فخرالدین عراقی (آغاز کتاب)
هر که جان دارد و روان دارد
 مبدا امر جوهر انسان
 سر او در سر یقین و گمان
 نقل کن از وبال کفر بدین
 چار یارش، که مرشد دینند
 تا کی، ای مست خواب غفلت و جهل
 جان من چون به عالم دل شد
 حق تعالی میان هر عصری
 گفت استاد عالم عاقل:
 چون سکندر ز منزل عادات
 صاحبا، راز اندرون ز نهفت