هاتف اصفهانی (غزلیات)

 سوی خود خوان یک رهم تا تحفه جان آرم تو را
 به گردون می‌رسد فریاد یارب یاربم شب‌ها
 جوانی بگذرد یارب به کام دل جوانی را
 جان به جانان کی رسد جانان کجا و جان کجا
 تو ای وحشی غزال و هر قدم از من رمیدن‌ها
 به بزمم دوش یار آمد به همراه رقیب اما
 جان و دلم از عشقت ناشاد و حزین بادا
 ناقه‌ی آن محمل نشین چون راند از منزل مرا
 گل خواهد کرد از گل ما
 نوید آمدن یار دلستان مرا
 به قصد کوی تو بی‌رحم عاشقان ز وطن‌ها
 روز وصلم به تن آرام نباشد جان را
 مهی کز دوریش در خاک خواهم کرد جا امشب
 بوده است یار بی من اگر دوش با رقیب
 شب وصل است و با دلبر مرا لب بر لب است امشب
 چون شیشه‌ی دل نه از ستم آسمان پر است
 قاصد به خاک بر سر کویش فتاده کیست
 ز غمزه، چشم تو یک تیر در کمان نگذاشت
 هرگزم امید و بیم از وصل و هجر یار نیست
 حرف غمت از دهان ما جست
 لبم خموش ز آواز مدعا طلبی است
 ای باده ز خون من به جامت
 گفتم نگرم روی تو گفتا به قیامت
 چه گویمت که دلم از جدائیت چون است
 یک گریبان نیست کز بیداد آن مه پاره نیست
 مطلب و مقصود ما از دو جهان، اوست اوست
 شود از باد تا شمشاد گاهی راست گاهی کج
 بی من و غیر اگر باده خورد نوشش باد
 بتان نخست چو در دلبری میان بستند
 با حریفان چو نشینی و زنی جامی چند
 در پیش بیدلان جان، قدری چنان ندارد
 کدام عهد نکویان عهد ما بستند
 دل بوی او سحر ز نسیم صبا نشنید
 نه با من دوست آن گفت و نه آن کرد
 داغ عشق تو نهان در دل و جان خواهد ماند
 گفتم که چاره غم هجران شود نشد
 گر آن گلبرگ خندان در گلستانی دمی خندد
 به ره او چه غم آن را که ز جان می‌گذرد
 دل عشاق روا نیست که دلبر شکند
 آن دلبر محمل‌نشین چون جای در محمل کند
 شب و روزی به پایان گر تو را در وصل یار آید
 امروز ما را گر کشی بی‌جرم از ما بگذرد
 گفتیم درد تو عشق است و دوا نتوان کرد
 تا ز جان و دل من نام و نشان خواهد بود
 گریه جانسوز مرا ناله ز دنباله نگر
 بر دست کس افتد چو تو یاری نه و هرگز
 از دل رودم یاد تو بیرون نه و هرگز
 با من ار هم آشیان می‌داشت ما را در قفس
 رسید یار و ندیدیم روی یار افسوس
 شبی فرخنده و روزی همایون روزگاری خوش
 دانی که دلبر با دلم چون کرد و من چون کردمش
 پس از چندی کند یک لحظه با من یار دورانش
 سرو قدی که بود دیده‌ی دلها به رهش
 غم عشق نکویان چون کند در سینه‌ای منزل
 کرده‌است یا قاصد نهان مکتوب جانان در بغل
 به حریم خلوت خود شبی چه شود نهفته بخوانیم
 شهر به شهر و کو به کو در طلبت شتافتم
 بی‌مهری اگر چه بی‌وفا هم
 مپرس ای گل ز من کز گلشن کویت چسان رفتم
 ای گمشده دل کجات جویم
 گوهرفشان کن آن لب کز شوق جان فشانم
 جانا ز ناتوانی از خویشتن به جانم
 دل من ز بیقراری چو سخن به یار گویم
 گه ره دیر و گهی راه حرم می‌پویم
 با چشم تو گهی که به رویت نظر کنم
 هر شبم ناله‌ی زاری است که گفتن نتوان
 گواهی دهد چهره‌ی زرد من
 بر خاکم اگر پا نهد آن سرو خرامان
 به یک نظاره چون داخل شدی در بزم میخواران
 آن کمان ابرو کند چون میل تیرانداختن
 منم آن رند قدح نوش که از کهنه و نو
 گردد کسی کی کامیاب از وصل یاری همچو تو
 خوش آنکه نشینیم میان گل و لاله
 بود مه روی آن زیبا جوان چارده ساله
 مهر رخسار و مه جبین شده‌ای
 رفتی و دارم ای پسر بی تو دل شکسته‌ای
 چه شود به چهره‌ی زرد من نظری برای خدا کنی
 شکست پیر مغان گر سرم به ساغر می
 چو نی نالدم استخوان از جدایی
 روز و شب خون جگر می‌خورم از درد جدایی
 کجایی در شب هجران که زاری‌های من بینی
 شستم ز می‌در پای خم، دامن ز هر آلودگی
 ای که مشتاق وصل دلبندی
 کوی جانان از رقیبان پاک بودی کاشکی
 دو چشمم خون فشان از دوری آن دلستانستی
 صبوری کردم و بستم نظر از ماه سیمایی
 من پس از عزت و حرمت شدم ار خار کسی
 زهی از رخ تو پیدا همه آیت خدایی
 ای که در جام رقیبان می پیاپی می‌کنی
 دل زارم بود در صیدگاه عشق نخجیری