ملک الشعرا بهار (غزلیات)
یا که به راه آرم این صید دل رمیده را
 شمعیم و دلی مشعله‌افروز و دگر هیچ
 رخ تو دخلی به مه ندارد
 آخر از جور تو عالم را خبر خواهیم کرد
 در غمش هر شب به گردون پیک آهم می‌رسد
 اگر تو رخ بنمایی ستم نخواهد شد
 دعوی چه کنی؟ داعیه‌داران همه رفتند
 به گلگشت جنان گل می‌فرستم
 نوبهار و رسم او ناپایدار است ای حکیم!
 خوشا فصل بهار و رود کارون