عبید زاکانی (قصاید)
چو دست قدرت خراط حقه‌ی مینا
 شه سریر چهارم که شاه انجم اوست
 صباح عید و رخ یار و روزگار شباب
 خوشوقت عاشقی که دمی یاریار اوست
 دولت قرین دولت صاحبقران ماست
 آمد نسیم و نکهت گل در جهان فکند
 چو صبح رایت خورشید آشکار کند
 چو شقه‌ی شب عنبر نثار بگشایند
 پیش از آن کین کار بر این سقف مینا کرده‌اند
 سپیده‌دم علم صبح چون روان کردند
 دمید باد دلاویز و بوی جان آورد
 خدای تا خم این برکشیده ایوان کرد
 ترکم چو قصد خون دل عاشقان کند
 جهان خوشست و چمن خرمست و بلبل شاد
 بنوش باده که فصل بهار میید
 خوش آن نسیم که بوئی ز زلف یار آرد
 نسیم باد سحر عزم بوستان دارد
 باز گل جلوه‌کنان روی به صحرا دارد
 همیشه تا سپر مهر زرفشان باشد
 تا زمان برقرار خواهد بود
 گیتی ز یمن عاطفت شاه کامکار
 باز به صحرا رسید کوکبه‌ی نوبهار
 صبحدم کز حد خاور خسرو نیلی حصار
 میرسد نوروز عید و میدهد بوی بهار
 گذشت روزه و سرما رسید عید و بهار
 شد ملک فارس باز به تایید کردگار
 نفخات نسیم عنبر بار
 بیمن معدلت پادشاه بنده نواز
 رسید رایت منصور شاه بنده نواز
 بیمن طالع فیروز و بخت فرخ فال
 علی‌الصباح که سلطان چرخ آینه فام
 خجسته بارگه پادشاه هفت اقلیم
 سپیده‌دم که شهنشاه گنبد گردان
 به فر معدلت خسرو زمین و زمان
 ای بر در تو دولت و اقبال پاسبان
 ای آسمان جنیبه کش کبریای تو
 ای دوش چرخ غاشیه گردان جاه تو
 گوئیا خلد برینست این همایون بارگاه
 ای شکوهت خیمه بر بالای هفت اختر زده
 ای کاخ روح‌پرور و ای قصر دلگشای
 تجلت من سمات الامانی
 در این مقام فرح‌بخش و جای روحفزای