E criaron moitos rabaños e hatos, si, moitos animais gordos.

13 E velaquí, as súas mulleres traballaban e fiaban, e elaboraban toda clase de teas, de liño finamente tecido e roupa de toda especie para cubrir a súa desnudez. E así pasou en paz o ano sesenta e catro.

14 E no ano sesenta e cinco tamén tiveron gran gozo e paz, si, e moita predicación e moitas profecías concernentes ao que estaba por vir. E así pasou o ano sesenta e cinco.

15 E ocorreu que no ano sesenta e seis do goberno dos xuíces, velaquí, Cezóram foi asasinado por man descoñecida mentres se achaba no asento xudicial. E aconteceu que nese mesmo ano tamén foi asasinado o seu fillo, a quen o pobo nomeara no seu lugar. E así terminou o ano sesenta e seis.

16 E a principios do ano sesenta e sete, empezou de novo o pobo a tornarse sumamente inicuo.

17 Porque velaquí, o Señor bendíxoos tan longo tempo coas riquezas do mundo, que non foran provocados á ira, a guerras, nin ao derramamiento de sangue; por conseguinte, empezaron a pór os seus corazóns nas súas riquezas; si, empezaron a buscar o xeito de obter o lucro a fin de elevarse uns sobre outros; xa que logo, empezaron a cometer asasinatos secretos, e a roubar e furtar, para obter riquezas.

18 E velaquí, estes asasinos e ladróns eran unha banda que formaran Quixcúmen e Gadiantón. E sucedeu que aínda entre os nefitas había moitos dos da banda de Gadiantón. Mais velaquí, eran máis numerosos entre a parte máis inicua dos lamanitas; e eran coñecidos como os ladróns e asasinos de Gadiantón.

19 E foron eles os que asasinaron a Cezóram, o xuíz superior, e ao seu fillo, mentres ocupaban o asento xudicial; e velaquí, non os descubriron.

20 E sucedeu que cando os lamanitas descubriron que había ladróns entre eles, se afligieron en extremo; e valéronse de cantos medios había no seu poder para destruílos de sobre a face da terra.

21 Mais velaquí, Satanás incitou o corazón da maioría dos nefitas, a tal grao que se uniron a esas bandas de ladróns, e participaron nos seus convenios e os seus xuramentos de que se protexerían e preservaríanse uns a outros en calquera circunstancias difíciles en que se atopasen, a fin de que non fosen castigados polos seus asasinatos, e os seus roubos, e os seus furtos.

22 E acaeceu que tiñan os seus acenos, si, os seus acenos e as súas palabras secretas; e isto a fin de recoñecer ao irmán que concertase o convenio, para que, calquera que fose a iniquidade que o seu irmán cometese, non o prexudicase o seu irmán, nin tampouco aqueles que pertencesen á banda e fixesen este convenio.

23 E así poderían asasinar, e roubar, e furtar, e cometer fornicaciones e toda clase de iniquidades en oposición ás leis da súa patria, así como ás leis do seu Deus.

24 E calquera dos que pertencesen a esa banda que revelase ao mundo as súas iniquidades e as súas abominacións, debía ser xulgado, non segundo as leis da súa patria, senón de acordo coas leis da súa iniquidade, as cales déronlles Gadiantón e Quixcúmen.

25 E velaquí, son estes xuramentos e pactos secretos os que Alma mandou ao seu fillo que nunca se divulgasen ao mundo, non fose que chegasen a ser un medio para conducir ao pobo á destrución.

26 E velaquí, estes xuramentos e pactos secretos non chegaron a Gadiantón dos anais confiados a Helamán; mais velaquí, inculcounos no corazón de Gadiantón aquel mesmo ser que induciu aos nosos primeiros pais a que comesen do froito prohibido;

27 si, aquel mesmo ser que conspirou con Caín, que se asasinaba ao seu irmán Abel, o mundo non o sabería. E desde entón conspirou con Caín e os seus secuaces.

28 E é tamén aquel mesmo ser o que inculcou no corazón do pobo o construír unha torre suficientemente alta para chegar ao ceo. E foi o mesmo ser que enganou a ese pobo que veu a esta terra daquela torre; o que esparció as obras de tebras e de abominacións sobre toda a superficie da terra, ata que arrastrou ao pobo a unha destrución completa e a un inferno eterno.

29 Si, é o mesmo ser que inculcou no corazón de Gadiantón que continuase as obras de tebras e de asasinatos secretos; e el propagouno desde o principio do home ata hoxe.

30 E velaquí, é el o autor de todo pecado; e velaquí, el propaga as súas obras de tebras e asasinatos secretos, e transmítelles as súas conspiracións, e os seus xuramentos, e os seus pactos, e os seus plans de terrible maldade, de xeración en xeración, de acordo co dominio que logre no corazón dos fillos dos homes.

31 E velaquí, el lograra moito dominio no corazón dos nefitas; si, ao grao de que se volveron sumamente inicuos; si, e a maior parte deles habíanse apartado do camiño da rectitud, e hollaron cos pés os mandamentos de Deus, e apartáronse aos seus propios camiños, e fabricáronse ídolos co seu ouro e a súa prata.

32 E sucedeu que todas estas iniquidades viñeron sobre eles no termo de non moitos anos, ao grao de que a maior parte viñera sobre eles no ano sesenta e sete do goberno dos xuíces sobre o pobo de Nefi.

33 E aumentaron nas súas iniquidades no ano sesenta e oito tamén, para a gran tristeza e lamentación dos xustos.

34 E así vemos que os nefitas empezaron a degenerar na incredulidade, e a aumentar na perversidad e abominacións, mentres que os lamanitas empezaron a crecer en gran xeito no coñecemento do seu Deus; si, empezaron a gardar os seus estatutos e mandamentos, e a camiñar en verdade e rectitud diante del.

35 E así vemos que o Espírito do Señor empezou a retirarse dos nefitas por mor da iniquidade e a dureza dos seus corazóns. 
36 E así vemos que o Señor comezou a derramar o seu Espírito sobre os lamanitas, por motivo da súa inclinación e disposición a crer nas súas palabras.

37 E sucedeu que os lamanitas perseguiron á banda de ladróns de Gadiantón; e predicaron a palabra de Deus entre a parte máis inicua deles, de modo que esta banda de ladróns quedou enteiramente destruída entre os lamanitas.

38 E aconteceu, por outra banda, que os nefitas reforzáronos e apoiáronos, empezando polos máis perversos de entre eles, ata que se estenderon por toda a terra dos nefitas, e houberon seducido á maior parte dos xustos, ata que houberon chegado a crer nas súas obras, e participar do seu botín, e unirse a eles nos seus secretos asasinatos e combinacións.

39 E deste xeito lograron a administración exclusiva do goberno, ao grao de que hollaron cos pés, e feriron e maltrataron e volveron as costas aos pobres e aos mansos, e aos humildes discípulos de Deus.

40 E así vemos que se achaban nun estado terrible, e que estaban madurando para unha destrución sempiterna.

41 E sucedeu que así concluíu o ano sesenta e oito do goberno dos xuíces sobre o pobo de Nefi. 

A PROFECÍA DE NEFI, O FILLO DE HELAMÁN - Deus ameaza ao pobo de Nefi con visitalo na súa ira, ata a súa enteira destrución, a menos que se arrepinta das súas iniquidades. Deus fere aos do pobo de Nefi cunha peste; arrepíntense e volven a el. Samuel, un lamanita, profetiza aos nefitas.

Comprende os capítulos 7 ao 16 inclusive.

 Capítulo 7 
Nefi é rexeitado no norte e volve a Zarahemla-Ora na torre do seu xardín e logo di ao pobo que se non se arrepinte perecerá. Aproximadamente 23-21 a.C.

1 Velaquí, aconteceu que no ano sesenta e nove do goberno dos xuíces sobre os nefitas, Nefi, o fillo de Helamán, volveu da terra do norte á terra de Zarahemla, 
2 porque fora entre os que se achaban na terra do norte, e predicoulles a palabra de Deus, e profetizoulles moitas cousas; 
3 e eles rexeitaron todas as súas palabras, de modo que non puido permanecer entre eles, e volveu ao seu país natal. 
4 E ao ver ao pobo nun estado de tan terrible iniquidade, e que aqueles ladróns de Gadiantón ocupaban os asentos xudiciais ?habendo usurpado o poder e a autoridade do país, pasando por alto os mandamentos de Deus e en ningún sentido sendo rectos ante el, negando a xustiza aos fillos dos homes, 
5 condenando aos xustos por motivo do seu rectitud, deixando ir impunes ao culpable e ao malvado por causa do seu diñeiro; e ademais disto, sendo sostidos nos seus postos, á cabeza do goberno, para rexer e obrar segundo a súa vontade, a fin de obter riquezas e a gloria do mundo, e ademais, para máis facilmente cometer adulterio, e roubar, e matar, e obrar segundo os seus propios desexos?; 
6 e esta gran iniquidade sobreviñera aos nefitas no espazo de non moitos anos; e cando Nefi viu isto, o seu corazón encheuse de dor dentro do seu peito, e exclamou coa angustia da súa alma: 
7 ¡Oh, se vivise nos días en que o meu pai Nefi primeiro saíu da terra de Xerusalén, para haberme regocijado con el na terra de promisión! Entón o seu pobo era fácil de persuadir, firme en gardar os mandamentos de Deus, e tardo en deixarse levar á iniquidade; e era pronto para escoitar as palabras do Señor. 
8 Si, se fosen aqueles días os meus, entón a miña alma haberíase regocijado na rectitud dos meus irmáns. 
9 Pero velaquí, é a miña comisión que estes sexan os meus días, e que a miña alma sexa chea de angustia pola iniquidade dos meus irmáns. 
10 E velaquí, isto aconteceu nunha torre que se achaba no xardín de Nefi, xardín que estaba cerca do camiño real que conducía ao mercado principal que había na cidade de Zarahemla; así que Nefi habíase arrodillado nesta torre que estaba no seu xardín, a cal tamén achar preto da porta do xardín que daba ao camiño real. 
11 E sucedeu que pasaron certos homes por alí, e viron a Nefi na torre mentres derramaba a súa alma a Deus; e correron e dixeron ao pobo o que viran; e veu a xente en multitudes para coñecer a causa de tanta lamentación polas maldades do pobo. 
12 E cando se levantou Nefi, viu as multitudes de persoas que se reuniron. 
13 E sucedeu que abriu a súa boca e díxolles: Velaquí, por que razón congregástesvos? para que vos fale das vosas iniquidades? 
14 ¡Si, porque subín á miña torre para derramar a miña alma ao meu Deus, a causa do gran pesar do meu corazón por motivo das vosas iniquidades! 
15 E por razón do meu choro e lamentacións reunístesvos, e marabilládesvos; si, e tedes gran necesidade de estar admirados; si, deberiades estar marabillados de habervos deixado levar de modo que o diaño asiu tan fortemente os vosos corazóns. 
16 Si, como puidestes ceder ás seducións daquel que está tratando de lanzar as vosas almas a unha miseria sen fin e angustia interminable? 
17 ¡Oh, arrepentídevos, arrepentídevos! Por que desexades morrer? ¡Volvédevos, volvédevos ao Señor o voso Deus! Por que vos abandonou el? 
18 É porque endurecestes os vosos corazóns; si, non queredes escoitar a voz do bo pastor; si, provocástelo á ira contra vós. 
19 E a menos que vos arrepintades, velaquí, en lugar de xuntarvos, el dispersaravos, de modo que seredes por comida aos cans e aos animais salvaxes. 
20 Oh, como puidestes esquecer ao voso Deus, o mesmo día en que vos librou? 
21 Mais velaquí, facédelo para obter lucro, para ser encomiados polos homes, si, e para adquirir ouro e prata. E puxestes os vosos corazóns nas riquezas e nas cousas vas deste mundo, polas cales asasinades, e roubades, e furtades, e levantades falso testemuño contra o voso próximo, e cometedes toda clase de iniquidades. 
22 E por esta causa sobreviravos o infortunio, a menos que vos arrepintades. Porque se non vos arrepentides, velaquí, esta gran cidade, e tamén todas esas grandes cidades que están ao redor, que se achan na terra da nosa posesión, seranvos quitadas de modo que non haberá lugar nelas para vós; porque velaquí, o Señor non vos dará a forza para resistir aos vosos inimigos, como o fixo ata agora. 
23 Porque velaquí, así di o Señor: Non manifestarei a miña forza aos inicuos, a un máis que ao outro, salvo aos que se arrepintan dos seus pecados e escoiten as miñas palabras. Xa que logo, quixese que comprendésedes, irmáns meus, que será mellor para os lamanitas que para vós, a menos que vos arrepintades. 
24 Porque velaquí, eles son máis xustos que vós, porque non pecaron en contra dese gran coñecemento que vós recibistes; polo tanto, o Señor será misericordioso con eles; si, prolongará os seus días e aumentará a súa posteridade, aínda cando vós sexades completamente destruídos, a menos que vos arrepintades. 
25 Si, ¡ai de vós por mor desa gran abominación que xurdiu entre vós; e unístesvos a ela, si, a esa banda secreta que foi establecida por Gadiantón! 
26 Si, ¡sobreviravos o infortunio por motivo dese orgullo que deixastes que entre nos vosos corazóns, que vos enxalzou máis do que é bo, por motivo das vosas grandes riquezas! 
27 Si, ¡ai de vós por mor das vosas iniquidades e abominacións! 
28 E a menos que vos arrepintades, pereceredes; si, aínda as vosas terras seranvos arrebatadas, e seredes destruídos de sobre a face da terra. 
29 Velaquí, non vos digo de min mesmo que sucederán estas cousas, porque non é de min mesmo que sei estas cousas; mais velaquí, sei que son verdadeiras porque o Señor Deus fíxomas saber; xa que logo, testifico que sucederán.

 Capítulo 8 
Os xuíces corruptos procuran incitar ao pobo en contra de Nefi-Abraham, Moisés, Zenós, Zenoc, Ezías, Isaías, Jeremías, Lehi e Nefi, todos eles testificaron de Cristo-Por inspiración, Nefi anuncia o asasinato do xuíz superior. Aproximadamente 23-21 a.C.

1 E aconteceu que cando Nefi houbo dito estas palabras, velaquí, estaban presentes uns homes que eran xuíces, os cales tamén pertencían á banda secreta de Gadiantón; e enchéronse de ira e gritaron contra el, dicindo ao pobo: Por que non prendedes a este home, e levádelo para que sexa condenado segundo o delito que cometeu?

2 Por que mirades a este home, e escoitádelo vilipendiar a este pobo e a nosa lei?

3 Porque velaquí, Nefi faloulles concernente á corrupción da súa lei; si, moitas cousas declaroulles Nefi que non se poden escribir; e nada dixo que fose contrario aos mandamentos de Deus.

4 E aqueles xuíces estaban irritados contra el, porque lles falou claramente concernente ás súas obras secretas de tebras; con todo, non ousaron eles mesmos botar man del, pois temían que o pobo clamase contra eles.

5 Xa que logo, gritaron ao pobo, dicindo: Por que permitides que nos injurie este home? Pois, velaquí, el condena a todo este pobo ata a destrución; si, e tamén di que estas grandes cidades nosas hannos de ser arrebatadas, de modo que non haberá lugar nelas para nós. 
6 E sabemos que isto é imposible, porque velaquí, somos poderosos, e as nosas cidades son grandes; xa que logo, os nosos inimigos non poden ter dominio sobre nós.

7 E ocorreu que así incitaron ao pobo á ira en contra de Nefi, e suscitaron contencións entre eles; porque houbo algúns que gritaron: Deixade a este home en paz, porque é un home bo e as cousas que el di certamente acontecerán, a menos que nos arrepintamos; 
8 si, velaquí, todos os castigos de que nos testificou caerán sobre nós; porque sabemos que nos testificou con acerto tocante ás nosas iniquidades. E velaquí, son moitas, e el sabe todas as cousas que nos sobrevirán tan certo como coñece as nosas iniquidades; 
9 si, e velaquí, se non fose profeta, non podería testificar concernente a esas cousas.

10 E sucedeu que os que querían destruír a Nefi contivéronse por mor do seu temor, de modo que non lle botaron man. Xa que logo, empezou a falarlles de novo, vendo que se había granjeado o favor dalgúns, a tal grao que os outros tiveron medo.

11 De modo que se sentiu constreñido a falarlles máis, dicindo: Velaquí, irmáns meus, non lestes que Divos deu poder a un home, si, a Moisés, para ferir as augas do Mar Vermello, e dividíronse ao carón e a outro, de tal modo que os israelitas, que foron os nosos pais, pasaron por terra seca, e as augas volveron sobre os exércitos dos exipcios e tragáronllos?

12 E velaquí, se Divos deu a este home tanto poder, por que, pois, disputades entre vós, e dicides que el non me deu poder para saber acerca dos xuízos que caerán sobre vós se non vos arrepentides? 
13 Mais velaquí, non soamente negades as miñas palabras, senón tamén negades todas as palabras que os nosos pais declararon, e tamén as palabras que falou este home, Moisés, a quen lle foi dado tanto poder, si, as palabras que el falou concernentes á vinda do Mesías. 
14 Si, non testificou el que viría o Fillo de Deus? E así como el levantou a serpe de bronce no deserto, así será levantado aquel que ha de vir.

15 E así como cantos miraron a esa serpe viviron, da mesma xeito cantos miraren ao Fillo de Deus con fe, tendo un espírito contrito, vivirán, si, esa vida que é eterna.

16 E velaquí, non só Moisés testificou destas cousas, senón tamén todos os santos profetas, desde os días del aínda ata os días de Abraham.

17 Si, e velaquí, Abraham viu a vinda do Mesías, e encheuse de alegría e se regocijó.

18 Si, e velaquí, dígovos que Abraham non foi o único que soubo destas cousas, senón que houbo moitos, antes dos días de Abraham, que foron chamados segundo a orde de Deus, si, segundo a orde do seu Fillo; e isto con obxecto de que se mostrase aos do pobo, moitos miles de anos antes da súa vinda, que a redención viría a eles. 
19 E agora ben, quixese que soubésedes que aínda desde a época de Abraham houbo moitos profetas que testificaron destas cousas; si, velaquí, o profeta Zenós testificou osadamente; e por tal razón matárono;

20 e velaquí, tamén Zenoc, e tamén Ezías, e tamén Isaías, e Jeremías (Jeremías foi o mesmo profeta que testificou da destrución de Xerusalén), e agora sabemos que Xerusalén foi destruída, segundo as palabras de Jeremías. Entón, por que non ha de vir o Fillo de Deus, segundo a súa profecía?

21 E negaredes agora que a cidade de Xerusalén foi destruída? Diredes que os fillos de Sedequías non foron mortos, todos salvo Mulek? Si, e non vedes que a posteridade de Sedequías está connosco, e que foi botada da terra de Xerusalén? Mais velaquí isto non é todo:

22 O noso pai Lehi foi botado de Xerusalén porque testificou destas cousas. Nefi tamén deu testemuño destas cousas, e tamén case todos os nosos pais, si, ata o día de hoxe; si, deron testemuño da vinda de Cristo, e miraron cara a adiante, e hanse regocijado no seu día que está por vir.

23 E velaquí, el é Deus, e está con eles, e manifestouse a eles, de modo que el os redimió; e eles o glorificaron por mor do que está por vir.

24 E agora ben, xa que sabedes estas cousas, e non as podedes negar a menos que mintades, habedes, xa que logo, pecado nisto, porque rexeitastes todas estas cousas a pesar de tantas evidencias que recibistes; si, vós recibistes todas as cousas, tanto as cousas que están no ceo como todas as cousas que están na terra, como testemuño de que son verdadeiras.

25 Mais velaquí, rexeitastes a verdade e rebelástesvos contra o voso santo Deus; e aínda hoxe mesmo, en lugar de facervos tesouros nos ceos, onde nada corrompe, e onde nada impuro pode entrar, estades acumulando ira para vós, para o día do xuízo.

26 Si, aínda agora mesmo, por mor dos vosos asasinatos, e a vosa fornicación e iniquidade, estades madurando para a eterna destrución; si, e sobreviravos pronto, a menos que vos arrepintades.

27 Si, velaquí, está agora ás vosas portas; si, ide ao asento xudicial e investigade; velaquí, o voso xuíz foi asasinado, e xace no seu propio sangue; e asasinouno o seu irmán, que ambiciona ocupar o asento xudicial.

28 E velaquí, ambos pertencen á vosa banda secreta, cuxos autores son Gadiantón e ese ser maligno que trata de destruír as almas dos homes.

 Capítulo 9 
Os mensaxeiros atopan ao xuíz superior morto no asento xudicial-Son encarcerados e máis adiante pónselles en liberdade-Por inspiración, Nefi identifica a Seántum como o asasino-Algúns aceptan a Nefi como profeta. Aproximadamente 23-21 a.C.

1 E velaquí, aconteceu que cando Nefi houbo falado estas palabras, certos homes que estaban entre eles correron ao asento xudicial; si, e eran cinco os que foron, e dicían entre si, mentres ían: 
2 Velaquí, agora saberemos con certeza se este home é profeta e se Divos mandoulle que nos profetice cousas tan marabillosas. Velaquí, nós non cremos que o fixo; nin cremos que sexa profeta; no entanto, se resulta certo o que dixo concernente ao xuíz superior, que está morto, entón creremos que as outras palabras que falou son tamén verdadeiras.

3 E ocorreu que correron con todas as súas forzas, e chegaron ao asento xudicial; e velaquí, o xuíz superior caera a terra, e xacía no seu propio sangue.

4 E velaquí, cando viron isto, asombráronse en extremo, a tal grao que caeron ao chan; porque non creran as palabras de Nefi concernentes ao xuíz superior.

5 Pero agora, cando viron, creron; e apoderouse deles o temor de que descendesen sobre o pobo todos os castigos que Nefi declarara; xa que logo, tremeron e caeron ao chan.

6 E inmediatamente despois que o xuíz foi asasinado -e o seu irmán, disfrazado, o apuñalara e fuxira-, os servos do xuíz correron e avisaron ao pobo, pregoando o asasinato entre eles;

7 e velaquí, o pobo xuntouse no sitio do asento xudicial; e velaquí, para o seu asombro viron a aqueles cinco homes que caeran ao chan.

8 E velaquí, o pobo non sabía nada acerca da multitude que se reuniu no xardín de Nefi; xa que logo, dixeron entre si: Estes homes son os que asasinaron ao xuíz, e Divos feriunos para que non fuxan de nós.

9 E aconteceu que se apoderaron deles, e atáronos e encarceráronos. E expediuse unha proclamación de que o xuíz fora asasinado, e que se había aprehendido e encarcerado aos homicidas.

10 E sucedeu que á mañá seguinte, o pobo xuntouse para facer duelo e para ayunar no enterro do gran xuíz superior que fora asasinado. 
11 E así mesmo, aqueles xuíces que estiveron presentes no xardín de Nefi e oíron as súas palabras tamén asistiron ao enterro.

12 E sucedeu que inquiriron entre o pobo, dicindo: Onde están os cinco que foron enviados para indagar concernente a que se estaba morto o xuíz superior? E contestaron e dixeron: Respecto deses cinco homes que dicides que enviastes, nada sabemos; pero hai cinco que son os asasinos, a quen botamos no cárcere.

13 E aconteceu que os xuíces pediron que os trouxesen; e trouxéronos, e velaquí, eran os cinco que foron enviados; e velaquí, os xuíces interrogáronos para saber concernente ao asunto, e eles referíronlles todo canto fixeran, dicindo:

14 Corremos e chegamos ao sitio do asento xudicial, e cando vimos todas as cousas, precisamente cal Nefi testificounas, asombrámonos a tal grao que caemos ao chan; e cando nos recobramos do noso asombro, velaquí, encerráronnos na prisión.

15 Agora ben, en canto ao asasinato deste home, non sabemos quen o fixo; e só sabemos isto, que corremos e viñemos, segundo os vosos desexos, e velaquí, estaba morto, segundo as palabras de Nefi. 
16 Aconteceu, entón, que os xuíces explicaron o asunto ao pobo, e clamaron contra Nefi, dicindo: Velaquí, sabemos que este Nefi debe haberse convido con alguén para matar ao xuíz, e logo divulgárnolo, a fin de converternos á súa fe, para enaltecerse como un gran home, elixido de Deus e un profeta.

17 E velaquí, agora descubriremos a este home, e confesará o seu delito, e faranos saber o verdadeiro asasino deste xuíz. 
18 E ocorreu que o día do enterro puxeron en liberdade a aqueles cinco. No entanto, estes riñeron aos xuíces polas palabras que proferiran contra Nefi, e contenderon con eles, un por un, ao grao de que os confundiron.

19 No entanto, os xuíces fixeron que Nefi fose aprehendido e atado e levado ante a multitude; e empezaron a interrogalo de diferentes xeitos, a fin de facerlle contradicirse para condenalo á morte;

20 e dixéronlle: Ti es cómplice; quen é o home que cometeu este asasinato? Dínolo, e recoñece o teu delito; velaquí este diñeiro, e ademais, perdoarémosche a vida, se nolo fas saber e admites o pacto que fixeches con el.

21 Pero Nefi díxolles: ¡Oh insensatos, incircuncisos de corazón, pobo cego e duro de cerviz! Sabedes canto tempo o Señor o voso Deus permitiravos que continuedes no voso estado pecaminoso?

22 Xa deberiades empezar a gritar e a lamentarvos por mor da gran destrución que agora mesmo vos espera, a menos que vos arrepintades.

23 Velaquí, dicides que me puxen de acordo cun home para que asasinase a Seezóram, o noso xuíz superior. Mais velaquí, dígovos que isto se debe a que vos testifiquei para que soubésedes deste asunto; si, como testemuño a vós de que tiña coñecemento da perversidad e as abominacións que hai entre vós.

24 E porque fixen isto, dicides que me puxen de acordo cun home para que fixese esta cousa; si, porque vos mostrei este sinal, estades enojados comigo, e procurades destruír a miña vida.

25 E velaquí, agora mostrareivos outro sinal, e verei se nisto procuraredes destruírme.

26 Velaquí, dígovos: Ide á casa de Seántum, que é o irmán de Seezóram, e dicídelle:

27 Púxose de acordo contigo Nefi, o profeta finxido, que profetiza tanto mal sobre este pobo, para asasinar a Seezóram, o teu irmán?

28 E velaquí, el diravos: Non.

29 Entón dirédeslle: asasinaches ti ao teu irmán?

30 E encherase de medo, e non saberá que responder. E velaquí, negarávolo; e aparentará estar asombrado e declararavos que é inocente.

31 Mais velaquí, examinarédelo, e acharedes sangue nas saias do seu manto.

32 E cando vexades isto, diredes: De onde vén este sangue? Seica non sabemos que é o sangue do teu irmán?

33 Entón tremerá, e porase pálido, coma se chegoulle a morte.

34 E logo diredes vós: Por este temor e esta palidez que veu ao teu aspecto, velaquí, sabemos que es culpable.

35 E entón virá sobre el maior temor; e logo confesaravos, e non negará máis que el cometeu este asasinato.

36 E logo diravos que eu, Nefi, non se nada concernente ao asunto a menos que me foi dado polo poder de Deus. E entón saberedes que son un home honrado, e que son enviado de Deus a vós.

37 E aconteceu que foron e fixeron de acordo co que Nefi díxolles. E velaquí, as palabras que el dixera resultaron certas; pois segundo as palabras, Seántum negou; e tamén segundo as palabras, el confesou.

38 E foi traído para comprobar que el era o verdadeiro asasino, de modo que deron a súa liberdade aos cinco, o mesmo que a Nefi.

39 E houbo algúns dos nefitas que creron nas palabras de Nefi; e houbo tamén algúns que creron por causa do testemuño dos cinco, porque estes convertéronse mentres estiveron na prisión.

40 E houbo algúns dos do pobo que dixeron que Nefi era profeta.

41 E houbo outros que dixeron: Velaquí, é un deus; porque se non fose un deus, non podería saber de todas as cousas; pois velaquí, declarounos os pensamentos dos nosos corazóns, e tamén nos dixo cousas; e aínda trouxo ao noso coñecemento o verdadeiro asasino do noso xuíz superior.

 Capítulo 10 
O Señor dá a Nefi o poder para selar-Recibe o poder para atar e desatar na terra e no ceo-Manda ao pobo que se arrepinta, ou se non, perecerá-O Espírito lévao de multitude en multitude. Aproximadamente 21-20 a.C.

1 E aconteceu que xurdiu unha división entre o pobo, de tal modo que se separaron, uns por unha banda e outros por outro, e seguiron os seus camiños, deixando a Nefi só mentres se achaba no medio deles.

2 E sucedeu que Nefi dirixiuse cara á súa propia casa, meditando sobre as cousas que lle manifestou o Señor.

3 E acaeceu que mentres así meditaba -achándose moi desanimado por motivo da perversidad dos nefitas, as súas secretas obras de tebras, e os seus asasinatos, e os seus roubos, e toda clase de iniquidades- sucedeu que mentres meditaba deste xeito no seu corazón, velaquí, chegou a el unha voz, dicindo:

4 Bienaventurado es ti, Nefi, polas cousas que fixeches; porque hei visto que declaraches infatigablemente a este pobo a palabra que che dei. E non lles tiveches medo, nin che afanaches pola túa propia vida, así a todo, procuraches a miña vontade e o cumprimento dos meus mandamentos.

5 E porque fixeches isto tan infatigablemente, velaquí, bendireiche para sempre, e fareiche poderoso en palabra e en feito, en fe e en obras; si, ao grao de que todas as cousas seranche feitas segundo a túa palabra, porque ti non pedirás o que sexa contrario á miña vontade.

6 Velaquí, ti es Nefi, e eu son Deus. Velaquí, declárocho, en presenza dos meus anxos, que terás poder sobre este pobo, e ferirás a terra con fame, e con pestilencia e destrución, de acordo coa iniquidade deste pobo.

7 Velaquí, douche poder, de que canto selares na terra, sexa selado nos ceos; e canto desatares na terra, sexa desatado nos ceos; e así terás poder entre este pobo.

8 De maneira que se dixeres a este templo que se parta pola metade, será feito.

9 E se dixeres a esta montaña: Derrúbache e vólveche chaira, así será feito.

10 E velaquí, se dixeres que Divos ferirá a este pobo, así acontecerá.

11 E agora ben, velaquí, mándoche que vaias e declares a este pobo que así di o Señor Deus, que é o Todopoderoso: A menos que vos arrepintades, seredes feridos, si, ata a destrución.

12 E velaquí, sucedeu que cando o Señor houbo falado estas palabras a Nefi, este detívose e non chegou á súa propia casa, senón que se volveu ás multitudes que se achaban esparexidas sobre a superficie da terra e empezou a declararlles a palabra do Señor que se lle falou concernente á súa destrución, se non se arrepentían.

13 E velaquí, a pesar do gran milagre que Nefi efectuara en facerlles saber tocante á morte do xuíz superior, endureceron os seus corazóns e non escoitaron as palabras do Señor.

14 Xa que logo, Nefi declaroulles a palabra do Señor, dicindo: A menos que vos arrepintades, así di o Señor, seredes feridos aínda ata a destrución.

15 E aconteceu que cando Nefi declaroulles a palabra, velaquí, aínda así endureceron os seus corazóns, e non quixeron escoitar as súas palabras; xa que logo, o vituperaron e trataron de apoderarse del para arroxalo na prisión.

16 Mais velaquí, o poder de Deus foi con el; e non puideron apoderarse del para encarceralo, porque o Espírito arrebatouno e levouno de entre eles.

17 E sucedeu que así foi no Espírito, de multitude en multitude, declarando a palabra de Deus, ata que lla declarou a todos eles, ou sexa, mandouna entre todo o pobo.

18 E aconteceu que non quixeron escoitar as súas palabras; e comezou a haber disensións, de tal modo que houbo división entre eles e empezaron a matarse uns a outros coa espada. 
19 E así concluíu o ano setenta e un do goberno dos xuíces sobre o pobo de Nefi.

 Capítulo 11  
Nefi persuade ao Señor a que cambie a guerra polo fame-Moitas persoas perecen-Arrepíntense, e Nefi clama ao Señor para que envíe choiva-Nefi e Lehi reciben moitas revelacións-Os ladróns de Gadiantón fanse fortes na terra. Aproximadamente 20-6 a.C.
 
1 E aconteceu que no ano setenta e dous do goberno dos xuíces, aumentaron as contencións, de tal modo que houbo guerras por toda a terra, entre todo o pobo de Nefi.

2 E era esta banda secreta de ladróns a que perpetraba esta obra de destrución e iniquidade; e esta guerra durou todo aquel ano; e tamén continuou durante o ano setenta e tres.

3 E sucedeu que neste ano Nefi clamou ao Señor, dicindo: 
4 ¡Oh Señor, non permitas que este pobo sexa destruído pola espada! Máis ben, ¡oh Señor!, haxa fame sobre a terra para facerlles recordar ao Señor o seu Deus, e talvez arrepíntanse e vólvanse a ti.

5 E así foi feito, segundo as palabras de Nefi. E houbo un fame moi severa na terra, entre todo o pobo de Nefi. E así continuou o fame no ano setenta e catro; e cesou a destrución pola espada, pero se agravou por causa do fame.

6 E continuou esta obra de destrución tamén no ano setenta e cinco; porque a terra foi ferida de modo que quedou seca, e non produciu gran na época do gran; e toda a terra foi ferida, así entre os lamanitas como entre os nefitas, de modo que foron afligidos a tal grao que pereceron por milleiros nas partes máis inicuas do país. 
7 E ocorreu que os do pobo viron que estaban a piques de perecer de fame, e empezaron a acordarse do Señor o seu Deus, e tamén empezaron a acordarse das palabras de Nefi.

8 E os do pobo empezaron a suplicar aos seus xuíces superiores e aos seus xefes que dixesen a Nefi: Velaquí, sabemos que es un home de Deus; suplica, pois, ao Señor o noso Deus que aparte de nós esta fame, non sexa que se cumpran todas as palabras que falaches concernentes á nosa destrución.

9 E aconteceu que os xuíces falaron a Nefi segundo as palabras que se solicitaron. E sucedeu que cando Nefi viu que o pobo arrepentiuse, e humillouse e vestido de cilicio, clamou outra vez ao Señor, dicindo:

10 Oh Señor, velaquí, este pobo arrepíntese; e exterminou de entre eles a banda de Gadiantón, de modo que desapareceu; e esconderon os seus plans secretos na terra.

11 E agora, oh Señor, apártese deles a túa ira por mor da súa humildade, e apacígüese a túa enojo coa destrución deses homes inicuos que xa tallaches.

12 ¡Oh Señor, desvía a túa ira, si, a túa ardente ira, e feixe que cese esta fame nesta terra!

13 ¡Oh Señor, escóitame e concede que sexa feito segundo as miñas palabras, e envía choiva sobre a face da terra para que produza o seu froito, e o seu gran na época do gran!

14 Oh Señor, ti escoitaches as miñas palabras cando dixen: Haxa fame, para que cese a destrución pola espada. E se que tamén nesta ocasión escoitarás as miñas palabras, porque dixeches: Se este pobo arrepíntese, perdoareino.

15 Si, ¡oh Señor!, ti ves que se arrepentiron a causa do fame e a peste e a destrución que lles sobreviñeron.

16 E agora, oh Señor, non apartarás a túa ira e probarás outra vez se che servirán? E se así for, oh Señor, podes bendicilos de acordo coas túas palabras que falaches.

17 E aconteceu que no ano setenta e seis, o Señor apartou a súa indignación do pobo e fixo que a choiva caese sobre a terra, de modo que produciu o seu froito na época do seu froito. E sucedeu que produciu o seu gran na época do seu gran.

18 E velaquí, o pobo se regocijó e glorificó a Deus, e encheuse de alegría toda a face da terra; e non intentaron máis destruír a Nefi, senón que o estimaron como un gran profeta e home de Deus, que tiña gran poder e autoridade que Divos deulle.

19 E velaquí, o seu irmán Lehi non era menos grande que el en canto ás cousas concernentes á rectitud.

20 E así aconteceu que o pobo de Nefi empezou a prosperar de novo na terra, e comezaron a edificar os seus lugares desertos, e empezaron a multiplicarse e a estenderse ata que cubriron toda a superficie da terra, tanto cara ao norte como cara ao sur, desde o mar do oeste ata o mar do leste.

21 E ocorreu que o ano setenta e seis concluíu en paz. E o ano setenta e sete tamén comezou en paz; e a igrexa estendeuse por toda a face da terra, e a maior parte do pobo, tanto lamanitas como nefitas, pertencía á igrexa; e houbo unha paz moi grande na terra; e así concluíu o ano setenta e sete.

22 E tamén gozaron de paz no ano setenta e oito, con excepción dunhas poucas controversias concernentes aos puntos de doutrina que os profetas estableceran.

23 E no ano setenta e nove empezou a haber moitas contencións. Pero sucedeu que Nefi, Lehi e moitos dos seus irmáns que sabían concernente aos verdadeiros puntos da doutrina, pois recibían moitas revelacións diariamente; polo tanto, predicaron ao pobo, de modo que fixeron cesar as súas contencións ese mesmo ano.

24 E aconteceu que no ano oitenta do goberno dos xuíces sobre o pobo de Nefi, houbo un certo número dos disidentes nefitas que algúns anos antes pasáronse aos lamanitas e tomaran sobre si o nome de lamanitas, e tamén certo número que eran descendentes verdadeiros dos lamanitas, habendo sido incitados á ira por aqueles, é dicir, aqueles disidentes, que emprenderon, xa que logo, unha guerra contra os seus irmáns.

25 E cometían asasinatos e roubos; e entón refuxiábanse nas montañas, e no deserto, e en paraxes secretas, ocultándose para que non os descubrisen, aumentando os seus números diariamente por mor de que había disidentes que se unían a eles. 
26 E así co tempo, si, no termo de non moitos anos, convertéronse nunha banda sumamente grande de ladróns; e buscaron todos os plans secretos de Gadiantón; e así chegaron eles a ser os ladróns de Gadiantón.

27 E velaquí, estes ladróns causaron grandes estragos, si, unha gran destrución, así entre o pobo de Nefi, como tamén entre o pobo dos lamanitas.

28 E sucedeu que se fixo necesario que se dese fin a esta obra de destrución; de modo que enviaron un exército de homes fortes ao deserto e ás montañas, a fin de buscar esa banda de ladróns e destruílos.

29 Mais velaquí, sucedeu que nese mesmo ano o exército foi rexeitado aínda ata as súas propias terras; e así concluíu o ano oitenta do goberno dos xuíces sobre o pobo de Nefi.

30 E ocorreu que ao comezar o ano oitenta e un, saíron outra vez contra esta banda de ladróns, e destruíron a moitos; e tamén entre eles houbo moita destrución.

31 E de novo víronse obrigados a volver do deserto e das montañas ás súas propias terras, por razón do extremadamente crecido número deses ladróns que infestaban as montañas e o deserto.

32 E aconteceu que así concluíu este ano. E continuaron aumentando os ladróns e facéndose fortes, ao grao de que desafiaron a todos os exércitos dos nefitas, e dos lamanitas tamén; e fixeron descender un temor moi grande sobre a xente por toda a superficie da terra.

33 Si, porque caeron sobre moitas partes da terra, e causáronlles grandes desfeitas; si, mataron a moitos, e a outros levaron cativos ao deserto; si, e máis particularmente ás súas mulleres e os seus nenos.

34 Agora ben, esta gran calamidade que sobreveu aos do pobo por causa das súas iniquidades, de novo fíxoos acordarse do Señor o seu Deus.

35 E así concluíu o ano oitenta e un do goberno dos xuíces.

36 E no ano oitenta e dous, empezaron outra vez a esquecerse do Señor o seu Deus. E empezaron a aumentar na súa iniquidade durante o ano oitenta e tres; e non emendaron a súa conduta no ano oitenta e catro.

37 E aconteceu que no ano oitenta e cinco, afianzáronse cada vez máis no seu orgullo e na súa iniquidade; e así, outra vez estaban madurando para a destrución.

38 E así concluíu o ano oitenta e cinco.

 Capítulo 12 
Os homes son inconstantes, insensatos e prontos a cometer iniquidade-O Señor castiga ao seu pobo-A insignificancia dos homes compárase co poder de Deus-No día do xuízo, os homes terán a vida eterna ou a condenación eterna. Aproximadamente 6 a.C.

1 E así podemos ver cuán falso e inconstante é o corazón dos fillos dos homes; si, podemos ver que o Señor no seu grande e infinita bondade bendí e fai prosperar a aqueles que nel pon a súa confianza.

2 Si, e podemos ver que é precisamente na ocasión en que fai prosperar ao seu pobo, si, no aumento dos seus campos, os seus hatos e os seus rabaños, e en ouro, en prata e en toda clase de obxectos preciosos de todo xénero e arte; preservando as súas vidas e librándoos das mans dos seus inimigos; abrandando o corazón dos seus inimigos para que non lles declaren guerras; si, e nunha palabra, facendo todas as cousas para o benestar e felicidade do seu pobo; si, entón é a ocasión en que endurecen os seus corazóns, e esquécense do Señor o seu Deus, e huellan cos pés ao Santo; si, e isto por mor da súa comodidade e a súa extrema prosperidade.

3 E así vemos que agás que o Señor castigue ao seu pobo con moitas aflicións, si, a menos que o visite con morte e con terror, e con fame e con toda clase de pestilencias, non se acorda del.

4 ¡Oh cuán insensatos e cuán vans, cuán malignos e diabólicos, e cuán prontos a cometer iniquidade e cuán lentos en facer o bo son os fillos dos homes! ¡Si, cuán prestos son a escoitar as palabras do maligno e a pór o seu corazón nas vaidades do mundo!

5 ¡Si, cuán prestos están para enxalzarse no orgullo; si, cuán prestos para jactarse e cometer toda clase daquilo que é iniquidade; e cuán lentos son en acordarse do Señor o seu Deus e en dar oído aos seus consellos; si, cuán lentos son en andar polas vías da prudencia!

6 Velaquí, non desexan que os goberne e reine sobre eles o Señor o seu Deus que os creou; a pesar da súa gran benevolencia e a súa misericordia para con eles, desprezan os seus consellos, e non queren que el sexa o seu guía.

7 ¡Oh cuán grande é a insignificancia dos fillos dos homes; si, son menos aínda que o po da terra!

8 Porque velaquí, o po da terra móvese acá e alá, partíndose pola metade segundo o mandato do noso gran e eterno Deus.

9 Si, velaquí, ante a súa voz tremen e estremécense os outeiros e as montañas.

10 E polo poder da súa voz son despedazadas e vólvense chairas, si, semellantes a un val.

11 Si, polo poder da súa voz treme toda a terra;

12 si, polo poder da súa voz, se cimbran os fundamentos, aínda ata o mesmo centro.

13 Si, e se di á terra: Móveche, móvese.

14 Si, e se di á terra: Vólveche atrás, para que se alargue o día moitas horas, é feito.

15 E así, segundo a súa palabra, a terra vólvese cara atrás, e ao home parécelle que o sol quedouse estacionario; si, e velaquí, así é, porque certamente a terra é a que se move e non o sol.

16 E velaquí, tamén, se di ás augas do gran mar: Secádevos, así é feito.

17 Velaquí, se di a esta montaña: Levántache e ve e cae sobre esa cidade, para que sexa enterrada, velaquí, faise.

18 E velaquí, se un home oculta un tesouro na terra, e o Señor dixer: Maldito sexa, por motivo da iniquidade daquel que o escondeu, velaquí, será maldito.

19 E se o Señor dixer: Maldito sexas para que ninguén che atope desde hoxe para sempre, velaquí, ninguén o obtén desde entón para sempre.

20 E velaquí, se o Señor dixer a un home: Maldito sexas para sempre por causa das túas iniquidades, será feito.

21 E se o Señor dixer: Por causa das túas iniquidades serás separado da miña presenza, el fará que así sexa.

22 ¡E ai daquel a quen el dixer isto! Porque así se fará con aquel que obre iniquidade, e non poderá ser salvo. De modo que por esta razón, para que os homes sexan salvos, declarouse o arrepentimento.

23 Xa que logo, benditos son aqueles que queiran arrepentirse e escoitar a voz do Señor o seu Deus, porque son estes os que serán salvos.

24 E Divos conceda, na súa gran plenitude, que os homes sexan levados ao arrepentimento e as boas obras, para que lles sexa restaurada graza por graza, segundo as súas obras.

25 E eu quixese que todos os homes fosen salvos. Pero lemos que haberá algúns que serán refugados no gran e postrer día, si, que serán botados da presenza do Señor;

26 si, que serán condenados a un estado de miseria sen fin, en cumprimento das palabras que din: Os que fagan o ben, terán vida eterna; e os que fagan o mal, recibirán condenación eterna. E así é. Amén. 

A profecía de Samuel o Lamanita aos nefitas.
Comprende os capítulos 13 ao 15 inclusive.

 Capítulo 13 
Samuel o Lamanita profetiza a destrución dos nefitas, a menos que se arrepintan-Eles e as súas riquezas son maldicidos-Rexeitan e apedrean aos profetas, rodéanos os demos e buscan a felicidade cometendo iniquidades. Aproximadamente 6 a.C.

1 E sucedeu que no ano oitenta e seis persistiron os nefitas aínda nas súas maldades, si, en gran iniquidade, mentres que os lamanitas esforzáronse rigorosamente por gardar os mandamentos de Deus, segundo a lei de Moisés.

2 E aconteceu que neste ano un tal Samuel, un lamanita, chegou á terra de Zarahemla e empezou a predicar ao pobo. E ocorreu que por moitos días predicou o arrepentimento ao pobo, e botárono fóra, e achábase a piques de regresar á súa propia terra.

3 Mais velaquí, viño a el a voz do Señor de que volvese outra vez e profetizase ao pobo todas as cousas que lle viñesen ao corazón. 
4 E aconteceu que non permitiron que el entrase na cidade; xa que logo, foi e subiuse sobre a muralla, e estendeu a man e clamou en alta voz, e profetizou ao pobo todas as cousas que o Señor púxolle no corazón.

5 E díxolles: Velaquí, eu, Samuel, un lamanita, declaro as palabras do Señor que el pon no meu corazón; e velaquí, el púxome no corazón que diga aos deste pobo que a espada da xustiza se cerne sobre eles; e non pasarán catrocentos anos sen que caia sobre eles a espada da xustiza.

6 Si, unha grave destrución espera aos deste pobo, e certamente sobreviralles, e nada pode salvar aos deste pobo senón o arrepentimento e a fe no Señor Xesucristo, que de seguro virá ao mundo, e padecerá moitas cousas e morrerá polo seu pobo.

7 E velaquí, un anxo do Señor declaroumo, e el impartiu alegres novas á miña alma. E velaquí, fun enviado a vós para declarárvolo tamén, a fin de que recibísedes boas novas; pero velaquí, non quixestes recibirme.

8 Xa que logo, así di o Señor: Debido á dureza do corazón do pobo dos nefitas, a menos que se arrepintan, quitareilles a miña palabra, e retirareilles o meu Espírito, e non os tolerarei máis, e volverei o corazón dos seus irmáns en contra deles.

9 E non pasarán catrocentos anos sen que eu faga que sexan feridos; si, visitareinos coa espada, e con fame, e con pestilencia. 
10 Si, visitareinos na miña ardente ira, e haberá algúns da cuarta xeración, dos vosos inimigos, que vivirán para presenciar a vosa completa destrución; e isto de seguro sucederá, a menos que vos arrepintades, di o Señor; e os da cuarta xeración causarán a vosa destrución.

11 Pero se vos arrepentides e volvédesvos ao Señor o voso Deus, eu desviarei a miña ira, di o Señor; si, así di o Señor: Benditos son os que se arrepinten e vólvense a min; pero ¡ai do que non se arrepinta!

12 Si, ¡ai desta gran cidade de Zarahemla, porque velaquí, é por causa dos que son xustos que se salvou! Si, ¡ai desta gran cidade, porque eu percibo, di o Señor, que hai moitos, si, a maior parte dos desta gran cidade, que endurecerán o seu corazón contra min, di o Señor!

13 Pero benditos son os que se arrepintan, porque a eles salvareinos. Pois velaquí, se non fose polos xustos que hai nesta gran cidade, velaquí, eu faría que descendese lume do ceo e destruísea.

14 Mais velaquí, é polo ben dos xustos que é perdoada. Pero velaquí, vén o tempo, di o Señor, que cando botedes aos xustos de entre vós, entón acharédesvos maduros para a destrución. ¡Si, ai desta gran cidade por motivo da iniquidade e abominacións que hai en ela! 
15 Si, ¡e ai da cidade de Gedeón, pola iniquidade e abominacións que hai en ela!

16 Si, ¡ai de todas as cidades que se achan na terra circunvecina, que están en posesión dos nefitas, por causa da iniquidade e abominacións que hai en elas!

17 E velaquí, virá unha maldición sobre a terra, di o Señor dos Exércitos, por causa do pobo que se acha sobre a terra; si, por motivo das súas iniquidades e as súas abominacións.

18 E acontecerá, di o Señor dos Exércitos, si, o noso grande e verdadeiro Deus, que quen oculten os seus tesouros na terra non os atoparán máis, por causa da gran maldición da terra, a menos que sexa un home xusto e escóndaos para os fins do Señor.

19 Porque eu dispoño, di o Señor, que escondan os seus tesouros para os meus fins; e malditos sexan aqueles que non os escondan para os meus propósitos; porque ninguén esconde os seus tesouros para min, a menos que sexan os xustos; e aquel que non oculte o seu tesouro para min, maldito é, e tamén o tesouro; e ninguén o redimirá por mor da maldición da terra.

20 E chegará o día en que ocultarán os seus tesouros, porque puxeron os seus corazóns nas riquezas; e porque teñen posto o corazón nas súas riquezas, e ocultarán os seus tesouros cando fuxan dos seus inimigos; e porque non os ocultarán para os meus fins, malditos serán eles e tamén os seus tesouros; e naquel día serán feridos, di o Señor.

21 Velaquí, vós, os habitantes desta gran cidade, escoitade as miñas palabras; si, escoitade as palabras que o Señor fala; porque velaquí, el di que sodes malditos por motivo das vosas riquezas, e as vosas riquezas son malditas tamén, porque puxestes o voso corazón nelas, e non escoitastes as palabras daquel que volas deu.

22 Non vos acordades do Señor o voso Deus nas cousas con que vos bendixo, mais sempre recordades as vosas riquezas, non para dar grazas ao Señor o voso Deus por elas; si, os vosos corazóns non se allegan ao Señor, senón que se inchan con desmedido orgullo ata a jactancia, e a moita vaidade, envexas, rifas, malicia, persecucións, asasinatos, e toda clase de iniquidades.

23 Por esta razón o Señor Deus fixo vir unha maldición sobre esta terra, e tamén sobre as vosas riquezas, e isto por motivo das vosas iniquidades.

24 Si, ¡ai deste pobo, por mor deste tempo que chegou en que botades fóra aos profetas, e burládesvos deles, e arroxádeslles pedras, e matádelos, e facédeslles toda sorte de iniquidades, así como facíano os da antigüidade!

25 E agora ben, cando falades, dicides: Se vivísemos nos días dos nosos pais da antigüidade, non morreriamos aos profetas; non os houbésemos apedreado nin botado fóra.

26 Velaquí, sodes peores que eles; porque así como vive o Señor, se vén un profeta entre vós e decláravos a palabra do Señor, a cal testifica dos vosos pecados e iniquidades, irritádesvos con el, e botádelo fóra e buscades toda clase de xeitos para destruílo; si, dicides que é un profeta falso, que é un pecador e que é do diaño, porque testifica que as vosas obras son malas.

27 Mais velaquí, se un home chegar entre vós e dixer: Facede isto, e non hai mal; facede aquilo, e non padeceredes -si, dirá: Andade segundo o orgullo dos vosos propios corazóns; si, ide en pos do orgullo dos vosos ollos, e facede canto o voso corazón desexe-; e se un home viñer entre vós e dixer isto, recibirédelo e diredes que é profeta. 
28 Si, o engrandeceréis e darédeslle dos vosos bens; darédeslle do voso ouro e da vosa prata, e cubrirédelo con vestidos suntuosos; e porque vos fala palabras lisonjeras e di que todo está ben, non achades falta algunha nel. 
29 ¡Oh xeración inicua e perversa; pobo empedernido e duro de cerviz! Canto tempo supondes que o Señor vaivos a tolerar? Si, ata cando vos deixaredes levar por guías insensatos e cegos? Si, ata cando preferiredes as tebras á luz?

30 Si, velaquí, a ira do Señor xa está acendida contra vós; velaquí, el maldixo a terra por motivo da vosa iniquidade.

31 E velaquí, achégase a hora en que maldirá as vosas riquezas, de modo que se volverán deleznables, ao grao que non as poderedes conservar; e nos días da vosa pobreza non as poderedes reter.

32 E nos días da vosa pobreza, clamaredes ao Señor; e clamaredes en balde, porque a vosa desolación xa está sobre vós, e a vosa destrución está asegurada; e entón choraredes e gemiréis nese día, di o Señor dos Exércitos; e entón lamentarédesvos e diredes:

33 ¡Oh, se me arrepentiu, e non morrese aos profetas, nin os houbese apedreado nin botado fóra! Si, nese día diredes: ¡Oh, se nos acordamos do Señor o noso Deus o día en que nos deu as nosas riquezas, e entón non se volveron deleznables para que as perdésemos; porque velaquí, as nosas riquezas fuxiron de nós!

34 ¡Velaquí, deixamos aquí unha ferramenta, e para a mañá xa non está; e velaquí, desposúellenos das nosas espadas o día en que as buscamos para a batalla!

35 Si, escondemos os nosos tesouros, e hánllenos escurrido por causa da maldición da terra.

36 ¡Oh, se nos arrepentimos o día en que veu a nós a palabra do Señor! Porque velaquí, a terra está maldita, e todas as cousas volvéronse deleznables, e non podemos retelas.

37 Velaquí, rodéannos os demos; si, cercados estamos polos anxos daquel que tratou de destruír as nosas almas. Velaquí, grandes son as nosas iniquidades. ¡Oh Señor!, non podes apartar a túa ira de nós? E estas serán as vosas palabras naqueles días.

38 Mais velaquí, os vosos días de probación xa pasaron; demorastes o día da vosa salvación ata que é eternamente tarde xa, e a vosa destrución está asegurada; si, porque todos os días da vosa vida procurastes aquilo que non podiades obter, e buscastes a felicidade cometendo iniquidades, o cal é contrario á natureza desa xustiza que existe no noso gran e Eterno Caudillo.

39 ¡Oh habitantes do país, oh, se escoitásedes as miñas palabras! E rogo que se aparte de vós a ira do Señor, e que vos arrepintades e sexades salvos.

 Capítulo 14 
Samuel predicir que haberá luz durante a noite e que aparecerá unha estrela nova cando naza Cristo-Cristo redime ao xénero humano da morte temporal e da espiritual-Entre os sinais da súa morte, haberá tres días de tebras, partiranse as rocas e haberá grandes cataclismos. Aproximadamente 6 a.C.

1 E aconteceu que Samuel o Lamanita profetizou moitísimas outras cousas que non poden escribirse.

2 E díxolles: Velaquí, douvos un sinal; porque han de pasar cinco anos máis e, velaquí, entón vén o Fillo de Deus para redimir a todos os que crean no seu nome.

3 E velaquí, isto dareivos por sinal ao tempo da súa vinda: porque velaquí, haberá grandes luces no ceo, de modo que non haberá obscuridad na noite anterior á súa vinda, ao grao de que aos homes pareceralles que é de día.

4 Xa que logo, haberá un día e unha noite e un día, coma se fose un só día e non houbese noite; e isto seravos por sinal; porque vos decataredes da saída do sol e tamén da súa posta; xa que logo, saberán de seguro que haberá dous días e unha noite; con todo, non se obscurecerá a noite; e será a noite antes que el naza. 
5 E velaquí, aparecerá unha estrela nova, tal como nunca vistes; e isto tamén vos será por sinal.

6 E velaquí, isto non é todo, haberá moitos sinais e prodixios no ceo.

7 E acontecerá que vos encheredes de asombro e admiración, a tal grao que caeredes ao chan.

8 E sucederá que o que crer no Fillo de Deus, terá vida eterna.

9 E velaquí, así me mandou o Señor, por medio do seu anxo, que viñese e dixésevos isto; si, mandoume que vos profetizase estas cousas; si, díxome: Clama a este pobo: Arrepentídevos, e preparade a vía do Señor.

10 E agora ben, porque son lamanita, e faleivos as palabras que o Señor mandoume, e porque foi duro para vós, vos enojáis comigo, e tratades de destruírme, e botástesme de entre vós.

11 E oiredes as miñas palabras, pois para este propósito subinme ás murallas desta cidade, a fin de que oiades e saibades dos xuízos de Deus que vos esperan por causa das vosas iniquidades, e tamén para que coñezades as condicións do arrepentimento;

12 e tamén para que saibades da vinda de Xesucristo, o Fillo de Deus, o Pai do ceo e da terra, o Creador de todas as cousas desde o principio; e para que saibades acerca dos sinais da súa vinda, con obxecto de que creades no seu nome.

13 E se credes no seu nome, arrepentirédesvos de todos os vosos pecados, para que dese modo logredes unha remisión deles por medio dos méritos del.

14 E velaquí, douvos, ademais, outro sinal, si, un sinal da súa morte. 
15 Pois velaquí, de certo ten que morrer para que veña a salvación; si, a el correspóndelle e faise necesario que morra para efectuar a resurrección dos mortos, a fin de que por este medio os homes sexan levados á presenza do Señor.

16 Si, velaquí, esta morte leva a efecto a resurrección, yaredime a todo o xénero humano da primeira morte, esa morte espiritual; porque, achándose separados da presenza do Señor pola caída de Adán, todos os homes son considerados coma se estivesen mortos, tanto no que respecta a cousas temporais como a cousas espirituais.

17 Pero velaquí, a resurrección de Cristo redime ao xénero humano, si, a toda a humanidade, e tráea de volta á presenza do Señor.

18 Si, e leva a efecto a condición do arrepentimento, que aquel que se arrepinta non será tallado e arroxado ao lume; pero o que non se arrepinta será tallado e botado no lume; e vén outra vez sobre eles unha morte espiritual; si, unha segunda morte, porque quedan novamente separados das cousas que conciernen á xustiza.

19 Xa que logo, arrepentídevos, arrepentídevos, non sexa que por saber estas cousas, e por non cumprilas, deixédesvos caer baixo condenación, e sexades arrastrados a esta segunda morte.

20 Mais velaquí, como vos dixen concernente a outro sinal, un sinal da súa morte, velaquí, o día en que padeza a morte, escurecerase o sol, e rehusará darvos a súa luz; e tamén a lúa e as estrelas; e non haberá luz sobre a superficie desta terra durante tres días, si, desde a hora en que sufra a morte, ata o momento en que resucite de entre os mortos.

21 Si, no momento en que entregue o espírito, haberá tronos e lóstregos polo espazo de moitas horas, e a terra conmoverase e tremerá; e as rocas que están sobre a feixe da terra, que se achan tanto sobre a terra como por baixo, e que hoxe sabedes que son macizas, ou que a maior parte son unha masa sólida, faranse pedazos;

22 si, partiranse pola metade, e para sempre despois acharanse con gretas e hendiduras, e en fragmentos sobre a superficie de toda a terra, si, tanto encima da terra como por baixo.

23 E velaquí, haberá grandes tempestades; e haberá moitas montañas que serán feitas chairas, a semellanza dun val, e haberá moitas paraxes que agora se chaman vales, que se converterán en montañas dunha altura inmensa.

24 E moitas calzadas faranse pedazos, e moitas cidades quedarán abatidas.

25 E abriranse moitos sepulcros, e entregarán a un gran número dos seus mortos; e moitos santos apareceranse a moitos.

26 E velaquí, así me falou o anxo; porque me dixo que habería tronos e lóstregos polo espazo de moitas horas.

27 E díxome que mentres durasen os tronos e lóstregos e a tempestade, verificaríanse estas cousas; e que tebras cubrirían a face de toda a terra polo espazo de tres días.

28 E díxome o anxo que moitos verán maiores cousas que estas, co fin de que crean que estes sinais e prodixios haberíanse de verificar por toda a superficie desta terra, con obxecto de que non haxa máis motivo para a incredulidade entre os fillos dos homes,

29 e isto con obxecto de que aqueles que crean sexan salvos, e sobre os que non crean descenda un xusto xuízo; e tamén, se son condenados, traen sobre si a súa propia condenación.

30 Así pois, recordade, recordade, os meus irmáns, que o que perece, perece por causa de si mesmo; e quen comete iniquidade, faio contra si mesmo; pois velaquí, sodes libres; permítellevos obrar por vós mesmos; pois velaquí, Divos deuvos o coñecemento e fíxovos libres.

31 El concedeuvos que discernáis o ben do mal, e concedeuvos que escollades a vida ou a morte; e podedes facer o bo, e ser restaurados ao que é bo, é dicir, que vos sexa restituído o que é bo; ou podedes facer o malo, e facer que o que é malo sexavos restituído.

 Capítulo 15 
O Señor castigou aos nefitas porque os ama-Os lamanitas convertidos son firmes e inmutables na fe-O Señor será misericordioso cos lamanitas nos días postremeiros. Aproximadamente 6 a.C.

1 E agora ben, amados irmáns meus, velaquí, declárovos que a menos que vos arrepintades, as vosas casas quedaranvos desertas.

2 Si, a menos que vos arrepintades, as vosas mulleres terán sobrado motivo para lamentarse o día en que estean criando; porque intentaredes escapar, e non haberá lugar de refuxio; si, ¡ai das que estean encintas, porque co peso non poderán fuxir; xa que logo, serán atropeladas e abandonadas para perecer!

3 Si, ¡ai dos deste pobo chamado o pobo de Nefi, a menos que se arrepintan cando vexan todos estes sinais e prodixios que lles serán manifestados! Pois velaquí, foron un pobo escolleito do Señor; si, el amou aos do pobo de Nefi, e castigounos tamén; si, castigounos nos días das súas iniquidades, porque os ama.

4 Mais velaquí, irmáns meus, ha aborrecido aos lamanitas porque as súas obras foron continuamente malas, e isto por motivo da iniquidade da tradición dos seus pais. Mais velaquí, chegoulles a salvación por medio da predicación dos nefitas; e para este fin o Señor prolongou os seus días.

5 E quixese que vos fixásedes en que a maior parte deles áchanse na senda do seu deber, e andan con circunspección diante de Divos, e esfórzanse por gardar os seus mandamentos e os seus estatutos e os seus xuízos, de acordo coa lei de Moisés.

6 Si, dígovos que a maior parte deles están facendo isto, e con infatigable dilixencia estanse esforzando por traer ao resto dos seus irmáns ao coñecemento da verdade; xa que logo, son moitos os que se unen ao seu número diariamente.

7 E velaquí, sabedes por vós mesmos, porque o presenciastes, que cantos deles chegan ao coñecemento da verdade, e a saber das inicuas e abominables tradicións dos seus pais, e son conducidos a crer as Santas Escrituras, si, as profecías escritas dos santos profetas, que os levan á fe no Señor e ao arrepentimento, esa fe e arrepentimento que efectúan un cambio de corazón neles;

8 polo tanto, cantos chegaron a este punto, sabedes por vós mesmos que son firmes e inmutables na fe, e naquilo co que se lles fixo libres.

9 E tamén sabedes que enterraron as súas armas de guerra, e temen empuñalas, non sexa que dalgún xeito eles pequen; si, vedes que teñen medo de pecar, pois velaquí, déixanse hollar e matar polos seus inimigos, e non alzan a espada en contra deles; e isto por mor da súa fe en Cristo.

10 E por motivo da súa firmeza, cando chegan a crer naquilo que cren, por causa, pois, da súa firmeza, unha vez que son iluminados, velaquí, o Señor bendiraos e prolongará os seus días a pesar da súa iniquidade.

11 Si, aínda que degeneraren na incredulidade, o Señor prolongará os seus días ata que chegue o tempo do cal falaron os nosos pais, e tamén o profeta Zenós e moitos outros profetas, concernente á restauración dos nosos irmáns, os lamanitas, novamente ao coñecemento da verdade.

12 Si, dígovos que nos postremeiros tempos estendéronse as promesas do Señor aos nosos irmáns os lamanitas; e a pesar das moitas aflicións que experimentarán, e non obstante que serán botados dun lado ao outro sobre a superficie da terra, e serán perseguidos e feridos e dispersados, sen ter lugar onde refuxiarse, o Señor será misericordioso con eles.

13 E isto de acordo coa profecía de que serán traídos outra vez ao coñecemento verdadeiro, que é o coñecemento do seu Redentor e do seu gran e verdadeiro pastor, e serán contados entre as súas ovellas. 
14 Xa que logo, dígovos que será mellor para eles que para vós, a menos que vos arrepintades.

15 Porque velaquí, se a eles fóronlles mostradas as poderosas obras que vos foron manifestadas a vós, si, a estes que han degenerado na incredulidade por motivo das tradicións dos seus pais, podedes ver por vós mesmos que xamais volverían a degenerar na incredulidade.

16 Xa que logo, di o Señor: Non os destruirei completamente, senón que farei que no día da miña prudencia vólvanse a min de novo, di o Señor.

17 E velaquí, agora di o Señor concernente ao pobo dos nefitas: Se non se arrepinten e esfórzanse por cumprir a miña vontade, destruireinos completamente pola súa incredulidade, di o Señor, no entanto as moitas poderosas obras que eu realicei entre eles; e así como vive o Señor, acontecerán estas cousas, di o Señor.

 Capítulo 16 
Nefi bautiza aos nefitas que cren a Samuel-As pedras e as frechas dos nefitas inicuos non poden matar a Samuel-Algúns endurecen o seu corazón e outros ven anxos-Os incrédulos din que non é razoable crer en Cristo nin na súa vinda a Xerusalén. Aproximadamente 6-1 a.C.

1 E sucedeu que houbo moitos que oíron as palabras que Samuel o Lamanita falou desde as murallas da cidade. E cantos creron na súa palabra foron e buscaron a Nefi; e cando foron e achárono, confesáronlle os seus pecados e non negaron, desexando ser bautizados no Señor.

2 Pero cantos non creron nas palabras de Samuel se enojaron con el; e arroxáronlle pedras sobre a muralla, e tamén moitos lanzaron frechas contra el mentres se achaba sobre a muralla; mais o Espírito do Señor estaba con el, de modo que non puideron ferilo coas súas pedras nin coas súas frechas.

3 E cando viron que non podían ferilo, houbo moitos máis que creron nas súas palabras, ao grao de que foron a Nefi para ser bautizados.

4 Porque velaquí, Nefi estaba bautizando, e profetizando, e predicando, proclamando o arrepentimento ao pobo, mostrando sinais e prodixios, e obrando milagres entre o pobo, a fin de que soubesen que o Cristo pronto debía vir,

5 falándolles de cousas que en breve verificaríanse, para que soubesen e acordásense, no día do seu cumprimento, que llas fixeron saber de antemán, a fin de que cresen; xa que logo, cantos creron nas palabras de Samuel foron a Nefi para ser bautizados, pois chegaban arrepentíndose e confesando os seus pecados.

6 Pero a maior parte deles non creron nas palabras de Samuel; xa que logo, cando viron que non podían ferilo coas súas pedras nin coas súas frechas, gritaron aos seus capitáns, dicindo: Prendede a este individuo e atádeo, porque está posuído dun diaño; e polo poder do diaño que está nel, non podemos ferilo coas nosas pedras nin coas nosas frechas; xa que logo, tomádeo e atádeo, e levádeo.

7 E mentres avanzaban para botarlle man, velaquí, deixouse caer desde a muralla, e fuxiu das súas terras, si, ata o seu propio país, e empezou a predicar e a profetizar entre o seu propio pobo.

8 E velaquí, nunca máis se volveu a saber del entre os nefitas; e así se achaban os asuntos do pobo.

9 E así concluíu o ano oitenta e seis do goberno dos xuíces sobre o pobo de Nefi.

10 E así concluíu tamén o ano oitenta e sete do goberno dos xuíces, permanecendo a maioría do pobo no seu orgullo e iniquidade, e a menor parte andando con máis circunspección ante Deus.

11 E estas foron as condicións que prevaleceron tamén no ano oitenta e oito do goberno dos xuíces.

12 E no ano oitenta e nove do goberno dos xuíces houbo moi pouco cambio nos asuntos do pobo, salvo que a xente empezou a obstinarse máis na iniquidade, e a cometer máis e máis daquilo que era contrario aos mandamentos de Deus.

13 Pero aconteceu que no ano noventa do goberno dos xuíces, manifestáronse grandes sinais e prodixios ao pobo; e empezaron a cumprirse as palabras dos profetas.

14 E aparecéronse anxos aos homes, a homes sabios, e declaráronlles boas novas de gran gozo; de modo que neste ano empezaron a cumprirse as Escrituras.

15 No entanto, o pobo empezou a endurecer o seu corazón, todos salvo a parte máis crente deles, tanto entre os nefitas como entre os lamanitas, e empezaron a confiar na súa propia forza e na súa propia sabedoría, dicindo:

16 Algunhas cousas, de entre tantas, puideron adiviñar acertadamente; mais velaquí, sabemos que todas estas obras grandes e marabillosas de que se falou non poden suceder.

17 E empezaron a raciocinar e a disputar entre si, dicindo:

18 Non é razoable que veña tal ser como un Cristo; se así é, e se for o Fillo de Deus, o Pai do ceo e da terra, como se dixo, por que non se nos ha de manifestar a nós así como a aqueles que estean en Xerusalén?

19 Si, por que non se ha de mostrar nesta terra, así como na terra de Xerusalén?

20 Mais velaquí, nós sabemos que esta é unha inicua tradición que nos transmitiron os nosos pais, para facernos crer nunha cousa grande e marabillosa que ha de acontecer, pero non entre nós, senón nunha terra que se acha moi afastada, terra que non coñecemos; xa que logo, poden manternos na ignorancia, porque non podemos dar fe cos nosos propios ollos de que son verdadeiras.

21 E eles, por medio da astucia e misteriosos artificios do maligno, obrarán algún gran misterio que nós non podemos comprender, o cal suxeitaranos para que sexamos servos das súas palabras e servos deles tamén, posto que dependemos deles para que nos ensinen a palabra; e así nos conservarán na ignorancia todos os días da nosa vida se nos sometemos a eles.

22 E moitas máis cousas insensatas e vas imaxinaron nos seus corazóns; e achábanse moi axitados porque Satanás incitábaos continuamente a cometer iniquidades; si, andou sementando rumores e contencións sobre toda a face da terra, a fin de endurecer o corazón da xente contra o que era bo e contra o que estaba por vir.

23 E a pesar dos sinais e os prodixios que se realizaban entre os do pobo do Señor, e os moitos milagres que obraban, Satanás logrou gran poder sobre o corazón do pobo en toda a face da terra.

24 E así concluíu o ano noventa do goberno dos xuíces sobre o pobo de Nefi.

25 E así terminou o libro de Helamán, de acordo cos anais de Helamán e os seus fillos.

Libro de Mormón
en:Book of Mormon/Helaman