عطار (عذر آوردن مرغان)
گفت روزی شاه مسعود از قضا
 خونیی را کشت شاهی در عقاب
 ناگهی محمود شد سوی شکار
 شیخ نوقانی بنیشابور شد
 بود آن دیوانه دل برخاسته
 رابعه در راه کعبه هفت سال
 بود در کنجی یکی دیوانه خوار
 کرده بود آن مرد بسیاری گناه
 یک شبی روح الامین در سد ره بود
 صوفیی می‌رفت در بغداد زود
 حق تعالی گفت قارون زار زار
 چون بمرد آن مرد مفسد در گناه
 گفت عباسه که روز رستخیز
 گم شد از بغداد شبلی چندگاه
 در خصومت آمدند و در جفا
 بود اندر مصر شاهی نامدار
 یافت مردی گورکن عمری دراز
 یک شبی عباسه گفت ای حاضران
 ژنده‌ای پوشید، می‌شد پیر راه
 آن دو روبه چون به هم هم برشدند
 غافلی شد پیش آن صاحب چله
 مالک دینار را گفت آن عزیز
 خواجه‌ای می‌گفت در وقت نماز
 پاک دینی گفت مشتی حیله‌جوی
 نو مریدی داشت اندک مایه زر
 رفت شیخ بصره پیش رابعه
 عابدی کز حق سعادت داشت او
 شهریاری کرد قصری زرنگار
 کرد آن بازاریی آشفته کار
 دیده‌ی آن عنکبوت بی‌قرار
 بس سبک مردی گران جان می‌دوید
 از پس تابوت می‌شد سوگوار
 عود می‌سوخت آن یکی غافل بسی
 دردمندی پیش شبلی می‌گریست
 تاجری مالی و ملکی چند داشت
 خسروی می‌رفت در دشت شکار
 چون شد آن حلاج بر دار آن زمان
 مقتدای دین، جنید، آن بحر ژرف
 هست ققنس طرفه مرغی دلستان
 پیش تابوت پدر می‌شد پسر
 نایبی را چون اجل آمد فراز
 خورد عیسی آبی از جویی خوش آب
 گفت چون سقراط در نزع اوفتاد
 راه بینی بود بس عالی نفس
 پادشاهی بود نیکو شیوه‌ای
 صوفیی را گفت مردی نامدار
 گفت شیخ مهنه را آن پیرزن
 سایلی بنشست در پیش جنید
 یک شبی خفاش گفت از هیچ باب
 خسروی می‌شد به شهر خویش باز
 خواجه‌ای کز تخمه‌ی اکاف بود
 دردم آخر که جان آمد به لب
 بنده‌ای را خلعتی بخشید شاه
 داد از خود پیرتر کستان خبر
 شیخ خرقانی که عرش ایوانش بود
 گفت ذو النون می‌شدم در بادیه
 می‌ندانم هیچ‌کس در کون یافت
 گفت یوسف را چو می‌بفروختند
 آن یکی دانم ز بی‌خویشی خویش
 شیخ غوری، آن به کلی گشته کل
 نیم شب دیوانه‌ای خوش می‌گریست
 احمد حنبل امام عصر بود
 هندوان را پادشاهی بود پیر
 غازیی از کافری بس سرفراز
 ده برادر قحطشان کرده نفور
 در خراسان بود دولت بر مزید
 گفت آن دیوانه‌ی تن برهنه
 بود در کاریز بی‌سرمایه‌ای
 خاست اندر مصر قحطی ناگهان
 بود آن دیوانه خون از دل چکان
 واسطی می‌رفت سرگردان شده
 چون برفت از دار دنیا بایزید
 بود درویشی ز فرط عشق زار
 یک شبی محمود دل پر تاب شد
 می‌شد آن سقا مگر آبی به کف
 شیخ بوبکر نشابوری به راه
 حق تعالی گفت با موسی به راز
 پاک دینی گفت آن نیکوترست
 در بر شیخی سگی می‌شد پلید
 عابدی بودست در وقت کلیم
 داشت ریشی بس بزرگ آن ابلهی
 صوفیی چون جامه شستی گاه گاه
 بود مجنونی عجب در کوه سار
 آن عزیزی گفت شد هفتاد سال
 بود مستی سخت لایعقل، خراب
 بود مردی شیردل خصم افکنی
 محتسب آن مرد را می‌زد به زور
 وقت مردن بوعلی رودبار
 حق تعالی گفت ای داود پاک
 گفت ایاز خاص را محمود خواند
 رابعه گفتی که ای دانای راز
 خالق آفاق من فوق الحجاب
 یافتند آن بت که نامش بود لات
 گفت چون محمود شاه خسروان
 چون زلیخا حشمت واعزاز داشت
 خواجه زنگی را غلامی چست بود
 بوعلی طوسی که پیر عهد بود
 از نبی در خواست مردی پر نیاز