دیوان شمس (غزلیات ۱)

 ای رستخیز ناگهان وی رحمت بی‌منتها
 ای طایران قدس را عشقت فزوده بال‌ها
 ای دل چه اندیشیده‌ای در عذر آن تقصیرها
 ای یوسف خوش نام ما خوش می‌روی بر بام ماای درشکسته جام ما ای بردریده دام ما
 آن شکل بین وان شیوه بین وان قد و خد و دست و پا
 بگریز ای میر اجل از ننگ ما از ننگ ما
 بنشسته‌ام من بر درت تا بوک برجوشد وفا
 جز وی چه باشد کز اجل اندررباید کل ما
 من از کجا پند از کجا باده بگردان ساقیا
 مهمان شاهم هر شبی بر خوان احسان و وفا
 ای طوطی عیسی نفس وی بلبل شیرین نوا
 ای نوبهار عاشقان داری خبر از یار ما
 ای باد بی‌آرام ما با گل بگو پیغام ما
 ای عاشقان ای عاشقان امروز ماییم و شما
 ای نوش کرده نیش را بی‌خویش کن باخویش را
 ای یوسف آخر سوی این یعقوب نابینا بیا
 آمد ندا از آسمان جان را که بازآ الصلا
 ای یوسف خوش نام ما خوش می‌روی بر بام ماانا فتحنا الصلا بازآ ز بام از در درآ
 امروز دیدم یار را آن رونق هر کار را
 چندانک خواهی جنگ کن یا گرم کن تهدید را
 جرمی ندارم بیش از این کز دل هوا دارم تو را
 چندان بنالم ناله‌ها چندان برآرم رنگ‌ها
 چون خون نخسپد خسروا چشمم کجا خسپد مها
 چون نالد این مسکین که تا رحم آید آن دلدار را
 من دی نگفتم مر تو را کای بی‌نظیر خوش لقا
 هر لحظه وحی آسمان آید به سر جان‌ها
 آن خواجه را در کوی ما در گل فرورفتست پا
 ای شاه جسم و جان ما خندان کن دندان ما
 ای از ورای پرده‌ها تاب تو تابستان ما
 ای فصل باباران ما برریز بر یاران ما
 بادا مبارک در جهان سور و عروسی‌های ما
 دیدم سحر آن شاه را بر شاهراه هل اتی
 می ده گزافه ساقیا تا کم شود خوف و رجا
 ای عاشقان ای عاشقان آمد گه وصل و لقا
 ای یار ما دلدار ما ای عالم اسرار ما
 خواجه بیا خواجه بیا خواجه دگربار بیا
 یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا
 رستم از این نفس و هوا زنده بلا مرده بلا
 آه که آن صدر سرا می‌ندهد بار مرا
 طوق جنون سلسله شد باز مکن سلسله را
 شمع جهان دوش نبد نور تو در حلقه ما
 کار تو داری صنما قدر تو باری صنما
 کاهل و ناداشت بدم کام درآورد مرا
 در دو جهان لطیف و خوش همچو امیر ما کجا
 با لب او چه خوش بود گفت و شنید و ماجرا
 دی بنواخت یار من بنده غم رسیده را
 ای که تو ماه آسمان ماه کجا و تو کجا
 ماه درست را ببین کو بشکست خواب ما
 با تو حیات و زندگی بی‌تو فنا و مردنا
 ای بگرفته از وفا گوشه کران چرا چرا
 گر تو ملولی ای پدر جانب یار من بیا
 چون همه عشق روی تست جمله رضای نفس ما
 عشق تو آورد قدح پر ز بلاها
 از این اقبالگاه خوش مشو یک دم دلا تنها
 شب قدر است جسم تو کز او یابند دولت‌ها
 عطارد مشتری باید متاع آسمانی را
 مسلمانان مسلمانان چه باید گفت یاری را
 رسید آن شه رسید آن شه بیارایید ایوان را
 تو از خواری همی‌نالی نمی‌بینی عنایت‌ها
 ایا نور رخ موسی مکن اعمی صفورا را
 هلا ای زهره زهرا بکش آن گوش زهرا را
 بهار آمد بهار آمد سلام آورد مستان را
 چه چیزست آنک عکس او حلاوت داد صورت را
 تو دیدی هیچ عاشق را که سیری بود از این سودا
 ببین ذرات روحانی که شد تابان از این صحرا
 تو را ساقی جان گوید برای ننگ و نامی را
 از آن مایی ای مولا اگر امروز اگر فردا
 چو شست عشق در جانم شناسا گشت شستش را
 چه باشد گر نگارینم بگیرد دست من فردا
 برات آمد برات آمد بنه شمع براتی را
 اگر نه عشق شمس الدین بدی در روز و شب ما را
 به خانه خانه می‌آرد چو بیذق شاه جان ما را
 آمد بت میخانه تا خانه برد ما را
 گر زان که نه‌ای طالب جوینده شوی با ما
 ای خواجه نمی‌بینی این روز قیامت را
 آخر بشنید آن مه آه سحر ما را
 آب حیوان باید مر روح فزایی را
 ساقی ز شراب حق پر دار شرابی را
 ای خواجه نمی‌بینی این روز قیامت را
 امروز گزافی ده آن باده نابی را
 ای ساقی جان پر کن آن ساغر پیشین را
 معشوقه به سامان شد تا باد چنین بادا
 ای یار قمرسیما ای مطرب شکرخا
 چون گل همه تن خندم نه از راه دهان تنها
 از بهر خدا بنگر در روی چو زر جانا
 ای گشته ز تو خندان بستان و گل رعنا
 جانا سر تو یارا مگذار چنین ما را
 شاد آمدی ای مه رو ای شادی جان شاد آ
 یک پند ز من بشنو خواهی نشوی رسوا
 ای شاد که ما هستیم اندر غم تو جانا
 در آب فکن ساقی بط زاده آبی را
 زهی باغ زهی باغ که بشکفت ز بالا
 میندیش میندیش که اندیشه گری‌ها
 زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا
 زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا
 لب را تو به هر بوسه و هر لوت میالا
 رفتم به سوی مصر و خریدم شکری را
 ای از نظرت مست شده اسم و مسما
 دلارام نهان گشته ز غوغا
 بیا ای جان نو داده جهان را
 بسوزانیم سودا و جنون را
 سلیمانا بیار انگشتری را
 دل و جان را در این حضرت بپالا
 خبر کن ای ستاره یار ما را
 چو او باشد دل دلسوز ما را
 مرا حلوا هوس کردست حلوا
 امیر حسن خندان کن چشم را
 به برج دل رسیدی بیست این جا
 بکت عینی غداه البین دمعا
 تو بشکن چنگ ما را ای معلا
 برای تو فدا کردیم جان‌ها
 ز روی تست عید آثار ما را
 ای مطرب دل برای یاری را
 اندر دل ما تویی نگارا
 ای جان و قوام جمله جان‌ها
 ای سخت گرفته جادوی را
 از دور بدیده شمس دین را
 بنمود وفا از این جا
 برخیز و صبوح را بیارا
 تا چند تو پس روی به پیش آ
 چون خانه روی ز خانه ما
 دیدم رخ خوب گلشنی را
 دیدم شه خوب خوش لقا را
 ساقی تو شراب لامکان را
 گفتی که گزیده‌ای تو بر ما
 گستاخ مکن تو ناکسان را
 کو مطرب عشق چست دانا
 ما را سفری فتاد بی‌ما
 مشکن دل مرد مشتری را
 بیدار کنید مستیان را
 من چو موسی در زمان آتش شوق و لقا
 در میان پرده خون عشق را گلزارها
 غمزه عشقت بدان آرد یکی محتاج را
 ساقیا در نوش آور شیره عنقود را
 ساقیا گردان کن آخر آن شراب صاف را
 پرده دیگر مزن جز پرده دلدار ما
 با چنین شمشیر دولت تو زبون مانی چرا
 سکه رخسار ما جز زر مبادا بی‌شما
 رنج تن دور از تو ای تو راحت جان‌های ما
 درد ما را در جهان درمان مبادا بی‌شما
 جمله یاران تو سنگند و توی مرجان چرا
 دولتی همسایه شد همسایگان را الصلا
 دوش من پیغام کردم سوی تو استاره را
 عقل دریابد تو را یا عشق یا جان صفا
 ای وصالت یک زمان بوده فراقت سال‌ها
 در صفای باده بنما ساقیا تو رنگ ما
 آخر از هجران به وصلش دررسیدستی دلا
 از پی شمس حق و دین دیده گریان ما
 خدمت شمس حق و دین یادگارت ساقیا
 درد شمس الدین بود سرمایه درمان ما
 سر برون کن از دریچه جان ببین عشاق را
 دوش آن جانان ما افتان و خیزان یک قبا
 شمع دیدم گرد او پروانه‌ها چون جمع‌ها
 دیده حاصل کن دلا آنگه ببین تبریز را
 از فراق شمس دین افتاده‌ام در تنگنا
 ای هوس‌های دلم بیا بیا بیا بیا
 ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما
 امتزاج روح‌ها در وقت صلح و جنگ‌ها
 ای ز مقدارت هزاران فخر بی‌مقدار را
 مفروشید کمان و زره و تیغ زنان را
 چو فرستاد عنایت به زمین مشعله‌ها را
 تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را
 بروید ای حریفان بکشید یار ما را
 چو مرا به سوی زندان بکشید تن ز بالا
 اگر آن میی که خوردی به سحر نبود گیرا
 چمنی که تا قیامت گل او به بار بادا
 کی بپرسد جز تو خسته و رنجور تو را
 ای بروییده به ناخواست به مانند گیا
 رو ترش کن که همه روترشانند این جا
 تا به شب ای عارف شیرین نوا
 چون نمایی آن رخ گلرنگ را
 در میان عاشقان عاقل مبا
 از یکی آتش برآوردم تو را
 ز آتش شهوت برآوردم تو را
 از ورای سر دل بین شیوه‌ها
 روح زیتونیست عاشق نار را
 ای بگفته در دلم اسرارها
 می‌شدی غافل ز اسرار قضا
 گر تو عودی سوی این مجمر بیا
 ای تو آب زندگانی فاسقنا
 دل چو دانه ما مثال آسیا
 در میان عاشقان عاقل مبا
 ای دل رفته ز جا بازمیا
 من رسیدم به لب جوی وفا
 از بس که ریخت جرعه بر خاک ما ز بالا
 ای میرآب بگشا آن چشمه روان را
 از سینه پاک کردم افکار فلسفی را
 بر چشمه ضمیرت کرد آن پری وثاقی
 آمد بهار جان‌ها ای شاخ تر به رقص آ
 با آن که می‌رسانی آن باده بقا را
 بیدار کن طرب را بر من بزن تو خود را
 بشکن سبو و کوزه ای میرآب جان‌ها
 جانا قبول گردان این جست و جوی ما را
 خواهم گرفتن اکنون آن مایه صور را
 شهوت که با تو رانند صدتو کنند جان را
 در جنبش اندرآور زلف عبرفشان را
 ای بنده بازگرد به درگاه ما بیا
 ای صوفیان عشق بدرید خرقه‌ها
 ای خان و مان بمانده و از شهر خود جدا
 نام شتر به ترکی چه بود بگو دوا

دیوان شمس