San Lourenzo
Ó mirar cál de novo nos campos

iban a abrochá-las rosas,

dixen: "¡En ónde, Dios mio,

iréi a esconderme agora!"

E pensei de San Lourenzo

na robreda silenciosa.

Nalgún tempo aqués vellos carballos,

amostrando as súas raíces,

calva-las redondas copas

que xa de musgo se visten,

ás tristes almas falábanlles

tan sóio de cousas tristes.

O alciprés que direito se asoma

do convento tras do muro,

i o lixeiro campanario

cuberto de herbas e musgo,

da devesa, co cruceiros

eran cintinelas mudos.

I aquel Cristo que no arco de pedra

abatido a frente incrina,

soio, cal si inda no Gólgota

loitase coas agonías,

ós corazós oprimidos

resignación lle infundía.

E si dentro do craustro deserto

e ruinoso penetraba,

nunca do olvido unha imaxen

vira no mundo máis crara,

nin de máis grande silencio

na terra vos rodeara.

No profundo da fonte escondida

medraban con liberdade

antre as silva-las violas,

antre o buxo as dixitales,

i a morte, ¡cál fora grata

naquel deserto lugare!

E por eso ó mirar cál nos campos

de novo abrochan as rosas

dixen: "¡En ónde, Dios mio,

iréi a esconderme agora!".

I ó bosque de San Lourenzo

me encamiñéi silenciosa.

¿Ónde estaba o sagrado retiro?

Percibín ruidos estraños.

Pedreiros iñan e viñan

por aquel bosque apartado.

¡Era que unha man piadosa

coidaba ós desamparados!

dunha ollada medín o interiore...

Todo relumbraba branco,

cada pedra era un espello,

i o vello convento un pazo

cuberto de indas frores.

¡Qué terrible desencanto!

¡Negra nube cubréu de repente

os meus ollos asombrados;

e máis que nunca abatida,

fuxín...! Que o retiro amado

perecéume a alma limpa dun monxe

sumerxida nos lodos mundanos.