خاقانی (قطعات)
ای فتی فتوی غدرت ندهم
 صاحبا نو به نو تحیت من
 شاها معظما ملک الشرق خسروا
 سلام من که رساند به پهلوان جهان
 دوش آن زمان که چشمه‌ی زراب آسمان
 گفتم ای دل بهر دربان جلال
 قطب سپهر رفعت یعنی رکاب شاه
 ضمانش کرد به صد سال عمر و مهر نهاد
 من که خاقانیم آزاد دلم
 بترس از بد خلق خاقانیا
 همه کارم ز دور آسمانی
 من که خاقانیم به منت شاه
 خاقانیا به جاه مشو غره غمروار
 شاکرم از عزلتی که فاقه و فقر است
 دوست دشمن گشت و دشمن دوست شد خاقانیا
 خاقانی بلند سخن در جهان منم
 خاقانیا ز دل سبکی سر گران مباش
 خاقانیا به دولت ایام دل منه
 سیزده جنس نهاده است نبی
 ایام نظام ممالک قوام روی زمین
 کسرای عهد بین که در ایوان نو نشست
 هم چنین فرد باش خاقانی
 من که خاقانیم عزیز حقم
 حبذا قصر شمسه‌ی ملکات
 دی جدل با معطلی کردم
 آب حیوان مجوی خاقانی
 مشو خاقانیا مغرور دولت
 دریغ میوه‌ی عمرم رشید کز سر پای
 خاقانی آن کسان که طریق تو می‌روند
 گر نشستی ورای خاقانی
 پیش بین دختر نو آمد من
 خاقانیا جوانی و امن و کفاف هست
 کو آنکه نقد او به ترازوی هفت چرخ
 نسبت از علم گیر خاقانی
 سرفکنده شدم چو دختر زاد
 خواجه اسعد چو می خورد پیوست
 نه معن زائده دانم نه حاتم طایی
 ای همه نیست‌ها به صنع تو هست
 نظیر سعد اکبر میرگشتاسب
 هان ای زمانه دولت شاه اخستان نگر
 ای شاه بانوی ایران به هفت جد
 مدار ملک جهان بر مجاهد الدین است
 شهر زوری گدا بود خاصه
 از بدان نیک ترس خاقانی
 جهان را آه آه از دل برآمد
 شاخ دولت به نزد خاقانی
 مادرم کرد وقت نزع، دعا
 ولینعمتم کیست خاقان اعظم
 زخم بر دل رسید خاقانی
 ای که هر دم ز تبت خلقت
 میر چون هفت بیت من خوانده است
 میر کشور گشای رکن الدین
 خاقانیا عروس صفا را به دست فقر
 آه و دردا که شبیخون اجل
 خاقانیا به سوک خراسان سیاه پوش
 های خاقانی تو را جای شکر ریز است و شکر
 از افق ملکت ار ستاره فرو شد
 ای شفیع صد هزار امت چو خاقانی به حشر
 ای تاجدار خسرو مغرب که شاه چرخ
 خبر برآمد کان آفتاب شرع فرو شد
 وقت مردن رشید را گفتم
 بهشت صدرا تا دولت تو در دربست
 از مرگ براهیم که علامه‌ی دین بود
 در عجم کیست کو چو طفل عرب
 خاقانی ار زبان ز سخن بست حق اوست
 اقضی‌القضاة عمر عبد العزیز راست
 با آینه‌ی ضمیر مخدوم
 دوات من ز برون جدول و درون دریاست
 خاک بر سر پاش خاقانی و در خون خسب از آنک
 امام ملت چارم که آسمان ششم
 چون زمان، عهد سنایی درنوشت
 رفت آنکه فیلسوف جهان بود و بر جهان
 شنوده‌ای دم خاقانی از مدیح کسان
 نیک بد رایی با خلق جهان
 سلاطین نژادا خلیفه پناها
 یکی دو زایند آبستنان مادر طبع
 علم دین کیمیاست خاقانی
 ای خواجه حساب عمر برگیر
 جهان پیمانه را ماند به عینه
 چون من خطر زدم به فراق از پی وحید
 ای ریزه‌ی روزی تو بوده
 کسی که از پس احمد روا بود مرسل
 گنج فضائل افضل ساوی شناس و بس
 جان عطارد از تپش خاطر وحید
 جمال صفاهان نظام دوم
 دل درد زده است از غم زنهار نگه دارش
 این گربه چشمک این سگک غوری غرک
 خسروا خاقانی عذرا سخن هندوی توست
 چو آسمان ورق عهد مقتفی بنوشت
 ای شده ... چپ سلطان
 دو گهر دان پیمبری و کرم
 با دلم چشم از نهان می‌گفت کز مرگ عماد
 دی فرد و خفته بخت سوی ارمن آمدم
 من که خاقانیم جفای وطن
 جمال شاه سخا بود و بود تاج سرم
 ز گفته‌ی تو بجوشید طبع خاقانی
 فرزند بمرد و مقتدا هم
 پسر داشتم چون بلند آفتابی
 در دهر سیه سپیدم افکند
 من این دو لفظ مثل سازم از کلام عوام
 این غر غرچه جغد دمن است
 رفیقا شناسی که من ز اهل شروان
 بخ بخ ار فاروق ثانی را کنم مدحت به جان
 بر درد دل دوا چه لود تا من آن کنم
 خواجه موشی است زیر بر به کمین
 هر که را من به مهر خواندم دوست
 دبیران را منم استاد و میران را منم قدوه
 قسم تو ریاست از ریاست
 زین کلک من که سحر طرازی است راستین
 خوان خسرو فلک مثال و در او
 عطسه‌ی سحر حلال من فلکی بود
 زهی عقد فرهنگیان را میانه
 گنج عمری داشتی خاقانیا
 ای بلخیک سقط چه فرستی به شهر ما
 چون یوسف سپهر چهارم ز چاه دی
 افاق زیر خاتم خوارزم شاهی است
 آب شهوت مریز خاقانی
 ای باغ داد و بیضه‌ی بغداد مرحبا
 شاعر مفلق منم، خوان معانی مراست
 اهل دلی ز اهل روزگار نیابی
 چشمه‌ی خون ز دلم شیفته‌تر کس را نی
 به تعریض گفتی که خاقانیا
 ای جهان داوری که دوران را
 گویند کز تبی ملک الشرق درگذشت
 چراغ کیان کشته شد کاش من
 رضیت بما قسم الله لی
 رشیدکا ز تهی مغزی و سبک خردی
 ای ظلم تو مخرب ملک یزیدیان
 اهل بغداد را زنان بینی

قطعه‌های خاقانی