Carta de Antón Villar Ponte a Álvaro Cebreiro de 26 de decembro de 1928
Fragmentos dunha carta de Antón Villar Ponte a Álvaro Cebreiro.

Truncóuseme  a  vida.  Fiquéi  na  máis  fonda  das  melanconías.  Desposeime  co'a  door  para  sempre [...] Era feliz d'abondo. Tiña un tesouro dos que poucos homes logran seren donos. Unha muller forte, doce, de craro senso, de rexo carácter que adoraba en min, que o daría todo  por  min,  dina  compañeira  d'un  loitador  ou  d'un  sementador  d'ideás.  Non  me  cega  a  paixón, pero coido que si cada galego e cada español con temperamento de home de loita tivese  unha  muller  com'a  miña,  o  país  sería  outra  cousa.  Porque  son  cáseque  sempre  as  mulleres  na  intimidade  do  fogar  quenes  tallan  as  aas  dos  loitadores.  A  maoría  das  claudicacións veñen dos consellos teimados e doces das mulleres no seo da familia. Pro a miña, tí ben o sabes, nunca foi plomo de cordura burguesa, sempre foi áa para min. Veume ameazado de morte e lonxe de me apoucar (inda sintindo andarlle a procesión por dentro) dábame azos. Véume no carce, e esperimentaba fondo orgulo por elo. Véume á morte e non saiu da beira do meu leito até que non puido mais (...) E no cimeterio está. I-eu na vida, sô, con  dous  pequeniños.  Eu  que  non  sei  nada  do  trafego  do  fogar;  eu  inútil  para  todo  o  material!  Eu  que  descansaba  n'ela!  Decátate  da  miña  situación!  Somentes  dous  consolos:  un,  que  nin  a  Raíña  podería  morrer  millor  asistida  do  que  ela.  Outro,  que  da  Coruña  e  de  toda Galicia recibín probas d'amistade... [...] Agora serei com'o seu noivo eterno [...]. Moito perdín, moito. Pro teño o deber de vivir pra os cativiños.

Viveiro,  a  26  de  decembro  de  1928
</div>

Véxase tamén

Bibliografía

Ligazóns externas 
 

Antón Villar Ponte
Micaela Chao Maciñeira
1928