دیوان شمس (غزلیات ۵)

 عشرتی هست در این گوشه غنیمت دارید
 می‌رسد یوسف مصری همه اقرار دهید
 بر سر کوی تو عقل از سر جان برخیزد
 صنما گر ز خط و خال تو فرمان آرند
 یا رب این بوی که امروز به ما می‌آید
 یا رب این بوی خوش از روضه جان می‌آید
 لحظه‌ای قصه کنان قصه تبریز کنید
 عید بگذشت و همه خلق سوی کار شدند
 طرفه گرمابه بانی کو ز خلوت برآید
 باز شیری با شکر آمیختند
 آن شکرپاسخ نباتم می‌دهد
 خنب‌های لایزالی جوش باد
 موشکی صندوق را سوراخ کرد
 بار دیگر یار ما هنباز کرد
 شهر پر شد لولیان عقل دزد
 خلق می‌جنبند مانا روز شد
 چون مرا جمعی خریدار آمدند
 ساقیان سرمست در کار آمدند
 اندک اندک جمع مستان می‌رسند
 هر چه آن خسرو کند شیرین کند
 خنده از لطفت حکایت می‌کند
 عشق اکنون مهربانی می‌کند
 عمر بر اومید فردا می‌رود
 عاشقان پیدا و دلبر ناپدید
 برنشین ای عزم و منشین ای امید
 ای خدا از عاشقان خشنود باد
 نه فلک مر عاشقان را بنده باد
 هر که را اسرار عشق اظهار شد
 هر چه دلبر کرد ناخوش چون بود
 صاف جان‌ها سوی گردون می‌رود
 هر زمان لطفت همی در پی رسد
 شب شد و هنگام خلوتگاه شد
 مرگ ما هست عروسی ابد
 از دل رفته نشان می‌آید
 گل خندان که نخندد چه کند
 گر نخسپی شبکی جان چه شود
 هر کجا بوی خدا می‌آید
 گر نخسپی شبکی جان چه شود
 خشمین بر آن کسی شو کز وی گزیر باشد
 بعد از سماع گویی کان شورها کجا شد
 باز آفتاب دولت بر آسمان برآمد
 آن ماه کو ز خوبی بر جمله می‌دواند
 در عشق زنده باید کز مرده هیچ ناید
 گر ساعتی ببری ز اندیشه‌ها چه باشد
 مرغی که ناگهانی در دام ما درآمد
 بیمار رنج صفرا ذوق شکر نداند
 پیمانه ایست این جان پیمانه این چه داند
 از چشم پرخمارت دل را قرار ماند
 ای آن که از عزیزی در دیده جات کردند
 یک خانه پر ز مستان مستان نو رسیدند
 ای آنک پیش حسنت حوری قدم دو آید
 جز لطف و جز حلاوت خود از شکر چه آید
 مر بحر را ز ماهی دایم گزیر باشد
 گفتم مکن چنین‌ها ای جان چنین نباشد
 عید آمد و خوش آمد دلدار دلکش آمد
 برجه ز خواب و بنگر نک روز روشن آمد
 گفتی که در چه کاری با تو چه کار ماند
 وقتی خوشست ما را لابد نبید باید
 نی دیده هر دلی را دیدار می‌نماید
 ای دل اگر کم آیی کارت کمال گیرد
 لطفی نماند کان صنم خوش لقا نکرد
 قومی که بر براق بصیرت سفر کنند
 آتش پریر گفت نهانی به گوش دود
 بلبل نگر که جانب گلزار می‌رود
 جانا بیار باده که ایام می‌رود
 چندان حلاوت و مزه و مستی و گشاد
 چندان حلاوت و مزه و مستی و گشاد
 به حرم به خود کشید و مرا آشنا ببرد
 خیاط روزگار به بالای هیچ مرد
 چشمم همی‌پرد مگر آن یار می‌رسد
 آمد بهار خرم و رحمت نثار شد
 این عشق جمله عاقل و بیدار می‌کشد
 خفته نمود دلبر گفتم ز باغ زود
 امروز مرده بین که چه سان زنده می‌شود
 گر عید وصل تست منم خود غلام عید
 تا چند خرقه بردرم از بیم و از امید
 امسال بلبلان چه خبرها همی‌دهند
 صحرا خوشست لیک چو خورشید فر دهد
 صبح آمد و صحیفه مصقول برکشید
 صد مصر مملکت ز تعدی خراب شد
 آه که بار دگر آتش در من فتاد
 جامه سیه کرد کفر نور محمد رسید
 جان من و جان تو بود یکی ز اتحاد
 پرده دل می‌زند زهره هم از بامداد
 بار دگر آمدیم تا شود اقبال شاد
 از رسن زلف تو خلق به جان آمدند
 روبهکی دنبه برد شیر مگر خفته بود
 زهره من بر فلک شکل دگر می‌رود
 روی تو چون روی مار خوی تو زهر قدید
 صبحدمی همچو صبح پرده ظلمت درید
 دی شد و بهمن گذشت فصل بهاران رسید
 آمد شهر صیام سنجق سلطان رسید
 نیک بدست آنک او شد تلف نیک و بد
 نعره آن بلبلان از سوی بستان رسید
 وسوسه تن گذشت غلغله جان رسید
 غره مشو گر ز چرخ کار تو گردد بلند
 شرح دهم من که شب از چه سیه دل بود
 بانگ زدم من که دل مست کجا می‌رود
 یار مرا عارض و عذار نه این بود
 بگیر دامن لطفش که ناگهان بگریزد
 اگر دمی بنوازد مرا نگار چه باشد
 ز سر بگیرم عیشی چو پا به گنج فروشد
 اگر مرا تو نخواهی دلم تو را نگذارد
 ز باد حضرت قدسی بنفشه زار چه می‌شد
 شدم ز عشق به جایی که عشق نیز نداند
 گرفت خشم ز بستان سرخری و برون شد
 مده به دست فراقت دل مرا که نشاید
 چو درد گیرد دندان تو عدو گردد
 چه پادشاست که از خاک پادشا سازد
 بر آستانه اسرار آسمان نرسد
 به روز مرگ چو تابوت من روان باشد
 نگفتمت مرو آن جا که مبتلات کنند
 بگو به گوش کسانی که نور چشم منند
 ز بانگ پست تو ای دل بلند گشت وجود
 بیا که ساقی عشق شراب باره رسید
 درخت و برگ برآید ز خاک این گوید
 به یارکان صفا جز می صفا مدهید
 چو کارزار کند شاه روم با شمشاد
 ببرد خواب مرا عشق و عشق خواب برد
 کسی که عاشق آن رونق چمن باشد
 سخن که خیزد از جان ز جان حجاب کند
 چو عشق را هوس بوسه و کنار بود
 رسید ساقی جان ما خمار خواب آلود
 به روح‌های مقدس ز من سلام برید
 دو ماه پهلوی همدیگرند بر در عید
 حبیب کعبه جانست اگر نمی‌دانید
 به باغ بلبل از این پس حدیث ما گوید
 هزار جان مقدس فدای روی تو باد
 ز عشق آن رخ خوب تو ای اصول مراد
 سپاس و شکر خدا را که بندها بگشاد
 مها به دل نظری کن که دل تو را دارد
 مها به دل نظری کن که دل تو را دارد
 میان باغ گل سرخ‌های و هو دارد
 میان باغ گل سرخ‌های و هو دارد
 مکن مکن که پشیمان شوی و بد باشد
 مرا عقیق تو باید شکر چه سود کند
 فراغتی دهدم عشق تو ز خویشاوند
 سخن به نزد سخندان بزرگوار بود
 به پیش تو چه زند جان و جان کدام بود
 ربود عشق تو تسبیح و داد بیت و سرود
 ز بعد خاک شدن یا زیان بود یا سود
 اگر مرا تو نخواهی دلم تو را خواهد
 نماز شام چو خورشید در غروب آید
 به باغ بلبل از این پس نوای ما گوید
 ندا رسید به جان‌ها که چند می‌پایید
 میان باغ گل سرخ‌های و هو دارد
 مخسب شب که شبی صد هزار جان ارزد
 کسی خراب خرابات و مست می‌باشد
 مرا وصال تو باید صبا چه سود کند
 سپاس آن عدمی را که هست ما بربود
 هر آن نوی که رسد سوی تو قدید شود
 ز شمس دین طرب نوبهار بازآید
 سپیده دم بدمید و سپیده می‌ساید
 افزود آتش من آب را خبر ببرید
 سلام بر تو که سین سلام بر تو رسید
 ز جان سوخته‌ام خلق را حذار کنید
 هزار جان مقدس فدای روی تو باد
 کدام لب که از او بوی جان نمی‌آید
 اگر دل از غم دنیا جدا توانی کرد
 به حارسان نکوروی من خطاب کنید
 جهان را بدیدم وفایی ندارد
 سحر این دل من ز سودا چه می‌شد
 دل من که باشد که تو را نباشد
 گفتم که ای جان خود جان چه باشد
 دل گردون خلل کند چو مه تو نهان شود
 دیده خون گشت و خون نمی‌خسبد
 رسم نو بین که شهریار نهاد
 سیبکی نیم سرخ و نیمی زرد
 سیبکی نیم سرخ و نیمی زرد
 دیده‌ها شب فراز باید کرد
 عشق تو مست و کف زنانم کرد
 عاشقانی که باخبر میرند
 صوفیان در دمی دو عید کنند
 گر تو را بخت یار خواهد بود
 آتش افکند در جهان جمشید
 خسروانی که فتنه‌ای چینید
 عید بر عاشقان مبارک باد
 زندگانی صدر عالی باد
 شاهدی بین که در زمانه بزاد
 مادر عشق طفل عاشق را
 شعر من نان مصر را ماند
 یوسف آخرزمان خرامان شد
 هر کی در ذوق عشق دنگ آمد
 هین که هنگام صابران آمد
 هر که بهر تو انتظار کند
 عشق را جان بی‌قرار بود
 هر که را ذوق دین پدید آید
 بوی دلدار ما نمی‌آید
 صبر با عشق بس نمی‌آید
 من بسازم ولیک کی شاید
 عشق جانان مرا ز جان ببرید
 خسروانی که فتنه‌ای چینید
 زان ازلی نور که پرورده‌اند
 دوست همان به که بلاکش بود
 دیدن روی تو هم از بامداد
 گفت کسی خواجه سنایی بمرد
 پیرهن یوسف و بو می‌رسد
 آتش عشق تو قلاووز شد
 از سوی دل لشکر جان آمدند
 آنچ گل سرخ قبا می‌کند

دیوان شمس