ملک الشعرا بهار (قصاید)
دگر باره خیاط باد صبا
 از من گرفت گیتی یارم را
 کند از جا عاقبت سیلاب چشم تر مرا
 بگرفت شب ز چهره‌ی انجم نقابها
 سحابی قیرگون بر شد ز دریا
 ای آفتاب گردون! تاری شو و متاب
 مانده‌ام در شکنج رنج و تعب
 سخن بزرگ شود چون درست باشد و راست
 در شهربند مهر و وفا دلبری نماند
 ای دیو سپید پای در بند!
 به کام من بر، یک چند گشت گیهان بود
 هنگام فرودین که رساند ز ما درود؟
 رسید موکب نوروز و چشم فتنه غنود
 بهارا! بهل تا گیاهی برآید
 نخلی که قد افراشت، به پستی نگراید
 شب خرگه سیه زد و در وی بیارمید
 ای زده زنار بر، ز مشک به رخسار!
 بگریست ابر تیره به دشت اندر
 سنبل داری به گوشه‌ی چمن اندر
 ای خامه! دو تا شو و به خط مگذر
 باز به پا کرد نوبهار، سرادق
 پیامی ز مژگان تر می‌فرستم
 ما فقیران که روز در تعبیم
 بیا تا جهان را به هم برزنیم
 خیز و طعنه بر مه و پروین زن
 ای به روی و به موی، لاله و سوسن!
 بر تختگاه تجرد، سلطان نامورم من
 مغز من اقلیم دانش، فکرتم بیدای او
 فغان ز جغد جنگ و مرغوای او
 منصور باد لشکر آن چشم کینه‌خواه
 خورشید برکشید سر از باره‌ی بره
 مگر می‌کند بوستان زرگری
 گر به کوه اندر پلنگی بودمی
 بدرود گفت فر جوانی