اوحدی مراغه‌ای (منطق العشاق یا ده نامه)
به نام آنکه ما را نام بخشید
 در آن ایام کز من دور شد بخت
 خداوندا، به ارواح بزرگان
 جهان خالیست، من در گوشه زانم
 ازین گفتن، خدایا، شرم دارم
 شنیدم کز هوسناکان جوانی
 نسیم باد نوروزی، چه داری؟
 عنایت‌ها توقع دارم از تو
 غلامی میکنم تا زنده باشم
 چو بشنید این سخن، بر زاری او
 کسی کو آزمود، آنگاه پیوست
 شبی پروانه‌ای با شمع شد جفت
 اگر با عقل داری آشنایی
 تو ای مهجور سر گردان، کدامی؟
 تومینالی و کس را زان خبر نه
 مرا جویی و از من دور مانی
 چو بشنید این حدیث از هوش رفته
 ضرورت خود یقینست این و آن را
 خبر دادند مجنون را که: لیلی
 دگر نوبت، چو باد نوبهاری
 مگر با ما سر یاری نداری؟
 نمی‌یابم برت چندان مجالی
 بگویم با تو سر سینه‌ی خویش
 چو آن شیرین سخن این نامه بر خواند
 به قدر حسن خوبان دلفروزند
 گدایی گشت با شهزاده‌ای جفت
 دل آن ماه نیز این فکر میکرد
 زهی، سودای من گم کرده نامت
 مشو عاشق، که جانت را بسوزد
 نخواهم با تو پیوستن به یاری
 برید دوست چون آورد نامه
 از آن دلدار هر جایی چه خیزد؟
 جوانی خار کن بر خار می‌خفت
 دل عاشق بدان فکرت چو برخاست
 همانا، دیگری داری، نگارا
 دل از ما بر گرفتی، یاد می‌دار
 تو از من چون به زودی سیر گشتی
 بدان آتش رخ آوردند چون دود
 چرا بر زورمندی تند گردی؟
 کسی فرهاد را گفتا: کزین سنگ
 سمن بر تند شد از گفتن او
 اگر صد چون تومیرد غم ندارم
 همان سنگین دل نامهربانم
 نخواهی گشت با وصلم هم آواز
 به زودی قاصدی این نامه چون باد
 برای او چه باشی اشک ریزان؟
 طبیبی با یکی از دردمندان
 ز چشم سوکوار اشکی چو باران
 سبک خیز، ای نسیم نوبهاری
 چو با من رای پیوندی نداری
 به بوی وصل بودم شادمانه
 به دست قاصدی داد این حکایت
 نباید دوستان را دل شکستن
 به گل گفتند: بلبل بس حقیرست
 پری، با آنکه واقف می‌شد از دوست
 زهی! گرد جهان سر گشته از من
 همانا با منت یاری همین بود
 نشاید در تو پیوستن به یاری
 چو پیش عاشق آمد نامه‌ی دوست
 چه خوش باشد! سخن در پرده گفتن
 به خر گفتند: کیمخت از چه بستی؟
 چو دید آن عاشق دلسوز خسته
 دگر بوی بهار آورده‌ای، باد
 ز جام عاشقی مستم دگر بار
 برآرم دست تا رویت به غارت
 چو گوش ماهرخ پر شد ز زاری
 ز بهر آنکه ناچارست دیدن
 بپرسیدند از محمود غازی:
 دگر بار آن بت از خواری پشیمان
 زهی! از جام مهرت مست گشته
 که روز غم بسر خواهد شد آخر
 که یار بیوفا با مهر شد جفت
 چو آمد نامه‌ی معشوق چالاک
 چه باک؟ امروز اگر ره دور باشد
 شنیدم حاجییی احرام بسته
 اگر نتوان به دیر و زود کردن
 در آن مدت، که بود از محنت تب

منطق‌العشاق اوحدی مراغه‌ای