Xigantescos olmos, mirtos
*** 
          Xigantescos olmos, mirtos
          Que brancas frores ostentan,
          Un-has con cogollos inda,
          Outras que o vento esfollea.
          Buẍos que ẍa contan sigros
          E que ẍuntos verdeguean
          Formando de rama e troncos
          Valos que naide atravesa;
          E n'os que moi descansadas
          Fan o seu niño as culebras.
          Loureiros, irmáns d'os buẍos
          Po-la altura y a nacenza,
          Pois arraigaron á un tempo
          N'o mais profundo d'a terra.
          Limoeiros e laranẍos
          Qu'ó verde musgo sombrean
          Y oli do esparcen d'azare
          Con que áẍente se recrea.
          Eternos bosques en donde.
          Sombrío misterio reina,
          Onde sô os paẍaros cruzan
          Pó-las tristes alamedas
          Onde ô marmular as fontes
          Un coidara que se queiẍan,
          Y ond'o mesmo sol d'o estío
          Melancónico penetra.
          Y en medio d'esta espesura
          E d'esta hermosa tristeza
          Nun-ha casa inda mais triste,
          Sí de fachada soberba,
          Ali din que ten o niño
          A nai de tóda-las meigas:
          Casa con portas de cedro,
          En cada ventana reiẍa,
          Cociña coma de monẍes,
          Silencio coma d'igreẍa,
          Criados que non dan fala,
          Cans que morden coma feras,
          Alí á viron negra e fraca
          Com'un-ha gata famenta
          N'o máis san e mais frorido
          D'a hermosa terra gallega.
          Y estes mals que nos afrinẍen
          Din que todos veñen dela…
          Mais socede n'esta vida
          Que os que tèn culpa n'a levan!

Varia