هاتف اصفهانی (گزیده اشعار رشحه)
فلک کینه گرا دوش به آهنگ جفا
 هر کجا نام ز دانش همه افلاک حجاب
 ای ضیاء السلطنه ای بانوی گیتی مدار
 تو آن شهریاری که از آستینت
 تاج دولت تا ز خاک درگهش بر سر زدم
 ای از لب تو به خون رخ لعل خضاب
 دامن قاتل به دست آمد دم بسمل مرا
 دردا که بود خاصیت این چشم ترم را
 آن بت گل چهره یارب بسته از سنبل نقاب
 دل رفت و ز خون دیده ما را
 ماهم اگر به قهر شد از لطف باز گشت
 ز دوری تو دو چشمم چو رود جیحون است
 غم نه گر خاکم به باد از تندی خوی تو رفت
 می‌طپد از شوق دل در سینه‌ام گوئی که باز
 به قید زلف تو آن دل که پای بند شود
 ز هر مژگان کند صد رخنه در دل
 جان و دل بیرون کس ازدست تو مشکل می‌برد
 فرستد مژده‌ی وصلی چو خو کردم به هجرانش
 همی ریزد به روی یکدگر دلهای مجروحان
 شب و روز من آن داند که دیده است
 آمد هزار تیر تو بر جسم چاک چاک
 نکشد دل به جز آن سرو قدم جای دگر
 جفا و جور تو عمری بدین امید کشیدم
 به یاد روی تو بر مه شبی نظر کردم
 چه شود اگر که بری ز دل همه دردهای نهانیم
 باز دل برد از کفم زلف نگار تازه‌ای
 یکی شد تا به کویت بانگ زاغ و نغمه‌ی بلبل
 پی وصل تو ما را زور و زری نیست
 جدا از زلف و رخسار تو جان دادم به ناکامی