نظامی (شرف نامه)
خدایا جهان پادشاهی تو راست
 بزرگا بزرگی دها بی کسم
 فرستاده خاص پروردگار
 شبی کاسمان مجلس افروز کرد
 شبی چون سحر زیور آراسته
 بیا ساقی آن می نشان ده مرا
 بیا ساقی از سر بنه خواب را
 بیا ساقی آن ارغوانی شراب
 بیا ساقی آن آب یاقوت‌وار
 بیا ساقی آن راحت‌انگیز روح
 بیا ساقی از خنب دهقان پیر
 بیا ساقی آن آب حیوان گوار
 بیا ساقی آن راح ریحان سرشت
 بیا ساقی از خود رهائیم ده
 بیا ساقی آن شربت جانفزای
 بیا ساقی آن می‌که رومی وشست
 بیا ساقی از می مرا مست کن
 بیا ساقی آن می‌که فرخ پیست
 بیا ساقی که لعل پالوده را
 بیا ساقی آن جام آیینه فام
 بیا ساقی آن راوق روح بخش
 بیا ساقی آن آتش توبه سوز
 به نامه بزرگ ایزد داد بخش
 سرنامه نام جهاندار پاک
 بیا ساقی از باده بردار بند
 بیا ساقی از من مرا دور کن
 بیا ساقی آن خون رنگین رز
 بیا ساقی از شادی نوش و ناز
 بیا ساقی آن آب جوی بهشت
 بیا ساقی آن شب‌چراغ مغان
 بیا ساقی آن صرف بیجاده رنگ
 بیا ساقی آن می‌که محنت برست
 بیا ساقی آن می‌که جان پرور است
 بیا ساقی از باده جامی بیار
 باید ساقی آن شیر شنگرف گون
 بیا ساقی آن می‌که ناز آورد
 بیا ساقی از می‌دلم تازه کن
 بیا ساقی آن جام کیخسروی
 بیا ساقی آن جام زرین بیار
 بیا ساقی آن زر بگداخته
 چنین بود در نامه‌ی شاه روم
 بیا ساقی آن آب چون ارغوان
 بیا ساقی آن باده‌ی چون گلاب
 بیا ساقی آن می‌که جان پرورست
 بیا ساقی آزاد کن گردنم
 بیا ساقی امشب به می‌کن شتاب
 بیا ساقی آن باده بر دست گیر
 بیا ساقی آن بکر پوشیده روی
 بیا ساقی آن زیبق تافته
 دگر روز کاین ساقی صبح خیز
 دگر روز کاین ترک سلطان شکوه
 چو خورشید برزد سر از سبز میل
 دگر روز کین طاق پیروزه رنگ
 چنین تا یکی روز کاین چرخ پیر
 سپیده چو سر برزد از باختر
 بیا ساقی آن رنگ داده عبیر
 بیا ساقی آن جام گوهر فشان
 بیا ساقی آن آب آتش خیال
 بیا ساقی آن جام رخشنده می
 بیا ساقی آن خاک ظلمات رنگ
 بیا ساقی آن می‌که او دلکشست
 بیا ساقی آن باده بردار زود
 بیا ساقی آن جام روشن چو ماه