پرواز همای/چامه‌ها و چکامه‌ها
(خدا در روستای ما کشاورز است ) 1
خدا در روستای ماست'
/خدا در روستای ما کشاورز است
/خدا را دیدم با کارگرها مهر را می کاشت
/ایمان را درو می کرد
/خدا روی چمن ها می دمید و
/ می دوید روی شالیزار
/ خدا در روستای ماست
/ خدا با کدخدای روستای ما برادر نیست؟
/ خدا از آبشار کوههای روستا جاریست
/ خدا در روستای ما کشاورز است
/ کنار چشمه ی پاکی
/ من او را دیده ام با دستهای ساده و خاکی
/ خدا هم همچون دیگر مردمان روستا از کدخدا شاکی
/ خدا هم بغضهایش را تهی میکرد
/ روی کشتزار روستای ما
/ خدا در روستای ماست
/ خدا در روستای ما کشاورز است
 (بانوی ایرانی) 2
'پرده بردار از رخ ای بانوی ایرانی
/ وای از این معشوقه بازیهای پنهانی
/ پریشان کن سر زلف سیاهت
/ گیسوانت را رها کن در پریشانی
/ بانوی ایرانی، بانوی ایرانی
/ وای اگر چشمان مستت وا کنی
/ زلف پنهان گشته را پیدا کنی
/ عاشقان را واله و رسوا کنی
/ خود این نمیدانی بانوی ایرانی
/ بس که زیبایی فریماهی سزاوار تماشایی
/ امان از نامسلمانی امان از نامسلمانی
/ تو خود سرشار از ایمانی، بانوی ایرانی
/ تو آن مهر آفرین پاکی
/ که خود جانباز این خاکی
/ که گر همراه من باشی
/ ندارم هرگز از اهریمنان باکی
/ بانوی ایرانی، بانوی ایرانی
/ بانوی ایرانی، بانوی ایران

(راز) 3
در دلم رازی نهان دارم
/ نمی‌دانم بگویم یا نگویم
/ ترس از آن دارم اگر گویم بریزد آبرویم
/ نمی‌دانم که رازم را بگویم یا نگویم
/ عاشقم اما پریشانم
/ نمی‌دانم که رازم را زچشمانت بجویم یا نجویم
/ نمی‌دانم که رازم را بگویم یا نگویم
/ کن نگاهی در نگاهم
/ یا بگو غرق گناهم
/ یا بگو در اشتباهم
/ عاشقی گم کرده راهم
/ نمی‌دانم که این ره را بپویم یا نپویم
/ نمی دانم که رازم را بگویم یا نگویم
/ وای از آن زلف و پریشان موی تو
/ می‌برد هوش از سرم جادوی تو
/ خود نمی‌دانی که هرجا بوی تو
/ می‌کشد هر دم دلم را سوی تو
/ نمی‌دانم که این زلف ختن بو را ببویم یا نبویم
/ نمی‌دانم که رازم را بگویم یا نگویم
/ در دلم رازی نهان دارم
/ نمی‌دانم بگویم یا نگویم
/ ترس از آن دارم اگر گویم بریزد آبرویم
/ دلبرا می‌خوردن از کام شما هست آرزویم

(ملاقات با دوزخیان) 4
ندم که مرا می‌زده بر خاک سپارید
/ زیر کفنم خمره‌ای از باده گذار ید
/ تا در سفر دوزخ از این باده بنوشم
/ بر خاک من از ساقهٔ انگور بکارید
/ آن لحظه که با دوزخیان کنم ملاقات
/ یک خمره شراب ارغوان برم به سوغات
/ هر قدر که در خاک ننوشیدم از این باده صافی
/ بنشینم و با دوزخیان کنم تلافی
/ جز ساغر پیمانه و ساقی نشناسم
/ بر پایه میخانه و شادیست اساسم
/ گر همچو همای از عطش عشق بسوزم
/ از آ تش دوزخ نهراسم نهراسم

 (خانه به دوش) 5
ما را که بجز توبه شکستن هنری نیست
/ با هر دله دیوانه نشستن ثمری نیست
/ برخیز جز این چاره نداری که در اینجا
/ جز جام می ومطرب و ساقی خبری نیست
/ ما خانه بدوشیم
/ ما حلقه به گوشیم
/ ما باده فروشیم
/ جز باده ننوشیم ننوشیم ننوشیم
/ جز در ره این کار نکوشیم نکوشیم نکوشیم
/ در کلبهٔ ما سفرهٔ ارباب و فقیرانه جدا نیست
/ در حلقهٔ ما جنگ و نزاعی به سر شاه و گدا نیست
/ ما مطرب ِعشقیم، ما یار فقیران خموشیم
/ در کعبهٔ ما جنگ رسیدن به خدا نیست
/ ای زاهد دیوانه وا کن در میخانه
/ می‌زن دو سه پیمانه که ناخورده می ورفته ز هوشیم
/ باده بده، باده بده، باده بده، باده بنوشیم

 (عجب آب گِل آلودی)      6
برو ای آنکه از آزار مستان مست و خوشنودی
/ برو ای آنکه در اندیشهٔ آزار من بودی
/ هر آنکس می‌کند برپای آتش را
/ کند در چشم خود دودی
/ عجب آب گِل آلودی
/ درآن اندیشه بودی تا مرا رسوا کنی اما
/ چه غوغایی به پا کردی، چه گردابی، عجب رودی، عجب آب گِل آلودی
/ بدم خواندی، بدم خواندی
/ گهی دیو و ددم خواندی
/ گهی دیندار و گاهی مرتدم خواندی
/ نکردی ارزشم را کم
/ که حتی بر من افزودی
/ عجب آب گِل آلودی
/ اگرچه مستم، اما مست باهوشم
/ من آن آتشفشان هستم که خاموشم
/ همایم من، همایم من
/ هم آغوش خدایم من
/ مکن هرگز فراموشم
/ عجب آشفته بازاری، عجب سودی، عجب آب گِل آلود

(* کودکی من) 7
(کودکی بودم و دنبال خدا)
/ در بیابان در دشت
/ در دل جنگل سبز
/ همه جا می‌گشتم
/ کلبه‌ای در گذرم بود پر از نور
/ که خورشید دگرگونه بر آن می‌تابید
/ پیرمردی دیدم که پس از خوردن یک جرعه شراب
/ به خدا گفت: سپاس
/ آری احساس من این بود
/ خدا آنجا بود
/ من خدا را دیدم
/ من شنیدم که خدا گفت: بنوش
/ گوارای وجود

 شاه: 8
ای شاه بی خیال مس
/ با توام آیا با من مسکین حواست هست
/ روزگاری دامنت می‌گیرد آه این فقیران تهی دست
/ تا کنون آیا کنار کودکانت نیمه شب آشفته خفتستی
/ نه نه تو بی غم و مستی
/ تا کنون حتی برای تکه نانی پیش فرزندان خود شرمنده بودستی
/ نه نه تو بی غم و مستی
/ کجا پای تو تا زانو به گل بودست
/ کجا چشمانت از بار گناهانت خجل بودست
/ صدای نالهٔ دهقان پیری را که می‌گرید شنیدستی
/ نه نه تو بی غم و مستی
/ ای شاه بی خیال مست
/ با توام آیا با من مسکین حواست هست
/ روزگاری دامنت می‌گیرد آه این فقیران تهی دست
/ ای شاه بی خیال مست

 (خدا را می‌شناسم من) 9
نه از افسانه می‌ترسم نه ازشیطان
/ نه از کفر و نه از ایمان
/ نه از دوزخ نه از حرمان
/ نه از فردا نه از مردن
/ نه از پیمانه می‌خوردن
/ خدا را می‌شناسم از شما بهتر
/ شما را از خدا بهتر
/ خدا از هرچه پنداری جدا باشد
/ خدا هرگز نمی‌خواهد خدا باشد
/ نمی‌خواهد خدا بازیچهٔ دست شما باشد
/ که او هرگز نمی‌خواهد چنین آیینهٔ وحشت نما باشد
/ هراس از وی ندارم من
/ هراسی زین اندیشه‌ها در پی ندارم من
/ خدایا بیم از آن دارم
/ مبادا رهگذاری را بیازارم
/ نه جنگی با کسی دارم نه کس با من

(* بگرد تا بگردی) 10
به گرد کعبه می‌گردی پریشا
/ که وی خود را در آنجا کرده پنهان
/ اگر در کعبه می‌گردد نمایان
/ پس بگرد تا بگردیم
/ در اینجا باده می‌نوشی
/ در آنجا خرقه می‌پوشی
/ عجب بیهوده می‌کوشی
/ در اینجا مردم آزاری
/ در آنجا از گنه عاری
/ عجب بیهوده پنداری
/ در اینجا همدم و همسایه ات در رنج و بیماری
/ تو آنجا در پی یاری
/ چه پنداری کجا وی از تو می‌خواهد چنین کاری؟
/ چه پیغامی که جز با یک زبان گفتن نمی‌داند
/ چه سلطانی که جز در خانه اش خفتن نمی‌داند
/ چه دیداری چه دیداری، که جز دینار و درهم از شما سفتن نمی‌داند
/ به دنبال چه می‌گردی که حیرانی؟
/ خرد گم کرده‌ای شاید نمی‌دانی
/ همای از جان خود سیری
/ که خاموشی نمی‌گیری؟
/ لبت را چون لبان فرخی دوزند
/ تو را در آتش اندیشه ات سوزند
/ هزاران فتنه انگیزند
/ تو را بر سر در میخانه آویزند

 (من از جهانی دگرم) 11
من از جهانی دگرم
/ ساقی از این عا لم واهی رهایم کن
/ نمی‌خواهم در این عالم بمانم
/ بیا از این تنِ آلوده و غمگین جدایم کن
/ تو را اینجا به صدها رنگ می‌جویند
/ تو را با حیله و نیرنگ می‌جویند
/ تو را با نیزه‌ها در جنگ می‌جویند
/ تو را اینجا به گرد سنگ می‌جویند
/ تو جان می‌بخشی و اینجا
/ به فتوای تو می‌گیرند جان از ما
/ نمی‌دانم کی ام من، نمی‌دانم کی ام من
/ آدمم، روحم، خدایم یا که شیطانم
/ تو با خود آشنایم کن
/ اگر روح ِ خداوندی دمیده در روان آدم و حواست
/ پس ای مردم خدا اینجاست
/ خدا در قلب انسانهاست
/ به خود آی تا که دریابی
/ خدا در خویشتن پیداست
/ << همای >> از دست این عالم
/ پر پرواز خود بگشود و در خورشید و آتش سوخت
/ خداوندا بسوزانم همایم کن، همایم کن، همایم کن

 (گریه چنار) 12میان جنگلی خاموش
/ نارون‌های شهید نوجوان تابوتشان بر دوش
/ آسمان پیراهن سرد و سیاهی کرده در تن پوش
/ چناری شاخه‌ای بگرفته در آغوش و با اندوه می‌گرید
/ که اندوه از تبرهای فقیران نیست
/ هزاران گشنه زین ره سیر می‌گردند
/ من از دیرینه یار خویش دلگیرم
/ تو گویی در دلش بویی ز ایمان نیست
/ وفا در خاطرش مرده ست جنگلبان
/ هیچکس دلتنگ جنگل‌های ویران نیست

 (مست مست) 13
مست مستم، مست مستم، مست مستم، مست مست
/ مست مستم ساقیا
/ ناخورده مستم ساقیا
/ پای خم بشکسته دستم ساقیا
/ مست مستم، مست مستم، مست مستم، مست مست
/ پای کوبی می‌کنم در جسم و جان دیگری
/ پای خود را می‌گذارم در جهان دیگری
/ ساقیا از خود گسستم
/ مست مستم، مست مستم، مست مستم، مست مست
/ بارها من گفته بودم ترک جام و می‌کنم
/ گفته بودم ترک می
/ گفته بودم ترک می/ اما نگفتم کی کنم
/ توبه‌هایم را شکستم
/ مست مستم، مست مستم، مست مستم، مست مست
/ توبه‌هایم را شکستم ساقیا
/ ساقیا از خود گسستم ساقیا
/ پای خم بشکسته دستم ساقیا
/ مست مستم، مست مستم، مست مستم، مست مست
/ مطربا در نی بزن
/ ساز ملک ری بزن
/ همچو من پیمانه‌ای در می‌بزن
/ مست از روز الستم
/ مست مستم، مست مستم، مست مستم، مست مست

 (مه پاره) 14شیرین لبی شیرین تبار/ مست و می‌آلود و خمـار
/ مه پاره‌ای بی بند و بـار
/ با عشوه‌های بی شمـار
/ هم کرده یاران را ملـول
/ هم برده از دلها قـرار
/ مجموع مه رویان کنـار
/ تو یار بی همتا کنـار
/ زلفت چو افشان می‌کنی
/ ما را پریشان می‌کنی
/ آخر من از گیسوی تـو
/ خود را بیاویزم به دار
/ یاران هوار، مردم هـوار
/ از دست این بی بند و بـار
/ از دست این دیوانه یـار
/ از کف بدادم اعتبـار
/ مـی می‌زنم جــام پیاپی می‌زنم
/ هـی می‌زنم هـی می‌زنم بی اختیــار
/ کندوی کامت را بیـار
/ بر کام بیمارم گـذار
/ تا جان فزاید کام تـو
/ بر جان این دل خستهٔ بشکسته تـار

 (مدارا کن) 15
بیا بنشین و با مردم مدارا کن
/ گره از کار این افتادگان وا کن
/ بترس از شعله‌های زیر خاکستر
/ بیا اندیشهٔ اندوه فردا کن
/ هزاران تاج سلطانی
/ دو صد تخت سلیمانی
/ فلک بستاند از دستت به آسانی
/ که این تخت بلند جم
/ نه بر شاهان سامانی وفا کرد و نه بر پرویز ساسانی
/ که این را عزم فلک باشد
/ نه شاهنشاه بشناسد نه روحانی
/ مباد آن دم که چنگیزی به پا خیزند
/ کشاند آشیانت را به ویرانی
/ << همای >> از خواندن این فتنه پروا کن
/ چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی

(* مرغ سحر ناله سر مکن) 16
مرغ سحر ناله سر مک
/ دیدگان خسته تر مکن
/ ما ز آه و ناله خسته‌ایم
/ ما غمین و دل شکسته‌ایم
/ گوشمان ز ناله کر مکن
/ ناله سر مکن
/ نغمه‌های شادمانه خوان
/ صد سرود جاودانه خوان
/ با نوای عارفانه خوان
/ از بهار عاشقانه خوان
/ عمر مانده را این چنین هدر مکن
/ ناله سر مکن
/ ظلم ظالمان همیشه هست
/ جور بی عنان همیشه هست
/ مکر دشمنان همیشه هست
/ ظلم ظالمان همیشه هست
/ بر دهان ظالمان بزن
/ از گناهشان گذر مکن
/ ناله سر مکن
/ صورت ار به سیله رنگ خون کنید
/ به که راز خود زدل برون کنید
/ پیش دشمنان گلایه چو می‌کنی
/ دشمنان خویش را خبر مکن
/ ناله سر مکن
/ مرغ سحر ناله سر مکن
/ ناله سر مکن، ناله سر مکن

 چامه‌هایی به زبان گیلانی 

 بمانی:بمانی بمانی بمانی بمانی/ تو تی جاسر نیشتا نتانی بمانی
/ صُب که تی چومانا واکونی بمانی
/ بجارسرانا را کونی بمانی
/ تی دختره کانا دوخانی
/ بجارسرانا دووانی بمانی
/ بجاره کار کییا سیرا کود بمانی
/ تی دخترهکانا پیراکود بمانی
/ پول ترا اوارا کود بمانی
/ چول ترا بیچاراکود بمانی
/ بمانی بمانی بمانی بمانی
/ تو تی جاسر نیشتا نتانی بمانی

 ترجمهٔ چکامهٔ بمانی به زبان فارسی:
بمانی بمانی بمانی بمانی
/ تو نمی‌توانی سر جای خود بنشینی و آرام بگیری
/ از صبح که چشم‌هایت را باز می‌کنی
/ در شالیزارها راه می‌روی
/ دخترهایت را صدا می‌زنی
/ و به شالیزار روانه می‌کنی
/ دستمزد شالیکاری چه کسی را سیر کرد بمانی؟
/ دخترهایت را پیر کرد بمانی
/ پول آواره ات کرد بمانی
/ گل(گل شالیزار)بیچاره ات کرد بمانی
/ بمانی بمانی بمانی بمانی
/ تو نمی‌توانی سر جای خود بنشینی و آرام بگیری

 مشته گلمار:مشته گلمار مشته گلمار مشته گلمار'''
/ دِ کم بکن کار،کم بکن کار،بسّا کن مار
/ کلاچ درخته سر کنه قار قار قار قار
/آی مشته گلمار خبردار خبردار دار
/ او پوشتا جیرجیرکا بامو میرزالو
/ دکفت تی مورغان خومو میرزالو/ بجارسرانَ بودُوه وای وای وای وای/ تی اردکانه بُبره وای وای وای وای
/ مشته گلمار مشته گلمار مشته گلمار
/ دِ کم بکن کار،کم بکن کار،بستا کن مار
/ایلاهی دارم خودا ترا اوسانه میرزالو میرزالو/ تی داغ تی ماره دیل سر بمانه میرزالو میرزالو
/ می نر اردکا بخوردی پارسالا گب نزم
/ کلوشکن تیمره ببردی پارسالا گب نزم
/ آی آجونسگ(آقاجانسگ،پدرسگ) بیچّی بکاشته(بزّا بکاشته)
/ می جان چی خواهی کلّه بتاشته
/ ولوله گوش میرزالو
/ ولده چموش میرزالو
/ آدم شال میرزالو میرزالو میرزالو
/ مردم آزار، مردم آزار، مردم آزار
/ مردم آزار، مردم آزار، مردم آزار
ترجمه:مشتی گلمار(اسم یک پیرزن)دیگه کمتر بکن کار کمتر بکن کار،بس کن مادر/
کلاغ روی درخت نشسته . قار قار میکند و میگوید:
ای مشت گُلمار خبردار خبردار/
از اون پشت(بیشه ها)اومده میرزالو(معنی میرزالو رو دقیقا نمیدونم اما میتونه انسان باشه یا شغال)/
افتاده در لانه مرغ های تو/
از شالیزارها در حال دویدن است.وای وای وای وای/
در حال بُردن اُردک های توست(که در شالیزار مشغول شنا و خوردن غذا هستند)/
مشتی گُلمار دیگه کمتر کار کن.بس کن مادرجان/
میرزالو ای میرزالو،از خدا میخواهم تو را (از روی زمین)بردارد میرزالو میرزالو/
داغ تو روی دل مادرت بماند میرزالو میرزالو/
اُردک نَر مرا پارسال خوردی حرفی بهت نزدم/
(کلوشکن)مرغ مرا که دارای جوجه است با خودت پارسال بُردی حرفی بهت نزدم/
ای کسی که دارای پدر و مادری هستی که آنها پدرسگ هستند(یک نوع فحش)(ترجمه ی این مصرع کمی سخته ولی در کُل در زبان گیلکی بیچّی(بزا) یعنی کسی که میچیند=مادر و بکاشته یعنی کسی که میکارد=پدر)/
از جان من چه میخواهی کلّه تراشیده(یک نوع کنایه)/
ول وله گوش(کسی که دارای گوش های بزرگی است)ای میرزالوی پهن گوش(دراز گوش)/
ولده چوموش(آدم حیله گر و حقه باز)ای میزالوی حقه باز/
آدم شال(انسانی که صفات شغال را دارد(گرگ انسان،انسان گرگ نما)ای میرزالویی که مانند گرگ انسان هستی/
مردم آزار مردم آزار مردم آزار
 2.185.175.112 ‏۲۵ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۹:۲۳ (UTC)[[سال (میلادی)[[سال (میلادی) (میلادی)]] (میلادی)]]
ویرایش و ترجمه مشتِ گولمار توسط مرتضی 04/04/1392