مسعود سعد سلمان (قصاید)
چون نای بی‌نوایم از این نای بینوا
 شد مشک شب چو عنبر اشهب
 به نظم و نثر کسی را گر افتخار سزاست
 دلم از نیستی چو ترسانیست
 امروز هیچ خلق چو من نیست
 این عقل در یقین زمانه گمان نداشت
 احوال جهان بادگیر، باد!
 روزگاری است سخت بی‌بنیاد
 چون منی را فلک بیازارد
 چو سوده دوده به روی هوا برافشانند
 چو مردمان شب دیرنده عزم خواب کنند
 دلم ز انده بی‌حد همی نیاساید
 دوال رحلت چون بر زدم به کوس سفر
 چو عزم کاری کردم مرا که دارد باز؟
 عمرم همی قصیر کند این شب طویل
 تا کی دل خسته در گمان بندم
 تیر و تیغ است بر دل و جگرم
 شخصی به هزار غم گرفتارم
 چون مشرف است همت بر رازم
 اوصاف جهان سخت نیک دانم
 از کرده‌ی خویشتن پشیمانم
 مقصور شد مصالح کار جهانیان
 چرا نگرید چشم و چرا ننالد تن؟
 ای حیدر ای عزیز گرانمایه یار من
 بر عمر خویش گریم یا بر وفات تو؟
 ای ملک ملک چون نگار کرده
 ای سرد و گرم چرخ کشیده
 نالم ز دل چو نای من اندر حصار نای
 ای لاوهور ویحک بی من چگونه‌ای
 ای ابر گه بگریی و گه خندی
 جداگانه سوزم ز هر اختری