شیخ بهائی (مثنویات پراکنده)
گر نبود خنگ مطلی لگام
 از سمور و حریر بیزارم
 دلم از قال و قیل گشته ملول
 یکدمک با خود آ، ببین چه کسی
 دلا تا به کی، از در دوست دوری
 ای نسیم صبح، خوشبو می‌رسی
 روح بخشی، ای نسیم صبحدم
 چه خوش بودی ارباده‌ی کهنه سال
 راه مقصد دور و پای سعی لنگ
 عادت ما نیست، رنجیدن ز کس
 خدمت مولوی، چه صبح و چه شام