عطار (بیان وادی طلب)
چون فرو آیی به وادی طلب
 گفت چون حق می‌دمید این جان پاک
 وقت مردن بود شبلی بی‌قرار
 دید مجنون را عزیزی دردناک
 یوسف همدان، امام روزگار
 شیخ مهنه بود در قبضی عظیم
 یک شبی محمود می‌شد بی‌سپاه
 بی‌خودی می‌گفت در پیش خدای