دیوار/شکوفه اندوه
شادم که در شرار تو می سوزم
شادم که در خیال تو می گریم
شادم که بعد وصل تو باز این سان
در عشق بی‌زوال تو می‌گریم

پنداشتی که چون ز تو بگسستم
دیگر مرا خیال تو در سر نیست
امّا چه گویمت که جز این آتش
بر جان من شرارهٔ دیگر نیست

شب ها چو در کنارهٔ نخلستان
کارون ز رنج خود به خروش آید
فریادهای حسرت من گویی
از موج‌های خسته به گوش آید

شب لحظه‌ای به ساحل او بنشین
تا رنج آشکار مرا بینی
شب لحظه‌ای به سایهٔ خود بنگر
تا روح بی قرار مرا بینی

من با لبان سرد نسیم صبح
سر می کنم ترانه برای تو
من آن ستاره‌ام که درخشانم
هر شب در آسمان سرای تو

غم نیست گر کشیده حصاری سخت
بین من و تو پیکر صحراها
من آن کبوترم که به تنهائی
پر می کشم به پهنهٔ دریاها

شادم که همچو شاخهٔ خشکی باز
در شعله‌های قهر تو می‌سوزم
گویی هنوز آن تن تب‌دارم
کز آفتاب شهر تو می‌سوزم

در دل چگونه یاد تو می میرد
یاد تو یاد عشق نخستین است
یاد تو آن خزان دل انگیزیست
کاو را هزار جلوه رنگین است

بگذار زاهدان سیه دامن
رسوای کوی و انجمنم خوانند
نام مرا به ننگ بیالایند
اینان که آفریدهٔ شیطانند

امّا من آن شکوفهٔ اندوهم
کز شاخه های یاد تو می رویم
شب ها ترا ب گوشهٔ تنهایی
در یاد آشنای تو می جویم

دیوار فروغ فرخزاد