محتشم کاشانی (قطعات)
خسروا شاها جوان دل شهریارا سرورا
 شهسواری که عرصه‌ی گردون
 خورشید آسمان وزارت که روی ملک
 ای فلک آستان که خاک درت
 ای کریمی که ز لطفت همه ذرات جهان
 ای به ذات کریم بی‌همتا
 ای بر سبیل حاجت صد محتشم گدایت
 ای شمع سرکشان که به سر پنجه‌ی جفا
 بهر جمعی عیب جویان بستم این احرام دوش
 هر هنر من که زانگیز طبع
 سرو را از نوید خلعت خاص
 وقت آن شد که به شمشیر زبان
 سرور عادیان سر غولان
 صبا به خدمت خدام خواجگی برسان
 هرکه از بهر خواجگان زمان
 دولت چو سر به ذروه فتح و ظفر کشید
 حبذا مرز و بوم دارالمرز
 شکر کز فیض کرد بار دگر
 ازین شش رباعی که کلکم نگاشت
 آن سپهر ایوانکه از بخت بلند
 تبارک‌الله ازین حوض خانه‌ی دلکش
 گوشوار گوش دوران درةالتاج جهان
 ناگه از طبعم مشام دل شنید
 باز طوفان اجل نابود ساخت
 باز فلک سلسله‌ای زد به هم
 آه کامسال اندرین بستان سرای
 خورشید اوج حسن محمد امین که بود
 گلبرگ نو دمیده‌ی محمد تقی که بود
 بدر فلک شرف خلیفه
 مه اوج سیادت میر جعفر
 دو بیننده نخل کثیرالثمر
 میر ملک رتبه که ممتاز بود
 امیر اعدل اعظم پناه ملک و ملل
 دل‌افروز شمع شبستان انس
 خلوت افروز گوشه‌ی وحدت
 قاضی آن عالم اسرار قدر
 قیمتی گوهر بساط وجود
 پادشه ملک صباحت که بود
 همای آشیان سلطنت شهزاده سلطانم
 گل حدیقه دل خواجگی که بود قدش
 دوش تا صبح از صوامع قدس
 شیخ حیدر کز کمال اعتقاد
 گل گلشن لطف عبدالغنی
 والدمن خواجه میراحمد که بود از اعتقاد
 از باغ جلال ملت آن تازه نهال
 می‌شد چو رضیع رازق پاک جلیل
 ذوق مشکل که گذارد دو نفس زنده مرا
 ای مهین آصفی که عالم را
 ای جهان را از تو در گوش امید
 ای تو را قدر و جلال از چرخ ذی قدرت زیاد
 ای فلک حشمت که در دکان نظم محتشم
 ای همایون فارس میدان دولت کاورند
 ای شهریار ذیشان کز غایت بزرگی
 ایا ملاذ سلاطین که کردگار تو را
 ای نمایان سهیل اوج وجود
 مسافران سبک سیر عالم ملکوت
 ای جوان بخت سرافراز که بر خاک درت
 ای عطا پیشه که دریای سخا و کرمت
 صاحبا من که بهر پیشکشت
 ای بلند اختر سپهر وجود
 سرا سروران جد اعلای تو
 صاحب از راه خداوند زمین و آب کن
 ای چراغ منتظر سوزان که می‌باید مرا
 خان حاتم دل جم جاه که جبار جلیل
 آن خداوند محتشم چاکر
 بر روی فرش اغبری مستدیر سقف
 ای بخت می‌رساند از اشفاق بی‌قیاس
 ای شهسوار عرصه همت که می‌کشند
 ای جوان بخت مدبر که در اصلاح امور
 خان جم جاه پادشاه منش
 آن شه حسن کز غلامی اوست
 سپهر حوصله آن ابر دست دریا دل
 حریف غالب اولاد ساقی کوثر
 دلا چو ابر بهاری به نوحه و زاری
 افتخار اهل دولت خواجه احمد آن که بود
 ابوالفتح بیک آن گرامی جوان
 در بارگه امام شافع
 محتشم تا کی کشم از ناسزاگویان عذاب
 بر همچو زنی لب لعاب افشان را
 ای مالک ملک سپه مملکت مدار
 تا رخش طبعم از پی معنی تکاور است
 یارب امشب از علامتها چه می‌بیند به خواب
 ایا ستوده وزیری که دور گردون را
 زیب اتراک جهان فخر هنرمندان عصر
 ناگاه سمند جان بهر سفر عقبی
 زین زمان خلاصه ذریت نبی
 میر عالی رتبه آن مهر سپهر عز و جان
 زین زمانه شیخ جمال آن که کس ندید
 میر حیدر گوهر درج ورع
 هر نفس می‌کرد چون از تاب مرگ
 سلطان محمد آن شمع کز پرتو وجودش
 دلا بنگر این بی‌محابا فلک را
 گلبن گلزار سیادت که بود
 ای دل انصاف ده که چون نبود
 چون خواجه امیر آن مه خورشید نظیر
 مردم چشم جهان بین پدر
 فارس میدان معنی حامدی بی‌نظیر
 دلا دقیقه شناسی و نکته‌پردازی
 اگر خرمنی را تبه کرد برقی
 ز ارباب دنیا که دارد جهان
 زین الانام خواجه قلیخان که جد او
 چو خواجه میر حسن آن جهان عز و وقار
 محیط دولت اقبال خواجه میر حسن
 اشعث طماع عهد خود جمال قصه خوان