محتشم کاشانی (قصاید)
نفیر مرغ سحر خوان چو شد بلندنوا
 ز خاک هر سر خاری که میشود پیدا
 گرت هواست که دایم درین وسیع فضا
 از بس که چهره سوده تو را بر در آفتاب
 ای نثار شام گیسویت خراج مصر و شام
 خوش آن زبان که شود چون زبان لوح و قلم
 من و دو اسبه دوانیدن کمیت قلم
 ز آهم بر عذار نازکش زلف آن چنان لرزد
 صد شکر کز شفای شهنشاه کامران
 تا بدن دستگاه جان باشد
 ملک اگر جسم و عدل جان باشد
 مژده‌ای اهل زمین که اقبال بر هفت آسمان
 یارب از عزالهی قرنها دارد نگاه
 ای ماه چارده ز جمال تو در حجاب
 مژده‌ی عالم را که دهر از امر رب‌العالمین
 رایت فتح جدید گفت شه کامران
 بود به چنگ درنگ جیب مهم جهان
 به صبر یافت نهال امید نشو و نمایی
 تا نقش ناتوانی من چرخ زد بر آب
 دی قاصدی به کلبه‌ی این ناتوان رسید
 گشت در مهد گران جنبش دهر آخر کار
 دارم از گلشن ایام درین فصل بهار
 دهنده‌ای که به گل نکهت و به گل جان داد
 زهی محیط شکوه تو را فلک معبر
 شبی به دایتش از روزگار هجر به تر
 ای دهر پیر عیش ز سر گیر کاسمان
 چون شاه نطق دست به تیغ زبان کند
 چو از جوزا برون تازد تکاور خسرو خاور
 سهی بالای بزم آرای مه سیمای مهرآسا
 مرا غمی است ز بیداد چرخ بی‌بنیاد
 چو گل ز صد طرفم چاک در گریبانست
 اقبال بین که از پی طی ره وصال
 آن که درد همه کس رابه تو فرمود علاج
 آیت اقبال شد رایت سلطان حسن
 باز نوبت زن دی بر افق کاخ فلک
 ز پرگار فلک نقشی به روی کار می‌آید
 باز شد چشم جهان ای بخت خواب آلودهان
 تا هست جهان به کام خان باد
 بده داد طرب چون شد بلند از لطف ربانی
 به ساحل خواهد افتادن دگر بار
 چرخ را باز مه روی تو حیران دارد
 سده‌ی آصفیش بود سلیمان به سجود
 همایون باد شغل آصفی بر آصف عادل
 بر آصف سخی دل به اذل بود سه عید
 اگر چه مادر ایام خوش نتیجه فتاد
 ناگهان بر گرد بخت ملک سر از مهد خواب
 داد کوشش اندر عزت مور ذلیل
 باد در عیش مدام از بهجت عید صیام
 روزه رفت و آمد از نزدیک مخدوم الانام
 دمید صبحی و از پرتو دمیدن آن
 به شاه شه نشان تا باشد ارزانی جهانبانی
 بیماری به پای حضورم شکسته خار
 بر اشراف این عید و آن کامکاری
 از آنم شکوه است از طول ایام پریشانی
 رفتی به حرب باد رفیقت درین سفر
 سرورا ادعیه‌ات تا برسانم به نصاب
 کاشان که مصر روی زمین است در جهان
 درین ضعف آن قدر دارم ز بیماری گر انباری
 ز تاب مشگل اگر نگسلد رگ جانم
 شد عراق آباد روزی کز خراسان شد روان
 سرای دهر که در تحت این نه ایوان است
 زمانه را دگر آبی به روی کار آمد
 در وثاق خاص خود گرد یساق افشاند باز
 بیا ای رسول از در مهربانی
 ایا صبا برسان تحفه‌ی درود و سلام
 دوستان مژده که از موهبت سبحانی
 چو دی نسیم سحر خورد بر مشام جهان
 جهان جهان دگر شد چو گشت زینت یاب
 داده فزون از فلک زیب زمان و زمین
 به عنوان عیادت ساخت مقدار مرا افزون
 بر دوش حاملان فلک باد پایدار
 وقت کم بختی که مرغ دولتم می‌ریخت پر
 ای به فر ذات بی‌همتا دو عالم را مقر
 در نسبت است خسرو شاهان نامدار
 باد مسعود و همایون خلعت شاه جهان
 دوش ز ره قاصدی خرم و خندان رسید
 شب دوش از فغانم آن چنان عالم به جان آمد
 رسید باز به گوش زمان نوید امان
 شکر خدا که پایه‌ی دولت ز آسمان
 ای جهان را به دولت تو نظام
 به که درین گفته معجز بیان