قانون نحوه اهداء جنین به زوجین نابارور
ماده ۱ - به موجب این قانون کلیه مراکز تخصصی درمان ناباروری ذی‌صلاح مجاز ‌خواهند بود با رعایت ضوابط شرعی و شرایط
مندرج در این قانون نسبت به انتقال جنین‌های حاصله از تلقیح خارج از رحم زوج‌های قانونی و شرعی پس از موافقت کتبی ‌زوجین صاحب جنین به رحم زنانی که پس از ازدواج و انجام اقدامات پزشکی ناباروری آن‌ها (‌هر یک به تنهایی یا هر دو) به ‌اثبات رسیده اقدام نمایند.

ماده ۲ - تقاضای دریافت جنین اهدایی باید مشترکاً از طرف زن و شوهر تنظیم و تسلیم دادگاه شود و دادگاه در صورت احراز شرایط ذیل مجوز دریافت جنین را صادر ‌می‌کند:‌

 الف - زوجین بنا به گواهی معتبر پزشکی امکان بچه‌دار شدن نداشته باشند و زوجه ‌استعداد دریافت جنین را داشته باشد.
 ب - زوجین دارای صلاحیت اخلاقی باشند.
 ج - هیچ یک از زوجین محجور نباشند.
 د - هیچ یک از زوجین مبتلا به بیماریهای صعب‌العلاج نباشند.
 هـ- هیچ یک از زوجین معتاد به مواد مخدر نباشند.
 و - زوجین بایستی تابعیت جمهوری اسلامی ایران را داشته باشند.

ماده ۳ - وظایف و تکالیف زوجین اهداء گیرنده جنین و طفل متولد شده از لحاظ ‌نگهداری و تربیت و نفقه و احترام نظیر وظایف و تکالیف اولاد و پدر و مادر است.

‌ماده ۴ - بررسی صلاحیت زوجین متقاضی در محاکم خانواده، خارج از نوبت و بدون رعایت تشریفات آئین دادرسی مدنی صورت خواهد گرفت و عدم تأیید صلاحیت زوجین قابل تجدیدنظر می‌باشد.

ماده ۵ - آئین‌نامه اجرایی این قانون ظرف مدت سه ماه توسط وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی با همکاری وزارت دادگستری تهیه و به تصویب هیأت‌وزیران خواهد رسید.

‌قانون فوق مشتمل بر پنج ماده در جلسه علنی روز یکشنبه مورخ بیست و نهم تیرماه هزار و سیصد و هشتاد و دو مجلس شورای اسلامی تصویب و در تاریخ ۸ مرداد ۱۳۸۲ به تأیید شورای نگهبان رسیده است.

پیوند به بیرون 

 اهداء جنین در ویکی‌پدیا

قوانین جمهوری اسلامی