سیف فرغانی (قصاید و قطعات)
دیده تحمل نمی‌کند نظرت را
 عشق سلطان کرد بر ملک سخن رانی مرا
 گر سایه‌ی جمال تو افتد بر آفتاب
 بیا بلبل که وقت گفتن تست
 برون زین جهان یک جهانی خوش است
 دنیا که من و تو را مکان است
 آن خداوندی که عالم آن اوست
 که کرد در عسل عشق آن نگار انگشت
 درین دور احسان نخواهیم یافت
 ای که ز من می‌کنی سال حقیقت
 ای مرد فقر! هست تو را خرقه‌ی تو تاج
 هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد
 چه خواهد کرد با شاهان ندانم
 خسروا خلق در ضمان تواند
 کم خور غم تنی که حیاتش به جان بود
 در عجبم تا خود آن زمان چه زمان بود
 هر که همچون من و تو از عدم آمد به وجود
 حسن هر جا که در جهان برود
 چو دلبرم سر درج مقال بگشاید
 ای قوم درین عزا بگریید
 من بلبلم و رخ تو گلزار
 چند گفتم که فراموش کنم صحبت یار
 ای صبا گر سوی تبریز افتدت روزی گذر
 ای ز لعل تو چاشنی قند و شکر
 ایا نموده ز یاقوت درفشان گوهر
 به نزد همت من خردی ای بزرگ امیر!
 ای پادشاه عالم، ای عالم خبیر
 ای پسر از مردم زمانه حذر گیر
 ما را به بوسه چون بگرفتیم در برش
 ایا ندیده ز قرآن دلت ورای حروف!
 ای جان تو مسافر مهمان سرای خاک!
 سزد که وزن نیارد به نزد گوهر سنگ
 ای که اندر ملک گفتی می‌نهم قانون عدل
 زهی بر جمال تو افشانده جان گل
 ای بلبل بوستان معقول
 به جای سخن گر به تو جان فرستم
 ایا نگار صدف سینه‌ی گهر دندان
 دلا گر دولتی داری طلب کن جای درویشان
 نمی‌دانم که چون باشد به معدن زر فرستادن
 در شب زلف تو قمر دیدن
 زهی از نور روی تو چراغ آسمان روشن
 ای تو را در کار دنیا بوده دست افزار دین
 چو بگذشت از غم دنیا به غفلت روزگار تو
 بسی نماند ز اشعار عاشقانه‌ی تو
 به سوی حضرت رسول‌الله
 ای هشت خلد را به یکی نان فروخته!
 منم یارا بدین سان اوفتاده
 زهی رخت به دلم رهنمای اندیشه
 عروس چمن راست زیور شکوفه
 ای ز عکس روی تو چون مه منور آینه
 زهی ز طره‌ی تو آفتاب در سایه
 ای دل بنه سر و مکش از کوی یار پای
 با حسن چو لطف یار کردی،
 ای ز بازار جهان حاصل تو گفتاری
 دلبرا تا تو یار خویشتنی
 ملک دنیا و مردمان در وی
 ای صبا با دم من کن نفسی همراهیم