فرخی سیستانی (قصاید)
برآمد پیلگون ابری ز روی نیلگون دریا
 نیلگون پرده برکشید هوا
 باغ دیبا رخ پرند سلب
 ز آفتاب جدا بود ماه چندین شب
 ای ملک گیتی، گیتی تراست
 گر چون تو به ترکستان ای ترک نگاریست
 من ندانم که عاشقی چه بلاست
 ترک من بر دل من کامروا گشت و رواست
 دل آن ترک نه اندر خور سیمین بر اوست
 یمین دولت شاه زمانه با دل شاد
 چندانکه جهانست ملک شاه جهان باد
 هر روز مرا عشق نگاری به سر آید
 هرکه بود از یمین دولت شاد
 ای دل من ترا بشارت داد
 گر نه آیین جهان از سر همی دیگر شود
 فسانه گشت و کهن شد حدیث اسکندر
 ای آنکه همی قصه‌ی من پرسی هموار
 شهر غزنین نه همانست که من دیدم پار
 ای زینهارخوار بدین روزگار
 دی ز لشکرگه آمد آن دلبر
 مرحبا ای بلخ بامی همره باد بهار
 شبی گذاشته‌ام دوش خوش به روی نگار
 مرا چه وقت خزان و چه روزگار بهار
 ای دل ناشکیب مژده بیار
 دوش متواریک به وقت سحر
 همی نسیم گل آرد به باغ بوی بهار
 کاشکی کردمی از عشق حذر
 بدین خرمی جهان، بدین تازگی بهار
 برفت یار من و من نژند و شیفته‌وار
 غم نادیدن آن ماه دیدار
 امسال تازه رویتر آمد همی بهار
 چون پرند نیلگون بر روی پوشد مرغزار
 برگرفت از روی دریا ابر فروردین سفر
 یاد باد آن شب کان شمسه‌ی خوبان طراز
 سرو ساقی و ماه رودنواز
 آشتی کردم با دوست پس از جنگ دراز
 چه فسون ساختند و باز چه رنگ
 تا خزان تاختن آورد سوی باد شمال
 مجلس بساز ای بهار پدرام
 دوش تا اول سپیده‌ی بام
 گل بخندید و باغ شد پدرام
 جشن سده و سال نو و ماه محرم
 بنفشه زلف من آن سرو قد سیم اندام
 خداوند ما شاه کشورستان
 بنفشه زلف من آن آفتاب ترکستان
 ای ندیمان شهریار جهان
 گفتم: مرا سه بوسه ده ای شمسه‌ی بتان!
 هم از سعادت و اقبال بود و بخت جوان
 ای نیمشب گریخته از رضوان
 آن کمر باز کن بتا ز میان
 ای روی نکو! روی سوی من کن و بنشین
 آمد آن نو بهار توبه شکن
 نگار من آن لعبت سیمتن
 گفتم: گلست، یا سمنست آن رخ و ذقن؟
 اندر آمد به باغ باد خزان
 پیچان درختی نام او نارون
 دی به سلام آمد نزدیک من
 من پار دلی داشتم بسامان
 با کاروان حله برفتم ز سیستان
 چون بسیج راه کردم سوی بست از سیستان
 ای برگذشته از ملکان پایگاه تو
 سروی شنیده‌ای که بود ماه بار او؟
 زلف مشکین تو زان عارض تابنده چو ماه
 از پی تهنیت روز نو آمد بر شاه
 به جان تو که نیارم تمام کرد نگاه
 یکی گوهری چون گل بوستانی
 هنگامی گلست ای به دو رخ چون گل خودروی
 به من بازگرد ای چو جان و جوانی
 خوشا عاشقی خاصه وقت جوانی
 دل من همی داد گفتی گوایی