دیوان شمس (غزلیات ۹)

 بار دیگر از دل و از عقل و جان برخاستیم
 می بسازد جان و دل را بس عجایب کان صیام
 چونک در باغت به زیر سایه طوبیستم
 بده آن باده دوشین که من از نوش تو مستم
 بزن آن پرده نوشین که من از نوش تو مستم
 هله دوشت یله کردم شب دوشت یله کردم
 ز فلک قوت بگیرم دهن از لوت ببندم
 چه کسم من چه کسم من که بسی وسوسه مندم
 چو یکی ساغر مردی ز خم یار برآرم
 منم آن عاشق عشقت که جز این کار ندارم
 مکن ای دوست غریبم سر سودای تو دارم
 منم آن کس که نبینم بزنم فاخته گیرم
 به خدا کز غم عشقت نگریزم نگریزم
 بزن آن پرده دوشین که من امروز خموشم
 من اگر دست زنانم نه من از دست زنانم
 ز یکی پسته دهانی صنمی بسته دهانم
 بت بی‌نقش و نگارم جز تو یار ندارم
 علم عشق برآمد برهانم ز زحیرم
 تو گواه باش خواجه که ز توبه توبه کردم
 هوسی است در سر من که سر بشر ندارم
 چو غلام آفتابم هم از آفتاب گویم
 تو ز من ملول گشتی که من از تو ناشتابم
 هذیان که گفت دشمن به درون دل شنیدم
 خبری اگر شنیدی ز جمال و حسن یارم
 دو هزار عهد کردم که سر جنون نخارم
 فلکا بگو که تا کی گله‌های یار گویم
 نظری به کار من کن که ز دست رفت کارم
 دیده از خلق ببستم چو جمالش دیدم
 دل چه خورده‌ست عجب دوش که من مخمورم
 گر مرا خار زند آن گل خندان بکشم
 در فروبند که ما عاشق این میکده‌ایم
 هله رفتیم و گرانی ز جمالت بردیم
 در فروبند که ما عاشق این انجمنیم
 عقل گوید که من او را به زبان بفریبم
 دم به دم از ره دل پیک خیالش رسدم
 از بت باخبر من خبری می رسدم
 منم آن دزد که شب نقب زدم ببریدم
 مادرم بخت بده است و پدرم جود و کرم
 ای خوشا روز که پیش چو تو سلطان میرم
 گر تو خواهی که تو را بی‌کس و تنها نکنم
 من چو در گور درون خفته همی‌فرسایم
 ساقیا ما ز ثریا به زمین افتادیم
 چند خسپیم صبوح است صلا برخیزیم
 جز ز فتان دو چشمت ز کی مفتون باشیم
 گر تو مستی بر ما آی که ما مستانیم
 روز آن است که ما خویش بر آن یار زنیم
 روز شادی است بیا تا همگان یار شویم
 ساقیا عربده کردیم که در جنگ شویم
 وقت آن شد که به زنجیر تو دیوانه شویم
 خوش بنوشم تو اگر زهر نهی در جامم
 ما سر و پنجه و قوت نه از این جان داریم
 ای دریغا که شب آمد همه از هم ببریم
 من از این خانه پرنور به در می نروم
 تا که ما از نظر و خوبی تو باخبریم
 دوش می گفت جانم کی سپهر معظم
 هم به درد این درد را درمان کنم
 می رسد بوی جگر از دو لبم
 عاشقم از عاشقان نگریختم
 دست من گیر ای پسر خوش نیستم
 ای گزیده یار چونت یافتم
 سالکان راه را محرم شدم
 بوی آن خوب ختن می آیدم
 نو به نو هر روز باری می کشم
 می شناسد پرده جان آن صنم
 عاشقی بر من پریشانت کنم
 گفته‌ای من یار دیگر می کنم
 من ز وصلت چون به هجران می روم
 من به سوی باغ و گلشن می روم
 آتشی نو در وجود اندرزدیم
 ما به خرمنگاه جان بازآمدیم
 گر دم از شادی وگر از غم زنیم
 روز باران است و ما جو می کنیم
 امشب ای دلدار مهمان توییم
 ما ز بالاییم و بالا می رویم
 دوش عشق شمس دین می باختیم
 عاقبت ای جان فزا نشکیفتم
 یک دمی خوش چو گلستان کندم
 من اگر نالم اگر عذر آرم
 من اگر مستم اگر هشیارم
 من اگر پرغم اگر شادانم
 من از این خانه به در می نروم
 من اگر پرغم اگر خندانم
 من که حیران ز ملاقات توام
 من از این خانه به در می نروم
 ای مطرب این غزل گو کی یار توبه کردم
 گفتم که عهد بستم وز عهد بد برستم
 گر جان منکرانت شد خصم جان مستم
 رفتم ز دست خود من در بیخودی فتادم
 صد بار مردم ای جان وین را بیازمودم
 اندر دو کون جانا بی‌تو طرب ندیدم
 خواهم که کفک خونین از دیگ جان برآرم
 یا رب چه یار دارم شیرین شکار دارم
 من پاکباز عشقم تخم غرض نکارم
 بازآمدم خرامان تا پیش تو بمیرم
 پیش چنین جمال جان بخش چون نمیرم
 ای چرخ عیب جویم وی سقف پرستیزم
 آری ستیزه می کن تا من همی‌ستیزم
 ای توبه‌ام شکسته از تو کجا گریزم
 دل را ز من بپوشی یعنی که من ندانم
 عالم گرفت نورم بنگر به چشم‌هایم
 آوازه جمالت از جان خود شنیدیم
 درده شراب یک سان تا جمله جمع باشیم
 من آن شب سیاهم کز ماه خشم کردم
 اشکم دهل شده‌ست از این جام دم به دم
 از ما مشو ملول که ما سخت شاهدیم
 برخیز تا شراب به رطل و سبو خوریم
 چیزی مگو که گنج نهانی خریده‌ام
 ای گوش من گرفته تویی چشم روشنم
 ما قحطیان تشنه و بسیارخواره‌ایم
 با روی تو ز سبزه و گلزار فارغیم
 بگشای چشم خود که از آن چشم روشنیم
 ما در جهان موافقت کس نمی‌کنیم
 خیزید عاشقان که سوی آسمان رویم
 چند روی بی‌خبر آخر بنگر به بام
 هر کی بمیرد شود دشمن او دوستکام
 امشب جان را ببر از تن چاکر تمام
 لولیکان توییم در بگشا ای صنم
 ای تو ترش کرده رو تا که بترسانیم
 پیشتر آ می لبا تا همه شیدا شویم
 بار دگر ذره وار رقص کنان آمدیم
 خوش سوی ما آ دمی ز آنچ که ما هم خوشیم
 بدار دست ز ریشم که باده‌ای خوردم
 نیم ز کار تو فارغ همیشه در کارم
 همه جمال تو بینم چو چشم باز کنم
 نگفتمت مرو آن جا که آشنات منم
 بیار باده که دیر است در خمار توام
 به غم فرونروم باز سوی یار روم
 مرا اگر تو نخواهی منت به جان خواهم
 اگر چه شرط نهادیم و امتحان کردیم
 چه روز باشد کاین جسم و رسم بنوردیم
 اگر زمین و فلک را پر از سلام کنیم
 به حق آنک بخواندی مرا ز گوشه بام
 به جان عشق که از بهر عشق دانه و دام
 سماع چیست ز پنهانیان دل پیغام
 به گوش من برسانید هجر تلخ پیام
 به گرد تو چو نگردم به گرد خود گردم
 بیار باده که اندر خمار خمارم
 به گوشه‌ای بروم گوش آن قدح گیرم
 زهی حلاوت پنهان در این خلای شکم
 خوشی خوشی تو ولی من هزار چندانم
 به کوی عشق تو من نامدم که بازروم
 ببسته است پری نهانیی پایم
 اگر چه ما نه خروس و نه ماکیان داریم
 بیار مطرب بر ما کریم باش کریم
 فضول گشته‌ام امروز جنگ می جویم
 بر آن شده‌ست دلم کتشی بگیرانم
 اگر به عقل و کفایت پی جنون باشم
 می گریزد از ما و ما قوامش داریم
 گه چرخ زنان همچون فلکم
 تلخی نکند شیرین ذقنم
 تشنه خویش کن مده آبم
 کون خر را نظام دین گفتم
 آمدم باز تا چنان گردم
 آتشی از تو در دهان دارم
 در طریقت دو صد کمین دارم
 تا به جان مست عشق آن یارم
 همتم شد بلند و تدبیرم
 در وصالت چرا بیاموزم
 اه چه بی‌رنگ و بی‌نشان که منم
 به خدایی که در ازل بوده‌ست
 ما همه از الست همدستیم
 آمدستیم تا چنان گردیم
 ما که باده ز دست یار خوریم
 ناله بلبل بهار کنیم
 عاشق روی جان فزای توییم
 خیز تا فتنه‌ای برانگیزیم
 تو چه دانی که ما چه مرغانیم
 چند قبا بر قد دل دوختم
 ای دل صافی دم ثابت قدم
 آمد سرمست سحر دلبرم
 شد ز غمت خانه سودا دلم
 چند گهی فاتحه خوانت کنم
 بار دگر جانب یار آمدیم
 ما به تماشای تو بازآمدیم
 گر تو کنی روی ترش زحمت از این جا ببرم
 منم آن بنده مخلص که از آن روز که زادم
 انا فتحنا بابکم لا تهجروا اصحابکم
 رحت انا من بینکم غبت کذا من عینکم
 اتیناکم اتیناکم فحیونا نحییکم
 اقبل الساقی علینا حاملا کاس المدام
 قد رجعنا قد رجعنا جاییا من طورکم
 ظننتم ایا عذال ان قد عدلتم
 فان وفق الله الکریم وصالکم
 علی اهل نجد الثنا و سلام
 بیا بیا دلدار من دلدار من درآ درآ در کار من در کار من
 دزدیده چون جان می روی اندر میان جان من
 گر آخر آمد عشق تو گردد ز اول‌ها فزون
 تا کی گریزی از اجل در ارغوان و ارغنون
 ای عاشقان ای عاشقان هنگام کوچ است از جهان
 دلدار من در باغ دی می گشت و می گفت ای چمن
 بویی همی‌آید مرا مانا که باشد یار من
 این کیست این این کیست این این یوسف ثانی است این
 این کیست این این کیست این هذا جنون العاشقین
 ای باغبان ای باغبان آمد خزان آمد خزان
 هین دف بزن هین کف بزن کاقبال خواهی یافتن
 دلدار من در باغ دی می گشت و می گفت ای چمن
 ای دل شکایت‌ها مکن تا نشنود دلدار من
 ای یار من ای یار من ای یار بی‌زنهار من
 در غیب پر این سو مپر ای طایر چالاک من
 هذا رشاد الکافرین هذا جزاء الصابرین

دیوان شمس