Vagalumes/Berros de loita
Ó poeta da raza, R. Cabanillas

I

Alá vén cara ós eidos baixando
a xauría de lobos famentos.
Alá vén, cal enchente 105 que arrasa
as colleitas nos meses de inverno.
Non se contan. E avantan en ringla
cara á aldea choutando lixeiros,
aprestados cos cans a loitare
e facer na facenda estragueiro.

¡Upade, mociños;
petrucios, ergueivos,
e á loita aprestaivos
con paus e fungueiros!

II

¡Aí os vén! ¡Son os lobos! Nos ollos
tran da nosa ruíña o refrexo.
¡Como alampan na noite!... Miraios
a preada cheirando nos ventos.

Se deteñen. Parece que antre eles
deliberan e toman consello.
Se esparexen; e a aldea rodean
pra asaltala millor dese xeito.

¡Pillade as forcadas!
Soltade, lixeiros,
os cans, e apurrádeos.
¡Á loita, labregos!

III

¡Como os cans a seus donos defenden!
¡Como a xente choutou xa do leito!
¡Como loitan os homes con fouces!
¡Como axúntanlle pedras os nenos!

¡Xa recúan!... ¡Avante, mociños!
¡Ouh petrucios, mulleres e nenos,
sempre avante! ¡O vindeiro que atope
roxo o campo de lobos cuberto!

¡Upade, mociños;
petrucios, ergueivos!
¡Que o sol do porvir alumee
ó probe labrego xa ceibo!...

Codeseda