محتشم کاشانی (غزلیات از رساله‌ی جلالیه)
کسی هم بوده کز شوخی بزور یک نظر کردن
 چون جلوه‌گر گردد بلا از قامت فتان تو
 دگر از بهر من زد دار عبرت سرو بالایی
 روی ناشسته چو ماهش نگرید
 الهی تا ز حسن و عشق در عالم نشان باشد
 نخست آنکس که شد در بند انکار تو من بودم
 شده خلقت چو گریبان کش دلهای همه
 حسن تو چند زینت هر انجمن بود
 چو دلگشای رقیبان شوی به لطف نهانی
 چون پیش یار قید و رهایی برابر است
 آن که چشمت را ز خواب ناز بیداری نداد
 عشقت زهم برآورد یاران مهربان را
 به عزت نامزد شد هرکه نامد مدتی سویت
 بترس از آن که درآرد سر از دهان من آتش
 من نه آن صیدم که بودم پاسدار اکنون مرا
 نمی‌گفتم که خواهد دوخت غیرت چشمم از رویت
 به خوبی ذره‌ای بودی چه در کوی تو جا کردم
 شعله‌ی حسن تو بالاتر ازین می‌باید
 به بازی آفتاب را چه گفتم ماه رنجیدی
 آزرده‌ام به شکوه دل دلستان خود
 ما به یارانیم مشغول و رقیب ما به یار
 سخن طی می‌کنم ناگاه در خواب
 بخت چون بر نقد دولت سکه‌ی اقبال زد
 قیاس خوبی آن مه ازین کن کز جفای او
 بود دی در چمن ای قبله‌ی حاجتمندان
 باز جایی رفته‌ام کز روی یارم شرمسار
 هر کجا حیرانم اندر چشم گریانم توئی
 چراغ خود دگر در بزم او بی‌نور می‌بینم
 در عین وصل جز من راضی به مرگ خود کیست
 برای خاطر غیرم به صد جفا کشتی
 دانسته باش ای دل کزان نامهربانت می‌برم
 دل می‌شود هر روز خون تا او ز دل بیرون شود
 منم کز دل وداع کشور امن دامان کردم
 دو روزی شد که با هجران جانان صحبتی دارم
 گرچه دیدم بر عذار عصمتت خال گناه
 دارم از دست تو بر سر افسر بی‌غیرتی
 چون من کجاست بوالعجبی در بسیط خاک
 این منم کز عصمت دل در دلت جا کرده‌ام
 اگر خواهی دعای من کنی بر مدعای من
 چند چشمت بسته بیند چشم سرگردان من
 بیرون شدم از بزمت ای شمع صراحی گردنان
 دلم که بی‌تو لگدکوب محنت و الم است
 هرگز از زلف کجت بی‌پیچ و تابی نیستم
 یارب چه مهر خوبان حسن از جهان برافتد
 وصل چون شد عام از هجران بود ناخوشترک
 من و دیدن رقیبان هوسناک تو را
 گدای شهر را دانسته خلقی پادشاه من
 به دعوی آمده ترکی که صید خود کندم
 بهر تسخیر دلم پادشهی تازه رسید
 به مهر غیر در اخلاص من خلل کردی
 دلم آزاد از دامش نمی‌گردد چه دامست این
 داردم در زیر تیغ امروز جلاد فراق
 ساربانا پرشتابان بار ازین منزل مبند
 مهی برفت ازین شهر و شور شهر دگر شد
 شدم از گریه نابینا چراغ دیده‌ی من کو
 آن که شد تا حشر لازم صبر در هجران او