Si·m fay amor magresir los espondils
Si·m fay amor magresir los espondils
tan fort qu’ades seray pus frets que gibres,
e ges non trop nul restaurandi ’n libres
mas mon esper, qui m’es axi com çucre.
Quan vey lo ros sus fuyla de col crespa
e li riu clar qui gin refresco l’erba,
mon cor reviu, qu’era poyrits com nespla,
qu’ab bon esforç say que mant hom restaura.

 

Poesia
S.XIV