انوری (غزلیات)
بیا ای جان بیا ای جان بیا فریاد رس ما را
 جرمی ندارم بیش از این کز جان وفادارم ترا
 ای کرده خجل بتان چین را
 ای کرده در جهان غم عشقت سمر مرا
 تا بود در عشق آن دلبر گرفتاری مرا
 گر باز دگرباره ببینم مگر اورا
 از دور بدیدم آن پری را
 جانا به جان رسید ز عشق تو کار ما
 ای غارت عشق تو جهانها
 ای از بنفشه ساخته گلبرگ را نقاب
 خه‌خه به نام ایزد آن روی کیست یارب
 خه از کجات پرسم چونست روزگارت
 در همه عالم وفاداری کجاست
 غم عشق تو از غمها نجاتست
 تا دل مسکین من در کار تست
 جرم رهی دوستی روی تست
 دل در آن یار دلاویز آویخت
 ای به دیده‌ی دریغ خاک درت
 رخت مه را رخ و فرزین نهادست
 گلبن عشق تو بی‌خار آمدست
 پایم از عشق تو در سنگ آمدست
 کارم ز غمت به جان رسیدست
 حسن را از وفا چه آزارست
 معشوقه به رنگ روزگارست
 ز عشق تو نهانم آشکارست
 ای یار مرا غم تو یارست
 یارب چه بلا که عشق یارست
 هر شکن در زلف تو از مشک دالی دیگرست
 امید وصل تو کاری درازست
 مهرت به دل و به جان دریغست
 ای برادر عشق سودایی خوشست
 کار دل از آرزوی دوست به جانست
 عشق تو از ملک جهان خوشترست
 عشق تو قضای آسمانست
 هرکه چون من به کفرش ایمانست
 مرا دانی که بی‌تو حال چونست
 جمالت بر سر خوبی کلاهست
 عشق تو دل را نکو پیرایه‌ایست
 هرکس که غم ترا فسانه‌ست
 بازماندم در غم و تیمار او تدبیر چیست
 دل بی‌تو به صدهزار زاریست
 ماه چون چهره‌ی زیبای تو نیست
 از تو بریدن صنما روی نیست
 روی برگشتنم از روی تو نیست
 جانا دلم از خال سیاه تو به حالیست
 عشق تو بی‌روی تو درد دلیست
 در همه مملکت مرا جانیست
 مکن ای دل که عشق کار تو نیست
 بی‌مهر جمال تو دلی نیست
 یار با من چون سر یاری نداشت
 باز کی گیرم اندر آغوشت
 رایت حسن تو از مه برگذشت
 یار ما را به هیچ برنگرفت
 سخت خوشی چشم بدت دورباد
 از بس که کشیدم از تو بیداد
 مرا با دلبری کاری بیفتاد
 هرکس که ز حال من خبر یابد
 جان ز رازت خبر نمی‌یابد
 در دور تو کم کسی امان یابد
 حسنت اندر جهان نمی‌گنجد
 یار گرد وفا نمی‌گردد
 عشق تو بر هرکه عافیت به‌سر آرد
 یار دل در میان نمی‌آرد
 عشق هر محنتی به روی آرد
 زلف تو تکیه بر قمر دارد
 تا ماه‌رویم از من رخ در حجیب دارد
 مرا تا کی فلک رنجور دارد
 با قد تو قد سرو خم دارد
 جان نقش رخ تو بر نگین دارد
 یار با هرکسی سری دارد
 دلبر هنوز ما را از خود نمی‌شمارد
 تا کار مرا وصل تو تیمار ندارد
 به بیل عشق تو دل گل ندارد
 دلم را انده جان می‌ندارد
 آرزوی روی تو جانم ببرد
 بدیدم جهان را نوایی ندارد
 بتی دارم که یک ساعت مرا بی‌غم بنگذارد
 عشقم این بار جهان بخواهد برد
 حلقه‌ی زلف تو بر گوش همی جان ببرد
 روی تو آرام دلها می‌برد
 صبر کن ای تن که آن بیداد هجران بگذرد
 عشق ترا خرد نباید شمرد
 ای مانده من از جمال تو فرد
 جمالش از جهان غوغا برآورد
 باز دستم به زیر سنگ آورد
 حسنش از رخ چو پرده برگیرد
 هر کرا با تو کار درگیرد
 مرا صوت نمی‌بندد که دل یاری دگر گیرد
 نه دل کم عشق یار می‌گیرد
 دل راه صلاح برنمی‌گیرد
 نه وعده‌ی وصلت انتظار ارزد
 جانا دهان تنگت صد تنگ شکر ارزد
 درد تو صدهزار جان ارزد
 از وصل تو آتش جگر خیزد
 چون کسی نیست که از عشق تو فریاد رسد
 دست در وصل یار می‌نرسد
 دردم فزود و دست به درمان نمی‌رسد
 هرچه با من کنی روا باشد
 نه چو شیرین لبت شکر باشد
 رنگ عاشق چو زعفران باشد
 ترا کز نیکوان یاری نباشد
 مرا گر چون تو دلداری نباشد
 بی‌عشق توام به سر نخواهد شد
 حسن تو بر ماه لشکر می‌کشد
 بدرود شب دوش که چون ماه برآمد
 زلفت چو به دلبری درآمد
 مرا تاثیر عشقت بر دل آمد
 با روی دلفروزت سامان بنمی‌ماند
 جانا دلم از غمت به جان آمد
 عجب عجب که ترا یاد دوستان آمد
 رخ خوبت خدای می‌داند
 نه در وصال تو بختم به کام دل برساند
 هرچه مرا روی تو به روی رساند
 مرا مرنجان کایزد ترا برنجاند
 حسن تو گر بر همین قرار بماند
 طاقت عشق تو زین بیشم نماند
 درد تو دلا نهان نماند
 در همه آفاق دلداری نماند
 عشق تو ز دل برید نتواند
 گل رخسار تو چون دسته بستند
 آن شوخ دیده دیده چو بر هم نمی‌زند
 هرکرا عشقت به هم برمی‌زند
 هرچ از وفا به جای من آن بی‌وفا کند
 نوبت حسن ترا لطف تو گر پنج کند
 گر وفا با جمال یار کند
 معشوق دل ببرد و همی قصد دین کند
 جان وصال تو تقاضا می‌کند
 دل به عشقش رخ به خون تر می‌کند
 حسن تو عشق من افزون می‌کند
 یار در خوبی قیامت می‌کند
 زلفش اندر جور تلقین می‌کند
 عالمی در ره تو حیرانند
 گرد ترا دل همی چنان خواهد
 یارم این بار، بار می‌ندهد
 هرکه دل بر چون تو دلداری نهد
 دوش آنکه همه جهان ما بود
 من آن نیم که مرا بی‌تو جان تواند بود
 آن روزگار کو که مرا یار یار بود
 دوش تا صبح یار در بر بود
 ای دلبر عیار ترا یار توان بود
 آنچه بر من در غم آن نامسلمان می‌رود
 آب جمال جمله به جوی تو می‌رود
 دست در روزگار می‌نشود
 وصلت به آب دیده میسر نمی‌شود
 چون نیستی آنچنان که می‌باید
 دوستی یک دلم همی باید
 دل در هوست ز جان برآید
 ز هجران تو جانم می‌برآید
 آنرا که غمت ز در درآید
 صبر با عشق بس نمی‌آید
 درد سر دل به سر نمی‌آید
 یا وصل ترا عنایتی باید
 ز عمرم بی‌تو درد دل فزاید
 از نازکی که رنگ رخ یار می‌نماید
 چو کاری ز یارم همی برنیاید
 به عمری در کفم یاری نیاید
 ز عهد تو بوی وفا می‌نیاید
 طاقتم در فراق تو برسید
 غارت عشقت به دل و جان رسید
 ساقیا باده‌ی صبوح بیار
 هیچ دانی که سر صحبت ما دارد یار
 سلام علیک ای جفا پیشه یار
 ای غم تو جسم را جانی دگر
 دلدار به طبع گشت رام آخر
 ای شده از رخ تو تاب قمر
 ای پسر برده‌ی قلندر گیر
 دلا در عاشقی جانی زیان‌گیر
 ای جهان را به حضرت تو نیاز
 تخته‌ی عشق برنوشتم باز
 قیامت می‌کنی ای کافر امروز
 جمالت عشق می‌افزاید امروز
 چاره‌ی عشق تو نداند کس
 جانا به غریبستان چندین بنماند کس
 نگارا بر سر عهد و وفا باش
 باز دوش آن صنم باده‌فروش
 دوش در ره نگارم آمد پیش
 به جان آمد مرا کار از دل خویش
 کرا در شهر برگویم غم دل
 ساقی اندر خواب شد خیز ای غلام
 مست از درم درآمد دوش آن مه تمام
 تا به مهر تو تولا کرده‌ام
 بدو چشم تو که تا زنده‌ام
 تا رنگ مهر از رخ روشن گرفته‌ام
 یعلم‌الله که دوست‌دار توام
 روی ندارم که روی از تو بتابم
 کس نداند کز غمت چون سوختم
 آخر در زهد و توبه دربستم
 دل از خوبان دیگر برگرفتم
 ای زلف تابدار ترا صدهزار خم
 دردا و دریغا که دل از دست بدادم
 برآنم کز تو هرگز برنگردم
 ای مسلمانان ز جان سیر آمدم
 در دست غم یار دلارام بماندم
 بدان عزمم که دیگر ره به میخانه کمر بندم
 دل باز به عاشقی درافکندم
 زیر بار غمی گرفتارم
 هرچند به جای تو وفا دارم
 بیا که با سر زلف تو کارها دارم
 تا به کوی تو رهگذر دارم
 درد دل هر زمان فزون دارم
 عشقت اندر میان جان دارم
 هرچند غم عشقت پوشیده همی دارم
 جز سر پیوند آن نگار ندارم
 داری خبر که در غمت از خود خبر ندارم
 یارم تویی به عالم یار دگر ندارم
 اگر نقش رخت بر جان ندارم
 نگارا جز تو دلداری ندارم
 گر عزیزم بر تو گر خوارم
 بیا تا ببینی که من بر چه کارم
 عمر بی‌تو به سر چگونه برم
 کارم به جان رسید و به جانان نمی‌رسم
 دل رفت و این بتر بر دلبر نمی‌رسم
 پای بر جای نیست همنفسم
 کار جهان نگر که جفای که می‌کشم
 نو به نو هر روز باری می‌کشم
 ای آرزوی جانم در آرزوی آنم
 ای دوست‌تر از جانم زین بیش مرنجانم
 جانا ز غم عشق تو امروز چنانم
 تو دانی که من جز تو کس را ندانم
 ره فراکار خود نمی‌دانم
 ترا من دوست می‌دارم ندانم چیست درمانم
 از عشقت ای شیرین صنم گرچه بر سر برمی‌زنم
 بیا ای راحت جانم که جان را بر تو افشانم
 من که باشم که تمنای وصال تو کنم
 باز چون در خورد همت می‌کنم
 تا نپنداری که دستان می‌کنم
 بی‌تو جانا زندگانی می‌کنم
 هر غم که ز عشق یار می‌بینم
 دل را به غمت نیاز می‌بینم
 سر آن دارم کامروز بر یار شوم
 روز دو از عشق پشیمان شوم
 چه گویی با تو درگیرد که از بندی برون آیم
 تا رخت دل اندر سر زلف تو نهادیم
 آخر به مراد دل رسیدیم
 ای روی خوب تو سبب زندگانیم
 دل بدادیم و جان نمی‌خواهیم
 درمان دل خود از که جویم
 ای بنده‌ی روی تو خداوندان
 عشق بر من سر نخواهد آمدن
 عاشقی چیست مبتلا بودن
 هم مصلحت نبینی رویی به ما نمودن
 آتش ای دلبر مرا بر جان مزن
 به عمری آخرم روزی وفا کن
 ای بت یغما دلم یغما مکن
 ز من حجره‌ی خویش پنهان مکن
 روی خوب خویش را پنهان مکن
 شرم دار آخر جفا چندین مکن
 ز من برگشتی ای دلبر دریغا روزگار من
 ای باد صبحدم خبری ده ز یار من
 چو کرد خیمه‌ی حسنت طناب خویش مکین
 ایمن ز عارض تو این خط سیاه تو
 ای قبای حسن بر بالای تو
 ترک من ای من سگ هندوی تو
 ای جان من به جان تو کز آرزوی تو
 جرم رهی دوستی روی تو
 ای مردمان بگویید آرام جان من کو
 ای برده دل من و جفا کرده
 ای ایزد از لطافت محضت بیافریده
 ای رخت رشک آفتاب شده
 هرگز از دل خبر نداشته‌ای
 تا دل من برده‌ای قصد جفا کرده‌ای
 سهل می‌گیرم چو با ما کرده‌ای
 مسکین دلم به داغ جفا ریش کرده‌ای
 بر مه از عنبر عذار آورده‌ای
 تا که دستم زیر سنگ آورده‌ای
 دامن اندر پای صبر آورده‌ای
 زردرویم ز چرخ دندان‌خای
 جانا به کمال صورتی‌ای
 گر مرا روزگار یارستی
 همچون سر زلف خود شکستی
 یا بدان رخ نظری بایستی
 ای دیر به دست آمده بس زود برفتی
 چه نازست آنکه اندر سرگرفتی
 ای دل تو مرا به باد دادی
 دیدی که پای از خط فرمان برون نهادی
 ای دوست به کام دشمنم کردی
 گر ترا روزی ز ما یاد آمدی
 بس دل‌افروز و دلارام آمدی
 گر ترا طبع داوری بودی
 یاد می‌دار کانچه بنمودی
 بی‌دلم ای یار همچنان که تو دیدی
 دلم بردی نگارا وارمیدی
 بدخوی‌تری مگر خبر داری
 روی چون ماه آسمان داری
 ما را تو به هر صفت که داری
 تو گر دوست داری مرا ور نداری
 گرفتم کز غم من غم نداری
 یک دم به مراعات دلم گرم نداری
 ندارم جز غم تو غمگساری
 ای کار غم تو غمگساری
 با من اندر گرفته‌ای کاری
 نگفتی کزین پس کنم سازگاری
 ای عاشقان گیتی یاری دهید یاری
 الحق نه دروغ محتشم یاری
 گرفتم سر به پیمان درنیاری
 جانا اگر به جانت بیابم گران نباشی
 مرا وقتی خوشست امروز و حالی
 گر جان و دل به دست غم تو ندادمی
 گر من اندر عشق جز درد یاری دارمی
 یک زمان از غم نیاسایم همی
 بختی نه بس مساعد یاری چنان که دانی
 آگه نه‌ای ز حالم ای جان و زندگانی
 بنامیزد به چشم من چنانی
 ای غایت عیش این جهانی
 گرد ماه از مشک خرمن می‌زنی
 دلم بردی و برگشتی زهی دلدار بی‌معنی
 نام وصل اندر زبانی افکنی
 سر آن داری کامروز مرا شاد کنی
 بی‌گناه از من تبرا می‌کنی
 آخر ای جان جهان با من جفا تا کی کنی
 از من ای جان روی پنهان می‌کنی
 ناز از اندازه بیرون می‌کنی
 باز آهنگ بلایی می‌کنی
 دوستا گر دوستی گر دشمنی
 در حسن قرین نوبهار آیی
 این همه چابکی و زیبایی
 ای همه دلبری و زیبایی
 خه مرحبا و اهلا آخر تو خود کجایی
 ای روی تو آیت نکویی
 ای خوبتر ز خوبی نیکوتر از نکویی
 قرطه بگشای و زمانی بنشین بیش مگوی

غزلیات انوری