جامی (اورنگ چهارم سبحة الابرار)
ای حیات دل هر زنده دلی
 شب که زد تیرگی مهره‌ی گل
 ای قوی ربقه‌ی اخلاص به تو
 سعدی آن بلبل «شیراز سخن»
 ای درین کارگه هوش‌ربای
 داشت غوکی به لب بحر وطن
 ای پر از فیض وجود تو جهان!
 پور عمران به دلی غرقه‌ی نور
 ای درین دامگه وهم و خیال
 صادقی را غم شبگیر گرفت
 ای دل اهل ارادت به تو شاد!
 ای رقم کرده‌ی تو حرف گناه!
 می‌شد اندر حشم حشمت و جاه
 بود مردانه‌زنی در موصل
 شحنه‌ای گفت که عیاری را
 ای ز بس بار تو انبوه شده،
 پیری از نور هدا بیگانه
 بوتراب آن گهر بحر شرف
 ای دلت شاه سراپرده‌ی عشق
 والی مصر ولایت، ذوالنون
 خارکش پیری با دلق درشت
 ای که از طبع فرومایه‌ی خویش
 ای گرو کرده زبان را به دروغ!
 آن عرابی به شتر قانع و شیر
 این محیط کرم‌ات عرش صدف!
 ای درین خوابگه بی‌خبران!
 جامی این پرده‌سرایی تا چند؟
 چون سنایی شه اقلیم سخن
 ای رهایی ده هر بیهوشی!
 ای ز گلزار سخن یافته بوی!
 دامت آثارک، ای طرفه قلم!

هفت اورنگ جامی