Libro de Mormón - Libro de Mosiah
<div class=prose>

Capítulo 1 
O rei Benxamín insignia aos seus fillos o idioma e as profecías dos seus pais-Preserváronse a súa relixión e a súa civilización por motivo dos anais que estaban gravados nos diversos ferros-Mosías é nomeado rei e encoméndanselle os anais e outras cousas. Aproximadamente 130-124 a.C.

1 E entón non houbo máis contendas en toda a terra de Zaraenla, entre todo o pobo que pertencía ao rei Benxamín, de modo que o rei Benxamín gozou dunha paz continua todo o resto dos seus días.

2 E aconteceu que tiña tres fillos; e púxolles por nome Mosías, Helorum e Helamán. E fixo que fosen instruídos en todo o idioma dos seus pais, a fin de que así chegasen a ser homes de entendemento; e que soubesen concernente ás profecías que foran declaradas por boca dos seus pais, as cales fóronlles entregadas pola man do Señor.

3 E tamén os instruíu con respecto aos anais que estaban gravados sobre os ferros de bronce, dicindo: Fillos meus, quixese que recordásedes que se non fose por estes ferros, que conteñen estes anais e estes mandamentos, padeceriamos na ignorancia, aínda agora mesmo, non coñecendo os misterios de Deus;

4 porque non sería posible que o noso pai Lehi recordase todas estas cousas para habelas ensinado aos seus fillos, de non ser pola axuda destes ferros; porque habendo sido instruído no idioma dos exipcios, el puido ler estes gravados e ensinalos aos seus fillos, para que así estes ensinásenos aos seus fillos, e deste xeito cumprisen os mandamentos de Deus, aínda ata o tempo actual.

5 Dígovos, fillos meus, que se non fose por estas cousas, as cales gardáronse e preservado pola man de Deus para que nós puidésemos ler e entender acerca dos seus misterios, e sempre ter os seus mandamentos ante os nosos ollos, aínda os nosos pais haberían dexenerado na incredulidade, e seriamos como os nosos irmáns, os lamanitas, que nada saben destas cousas, e nin sequera crenas cando llas ensinan, por mor das tradicións dos seus pais, as cales non son correctas.

6 ¡Ó fillos meus, quixese que recordásedes que estas palabras son verdadeiras, e tamén que estes anais son verdadeiros! E velaquí, tamén os ferros de Nefi, que conteñen os anais e as palabras dos nosos pais desde o tempo en que saíron de Xerusalén ata agora, son verdadeiras; e podemos saber da súa certeza porque as temos ante os nosos ollos.

7 E agora ben, fillos meus, quixese que vos acordásedes de escudriñalas dilixentemente, para que nisto beneficiédesvos; e quixese que gardásedes os mandamentos de Deus para que prosperedes na terra, de acordo coas promesas que o Señor fixo aos nosos pais.

8 E moitas cousas máis ensinou o rei Benxamín aos seus fillos, que non están escritas neste libro.

9 E aconteceu que despois que o rei Benxamín houbo acabado de ensinar aos seus fillos, envelleceu, e viu que moi pronto debía ir polo camiño de toda a terra; xa que logo, pareceulle oportuno conferir o reino a un dos seus fillos.

10 De modo que mandou traer a Mosías á súa presenza; e estas son as palabras que lle falou, dicindo: Fillo meu, quixese que fixeses unha proclamación por toda esta terra, entre toda esta xente, ou sexa, o pobo de Zaraenla e o pobo de Mosías que viven na terra, para que por este medio reúnanse; porque mañá proclamarei a este o meu pobo pola miña propia boca, que ti es rei e gobernante deste pobo que o Señor Deus deunos.

11 E ademais, darei aos deste pobo un nome, para que dese modo destáquense sobre todos os pobos que o Señor Deus trouxo da terra de Xerusalén; e fágoo porque foron dilixentes en gardar os mandamentos do Señor.

12 E dareilles un nome que xamais será borrado, senón por causa de transgresión.

13 Si, e dígoche ademais, que se este pobo altamente favorecido do Señor cae en transgresión, e convértese nunha xente perversa e adúltera, o Señor abandonaraos, para que así cheguen a ser débiles como os seus irmáns; e non os preservará máis polo seu incomparable e milagroso poder, como ata aquí preservou aos nosos pais.

14 Porque che digo que se non estendese o seu brazo para a preservación dos nosos pais, estes caerían en mans dos lamanitas, e serían vítimas do seu odio.

15 E sucedeu que despois que o rei Benxamín houbo acabado de falar estas palabras ao seu fillo, encargoulle todos os asuntos do reino.

16 E ademais, encargoulle os anais que estaban gravados sobre os ferros de bronce; e tamén os ferros de Nefi; e tamén a espada de Labán e a esfera ou director que conduciu aos nosos pais polo deserto, a cal a man do Señor preparou para que por ese medio fosen dirixidos, cada cal segundo a atención e dilixencia que a el lle daban.

17 Xa que logo, dado que non foron fieis, non prosperaron nin progresaron na súa viaxe, senón que foron impelidos cara atrás e incorreron no desagrado de Deus; e xa que logo, foron feridos con fame e severas aflicións para facerlles recordar os seus deberes.

18 E aconteceu, pois, que Mosías foi e fixo o que o seu pai mandoulle, e proclamou a toda a xente que se achaba na terra de Zaraenla, para que así se reunise, a fin de subir ata o templo para oír as palabras que o seu pai falaríalles.

Capítulo 2 
O rei Benxamín fala aos do seu pobo-Refire a equidade, xustiza e espiritualidade do seu reino-Aconséllalles servir ao seu Rei Celestial-Os que se rebelen contra Deus padecerán unha angustia semellante a un lume inextinguible. Aproximadamente 124 a.C.

1 E sucedeu que despois que Mosías houbo feito o que o seu pai mandoulle, e houbo proclamado por toda a terra, o pobo congregouse de todas partes, a fin de subir ata o templo para oír as palabras que o rei Benxamín íalles a falar.

2 E houbo un número moi crecido, si, tantos así que non os contaron; porque se multiplicaron extremadamente, e habíanse feito grandes no país.

3 E tamén levaron das primicias dos seus rabaños, para que ofrecesen sacrificios e holocaustos segundo a lei de Moisés;

4 e tamén para que desen grazas ao Señor o seu Deus, que os sacou da terra de Xerusalén, e librounos das mans dos seus inimigos, e designoulles homes xustos como mestres, e tamén a un home xusto para ser o seu rei, o cal establecera a paz na terra de Zaraenla, e ensinoulles a gardar os mandamentos de Deus, a fin de que se alegraran e estivesen cheos de amor para con Deus e todos os homes.

5 E aconteceu que cando chegaron ao templo, plantaron as súas tendas nos arredores, cada home segundo a súa familia, que se compuña da súa esposa, e os seus fillos e as súas fillas, e os fillos e fillas destes, desde o maior ata o menor, cada familia separada a unha da outra.

6 E plantaron as súas tendas ao redor do templo, cada home coa porta da súa tenda dando cara ao templo, para que así quedasen nas súas tendas e oísen as palabras que o rei Benxamín íalles a falar;

7 porque tan grande era a multitude, que o rei Benxamín non podía ensinarlles a todos dentro dos muros do templo; de modo que fixo construír unha torre, para que por ese medio o seu pobo oíse as palabras que el lles ía a falar.

8 E aconteceu que empezou a falar ao seu pobo desde a torre; e non todos podían oír as súas palabras, por mor do inmenso da multitude; xa que logo, mandou que as palabras que el falase fosen escritas e enviadas a aqueles que se achaban fóra do alcance da súa voz, para que tamén estes recibisen as súas palabras.

9 E estas son as palabras que el falou e fixo escribir: Irmáns meus, todos os que vos congregastes, vós que podedes oír as palabras que vos declararei hoxe; porque non vos mandei subir ata aquí para tratar liviamente as palabras que vos fale, senón para que me escoitedes, e abrades os vosos oídos para que podades oír, e os vosos corazóns para que podades entender, e as vosas mentes para que os misterios de Deus sexan despregados á vosa vista.

10 Non vos mandei subir ata aquí para que me temades, nin para que pensedes que eu de min mesmo sexa máis que un ser mortal.

11 Senón que son como vós, suxeito a toda clase de enfermidades de corpo e mente; con todo, fun elixido por este pobo, e engado polo meu pai, e a man do Señor permitiu que eu fose gobernante e rei deste pobo; e o seu incomparable poder gardoume e preservado, para servirvos con todo o poder, mente e forza que o Señor concedeume.

12 Dígovos que así se me permitiu empregar os meus días no voso servizo, aínda ata o día de hoxe; e non procurei de vós ouro, nin prata, nin ningunha outra clase de riquezas;

13 nin permitín que se vos encerre en calabozos, nin que vos escravíceos os uns aos outros, nin que asasinedes, nin pilledes, nin roubedes, nin cometades adulterio; nin tampouco permitín que cometades iniquidade en forma algunha, e ensineivos que debedes gardar os mandamentos do Señor, en todas as cousas que el vos mandou,

14 e aínda eu mesmo traballei coas miñas propias mans a fin de poder servirvos, e que non fósedes atafegados con tributos, nin que caese sobre vós cosa algunha que fose pesada de levar; e de todas estas cousas que falei, vós mesmos sodes testemuñas este día.

15 Con todo, irmáns meus, non fixen estas cousas para vangloriarme, nin as digo para acusarvos por ese medio, senón que falo estas cousas para que saibades que hoxe podo responder ante Deus coa conciencia limpa.
16 Velaquí, dígovos que por habervos dito que empregara a miña vida no voso servizo, non desexo eu vanagloriarme, pois só estiven ao servizo de Deus.

17 E velaquí, dígovos estas cousas para que aprendades sabedoría; para que saibades que cando vos achades ao servizo dos vosos semellantes, só estades ao servizo do voso Deus.

18 Velaquí, chamástesme o voso rei; e se eu, a quen chamades o voso rei, traballo para servirvos, non debedes traballar vós para servirvos uns a outros?

19 E velaquí tamén, se eu, a quen chamades o voso rei, quen pasou os seus días ao voso servizo, e con todo, estivo ao servizo de Deus, merezo algún agradecemento de vós, ¡ó, como debiades dar grazas ao voso Rei Celestial!

20 Dígovos, os meus irmáns, que se derdes todas as grazas e encomio que a vosa alma enteira é capaz de posuír, a ese Deus que vos creou, e gardouvos e preservado, e fixo que vos alegredes, e concedeuvos que vivades en paz uns con outros,

21 dígovos que se servísedes a aquel que vos creou desde o principio, e estavos preservando día tras día, dándovos alento para que podades vivir, movervos e obrar segundo a vosa propia vontade, e aínda sustentándovos momento tras momento, digo que se o servísedes con toda a vosa alma, aínda seriades servidores inútiles.

22 E velaquí, todo canto el vos require é que gardedes os seus mandamentos; e prometeuvos que se gardades os seus mandamentos, prosperaredes na terra; e el nunca varía do que dixo; xa que logo, se gardades os seus mandamentos, el bendivos e faivos prosperar.

23 E agora ben, en primeiro lugar, el creouvos e concedeuvos as vosas vidas, polo que lle sodes debedores.

24 E en segundo lugar, el require que fagades o que vos mandou; e se o facedes, el bendivos inmediatamente; e xa que logo, pagouvos. E aínda lle sodes debedores; e o sodes e o seredes para sempre; así pois, de que tedes que alegraros?

25 E agora pregunto: Podedes dicir algo de vós mesmos? Respóndovos: Non. Non podedes dicir que sodes aínda como o po da terra; con todo, fostes creados do po da terra; mais velaquí, este pertence a quen vos creou.

26 E nin eu, si, eu, a quen chamades o voso rei, son mellor do que sodes vós, porque son do po tamén. E vedes que envellecín, e que estou para entregar esta forma mortal á súa nai terra.

27 Xa que logo, como vos dixen que vos serviu, andando coa conciencia limpa diante de Divos, así nesta ocasión fíxenvos congregar, a fin de que se me ache sen culpa, e o voso sangue non sexa sobre min cando compareza para que Divos xúlgueme polas cousas que me mandou concernente a vós.

28 Dígovos que vos fixen congregar para que poida limpar os meus vestidos do voso sangue, neste período de tempo en que estou a piques de descender á miña sepultura, para descender en paz, e o meu espírito inmortal se unha aos coros celestes, para cantar encomios a un Deus xusto.

29 E ademais, dígovos que vos fixen congregar a fin de declararvos que xa non podo ser o voso mestre nin o voso rei;

30 porque aínda agora mesmo o meu corpo enteiro treme en extremo, mentres me esforzo en falarvos; mais o Señor Deus sostenme e permitiume que vos fale; e mandoume que vos declare hoxe que o meu fillo Mosías é rei e gobernante voso.

31 E agora ben, irmáns meus, quixese que obrásedes como o fixestes ata agora. Así como gardastes os meus mandamentos e tamén os do meu pai, e prosperastes, e libróullevos de caer en mans dos vosos inimigos, de igual xeito, se gardades os mandamentos do meu fillo, ou sexa, os mandamentos de Deus que el vos comunicará, prosperaredes na terra, e os vosos inimigos non terán poder sobre vós.

32 Mais coidádevos, ¡ó pobo meu!, non sexa que xurdan contencións entre vós, e optedes por obedecer ao espírito malo, do cal falou o meu pai Mosías.

33 Porque velaquí, decretouse un ¡ai! para aquel que queira obedecer ese espírito; pois se opta por obedecelo, e permanece e morre nos seus pecados, bebe condenación para a súa propia alma; porque recibe como salario un castigo eterno, por violar a lei de Deus contra o seu propio coñecemento.

34 Dígovos que non hai ningún de entre vós, salvo os vosos nenos pequenos que non foron instruídos en canto a estas cousas, que non saiba que estades eternamente en débeda co voso Pai Celestial de entregarlle todo o que tedes e sodes; e ademais que non sexa instruído concernente aos anais que conteñen as profecías que foron declaradas polos santos profetas, aínda ata a época en que o noso pai Lehi saíu de Xerusalén;

35 e ademais, todo aquilo que os nosos pais declararon ata agora. E velaquí tamén, falaron aquilo que o Señor mandoulles; xa que logo, son xustos e verdadeiros.

36 E agora ben, dígovos, irmáns meus, que logo de saber e de ser instruídos en todas estas cousas, se transgrededes e obrades contra o que se falou, de modo que vos separades do Espírito do Señor, para que non teña cabida en vós para guiarvos polas sendas da sabedoría, a fin de que sexades bendichos, prosperados e preservados,

37 dígovos que o home que isto fai, ese declárase en rebelión manifesta contra Deus; xa que logo, prefire obedecer ao mal espírito e convértese en inimigo de toda rectitude; xa que logo, o Señor non ten lugar nel, porque non habita en templos impuros.

38 De maneira que se ese home non se arrepinte, e permanece e morre inimigo de Deus, as demandas da divina xustiza espertan na súa alma inmortal un vivo sentimento da súa propia culpa que o fai retroceder da presenza do Señor, e énchelle o peito de culpa, dor e angustia, que é como un lume inextinguible, cuxa chama ascende para sempre.

39 E agora dígovos que a misericordia non pode reclamar a ese home; xa que logo, o seu destino final é padecer un tormento sen fin.

40 ¡Ó todos vós, anciáns, e tamén vós, novos, e vós, nenos, que podedes entender as miñas palabras?porque vos falei claramente para que podades entender?, rógovos que espertedes o recordo da terrible situación daqueles que caeron en transgresión!

41 E ademais, quixese que considerásedes o bendito e feliz estado daqueles que gardan os mandamentos de Deus. Porque velaquí, eles son bendichos en todas as cousas, tanto temporais como espirituais; e se continúan fieis ata o fin, son recibidos no ceo, para que así moren con Deus nun estado de interminable felicidade. ¡Ó recordade, recordade que estas cousas son verdadeiras!, porque o Señor Deus declarouno.

Capítulo 3 
O rei Benxamín continúa o seu discurso-O Señor Omnipotente ministrará entre os homes nun tabernáculo de barro-O sangue brotaralle de cada poro ao expiar os pecados do mundo-O seu nome é o único mediante o cal chega a salvación-Os seres humanos poden desposuírse do home natural e facerse santos por medio da Expiación-O tormento dos inicuos será como un lago de lume e xofre. Aproximadamente 124 a.C.

1 E outra vez quixese chamarvos a atención, irmáns meus, porque teño algo máis que declararvos; pois velaquí, teño cousas que dicirvos sobre o que está por vir.

2 E as cousas que vos direi fóronme reveladas por un anxo de Deus. E díxome: Esperta; e espertei; e velaquí que el estaba ante min.

3 E díxome: Esperta e oe as palabras que che vou a dicir; pois velaquí, vingo a declararche alegres novas de gran gozo.

4 Porque o Señor oíu as túas oracións, e xulgou en canto á túa rectitude e envioume para declararchas, a fin de que che alegres; e para que as declares aos do teu pobo, a fin de que eles tamén se enchan de gozo.

5 Porque velaquí que vén o tempo, e non está moi distante, en que con poder, o Señor Omnipotente que reina, que era e que é de eternidade en eternidade, descenderá do ceo entre os fillos dos homes; e morará nun tabernáculo de barro, e irá entre os homes efectuando grandes milagres, talles como curar aos enfermos, resucitar aos mortos, facer que os coxos anden, e que os cegos reciban a súa vista, e que os xordos oian, e curar toda clase de enfermidades.

6 E botará fose os demos, ou os malos espíritos que moran no corazón dos fillos dos homes.

7 E velaquí, sufrirá tentacións, e dor no corpo, fame, sede e fatiga, aínda máis do que o home pode sufrir sen morrer; pois velaquí, o sangue brotaralle de cada poro, tan grande será a súa angustia pola iniquidade e abominacións do seu pobo.

8 E chamarase Xesucristo, o Fillo de Deus, o Pai do ceo e da terra, o Creador de todas as cousas desde o principio; e a súa nai chamarase María.

9 E velaquí, el vén aos seus, para que a salvación chegue aos fillos dos homes, mediante a fe no seu nome; e aínda logo de todo isto, considerarano como home, e dirán que está endemoñado, e azoutarano, e o crucificarán.

10 E ao terceiro día resucitará de entre os mortos; e velaquí, preséntase para xulgar ao mundo; e velaquí, todas estas cousas fanse para que descenda un xusto xuízo sobre os fillos dos homes.

11 Pois velaquí, e tamén o seu sangue expía os pecados daqueles que caeron pola transgresión de Adán, que morreron sen saber a vontade de Deus concernente a eles, ou que pecaron por ignorancia.

12 ¡Mais ai, ai daquel que sabe que se está rebelando contra Deus! Porque a ningún destes vén a salvación, senón por medio do arrepentimento e a fe no Señor Xesucristo.

13 E o Señor Deus enviou aos seus santos profetas entre todos os fillos dos homes, para declarar estas cousas a toda familia, nación e lingua, para que así, quen cresen que Cristo habería de vir, eses mesmos recibisen a remisión dos seus pecados e se alegrasen cun gozo sumamente grande, aínda coma se el xa viñese entre eles.

14 Con todo, o Señor Deus viu que o seu pobo era xente de dura cerviz, e designoulles unha lei, si, a lei de Moisés.

15 E mostroulles moitos sinais, e marabillas, e símbolos, e figuras, concernentes á súa vinda; e tamén lles falaron santos profetas referente á súa vinda; e con todo, endureceron os seus corazóns, e non comprenderon que a lei de Moisés nada logra salvo que sexa pola expiación do seu sangue.

16 E aínda se fose posible que os nenos pequenos pecasen, non poderían salvarse; mais dígoche que son benditos; pois velaquí, así como en Adán, ou por natureza, eles caen, así tamén o sangue de Cristo expía os seus pecados.

17 E ademais, dígoche que non se dará outro nome, nin outra senda nin medio, polo cal a salvación chegue aos fillos dos homes, senón no nome de Cristo, o Señor Omnipotente, e por medio dese nome.

18 Pois velaquí, el xulga, e o seu xuízo é xusto; e o neno que morre na súa infancia non perece; mais os homes beben condenación para as súas propias almas, a menos que se humillen e vólvanse como nenos pequenos, e crean que a salvación foi, e é, e ha de vir no sangue expiatoria de Cristo, o Señor Omnipotente, e por medio dela.

19 Porque o home natural é inimigo de Deus, e foino desde a caída de Adán, e o será para sempre, a menos que se someta ao influxo do Santo Espírito, e desposúase do home natural, e fágase santo pola expiación de Cristo o Señor, e vólvase como un neno: sumiso, manso, humilde, paciente, cheo de amor e disposto a someterse a canto o Señor xulgue conveniente impor sobre el, tal como un neno sométese ao seu pai.

20 E ademais, dígoche que virá o día en que o coñecemento dun Salvador se espallará por toda nación, tribo, lingua e pobo.

21 E velaquí, cando chegue ese día, ninguén, salvo os nenos pequenos, será achado sen culpa ante Deus, senón polo arrepentimento e a fe no nome do Señor Deus Omnipotente.

22 E aínda agora, cando ensines aos do teu pobo as cousas que o Señor o teu Deus mandouche, xa non son achados entón sen culpa á vista de Deus, senón de acordo coas palabras que che falei.

23 E agora declarei as palabras que o Señor Deus mandoume.

24 E así di o Señor: Estarán como relucente testemuño contra os deste pobo no día do xuízo, e por elas serán xulgados, todo home segundo as súas obras, xa sexa que foren boas ou que foren malas.

25 E se foren malas, serán consignados ao horrendo espectáculo da súa propia culpa e abominacións, que os fará retroceder da presenza do Señor a un estado de miseria e tormento sen fin, de onde non poderán xa volver; xa que logo, beberon condenación para as súas propias almas.

26 Por conseguinte, beberon da copa da ira de Deus, a cal tan imposible seríalle á xustiza negarlla, como haberlle negado a Adán que caese por participar do froito prohibido; xa que logo, a misericordia xa non podería reclamalos para sempre.

27 E o seu tormento é como un lago de lume e xofre, cuxas chamas son inextinguibles, e cuxo fume ascende para sempre. Así me mandou o Señor. Amén.

Capítulo 4 
O rei Benxamín continúa o seu discurso-A salvación chega por causa da Expiación-Crede en Deus para que sexades salvos-Retede a remisión dos vosos pecados mediante a fidelidade-Impartide dos vosos bens aos pobres-Facede todas as cousas con prudencia e en orde. Aproximadamente 124 a.C.

1 E agora ben, aconteceu que cando o rei Benxamín houbo concluído de falar as palabras que lle foron comunicadas polo anxo do Señor, mirou ao seu ao redor cara á multitude, e velaquí, caeran a terra, porque o temor do Señor viñera sobre eles.

2 E víronse a si mesmos no seu propio estado carnal, aínda menos que o po da terra. E todos a un tempo voz clamaron, dicindo: ¡Ó, ten misericordia, e aplica o sangue expiatoria de Cristo para que recibamos o perdón dos nosos pecados, e sexan purificados os nosos corazóns; porque cremos en Xesucristo, o Fillo de Deus, que creou o ceo e a terra e todas as cousas; o cal baixará entre os fillos dos homes!

3 E aconteceu que despois de que houberon falado estas palabras, o Espírito do Señor descendeu sobre eles, e foron cheos de gozo, habendo recibido a remisión dos seus pecados, e tendo paz de conciencia por mor da gran fe que tiñan en Xesucristo que había de vir, segundo as palabras que o rei Benxamín faloulles.

4 E o rei Benxamín abriu outra vez a súa boca e empezou a falarlles, dicindo: Os meus amigos e irmáns, parentela e pobo meu, quixese outra vez chamarvos a atención, para que podades oír e entender o resto das palabras que vos fale.

5 Porque velaquí, se o coñecemento da bondade de Deus nesta ocasión espertou en vós o sentido da vosa nulidade e o voso estado indigno e caído

6 ?dígovos que se chegastes ao coñecemento da bondade de Deus, e do seu incomparable poder, e a súa sabedoría, a súa paciencia e a súa longanimidade para cos fillos dos homes; e tamén a expiación que foi preparada desde a fundación do mundo, a fin de que por ese medio chegase a salvación a aquel que puxese a súa confianza no Señor e fose dilixente en gardar os seus mandamentos, e perseverara na fe ata o fin da súa vida, quero dicir a vida do corpo mortal?,

7 digo que este é o home que recibe a salvación, por medio da expiación que foi preparada desde a fundación do mundo para todo o xénero humano que existiu desde a caída de Adán, ou que existe, ou que existirá xamais ata o fin do mundo.

8 E este é o medio polo cal vén a salvación. E non hai outra salvación aparte desta de que se falou; nin hai tampouco outras condicións segundo as cales o home poida ser salvo, senón polas que vos dixen.

9 Crede en Deus; crede que el existe, e que creou todas as cousas, tanto no ceo como na terra; crede que el ten toda sabedoría e todo poder, tanto no ceo como na terra; crede que o home non comprende todas as cousas que o Señor pode comprender.

10 E ademais, crede que debedes arrepentirvos dos vosos pecados, e abandonalos, e humillarvos ante Deus, e pedide con sinceridade de corazón que el vos perdoe; e agora ben, se credes todas estas cousas, mirade que as fagades.

11 E outra vez dígovos, segundo dixen antes, que así como chegastes ao coñecemento da gloria de Deus, ou se soubestes da súa bondade, e probado o seu amor, e recibistes a remisión dos vosos pecados, o que ocasiona tan inmenso gozo nas vosas almas, así quixese que recordásedes e retivésedes sempre na vosa memoria a grandeza de Deus, e a vosa propia nulidade, e a súa bondade e longanimidade para convosco, indignas criaturas, e humillásedesvos aínda nas profundidades da humildade, invocando o nome do Señor diariamente, e permanecendo firmes na fe do que está por vir, que foi anunciado por boca do anxo.

12 E velaquí, dígovos que se facedes isto, sempre vos alegraredes, e seredes cheos do amor de Deus e sempre reteredes a remisión dos vosos pecados; e aumentaredes no coñecemento da gloria daquel que vos creou, ou sexa, no coñecemento do que é xusto e verdadeiro.

13 E non teredes desexos de inxuriaraos o un ao outro, senón de vivir pacíficamente, e de dar a cada un segundo o que lle corresponda.

14 Nin permitiredes que os vosos fillos anden famentos nin espidos, nin consentiredes que quebranten as leis de Deus, nin que contendan e rifen uns con outros e sirvan ao diaño, que é o mestre do pecado, ou sexa, o espírito malo de quen os nosos pais falaron, xa que el é o inimigo de toda rectitude.

15 Mais ensinarédeslles a andar polas vías da verdade e a seriedade; ensinarédeslles a amarse mutuamente e a servirse o un ao outro.

16 E ademais, vós mesmos socorreredes aos que necesiten o voso socorro; impartiredes dos vosos bens ao necesitado; e non permitiredes que o esmoleiro fágavos a súa petición en balde, e sexa botado fóra para perecer.

17 Talvez dirás: O home trouxo sobre si a súa miseria; xa que logo, deterei a miña man e non lle darei do meu alimento, nin lle impartirei dos meus bens para evitar que padeza, porque os seus castigos son xustos.

18 Mais, ¡ó home!, eu dígoche que quen isto fixer ten gran necesidade de arrepentirse; e a menos que se arrepinta do que fixo, perece para sempre, e non ten parte no reino de Deus.

19 Pois velaquí, non somos todos esmoleiros? Non dependemos todos do mesmo Ser, si, de Deus, por todos os bens que temos; por alimento e vestido; e por ouro e prata e polas riquezas de toda especie que posuímos?

20 E velaquí, agora mesmo estivestes invocando o seu nome, suplicando a remisión dos vosos pecados. E permitiu el que pidades en balde? Non; el derramou o seu Espírito sobre vós, e fixo que os vosos corazóns enchésense de alegría, e fixo calar as vosas bocas de modo que non puidestes expresarvos, tan extremadamente grande foi o voso gozo.

21 E agora ben, se Divos, que vos creou, de quen dependedes polas vosas vidas e por todo o que tedes e sodes, concédevos canta cousa xusta pedídeslle con fe, crendo que recibiredes, ¡ó como debedes entón impartirvos o un ao outro dos vosos bens!

22 E se xulgades ao home que vos pide dos vosos bens para non perecer, e condenádelo, canto máis xusta será a vosa condenación por haberlle negado os vosos bens, os cales non perténcenvos a vós senón a Deus, a quen tamén a vosa vida pertence; e con todo, ningunha petición facedes, nin vos arrepentides do que fixestes.

23 Dígovos: ¡Ai de tal home, porque os seus bens perecerán con el! E digo estas cousas aos que son ricos no que toca ás cousas deste mundo.

24 E ademais, digo aos pobres, vós que non tedes, e con todo, tedes suficiente para pasar dun día ao outro; refírome a todos vós que negades ao esmoleiro porque non tedes; quixese que nos vosos corazóns dixésedes: Non dou porque non teño, mais se tivese, daría.

25 Agora ben, se dicides isto nos vosos corazóns, quedades sen culpa; doutro xeito, sodes condenados; e a vosa condenación é xusta, pois cobizades o que non recibistes.

26 E agora ben, por causa destas cousas que vos falei ?é dicir, a fin de reter a remisión dos vosos pecados de día en día, para que andedes sen culpa ante Deus?, quixese que dos vosos bens désedes ao pobre, cada cal segundo o que tiver, tal como alimentar ao famento, vestir ao espido, visitar ao enfermo, e ministrar para o seu alivio, tanto espiritual como temporalmente, segundo as súas necesidades.

27 E mirade que se fagan todas estas cousas con prudencia e orde; porque non se esixe que un home corra máis rápidamente do que as súas forzas permítenlle. E ademais, convén que sexa dilixente, para que así gañe o galardón; xa que logo, todas as cousas deben facerse en orde.

28 E quixese que recordásedes que o que de entre vós pida prestado ao seu veciño, debe devolver aquilo que pide prestado, de acordo co que prometa; pois pola contra, cometeredes pecado e talvez fagades que o voso veciño peque tamén.

29 E para rematar, non podo dicirvos todas as cousas mediante as cales podedes cometer pecado; porque hai varios modos e medios, tantos que non podo enumeralos.

30 Pero isto podo dicirvos, que se non vos coidades a vós mesmos, e os vosos pensamentos, e as vosas palabras e as vosas obras, e se non observades os mandamentos de Deus nin perseverades na fe do que oístes concernente á vinda do noso Señor, aínda ata o fin das vosas vidas, debedes perecer. E agora ben, ¡ó home!, recorda, e non perezas.

Capítulo 5 
Os santos chegan a ser fillos e fillas de Cristo por medio da fe-Entón son chamados polo nome de Cristo-O rei Benxamín exhórtaos a ser firmes e inmutables en boas obras. Aproximadamente 124 a.C.

1 E agora ben, aconteceu que cando o rei Benxamín houbo falado así ao seu pobo, mandou indagar entre eles, desexando saber se crían as palabras que lles falou.

2 E todos clamaron a unha voz, dicindo: Si, cremos todas as palabras que nos falaches; e ademais, sabemos da súa certeza e verdade polo Espírito do Señor Omnipotente, o cal efectuou un potente cambio en nós, ou sexa, nos nosos corazóns, polo que xa non temos máis disposición a obrar mal, senón a facer o bo continuamente.

3 E tamén nós mesmos, por medio da infinita bondade de Deus e as manifestacións do seu Espírito, temos grandes visións daquilo que está por vir; e se for necesario, poderiamos profetizar de todas as cousas.

4 E é a fe que tivemos nas cousas que o noso rei falounos o que nos levou a este gran coñecemento, polo que nos alegramos cun gozo tan sumamente grande.

5 E estamos dispostos a concertar un convenio co noso Deus de facer a súa vontade e ser obedientes aos seus mandamentos en todas as cousas que el nos mande, todo o resto dos nosos días, para que non traiamos sobre nós un tormento sen fin, como o declarou o anxo, para que non bebamos do cáliz da ira de Deus.

6 Agora ben, estas palabras eran as que deles desexaba o rei Benxamín; e polo tanto, díxolles: declarastes as palabras que eu desexaba; e o convenio que fixestes é un convenio xusto.

7 Agora pois, a causa do convenio que fixestes, seredes chamados proxenie de Cristo, fillos e fillas del, porque velaquí, hoxe el procreouvos espiritualmente; pois dicides que os vosos corazóns cambiaron por medio da fe no seu nome; xa que logo, nacestes del e chegastes a ser os seus fillos e as súas fillas.

8 E baixo este título sodes librados, e non hai outro título por medio do cal poidades ser librados. Non hai outro nome dado polo cal veña a salvación; xa que logo, quixese que tomásedes sobre vós o nome de Cristo, todos vós que fixestes convenio con Deus de ser obedientes ata o fin das vosas vidas.

9 E sucederá que quen fixer isto, acharase á destra de Deus, porque saberá o nome polo cal é chamado; pois será chamado polo nome de Cristo.

10 E acontecerá que quen non tome sobre si o nome de Cristo, terá que ser chamado por algún outro nome; xa que logo, acharase á esquerda de Deus.

11 E quixese que tamén recordásedes que este é o nome que dixen que vos daría, o cal nunca sería borrado, senón por transgresión; xa que logo, tede coidado de non transgredir, para que o nome non sexa borrado dos vosos corazóns.

12 Eu dígovos: Quixese que vos acordásedes de conservar sempre escrito este nome nos vosos corazóns para que non vos achedes á esquerda de Deus, senón que oiades e coñezades a voz pola cal seredes chamados, e tamén o nome polo cal el chamaravos.

13 Porque como coñece un home ao amo a quen non serviu, que é un estraño para el, e áchase lonxe dos pensamentos e das intencións do seu corazón?

14 E ademais, toma un home un asno que pertence ao seu veciño, e gárdao? Eu dígovos que non; nin sequera permitirá que paste entre os seus rabaños, senón que o escorrentará e botarao fóra. Dígovos que así será entre vós se non sabedes o nome polo cal chámellevos.

15 Xa que logo, quixese que fósedes firmes e inmutables, abundando sempre en boas obras para que Cristo, o Señor Deus Omnipotente, poida selarvos como seus, a fin de que sexades levados ao ceo, e teñades salvación sen fin, e vida eterna mediante a sabedoría, e poder, e xustiza, e misericordia daquel que creou todas as cousas no ceo e na terra, o cal é Divos sobre todo. Amen.

Capítulo 6 
O rei Benxamín rexistra os nomes dos do pobo e nomea sacerdotes para que lles ensinen-Mosías reina como rei xusto. Aproximadamente 124-121 a.C.

1 E agora ben, o rei Benxamín considerou prudente, logo de acabar de falar ao pobo, tomar os nomes de todos os que fixeran convenio con Deus de gardar os seus mandamentos.

2 E sucedeu que non houbo nin un alma, salvo os nenos pequenos, que non fixese convenio e tomado sobre si o nome de Cristo.

3 E ademais, aconteceu que cando o rei Benxamín houbo dado fin a todas estas cousas, e houbo consagrado ao seu fillo Mosías para que fose o gobernante e rei do seu pobo, e deulle todo cargo concernente ao reino, e tamén houbo nomeado sacerdotes para ensinar ao pobo, a fin de que así puidesen oír e saber os mandamentos de Deus, e espertar neles o recordo do xuramento que fixeran, despediu á multitude; e volvéronse, cada cal, segundo as súas familias, ás súas propias casas.

4 E Mosías empezou a reinar en lugar do seu pai. E comezou a reinar no trixésimo ano da súa vida; e en total transcorreran uns catrocentos setenta e seis anos desde o tempo en que Lehi saíu de Xerusalén.
5 E o rei Benxamín viviu tres anos máis, e morreu.

6 E sucedeu que o rei Mosías andou nas sendas do Señor, e observou os seus xuízos e os seus estatutos, e gardou os seus mandamentos en todas as cousas que o Señor mandoulle.

7 E o rei Mosías fixo que o seu pobo labrase a terra. E tamén el mesmo labraba a terra para que así non fose oneroso ao seu pobo, a fin de obrar de acordo co que o seu pai fixera en todas as cousas. E non houbo contención entre todo o seu pobo polo espazo de tres anos.

Capítulo 7 
Ammón descobre a terra de Lehi-Nefi, onde raíña Limhi-O pobo de Limhi áchase baixo o xugo dos lamanitas-Limhi relata a historia deles-Un profeta (Abinadí) testificara que Cristo é o Deus e o Pai de todas as cousas-Aqueles que sementen inmundicia segarán o bulebule, e aqueles que depositen a súa confianza no Señor serán librados. Aproximadamente 121 a.C.

1 E agora ben, aconteceu que despois que houbo tido paz continua polo termo de tres anos, o rei Mosías tivo desexos de saber da xente que foi a morar á terra de Lehi-Nefi, ou sexa, á cidade de Lehi-Nefi; porque o seu pobo nada soubera deles desde a ocasión en que saíron da terra de Zaraenla; de modo que o importunaban coa súa insistencia.

2 E sucedeu que o rei Mosías concedeu que dezaseis dos homes fortes do pobo subisen á terra de Lehi-Nefi para indagar concernente aos seus irmáns.

3 E ocorreu que ao día seguinte emprenderon a viaxe, e ía con eles un chamado Ammón, un home forte e poderoso, e descendente de Zaraenla; e tamén era o seu caudillo.

4 E non sabían o rumbo que debían seguir no deserto para subir á terra de Lehi-Nefi; xa que logo, andaron errantes moitos días polo deserto, si, ata corenta días andaron errantes.

5 E despois que houberon andado errantes corenta días, chegaron a una colina ao norte da terra de Xilom, e alí plantaron as súas tendas.
6 E Ammón tomou a tres dos seus irmáns, e chamábanse Amalekí, Helem e Hem, e descenderon á terra de Nefi.

7 E velaquí que deron co rei do pobo que vivía na terra de Nefi e na terra de Xilom; e rodeounos a garda do rei, e foron apresados e atados e encarcerados.

8 E ocorreu que logo de estar no cárcere dous días, leváronos outra vez diante do rei, e soltáronlles as ligaduras; e estaban ante o rei, e permitíuselles, ou máis ben, mandóuselles que respondesen ás preguntas que el lles fixese.

9 E díxolles: Velaquí, eu son Limhi, fillo de Noé, que foi fillo de Zeniff, quen saíu da terra de Zaraenla para herdar esta terra que era a terra dos seus pais, e o cal foi feito rei pola voz do pobo.

10 E agora desexo saber a razón pola cal atrevéstesvos a aproximarvos aos muros da cidade, cando eu mesmo me achaba fóra da porta cos meus gardas.

11 E por este motivo permitín que fósedes preservados, para que eu puidese interrogarvos, pois doutro xeito, faría que os meus gardas executásenvos. Évos permitido falar.

12 E agora ben, cando Ammón viu que lle era permitido falar, foi e inclinouse ante o rei; e, levantándose outra vez, dixo: ¡Ó rei!, estou moi agradecido ante Deus hoxe día por estar vivo aínda, e porque se me permite falar; e tratarei de falar ousadamente;

13 porque estou seguro de que se me coñeciches, non permitirías que me puxesen estas ligaduras. Pois son Ammón, descendente de Zaraenla, e subín desde a terra de Zaraenla para indagar tocante aos nosos irmáns que Zeniff trouxo daquela terra.

14 E ocorreu que logo que houbo oído as palabras de Ammón, Limhi alegrouse en extremo, e dixo: Agora sei de seguro que os meus irmáns que se achaban na terra de Zaraenla viven aínda. E agora me alagraréi, e mañá farei que o meu pobo se alegre tamén.

15 Porque velaquí, achámonos baixo o xugo dos lamanitas, e impúxollenos un tributo gravoso de soportar. E velaquí, os nosos irmáns agora librarannos do noso cativerio, ou sexa, das mans dos lamanitas, e seremos os seus escravos; porque é mellor ser escravos dos nefitas que pagar tributo ao rei dos lamanitas.

16 E agora ben, o rei Limhi mandou aos seus gardas que non volvesen atar a Ammón nin aos seus irmáns, senón fixo que fosen à colina que se achaba ao norte de Xilom, e trouxesen aos seus irmáns á cidade para que comesen, bebesen e descansasen dos traballos da súa viaxe; porque padeceran moitas cousas; padeceran fame, sede e fatiga.

17 E agora ben, aconteceu que ao día seguinte, o rei Limhi enviou unha proclamación a todos os do seu pobo, a fin de que se congregasen no templo para oír as palabras que el lles ía a falar.

18 E acaeceu que cando se congregaron, faloulles deste xeito, dicindo: ¡Ó pobo meu, levantade as vosas cabezas e consoládevos!, porque velaquí, o tempo está próximo, ou non está moi afastado, cando xa non estaremos suxeitos aos nosos inimigos a pesar de que as nosas moitas loitas foron en balde; con todo, creo que aínda queda por facer unha loita eficaz.

19 Xa que logo, levantade as vosas cabezas e alegraos, e ponde a vosa confianza en Deus, nese Deus que foi o Deus de Abraham, de Isaac e de Xacob; e ademais, ese Deus que sacou aos fillos de Israel da terra de Exipto, e fixo que cruzasen a pé o Mar Vermello sobre terra seca, e alimentounos con maná para que non perecesen no deserto; e moitas outras cousas fixo el por eles.

20 E ademais, ese mesmo Deus trouxo aos nosos pais da terra de Xerusalén, e sostivo e preservado ao seu pobo, aínda ata agora; e velaquí, é por causa das nosas iniquidades e abominacións que el nos trouxo ao cativerio.

21 E todos vós sodes hoxe testemuñas de que Zeniff, que foi feito rei deste pobo, cun exceso de celo por herdar a terra dos seus pais, foi enganado pola astucia e estrataxema do rei Lamán, quen fixo un tratado co rei Zeniff, e entregou nas súas mans a posesión de parte da terra, ou sexa, a cidade de Lehi-Nefi, a cidade de Xilom e a terra dos arredores;

22 e fixo todo isto co único obxecto de subxugar ou escravizar a este pobo. E velaquí, nós actualmente pagamos tributo ao rei dos lamanitas, que equivale á metade do noso millo, e da nosa cebada, e aínda de todos os nosos grans, sexan da clase que foren; e a metade do aumento dos nosos rabaños e os nosos manadas; e o rei dos lamanitas esíxenos a metade de canto temos ou posuímos, ou as nosas vidas.

23 E ben, non é isto gravoso de soportar? E non é grande esta aflición nosa? Velaquí, que gran razón temos nós para lamentarnos.

24 Si, dígovos que grandes son as razóns que temos para lamentarnos; porque velaquí, cantos dos nosos irmáns foron mortos, e o seu sangue foi derramada en balde, e todo por causa da iniquidade.

25 Porque se este pobo non caese na transgresión, o Señor non permitiría que este gran mal lles sobreveu. Mais velaquí, non quixeron oír as súas palabras, senón que xurdiron contencións entre eles, ao grao de verter sangue entre eles mesmos.

26 E mataron a un profeta do Señor; si, un home escollido de Deus que lles falou das súas iniquidades e abominacións, e profetizou de moitas cousas que han de acontecer, si, aínda a vinda de Cristo.

27 E porque lles declarou que Cristo era o Deus, o Pai de todas as cousas, e que tomaría sobre si a imaxe de home, e sería a imaxe conforme á cal o home foi creado no principio; noutras palabras, dixo que o home foi creado a imaxe de Deus, e que Divos baixaría entre os fillos dos homes, e tomaría sobre si carne e sangue, e iría sobre a face da terra.

28 E agora ben, porque dixo isto, quitáronlle a vida; e fixeron moitas cousas máis que trouxeron sobre eles a ira de Deus. Xa que logo, quen se pode asombrar de que se achen no cativerio, e sexan feridos con tan grandes aflicións?

29 Porque velaquí, o Señor dixo: Non socorrerei aos do meu pobo no día do seu transgresión, senón que obstruirei os seus camiños para que non prosperen; e os seus feitos serán como pedra de tropezo diante deles.

30 E tamén di: Se o meu pobo sementa inmundicia, segará o palla dela no bulebule; e o seu efecto é veleno.

31 E di ademais: Se o meu pobo sementa inmundicia segará o vento oriental, o cal trae destrución inmediata.

32 E agora ben, velaquí, a promesa do Señor cumpriuse, e vós sodes feridos e aflixidos.

33 Mais se vos tornades ao Señor con íntegro propósito de corazón, e pondes a vosa confianza nel, e servídeslle con toda a dilixencia da alma, se facedes isto, el, de acordo coa súa propia vontade e desexo, libraravos do cativerio.

Capítulo 8 
Ammón insignia ao pobo de Limhi-Decátase dos vinte e catro ferros xareditas-Os videntes poden traducir anais antigos-Non hai don maior que o que posúe un vidente. Aproximadamente 121 a.C.

1 E aconteceu que despois que o rei Limhi houbo acabado de falar ao seu pobo, porque lles dixo moitas cousas, e só algunhas delas escribín neste libro, el relatou ao seu pobo todo o concernente aos seus irmáns que se achaban na terra de Zaraenla.

2 E fixo que Ammón presentásese ante a multitude, e referíselle todo canto sucedera aos seus irmáns desde a época en que Zeniff partiu da terra, ata o tempo en que el mesmo viño de alí.

3 E Ammón tamén lles declarou as últimas palabras que o rei Benxamín ensinoulles, e explicounas ao pobo do rei Limhi para que entendesen todas as palabras que el falou.

4 E sucedeu que logo de facer todo isto, o rei Limhi despediu á multitude e fixo que cada un volvésese á súa propia casa.

5 E ocorreu que fixo que lle levasen a Ammón os ferros que contiñan os anais do seu pobo, desde o tempo en que saíron da terra de Zaraenla, para que el léseas.

6 Agora ben, en canto Ammón houbo lido a historia, o rei interrogouno para saber se podía interpretar idiomas; e respondeulle Ammón que non podía.

7 E díxolle o rei: Achándome apesadumbrado polas aflicións do meu pobo, fixen que corenta e tres dos do meu pobo emprendesen un percorrido polo deserto, para que por ese medio achasen a terra de Zaraenla, a fin de apelar aos nosos irmáns para que nos librasen do cativerio.

8 E estiveron perdidos no deserto polo espazo de moitos días, e a pesar da súa dilixencia, non atoparon a terra de Zaraenla, senón que retornaron aquí logo de viaxar por unha terra entre moitas augas, e de descubrir unha rexión chea de ósos de homes e bestas, e tamén estaba cuberta de ruínas de edificios de todas clases; e descubriron unha terra que fora habitada por un pobo tan numeroso como as hostes de Israel.

9 E como testemuño da verdade das cousas que dixeran, trouxeron vinte e catro ferros que están cheas de gravados, e son de ouro puro.

10 E velaquí, tamén trouxeron petos, os cales son de gran tamaño; e son de bronce e de cobre, e están perfectamente conservados.

11 E máis aínda, trouxeron espadas cuxas guarnicións consumir, e cuxas follas estaban carcomidas de herrumbre; e non hai na terra quen poida interpretar a linguaxe ou os gravados que están sobre os ferros. Por isto díxenche: Podes traducir?

12 E pregúntoche ademais: Sabes ti de alguén que poida traducir? Porque desexo que estes anais sexan traducidos ao noso idioma; pois quizá nos darán coñecemento dun resto do pobo que foi destruído, do cal procederon estes anais; ou talvez farannos saber deste mesmo pobo que foi destruído; e desexo saber a causa da súa destrución.

13 Logo Ammón díxolle: Podo de seguro dicirche, ó rei, dun home que pode traducir os anais; pois el ten algo co que pode mirar e traducir todos os anais que son de data antiga; e é un don de Deus. E as cousas chámanse intérpretes, e ninguén pode mirar neles a menos que lle sexa mandado, non sexa que busque o que non debe, e así pereza. E a quen se lle manda mirar neles, a ese chámaselle vidente.

14 E velaquí, o rei do pobo que se acha na terra de Zaraenla é o home a quen se manda facer estas cousas, e é o que ten este alto don de Deus.

15 E dixo o rei que un vidente é maior que un profeta.

16 E Ammón dixo que un vidente é tamén revelador e profeta; e que non hai maior don que un home poida ter, a menos que posúa o poder de Deus, que ninguén pode ter; con todo, o home pode recibir gran poder de Deus.

17 Mais un vidente pode saber de cousas que pasaron e tamén de cousas futuras; e por este medio todas as cousas serán reveladas, ou mellor devandito, as cousas secretas serán manifestadas, e as cousas ocultas sairán á luz; e o que non é sabido, eles darano a coñecer; e tamén manifestarán cousas que doutro xeito non se poderían saber.

18 Así Divos dispuxo un medio para que o home, pola fe, poida efectuar grandes milagres; xa que logo, chega a ser un gran beneficio para os seus semellantes.

19 E agora ben, cando Ammón houbo acabado de falar estas palabras, o rei se regocijó en extremo e deu grazas a deus, dicindo: Sen dúbida estes ferros encerran un gran misterio, e estes intérpretes foron indubidablemente preparados con obxecto de despregar todos os misterios desta índole aos fillos dos homes.

20 ¡Ó que marabillosas son as obras do Señor, e que longo tempo soporta el ao seu pobo; si, e que cego e impenetrable é o entendemento dos fillos dos homes, pois nin buscan sabedoría, nin desexan que ela os rexa!

21 Si, son como un rabaño silvestre que foxe do pastor, e se espalla, e é perseguido e devorado polos animais da selva.

Os Anais de Zeniff-Un relato do seu pobo desde a época en que saíron da terra de Zaraenla ata a época en que foron librados das mans dos lamanitas.
Comprende os capítulos 9 ao 22.

Capítulo 9 
Zeniff conduce a un grupo dos de Zaraenla para posuír a terra de Lehi-Nefi-O rei lamanita permítelles posuír a terra-Hai guerra entre os lamanitas e o pobo de Zeniff. Aproximadamente 200?187 a.C.

1 Eu, Zeniff, habendo sido instruído en todo o idioma dos nefitas e habendo tido coñecemento da terra de Nefi, ou sexa, a terra da primeira herdanza dos nosos pais, e habendo sido enviado como espía entre os lamanitas para que observase as súas forzas -a fin de que o noso exército caese sobre eles e destruíseos- mais cando vin o bo que había entre eles, non quixen que fosen destruídos.

2 Xa que logo, contendín cos meus irmáns no deserto, pois quería que o noso xefe fixese un tratado con eles; pero sendo home severo e sanguinario, el mandou que me quitasen a vida; mais fun rescatado pola efusión de moito sangue; porque pai loitou contra pai, e irmán contra irmán, ata que a maior parte do noso exército foi destruída no deserto; e os que sobrevivimos retornamos á terra de Zaraenla a comunicar ese relato ás súas esposas e aos seus fillos.

3 E con todo, eu, cun exceso de celo por herdar a terra dos nosos pais, xuntei a cantos desexaban ir para posuír a terra, e de novo emprendemos a nosa viaxe ao deserto para subir a aquela terra; mais fomos feridos con fame e graves aflicións, pois eramos tardos en acordarnos do Señor o noso Deus.

4 No entanto, logo de andar errantes polo deserto moitos días, plantamos as nosas tendas no lugar en que os nosos irmáns pereceran, o cal achábase preto da terra dos nosos pais.

5 E aconteceu que con catro dos meus homes entrei outra vez na cidade ata onde estaba o rei, a fin de coñecer a súa disposición, e saber se podía ir co meu pobo e posuír a terra en paz.

6 E entrei a ver ao rei, o cal fixo pacto comigo para que eu posuíse a terra de Lehi-Nefi e a terra de Xilom.

7 E tamén mandou que a súa xente saíse desa terra; e eu e o meu pobo entramos nela a fin de posuíla.

8 E empezamos a construír edificios e a reparar os muros da cidade; si, as murallas da cidade de Lehi-Nefi e da cidade de Xilom.

9 E empezamos a cultivar a terra, si, con toda clase de sementes, con sementes de millo, de trigo e de cebada, con neas e con sheum, e con sementes de toda clase de froitas; e empezamos a multiplicarnos e a prosperar na terra.

10 Agora ben, foi pola astucia e artimaña do rei Lamán, para reducir ao meu pobo á servidume, que el cedeu a terra para que a posuísemos nós.

11 Xa que logo, sucedeu que despois que houbemos vivido na terra polo termo de doce anos, o rei Lamán empezou a inquietarse, por se dalgún xeito o meu pobo facíase forte na terra, e así eles non poderían dominalo e escravizarllo.

12 Porque eran unha xente perezosa e idólatra; xa que logo, desexaban facernos os seus escravos a fin de fartarse co traballo das nosas mans; si, para saciarse cos rabaños dos nosos campos.

13 Xa que logo, aconteceu que o rei Lamán comezou a incitar ao seu pobo para que contendese co meu; polo que empezou a haber guerras e contendas na terra.

14 Porque no decimotercer ano do meu reinado na terra de Nefi, estando o meu pobo abeberando e apacentando os seus rabaños e cultivando as súas terras, alá ao sur da terra de Xilom viño sobre eles unha numerosa hoste de lamanitas, e empezaron a matalos e a levar os seus rabaños e o millo dos seus campos.

15 Si, e ocorreu que fuxiron, todos aqueles a quen non alcanzaron, ata a cidade de Nefi, e pedíronme protección.

16 E aconteceu que os armei con arcos e con frechas, con espadas e con cimitarras, con mazas e con fondas, e con canto xénero de armas puidemos inventar; e eu e o meu pobo saímos á batalla en contra dos lamanitas.

17 Si, coa forza do Señor saímos á batalla contra os lamanitas; porque eu e o meu pobo clamamos ferventemente ao Señor para que nos librase das mans dos nosos inimigos, porque se espertou en nós o recordo da liberación dos nosos pais.

18 E Deus oíu o noso clamor e contestou as nosas oracións; e saímos coa súa forza; si, saímos contra os lamanitas, e nun día e unha noite matamos a tres mil corenta e tres; matámolos ata que os expulsamos da nosa terra.

19 E eu mesmo coas miñas propias mans axudei a enterrar aos seus mortos. E velaquí, para o noso gran pesar e lamentación, douscentos setenta e nove dos nosos irmáns foron mortos.

Capítulo 10 
Morre o rei Lamán-Os do seu pobo son salvaxes e feroces, e cren en tradicións falsas-Zeniff e o seu pobo prevalecen en contra deles. Aproximadamente 187-160 a.C.

1 E sucedeu que de novo empezamos a establecer o reino e a posuír outra vez a terra en paz. E mandei facer armas de guerra de todas clases, para que dese modo eu tivese armas para o meu pobo, para o día en que os lamanitas volvesen á guerra contra o meu pobo.

2 E puxen gardas ao redor da terra, a fin de que os lamanitas non caesen de novo de improviso sobre nós e destruísennos; e así protexín ao meu pobo e os meus rabaños, e evitei que caesen en mans dos nosos inimigos.

3 E sucedeu que herdamos a terra dos nosos pais durante moitos anos; si, polo espazo de vinte e dous anos.
4 E fixen que os homes cultivasen a terra e producisen grans e froitos de todas clases.

5 E fixen que as mulleres fiasen e afanásense, e traballasen e tecesen toda sorte de liños finos; si, e teas de todas clases para que cubrísemos a nosa desnudez; e así prosperamos na terra, así gozamos de continua paz na terra polo espazo de vinte e dous anos.

6 E aconteceu que o rei Lamán morreu, e o seu fillo empezou a reinar no seu lugar. E empezou a incitar ao seu pobo a rebelarse en contra do meu; así que comezaron a prepararse para a guerra e para vir á batalla contra o meu pobo.

7 Mais eu enviara aos meus espías aos arredores da terra de Xemlón, para descubrir os seus preparativos, para gardarme deles a fin de que non viñesen sobre o meu pobo e destruíseno.

8 E sucedeu que subiron polo lado norte da terra de Xilom, coas súas numerosas hostes: homes armados con arcos e con frechas, con espadas e con cimitarras, con pedras e con fondas; e levaban afeitada e ispe a cabeza, e estaban cinguidos cunha faja de coiro ao redor dos seus lombos.

9 E aconteceu que fixen que as mulleres e os nenos do meu pobo ocultásense no deserto; e fixen tamén que todos os meus homes anciáns que podían levar armas, así como todos os meus homes novos que podían portar armas, reunísense para ir á batalla contra os lamanitas; e coloqueinos nas súas filas, cada home segundo a súa idade.

10 E aconteceu que saímos á batalla contra os lamanitas, e ata eu, na miña avanzada idade, fun á batalla contra os lamanitas. E ocorreu que saímos á lide coa forza do Señor.

11 Agora ben, os lamanitas nada sabían concernente ao Señor nin á forza do Señor; xa que logo, confiaban na súa propia forza. Con todo, eran xente forte, segundo a forza do home.

12 Eran un pobo salvaxe, feroz e sanguinario, crentes na tradición dos seus pais, que era esta: Crían que foron botados da terra de Xerusalén por mor das iniquidades dos seus pais, e que os seus irmáns os ultraxaron no deserto, e que tamén foron agraviados mentres cruzaban o mar.

13 E máis aínda, que os habían tratado inxustamente mentres se achaban na terra da súa primeira herdanza, logo de atravesar o mar; e todo isto porque Nefi foi máis fiel en gardar os mandamentos do Señor; xa que logo, foi favorecido do Señor porque o Señor oíu as súas oracións e contestounas; e el tomou o mando na súa viaxe polo deserto.

14 E os seus irmáns se enojaron con el porque non entendían o xeito de proceder do Señor; e tamén se irritaron con el sobre as augas, porque endureceron os seus corazóns contra o Señor.

15 E ademais, se enfureceron con el cando houberon chegado á terra prometida, porque dicían que el arrebatara das súas mans o mando do pobo; e trataron de matalo.

16 E ademais, se ensañaron con el porque saíu para o deserto, como o Señor mandoulle, e levou consigo os anais que estaban gravados nos ferros de bronce, porque dicían eles que el os roubou.

17 E xa que logo, ensinaron aos seus fillos a que os aborrezan, e que os asasinen, e que lles rouben e desposúanos, e que fagan canto poidan para destruílos; xa que logo, senten un odio eterno contra os fillos de Nefi.

18 Precisamente por esta causa, o rei Lamán, mediante a súa astucia e mentireira estrataxema, e as súas afagadoras promesas, enganoume, para que trouxese ao meu pobo a esta terra, a fin de que eles destruíseno; si, e padecemos todos estes anos na terra.

19 E agora ben, eu, Zeniff, logo de dicir todas estas cousas acerca dos lamanitas aos do meu pobo, animeinos a que saísen a loitar con toda a súa forza e puxesen a súa confianza no Señor; xa que logo, loitamos contra eles cara a cara.

20 E aconteceu que novamente os botamos da nosa terra, e matámolos con gran mortaldade, tantos que non os contamos.

21 E aconteceu que de novo volvemos á nosa propia terra, e o meu pobo empezou outra vez a gardar os seus rabaños e a cultivar as súas terras.

22 E agora ben, eu, habendo envellecido, conferín o reino a un dos meus fillos; xa que logo, non digo máis. E rogo que o Señor bendiga ao meu pobo. Amén.

Capítulo 11 
O rei Noé raíña inicuamente-Deléitase nunha vida desenfreada coas súas esposas e concubinas-Abinadí profetiza que o pobo caerá no cativerio-O rei Noé procura quitarlle a vida. Aproximadamente 160-150 a.C.

1 E sucedeu que Zeniff conferiu o reino a Noé, un dos seus fillos; xa que logo, Noé empezou a reinar no seu lugar; e non andou polas sendas do seu pai.

2 Pois velaquí, non gardou os mandamentos de Deus, senón que andou en pos dos desexos do seu propio corazón. E tivo moitas esposas e concubinas. E fixo que o seu pobo pecase e fixese o que era abominable diante do Señor. Si, cometeron fornicacións e toda clase de iniquidades.

3 E impuxo un tributo da quinta parte de canto posuían: a quinta parte do seu ouro e da súa prata, e a quinta parte da súa ziff, e do seu cobre, e do seu bronce e do seu ferro; e a quinta parte dos seus animais cebados, e tamén a quinta parte de todos os seus grans.

4 E fixo todo isto para sosterse a si mesmo, e ás súas esposas e ás súas concubinas; e tamén aos seus sacerdotes e ás esposas e as concubinas deles; deste xeito cambiara os asuntos do reino.
5 Pois destituíu a todos os sacerdotes que o seu pai consagrara, e no seu lugar consagrou a outros, aqueles que se envanecían co orgullo dos seus corazóns.

6 Si, e deste xeito eran mantidos na súa preguiza e na súa idolatría e as súas fornicacións, cos tributos que o rei Noé había imposto sobre os do seu pobo; de modo que traballaban moito para soster a iniquidade.

7 Si, e tamén se volveron idólatras, porque os enganaron as vas e lisonjeras palabras do rei e dos sacerdotes, porque lles falaban palabras lisonjeras.

8 E sucedeu que o rei Noé construíu moitos edificios elegantes e espazosos; e adornounos con obras finas de madeira, e con toda clase de cousas preciosas, de ouro e de prata, de ferro, de bronce, de ziff e de cobre.

9 E tamén edificou para si un amplo palacio, e un trono no medio, todo o cal era de madeira fina, e estaba adornado de ouro e prata e cousas preciosas.

10 E tamén mandou que os seus artesáns elaborasen toda clase de obras finas dentro dos muros do templo: de madeira fina, e de cobre, e de bronce.

11 E os asentos que se reservaron para os sumos sacerdotes, que eran máis altos que todos os demais asentos, el adornounos con ouro puro; e fixo construír un antepecho diante deles, sobre o cal podían soster os seus corpos e os seus brazos mentres falaban falsas e vas palabras ao seu pobo.

12 E ocorreu que edificou unha torre cerca do templo, si, unha torre moi alta, tan alta así que desde a súa cima podía ver a terra de Xilom, e tamén a terra de Xemlón, que posuían os la manitas; e aínda podía ver toda a rexión circunvoeina.

13 E aconteceu que fixo construír moitos edificios na terra de Xilin; e fixo que se construíse unha gran torre sobre a colina que estaba ao norte da terra de Xilom, o cal fora un refuxio para os fillos de Nefi cando fuxiron da terra; e fixo isto coas riquezas que obtiña mediante os tributos do seu pobo.

14 E sucedeu que entregou o seu corazón ás súas riquezas; e pasaba o tempo en vivir desenfrenadamente coas súas esposas e as súas concubinas; e tamén os seus sacerdotes pasaban o tempo con rameras.

15 E aconteceu que plantou viñas en varias partes do país; e construíu lagares e fixo viño en abundancia; xa que logo, converteuse en bebedor de viño, e o mesmo fixo o seu pobo.

16 E sucedeu que os lamanitas empezaron a vir sobre o seu pobo, sobre grupos pequenos, e a matalos nos seus campos, e mentres coidaban os seus rabaños.

17 E o rei Noé enviou gardas aos arredores da terra para contelos, mais non enviou un número suficiente, e os lamanitas caeron sobre eles e matáronos, e levaron moitos dos seus rabaños fóra da terra; así empezaron os lamanitas a destruílos e a derramar o seu odio sobre eles.

18 E aconteceu que o rei Noé enviou ás súas tropas en contra deles, e os lamanitas foron rexeitados, ou sexa, fixéronos retroceder por un tempo, polo que volveron, regocijándose co seu botín.

19 E agora ben, por mor desta gran vitoria, se envanecieron co orgullo dos seus corazóns, e se jactaron da súa propia forza, dicindo que cincuenta deles podían contra miles dos lamanitas; e así se xactaban e deleitábanse no sangue e en verter o sangue dos seus irmáns; e isto por mor da iniquidade do seu rei e sacerdotes.

20 E aconteceu que había entre eles un home que se chamaba Abinadí; e saíu entre eles e empezou a profetizar, dicindo: Velaquí, así di o Señor, e así me mandou, dicindo: Ve e dei a esta xente: Así di o Señor: ¡Ai dos deste pobo!, porque vin as súas abominacións, e as súas iniquidades, e as súas fornicacións, e a menos que se arrepintan, visitareinos coa miña ira.

21 E a menos que se arrepintan e vólvanse ao Señor o seu Deus, velaquí, entregareinos en mans dos seus inimigos; si, e serán reducidos ao cativerio, e serán aflixidos por man dos seus inimigos.

22 E sucederá que saberán que eu son o Señor o seu Deus, e que son un Deus celoso, que visito as iniquidades do meu pobo.

23 E acontecerá que a menos que este pobo arrepíntase e vólvase ao Señor o seu Deus, será levado ao cativerio; e ninguén o librará, salvo o Señor, o Deus Todopoderoso.

24 Si, e acontecerá que cando eles clamen a min, serei lento en oír os seus queixumes; si, e permitirei que os seus inimigos os aflixan.

25 E a menos que se arrepintan en cilicio e cinza, e clamen fortemente ao Señor o seu Deus, non oirei os seus rogos nin os librarei das súas aflicións; e así di o Señor, e así me mandou.

26 E acaeceu que cando lles falou Abinadí estas palabras, se anoxaron con el e trataron de quitarlle a vida; mais o Señor librouno das súas mans.

27 Agora ben, cando o rei Noé decatouse das palabras que Abinadí falara ao pobo, tamén se encheu de ira e dixo: Quen é Abinadí, para que eu e o meu pobo sexamos xulgados por el?, ou quen é o Señor para que traia sobre o meu pobo tan grande aflición?

28 Mándovos traer aquí a Abinadí para matalo, porque el dixo estas cousas para incitar aos do meu pobo á ira uns con outros, e para suscitar contencións entre os do meu pobo; xa que logo, matareino.

29 E os ollos do pobo achábanse cegados; xa que logo, endureceron os seus corazóns contra as palabras de Abinadí, e trataron de apresalo desde ese momento en diante. E o rei Noé endureceu o seu corazón contra a palabra do Señor, e non se arrepentiu das súas malas obras.

Capítulo 12 
Abinadí é encarcerado por profetizar a destrución do pobo e a morte do rei Noé-Os sacerdotes falsos citan as Escrituras e finxen observar a lei de Moisés-Abinadí comeza a ensinarlles os Dez Mandamentos. Aproximadamente 148 a.C.

1 E aconteceu que logo de dous anos, Abinadí viño entre eles disfrazado, de modo que non o coñeceron, e empezou a profetizar entre eles, dicindo: Así me mandou o Señor, dicindo: Abinadí, ve e profetiza aos do meu pobo, porque endureceron o seu corazón en contra das miñas palabras; non se arrepentiron das súas malas obras; polo tanto, visitareinos coa miña ira; si, coa miña furiosa ira visitareinos nas súas iniquidades e abominacións.

2 Si, ¡ai desta xeración! E o Señor díxome: Estende a túa man e profetiza, dicindo: Así di o Señor: Acontecerá que os desta xeración, por mor das súas iniquidades, serán levados ao cativerio, e serán feridos na fazula; si, e polos homes serán impelidos e mortos; e os voitres do aire e os cans, si, e os animais salvaxes devorarán a súa carne.

3 E acontecerá que a vida do rei Noé estimarase igual que un vestido nun forno ardente; porque saberá que eu son o Señor.

4 E acontecerá que ferirei a este pobo meu con penosas aflicións; si, con fame e con pestilencia; e farei que aúllen todo o día.

5 Si, e farei que lles aten cargas sobre as súas costas; e serán arreados como mudos asnos.

6 E acontecerá que enviarei saraiba entre eles, e feriraos; e tamén serán feridos polo vento oriental; e os insectos tamén atafegarán as súas terras e devorarán o seu gran.

7 E serán feridos con gran pestilencia; e farei todo isto por motivo das súas iniquidades e as súas abominacións.

8 E acontecerá que, a menos que se arrepintan, destruireinos totalmente de sobre a face da terra; con todo, deixarán tras si un rexistro, e preservareino para outras nacións que posuirán a terra; si, isto farei para que eu revele as abominacións deste pobo a outras nacións. E moitas cousas profetizou Abinadí contra este pobo.

9 E aconteceu que se anoxaron con el; e o aprehenderon e levárono atado ante o rei, e dixeron ao rei: Velaquí, trouxemos diante túa a un home que profetizou o mal concernente ao teu pobo, e di que Deus destruirao.

10 E tamén profetiza o malo en canto á túa vida, e di que a túa vida será semellante a un vestido nun forno ardente.

11 E máis aínda, di que serás como unha cana; si, como unha cana seca do campo, a cal as bestas pisan e é hollada cos pés.

12 E ademais, di que serás como a flor do cardo, que cando está completamente madura, se o vento sopra, é arrastrada sobre a face da terra; e afirma que o Señor declarouno. E di que todo isto sobrevirache a menos que che arrepintas; e isto por mor das túas iniquidades.

13 E agora ben, ó rei, que gran mal fixeches, ou que grandes pecados cometeu o teu pobo para que Divos condénenos, ou este home xúlguenos?

14 E velaquí, ó rei, achámonos sen culpa, e ti, ó rei, non pecaches; polo tanto, este home mentiu concernente a ti, e profetizou en balde.

15 E velaquí, somos fortes; non caeremos na escravitude nin seremos levados cativos polos nosos inimigos; si, e ti prosperaches na terra, e tamén has de prosperar.

16 Mira, aquí está o home; entregámolo nas túas mans; podes facer con el o que ben che pareza.

17 E sucedeu que o rei Noé fixo que fose encarcerado Abinadí; e deu ordes de que se convocase aos sacerdotes, para reunirse en concilio con eles sobre o que debía facer con el.

18 E aconteceu que lle dixeron ao rei: Tráeo aquí para que o interroguemos; e o rei mandou que fose traído ante eles.

19 E empezaron a interrogalo co fin de confundilo, para así ter de que acusalo; pero el respondeulles intrepidamente e fixo fronte a todas as súas preguntas, si, encheunos de asombro; pois os resistiu en todas as súas preguntas e confundiunos en todas as súas palabras.

20 E sucedeu que un deles díxolle: Que significan as palabras que están escritas, e que os nosos pais ensinaron, dicindo:

21 ¡Cuán fermosos sobre as montañas son os pés daquel que trae boas novas; que publica a paz; que trae gratas novas do ben; que publica a salvación; que di a Sión: O teu Deus reina;

22 os teus sentinelas levantarán a voz; unánimes cantarán, porque verán ollo a ollo cando o Señor faga volver a Sión!

23 ¡Prorrumpid en alegría! ¡Cantade xuntamente lugares abatidos de Xerusalén, porque o Señor consolou ao seu pobo, ha redimido a Xerusalén!;

24 o Señor espiu o seu santo brazo á vista de todas as nacións, e todos os extremos da terra verán a salvación do noso Deus?

25 E logo díxolles Abinadí: Sodes vós sacerdotes, e dicides que ensinades a este pobo, e que entendedes o espírito de profecía, e con todo, queredes saber de min o que estas cousas significan?

26 Eu dígovos: ¡Ai de vós por perverter as vías do Señor! Porque se entendedes estas cousas, non as ensinastes. Xa que logo, habedes pervertido as vías do Señor.

27 Non aplicastes os vosos corazóns para entender; xa que logo, non fostes sabios. Que, pois, ensinades a este pobo?

28 E dixeron: Ensinamos a lei de Moisés.

29 E de novo díxolles: Se ensinades a lei de Moisés, como é que non a cumprides? Por que entregades os vosos corazóns ás riquezas? Por que cometedes fornicacións e disipades o voso vigor con rameras, si, e facedes que este pobo cometa pecado, de modo que o Señor teña motivo para enviarme a profetizar contra este pobo, si, aínda un gran mal contra este pobo?

30 Non sabedes que falo a verdade? Si, sabedes que falo a verdade, e deberiades tremer ante Deus.

31 E sucederá que seredes feridos polas vosas iniquidades, pois dixestes que ensinades a lei de Moisés. E que sabedes concernente á lei de Moisés? Vén a salvación pola lei de Moisés? Que dicides vós?

32 E responderon e dixeron que a salvación viña pola lei de Moisés.

33 Mais díxolles Abinadí: Sei que se gardades os mandamentos de Deus, seredes salvos; si, se gardades os mandamentos que o Señor deu a Moisés no monte de Sinaí, dicindo:

34 Eu son o Señor o teu Deus, que che saquei da terra de Exipto, da casa de servidume.

35 Non terás outro Deus diante de min.

36 Non che farás ningunha imaxe tallada, nin ningunha semellanza de cousa algunha que estea arriba no ceo, nin de cousas que estean abaixo na terra.

37 E logo díxolles Abinadí: fixestes todo isto? Eu dígovos: Non; non o fixestes. E ensinastes a este pobo que debe observar todas estas cousas? Dígovos que non; non o fixestes.

Capítulo 13 
Abinadí é protexido por poder divino-Ensina os Dez Mandamentos-A salvación non vén pola lei de Moisés unicamente-Divos mesmo efectuará a Expiación e redimirá ao seu pobo. Aproximadamente 148 a.C.

1 E agora ben, cando o rei houbo oído estas palabras, dixo aos seus sacerdotes: Levádevos a este individuo, e matádeo; porque, que temos que ver con el? Pois está tolo.

2 E avanzaron e trataron de botarlle man; mais el resistiunos, e díxolles:

3 Non me toquedes, porque Divos feriravos se me botades man, porque non comuniquei a mensaxe que o Señor mandoume que dese; nin tampouco vos dixen o que pedistes que dixese; xa que logo, Deus non permitirá que eu sexa destruído neste momento.

4 Mais debo cumprir os mandamentos que Divos mandoume; e porque vos dixen a verdade, estades anoxados comigo. E máis aínda, porque falei a palabra de Deus, xulgástesme de estar tolo.

5 E agora ben, aconteceu que despois que Abinadí houbo falado estas palabras, o pobo do rei Noé non se atreveu a botarlle man, porque o Espírito do Señor estaba sobre el, e o seu rostro resplandecía cun brillo extraordinario, aínda como o de Moisés no monte de Sinaí, mentres falaba co Señor.

6 E falou Abinadí con poder e autoridade de Deus; e continuou as súas palabras, dicindo:

7 Vós vedes que non tedes poder para matarme; xa que logo, conclúo a miña mensaxe. Si, e percibo que vos fere ata o corazón, porque vos digo a verdade acerca das vosas iniquidades.

8 Si, e as miñas palabras énchenvos de marabilla, de asombro e de cólera.

9 Mais dou fin á miña mensaxe; e entón non importa onde vaia, con tal de que eu sexa salvo.

10 Mais isto dígovos: O que fagades comigo logo disto, será como símbolo e sombra de cousas vindeiras.

11 E agora léovos o resto dos mandamentos de Deus, porque percibo que non están escritos nos vosos corazóns; percibo que estudastes e ensinado a iniquidade a maior parte das vosas vidas.

12 Agora ben, recordaredes que vos dixen: Non che farás ningunha imaxe tallada, nin ningunha semellanza de cousas que estean arriba no ceo, ou que estean abaixo na terra, ou nas augas debaixo da terra.

13 E ademais: Non che prostrarás ante elas, nin as servirás; porque eu, o Señor o teu Deus, son un Deus celoso, que visito as iniquidades dos pais sobre os fillos, ata a terceira e a cuarta xeración dos que me aborrecen;

14 e manifesto misericordia a miles dos que me aman e gardan os meus mandamentos.

15 Non tomarás o nome do Señor o teu Deus en balde; porque o Señor non terá por inocente ao que tomar o seu nome en balde.

16 Acórdache do día de repouso para santificar-lo.

17 Seis días traballarás, e farás toda a túa obra;

18 mais o día sétimo, o repouso do Señor o teu Deus, non farás ningún traballo, ti, nin o teu fillo, nin a túa filla, nin o teu criado, nin a túa criada, nin o teu gando, nin o estranxeiro que se ache dentro das túas portas;

19 porque en seis días o Señor fixo o ceo, e a terra, e o mar, e todo o que neles hai; por conseguinte, o Señor bendixo o día de repouso e o santificou.

20 Honra ao teu pai e á túa nai, para que se prolonguen os teus días sobre a terra que o Señor o teu Deus dáche.

21 Non matarás.

22 Non cometerás adulterio. Non roubarás.

23 Non dirás falso testemuño contra o teu próximo.

24 Non cobizarás a casa do teu próximo, non cobizarás a muller do teu próximo, nin o seu criado, nin a súa criada, nin o seu boi, nin o seu asno, nin cousa algunha que sexa do teu próximo.

25 E aconteceu que despois que Abinadí houbo dado fin a estas palabras, díxolles: ensinastes a este pobo que debe procurar facer todas estas cousas, a fin de gardar estes mandamentos?

26 Dígovos que non; porque se o fixestes, o Señor non faría que eu viñese e profetizase o mal sobre este pobo.

27 Agora ben, dixestes que a salvación vén pola lei de Moisés. Eu dígovos que é preciso que gardedes a lei de Moisés aínda; mais dígovos que virá o tempo cando xa non será necesario gardar a lei de Moisés.

28 E ademais, dígovos que a salvación non vén só pola lei; e se non fose pola expiación que Divos mesmo efectuará polos pecados e iniquidades dos do seu pobo, estes inevitablemente perecerían, a pesar da lei de Moisés.

29 E agora dígovos que se fixo necesario que se dese unha lei aos fillos de Israel, si, unha lei moi estrita; porque eran unha xente de dura cerviz, presta para facer o mal e lenta para acordarse do Señor o seu Deus;

30 xa que logo, foilles dada unha lei; si, unha lei de prácticas e ordenanzas, unha lei que tiñan que observar estritamente de día en día, para conservar vivo neles o recordo de Deus e o seu deber para con el.

31 Mais velaquí, dígovos que todas estas cousas eran símbolos de cousas futuras.

32 E ben, entenderon a lei? Dígovos que non; non todos entenderon a lei; e isto por mor da dureza dos seus corazóns; pois non entendían que ningún home podía ser salvo senón por medio da redención de Deus.

33 Pois velaquí, non lles profetizou Moisés concernente á vinda do Mesías, e que Divos redimiría ao seu pobo? Si, e aínda todos os profetas que profetizaron desde o principio do mundo, non falaron eles máis ou menos acerca destas cousas?

34 Non dixeron eles que Divos mesmo baixaría entre os fillos dos homes, e tomaría sobre si a forma de home, e iría con gran poder sobre a face da terra?

35 Si, e non dixeron tamén que levaría a efecto a resurrección dos mortos, e que el mesmo sería oprimido e aflixido?

Capítulo 14 
Isaías fala en canto ao Mesías-Exponse a humillación e os sufrimentos do Mesías-El fai da súa alma ofrenda polo pecado e intercede polos transgresores-Compárese con Isaías 53. Aproximadamente 148 a.C.

1 SI, non di Isaías: Quen creu a nosa mensaxe, e a quen se manifestou o brazo do Señor?

2 Porque crecerá diante del como unha planta tenra, e como raíz de terra seca; non hai nel parecer nin fermosura; e cando o vexamos, non haberá nel bo parecer para que o desexemos.

3 Desprezado e rexeitado dos homes; home de dores e experimentado en quebranto; e como que escondemos del o rostro; foi menosprezado e non o estimamos.

4 Certamente el levou os nosos pesares e sufrido as nosas dores; con todo, tivémolo por golpeado, ferido de Deus e aflixido.

5 Mais el ferido foi polas nosas transgresións, golpeado polas nosas iniquidades; e o castigo da nosa paz foi sobre el; e coas súas chagas somos sanados.

6 Todos nós habémonos descarriado como ovellas, apartámonos, cada cal polo seu propio camiño; e o Señor puxo sobre el as iniquidades de todos nós.

7 Foi oprimido e aflixido, pero non abriu a súa boca; foi levado como cordeiro ao degolladero, e como a ovella permanece muda ante as súas trasquiladores, así el non abriu a súa boca.

8 Da prisión e do xuízo foi quitado, e quen declarará a súa xeración? Porque foi arrincado da terra dos viventes; polas transgresións do meu pobo foi ferido.

9 Cos inicuos dispuxo el a súa sepultura, e cos ricos foi na súa morte; porque non fixera mal, nin houbo engano na súa boca.
10 Mais quixo o Señor quebrantalo; causoulle aflición; cando fagas da súa alma ofrenda polo pecado, el verá a súa liñaxe, prolongará os seus días e o pracer do Señor prosperará na súa man.

11 Verá o afán da súa alma, e quedará satisfeito; co seu coñecemento, o meu xusto servo xustificará a moitos; porque levará as iniquidades deles.

12 Xa que logo, repartireille unha porción cos grandes; e el dividirá o botín cos fortes, porque derramou a súa alma ata a morte, e foi contado cos transgresores; e levou os pecados de moitos e intercedeu polos transgresores.

Capítulo 15 
Por que Cristo é o Pai así como o Fillo-El intercederá polos fillos dos homes e tomará sobre si as transgresións dos do seu pobo-Eles e todos os santos profetas son a súa posteridade-El leva a efecto a Resurrección-Os nenos pequenos teñen vida eterna. Aproximadamente 148 a.C.

1 E logo díxolles Abinadí: Quixese que entendésedes que Divos mesmo descenderá entre os fillos dos homes, e redimirá ao seu pobo.

2 E porque morará na carne, será chamado o Fillo de Deus, e habendo suxeitado a carne á vontade do Pai, sendo o Pai e o Fillo,

3 o Pai porque foi concibido polo poder de Deus; e o Fillo, por causa da carne; polo que chega a ser o Pai e Fillo;

4 e son un Deus, si, o verdadeiro Pai Eterno do ceo e da terra.

5 E así a carne, habéndose suxeitado ao Espírito, ou o Fillo ao Pai, sendo un Deus, sofre tentacións, pero non cede a elas, senón que permite que o seu pobo búrlese del, e azóuteo, e bóteo fóra, e repúdieo.

6 E tras de todo isto, logo de obrar moitos grandes milagres entre os fillos dos homes, será conducido, si, segundo dixo Isaías: Como a ovella permanece muda ante o trasquilador, así el non abriu a súa boca.

7 Si, aínda deste xeito será levado, crucificado e morto, a carne quedando suxeita ata a morte, a vontade do Fillo sendo absorbida na vontade do Pai.

8 E así Deus rompe as ligaduras da morte, habendo logrado a vitoria sobre a morte; dando ao Fillo poder para interceder polos fillos dos homes,

9 habendo ascendido ao ceo, henchidas de misericordia as súas entrañas, cheo de compaixón polos fillos dos homes; interpóndose entre eles e a xustiza; habendo quebrantado os lazos da morte, tomado sobre si a iniquidade e as transgresións deles, habéndoos redimido e satisfeito as esixencias da xustiza.

10 E agora dígovos: Quen declarará a súa xeración? Velaquí, dígovos que cando a súa alma sexa tornada en ofrenda polo pecado, el verá a súa posteridade. E agora, que dicides vós? Quen será a súa posteridade?

11 Velaquí, dígovos que quen oíu as palabras dos profetas, si, todos os santos profetas que profetizaron concernente á vinda do Señor, dígovos que todos aqueles que escoitaron as súas palabras e crido que o Señor redimirá ao seu pobo, e esperaron anhelosamente ese día para a remisión dos seus pecados, dígovos que estes son a súa posteridade, ou sexa, son os herdeiros do reino de Deus.

12 Porque estes son aqueles cuxos pecados el tomou sobre si; estes son aqueles por quen morreu, para redimir-los dos seus transgresións. E ben, non son eles a súa posteridade?

13 Si, e non o son os profetas, todo aquel que abriu a súa boca para profetizar, que non caeu en transgresión, quero dicir, todos os santos profetas desde o principio do mundo? Dígovos que eles son a súa posteridade.

14 E estes son os que publicaron a paz, os que trouxeron gratas novas do ben, os que publicaron a salvación e din a Sión: ¡O teu Deus reina!

15 E ¡ó cuán fermosos foron os seus pés sobre as montañas!

16 E máis aínda: ¡Cuán fermosos son sobre as montañas os pés daqueles que aínda están publicando a paz!
17 E ademais: ¡Cuán fermosos son sobre as montañas os pés daqueles que no futuro publicarán a paz; si, desde hoxe en diante e para sempre!

18 E velaquí, dígovos que isto non é todo. Porque ¡cuán fermosos son sobre as montañas os pés daquel que trae boas novas, que é o fundador da paz, si, o Señor, que ha redimido ao seu pobo; si, aquel que concedeu a salvación ao seu pobo!

19 Porque se non fose pola redención que fixo polo seu pobo, a cal foi preparada desde a fundación do mundo, dígovos que de non ser por isto, todo o xénero humano perecería.

20 Mais velaquí, as ligaduras da morte serán quebrantadas; e o Fillo reinará e terá poder sobre os mortos; xa que logo, levará a efecto a resurrección dos mortos.

21 E vén unha resurrección, si, unha primeira resurrección; si, unha resurrección daqueles que existiron, que existen e que existirán ata a resurrección de Cristo, pois así será chamado el.

22 E a resurrección de todos os profetas, e todos aqueles que creron nas súas palabras, ou sexa, todos aqueles que gardaron os mandamentos de Deus, realizarase na primeira resurrección; xa que logo, eles son a primeira resurrección.

23 Estes son levantados para vivir con Deus, o cal haos redimido; de modo que teñen vida eterna por medio de Cristo, o cal quebrantou as ataduras da morte.

24 E estes son os que teñen parte na primeira resurrección; e estes son os que morreron na súa ignorancia, antes que Cristo viñese, non habéndoselles declarado a salvación. E así o Señor efectúa a restauración destes; e participan na primeira resurrección, ou sexa, teñen vida eterna, habéndoos redimido o Señor.

25 E os nenos pequenos tamén teñen vida eterna.

26 Mais velaquí, temede e tremede ante Deus; porque tedes razón para tremer; pois o Señor non redime a ningún dos que se rebelan contra el, e morren nos seus pecados; si, todos aqueles que pereceron nos seus pecados desde o principio do mundo, que pola súa propia vontade rebeláronse contra Deus, que souberon os mandamentos de Deus, e non quixeron observalos, estes son os que non teñen parte na primeira resurrección.

27 Xa que logo, non deberiades tremer? Porque a salvación non vén a ningún destes, por canto o Señor non ha redimido a ningún de tállelos; nin tampouco pode redimir-los; porque o Señor non pode contradicir-se a si mesmo; pois non pode negar á xustiza cando esta reclama o seu.

28 E agora ben, dígovos que virá o tempo en que a salvación do Señor será declarada a toda nación, tribo, lingua e pobo.

29 ¡Si, os teus sentinelas levantarán as súas voces, ó Señor! Unánimes cantarán, porque verán ollo a ollo, cando o Señor fixer volver a Sión.

30 ¡Prorrumpid en gozo! ¡Cantade xuntamente, soidades de Xerusalén! Porque o Señor consolou ao seu pobo, ha redimido a Xerusalén.

31 O Señor espiu o seu santo brazo á vista de todas as nacións, e todos os extremos da terra verán a salvación do noso Deus.

Capítulo 16 
Deus redime aos homes do seu estado caído e perdido-Os que son de natureza carnal permanecen coma se non houbese redención-Cristo fai posible a resurrección á vida eterna ou á condenación sen fin. Aproximadamente 148 a.C.

1 E agora ben, aconteceu que despois que Abinadí houbo falado estas palabras, estendeu a man e dixo: Virá o día en que todos verán a salvación do Señor; en que toda nación, tribo, lingua e pobo verán ollo a ollo, e confesarán ante Deus que os seus xuízos son xustos.

2 E entón os malvados serán botados fóra, e terán motivo para aullar e chorar, lamentar e crujir os dentes; e isto porque non quixeron escoitar a voz do Señor; xa que logo, o Señor non os redime.

3 Porque son carnais e diabólicos, e o diaño ten poder sobre eles; si, aquela antiga serpe que enganou aos nosos primeiros pais, que foi a causa da súa caída; que foi a causa de que toda a humanidade chegase a ser carnal, sensual e diabólica, discernindo o mal do ben, e suxeitándose ao diaño.

4 De modo que toda a humanidade estaba perdida; e velaquí, perdeuse eternamente se Divos non rescatase ao seu pobo do seu estado caído e perdido.

5 Pero recordade que quen persiste na súa propia natureza carnal, e segue as sendas do pecado e a rebelión contra Deus, permanece no seu estado caído, e o diaño ten todo poder sobre el. Xa que logo, queda coma se non se fixo ningunha redención, sendo inimigo de Deus; e tamén o diaño é inimigo de Deus.

6 Agora ben, se Cristo non viñese ao mundo, falando de cousas futuras coma se xa acontecesen, non habería redención.

7 E se Cristo non resucitase dos mortos, ou se non rompese as ligaduras da morte, para que o sepulcro non tivese vitoria, nin a morte aguillón, non habería resurrección.

8 Mais hai unha resurrección; xa que logo, non hai vitoria para o sepulcro, e o aguillón da morte é consumido en Cristo.

9 El é a luz e a vida do mundo; si, unha luz que é infinita, que nunca se pode extinguir; si, e tamén unha vida que é infinita, para que non haxa máis morte.

10 E isto que é mortal vestirase de inmortalidade, e esta corrupción vestirase de incorrupción, e todos serán levados a comparecer ante o tribunal de Deus, para ser xulgados por el segundo as súas obras, xa foren boas ou malas

11 ?se foren boas, á resurrección dunha vida eterna e felicidade; e se foren malas, á resurrección dunha condenación eterna, pois son entregados ao diaño que os suxeitou, o cal é a condenación?;

12 habendo obrado segundo a súa propia vontade e desexos carnais; nunca habendo invocado ao Señor mentres os brazos da misericordia estendíanse cara a eles; porque os brazos da misericordia estendéronse cara a eles, e non quixeron; habendo sido amoestados polas súas iniquidades, e con todo, non as abandonaron; e mandóuselles arrepentirse, e con todo, non quixeron arrepentirse.

13 E agora ben, non debedes tremer e arrepentirvos dos vosos pecados, e recordar que soamente en Cristo e mediante el podedes ser salvos?

14 Así pois, se ensinades a lei de Moisés, ensinade tamén que é un símbolo daquelas cousas que están por vir;

15 ensinádelles que a redención vén por medio de Cristo o Señor, que é o verdadeiro Pai Eterno. Amén.

Capítulo 17 
Alma cre as palabras de Abinadí e escríbeas-Abinadí padece a morte por lume-Profetiza enfermidades e morte por lume sobre os seus asasinos. Aproximadamente 148 a.C.

1 E aconteceu que cando Abinadí houbo concluído estas palabras, o rei mandou aos sacerdotes que llo levasen e fixesen que padecese a morte.

2 Pero había entre eles un cuxo nomee era Alma, tamén descendente de Nefi. E era un home novo, e creu as palabras que Abinadí falara, porque estaba decatado da iniquidade que Abinadí declarara contra eles; xa que logo, empezou a interceder co rei para que non se anoxara con Abinadí, senón que lle permitise partir en paz.

3 Pero o rei irritouse máis, e fixo que Alma fose botado de entre eles, e enviou aos seus servos tras del para que o matasen.

4 Mais el fuxiu deles e escondeuse, de modo que non o acharon. E estando escondido moitos días, escribiu todas as palabras que Abinadí falara.

5 E sucedeu que o rei mandou aos seus gardas que rodeasen a Abinadí e levásenllo; e atárono e botárono no cárcere.

6 E logo de tres días, habendo consultado cos seus sacerdotes, mandou o rei que fose levado outra vez ante el.

7 E díxolle: Abinadí, atopamos unha acusación contra ti, e mereces a morte.

8 Porque dixeches que Divos mesmo baixará entre os fillos dos homes; e agora, por mor disto quitar a vida, a menos que che retractes de todas as palabras que falaches para mal contra min e o meu pobo.

9 Logo díxolle Abinadí: Dígoche que non me retractarei das palabras que che falei concernentes a este pobo, porque son verdadeiras; e para que saibas que son certas, permitín que eu caia nas túas mans.

10 Si, e padecerei aínda ata a morte, e non me retractarei das miñas palabras, e permanecerán como testemuño en contra de ti. E se me matas, derramarás sangue inocente, e isto tamén quedará como testemuño en contra de ti no postrer día.

11 E agora o rei Noé estaba a piques de soltalo, porque temía a súa palabra; si, tiña medo de que os xuízos de Deus caesen sobre el.

12 Mais os sacerdotes deron voces contra Abinadí, e empezaron a acusalo, dicindo: Ha vituperado ao rei. Xa que logo, o rei foi incitado á ira en contra del, e entregouno para que o matasen.

13 E sucedeu que llo levaron e atárono; e torturaron a súa carne con brasas, si, ata a morte.

14 E cando as chamas empezaban a queimalo, clamou a eles, dicindo:

15 Velaquí, así como obrastes comigo, así acontecerá que os vosos descendentes farán que moitos padezan as dores que eu padezo, si, as dores da morte por lume; e isto porque cren na salvación do Señor o seu Deus.

16 E ocorrerá que vós seredes aflixidos con toda clase de enfermidades, por mor das vosas iniquidades.

17 Si, e seredes feridos por todos lados, e seredes botados e dispersados dun lado ao outro, así como unha manda de gando silvestre é acosada por salvaxes e feroces bestas.

18 E naquel día cazaranvos, e caeredes en mans dos vosos inimigos; e entón padeceredes, así como eu padezo, as dores da morte por lume.

19 Así executa Divos a súa vinganza sobre aqueles que destrúen ao seu pobo. ¡Ó Divos, recibe a miña alma!

20 E agora ben, cando Abinadí houbo dito estas palabras, caeu, habendo padecido a morte por lume; si, habéndoselle executado porque non quixo negar os mandamentos de Deus, habendo selado a verdade das súas palabras coa súa morte.

Capítulo 18 
Alma predica secretamente-Declara o convenio do bautismo e bautiza nas augas de Mormón-Organiza a Igrexa de Cristo e ordena sacerdotes-Estes mantéñense co traballo das súas mans e ensinan ao pobo-Alma e o seu pobo foxen do rei Noé ao deserto. Aproximadamente 147-145 a.C.

1 E sucedeu que Alma, quen fuxira dos servos do rei Noé, arrepentiuse dos seus pecados e iniquidades, e foi secretamente entre o pobo, e empezou a ensinar as palabras de Abinadí;

2 si, concernente ao que había de vir, e tamén acerca da resurrección dos mortos e a redención do pobo, que ía realizarse por medio do poder, e os padecementos, e a morte de Cristo, e a súa resurrección e ascensión ao ceo.

3 E ensinaba a cantos querían oír a súa palabra. E instruíaos secretamente para que non chegase a oídos do rei. E moitos creron nas súas palabras.

4 E aconteceu que cantos lle creron foron a un lugar chamado Mormón, nome que recibira do rei, e o cal achábase nas fronteiras do país, e ás veces, ou sexa, por estacións, estaba infestado de animais salvaxes.

5 E agora ben, había en Mormón unha fonte de auga pura, e Alma alí acudía; e cerca da auga había unha paraxe poboada de árbores pequenas, onde se ocultaba, durante o día, das pescudas do rei.

6 E aconteceu que cantos lle crían, dirixíanse alí para oír as súas palabras.

7 E sucedeu que logo de moitos días, achábase reunido un bo número na paraxe de Mormón, para oír as palabras de Alma. Si, todos os que crían na súa palabra reuníronse para oílo. E ensinoulles, e predicoulles o arrepentimento e a redención e a fe no Señor. 

8 E aconteceu que lles dixo: Velaquí as augas de Mormón (porque así se chamaban); e xa que desexades entrar no curro de Deus e ser chamados o seu pobo, e estades dispostos a levar as cargas os uns dos outros para que sexan lixeiras;

9 si, e estades dispostos a chorar cos que choran; si, e a consolar aos que necesitan de consolo, e ser testemuñas de Deus en todo tempo, e en todas as cousas e en todo lugar en que estivésedes, aínda ata a morte, para que sexades redimidos por Deus, e sexades contados cos da primeira resurrección, para que teñades vida eterna;

10 dígovos agora, se este é o desexo dos vosos corazóns, que vos impide ser bautizados no nome do Señor, como testemuño ante el de que concertastes un convenio con el de que o serviredes e gardaredes os seus mandamentos, para que el derrame o seu Espírito máis abundantemente sobre vós?

11 E agora ben, cando os do pobo houberon oído estas palabras, bateron as súas mans de gozo e exclamaron: Ese é o desexo dos nosos corazóns.

12 E logo sucedeu que Alma tomou a Helam, que era un dos primeiros, e foi e entrou na auga, e clamou, dicindo: ¡Ó Señor, derrama o teu Espírito sobre o teu servo para que faga esta obra con santidade de corazón!

13 E cando houbo dito estas palabras, o Espírito do Señor viño sobre el, e dixo: Helam, tendo autoridade do Deus Todopoderoso, bautízoche como testemuño de que fixeches convenio de servirlle ata que morras en canto ao corpo mortal; e sexa derramado sobre ti o Espírito do Señor, e concédache el vida eterna mediante a redención de Cristo, a quen el preparou desde a fundación do mundo.

14 E despois que Alma houbo dito estas palabras, el e Helam sepultáronse xuntamente na auga; e levantáronse e saíron da auga regocijándose, pois foron cheos do Espírito.

15 E de novo tomou Alma a outro, e entrou por segunda vez na auga, e bautizouno como fixera co primeiro, só que non se mergullou a si mesmo outra vez na auga.

16 E deste xeito bautizou a todos os que foron á paraxe de Mormón, e eran en número unhas duascentas catro almas; si, e foron bautizados nas augas de Mormón, e foron cheos da graza de Deus.

17 E foron chamados a igrexa de Deus, ou a igrexa de Cristo, desde ese tempo en diante. E aconteceu que quenquera que era bautizado polo poder e autoridade de Deus, era agregado á súa igrexa.

18 E aconteceu que Alma, tendo autoridade de Deus, ordenou sacerdotes; si, un sacerdote por cada cincuenta deles ordenou el para predicarlles e para ensinarlles en canto ás cousas pertencentes ao reino de Deus.

19 E mandoulles que non ensinasen nada, senón as cousas que el ensinara, e que foran declaradas por boca dos santos profetas.

20 Si, mandoulles que non predicasen nada, salvo o arrepentimento e a fe no Señor, que había redimido ao seu pobo.

21 E mandoulles que non houbese contencións entre un e outro, senón que fixasen a súa vista cara a adiante cunha soa mira, tendo unha fe e un bautismo, tendo entrelazados os seus corazóns con unidade e amor o un para co outro.

22 E así lles mandou predicar. E así se converteron en fillos de Deus.

23 E mandoulles que observasen o día de repouso e o santificaran; e tamén que todos os días desen grazas ao Señor o seu Deus.

24 E ademais, mandoulles que os sacerdotes, a quen el ordenara, traballasen coas súas propias mans para a súa sostén.

25 E designouse un día de cada semana no que debían reunirse para ensinar ao pobo e para adorar ao Señor o seu Deus; e tamén habían de xuntarse cantas veces fóselles posible.

26 E os sacerdotes non habían de depender do pobo para o seu sostén; senón que pola súa obra habían de recibir a graza de Deus, a fin de fortalecerse no Espírito, tendo o coñecemento de Deus, para ensinar con poder e autoridade de Deus.

27 E ademais, Alma mandou que o pobo da igrexa dese dos seus bens, cada un de conformidade co que tivese; se tiña en máis abundancia, debía dar máis abundantemente; e do que tiña pouco, só pouco se debía requirir; e ao que non tivese, haberíaselle de dar. 

28 E así debían dar dos seus bens, da súa propia e libre vontade e bos desexos para con Deus, a aqueles sacerdotes que estivesen necesitados, si, e a toda alma espida e menesterosa.

29 E isto díxolles el a eles, habéndollo mandado Deus; e andaron rectamente ante Deus, axudándose o un ao outro temporal e espiritualmente, segundo as súas necesidades e carencias.

30 E agora ben, aconteceu que todo isto fíxose en Mormón, si, á beira das augas de Mormón, no bosque inmediato ás augas de Mormón; si, a paraxe de Mormón, as augas de Mormón, o bosque de Mormón, ¡cuán fermosos son aos ollos daqueles que alí chegaron ao coñecemento do seu Redentor; si, e cuán benditos son, porque lle cantarán encomios para sempre!

31 E fixéronse estas cousas nas fronteiras do país, para que non chegasen ao coñecemento do rei.

32 Mais velaquí, sucedeu que o rei, habendo descuberto un movemento entre os do pobo, enviou aos seus servos para vixialos. Xa que logo, o día en que estaban reuníndose para oír a palabra do Señor foron denunciados ante o rei.

33 E o rei dixo que Alma estaba incitando ao pobo a que se rebelase contra el; xa que logo, enviou ao seu exército para que os destruíse.

34 E aconteceu que Alma e o pobo do Señor decatáronse da vinda do exército do rei; xa que logo, tomaron as súas tendas e as súas familias, e partiron para o deserto.

35 E eran en número unhas catrocentas cincuenta almas.

Capítulo 19 
Xedeón intenta matar ao rei Noé-Os lamanitas invaden a terra-O rei Noé padece a morte por lume-Limhi reina como monarca tributario. Aproximadamente 145-121 a.C.

1 E aconteceu que o exército do rei volveu, logo de buscar en balde ao pobo do Señor.

2 E agora ben, velaquí, as forzas do rei eran pequenas, pois foran reducidas, e empezou a haber unha división entre o resto do pobo.

3 E a parte menor empezou a proferir ameazas contra o rei, e empezou a haber unha gran contención entre eles.

4 Agora ben, había entre eles un home que se chamaba Xedeón; e como era un home forte e inimigo do rei, sacou, xa que logo, a súa espada e xurou na súa ira que mataría ao rei.

5 E aconteceu que pelexou co rei, e cando o rei viu que estaba a piques de vencelo, fuxiu, e correu, e subiuse á torre que estaba cerca do templo.

6 E Xedeón seguiuno, e estaba a piques de subir á torre para matar ao rei, e este dirixiu a mirada cara á terra de Shemlón, e velaquí que o exército dos lamanitas estaba xa dentro das fronteiras do país.

7 E logo o rei gritou con toda a angustia da súa alma, dicindo: Xedeón, perdóame a vida, porque os lamanitas están xa sobre nós, e destruirannos; si, destruirán ao meu pobo.

8 Agora ben, o rei non estaba tan interesado no seu pobo, como na súa propia vida; con todo, Xedeón perdooulle a vida.

9 E o rei mandou ao pobo que fuxise diante dos lamanitas, e el mesmo saíu diante deles; e fuxiron ao deserto coas súas mulleres e os seus fillos.

10 E sucedeu que os lamanitas perseguíronos, e alcanzáronos e empezaron a matalos.

11 E sucedeu que mandou o rei que todos os homes abandonasen ás súas esposas e fillos, e fuxisen dos lamanitas.

12 Agora ben, houbo moitos que non quixeron abandonalos, senón que preferiron quedar e perecer con eles. E os demais abandonaron ás súas esposas e fillos, e fuxiron.

13 E aconteceu que aqueles que permaneceron coas súas esposas e os seus fillos fixeron que as súas belas fillas avanzasen e intercederan cos lamanitas para que non os matasen.

14 E sucedeu que os lamanitas se compadecieron deles, porque os cativou a fermosura das súas mulleres.

15 De maneira que os lamanitas perdoáronlles a vida, e tomáronos cativos e leváronos de volta á terra de Nefi, e permitíronlles posuír a terra coa condición de que puxesen ao rei Noé en mans dos lamanitas, e que entregasen os seus bens, si, a metade de todo o que posuían: a metade do seu ouro, a súa prata e todas as súas cousas preciosas, e así debían pagar tributo ao rei dos lamanitas de ano en ano.

16 Agora ben, entre os cativos achábase un dos fillos do rei, cuxo nomee era Limhi.

17 E Limhi non desexaba que o seu pai fose destruído; con todo, Limhi, sendo home xusto, non ignoraba as iniquidades do seu pai.

18 E aconteceu que Xedeón enviou homes ao deserto secretamente para buscar ao rei e aos que estaban con el; e sucedeu que deron co pobo no deserto, con todos menos o rei e os seus sacerdotes.

19 Agora ben, os do pobo xuraran nos seus corazóns que volverían á terra de Nefi; e se as súas esposas e fillos foran asasinados, así como os que se quedaron con eles, procurarían vingarse e perecerían tamén con eles.

20 E o rei mandoulles que non volvesen; e se anoxaron co rei, e fixeron que padecese, aínda ata a morte por lume.

21 E estaban a piques de prender aos sacerdotes tamén, e quitarlles a vida, e estes fuxiron deles.

22 E aconteceu que estaban xa para volver á terra de Nefi, e deron cos homes de Xedeón. E os homes de Xedeón referíronlles todo o que acontecera ás súas esposas e os seus fillos, e que os lamanitas concedéronlles que posuísen a terra, pagándolles como tributo a metade de todo canto posuísen.

23 E o pobo informou á xente de Xedeón que mataran ao rei, e que os seus sacerdotes fuxiran deles ao interior do deserto.

24 E aconteceu que logo de terminar a cerimonia, volveron á terra de Nefi, regocijándose porque as súas esposas e fillos non foran asasinados; e dixeron a Xedeón o que fixeran co rei.

25 E aconteceu que o rei dos lamanitas xuroulles que o seu pobo non os mataría.

26 E tamén Limhi, sendo fillo do rei, habéndolle conferido o pobo o reino, xurou ao rei dos lamanitas que o seu pobo pagaríalle tributo, si, a metade de todo o que posuían.

27 E aconteceu que Limhi empezou a instituir o reino e a establecer a paz entre o pobo.

28 E o rei dos lamanitas puxo gardas ao redor da terra, para reter ao pobo de Limhi, con obxecto de que non partise para o deserto; e mantiña aos seus gardas co tributo que recibía dos nefitas.

29 E o rei Limhi gozou de paz continua no seu reino polo espazo de dous anos, porque os lamanitas non os molestaron nin trataron de destruílos.

Capítulo 20 
Os sacerdotes do rei Noé raptan a algunhas das fillas dos lamanitas-Os lamanitas emprenden a guerra contra Limhi e o seu pobo-Os lamanitas son rexeitados e pacificados. Aproximadamente 145-123 a.C.

1 E había en Shemlón unha paraxe onde as fillas dos lamanitas reuníanse para cantar, para bailar e para divertirse.

2 E aconteceu que un día achábase reunido un reducido número delas para cantar e bailar.

3 Agora ben, os sacerdotes do rei Noé, avergoñados de volver á cidade de Nefi, si, e temendo tamén que o pobo quitáselles a vida, non se atrevían a volver ás súas esposas e os seus fillos.

4 E habendo permanecido no deserto, e habendo descuberto ás fillas dos lamanitas, ocultáronse e axexáronas;

5 e cando non había máis que unhas poucas delas reunidas para bailar, eles saíron dos seus lugares secretos, e tomáronas e leváronllas ao deserto; si, levaron a vinte e catro das fillas dos lamanitas ao deserto.

6 E aconteceu que cando os lamanitas botaron de menos ás súas fillas, se anoxaron contra os do pobo de Limhi, pois pensaron que fora o pobo de Limhi.

7 Xa que logo, fixeron avanzar os seus exércitos; si, ata o rei mesmo marchou á cabeza do seu pobo; e subiron á terra de Nefi para destruír ao pobo de Limhi.

8 Agora ben, Limhi descubriunos desde a torre, si, el descubriu todos os seus preparativos para a guerra; xa que logo, reuniu ao seu pobo e púxolles unha emboscada nos campos e nos bosques.

9 E aconteceu que cando chegaron os lamanitas, o pobo de Limhi empezou a caer sobre eles desde as súas emboscadas, e comezaron a matalos.

10 E ocorreu que a batalla fíxose sumamente violenta, pois pelexaron como os leóns pola súa presa.

11 E sucedeu que o pobo de Limhi empezou a botar aos lamanitas diante deles, a pesar de que o seu número non era nin a metade do dos lamanitas. Mais eles loitaban polas súas vidas, e polas súas esposas, e polos seus fillos; polo tanto, esforzáronse e combateron como dragóns.

12 E aconteceu que acharon entre o número dos seus mortos ao rei dos lamanitas; aínda que non estaba morto, pois fora ferido e abandonado no campo de batalla, tan precipitada fora a fuga do seu pobo.

13 E recollérono e lle vendaron as feridas, e levárono ante Limhi, e dixeron: Velaquí o rei dos lamanitas; habendo sido ferido, caeu entre os seus mortos, e abandonárono, e velaquí, trouxémolo diante túa; e agora matémosllo.

14 Pero lles dixo Limhi: Non o mataredes, así a todo traédeo acá para que eu véxao. E trouxérono. E díxolle Limhi: Por que razón viñeches á guerra contra o meu pobo? Velaquí, o meu pobo non violou o xuramento que che fixen; por que, pois, haberiades de quebrantar vós o xuramento que fixestes ao meu pobo?

15 E logo dixo o rei: quebrantei o meu xuramento porque os do teu pobo levaron ás fillas do meu pobo; xa que logo, no meu enojo fixen que o meu pobo viñese á guerra contra o teu.

16 Agora ben, Limhi nada oíra respecto deste asunto; xa que logo, dixo: Buscarei entre o meu pobo, e quen faga tal cousa perecerá. De maneira que mandou facer unha pescuda entre o pobo.

17 E cando Xedeón, que era o capitán do rei, oíu estas cousas, foi ao rei e díxolle: Rógoche que che refrees e non busques entre este pobo, nin o culpes disto.

18 Pois non che acordas dos sacerdotes do teu pai, a quen este pobo tratou de destruír? E non están eles no deserto? E non son eles os que se roubaron ás fillas dos lamanitas?

19 E agora ben, velaquí, declara ao rei estas cousas, para que el dígaas ao seu pobo, e se pacifiquen connosco; porque velaquí, xa se están preparando para vir contra nós; e ves tamén que somos poucos.

20 E velaquí, veñen coas súas numerosas hostes; e a menos que o rei os pacifique connosco, pereceremos.

21 Pois non se cumpriron as palabras de Abinadí que el profetizou contra nós? E todo isto porque non quixemos oír as palabras do Señor, nin abandonar as nosas iniquidades.

22 E agora pacifiquemos ao rei, e sujetémonos ao xuramento que lle fixemos, porque é mellor que esteamos no cativerio que perder as nosas vidas; xa que logo, deamos fin ao derramamento de tanto sangue.

23 E Limhi declarou ao rei todas as cousas concernentes ao seu pai e aos sacerdotes que fuxiran ao deserto, a quen atribuíu o rapto das súas fillas.

24 E aconteceu que o rei se pacificou co pobo de Limhi, e díxolles: Salgamos sen armas a atopar ao meu pobo; e asegúrovos con xuramento, que os do meu pobo non matarán ao voso.

25 E aconteceu que seguiron ao rei, e saíron sen armas a atopar aos lamanitas. E sucedeu que os atoparon; e o rei dos lamanitas inclinouse ante eles, e intercedeu a favor do pobo de Limhi.

26 E cando os lamanitas viron aos do pobo de Limhi, que viñan sen armas, tivéronlles compaixón e se pacificaron con eles, e volveron co seu rei en paz á súa propia terra.

Capítulo 21 
Os lamanitas feren e derrotan ao pobo de Limhi-Chega Ammón e o pobo de Limhi convértese-Fálanlle a Ammón dos vinte e catro ferros xareditas. Aproximadamente 122-121 a.C.

1 E aconteceu que Limhi e o seu pobo volveron á cidade de Nefi, e novamente empezaron a habitar a terra en paz.

2 E aconteceu que logo de moitos días, os lamanitas empezaron outra vez a incitarse á ira contra os nefitas, e empezaron a introducirse polas fronteiras da terra circunvecina.

3 Agora ben, non se atrevían a matalos, a causa do xuramento que o seu rei fixera a Limhi; pero os golpeaban nas fazulas e impuñan a súa autoridade sobre eles; e empezaron a pór pesadas cargas sobre os seus ombreiros, e a arrearlos como o farían a un mudo asno.

4 Si, fíxose todo isto para que se cumprise a palabra do Señor.

5 E as aflicións dos nefitas eran grandes; e non había xeito de que se librasen das mans dos lamanitas, porque estes cercáronos por todos lados.

6 E aconteceu que o pobo empezou a queixarse ao rei por mor das súas aflicións, e empezaron a sentir desexos de saír á batalla en contra dos lamanitas. E molestaron gravemente ao rei coas súas queixas; polo que el permitiulles que obrasen segundo os seus desexos.

7 E congregáronse outra vez, e puxéronse as súas armaduras, e saíron contra os lamanitas para botalos fóra da súa terra.

8 E aconteceu que os lamanitas vencéronos e rexeitáronos, e mataron a moitos deles.

9 E houbo gran choro e lamentación entre os do pobo de Limhi, a viúva chorando polo seu marido, o fillo e a filla chorando polo seu pai, e os irmáns polos seus irmáns.

10 Agora ben, había moitas viúvas na terra, e choraban con todas as súas forzas día tras día, porque se apoderou delas un temor inmenso aos lamanitas.

11 E aconteceu que os seus continuos choros provocaron ao resto do pobo de Limhi á ira contra os lamanitas; e saíron á batalla outra vez; pero se viron novamente rexeitados, sufrindo moitas perdas.

12 Si, e saíron aínda por terceira vez, e sufriron a mesma sorte; e os que non foron mortos volvéronse á cidade de Nefi.

13 E humilláronse aínda ata o po, suxeitándose ao xugo da escravitude, someténdose a ser feridos, e a ser arreados dun lado a outro e a levar cargas, segundo a vontade dos seus inimigos.

14 E humilláronse ata o máis profundo da humildade e clamaron fortemente a Deus; si, todo o día clamaban eles ao seu Deus para que os librase das súas aflicións.

15 Agora ben, o Señor foi lento en oír o seu clamor por mor das súas iniquidades; con todo, oíu os seus clamores e empezou a abrandar o corazón dos lamanitas, de modo que empezaron a alixeirar as súas cargas; no entanto, o Señor non xulgou oportuno libralos do cativerio.

16 E ocorreu que empezaron a prosperar gradualmente na terra, e comezaron a producir gran con máis abundancia, e rabaños e gandos; de modo que non padeceron fame.

17 Mais había un gran número de mulleres, maior que o que había de homes; xa que logo, o rei Limhi mandou que cada home dese para o sostén das viúvas e os seus fillos, a fin de que non perecesen de fame; e fixeron isto a causa do gran número que fora morto.

18 Agora ben, o pobo de Limhi conservábase unido nun corpo ata onde lle era posible; e aseguraron os seus grans e os seus rabaños;

19 e o rei mesmo non arriscaba a súa persoa fóra dos muros da cidade sen levar aos seus gardas consigo, temendo caer dunha ou outro xeito en mans dos lamanitas.

20 E fixo que o seu pobo vixiase a terra circunvecina, polo si ou polo non dalgún xeito podían aprehender a aqueles sacerdotes que fuxiran ao deserto, quen raptaran ás fillas dos lamanitas, e quen fixeran caer sobre eles tan grande destrución.

21 Pois desexaban aprehender los para castigalos; porque entraran de noite na terra de Nefi, e leváronse o seu gran e moitas das súas cousas preciosas; xa que logo, estábanos axexando.

22 E aconteceu que non houbo máis disturbios entre os lamanitas e o pobo de Limhi, aínda ata o tempo en que Ammón e os seus irmáns chegaron á terra.

23 E o rei, achándose fose das portas da cidade cos seus gardas, descubriu a Ammón e aos seus irmáns; e supondo que eran os sacerdotes de Noé, fixo que fosen aprehendidos, atados e botados no cárcere. E se fosen os sacerdotes de Noé, mandounos matar.

24 Mais cando soubo que non o eran, senón que máis ben eran os seus irmáns, e que estes viñeran da terra de Zaraenla, encheuse dun gozo inmenso.

25 Agora ben, antes da chegada de Ammón, o rei Limhi enviara un pequeno número de homes en busca da terra de Zaraenla; mais non puideron dar con ela, e perdéronse no deserto.

26 Con todo, acharon unha terra que fora poboada; si, unha terra que estaba cuberta de ósos secos; si, unha terra que fora poboada e destruída; e habendo crido que era a terra de Zaraenla, eles volvéronse á terra de Nefi, chegando aos confíns do país non moitos días antes da vinda de Ammón.

27 E levaron consigo unha historia, si, unha historia do pobo cuxos ósos acharan; e estaba gravada sobre ferros de metal.

28 Agora ben, Limhi novamente encheuse de alegría ao saber, por boca de Ammón, que o rei Mosías tiña un don de Deus mediante o cal podía interpretar tales gravados; si, e Ammón se regocijó tamén.

29 No entanto, Ammón e os seus irmáns enchéronse de tristeza porque tantos dos seus irmáns foran mortos;

30 e tamén porque o rei Noé e os seus sacerdotes provocaran ao pobo a cometer tantos pecados e maldades contra Deus; e tamén lamentaron a morte de Abinadí, así como a partida de Alma e da xente que saíu con el, os cales formaran unha igrexa de Deus mediante a forza e o poder de Deus, e a fe nas palabras que Abinadí declarara.

31 Si, lamentaron a súa partida, porque non sabían onde fuxiran. E gustosamente uníronse a eles, porque tamén estes concertaran un convenio con Deus, de servirlle e gardar os seus mandamentos.

32 E agora ben, desde a chegada de Ammón, o rei Limhi tamén fixera convenio con Deus, así como moitos dos do seu pobo, de servirlle e gardar os seus mandamentos.

33 E aconteceu que o rei Limhi e moitos do seu pobo desexaban ser bautizados; mais non había na terra quen tivese a autoridade de Deus. E Ammón negouse a facer isto, por considerarse un servo indigno.

34 Xa que logo, non se organizaron en igrexa nesa ocasión, esperando no Espírito do Señor. Agora desexaban ser como Alma e os seus irmáns, que fuxiran ao deserto.

35 Estaban desexosos de ser bautizados como atestación e testemuño de que estaban dispostos a servir a Deus con todo o seu corazón; no entanto, aprazaron a ocasión; e máis adiante darase o relato do seu bautismo.

36 E agora todo o afán de Ammón e os seus homes, e o do rei Limhi e o seu pobo, era librarse das mans dos lamanitas e do cativerio.

Capítulo 22 
Fanse plans para que o pobo líbrese do yugo dos lamanitas-Se emborracha aos lamanitas-O pobo escápase, volve a Zarahemla e faise súbdito do rei Mosías. Aproximadamente 121-120 a.C.

1 E aconteceu que Ammón e o rei Limhi empezaron a consultar co pobo en canto a como poderían librarse do cativerio; e aínda fixeron reunir a todo o pobo; e así obraron para saber o parecer do pobo tocante ao asunto.

2 E aconteceu que non acharon xeito de librarse do cativerio, senón o de tomar ás súas mulleres e fillos, e os seus rabaños, as súas mandas e as súas tendas, e fuxir ao deserto; porque sendo tan numerosos os lamanitas, era imposible que o pobo de Limhi contendese con eles, crendo poder librarse da servidume por medio da espada.

3 E aconteceu que Gedeón adiantouse e chegou ante o rei, e díxolle: ¡Oh rei!, ata agora oíches moitas veces as miñas palabras, cando combatemos cos nosos irmáns os lamanitas.

4 E agora ben, ¡oh rei!, se non me xulgaches de ser servo inútil, ou se ata aquí ti escoitaches nalgún grao as miñas palabras, e fóronche útiles, así desexo que escoites as miñas palabras nesta ocasión, e serei o teu servidor e rescatarei a este pobo da servidume.

5 E concedeulle o rei que falase; e Gedeón díxolle:

6 Velaquí, a pasaxe que queda cara atrás, que atravesa o muro posterior, ás costas da cidade. Os lamanitas, ou sexa, os gardas dos lamanitas, se emborrachan de noite; expidamos, pois, unha proclamación entre todos os deste pobo, que xunten os seus rabaños e gandos, para arrearlos ao deserto durante a noite.

7 E eu irei conforme ao teu mandato, e pagarei o último tributo de viño aos lamanitas, e se emborracharán; e sairemos pola pasaxe secreta, á esquerda do seu campo, cando se achen bébedos e durmidos.

8 Así partiremos coas nosas mulleres e os nosos fillos, os nosos rabaños e os nosos gandos para o deserto; e viaxaremos bordeando a terra de Shilom.

9 E sucedeu que o rei escoitou as palabras de Gedeón.

10 E o rei Limhi fixo que o seu pobo xuntase os seus rabaños; e enviou o tributo de viño aos lamanitas; e tamén lles enviou máis veu como agasallo; e eles beberon abundantemente do viño que o rei Limhi envioulles.

11 E aconteceu que o pobo do rei Limhi saíu de noite para o deserto cos seus rabaños e as súas mandas, e rodearon pola terra de Shilom no deserto, e fixaron o seu curso cara á terra de Zarahemla, e Ammón e os seus irmáns íanos guiando.

12 E levaran consigo ao deserto todo o seu ouro, a súa prata e as súas cousas preciosas que podían carrexar, e tamén as súas provisións; e emprenderon a súa viaxe.

13 E logo de estar no deserto moitos días, chegaron á terra de Zarahemla, e uníronse ao pobo de Mosías e foron os seus súbditos.

14 E sucedeu que Mosías recibiunos con gozo; e tamén recibiu os seus anais, así como os anais que atopara o pobo de Limhi.

15 E aconteceu que cando os lamanitas descubriron que o pobo de Limhi había partido da terra durante a noite, enviaron un exército ao deserto para perseguilos.

16 E logo de perseguilos dous días, non puideron seguir máis o rastro; xa que logo, perdéronse no deserto.

Unha relación de Alma e do pobo do Señor, que foron botados ao deserto polo pobo do rei Noé.
Comprende os capítulos 23 e 24.

Capítulo 23 
Alma négase a ser rei-Presta servizo como sumo sacerdote-O Señor castiga ao seu pobo e os lamanitas apodéranse da terra de Helam-Amulón, xefe dos sacerdotes inicuos do rei Noé, goberna baixo o monarca lamanita. Aproximadamente 145-121 a.C.

1 Agora ben, Alma, habendo sido advertido polo Señor de que as tropas do rei Noé caerían sobre eles, e habéndoo feito saber ao seu pobo, xa que logo, reuniron os seus rabaños, e tomaron do seu gran, e saíron para o deserto, seguidos polas tropas do rei Noé.

2 E o Señor fortaleceunos, de modo que a xente do rei Noé non puido alcanzalos para destruílos.

3 E polo espazo de oito días fuxiron no deserto.

4 E chegaron a unha terra, si, unha terra moi fermosa e pracenteira, unha terra de augas puras.

5 E plantaron as súas tendas, e empezaron a labrar a terra e comezaron a construír edificios; si, eran industriosos e traballaron moito.

6 E a xente desexaba que Alma fose o seu rei, porque o seu pobo amábao.

7 Mais el díxolles: Velaquí, non é prudente que teñamos rei; porque así di o Señor: Non estimaredes a unha carne máis que a outra, nin un home considerarase mellor que outro; dígovos pois, non convén que teñades rei.

8 Con todo, se fose posible que sempre tivésedes homes xustos por reis, ben vos sería ter rei.

9 Mais recordade a iniquidade do rei Noé e os seus sacerdotes; e eu mesmo caín na trampa e fixen moitas cousas abominables á vista do Señor, o que me ocasionou angustioso arrepentimento;

10 no entanto, logo de moita tribulación, o Señor oíu o meu clamor e contestou as miñas oracións, e fíxome instrumento nas súas mans para traer a tantos de vós ao coñecemento da súa verdade.

11 Con todo, nisto non me glorío, porque son indigno de gloriarme.

12 E agora dígovos, o rei Noé oprimiuvos, e fostes escravos del e dos seus sacerdotes, e eles conducíronvos á iniquidade; xa que logo, fostes atados coas cadeas da iniquidade.

13 E agora ben, xa que fostes librados destas ligaduras polo poder de Deus, si, das mans do rei Noé e o seu pobo, e tamén das ligaduras da iniquidade, así desexo que vos manteñades firmes nesta liberdade con que fostes libertados, e que non confiedes en ningún home para que sexa rei sobre vós.

14 Nin confiedes en ninguén para que sexa o voso mestre nin o voso ministro, a menos que sexa un home de Deus, que ande nas súas vías e garde os seus mandamentos.

15 Así instruíu Alma ao seu pobo, a fin de que cada un amase ao seu próximo como a si mesmo, para que non houbese contención entre eles.

16 E Alma era o seu sumo sacerdote, por ser o fundador da súa igrexa.

17 E sucedeu que ninguén recibía autoridade para predicar nin para ensinar, senón de Deus, por medio de Alma. Xa que logo, el consagraba a todos os sacerdotes e a todos os mestres deles; e ninguén era consagrado a menos que fose home xusto.

18 Xa que logo, velaban polo seu pobo, e sustentábano con cousas pertencentes á rectitud.

19 E ocorreu que empezaron a prosperar grandemente na terra; e chamárona a terra de Helam.

20 E aconteceu que se multiplicaron e prosperaron en sumo grao na terra de Helam; e edificaron unha cidade á que chamaron a cidade de Helam.

21 Con todo, o Señor considera conveniente castigar ao seu pobo; si, el proba a súa paciencia e a súa fe.

22 Con todo, quen pon a súa confianza nel será enaltecido no postrer día. Si, e así foi con este pobo.

23 Porque velaquí, mostrareivos que foron reducidos á servidume, e ninguén podía libralos senón o Señor o seu Deus, si, o Deus de Abraham e Isaac e Jacob.

24 E sucedeu que os librou, e manifestoulles o seu gran poder; e grande foi o gozo deles.

25 Porque velaquí, aconteceu que mentres se achaban na terra de Helam, si, na cidade de Helam, mentres labraban o terreo circunvecino, velaquí, un exército lamanita achábase nas fronteiras da terra.

26 Ocorreu entón que os irmáns de Alma fuxiron dos seus campos e reuníronse na cidade de Helam; e temeron en gran xeito por motivo da chegada dos lamanitas.

27 Pero saíu Alma e foi entre eles, e exhortounos a que non temesen, senón que se acordasen do Señor o seu Deus, e el libraríaos.

28 Xa que logo, acougaron os seus temores e empezaron a implorar ao Señor que abrandase o corazón dos lamanitas, a fin de que lles perdoasen a vida, e a das súas esposas e dos seus fillos.

29 E aconteceu que o Señor abrandou o corazón dos lamanitas. E Alma e os seus irmáns avanzaron e entregáronse en mans deles; e os lamanitas se posesionaron da terra de Helam.

30 Agora ben, os exércitos lamanitas que seguiran ao pobo do rei Limhi habían estado perdidos no deserto por moitos días.

31 E velaquí, atoparan a aqueles sacerdotes do rei Noé nunha paraxe que chamaron Amulón; e estes empezaran a posuír o país de Amulón e a labrar a terra.

32 E o nome do xefe deses sacerdotes era Amulón.

33 E aconteceu que Amulón suplicou aos lamanitas; e enviou tamén ás mulleres destes sacerdotes, que eran as fillas dos lamanitas, para que avogasen cos seus irmáns por que non destruísen aos seus maridos.

34 E os lamanitas tiveron compaixón de Amulón e os seus irmáns, e non os destruíron por mor das súas esposas.

35 E Amulón e os seus irmáns uníronse aos lamanitas, e andaban polo deserto buscando a terra de Nefi cando descubriron a terra de Helam, que posuían Alma e os seus irmáns.

36 E aconteceu que os lamanitas prometeron a Alma e aos seus irmáns que se lles indicaban o camiño que conducía á terra de Nefi, concederíanlles a súa vida e a súa liberdade.

37 Pero despois que Alma lles ensinou o camiño que conducía á terra de Nefi, os lamanitas non quixeron cumprir a súa promesa, senón que puxeron gardas ao redor da terra de Helam, sobre Alma e os seus irmáns.

38 E os demais partiron para a terra de Nefi; e parte deles retornaron á terra de Helam e levaron consigo ás esposas e tamén aos fillos dos gardas que deixaran atrás.

39 E o rei dos lamanitas concedeulle a Amulón que fose rei e gobernante do seu pobo que se achaba na terra de Helam; no entanto, non tería poder para facer cousa algunha que fose contraria á vontade do rei dos lamanitas.

Capítulo 24 
Amulón persegue a Alma e ao seu pobo-Quitaráselles a vida se oran-O Señor alivia as súas cargas para que lles parezan lixeiras-Líbraos da servidume e volven a Zarahemla. Aproximadamente 145-120 a.C.

1 E aconteceu que Amulón achou graza aos ollos do rei dos lamanitas; xa que logo, este concedeulles a el e aos seus irmáns que fosen nomeados mestres do seu pobo; si, do pobo que se achaba na terra de Shemlón, e na terra de Shilom, e na terra de Amulón.

2 Porque os lamanitas tomaran posesión de todas estas terras; polo tanto, o rei dos lamanitas nomeara reis en todas estas terras.

3 Agora ben, o nome do rei dos lamanitas era Lamán, habéndoselle dado o nome do seu pai, e chamábase, xa que logo, o rei Lamán. E era rei dun pobo numeroso.

4 E nomeou mestres de entre os irmáns de Amulón para todas as terras que posuía o seu pobo; e así se empezou a ensinar o idioma de Nefi entre todo o pobo dos lamanitas.

5 E eran xente amigable os uns cos outros; no entanto, non coñecían a Deus; nin lles ensinaron os irmáns de Amulón cousa algunha concernente ao Señor o seu Deus, nin a lei de Moisés, nin lles ensinaron as palabras de Abinadí;

6 pero si lles ensinaron que debían levar os seus anais, e que se escribisen uns a outros.

7 E así os lamanitas empezaron a aumentar en riquezas, e comezaron a negociar uns con outros e a fortalecerse; e comezaron a ser xente astuta e sabia, segundo a sabedoría do mundo; si, unha xente moi sagaz que se deleitaba en todo xénero de iniquidades e pillaje, menos entre os seus propios irmáns.

8 E agora ben, sucedeu que Amulón empezou a impor a súa autoridade sobre Alma e os seus irmáns; e comezou a perseguilos e a facer que os seus fillos perseguisen aos fillos deles.

9 Porque Amulón coñecía a Alma e sabía que fora un dos sacerdotes do rei, e que era o que creu nas palabras de Abinadí, e foi botado de ante o rei, e xa que logo, estaba enojado con el; pois estaba suxeito ao rei Lamán; con todo, exerceu autoridade sobre eles e impúxolles tarefas e fixoulles capataces.

10 E aconteceu que foron tan grandes as súas aflicións, que empezaron a clamar fervorosamente a Deus.

11 E Amulón mandoulles que cesasen os seus clamores, e púxolles gardas para vixialos, a fin de que ao que descubrisen invocando a Deus fose morto.

12 E Alma e o seu pobo non alzaron a voz ao Señor o seu Deus, pero si lle derramaron os seus corazóns; e el entendeu os pensamentos dos seus corazóns.

13 E aconteceu que a voz do Señor viño a eles nas súas aflicións, dicindo: Alzade as vosas cabezas e animádevos, pois se do convenio que fixestes comigo; e eu farei convenio co meu pobo e librareino do cativerio.

14 E tamén aliviarei as cargas que poñan sobre os vosos ombreiros, de maneira que non poderedes sentilas sobre as vosas costas, mentres esteades en servidume; e isto farei eu para que me sexades testemuñas no futuro, e para que saibades de seguro que eu, o Señor Deus, visito ao meu pobo nas súas aflicións.

15 E aconteceu que as cargas que se impuñan sobre Alma e os seus irmáns foron aliviadas; si, o Señor fortaleceunos de modo que puideron soportar as súas cargas con facilidade, e sometéronse alegre e pacientemente a toda a vontade do Señor.

16 E sucedeu que era tan grande a súa fe e a súa paciencia, que a voz do Señor viño a eles outra vez, dicindo: Consoládevos, porque mañá librareivos do cativerio.

17 E dixo a Alma: Ti irás diante deste pobo, e eu irei contigo, e librarei a este pobo do cativerio.

18 E aconteceu que durante a noite Alma e o seu pobo xuntaron os seus rabaños e tamén parte do seu gran; si, toda a noite estiveron reunindo os seus rabaños.

19 E na mañá o Señor fixo que caese un profundo soño sobre os lamanitas; si, e todos os seus capataces achábanse profundamente durmidos.

20 E Alma e o seu pobo partiron para o deserto; e logo que houberon viaxado todo o día, plantaron as súas tendas nun val, e deron ao val o nome de Alma, porque el guiounos polo deserto.

21 Si, e no val de Alma expresaron efusivamente as súas grazas a deus porque fora misericordioso con eles, e aliviado as súas cargas, e librounos do cativerio; porque estaban en servidume, e ninguén podía libralos senón o Señor o seu Deus.

22 E deron grazas a deus, si, todos os seus homes e todas as súas mulleres e todos os seus nenos que podían falar elevaron as súas voces en encomios ao seu Deus.

23 E agora o Señor dixo a Alma: Dáche présa, e sae ti e este pobo desta terra, porque os lamanitas espertaron e perséguenche; xa que logo, sal desta terra, e eu deterei aos lamanitas neste val para que non persigan máis a este pobo.

24 E aconteceu que saíron do val e emprenderon a súa viaxe polo deserto.

25 E logo de estar no deserto doce días, chegaron á terra de Zarahemla; e o rei Mosías tamén os recibiu con gozo.

Capítulo 25 
Os do pobo de Zarahemla (mulekitas) convértense en nefitas-Decátanse da xente de Alma e da de Zeniff-Alma bautiza a Limhi e a todo o seu pobo-Mosías autoriza a Alma para que organice a Igrexa de Deus. Aproximadamente 120 a.C.

1 Entón o rei Mosías fixo que se congregase todo o pobo.

2 Agora ben, non había tantos dos fillos de Nefi, ou sexa, tantos daqueles que eran descendentes de Nefi, como dos do pobo de Zarahemla, o cal era descendente de Mulek, e daqueles que saíron con el ao deserto.

3 E non eran tantos os do pobo de Nefi e os do pobo de Zarahemla, como o eran os lamanitas; si, non eran nin a metade do seu número.

4 E agora ben, todo o pobo de Nefi achábase reunido, e tamén todo o pobo de Zarahemla; e achábanse congregados en dous grupos.

5 E sucedeu que Mosías leu, e fixo que se lesen os anais de Zeniff ao seu pobo; si, leu os anais do pobo de Zeniff desde a época en que saíron da terra de Zarahemla, ata que volveron outra vez.

6 E tamén leu a narración de Alma e os seus irmáns, e todas as súas aflicións, desde o día en que saíron da terra de Zarahemla, ata a ocasión en que volveron.

7 E cando Mosías houbo terminado de ler os anais, o seu pobo que moraba no país encheuse de admiración e asombro.

8 Pois non sabían eles que pensar, porque cando viron a aqueles que foran librados do cativerio, sentíronse cheos dun gozo sumamente grande.

9 Por outra banda, cando pensaron nos seus irmáns que foran mortos polos lamanitas, enchéronse de tristeza, e aínda derramaron moitas bágoas de dor.

10 Ademais, cando pensaron na próxima bondade de Deus e o seu poder para libertar a Alma e os seus irmáns das mans dos lamanitas e da servidume, alzaron a voz e deron grazas a deus.

11 E máis aínda, cando pensaron nos lamanitas, que eran os seus irmáns, e na súa condición de pecado e corrupción, enchéronse de dor e angustia polo benestar das súas almas.

12 E aconteceu que aqueles que eran fillos de Amulón e os seus irmáns, quen se casaron coas fillas dos lamanitas, desgustáronse coa conduta dos seus pais e non quixeron levar máis o nome dos seus pais; por conseguinte, adoptaron o nome de Nefi, para ser chamados fillos de Nefi e ser contados entre os que eran chamados nefitas.

13 Agora ben, todos os do pobo de Zarahemla foron contados entre os nefitas, e fíxose así porque o reino non se conferiu a ninguén senón a aqueles que eran descendentes de Nefi.

14 E aconteceu que cando Mosías houbo concluído de falar e de ler ao pobo, foi o seu desexo que Alma tamén lles falase.

15 E Alma faloulles mentres se achaban reunidos en grandes grupos; e foi de grupo en grupo, predicando ao pobo o arrepentimento e a fe no Señor.

16 E exhortou ao pobo de Limhi e os seus irmáns, todos aqueles que foran librados da servidume, a que recordasen que foi o Señor quen os librou.

17 E sucedeu que despois que Alma houbo ensinado ao pobo moitas cousas, e houbo acabado de falarlles, que o rei Limhi sentiu desexos de bautizarse; e todo o seu pobo sentiu o desexo de bautizarse tamén.

18 Xa que logo, Alma entrou na auga e bautizounos; si, bautizounos do xeito como o fixo cos seus irmáns nas augas de Mormón; si, e cantos bautizou pertenceron á igrexa de Deus; e isto por causa da súa crenza nas palabras de Alma.

19 E aconteceu que o rei Mosías concedeulle a Alma que establecese igrexas por toda a terra de Zarahemla, e deulle poder para ordenar sacerdotes e mestres en cada igrexa.

20 Agora ben, fíxose así porque era tanta a xente, que un só mestre non podía dirixila; nin todos podían oír a palabra de Deus nunha asemblea;

21 reuníanse, pois, en diferentes grupos chamados igrexas; e cada igrexa tiña os seus sacerdotes e os seus mestres; e todo sacerdote predicaba a palabra segundo éralle comunicada por boca de Alma.

22 E así, a pesar de que había moitas igrexas, todas eran unha, si, a igrexa de Deus; porque nada se predicaba en todas elas senón o arrepentimento e a fe en Deus.

23 Agora pois, eran sete as igrexas que había na terra de Zarahemla. E sucedeu que quen desexaban tomar sobre si o nome de Cristo, ou sexa, o de Deus, uníanse ás igrexas de Deus;

24 e chamábanse o pobo de Deus. E o Señor derramou o seu Espírito sobre eles, e foron bendicidos, e prosperaron na terra.

Capítulo 26 
Os incrédulos conducen ao pecado a moitos membros da Igrexa-Prométese a Alma a vida eterna-Aqueles que se arrepintan e sexan bautizados lograrán o perdón-Os membros da Igrexa que pequen e que se arrepintan e confésense a Alma e ao Señor serán perdoados; pola contra, non serán contados entre os da Igrexa. Aproximadamente 120-100 a.C.

1 E aconteceu que había moitos dos da nova xeración que non puideron entender as palabras do rei Benxamín, pois eran nenos pequenos na ocasión en que el falou ao seu pobo; e non crían na tradición dos seus pais.

2 Non crían o que se dixo tocante á resurrección dos mortos, nin tampouco crían o concernente á vinda de Cristo.

3 Así que, por motivo da súa incredulidade non podían entender a palabra de Deus; e endurecéronse os seus corazóns.

4 E non quixeron bautizarse nin tampouco unirse á igrexa. E constituíron un pobo separado en canto á súa fe, e así quedaron desde entón, no seu estado carnal e inicuo, porque non querían invocar ao Señor o seu Deus.

5 Agora ben, durante o reinado de Mosías, os seus números non eran nin a metade dos do pobo de Deus; mais por causa das disensións entre os irmáns, fixéronse máis numerosos.

6 Porque sucedeu que coas súas palabras lisonjeras enganaron a moitos que eran da igrexa, e fixéronlles cometer moitos pecados; de modo que se fixo necesario que cando aqueles que fosen da igrexa cometesen pecado, esta debía amoestalos.

7 E aconteceu que foron levados ante os sacerdotes, e os mestres entregáronos aos sacerdotes; e estes leváronos ante Alma, que era o sumo sacerdote.
8 Agora ben, o rei Mosías dera a Alma a autoridade sobre a igrexa.
9 E aconteceu que Alma non sabía nada deles; pero había moitas testemuñas en contra deles; si, a xente presentábase e testificaba da súa iniquidade en abundancia.
10 Tal cousa non sucedera na igrexa previamente; xa que logo, Alma turbouse no seu espírito, e fixo que fosen levados ante o rei.

11 E díxolle ao rei: Velaquí o gran número que trouxemos diante túa, a quen os seus irmáns acusan; si, e foron sorprendidos en diversas iniquidades. E non se arrepinten das súas maldades; xa que logo, trouxémolos diante túa para que ti xúlguelos segundo os seus delitos.

12 Mais o rei Mosías dixo a Alma: Velaquí, eu non os xulgo; xa que logo, entrégoos nas túas mans para ser xulgados.

13 E o espírito de Alma novamente turbouse; e foi e preguntou ao Señor que debía facer en canto a ese asunto, porque temía facer o malo á vista de Deus.

14 E sucedeu que despois que houbo derramado a súa alma enteira a Deus, a voz do Señor viño a el, dicindo:

15 Bendito es ti, Alma, e benditos son aqueles que foron bautizados nas augas de Mormón. Bendito es por causa da túa extremada fe en tan só as palabras do meu servo Abinadí.

16 E benditos son eles por mor da súa extremada fe en tan só as palabras que ti lles falaches.

17 E bendito es porque estableciches unha igrexa entre este pobo; e serán establecidos, e eles serán o meu pobo.

18 Si, bendito é este pobo que está disposto a levar o meu nome; porque no meu nome serán chamados; e son meus.

19 E porque me consultaches concernente ao transgresor, bendito es.

20 O meu servo es ti; e fago convenio contigo de que terás a vida eterna; e servirasme e sairás no meu nome e reunirás as miñas ovellas.

21 E o que queira oír a miña voz será a miña ovella; e recibirálo na igrexa, e eu tamén o recibirei.

22 Porque velaquí, esta é a miña igrexa: Quenquera que sexa bautizado, será bautizado para arrepentimento. E aquel a quen recibas, deberá crer no meu nome; e eu perdoareino liberalmente.

23 Porque son eu quen tomo sobre min os pecados do mundo; porque son eu o que creei ao home; e son eu o que concedo un lugar á miña destra ao que crea ata o fin.

24 Porque velaquí, no meu nome son chamados; e se me coñecen, sairán; e terán un lugar á miña destra eternamente.

25 E acontecerá que cando soe a segunda trompeta, entón sairán os que nunca me coñeceron, e comparecerán ante min.

26 E entón saberán que eu son o Señor o seu Deus, que son o seu Redentor; mais eles non quixeron ser redimidos.

27 E entón confesareilles que xamais os coñecín; e irán ao lume eterno, preparado para o diaño e os seus anxos.

28 Xa que logo, dígoche que ao que non queira escoitar a miña voz, non o admitirás na miña igrexa, porque a este non o recibirei no último día.

29 Dígoche, xa que logo: Ve; e ao que transgrediere contra min, xulgaralo de acordo cos pecados que cometa; e se confesa os seus pecados diante túa e min, e arrepíntese con sinceridade de corazón, a este has de perdoar, e eu perdoareino tamén.

30 Si, e cantas veces o meu pobo arrepíntase, perdoareille os seus transgresiones contra min.

31 E tamén vos perdoaredes as vosas ofensas os uns aos outros; porque en verdade dígovos que o que non perdoa as ofensas do seu próximo, cando este di que se arrepinte, tal trouxo sobre si a condenación.

32 E agora dígoche: Ve; e o que non queira arrepentirse dos seus pecados non será contado entre o meu pobo; e isto observarase desde agora en diante.

33 E aconteceu que cando Alma houbo oído estas palabras, escribiunas para conservalas, e para xulgar ao pobo da igrexa segundo os mandamentos de Deus.

34 E aconteceu que Alma foi e, de acordo coa palabra do Señor, xulgou aos que foran sorprendidos na iniquidade.

35 E a quen se arrepentiron dos seus pecados, e confesáronos, el contounos entre o pobo da igrexa;

36 e os que non quixeron confesar os seus pecados, nin arrepentirse da súa iniquidade, talles non foron contados entre o pobo da igrexa; e os seus nomes foron borrados.

37 E sucedeu que Alma regulou todos os asuntos da igrexa; e empezaron novamente a ter paz e a prosperar grandemente nos asuntos da igrexa, andando con circunspección ante Deus, admitindo a moitos e bautizando a moitos.

38 E todas estas cousas fixeron Alma e as súas consiervos que dirixían a igrexa, andando con toda dilixencia, ensinando a palabra de Deus en todas as cousas, padecendo toda clase de aflicións e sufrindo persecucións de todos aqueles que non pertencían á igrexa de Deus.

39 E amoestaban aos seus irmáns, e tamén recibían amoestación, cada un pola palabra de Deus, de acordo cos seus pecados, ou sexa, os pecados que había labor, habéndolles mandado Deus que oraran sen cesar e desen grazas en todas as cousas.

Capítulo 27 
Mosías prohibe a persecución e establece a igualdade-Alma, fillo, e os catro fillos de Mosías procuran destruír a Igrexa-Aparéceselles un anxo e mándalles que abandonen o seu camiño de maldade-Alma queda mudo-Todo o xénero humano debe nacer outra vez para lograr a salvación-Alma e os fillos de Mosías proclaman gratas novas. Aproximadamente 100-92 a.C.

1 E sucedeu que as persecucións que os incrédulos infligían sobre a igrexa chegaron a ser tan graves que os da igrexa empezaron a murmurar e a queixarse aos que os dirixían concernente ao asunto; e eles queixáronse a Alma. E Alma presentou o caso ante o rei deles, Mosías, e este consultou cos seus sacerdotes.

2 E aconteceu que o rei Mosías enviou unha proclamación por todo o país de que ningún incrédulo debía perseguir a persoa algunha que pertencese á igrexa de Deus.

3 E estableceuse un estrito mandamento entre todas as igrexas de que non debía haber persecucións entre eles; que debía haber igualdade entre todos os homes;

4 que non permitisen que o orgullo nin a soberbia alterasen a súa paz; que todo home estimase ao seu próximo como a si mesmo, traballando coas súas propias mans para a súa sostén.

5 Si, e todos os seus sacerdotes e mestres debían traballar coas súas propias mans para a súa sostén en todos os casos, salvo nos de enfermidade ou de gran necesidade; e facendo estas cousas, abundaron na graza de Deus.

6 E outra vez empezou a haber moita paz no país; e a xente comezou a ser moi numerosa e a esparcirse sobre a superficie da terra, si, cara ao norte e cara ao sur, ao leste e ao oeste, edificando grandes cidades e aldeas en todas partes da terra.

7 E o Señor visitounos e fíxoos prosperar, e chegaron a ser un pobo numeroso e rico.

8 Agora ben, os fillos de Mosías achábanse entre os incrédulos; e tamén se contaba entre eles un dos fillos de Alma, chamado Alma, igual que o seu pai; no entanto, converteuse nun home moi malvado e idólatra. E era un home de moitas palabras, e lisonjeó moito ao pobo; polo que induciu a moitos dos do pobo a que imitasen as súas iniquidades.

9 E chegou a ser un gran estorbo para a prosperidade da igrexa de Deus, granjeándose o corazón do pobo, causando moita disensión entre a xente, dando oportunidade para que o inimigo de Deus exercese o seu poder sobre eles.

10 Agora ben, aconteceu que mentres se ocupaba en destruír a igrexa de Deus ?porque ía secretamente cos fillos de Mosías, tratando de destruír a igrexa e descarriar ao pobo do Señor, cousa contraria aos mandamentos de Deus, e aínda do rei?,

11 pois como xa vos dixen, mentres ían aquí e alá rebelándose contra Deus, velaquí, aparecéuselles o anxo do Señor; e descendeu como nunha nube; e faloulles como con voz de trono que fixo tremer o chan sobre o cal estaban;

12 e tan grande foi o seu asombro que caeron por terra, e non comprenderon as palabras que lles falou.

13 Con todo, clamou outra vez, dicindo: Alma, levántache e achégache, pois por que persegues ti a igrexa de Deus? Porque o Señor dixo: Esta é a miña igrexa, e eu establecereina; e nada a fará caer senón a transgresión do meu pobo.

14 E dixo ademais o anxo: Velaquí, o Señor oíu as oracións do seu pobo, e tamén as oracións do seu servo Alma, que é o teu pai; porque el ha orado con moita fe en canto a ti, para que sexas traído ao coñecemento da verdade; xa que logo, con este fin vin para convencerche do poder e a autoridade de Deus, para que as oracións dos seus servos sexan contestadas segundo a súa fe.

15 E velaquí, podes agora disputar o poder de Deus? Pois, velaquí, non fai a miña voz tremer a terra? e non me ves diante túa? E son enviado de Deus.

16 Agora dígoche: Ve, e recorda a catividade dos teus pais na terra de Helam e na terra de Nefi; e recorda cuán grandes cousas el fixo por eles; pois estaban en servidume, e el haos libertado. E agora dígoche, Alma, segue o teu camiño, e non trates máis de destruír a igrexa, para que as oracións deles sexan contestadas, aínda cando ti, por ti mesmo, queiras ser refugado.

17 E sucedeu que estas foron as últimas palabras que o anxo falou a Alma, e foise.

18 E logo Alma e os que estaban con el caeron ao chan outra vez, porque grande foi o seu asombro; pois cos seus propios ollos viran a un anxo do Señor; e a súa voz foi como trono, que conmoveu a terra; e comprenderon que non había nada, senón o poder de Deus, que puidese sacudir a terra e facela tremer coma se fóra a partirse.

19 Agora ben, foi tan grande o asombro de Alma que quedou mudo, de modo que non puido abrir a boca; si, e quedou tan débil que non puido mover as mans; xa que logo, alzárono os que estaban con el, e levárono inerte, si, ata deixalo tendido ante o seu pai. 

20 E repetiron ao seu pai todo o que lles sucedeu; e o seu pai se regocijó, porque sabía que era o poder de Deus.

21 E fixo que se reunise unha multitude para que presenciasen o que o Señor fixera polo seu fillo, e tamén polos que estaban con el.

22 E fixo que se reunisen os sacerdotes; e empezaron a ayunar e a rogar ao Señor o seu Deus que abrise a boca de Alma para que puidese falar, e tamén para que os seus membros recibisen a súa forza, a fin de que os ollos do pobo fosen abertos para ver e coñecer a bondade e gloria de Deus.

23 E aconteceu que despois que houberon ayunado e orado polo espazo de dous días e dúas noites, os membros de Alma recobraron a súa forza, e púxose de pé e comezou a falarlles, dicíndolles que se animasen;

24 porque, dixo el, arrepentinme dos meus pecados, e o Señor hame redimido; velaquí, nacín do Espírito.

25 E o Señor díxome: Non che marabilles de que todo o xénero humano, si, homes e mulleres, toda nación, tribo, lingua e pobo, deban nacer outra vez; si, nacer de Deus, ser cambiados do seu estado carnal e caído, a un estado de rectitud, sendo redimidos por Deus, converténdose nos seus fillos e fillas;

26 e así chegan a ser novas criaturas; e a menos que fagan isto, de ningún modo poden herdar o reino de Deus.

27 Dígovos que de non ser así, deberán ser refugados; e isto seino, porque eu estaba a piques de ser refugado.

28 No entanto, logo de pasar moita tribulación, arrepentíndome case ata a morte, o Señor no seu misericordia tivo a ben arrebatarme dun lume eterno, e nacín de Deus.

29 A miña alma foi redimida da hiel de amargura, e dos lazos de iniquidade. Achábame no máis tenebroso abismo; mais agora vexo a marabillosa luz de Deus. Atormentaba a miña alma un suplicio eterno; mais fun rescatado, e a miña alma non sente máis dor.

30 Rexeitei ao meu Redentor, e neguei o que os nosos pais declararan; mais agora, para que prevexan que el virá, e que se acorda de toda criatura que creou, el manifestarase a todos.

31 Si, toda xeonllo dobrarase, e toda lingua confesará ante el. Si, no postrer día, cando todos os homes preséntense para ser xulgados por el, entón confesarán que el é Deus; e os que vivan sen Deus no mundo entón confesarán que o xuízo dun castigo eterno sobre eles é xusto; e estremeceranse e tremerán, e encolleranse baixo a mirada do seu ollo que todo penétrao.

32 E aconteceu que de alí en diante, Alma e os que estaban con el cando o anxo aparecéuselles empezaron a ensinar ao pobo, viaxando por toda a terra, proclamando a todo o pobo as cousas que habían oído e visto, e predicando a palabra de Deus con moita tribulación, perseguidos en gran xeito polos que eran incrédulos, e golpeados por moitos deles.

33 Pero a pesar de todo isto, impartiron moito consolo aos da igrexa, confirmando a súa fe e exhortándoos con longanimidad e moito afán a gardar os mandamentos de Deus.

34 E catro deles eran os fillos de Mosías; e chamábanse Ammón, e Aarón, e Omner e Himni; e estes eran os nomes dos fillos de Mosías.

35 E viaxaron por toda a terra de Zarahemla e entre todo o pobo que se achaba baixo o reinado do rei Mosías, esforzándose celosamente por reparar todos os danos que causaran á igrexa, confesando todos os seus pecados, proclamando todas as cousas que viran e explicando as profecías e as Escrituras a cantos desexaban oílos.

36 E así foron instrumentos nas mans de Deus para levar a moitos ao coñecemento da verdade, si, ao coñecemento do seu Redentor.

37 ¡E cuán benditos son! Pois publicaron a paz; proclamaron gratas novas do ben; e declararon ao pobo que o Señor raíña.

Capítulo 28 
Os fillos de Mosías recibirán a vida eterna-Saen a predicar aos lamanitas-Valéndose das dúas pedras de vidente Mosías traduce os ferros jareditas. Aproximadamente 92 a.C.

1 Agora ben, aconteceu que despois que os fillos de Mosías houberon feito todas estas cousas, levaron un pequeno número de persoas consigo, e volveron ao seu pai o rei, e expresáronlle o seu desexo de que lles concedese subir á terra de Nefi, con aqueles que escolleran, para predicar as cousas que habían oído, e impartir a palabra de Deus aos seus irmáns os lamanitas,

2 para que talvez trouxésenos ao coñecemento do Señor o seu Deus, e convencésenos da iniquidade dos seus pais; e quizá puidesen curalos do seu odio polos nefitas, para que tamén fosen conducidos a regocijarse no Señor o seu Deus, para que fosen amigables os uns cos outros e non houbese máis contencións en toda a terra que o Señor o seu Deus deulles.

3 Pois estaban desexosos de que a salvación fose declarada a toda criatura, porque non podían soportar que alma humana algunha perecese; si, aínda o só pensamento de que alma algunha tivese que padecer un tormento sen fin facíaos estremecer e tremer.

4 E así obrou neles o Espírito do Señor, porque foran os máis viles pecadores. E o Señor, na súa infinita misericordia, xulgou prudente perdoalos; no entanto, padeceron moita angustia de alma por causa das súas iniquidades, sufrindo moito, e temendo ser rexeitados para sempre.

5 E aconteceu que durante moitos días suplicáronlle ao seu pai que os deixase subir á terra de Nefi.
6 E o rei Mosías foi e preguntou ao Señor se debía deixar ir aos seus fillos entre os lamanitas para predicar a palabra.

7 E o Señor dixo a Mosías: Déixaos ir; porque moitos crerán nas súas palabras, e terán vida eterna; e eu librarei aos teus fillos das mans dos lamanitas.

8 E aconteceu que Mosías concedeu que fosen e fixesen de acordo co que solicitaban.

9 E emprenderon a súa viaxe cara ao deserto para ir predicar a palabra entre os lamanitas; e máis adiante farei unha relación dos seus feitos.

10 Agora ben, o rei Mosías non tiña a quen conferir o reino, porque non houbo ningún dos seus fillos que quixese aceptalo.

11 Xa que logo, tomou os anais que estaban gravados sobre os ferros de bronce, e tamén os ferros de Nefi, e todas as cousas que el gardara e conservado de acordo cos mandamentos de Deus, logo de traducir e facer que se escribise a historia que estaba sobre os ferros de ouro que o pobo de Limhi atopara, as cales fóronlle entregadas por man de Limhi;

12 e isto fíxoo por motivo do gran anhelo do seu pobo; porque estaban desexosos en extremo de saber acerca daquel pobo que fora destruído.

13 E traduciunas por medio daquelas dúas pedras que estaban colocadas nos dous aros dun arco.

14 Agora ben, estas cousas foron preparadas desde o principio, e transmitíronse de xeración en xeración con obxecto de interpretar idiomas;

15 e a man do Señor preservounas e gardado, para que el puidese manifestar, a toda criatura que ocupase a terra, as iniquidades e abominacións do seu pobo;

16 e o que ten estes obxectos é chamado vidente, segundo o costume dos días antigos.

17 Agora ben, despois que Mosías houbo acabado de traducir estes anais, velaquí, daban unha historia do pobo exterminado, desde a época en que foron destruídos remontándose ata a construción da gran torre, cando o Señor confundiu a linguaxe do pobo e foron esparexidos por toda a superficie da terra, si, e aínda desde esa época ata a creación de Adán.

18 E esta narración fixo que o pobo de Mosías se afligiera en extremo, si, enchéronse de tristeza; no entanto, proporcionoulles moito coñecemento, e nisto se regocijaron.

19 E escribirase este relato máis adiante; pois velaquí, convén que todos decátense das cousas que se escribiron nesta historia.

20 E como xa vos dixen, despois que o rei Mosías houbo feito isto, tomou os ferros de bronce e todas as cousas que gardara, e entregounas a Alma, o fillo de Alma; si, todos os anais, e tamén os intérpretes, e entregoullos; e mandoulle que os gardase e conservase, e tamén que levase unha historia do pobo, e transmitíseos de xeración en xeración, así como transmitíronse desde o tempo en que Lehi saíu de Xerusalén.

Capítulo 29 
Mosías propón que se elixan xuíces en lugar dun rei-Os reis inicuos conducen ao seu pobo ao pecado-Alma, fillo, é nomeado xuíz superior pola voz do pobo-Tamén é o sumo sacerdote encargado da Igrexa-Morren Mosías e o pai de Alma. Aproximadamente 92-91 a.C. 

1 Agora ben, cando Mosías houbo feito isto, indagou por todo o país, entre todo o pobo, para decatarse do seu parecer concernente a quen había de ser o seu rei.

2 E aconteceu que a voz do pobo expresouse, dicindo: Desexamos que o teu fillo Aarón sexa o noso rei e o noso gobernante.

3 Pero Aarón subira á terra de Nefi, de modo que o rei non podía conferirlle o reino; nin o aceptou Aarón; nin ningún dos outros fillos de Mosías tampouco estaba disposto a asumir o reino.

4 Xa que logo, o rei Mosías comunicouse outra vez co pobo; si, aínda mandoulles un escrito, e estas foron as palabras que se escribiron, e dicían:

5 Velaquí, pobo meu, ou irmáns meus, porque como a tales estímovos, desexo que meditedes sobre o asunto que se vos suplica considerar, por canto desexades ter rei.

6 Agora ben, declárovos que aquel a quen o reino pertence por dereito declinou o reino, e non quere asumir o reino.

7 E se se nomease a outro no seu lugar, velaquí, temo que xurdirían contencións entre vós; e quen sabe se o meu fillo, a quen pertence o reino, tornaríase á ira e levaría tras si a unha parte deste pobo, o cal ocasionaría guerras e contendas entre vós, que serían a causa do derramamiento de moito sangue e da perversión das vías do Señor, si, e destruirían as almas de moitos.

8 Dígovos, xa que logo, que sexamos prudentes e consideremos estas cousas, porque non temos ningún dereito de destruír ao meu fillo, nin de destruír a outro que fose nomeado no seu lugar.

9 E se o meu fillo volvésese novamente ao seu orgullo e cousas vas, retractaríase do que dixera e reclamaría o seu dereito ao reino, cousa que faría que el e tamén este pobo cometesen moito pecado.
10 Agora ben, sexamos prudentes; prevexamos estas cousas e fagamos aquilo que asegurará a paz deste pobo.

11 Xa que logo, serei o voso rei o resto dos meus días; con todo, nomeemos xuíces para que xulguen a este pobo segundo a nosa lei; e arranxaremos doutro xeito os asuntos deste pobo, pois nomearemos homes sabios como xuíces, quen xulgarán a este pobo segundo os mandamentos de Deus.

12 Agora ben, é mellor que o home sexa xulgado por Deus máis ben que polo home, porque os xuízos de Deus son sempre xustos, mais os xuízos do home non sempre o son.

13 Xa que logo, se fose posible que tivésedes por reis a homes xustos que establecesen as leis de Deus e xulgasen a este pobo segundo os seus mandamentos, si, se tivésedes por reis a homes que fixesen o que o meu pai Benxamín fixo por este pobo, dígovos que se tal fose sempre o caso, entón conviría que sempre tivésedes reis para que vos gobernasen.

14 E aínda eu mesmo obrei con todo o poder e as facultades que posuín, para ensinarvos os mandamentos de Deus e para establecer a paz en todo o país, a fin de que non houbese guerras nin contencións, nin roubo, nin rapiña, nin asasinatos, nin iniquidades de ningunha clase.

15 E a quenquera que cometeu iniquidade, castiguei de acordo co delito que cometeu, segundo a lei que nos deron os nosos pais.

16 Agora ben, dígovos que por motivo de que non todos os homes son xustos, non convén que teñades un rei ou reis para que vos gobernen.

17 Pois velaquí, ¡canta iniquidade un rei malo fai cometer; si, e cuán grande destrución!

18 Si, acordádevos do rei Noé, a súa iniquidade e as súas abominacións, e tamén a iniquidade e as abominacións do seu pobo. Considerade a gran destrución que caeu sobre eles; e tamén por mor das súas iniquidades foron reducidos á servidume.

19 E se non fose pola interposición da súa omnisciente Creador, e isto por mor do seu sincero arrepentimento, inevitablemente permanecerían no cativerio ata agora.

20 Mais velaquí, librounos porque se humillaron ante el; e porque clamaron a el poderosamente, librounos do cativerio; e así é como en todos os casos o Señor obra co seu poder entre os fillos dos homes, estendendo o seu brazo de misericordia cara a aqueles que pon a súa confianza nel.

21 E velaquí, dígovos que non podedes destronar a un rei inicuo senón mediante moita contención e o derramamiento de moito sangue.

22 Pois velaquí, ten os seus cómplices en iniquidade e conserva aos seus gardas ao redor del; e desfai as leis dos que reinaron en xustiza antes del; e pegada cos seus pés os mandamentos de Deus;

23 e formula leis e envíaas entre o seu pobo; si, leis segundo a súa propia maldade; e ao que non as obedece, fai que sexa destruído; e contra os que se rebelan envía os seus exércitos para combatelos, e se pode, destrúeos; e deste xeito é como un rei inicuo pervierte as vías de toda rectitud.

24 E agora ben, velaquí, dígovos: Non convén que tales abominacións vingan sobre vós.

25 Xa que logo, escollede xuíces, por medio da voz deste pobo, para que sexades xulgados de acordo coas leis que os nosos pais déronvos, as cales son correctas, e foron dadas a eles pola man do Señor.

26 Agora ben, non é cousa común que a voz do pobo desexe algo que sexa contrario ao que é xusto; pero si é común que a parte menor do pobo desexe o que non é xusto; xa que logo, isto observaredes e teredes por lei: Trataredes os vosos asuntos segundo a voz do pobo.

27 E se chega a ocasión en que a voz do pobo escolle a iniquidade, entón é cando os xuízos de Deus descenderán sobre vós; si, entón é cando el vos visitará con gran destrución, si, como ata aquí a mandou sobre esta terra.

28 Agora ben, se tedes xuíces, e eles non vos xulgan segundo a lei que foi dada, podedes facer que sexan xulgados por un xuíz superior.

29 E se os vosos xuíces superiores non ditaren xuízos xustos, faredes que un número pequeno dos vosos xuíces menores reúnase, e eles xulgarán aos vosos xuíces superiores, segundo a voz do pobo.

30 E mándovos que fagades estas cousas no temor do Señor; e ordénovos que fagades isto, e que non teñades rei; para que se este pobo comete pecados e iniquidades, estes recaian sobre a súa propia cabeza.

31 Pois velaquí, dígovos que as iniquidades dos seus reis causaron os pecados de moita xente; xa que logo, as súas iniquidades recaen sobre a cabeza dos seus reis.

32 E agora desexo eu que esta desigualdade deixe de existir nesta terra, especialmente entre este o meu pobo; mais desexo que esta terra sexa unha terra de liberdade, e que todo home goce igualmente dos seus dereitos e privilexios, en tanto que o Señor xulgue conveniente que habitemos e herdemos a terra, si, mentres permaneza calquera dos da nosa posteridade sobre a superficie da terra.

33 E moitas cousas máis lles escribiu o rei Mosías, facéndolles ver todas as probas e tribulaciones dun rei xusto; si, todas as congojas da alma polo seu pobo; e tamén todas as queixas do pobo ao seu rei; e explicoulles todo isto.

34 E díxolles que tales cousas non debían existir; senón que a carga debía estar sobre todo o pobo, para que todo home levase o seu parte.

35 E tamén lles fixo ver todas as desvantaxes baixo as cales afanaríanse se os gobernaba un rei inicuo;

36 si, todas as iniquidades e abominacións, e todas as guerras e contencións, e derramamiento de sangue, e o furto e a rapiña, e a comisión de fornicaciones e toda clase de iniquidades que non poden ser enumeradas, dicíndolles que aquelas cousas non debían existir, que eran expresamente repugnantes aos mandamentos de Deus.

37 E aconteceu que despois que o rei Mosías houbo enviado estas palabras entre os do pobo, estes quedaron convencidos da verdade das súas palabras.

38 Xa que logo, abandonaron os seus desexos de ter rei, e sentíronse ansiosos en extremo de que todo home tivese igual oportunidade por toda a terra; si, e todo home expresou o desexo de estar disposto a responder polos seus propios pecados.

39 Aconteceu, xa que logo, que se reuniron en grupos por toda a terra, para dar o seu parecer concernente a quen haberían de ser os seus xuíces para xulgalos de acordo coa lei que lles foi dada; e alegráronse en extremo por mor da liberdade que se lles concedeu.

40 E aumentou o amor que sentían por Mosías; si, estimábano máis que a calquera outro home; porque non o tiñan por un tirano que buscaba ganancias, si, ese lucro que corrompe a alma; porque el non lles esixiu riquezas, nin se deleitou en derramar sangue; senón que establecera a paz na terra, e concedera ao seu pobo que se librase de toda clase de servidume; xa que logo, estimábano, si, extraordinariamente, en sumo grao.

41 E sucedeu que nomearon xuíces para que os gobernasen ou xulgasen segundo a lei; e así o fixeron en toda a terra.

42 E aconteceu que Alma foi nomeado para ser o primeiro xuíz superior; e era tamén o sumo sacerdote, habéndolle conferido o seu pai o oficio, e habéndolle encargado todos os asuntos da igrexa.

43 E ocorreu que Alma andou nos camiños do Señor, e gardou os seus mandamentos, e xulgou con xustiza; e houbo continua paz na terra.

44 E así empezou o goberno dos xuíces en toda a terra de Zarahemla, entre todo o pobo que se chamaba nefitas; e Alma foi o primeiro xuíz superior.

45 E sucedeu que faleceu o seu pai, tendo xa oitenta e dous anos de idade, e habendo vivido para cumprir os mandamentos de Deus.

46 E aconteceu que Mosías faleceu tamén, no trigésimotercer ano do seu reinado, á idade de sesenta e tres anos; e facía por todo cincocentos nove anos desde a ocasión en que Lehi saíu de Xerusalén.

47 E así terminou o reinado dos reis sobre o pobo de Nefi; e así chegaron ao seu fin os días de Alma, que foi o fundador da igrexa deles.

Libro de Mormón
en:Book of Mormon/Book of Mosiah