Poesías varias (Francisco Añón)
Escolma. A Galicia

     Airiños d'a miña terra,
     airiños, airiños, aires
     airiños, levám'a ela.

     Balada

         Ay esperta, adorada Galicia,
    D'ese sono en q'estás debruzada;
    D'o teu rico porvir a alborada
    Po-l'o Ceo enxergándose vay.
         Xa cantando os teus fillos te chaman,
    E c'os brazos en cruz se espreguizan...
    Malpocados! O q'eles cobizan
    É un bico d'os labios d'a Nay.

                        ----------

         D'ese chan venturoso arrincado
    Pol'a man d'o meu negro destino,
    Hastra mesmo soñando maxino
    Eses campos risoños cruzar.
         E correr po-l'as hortas e prados,
    Onde leda pasou miña infancia,
    Respirando a suave fragancia
    De xasmin, caravel, azahar.

                        ----------

         Cóido ver esas rias serenas,
    Escumando con barcos veleiros,
    E cantares oir feiticeiros,
    Que en ningures tan doces oín.
         Inda creo sentir as labercas,
    Que pineiran n'os aires cantando,
    Cando o sol vay as nubes pintando
    D'amarelo, de lume e carmin.

                        ----------

         O través d'aguzados penedos
    Penso ver empinados petoutos,
    Viñas, hortas, devsas e soutos,
    Q'apouvigan os ventos d'o Sul.
         E saltando regueiros e valos,
    Cata xa outros bós horizontes,
    Outros veigas, mariñas e montes,
    Que se perden n'a brétema azul.

                        ----------

         Soño ahí q'entre verdes pereiras
    Fouliadas alegres escoito,
    Cando o Ceo se reviste de loito
    N'as poéticas noites d'o bran.
         E q'en medio de nenas garridas
    Canta un mozo con voz pracenteira,
    Para o lado tumbada a monteira,
    Un-a orella tapando c'a man.

                        ----------

         Eu soñey ver n'a cume d'o Pindo,
    Adornados de mirto e loureiros,
    Escritores poetas guerreiros,
    Que sorrindo se daban a man.
         Eran eses os fillos mais caros,
    Que d'a Patria aumentaron a gloria:
    Os seus nomes n'os fastos d'a historia
         Con diamante grabados serán.

                        ----------

         E dimpois un-a endrómena rara
    Vin moverse con agoa fervente
    E silvando com'unha serpente,
    Como un lóstrego os campos cruzou.
         Era aquel o porvir que xa soa
    E d'as probes aldeas fay vilas...
    Adios cantos e Musas tranquilas!
    O imperio d'a industria empezou.

                        ----------

          Acordey... O meu soño dourado,
    Como fume pasou de repente,
    E magoado o meu peito se sente
    De soidades e amor palpitar.
          Marmurey- ¡adorada Galicia!...
    (E d'os ollos chovíanme as bágoas).
    ¡Quén pudera beber tuas agoas,
    E teus aires feliz respirar!!!

                        ----------

         De ti lonxe, querido corruncho,
    Eu morréndome estou d'amargura,
    Como a froita que vay xa madura,
    E entre silvas o vento guindou.
         ¡Teño envidia d'a libre andoriña,
    Q'ahí chega por todo-l'os mayos!...
    ¡Teño envidia d'as nubes e rayos,
    Q'o Sudeste a esas terras levou!...
          A ti voa entre ardentes suspiros,
    Sobre as trémulas alas d'o vento,
    A soidade d'o meu pensamento,
    Que decote cravado está en ti!!
         Por diversos paises que eu vaya,
    Ti serás miña doce memoria...
    ¡Mesmo entrar non quixera n'a gloria
    Sin primeiro pasar por ahí!!!

La Concordia. 1878, Vigo

Notas 

Poesía
1878
Francisco Añón Paz