قانون سرشماری
قانون سرشماری – مصوب ۱۰ خرداد ۱۳۱۸ مجلس شورای ملی

‌ماده یکم - سرشماری نفوس کشور در هر موقع بر حسب پیشنهاد وزارت کشور و تصویب هیأت وزیران به موجب فرمان همایونی انجام می‌گیرد.

‌ماده دوم - روز اجرای سرشماری تعطیل همگانی خواهد بود و به استثنای کسانی که مأمور سرشماری می‌شوند بقیه مردم باید روز مزبور را برای‌انجام مقررات سرشماری در مساکن خود بمانند مگر در موارد ضروری که به موجب آیین‌نامه معین خواهد شد.

‌ماده سوم - وزارت کشور به وسیله اداره کل آمار و ثبت احوال طبق آیین‌نامه‌های مربوطه در اجرای امر سرشماری اقدام می‌نماید و کارمندان‌کشوری و مأمورین شهرداری و کدخدایان - آموزگاران و دبیران و دانشیاران و دانش‌آموزان دبیرستانها و دانشکده‌ها و کارکنان بنگاه‌ها و هر فرد دیگری‌که برای انجام خدمت سرشماری برگزیده می‌شوند مکلف هستند دستورهایی که به آنها داده می‌شود از روی صحت اجرا نمایند.

‌تبصره 1 - کسانی که مأمور انجام خدمت سرشماری می‌شوند دارای علامت‌های مشخصه خواهند بود.

‌تبصره 2 - وظیفه سرشماری اتباع دولت شاهنشاهی مقیم خارجه را مأمورین وزارت امور خارجه مطابق آیین‌نامه مخصوص انجام خواهند داد.

‌ماده چهارم - ساکنین کشور مکلفند پاسخ پرسشها و اطلاعات سرشماری را که مأمورین درخواست می‌نمایند مطابق واقع اظهار دارند.

‌علاوه بر مسئولیت افراد رییس خانوار یا بزرگتر خانه و مدیر هر بنگاه از قبیل مهمانخانه‌ها و بیمارستانها و نظایر آن نیز مکلفند عده را که شب در آن‌مسکن هستند مطابق واقع اظهار دارند.

‌ماده پنجم - متخلفین از مقررات مواد دوم و سوم و چهارم این قانون و آیین‌نامه‌های مربوط به امر سرشماری اعم از عمال سرشماری و افراد کشور‌طبق موادی که به تصویب کمیسیونهای کشور و دادگستری خواهد رسید تعقیب و مجازات می‌شوند.

‌ماده ششم - وزارت کشور مجاز است برای وضع مقررات و تصویب برگها و نظامات و بررسی فنی در امر سرشماری و آمار شورای دائمی تشکیل‌دهد و برای ترتیب سازمان و وظائف شورای نامبرده و تمرکز اطلاعات مربوطه به رشته‌های مختلف آمار و اجرای سرشماری آیین‌نامه‌های لازم را‌تنظیم و پس از تصویب هیأت وزیران به موقع اجرا گذارد.

‌ماده هفتم - ماده 13 قانون ثبت احوال مصوب 1307 ملغی است.

‌این قانون که مشتمل بر هفت ماده است در جلسه دهم خرداد ماه یک هزار و سیصد و هیجده به تصویب مجلس شورای ملی رسید.

‌رییس مجلس شورای ملی - حسن اسفندیاری