هاتف اصفهانی (قصاید)

 سحر از کوه خاور تیغ اسکندر چو شد پیدا
 نسیم صبح عنبر بیز شد بر توده‌ی غبرا
 زهی مقصود اصلی از وجود آدم و حوا
 نسیمی به دل می‌خورد روح‌پرور
 کرده‌ام از کوی یار بیهده عزم سفر
 رو ای باد صبا ای پیک مشتاقان سوی گلشن
 دارم از آسمان زنگاری
 حبذا شهری که سالار است در وی سروری