منوچهری (قصاید و قطعات)
نوبهار آمد و آورد گل و یاسمنا
 همی‌ریزد میان باغ، للها به زنبرها
 چو از زلف شب بازشد تابها
 غرابا مزن بیشتر زین نعیقا
 ای با عدوی ما گذرنده ز کوی ما
 دوستان! وقت عصیرست و کباب
 در خمار می دوشینم ای نیک حبیب
 آمد شب و از خواب مرا رنج و عذابست
 ای ترک ترا با دل احرار چه کارست
 الا وقت صبوحست، نه گرمست و نه سردست
 چرخست ولیکن نه درو طالع نحسست
 سپیده‌دم که وقت کار عامست
 المنة لله که این ماه خزانست
 می بر کف من نه که طرب را سبب اینست
 این قصر خجسته که بنا کرده‌ای امسال
 روزی بس خرمست، می‌گیر از بامداد
 ساقی بیا که امشب ساقی به کار باشد
 به فال نیک و به روز مبارک شنبد
 جز به چشم عظمت هر که درو در نگرد
 وقت بهارست و وقت ورد مورد
 ابر آذاری چمنها را پر از حورا کند
 دلم ای دوست تو دانی که هوای توکند
 نوروز روز خرمی بیعدد بود
 آمد ای سید احرار! شب جشن سده
 باد نوروزی همی در بوستان سامر شود
 صنما بی تو دلم هیچ شکیبا نشود
 ابر آذاری برآمد از کران کوهسار
 بر لشکر زمستان نوروز نامدار
 هنگام بهارست و جهان چون بت فرخاز
 با رخت ای دلبر عیار یار
 به دهقان کدیور گفت انگور
 نوروز فرخ آمدو نغز آمد و هژیر
 نوبهار آمد و آورد گل تازه فراز
 عاشقا رو دیده از سنگ و دل از فولاد ساز
 آمدت نوروز و آمد جشن نوروزی فراز
 بیار ساقی زرین نبید و سیمین کاس
 سمنبوی آن سر زلفش که مشکین کرد آفاقش
 ای خداوند خراسان و شهنشاه عراق
 بینی آن ترکی که او چون برزند بر چنگ، چنگ
 نوبهار از خوید و گل‌آراست گیتی رنگ رنگ
 شبی دراز، می سرخ من گرفته به چنگ
 الا یا خیمگی! خیمه فروهل
 می ده پسرا! برگل، گل چون مل و مل چون گل
 آمد نوروز ماه با گل سوری به هم
 خیز بترویا! تا مجلس زی سبزه بریم
 ای دل چو هست حاصل کار جهان عدم
 ای بت زنجیر جعد، ای آفتاب نیکوان
 برآمد ز کوه ابر مازندران
 ای باده! فدای تو همه جان و تن من
 ای نهاده بر میان فرق جان خویشتن
 شبی گیسو فروهشته به دامن
 حاسدان بر من حسد کردندو من فردم چنین
 فغان ازین غراب بین و وای او
 رسم بهمن گیر و از نو تازه کن بهمنجنه
 ماه رمضان رفت و مرا رفتن او به
 برخیز هان ای جاریه، می در فکن در باطیه
 نبیذ پیش من آمد به شاطی برکه
 خوشا قدح نبیذ بوشنجه
 بینی آن بیجاده عارض لعبت حمری قبای
 ای لعبت حصاری، شغلی دگر نداری
 خواهم که بدانم من جانی که چه خوداری
 نوروز درآمد ای منوچهری
 چنین خواندم امروز در دفتری
 بزن ای ترک آهو چشم آهو از سر تیری
 بساز چنگ و بیاور دوبیتی و رجزی
 رفت سرما و بهار آمد چون طاووسی
 گاه توبه کردن آمد از مدایح و ز هجی
 به نام خداوند یزدان اعلی
 نوروز برنگاشت به صحرا به مشک و می
 نوروز، روزگار مجدد کند همی
 جهانا چه بدمهر و بدخو جهانی
 صنما! گرد سرم چند همی‌گردانی
 نوروز روزگار نشاطست و ایمنی
 یکی سخنت بگویم گر از رهی شنوی
 آفرین زان مرکب شبدیز فعل رخش خوی
 اندر آمد نوبهاری چون مهی
 ای ترک من امروز نگویی به کجایی
 گرفتمت که رسیدی بدانچه می‌طلبی
 نوای تو ای خوب ترک نوآیین

دیوان منوچهری دامغانی