دیوان شمس (غزلیات ۲)

 شب رفت و هم تمام نشد ماجرای ما
 هر روز بامداد سلام علیکما
 آمد بهار خرم آمد نگار ما
 سر بر گریبان درست صوفی اسرار را
 چند گریزی ز ما چند روی جا به جا
 ای همه خوبی تو را پس تو کرایی که را
 ای که به هنگام درد راحت جانی مرا
 از جهت ره زدن راه درآرد مرا
 ای در ما را زده شمع سرایی درآ
 گر نه تهی باشدی بیشترین جوی‌ها
 باز بنفشه رسید جانب سوسن دوتا
 اسیر شیشه کن آن جنیان دانا را
 اگر تو عاشق عشقی و عشق را جویا
 درخت اگر متحرک بدی ز جای به جا
 من از کجا غم و شادی این جهان ز کجا
 روم به حجره خیاط عاشقان فردا
 چه نیکبخت کسی که خدای خواند تو را
 ز بهر غیرت آموخت آدم اسما را
 چو اندرآید یارم چه خوش بود به خدا
 ز بامداد سعادت سه بوسه داد مرا
 مرا تو گوش گرفتی همی‌کشی به کجا
 رویم و خانه بگیریم پهلوی دریا
 کجاست مطرب جان تا ز نعره‌های صلا
 چه خیره می‌نگری در رخ من ای برنا
 بپخته است خدا بهر صوفیان حلوا
 برفت یار من و یادگار ماند مرا
 به جان پاک تو ای معدن سخا و وفا
 بیار آن که قرین را سوی قرین کشدا
 شراب داد خدا مر مرا تو را سرکا
 ز سوز شوق دل من همی‌زند عللا
 سبکتری تو از آن دم که می‌رسد ز صبا
 چو عشق را تو ندانی بپرس از شب‌ها
 کجاست ساقی جان تا به هم زند ما را
 ز جام ساقی باقی چو خورده‌ای تو دلا
 مرا بدید و نپرسید آن نگار چرا
 مبارکی که بود در همه عروسی‌ها
 یار ما دلدار ما عالم اسرار ما
 هله ای کیا نفسی بیا
 کرانی ندارد بیابان ما
 تو جان و جهانی کریما مرا
 نرد کف تو بردست مرا
 خیک دل ما مشک تن ما
 بگشا در بیا درآ که مبا عیش بی‌شما
 چه شدی گر تو همچون من شدییی عاشق ای فتا
 از برای صلاح مجنون را
 صد دهل می‌زنند در دل ما
 بانگ تسبیح بشنو از بالا
 گوش من منتظر پیام تو را
 دل بر ما شدست دلبر ما
 هین که منم بر در در برگشا
 پیشتر آ پیشتر ای بوالوفا
 نذر کند یار که امشب تو را
 چند نهان داری آن خنده را
 باده ده آن یار قدح باره را
 خیز صبوحی کن و درده صلا
 داد دهی ساغر و پیمانه را
 لعل لبش داد کنون مر مرا
 گر بنخسبی شبی ای مه لقا
 پیش کش آن شاه شکرخانه را
 چرخ فلک با همه کار و کیا
 هان ای طبیب عاشقان سوداییی دیدی چو ما
 فیما تری فیما تری یا من یری و لا یری
 به شکرخنده اگر می‌ببرد جان مرا
 لی حبیب حبه یشوی الحشا
 راح بفیها و الروح فیها
 هیج نومی و نفی ریح علی الغور هفا
 قد اشرقت الدنیا من نور حمیانا
 فدیتک یا ذا الوحی آیاته تتری
 تعالوا بنا نصفوا نخلی التدللا
 افدی قمرا لاح علینا و تلالا
 تعالوا کلنا ذا الیوم سکری
 حداء الحادی صباحا بهواکم فاتینا
 طال ما بتنا بلاکم یا کرامی و شتنا
 ایه یا اهل الفرادیس اقرا منشورنا
 ابصرت روحی ملیحا زلزلت زلزالها
 یا خفی الحسن بین الناس یا نور الدجی
 سبق الجد الینا نزل الحب علینا
 انا لا اقسم الا برجال صدقونا
 مولانا مولانا اغنانا اغنانا
 یا منیر الخد یا روح البقا
 یا ساقی المدامه حی علی الصلا
 یا من لواء عشقک لا زال عالیا
 جاء الربیع مفتخرا فی جوارنا
 اخی رایت جمالا سبا القلوب سبا
 اتاک عید وصال فلا تذق حزنا
 یا من بنا قصر الکمال مشیدا
 ورد البشیر مبشرا ببشاره
 یا کالمینا یا حاکمینا
 یا مخجل البدر اشرقنا بلالا
 بی یار مهل ما را بی‌یار مخسب امشب
 ای خواب به جان تو زحمت ببری امشب
 زان شاهد شکرلب زان ساقی خوش مذهب
 مهمان توام ای جان زنهار مخسب امشب
 بریده شد از این جوی جهان آب
 الا ای روی تو صد ماه و مهتاب
 مخسب ای یار مهمان دار امشب
 ای در غم تو به سوز و یارب
 آه از این زشتان که مه رو می‌نمایند از نقاب
 یا وصال یار باید یا حریفان را شراب
 کو همه لطف که در روی تو دیدم همه شب
 هله صدر و بدر عالم منشین مخسب امشب
 در هوایت بی‌قرارم روز و شب
 مجلس خوش کن از آن دو پاره چوب
 هیچ می‌دانی چه می‌گوید رباب
 آواز داد اختر بس روشنست امشب
 رغبت به عاشقان کن ای جان صدر غایب
 کار همه محبان همچون زرست امشب
 خوابم ببسته‌ای بگشا ای قمر نقاب
 واجب کند چو عشق مرا کرد دل خراب
 بازآمد آن مهی که ندیدش فلک به خواب
 زشت کسی کو نشد مسخره یار خوب
 به جان تو که مرو از میان کار مخسب
 رباب مشرب عشقست و مونس اصحاب
 تو را که عشق نداری تو را رواست بخسب
 چشم‌ها وا نمی‌شود از خواب
 چونک درآییم به غوغای شب
 یار آمد به صلح ای اصحاب
 علونا سماء الود من غیر سلم
 امسی و اصبح بالجوی اتعذب
 ابشروا یا قوم هذا فتح باب
 آن خواجه را از نیم شب بیماریی پیدا شده‌ست
 آمده‌ام که تا به خود گوش کشان کشانمت
 آن نفسی که باخودی یار چو خار آیدت
 درآ تا خرقه قالب دراندازم همین ساعت
 که دید ای عاشقان شهری که شهر نیکبختانست
 حالت ده و حیرت ده ای مبدع بی‌حالت
 از دفتر عمر ما یکتا ورقی مانده‌ست
 بادست مرا زان سر اندر سر و در سبلت
 بیایید بیایید که گلزار دمیده‌ست
 بار دگر آن دلبر عیار مرا یافت
 زان شاه که او را هوس طبل و علم نیست
 این خانه که پیوسته در او بانگ چغانه‌ست
 اندر دل هر کس که از این عشق اثر نیست
 از اول امروز حریفان خرابات
 همه خوف آدمی را از درونست
 بده یک جام ای پیر خرابات
 ببستی چشم یعنی وقت خوابست
 سماع از بهر جان بی‌قرارست
 سماع آرام جان زندگانیست
 دگربار این دلم آتش گرفتست
 بیا کامروز ما را روز عیدست
 مرا چون تا قیامت یار اینست
 ز همراهان جدایی مصلحت نیست
 به جان تو که سوگند عظیمست
 بگو ای یار همراز این چه شیوه‌ست
 شنیدم مر مرا لطفت دعا گفت
 قرار زندگانی آن نگارست
 صدایی کز کمان آید نذیریست
 مبر رنج ای برادر خواجه سختست
 ز بعد وقت نومیدی امیدیست
 طبیب درد بی‌درمان کدامست
 چو با ما یار ما امروز جفتست
 زهی می کاندر آن دستست هیهات
 ز میخانه دگربار این چه بویست
 در این خانه کژی ای دل گهی راست
 تو را در دلبری دستی تمامست
 چو آن کان کرم ما را شکارست
 نگار خوب شکربار چونست
 در این جو دل چو دولاب خرابست
 ایا ساقی توی قاضی حاجات
 اگر حوا بدانستی ز رنگت
 دو چشم آهوانش شیرگیرست
 چنان کاین دل از آن دلدار مستست
 تا نقش خیال دوست با ماست
 می‌دان که زمانه نقش سوداست
 دود دل ما نشان سوداست
 دل آمد و دی به گوش جان گفت
 گویم سخن شکرنباتت
 در شهر شما یکی نگاریست
 آمد رمضان و عید با ماست
 گر جام سپهر زهرپیماست
 من سر نخورم که سر گران‌ست
 گر می‌نکند لبم بیانت
 پرسید کسی که ره کدامست
 مر عاشق را ز ره چه بیمست
 امروز جنون نو رسیده‌ست
 آن را که در آخرش خری هست
 ای گشته ز شاه عشق شهمات
 ای کرده میان سینه غارت
 آن خواجه اگر چه تیزگوش است
 آن ره که بیامدم کدامست
 ای از کرم تو کار ما راست
 هین که گردن سست کردی کو کبابت کو شرابت
 عاشقان را گر چه در باطن جهانی دیگرست
 خلق‌های خوب تو پیشت دود بعد از وفات
 چون نداری تاب دانش چشم بگشا در صفات
 خاک آن کس شو که آب زندگانش روشنست
 خدمت بی‌دوستی را قدر و قیمت هست نیست
 چون دلت با من نباشد همنشینی سود نیست
 ساربانا اشتران بین سر به سر قطار مست
 مطربا این پرده زن کان یار ما مست آمدست
 گر ندید آن شادجان این گلستان را شاد چیست
 جمع باشید ای حریفان زانک وقت خواب نیست
 چشمه‌ای خواهم که از وی جمله را افزایش است
 عشق اندر فضل و علم و دفتر و اوراق نیست
 در ره معشوق ما ترسندگان را کار نیست
 آفتاب امروز بر شکل دگر تابان شدست
 از سقاهم ربهم بین جمله ابرار مست
 آخر ای دلبر نه وقت عشرت انگیزی شدست
 چون نظر کردن همه اوصاف خوب اندر دلست

دیوان شمس