سیف فرغانی (غزلها)
رفتی و دل ربودی یک شهر مبتلا را
 چنان عشقش پریشان کرد ما را
 اگر دل است به جان می‌خرد هوای تو را
 ای رفته رونق از گل روی تو باغ را
 تو را من دوست می‌دارم چو بلبل مر گلستان را
 ای بدل کرده آشنایی را
 ای سعادت ز پی زینت و زیبایی را
 ای خجل از روی خوبت آفتاب
 ای پسته‌ی دهانت شیرین و انگبین لب
 ای چو فرهاد دلم عاشق شیرین لبت
 تبارک‌الله از آن روی دلستان که توراست
 دلم بربود دوش آن نرگس مست
 دل تنگم و ز عشق توام بار بر دل است
 دلبرا عشق تو نه کار من است
 یار من خسرو خوبان و لبش شیرین است
 دوست سلطان و دل ولایت اوست
 همچو من وصل تو را هیچ سزاواری هست؟
 در سمن با آن طراوت حسن این رخسار نیست
 کیست کاندر دو جهان عاشق دیدار تو نیست
 چون تو را میل و مرا از تو شکیبایی نیست؟!
 آن نگاری کو رخ گلرنگ داشت
 جانم از عشقت پریشانی گرفت
 طوطی خجل فروماند از بلبل زبانت
 ای مه و خور به روی تو محتاج
 زهی با لعل میگونت شکر هیچ
 حق که این روی دلستان به تو داد
 دی یکی گفت، که از عشق خبرها دارد،
 نگارا دل همی خواهد که عشقت را نهان دارد
 نور رخ تو قمر ندارد
 دل بی رخ خوب تو سر خویش ندارد
 کسی کو همچو تو جانان ندارد
 چشم تو کو جز دل سیاه ندارد
 مه نکویی ز روی او دارد
 در حلقه‌ی زلف تو هر دل خطری دارد
 نگار من چو اندر من نظر کرد
 هر که در عشق نمیرد به بقایی نرسد
 این حسن و آن لطافت در حور عین نباشد
 قومی که جان به حضرت جانان همی برند
 آه درد مرا دوا که کند؟
 ای که در باغ نکویی به تو نبود مانند
 دردمندان غم عشق دوا می‌خواهند
 دوشم اسباب عیش نیکو بود
 مشکل است این که کسی را به کسی دل برود
 رفتی و نام تو ز زبانم نمی‌رود
 دلم بوسه ز آن لعل نوشین خوهد
 در شهر اگر زمانی آن خوش پسر برآید
 بیا که بی‌تو مرا کار بر نمی‌آید
 حدیث عشق در گفتن نیاید
 ای تو را تعبیه در تنگ شکر مروارید
 ای نامه‌ی نو رسیده از یار
 ایا نموده دهانت ز لعل خندان در
 دوش در مجلس ما بود ز روی دلبر
 مست عشقت به خود نیاید باز
 ای رخ خوب تو آفتاب جهان سوز
 ایا به حسن چو شیرین به ملک چون پرویز
 جرعه‌ای می نخورده از دستش
 گر چه جان می‌دهم از آرزوی دیدارش
 قند خجل می‌شود از لب چون شکرش
 شبی از مجلس مستان برآمد ناله‌ی چنگش
 ترکی است یار من که نداند کس از گلش
 آنچه ز تست حال من گفت نمی‌توانمش
 چو شد به خنده شکر بار پسته‌ی دهنش
 چون برآمد آفتاب از مشرق پیراهنش
 من ز عشق تو رستم از غم خویش
 دل سقیم شفا یابد از اشارت عشق
 مرا که در تن بی‌قوت است جانی خشک
 هلال حسن به عهد رخ تو یافت کمال
 دل ز غمت زنده شد ای غم تو جان دل
 ای ز زلفت حلقه‌ای بر پای دل
 تنی داری بسان خرمن گل
 چو بیند روی تو ای نازنین گل
 چو روی تو گل رنگین ندیدم
 گر کسی را حسد آید که تو را می‌نگرم
 تا نقش تو هست در ضمیرم
 ای غم تو روغن چراغ ضمیرم
 از عشق دل افروزم، چون شمع همی سوزم
 ای سعادت مددی کن که بدان یار رسم
 ای منور به روی تو هر چشم
 گر عیب کنی که زار می‌نالم
 عشق تو زیر و زبر دارد دلم
 مرا گر دولتی باشد که روزی با تو بنشینم
 ای گشته نهان از من پیدات همی جویم
 از لطف و حسن یارم در جمع گل عذاران
 ای کوی تو ز رویت بازار گل فروشان
 ای مرغ صبح بشکن ناقوس پاسبانان
 بگشای لب شیرین بازار شکر بشکن
 عشق را حمل بر مجاز مکن
 بپوش آن رخ و دلربایی مکن
 ای شکر لب نظری سوی من مسکین کن
 ای چشم من از رخ تو روشن
 ای لب لعلت شکرستان من!
 مرغ دلم صید کرد غمزه‌ی چون تیر او
 به رنگ خود نیم زان رو وز آن مو
 چو هیچ می‌نکنی التفات با ما تو
 ای صبا قصه‌ی عشاق بر یار بگو
 ای رقعه‌ی حسن را رخت شاه
 ای پسته‌ی دهانت نرخ شکر شکسته
 ای در سخن دهانت تنگ شکر گشاده
 ای پیش تو ماه آسمان خیره
 از پسته تنگ خود آن یار شکر بوسه
 از آن شکر که تو در پسته‌ی دهان داری
 ای که از سیم خام تن داری
 ای ز آفتاب رویت مه برده شرمساری
 جانا به یک کرشمه دل و جان همی بری
 دلبرا حسن رخت می‌ندهد دستوری
 ای رخ تو شاه ملک دلبری
 ای که تو جان جهانی و جهان جانی
 کیست درین دور پیر اهل معانی
 ایا خلاصه‌ی خوبان کراست در همه دنیی
 دی مرا گفت آن مه ختنی
 ای لب لعل تو را بنده بجان شیرینی
 ای شده حسن تو را پیشه جهان آرایی
 اگر خورشید و مه نبود برین گردون مینایی
 زهی خورشید را داده رخ تو حسن و زیبایی
 دل در غم چون تو بی‌وفایی
 تو قبله‌ی دل و جانی چو روی بنمایی
 الا ای شمع دل را روشنایی