اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)
ماییم و سرکویی، پر فتنه‌ی ناپیدا
 سلام علیک، ای نسیم صبا
 گر تو طالب عشقی، غم دمادمست اینجا
 قراری چون ندارد جانم اینجا
 شب و روز مونس من غم آن نگار بادا
 پیر ریاضت ما عشق تو بود، یارا
 چگونه دل نسپارم به صورت تو، نگارا؟
 درد سری می‌دهیم باد صبا را
 مبارک روز بود امروز، یارا
 در چرخ کن چو عیسی زین جا رخ طلب را
 بر قتل چون منی چه گماری رقیب را؟
 چون ندیدم خبری زین دل رنجور ترا
 من چه گویم جفا و جنگ ترا؟
 دلبرا، در دل سخت تو وفا نیست چرا؟
 باز کی بینم رخ آن ماه مهر افروز را؟
 مطرب، چو بر سماع تو کردیم گوش را
 پیش‌آر، ساقی، آن می چون زنگ را
 اگر یک سو کنی زان رخ سر زلف چو سنبل را
 ای زیر زلف عنبرین پوشیده مشکین خال را
 گر وصل آن نگار میسر شود مرا
 به خرابات گرو شد سر و دستار مرا
 چون نیست یار در غم او هیچ کس مرا
 حاشا! که جز هوای تو باشد هوس مرا
 دود از دلم برآمد، دادی بده دلم را
 به خرابات برید از در این خانه مرا
 غم عشقت، ای پسر، بسوزد همی مرا
 آخر، ای ماه پری پیکر، که چون جانی مرا
 زخمی، که بر دل آید ، مرهم نباشد او را
 آن سیه چهره که خلقی نگرانند او را
 نمیرد هر که در گیتی تو باشی یادگار او را
 چون کژ کنی به شیوه به سر بر کلاه را
 با که گویم سرگذشت این دل سرگشته را؟
 دلم در دام عشق افتاد هیلا
 نه هفته‌ایست، نه ماهی، که رفته‌ای زبر ما
 ای چراغ چشم توفان بار ما
 ای غم عشق تو یار غار ما
 تو مشغولی به حسن خود، چه غم داری ز کار ما؟
 چو آشفته دیدی که شد کار ما
 از ما به فتنه سرمکش، ای ناگزیر ما
 ای پرتو روح‌القدس تابان ز رخسار شما
 مرادم ار چه نخواهد روا شدن ز شما
 دراز شد سفر یار دور گشته‌ی ما
 پرده بر انداخت ز رخ یار نهان گشته‌ی ما
 حلوای نباتست لبت، پسته دهانا
 ای نرگس تو فتنه و در فتنه خوابها
 رخ خوب خویشتن را بچه پوشی از نظرها؟
 باد سهند بین که : برین مرغزارها
 ای سفر کرده، دلم بی‌تو بفرسود،بیا
 سخت به حالم از تو من، ای مدد حال بیا
 نوبهارست و دل پر هوس و باده‌ی ناب
 نیست در آبگینه آتش و آب
 هر بامداد روی تو دیدن چو آفتاب
 یا بپوش آن روی زیبا در نقاب
 امروز چون گذشتی برما؟ عجب، عجب!
 زان دوست که غمگینم، غم خوار کنش، یارب
 بت خورشید رخ من بگذارست امشب
 پس از مشقت دوشین که داشت گوش امشب؟
 بیار باده، که ما را به هیچ حال امشب
 مکن از برم جدایی، مرو از کنارم امشب
 مهر گسل گشت یار، عهد شکن شد حبیب
 اشک ما آبیست روشن در هوات
 تا قلندر نشوی راه نیابی به نجات
 حسن خود عرضه کن، ای ماه پسندیده صفات
 بگذاشته‌ام، تا چه کند نرگس مستت؟
 روزگار از رخ تو شمعی ساخت
 ترک عجمی کاکل ترکانه برانداخت
 رخت تمکین مرا عشق به یک بار بسوخت
 جانا، دلم ز درد فراق تو کم نسوخت
 تا دل ما با تو کرد روی ارادت
 چون گشت با تو ما را پیوند دل زیادت
 ز پاسبانی همسایه گرد بام و درت
 گرچه صد بارم برانند از برت
 نیامد وقت آن کز من بخواهی عذرآزارت؟
 ای ز لعلت قیمت یاقوت پست
 بهار آمد و باغ پیرایه بست
 بی تو نکردیم به جایی نشست
 آمد نسیم گل به دمیدن ز چپ و راست
 آن زخم، که از تو بر دل ماست
 این همه پروانها، سوخته از چپ و راست
 پیراهن ار ز یاسمن و گل کند رواست
 کار ما امروز زان رخ با نواست
 مدتی شد تا دل ما صورت آن سرو راست
 باز مخمورم، کجا شد ساقی؟ آن ساغر کجاست؟
 یارب، این مهمان چون ماه از کجاست؟
 ای نسیم صبح دم، یارم کجاست؟
 نوبهارست و چمن خرم و گلزار اینجاست
 نهان از نهان کیست؟ دلدار ماست
 روزه‌داران را هلال عید ابروی شماست
 تا زنده‌ایم، یاد لبش بر زبان ماست
 لاله افیون در شراب انداختست
 آن ترک پری چهره، که مانند فرشتست
 دلم ز هر دو جهان مهر پروریده‌ی تست
 آن فروغ لاله‌ی یا برگ سمن، یا روی تست؟
 عالمی را دشمنی با من ز بهر روی تست
 بنگرید این فتنه را کز نو پدیدار آمدست
 این نوبت آب دیده ز هنجار دیگرست
 ترک گندم گون من هر دم به جنگی دیگرست
 دل به صحرا می‌رود، در خانه نتوانم نشست
 صورت او را ز معنی آشنایی با دلست
 هم ز وصف لبت زبان خجلست
 انجمن شهر ملای گلست
 از جام عشق بین همه باغ و بهار مست
 دل مست و دیده مست و تن بی‌قرار مست
 روی تو، که قبله‌ی جهانست
 ماهی، که لبش بجای جانست
 حسن خوبان عزیز چندانست
 درد دلم را طبیب چاره ندانست
 این باغ سراسر همه پر باد وزانست
 عشق روی تو نه در خورد دل خام منست
 گر به دست آوریم دامن دوست
 سروی که ازو و حور و پری بار برند اوست
 آن بت وفا نکرد، که دل در وفای اوست
 آنکه رخ عاشقان خاک کف پای اوست
 مرا سر بلندی ز سودای اوست
 دل بسته شد به دام دو زلف چو دال دوست
 در گمانی که: به غیر از تو کسی یارم هست؟
 پیداست حال مردم رند، آن چنان که هست
 ماه کشمیری رخ من، از ستمکاری که هست
 ز عشق اگر چه به هر گوشه داستانی هست
 هر کرا با تو نه پیوندی و پیمانی هست
 دلبر، چندین عتاب و جنگ و خشم و ناز چیست؟
 ای دل، از هجران او زارم همی باید گریست
 آنکه دل من ببرد، از همه خوبان، یکیست
 ز ما بودی، جدا بودن روا نیست
 جز نقش تو در خیال نیست
 ای مدعی، دلت گر ازین باده مست نیست
 چه دستها، که ز دست غم تو بر سر نیست؟
 ای آنکه پیشه‌ی تو بجز کبر و ناز نیست
 هم خانه‌ایم، روی گرفتن حلال نیست
 گر سری در سر کار تو شود چندان نیست
 عاشقان صورت او را ز جان اندیشه نیست
 با من از شادی وصل تو اثر چیزی نیست
 جنبیدن این پرده دل افروز گواهیست
 عشرت خلوت و دیدار عزیزان شاهیست
 در خرابات عاشقان کوییست
 گو: هر که در جهان به تماشا رویدو گشت
 دوش چون چشم او کمان برداشت
 مگر پیر سجاده حال نداشت؟
 نگر: مگرد گر آن سر و سیم بر بگذشت؟
 تا لعل باده رنگ تو شکرفروش گشت
 ای حلقه کرده دلها در حلقهای گوشت
 دیگر آن حلقه و آن دانه‌ی در در گوشت
 در فراق تو مرا هیچ نه خوردست و نه خفت
 تا بر دوست بار نتوان یافت
 آن ستمگر، که وفای منش از یاد برفت
 چه شد آن سرو سهی؟ کز لب این بام برفت
 دلم بر آتش هجران کباب کرد و برفت
 زلف ترا بدیدم و مشکم ز یاد رفت
 به وقت گل پی معشوق و باده باید رفت
 ترک من ترک من خسته‌دل زار گرفت
 چندان نظر تمام، که دل نقش او گرفت
 عمر به پایان رسید، راه به پایان نرفت
 سری که دید؟ که در پای دلستانی رفت
 مرا حدیث غم یار من بباید گفت
 شبی به ترک سر خویشتن بخواهم گفت
 زمانی خاطرم خوش کن به وصل روی گل رنگت
 ای عید روزه‌داران ابروی چون هلالت
 زهی! شب نسخه‌ای از زلف و خالت
 سرشک دیده دلیلست و رنگ چهره علامت
 ای سر تو پیوسته با جان، ز که پرسیمت؟
 هر کسی را می‌نوازد لطف و خاطر جستنت
 گفته بودم با من: کان جا نباید رفتنت
 ای ماه سر نهاده از مهر بر زمینت
 ای طیره‌ی شب طره‌ی خورشید پناهت
 بد میکنند مردم زان بی‌وفا حکایت
 ای شب تیره فرع گیسیویت
 بیا، که دیدن رویت مبارکست صباح
 روزم خجسته بود، که دیدم ز بامداد
 باز بالای تو ما را در بلا خواهد نهاد
 هیچ اربه صید دلها در زلف تابت افتد
 ز هجر او دل من هر زمان به دست غم افتد
 چون بگذری دلم به تپیدن در اوفتد
 یاد تو ما را چو در خیال بگردد
 کجا شد ساربانش؟ تا دلم را تنگ در بندد
 عشق و درویشی و تنهایی و درد
 نیشکر آن روز دل ز بند بر آرد
 هر دم از خانه رخ بدر دارد
 دلی، که میل به دیدار دوستان دارد
 شاهد من در جهان نظیر ندارد
 حال دل پیش که گویم؟ که دل ریش ندارد
 وجود حقیقت نشانی ندارد
 بمیرم چشم مستت را که جانم زنده می‌دارد
 روی خود بنمود و هوش از ما ببرد
 موی فشانم دگر عشق به درها ببرد
 طراوت رخت آب سمن تمام ببرد
 از عشق تو جان نمی‌توان برد
 دل باز در سودای او افتاد و باری می‌برد
 خاک آن بادیم کوبر آستانت بگذرد
 به دشمنان نتوان رفت و این شکایت کرد
 ترکم به خنده چون دهن تنگ باز کرد
 باد بویی از دو زلفت وام کرد
 هوست معتکف خانه‌ی خمارم کرد
 دل ببردی و یکی کار دگر خواهم کرد
 وصف روی آن پسر خواهیم کرد
 چاره سگالیدنم فایده‌ای چون نکرد
 جز لبم شرح میان او نکرد
 دلم جز تو آهنگ یاری نکرد
 به یک نظر دل شهری شکاردانی کرد
 دوش بگذشت و دل از دور تماشایی کرد
 ای سنگدل، به حق وفا کز وفا مگرد
 عشق بی‌علت ترنج دوستی بار آورد
 پیری که پریرم ز مناجات بر آورد
 هر کس که در محبت او دم برآورد
 سوز تو شبی بسازم آورد
 بی تو دل من دمی قرار نگیرد
 صفات قلندر نشان برنگیرد
 چو دل شد زان او هرگز نمیرد
 تیر از کمان به من اندازد
 رخش، روابود، ار اسب دلبری تازد
 چون گره بر سر آن زلف دو تاه اندازد
 دیگر مرا به ضربت شمشیر غم بزد
 زلف را تاب دام و خم برزد
 چو میل او کنم، از من به عشوه بگریزد
 مرد این ره آن باشد کو به فرق سر خیزد
 اگر جان را حجاب تن ز پیش کار برخیزد
 فتنه از چرخ و قیامت ز زمین برخیزد
 تویی که از لب لعلت گلاب می‌ریزد
 هر سحرم ز هجر تو ناله بر آسمان رسد
 جان و دل را بوی وصل آن دل و جان کی رسد؟
 با زلف او مردانگی باد صبا را می‌رسد
 حدیث آرزومندی قلم دشوار بنویسد
 آنکه دلم برد و جور کرد و جدا شد
 پرسش خسته‌ای روا باشد
 تا رسم جگرخواری پیش تو روا باشد
 دلی که با سر زلف تو آشنا باشد
 نمی‌بینم بت خود را، نمی‌دانم کجا باشد؟
 تا دلم بر رخ چون ماه تمامت باشد
 بهار و بوستان ما سر کوی تو بس باشد
 هر که آن قامت و بالای بلندش باشد
 بهار و باغ با ترکان گل رخسار خوش باشد
 مستیم و مستی ما از جام عشق باشد
 گدایی را که دل در بند یار محتشم باشد
 روزی که از لب تو بر ما سلام باشد
 معشوقه پی وفا نباشد
 اگر گوش بر دشمنانت نباشد
 هر که صید او شود با دیگری کارش نباشد
 باید که مال دنیا مسمار دل نباشد
 چون قد تو در چمن نباشد
 رنگین‌تر از رخ تو گل در چمن نباشد
 سر عشق از خرد برون باشد
 بیدلان را چاره از روی دلارامی نباشد
 هر نقش که پیش آید گویم: مگر او باشد
 با عارض و زلفت قمر و قیر چه باشد؟
 آن کس که دلیش بوده باشد
 او همانا نابه‌ی شبهای من نشنیده باشد
 چون من سر تو دارم سامانم از که باشد؟
 بی‌روی تو جان در تن بیمار همی باشد
 ز بلبل بوستان پر ناله و فریاد خواهد شد
 موسم گل دو سه روزست ،به سر خواهد شد
 حسن بدکان نشست، عشق پدیدار شد
 گل ز روی او شرمسار شد
 خواهم شبی بر آن دهن تنگ میر شد
 دل اسیر حلقه‌ی آن زلف چون زنحیر شد
 کمان مهر ترا چرخ چنبری نکشد
 یار ز پیمان ما گر چه سری می‌کشد
 دی رفتم اندر کوی او سرمست، ناگه جنگ شد
 چه عشقست این که در دل شد؟
 جهان از باد نوروزی جوان شد
 عشق را پا و سر پدید نشد
 هرگز از عشقی مرا پایی چنین در گل نشد
 هیچ روز آن رخ به فرمانم نشد
 کسی که چشمه‌ی چشمش چنین ز گریه بجوشد
 تا دل مجروح من عاشق زار تو شد
 نه آخر دل من خراب از تو شد؟
 گر به کام دل رسید از یار خود یاری چه شد؟
 به من از دولت وصل تو مقرر می‌شد
 هزار قطره‌ی خونم ز چشم تر بچکد
 عرق چو از رخت، ای سرو دلستان، بچکد
 زین بیش نباید خفت، ای یار که دزد آمد
 بید بشکفت و گل به بار آمد
 سرم در عهد ترسایی شبی مهمان عشق آمد
 هزار نامه نوشتم، یکی جواب نیامد
 عمری که نه با تست کسش عمر نخواند
 هر که او عاشق آن روی بود صبر نداند
 صبا، رمزی بگو از من به دلداری که خود داند
 سر نگردانم ازو، گر به سرم گرداند
 رخ تو بجز جور و خواری نداند
 کیست کز آن بت بمن خبر برساند؟
 هر که در حلقه‌ی زلف تو گرفتار بماند
 از در ما چو در آمد، اثر ما بنماند
 چون عشق در آید، قدم سر بنماند
 خانه خالی شد و در کوی دل اغیار نماند
 دلبران جمله غلام لب چون نوش تواند
 نقش لب تو از شکر و پسته بسته‌اند
 اول فطرت که نقش صورت چین بسته‌اند
 فرش زمردین به زمین در کشیده‌اند
 دشمنان گویی دگر در کار ما کوشیده‌اند
 باز شادروان گل بر روی خار انداختند
 یوسف ما را به چاه انداختند
 دوشم از کوی مغان دست به دست آوردند
 تو آفتابی و خلقت چو سایه بر اثرند
 کی مرا نزد تو همچون دگران بگذارند؟
 آن نه من باشم که چون میرم به تابوتم برند
 چون ز بغداد و لب دجله دلم یار کند
 جرعه مده، که وقت شد اشتر من که عف کند
 کرا بر تو فرستم که شرح حال کند؟
 هر زمان آشفته‌دل نامم کند
 هر نفسی عشق او بی‌دل و دینم کند
 دل به کسی سپرده‌ام کو همه قصد جان کند
 مطرب، مهل که محنت و غم قصد جان کند
 دلم از لعل تو یک بوسه تمنا نکند
 در آن شمایل موزون چو دل نگاه کند
 یار آن کسی بود که به کارت نگه کند
 نگار من به یکی لحظه صد بهانه کند
 عاشق کسی بود که چو عشقش ندی کند
 ترک ستم پرست من ترک جفا نمی‌کند
 صبری کنیم تا ستم او چه می‌کند؟
 دلدار دل ببرد و زما پرده می‌کند
 نی بین که چون به درد فغانی همی کند؟
 گر کسی در عشق آهی می‌کند
 جماعتی که مرا توبه کار می‌خوانند
 قلندران تهی سر کلاه دارانند
 در بند غم عشق تو بسیار کسانند
 خوبرویان جفا پیشه وفا نیز کنند
 گر نقش روی خوب تو بر منظری کنند
 مردم شهرم به می‌خوردن ملامت می‌کنند
 آنرا که جام صافی صهباش می‌دهند
 چون دو زلفش سر بر آن رخسار گلگون می‌نهند
 ز دور ار ترا ناتوانی ببیند
 آنرا که چون تو لاله رخی در سرا بود
 دل از فراق شما دردمند خواهد بود
 همیشه تا تن من برقرار خواهد بود
 تا کی از هجر تو بی‌خواب و خورم باید بود؟
 دوشم از وصل کار چون زر بود
 نازنینا، حسن و خوبی با وفا بهتر بود
 آن روز کو که روی غم اندر زوال بود؟
 دیگی که پار پختم چون ناتمام بود
 ترا که گفت؟ من بی‌تو می‌توانم بود
 میان ما و تو دوری به اختیار نبود
 سر دردم بر طبیب آسان نبود
 دوش بی‌روی تو باغ عیش را آبی نبود
 این چنین نقشی اگر در چین بود
 روز هجران آن نگار این بود
 من از آن که شوم کو نه ازان تو بود؟
 دل به خیالی دگر خانه جدا کرده بود
 هر که با عارض زیبای تو خوکرده بود
 به سر زلف سیه دوش گره برزده بود
 خسروم با لب شیرین به شکار آمده بود
 روز وداع گریه نه در حد دیده بود
 عشق همان به که به زاری بود
 غیر ازو هر چه هست بازی بود
 روزی کنی به سنگ فراقم جدا ز خود
 ای کون و مکان از تو، اندر چه مکانی خود؟
 در هر ولایتی ز شرف نام ما رود
 آن فروغ دیده و آن راحت دل می‌رود
 گفتم: که: بی‌وصال تو ما را به سر شود
 ترا چه تحفه فرستم که دلپذیر شود؟
 رخت دل بدزدد نهان شود
 هر که او بیدق این عرصه شود شاه شود
 در عشق اگر زبان تو با دل یکی شود
 فتنه بود آن چشم و ابرو نیز یارش میشود
 بی تو دل و جان من زیر و زبر میشود
 کو دیده‌ای که بی‌تو به خون تر نمی‌شود؟
 شبم ز شهر برون برد و راه خانه نمود
 بریدن حیفم آید بعد از آن عهد
 گفتی: ز عشق بازی کاری نمی‌گشاید
 تو آن گم کرده را مشنو که بی‌زاری پدید آید
 برین دل هر دم از هجر تو دیگر گونه خار آید
 سر زلف خود بگیری همه پیچ و خم برآید
 گر آن کاری که من دانم بر آید
 مرا از بخت اگر کاری برآید
 مرا گر ز وصل تو رنگی برآید
 هر که مشغول تو گشت از دگران باز آید
 هر کرا چون تو پریزاده ز در باز آید
 دل سرمست من آن نیست که باهوش آید
 مرا کجا سر زلفت به زیر چنگ آید؟
 سحر گه چون نسیم زلف آن دلدار میید
 دیریست که یار ما نمی‌آید
 دلی که در سر زلف شما همی آید
 دل می‌برد امشب ز من آن ماه، بگیرید
 باز پیوند، که دوری به نهایت برسید
 ناله‌ی بلبل شوریده به جایی برسید
 من کشته‌ی عشقم،خبرم هیچ مپرسید
 دوشم فغان و ناله به هفت آسمان رسید
 ای مردم کور، این چه بهارست ببینید
 هر که از برگ و از نوا گوید
 به حسن عارض چون ماه و زیب چهره‌ی‌چون خور
 وقت گلست، ای غلام، روز می است، ای پسر
 بگشای ز رخ نقاب دیدار
 ما بغیر از یار اول کس نمیگیریم یار
 مگذر، ای ساربان، ز منزل یار
 هر دم برم به گریه پناه از فراق یار
 تن به تو دادم، دل و جانش مبر
 از باده در فصل خزان افتان و خیزان نیک‌تر
 زلف مشکینت چو دامست، ای پسر
 یک شبم دادی به عمری پیش خود بار، ای پسر
 هیچ نقاشی نیامیزد چنین رنگ، ای پسر
 من که خمارم، به مسجدها مده را هم دگر
 دلبر من بر گذشت همچو بهاری دگر
 نیک میخواهی که: از خود دورم اندازی دگر
 جانا، ضمیرت حال ما نیکو نمیداند مگر؟
 کاکل کافرانه بین، زیور گوش او نگر
 ای دل، بیا و در رخ آن حور می‌نگر
 دل من فتنه شد بر یار دیگر
 تو از دست که می‌خوردی؟ که خشم آلوده‌ای دیگر
 ای ساربان، که رنج کشیدی ز راه دور
 همه عالم پرست ازین منظور
 باد بهار می‌دمد و من ز یار دور
 شهر بگرفت آن کمان ابرو به بالای چو تیر
 گر چه دورم، نه صبورم ز تو، ای بدر منیر
 صنما، بی‌تو مرا کار به جان آمده گیر
 پاکبازان را چه خارا و چه خز؟
 صاحب روی خوب و زلف دراز
 من بدین خواری و این غربت از آن راه دراز
 منم غریب دیار تو، ای غریب‌نواز
 آن سست عهد سخت کمان اوفتاد باز
 یار ار نمی‌کند به حدیث تو گوش باز
 ما در بر وی خلق فرو بسته‌ایم باز
 اگر نوبهاری ببینیم باز
 عنایتیست خدا را به حال ما امروز
 گر تو گل چهره در آیی به چمن مست امروز
 هر چه گویم من، ای دبیر، امروز
 کام دلم نشد ز دهانت روا هنوز
 گلت بنده گردید و شمشاد نیز
 در وفا داری نکردی آنچه می‌گفتی تو نیز
 در ضمیر ما نمیگنجد بغیر از دوست کس
 بیا، که صفه‌ی ما بوریای میکده بس
 به رخ شمع شبستانم تویی بس
 ای صبا، یار مرا از من بی‌یار بپرس
 ای صبا، از من آشفته فلان را میپرس
 عشرت بهار کن، که شود روزگار خوش
 دمشق فتنه شد بغداد و توفان بلا آبش
 نسپردم از خرابی دل خود به چشم مستش
 سخت زیبا دلبرست او، چشم بد دور از رخش
 جفت شادیست بعید، آنکه تو داری شادش
 چنین که بسته شدم باز من به زلف چو بندش
 درین همسایه شمعی هست و جمعی عاشق از دورش
 چو نام او همی گویی به نام خود قلم در کش
 دلا، دگر قدم از کوی دوست بازمکش
 که میبرد خبر عاشقان شیفته حالش؟
 دیده گر لایق آن نیست که منزل کنمش
 گر دستها چو زلف در آرم به گردنش
 نیست عیب ار دوست می‌دارم منش
 امروز گم شدم: تو بر آهم مدار گوش
 بباد صبا گفتم از شوق دوش
 پسته‌ی آن ماه مروارید گوش
 دو هفته‌ی دگر از بوی باد مشک فروش
 ای رخت خرم و دهانت خوش
 دشمن بی‌حاصلم را شرم باد از کار خویش
 با یار بی‌وفا نتوان گفت حال خویش
 باشد آن روز که گویم به تو راز دل خویش؟
 گر بنگری در آینه روزی صفای خویش
 مردی به هوش بودم و خاطر بجای خویش
 گفتم: به چابکی ببرم جان ز دست عشق
 دلم خرقه‌ای دارد از پیر عشق
 ز حسن تو پیدا شد آیین عشق
 ای پیکر خجسته، چه نامی؟ فدیت لک
 زاهدان را گذاشتیم به جنگ
 ما به ابد می‌بریم عشق ترا از ازل
 که رساند به من شیفته‌ی مسکین حال؟
 گفتم: ز درد عشق تو گشتم چنین به حال
 من نخواهم برد جان از دست دل
 نگفتم: کین چنین زودت به جان اندر بکارم دل؟
 دیوانه می‌شد از غم او گاه گاه دل
 ای به خار هجر ما را سفته دل
 نازنین، عیب نباشد، که کند ناز، ای دل
 سودای عشق خوبان از سربدر کن، ای دل
 نه به اندازه‌ی خود یار گزیدی، ای دل
 زهی! ز دست رقیبان گذر به کوی تو مشکل
 خیز، که در میرسد موکب سلطان گل
 . . .
 ای سحری دعای من، در دلش آن جفا مهل
 مستم از باده‌ی مهر تو، مرا مست مهل
 گر درد سر نباشدت، ای باد صبحدم
 توبه کردم ز توبه کردن خام
 قاصرات الطرف فی حجب الخیام
 من که باشم؟ که به من نامه فرستند و سلام
 من درین شهر پای بند توام
 ماهرویا، عاشق آن صورت پاک توام
 من چو همین حرف الف دیده‌ام
 فاش گشت آن ماجری، کز مرد و زن پوشیده‌ام
 به مسجد ره نمی‌دانم، گرفتار خراباتم
 تا دل اندر پیچ آن زلف به تاب انداختم
 اگر به مجلس قاضی نموده‌اند که: مستم
 ای زاهد مستور، زمن دور، که مستم
 صنما، به دلنوازی نفسی بگیر دستم
 گر یار بلند آمد، من پستم و من پستم
 من از دیوانگی خالی نخواهم بود تا هستم
 دلبرا، قیمت وصل تو کنون دانستم
 چو بر سفینه‌ی دل نقش صورت تو نبشتم
 پیشتر از عاشقی عافیتی داشتم
 تو دامن از کف من دوش در کشیدی و گفتم
 شب دوشینه در سودای او خفتم
 نبض دل شوریده‌ی محرور گرفتم
 چو دل در دیگری بستی نگاهش دار، من رفتم
 خود را ز بد و نیک جدا کردم و رفتم
 مسلمانان، سلامت به، چو بتوانید، من گفتم
 ای که رفتی و نرفتی نفسی از یادم
 دگر رخت ازین خانه بر در نهادم
 معراج ما به روح و روان بود صبح دم
 اگر آن یار سیه چرده ببیند رخ زردم
 غافل چرایی؟ جانا، ز دردم
 هر چند به کوی او دیرست که پی بردم
 من باده‌ی عشق نوش کردم
 ز عشقت روز اول من به شهر اندر ندی کردم
 بیا، بیا که ز مهرت به جان همی گردم
 می‌خانه را بگشای در، کامروز مخمور آمدم
 از آن لب چون به یک بوسه من بیمار خرسندم
 چو چشمش راه دل می‌زد من بیدل کجا بودم؟
 مدتی من به کام خود بودم
 نه پیش ازین من بیگانه آشنای تو بودم؟
 آن تخم، که در باغ وفا کاشته بودم
 دی ره می‌خانه باز یافته بودم
 من دلداده از آنروز که دیدار تو دیدم
 تو چیزی دیگری، ور نه بسی خوبان که من دیدم
 به یک نظر چو ببردی دل زبون ز برم
 چو تیغ بر کشد آن بی‌وفا به قصد سرم
 عمریست تا ز دست غمت جامه می‌درم
 همه کامیم برآید، چو در آیی ز درم
 به دکان می‌فروشان گروست هر چه دارم
 تا میسر گشت در گرمابه وصل آن نگارم
 درون خود نپسندم که از تو باز آرم
 سرم سودای او دارد، زهی سودا که من دارم!
 گر او پیدا شود بر من به شیدایی کشد کارم
 منازل سفرت پیش دیده می‌آرم
 من همان داغ محبت که تو دیدی دارم
 گمان مبر که ز مهر تو دست وادارم
 من از پیوستگان دل غریبی در سفر دارم
 ز داغ و درد تو بر جان و دل نشان دارم
 صنمی که مهر او را ز جهان گزیده دارم
 چشم جان بر اثرت می‌دارم
 صد بار ز مهرت ار بمیرم
 گر چه در پای هوی و هوست می‌میرم
 مست آمدم امشب، که سر راه بگیرم
 به غم خویش چنان شیفته کردی بازم
 نگشتی روز من تیره، ندانستی کسی رازم
 برخیزم و دلها را در ولوله اندازم
 بیار آن، باده، تا دل را به نور او بر افروزم
 گر مرغ این هوایی، بال و پرت بسوزم
 روزی بر آن شمع چو پروانه بسوزم
 گمان مبر که: به جور از بر تو برخیزم
 من مستم و ز مستی در یار می‌گریزم
 مرا مجال نباشد که: یار او باشم
 سخن بگوی چو من در سخن نمی‌باشم
 عیب من نیست که: در عشق تو تیمار کشم
 یارب، تو حاضری که ز دستش چه میکشم؟
 دست عشقت قدحی داد و ببرد از هوشم
 عشقت چو ستم کرد و جفا بر تن و توشم
 ای چاه زنخدانت زندان دل ریشم
 به تازه باد جدایی گلی ببرد ز باغم
 من دل به ننگ دارم و از نام فارغم
 صبا، چو برگذری سوی غمگسار دلم
 وه! که امروز چه آشفته و بی‌خویشتنم
 آن دوست که می‌بینم، آن دوست که می‌دانم
 درهجر تو درمان دل خسته ندانم
 دلم زندان عشق تست و زندانی درو جانم
 نبودم مرد این میدان و آورد او به میدانم
 پر از دل مپرس، ای پری، من چه دانم؟
 دل خود را به دیدار تو حاجت‌مند میدانم
 چو بدیدی که: ز غشقت به چه شکل و به چه سانم
 زلف مشکینت چو دامست، ای صنم
 تختگاه حسن را قد تو شاهست، ای صنم
 تو گلشن حسنی و ما چون خار و خاشاک، ای صنم
 گر شبی چاره‌ی این درد جدایی بکنم
 به آن سرم که: سر خود ز می چو مست کنم
 بسیار بد کردی ولی نیکو سرانجامت کنم
 جای آن دارد که: من بر دیدها جایت کنم
 آمده‌ام که صف این صفه‌ی بار بشکنم
 شد زنده جان من به می، زان یاد بسیارش کنم
 نظر چو بر لب و دندان یار خویش کنم
 فراق روی تو می‌سوزدم جگر، چه کنم؟
 تیر تدبیر تو در کیش ندارم، چه کنم؟
 درمان درد دوری آن یار می‌کنم
 به ذکر تو من شادمانی کنم
 ای نرگست به شوخی صدبار خورده خونم
 درد تو برآورد ز دنیا و ز دینم
 دشمن از بهر تو گر طعنه زند بر دل و دینم
 ز چشم خلق هوس می‌کند که گوشه گزینم
 نه مانند تو زیبایی ببینم
 زلف تو اگر به تاب می‌بینم
 مشتاق یارم و به در یار می‌روم
 به پیشگاه قبول ار چه کم دهد راهم
 گر ز من جان طلبد دوست، روانی بدهم
 تا کی به در تو سوکوار آیم؟
 گر یار شوی با من، در عهد تو یار آیم
 تا بر آن عارض زیبا نظر انداخته‌ایم
 چون ساعدت مساعد آنست رشته‌ایم
 ما تا جمال آن رخ گلرنگ دیده‌ایم
 ما نور چشم مادر این خاک تیره‌ایم
 باز قلندر شدیم، خانه بر انداختیم
 بنده‌ی عشقیم و سالهاست که هستیم
 آن پرده برانداز، که ما نور پرستیم
 امروز عید ماست، که قربان او شدیم
 ما چشم جهانیم، که این راز بدیدیم
 دیریست تا ز دست غمت جان نمی‌بریم
 مادر غم هجران تو، گر زانکه بمیریم
 حال این پیکر از آن بتگر دانا پرسیم
 عقل صوفی را مهار اندر کشیم
 کجاست منزل آن کوچ کرده؟ تا برویم
 مرا با دوست میباید که رویارو سخن گویم
 از عشق دوری چون کنم؟ کین عشق مستوری شکن
 باغ بسان مصر شد از رخ یوسف سمن
 تخت شاهی دارد آن ترک ختن
 چو آتشست به گرمی هوای تابستان
 نگارینا، به وصل خود دمی ما را ز ما بستان
 یاران و دوستداران جمعند و جام گردان
 دلا،خوش کرده ای منزل به کوی وصل دلداران
 دلها بربودند و برفتند سواران
 مرا مپرس که: چون شرمسارم از یاران؟
 به نام ایزد! چه رویست این؟ که حیرانند ازو حوران
 کیست آن مه؟ که می‌رود نازان
 ای کس ما، چون شدی باز مطیع کسان؟
 ای پیک نامه بر، خبر او به ما رسان
 ای صبا، حال من بدو برسان
 این دلبران که می‌کشدم چشم مستشان
 شب قدرست و روز عید زلف و روی این ترکان
 تا برگذشت پیشم باز آن پری خرامان
 کأس می در دست و کوس عشق بر بامستمان
 قصه‌ی یار سبک روح نگفتم به گرانان
 به ترک وصل آن تنگ شکر کردن، توان؟ نتوان
 آن کمان ابرو به تیر انداختن
 تا به کی این بستن و بگسیختن؟
 ترا رسد گره مشک بر قمر بستن
 امشب ز هجر یار بخواهم گریستن
 سهل باشد روزه از نانی و آبی داشتن
 چو دل نمی‌دهد از کوی دوست برگشتن
 شیرین‌تر از دلدار من دلدار نتوان یافتن
 از تو میسر نشد کنار گرفتن
 تا ندانی ز جسم و جان مردن
 بار بربستیم، ازین منزل به در باید شدن
 مشنو که: از کوی تو من هرگز به در دانم شدن
 از تو مرا تا به کی بی‌سر و سامان شدن؟
 ای خواجه، چه آوردی زین خانه بدر بودن؟
 دوستی با دشمنان ما مکن
 چشمم کنار دجله شد، جز یاد بغدادم مکن
 باغ جهان روی تست، رای گلستان مکن
 ای میر ترکان عجم، ترک وفاداری مکن
 نفسم گرفت ازین غم، نفسی هوای من کن
 جانا، به حق دوستی، کان عهد و پیمان تازه کن
 سر دل گویی، ز جان اندیشه کن
 خلاف دشمنان روزی نظر بر دوستان افگن
 چشم دولت را اگر زین به نظر هستی به من
 چون مرا غمناک بیند شاد گردد یار من
 سر بارندگی دارد دو چشم تند بار من
 عشق نورزیده بود جان سبکبار من
 هر شب ز عشق روی تو این چشم لعبت باز من
 نه بی‌یادت برآید یک دم از من
 بر سر کویت ای پسر، پی سپرم، دریغ من!
 دشمن دون گر نگفتی حال من
 نگارا، چرا شدی نهان از نهان من؟
 عشق را فرسوده‌ای باید چو من
 ای ز سودای تو در هر گوشه‌ای آواره من
 جور دیدم، تا بدید آن خسرو خوبان که؟ من
 ای اوفتاده در غم عشقت ز پای من
 دوست با کاروان کن فیکون
 ای مکان تو از مکان بیرون
 شب می‌بینم اندر خواب و می‌گویم: وصالست این
 دور مرو، دور مرو، یار ببین، یار ببین
 حلقه‌ی زرین بر آن گوش گهربندش ببین
 منم آنکه گلشن عشق را چمنم، ببین
 آن تیر غمزه را دل خلقی نشانه بین
 از بند زلفش پای ما مشکل گشاید بعد ازین
 در فراق روی جانان بر نتابد بیش ازین
 من از مادری زادم که پارم پدر بود او
 بنگر بدان دو ابروی همچون کمان او
 ای عید، بنمودی به من دی صورت ابروی او
 در صدد هلاک من شیوه‌ی چشم مست تو
 گر سوی من چنین نگرد چشم مست تو
 ای دلبر سنگین دل، فریاد ز دست تو
 تا فاش گشت ذکر دهان چو قند تو
 گر چه امید ندارم که: شوم شاد از تو
 درین لشکر، که می‌بینی، سواری نیست غیر از تو
 تو سروی ، بر نشاید چیدن از تو
 گر صبر و زر بودی مرا، کارم چو زر می‌شد ز تو
 ای آنکه، نیست جز بر یار انتعاش تو
 ای نور چشم من ز رخ لاله‌رنگ تو
 ترا گزید دل من،مرا گزید غم تو
 ای خرمن گل خوشه‌چین پیش تن و اندام تو
 ای رشک گل تازه رخ چون سمن تو
 ای ترک، دل ما را خوش‌دار به جان تو
 به جان من، به جان من، به جان تو، به جان تو
 به چشم سر هدف سازم دل خود را به جان تو
 زود شود باز بسته‌ی تو
 دل من خسته‌ی یاریست بی‌تو
 گر چه زان ما گشتی، سر ما چه دانی تو؟
 ای مدد تیره شب از موی تو
 سوی من شادی نیاید،تا نیایم سوی تو
 گل در قرق عرق کند از شرم روی تو
 دل به تو دادیم و شکستی، برو
 حسن مصرست و رخ چون قمرت میر درو
 امشب از پیش من شیفته دل دور مرو
 آن چشم مست بین، که دلم گشت زار ازو
 ای دل مکن، بهر ستمی این نفیر ازو
 عمر که بی‌او گذشت، ذوق ندیدیم ازو
 گر دهد یارت امان ایمن مشو
 دل سرای خاص شد، از مجلس عامش مگو
 ای ز چین و حلقه‌ی زلف سیاه
 چون همه ملک وجود خانه‌ی شاهست و شاه
 آن تیر بالا را ببین: ز ابرو کمانها ساخته
 ای جان من ز هجر تو در تن بسوخته
 روز عید آن ترک را دیدم پگاه آراسته
 خیانتگر خیانت کرد و ما دل در خدا بسته
 روی زیبا نتوان داشت نهان پیوسته
 ای از دهان تنگت شهری شکر گرفته
 کجایی؟ ای ز رخت آب ارغوان رفته
 آن گل سوریست در کلاله نهفته
 ای از عرب و از عجمت مثل نزاده
 عارف چو بحر باید: لب خشک و رخ گشاده
 ببخشا، ای من مسکین به دل در دامت افتاده
 ای مرغزار جانها لعل تو آب داده
 ساقیا، خیز و یک دو جام بده
 کام دل تنگ از آن تنگ دهانم بده
 یا به نزد خویشتن راهم بده
 شب شد، به مستان اندکی تریاک بیداری بده
 ای فراق تو مرا عقل و بصارت برده
 چیست آن شهریار در پرده؟
 دلی می‌باید اندر عشق جان را وقف غم کرده
 خیز و کار رفتنت را ساز ده
 آنکه میخواست مرا بیدل و بی‌یار شده
 روزی ببینی زلف او در دست من پیچان شده
 ای ز زلفت عقل در دام آمده
 کیست دگر باره این؟ بر لب بام آمده
 ازین نرگس و گل غرورم مده
 ای مردگان، کجایید؟ اینک مسیح زنده
 عاشقان درد کش را دردی می‌خانه ده
 ای داده روی خوب تو از حسن داد دیده
 نوای عشق بلبل را دلی باید بلا دیده
 می‌نالم ازین کار به سامان نرسیده
 ای بر فلک از رخ علم نور کشیده
 ماییم و خراباتی پر باده‌ی جوشیده
 چمن پر گهر شد ز باران ژاله
 دل جفت درد و غم شد زان دیلمی کلاله
 در سر و سرای خود نگذاشتم الاالله
 ای روشن از رخ تو زمین و زمان همه
 بر در می‌خانه این غلغل و آن طنطنه
 پدید نیست اسیران عشق را خانه
 سر در کف پایت نهم، ای یار یگانه
 گرد مغان گرد و بادهای مغانه
 بسیار دشمنست مرا و تو دوست نه
 ای در غم عشقت مرا اندیشه‌ی بهبود نه
 ای شهر شگرفان را غیر از تو امیری نه
 آن دل که مرا بود و توی دیده سلبوه
 خانه‌ی صبر مرا باز برانداخته‌ای
 ثوابست پرسیدن خسته‌ای
 یارب! تو دوش با که به شادی نشسته‌ای؟
 با دگری بر غم من عقد وصال بسته‌ای
 بر گل از عنبر کمندی بسته‌ای
 ای که تیر بی‌وفایی در کمان پیوسته‌ای
 آن خط عنبرین که چو آبش نبشته‌ای
 باز به رسم سرکشان راه جفا گرفته‌ای
 من که باشم؟ در زیان افتاده‌ای
 باز به تنها چنین عزم کجا کرده‌ای؟
 دلبرا، روز جدایی یاد ما می‌کرده‌ای
 همچو گل صد گونه رنگ آورده‌ای
 در هر چه دیده‌ام تو پدیدار بوده‌ای
 ای که دیگر بی‌گناه از من عنان پیچیده‌ای
 زان شکرین لب گر شبی کردم شکار بوسه‌ای
 آشنایی جمله را، با من چرا بیگانه‌ای؟
 در کعبه گر ز دوست نبودی نشانه‌ای
 ای ماه و مشتری ز جمالت قرینه‌ای
 ببر، ای باد صبح‌دم، بده ای پیک نیک‌پی
 ز لعلش بوسه‌ای جستم، بگفت: آری، بگفتم: کی
 با این چنین بلایی، بعد از چنان عذابی
 چه پیکری؟ که ز پاکی چو گوهر نابی
 دولت ز در باز آمدی ما را پس از بی‌دولتی
 کاکل مشکین نقاب چشم و ابرو ساختی
 دانه‌ای بر روی دام انداختی
 اگر چه از برمن بارها چو تیر بجستی
 ای برون از بلندی و پستی
 دلم از چشم مستش زار و پردم چشمش از مستی
 کدامین نقشبند این نقش بستی؟
 میی کو ترا میرهاند ز مستی
 ما را چو توانی که ز خود دور فرستی
 بس ازین عمر سرسری که به تقلید زیستی
 چون فتنه شدم بر رخت، ای حور بهشتی
 خواستم بوسی ز لعلت دست پیشم داشتی
 گر تو سری میکشی تا نکنی آشتی
 زین دایره تا بدر نیفتی
 او را که در سماع سخن نیست حالتی
 جان را ستیزه‌ی تو ندارد نهایتی
 سوگند من شکستی، عهدم به باد دادی
 ای از تو مرا هر نفسی بادی و دردی
 نقشی ز صورت خود هر جا پدید کردی
 مرا با جمع رندانی که در دیرند ضم کردی
 نظری گر ز سر لطف به کارم کردی
 نگارا، یاد می‌داری که یاد ما نمی‌کردی؟
 ببر دل از همه خوبان، اگر خردمندی
 بر خسته‌ای ملامت چندین چه می‌پسندی؟
 نگارا، گر چه می‌دانم که بس بی‌مهری و پیوندی
 زهی! زلف و رخت قدری و عیدی
 ما با تو رسم یاری گفتیم اگر شنیدی
 دیده بسیار نگه کرد به هر بام و دری
 روی در پرده و از پرده برون می‌نگری
 باغ بهشت بیند بی‌داغ انتظاری
 پادشاهست آنکه دارد در چنین خرم بهاری
 ز تورانیان تنگ چشمی سواری
 ساقی، بده شرابم، کندر چنین بهاری
 من به هر جوری نخواهم کرد زاری
 ترا می‌زیبد از خوبان غرور و ناز و تن داری
 شب هجرانت، ای دلبر، شب یلداست پنداری
 برون کردی مرا از دل چو دل با دیگری داری
 هر به عمری نزد خود روزی به مهمانم بری
 او شوی چو خود را تو از میانه بر گیری
 بر من نمی‌نشینی نفسی به دلنوازی
 ز برنا پیشگان آموز و رندان رسم سربازی
 دل من دردمند تست درمانش نمی‌سازی
 عالمی را به فراق رخ خود می‌سوزی
 هزار بار بگفتم که: به ز جان عزیزی
 باز آمدی، که خونم بر خاک در بریزی
 جهد بکن تا که به جایی رسی
 تو از رنگی که بر گردی کجا همرنگ ما باشی؟
 بخت یار ما باشد گر تو یار ما باشی
 ز راه دوستی گفتم: دلم را چاره بر باشی
 سنت آنست که خاک کف پایش باشی
 حال دل پیش تو گفتم، که تو یارم باشی
 نه پیمان بسته‌ای با من؟ که در پیمان من باشی
 بکوش و روی مگردان ز جور و بارکشی
 گل بین، گرفته گلشن ازو آب و رونقی
 ای ترک حور زاده، ز تندی و کودکی
 بر ما ستم و خواری، ای طرفه پسر تا کی؟
 جانا؛ غم ما نداشتن تا کی؟
 با چنان شیوه و شیرینی و دلبندی و شنگی
 گفتم که: بگذرانم روزی به نام و ننگی؟
 ای دل پر هوش ما با همه فرزانگی
 نه بیگانه‌ای، ای بت خانگی
 از چهره لاله سازی و از زلف سنبلی
 ای بر شفق نهاده از شام زلف خالی
 سرم بی‌دولتست، ار نه ز پایت کی شدی خالی؟
 آنخان خانان را ببین، بر صندلی یللی بلی
 زهی! نادیده از خوبان کسی مثل تو در خیلی
 ای غنچه با لب تو ز دل کرده همدمی
 ای داده بر وی تو قمر داو تمامی
 به خرابات گذارم ندهند از خامی
 شاد گردم که هر به ایامی
 گر برافرازی به چرخم ور بیندازی ز بامی
 مرا رهبان دیر امشب فرستادست پیغامی
 اگر هزار یکی زان جمال داشتمی
 دو بوسه گر ز لب آن نگار بستدمی
 نزدیک یار اگر نه چنین خوار و خردمی
 ای تن و اندامت از گل خرمنی
 سر بگذرانم از سر گردون به گردنی
 ای هر سر مویت را رویی به پریشانی
 باز دوشم ز راه مهمانی
 تو ز آه من ار هراسانی
 چه سود خاطر ما را به جانبت نگرانی؟
 خوشا آن عشرت و آن کامرانی
 ز تو بی‌وفا چه جوییم نشان مهربانی؟
 کاکل آن پسر ز پیشانی
 مرحبا، ای گل نورسته، که چون سرو روانی
 نسیم صبح، کرم باشد آن چنان که تو دانی
 حاصل از عشقت نمی‌بینم بجز غم خوردنی
 صبح دمی که گرد رخ زلف شکسته خم زنی
 عارت آمد که دمی قصه‌ی ما گوش کنی؟
 گر نخواهی که نظر با من درویش کنی
 از غمزه تیر سازی و ز ابرو کمان کنی
 جفا بر کسی بیش ازین چون کنی؟
 به نشاط باده چو صبح‌دم سوی بوستان گذری کنی
 هر قصه می‌نیوشی و در گوش میکنی
 باز به قول کیست این جور و ستم که میکنی؟
 زمستان ز مستان نبیند زبونی
 تبم دادی،نمیپرسی که: ای بیمار من چونی؟
 رخت گویم به زیبایی، لبت گویم به شیرینی
 رخ و زلفت، ای پریرخ، سمنست و مشک چینی
 ز دست کس نکشیدم جفا و مسکینی
 از مردم این مرحله دلساز نبینی
 به روی خود نظر کن، تا بلای عقل و دین بینی
 آمد بهار، خیمه بزن بر کنار جوی
 بر گذشت از من و بنمود چو ماه از سر کوی
 تو در شهری و ما محروم از آن روی
 ترا گذاشته بودم که کار ساز شوی
 یک سخن زان لعل خاموشم بگوی
 دلا، زین بدایت چه دیدی؟ بگوی
 شاخ ریحانی تو، یا برگ گل سوری؟ بگوی
 عاشقم، از عشق من گر به گمانی بگوی
 با دل تنگ من از تنگ شکر هیچ مگوی
 دل سرای خاص داشت از مجلس عامش مگوی
 رخ باز نهادم به سماوات الهی
 گلا، عنان عزیمت به بوستان چه دهی؟
 ای آنکه ز هجر تو ندیدیم رهایی
 ای ز گل سوری دهنت غنچه نمایی
 به پیمانی نمی‌پویی، به پیوندی نمی‌پایی
 دلم زخم بلا دارد ز چشم تیر بالایی
 دمشق عشق شد این شهر و مصر زیبایی
 گر چه در کوی وفا جا نگرفتی و سرایی
 هرگزت عادت نبود این بی‌وفایی
 چه شود کز سر رحمت به سرم باز آیی؟
 ای در دل من چو جان کجایی؟
 با دشمنان ما شد هم خانه آشنایی
 ای نافه‌ی چینی ز سر زلف تو بویی
 زهی! حسن ترا گل خاک کویی
 گفتم: از عشق توسرگشته چو گویم، تو چه گویی؟
 خانه‌ی تحقیق را ماه شبستان تویی
 مشتاق آن نگارم آیا کجاست گویی؟
 ای نسیم سحر، چه میگویی؟
 بخوابم دوش پرسیدی، ببیداری چه میگویی؟

غزلیات اوحدی مراغه‌ای