Ensaios e poesías/Diálogo trascendental
DIÁLOGO TRASCENDENTAL

—MAIS ¿qué queredes vos?

—Queremos convertir a Galicia d'un arrabal nun centro; facer que teña vida propia, grande,
inmensa; que chegue a ser unha lumarada espiritual acesa alumeando o mundo enteiro.

—¡Obra grande! Mais ¿cómo?

—Para as grandes almas son as obras. ¿Cómo facel-o? Co noso esforzo, que non debe conocer
límites; coa nosa vontade, para quen deben ser as tarefas infinitas: co traballo e a disciplina de todo
o noso ser: ¡O porvir é para os que saben conqueril-o!

—¡Vaguedás! Falade en concreto ¿Cómo servir â vosa causa?

—Sirve a Galicia o que aproveita un salto de auga, o que fai froitificar dobremente un campo; o que
crea unha compañía de navegación; o que escribe un poema, pinta un cuadro, abre unha escola, fai
cencia....

O home mais simple, o mais pequeño de espirito, cando na sua acción pensa n' aquel pobo que un
día rexurdirá na beira do Atlántico como un novo lumiar, será grande e sentiráse grande. E todo
esto, tendo sempre presente o fin d'unha Galicia nova, porque ¡ai do que queira vivir egoístamente
por sí e para sí! Morrerá e está de feito ja medio morto. ¡O egoísmo é o pai da morte!

—De maneira que o noso ideal...?

—¿O noso ideal? Un pobo culto, nobre, traballador, creador do mais alto que exista, n'unha terra
fecunda; unha inmensa perspeitiva de searas e bosques, de talleres, de portos, de poesía, de cencia,
de ideal...

Esa é a nosa Galicia do futuro.

Publicado en "A Nosa Terra" o 31 de Maio de 1922.
 

Xoán Vicente Viqueira
A Nosa Terra
1922