سنایی غزنوی (قصاید و قطعات)
ذات رومی محرم آمد پاک دل کرباس را
 ای که چون اندر بنان آری قصب هنگام نظم
 گرتیر فلک داد کلاهی به معزی
 گنده پیریست تیره روی جهان
 پیش ازین گفتم سه بوسش را همی
 دیگ خواجه ز گوشت دوشیزه‌ست
 خواجه منصور بپژمرد ز مرگ
 ضربت گردون دون آزادگان را خسته کرد
 ای همه جانها ز تو پاینده جان چون خوانمت
 از بس غر و غر زن که به بلخند ادیبانش
 تا چند معزای معزی که خدایش
 روح مجرد شد خواجه زکی
 ای عمیدی که باز غزنین را
 سرخ گویی همیشه غر باشد
 معجزی خود ز معجز ادبار
 زهی سزای محامد محمدبن خطیب
 ای برادر زکی بمرد و بشد
 لب روح الله ست یا دم صور
 گوهر روح بود خواجه وزیر
 گفت بر دوخته مرا شعری
 ای محمد نام و احمد خلق و محمودی شیم
 ما فرش بزرگی به جهان باز کشیدیم
 ای خرد را جمال و جان را زین
 ای جمال معاشران چونست
 خواجه سلام علیک کو لب چون نوش او
 خواجه غلط کرده است در چه؟ در ابروی او
 رفت قاضی بلمعالی ای سنایی آه کو
 ایا کشیخان بد اصل ای سه بوسش
 ای چو ماهی نشسته در خرگاه
 اعتقاد محمد بهروز
 علم و عمل خواجه اسماعیل شنیزی
 ای لاف زنی که هر کجا هستی
 معجز معجزی پدید آمد
 شد باز گهر طبع گهرزای معزی
 سخن را به خواب اندرون دوش گفتم
 ای سه بوسش به آدمی ناژی
 مرا شهابی گر هجو کرد صد خروار
 تابوت مرا باز کن ای خواجه زمانی
 حاجت صد هزار ... قوی