دیوان شمس (غزلیات ۱۴)

 ای بر سر هر سنگی از لعل لبت نوری
 ای دشمن عقل من وی داروی بی‌هوشی
 ای بر سر و پا گشته داری سر حیرانی
 آن چهره و پیشانی شد قبله حیرانی
 ای باغ همی‌دانی کز باد کی رقصانی
 مانده شدم از گفتن تا تو بر ما مانی
 آن ماه همی‌تابد بر چرخ و زمین یا نی
 افند کلیمیرا از زحمت ما چونی
 در عشق کجا باشد مانند تو عشقینی
 چون بسته کنی راهی آخر بشنو آهی
 جانا تو بگو رمزی از آتش همراهی
 در کوی کی می‌گردی ای خواجه چه می‌خواهی
 ای شادی آن روزی کز راه تو بازآیی
 ما می‌نرویم ای جان زین خانه دگر جایی
 هم پهلوی خم سر نه‌ای خواجه هرجایی
 من نیت آن کردم تا باشم سودایی
 عیسی چو تویی جانا ای دولت ترسایی
 جانا نظری فرما چون جان نظرهایی
 گل گفت مرا نرمی از خار چه می‌جویی
 ای دل به ادب بنشین برخیز ز بدخویی
 از هر چه ترنجیدی با دل تو بگو حالی
 ای خواجه تو چه مرغی نامت چه چرا شایی
 ما گوش شماییم شما تن زده تا کی
 برخیز که جان است و جهان است و جوانی
 گر علم خرابات تو را همنفسستی
 ای دل تو در این غارت و تاراج چه دیدی
 عاشق شو و عاشق شو بگذار زحیری
 هر روز بگه ای شه دلدار درآیی
 ای ماه اگر باز بر این شکل بتابی
 یا ساقی شرف بشراباتک زندی
 تو دوش رهیدی و شب دوش رهیدی
 ای جان گذرکرده از این گنبد ناری
 در خانه خود یافتم از شاه نشانی
 امروز در این شهر نفیر است و فغانی
 امروز سماع است و مدام است و سقایی
 ای مونس ما خواجه ابوبکر ربابی
 امروز سماع است و شراب است و صراحی
 ای آنک به دل‌ها ز حسد خار خلیدی
 برخیز که صبح است و صبوح است و سکاری
 مگریز ز آتش که چنین خام بمانی
 گیرم که نبینی رخ آن دختر چینی
 زان جای بیا خواجه بدین جای نه جایی
 ای شاه تو ترکی عجمی وار چرایی
 یک روز مرا بر لب خود میر نکردی
 بخوردم از کف دلبر شرابی
 چه باشد گر چو عقل و جان نخسبی
 دلا چون واقف اسرار گشتی
 دریغا کز میان ای یار رفتی
 منم فانی و غرقه در ثبوتی
 تو آن ماهی که در گردون نگنجی
 کریما تو گلی یا جمله قندی
 نگارا تو در اندیشه درازی
 گر این سلطان ما را بنده باشی
 ببین این فتح ز استفتاح تا کی
 تو نقشی نقش بندان را چه دانی
 نه آتش‌های ما را ترجمانی
 دلا تا نازکی و نازنینی
 اگر درد مرا درمان فرستی
 کسی کو را بود در طبع سستی
 چرا ز اندیشه ای بیچاره گشتی
 کجا شد عهد و پیمانی که کردی
 دلا رو رو همان خون شو که بودی
 مرا چون ناف بر مستی بریدی
 از این تنگین قفص جانا پریدی
 صلا ای صوفیان کامروز باری
 به تن این جا به باطن در چه کاری
 مبارک باد بر ما این عروسی
 خبر واده کز این دنیای فانی
 برفتیم ای عقیق لامکانی
 خوشی آخر بگو ای یار چونی
 بر من نیستی یارا کجایی
 دلا در روزه مهمان خدایی
 سالی دارم ای خواجه خدایی
 هلا ای آب حیوان از نوایی
 بیاموز از پیمبر کیمیایی
 سبک بنواز ای مطرب ربایی
 سلام علیک ای مقصود هستی
 اگر خورشید جاویدان نگشتی
 ز ما برگشتی و با گل فتادی
 چنین باشد چنین گوید منادی
 کجا شد عهد و پیمان را چه کردی
 به بخت و طالع ما ای افندی
 نگارا تو گلی یا جمله قندی
 شنودم من که چاکر را ستودی
 دگرباره شه ساقی رسیدی
 اگر یار مرا از من برآری
 صلا ای صوفیان کامروز باری
 صلا ای صوفیان کامروز باری
 منم غرقه درون جوی باری
 چو عشق آمد که جان با من سپاری
 نگفتم دوش ای زین بخاری
 به جان تو پس گردن نخاری
 به تن با ما به دل در مرغزاری
 مرا بگرفت روحانی نگاری
 متاز ای دل سوی دریای ناری
 مرا در خنده می‌آرد بهاری
 بدید این دل درون دل بهاری
 خداوندا زکات شهریاری
 ندارد مجلس ما بی‌تو نوری
 ز هر چیزی ملول است آن فضولی
 مرا هر لحظه قربان است جانی
 مگیر ای ساقی از مستان کرانی
 ز مهجوران نمی‌جویی نشانی
 برون کن سر که جان سرخوشانی
 مرا هر لحظه منزل آسمانی
 چه دلشادم به دلدار خدایی
 کجایید ای شهیدان خدایی
 تو هر روزی از آن پشته برآیی
 دلاراما چنین زیبا چرایی
 بیا ای غم که تو بس باوفایی
 بیا ای یار کامروز آن مایی
 بیا جانا که امروز آن مایی
 چنان گشتم ز مستی و خرابی
 چو اسم شمس دین اسما تو دیدی
 مرا اندر جگر بنشست خاری
 بگفتم با دلم آخر قراری
 تو جانا بی‌وصالش در چه کاری
 بیا ای آنک سلطان جمالی
 مگر تو یوسفان را دلستانی
 تو تا بنشسته‌ای بر دار فانی
 نه آتش‌های ما را ترجمانی
 به کوی دل فرورفتم زمانی
 دیدی که چه کرد یار ما دیدی
 روز ار دو هزار بار می‌آیی
 مندیش از آن بت مسیحایی
 ای دیده ز نم زبون نگشتی
 گر وسوسه ره دهی به گوشی
 باغ است و بهار و سرو عالی
 با این همه مهر و مهربانی
 آورد خبر شکرستایی
 بشنیده بدم که جان جانی
 ای ساقی باده معانی
 ای وصل تو آب زندگانی
 ای بی‌تو حرام زندگانی
 برجه که بهار زد صلایی
 چون سوی برادری بپویی
 مجلس چو چراغ و تو چو آبی
 من پار بخورده‌ام شرابی
 ای یار یگانه چند خسبی
 بازم صنما چه می‌فریبی
 ای آنک تو خواب ما ببستی
 ای آنک تو خواب ما ببستی
 رو رو که از این جهان گذشتی
 روز طرب است و سال شادی
 آخر گل و خار را بدیدی
 آن را که به لطف سر بخاری
 خضری به میان سینه داری
 می‌آید سنجق بهاری
 ای چشم و چراغ شهریاری
 ای جان و جهان چه می‌گریزی
 از قصه حال ما نپرسی
 ای دلبر بی‌دلان صوفی
 ای آنک تو شاه مطربانی
 روزی که مرا ز من ستانی
 چون عشق کند شکرفشانی
 ای وصل تو اصل شادمانی
 کژزخمه مباش تا توانی
 مست می عشق را حیا نی
 گویم سخن لب تو یا نی
 با دل گفتم چرا چنینی
 در خون دلم رسید فتوی
 در عشق هر آنک شد فدایی
 عشق است دلاور و فدایی
 ماها چو به چرخ دل برآیی
 آن شمع چو شد طرب فزایی
 ای بی‌تو محال جان فزایی
 گر یار لطیف و باوفایی
 ساقی انصاف خوش لقایی
 برخیز و بزن یکی نوایی
 رخ‌ها بنگر تو زعفرانی
 ای قلب و درست را روایی
 ای آنک تو خواب ما ببستی
 با یار بساز تا توانی
 در فنای محض افشانند مردان آستی
 مرغ دل پران مبا جز در هوای بیخودی
 ای رها کرده تو باغی از پی انجیرکی
 شاد آن صبحی که جان را چاره آموزی کنی
 ای خدایی که مفرح بخش رنجوران تویی
 بانگ می‌زن ای منادی بر سر هر رسته‌ای
 در شرابم چیز دیگر ریختی درریختی
 ساقیا بر خاک ما چون جرعه‌ها می‌ریختی
 گر شراب عشق کار جان حیوانیستی
 ای نرفته از دل من اندرآ شاد آمدی
 در جهان گر بازجویی نیست بی‌سودا سری
 گر من از اسرار عشقش نیک دانا بودمی
 آتشینا آب حیوان از کجا آورده‌ای
 ای مهی کاندر نکویی از صفت افزوده‌ای
 آه از آن رخسار برق انداز خوش عیاره‌ای
 پیش شمع نور جان دل هست چون پروانه‌ای
 بار دیگر ملتی برساختی برساختی
 هر دلی را گر سوی گلزار جانان خاستی
 سر نهاده بر قدم‌های بت چین نیستی
 این چه چتر است این که بر ملک ابد برداشتی
 ای ملامت گر تو عاشق را سبک پنداشتی
 ای تو جان صد گلستان از سمن پنهان شدی
 ای که جان‌ها خاک پایت صورت اندیش آمدی
 تا بنستانی تو انصاف از جهود خیبری
 در دو چشم من نشین ای آن که از من منتری
 بی گهان شد هر رفتن سوی روزن ننگری
 در میان جان نشین کامروز جان دیگری

دیوان شمس