فخرالدین عراقی (قصاید)
ای صبا جلوه ده گلستان را
 لاح صباح الوصال در شموس القراب
 اگر وقت سحر بادی ز کوی یار در جنبد
 دل تو را دوست‌تر ز جان دارد
 طرب، ای دل، که نوبهار آمد
 عاشقان چون بر در دل حلقه‌ی سودا زنند
 روشنان آینه‌ی دل چو مصفا بینند
 یا نسیم خوش بهار وزید
 یا رب، این بوی خوش ز گلستان آید؟
 فرستاد دریای فضل و هنر
 طاب روح النسیم بالاسحار
 راه باریک است و شب تاریک و مرکب لنگ و پیر
 حبذا صفه‌ی سرای کمال
 حبذا صفه‌ی بهشت مثال
 دوش مانا شنید فریادم
 شهبازم و شکار جهان نیست در خورم
 می بیاور ساقیا، تا خویشتن را کم زنیم
 هنوز باغ جهان را نبود نام و نشان
 قبله‌ی روی صوفیان بارگه صفای او
 ای جلالت فرش عزت جاودان انداخته
 ای جلالت فرش عزت جاودان انداخته
 منم ز عشق سر از عرش برتر آورده
 ای رخت مجمع جمال شده
 که برد از من بی‌دل بر جانان خبری؟
 دلا در بزم عشق یار، هان، تا جان برافشانی
 ای باد برو، اگر توانی