Osman/15. pjevanje
Promjena je lijek na svijeti<br/ >
Jadnoj duši svijeh najbolji:<br/ >
žudi spješno da mu leti<br/ >
Vrijeme, tko je u nevolji.<br/ >

  Koga od dnevi brige muče, <br/ >
Tomu noćca pokoj nosi:<br/ >
A pak noćne koga skuče<br/ >
Skrbi, od dana lijeka prosi.<br/ >

  Što se u dnevi mučno vidi,<br/ >
I.akše u noći duh naš scijeni:<br/ >
A najvećma čezne i blidi<br/ >
Pečal noćna s noćnom sjeni.<br/ >

  Stoga i Osman mladi želi,<br/ >
Vele stiješten s noćne smeće,<br/ >
Da se objavi dan veseli<br/ >
I rumena zora veće.<br/ >

  Ka cvatućijem usnam gdje mu<br/ >
Zlat cjelivat prozor stade,<br/ >
I po hramu uze svemu<br/ >
Mlad zrak igrat zore mlade:<br/ >

  Usta sultan i pun dobra<br/ >
S lijepijem danom sluta i kobi,<br/ >
Sutra u divan sazvat obra,<br/ >
Da se carski skupe robi,<br/ >

  Robi carski, o kijeh stoji <br/ >
Stol otmanski tvrd nad svijeme,<br/ >
I s kijeh svjeta nepokoji<br/ >
Carski lagnu teško u vrijeme.<br/ >

  Ki kako se sjajnu u vijeću<br/ >
Sakupiše lijepu u skladu, <br/ >
Kažuć caru čás tijem veću,<br/ >
Čijem ga ohola više znadu,<br/ >

  Osman uze: »Beglerbezi,<br/ >
I veziri moji, i paše,<br/ >
S kijeh svečevi sveti stezi<br/ >
Posvudijer se raspršaše,<br/ >

  Što vam glas moj javit grede,<br/ >
Znam da milo bit vam neće:<br/ >
Jer tko turske slavi djede,<br/ >
Razmi od boja ne zna sreće.<br/ >

  Ali, ah, sreća ta je od boja<br/ >
Prem vjetrena nad sve ine:<br/ >
Čijem sad dobra nosi koja,<br/ >
A sad u čas opet mine.<br/ >

  Ona učini lanjsko lito <br/ >
Da moguće vojstvo naše,<br/ >
Ako i ne bi predobito,<br/ >
Daj ne dobi što htijaše,<br/ >

  Čijem što glad mi posla ljuti<br/ >
Bolnu u vojsku i zle štete,<br/ >
Što pak - al, ah, ružno 'e čuti! -<br/ >
Janjičare sramno smete.<br/ >

  I to 'e uzrok što Poljaka<br/ >
Na mir sklonih, ne cijeć mira,<br/ >
Neg da u naprijed žešći paka <br/ >
S kaurinom rat se tira.<br/ >

  Jer kad ljuti neprijatelji<br/ >
Nakon boja mirno sjedu,<br/ >
Za pobit se snova u želji<br/ >
Novu snagu kupit gredu,<br/ >

  I tko od njih veće žudi<br/ >
Mir, o ratu sni tijem veće,<br/ >
Kaneć tijeme da mu hudi<br/ >
Pade s sile zlotvor veće.<br/ >

  A prem dobro svaki znade, <br/ >
Da se s turstvom krst ne slaže:<br/ >
Jedan Bog je; tijem valjade,<br/ >
Da ga i vjera jedna kaže.<br/ >

  Nu do toga da bez rati<br/ >
Tkagod dopre, slično nije:<br/ >
Prorok otac, sablja mati<br/ >
Vjeri čistoj bješe i prije.<br/ >

  Ter da to se paka zbude,<br/ >
I svetac se velji osveti,<br/ >
Znaj vás svaki ke vam súde<br/ >
Sad će moje carstvo izrijeti.<br/ >

  Ali-paša mojom voljom<br/ >
Mir s Poljakom kletijem udri,<br/ >
Kako njedla česti boljom<br/ >
I Suliman djed moj mudri.  <br/ >

  Leh Kozake ljute u redu<br/ >
Odsle držat tvrdo obeća:<br/ >
Tijem Tatari da se svedu<br/ >
Pod mir, koris ište veća.<br/ >

  Pače, ratne da se štete<br/ >
Svakom smire, jošte reče:<br/ >
Tijem pjenezi neka lete,<br/ >
Otkle pak nam pjenez teče.<br/ >

  Nu k tom Poljak ište i daje<br/ >
Sužnje natrag s obje strane, <br/ >
Hteć im teške svršit vaje,<br/ >
I da im slobos lijepa osvane.<br/ >

  Ja, istinu za rijet pravu,<br/ >
Mnijem slobode vrijedan nije,<br/ >
Tko svom sabljom spasit glavu <br/ >
Od sužanjstva ne umije.<br/ >

  Izbjegnuti smrt u ratu<br/ >
Od junaka vijek ne visi;<br/ >
Al slobodu čuvat zlatu<br/ >
Zna, junaštvom tko se uzvisi.  <br/ >

  Nu za uklonit novu smeću,<br/ >
Hoću sužnji da se izbave:<br/ >
Tijem ni Leh će koris veću,<br/ >
Ni ja veće steći slave.<br/ >

  Ponaglavu Korevskoga<br/ >
Tamničara Poljak pita,<br/ >
Neka u mraku nije koga<br/ >
Rodi majka ponosita.<br/ >

  Tijem Korevskom, premda od prije<br/ >
S bogdanskoga cvili rata, <br/ >
Sloboda se nek povije,<br/ >
I gvozdena otpru vrata.<br/ >

  Jer je vrijedno da se obdari,<br/ >
Tko drugoga zanije toli,<br/ >
Da za nj bit se pođe s cari, <br/ >
I sam, neg on, umrijet voli.<br/ >

  Tijem udilje nek se ovamo<br/ >
U slobodi ban dovede,<br/ >
Da mu iz našijeh usti damo<br/ >
Čut što uživat opet grede. <br/ >

  A pak zatijem za put sveti<br/ >
Uredit ću sprave nove:<br/ >
Da, za nov nam rat, donijeti<br/ >
Svetac bude blagoslove«.<br/ >

  Dospije sultan; nu za njime<br/ >
Rizvan stari zborit slijedi,<br/ >
I čijem zbori, mrazne od zime<br/ >
Drkta u sebi, kopni i blijedi.<br/ >

  »Prosti, o care svijetli« - reče -<br/ >
»što od tvoga čut ćeš roba;<br/ >
Koga smrtna rana peče,<br/ >
Lijeka čeka samo od groba.<br/ >

  Tvoja milos čuvat da mi<br/ >
Korevskoga tamničara,<br/ >
U dubokoj neka jami<br/ >
Mrak zločinstva njega hara.<br/ >

  Ali u himbi tko je obiko,<br/ >
Himbe ostavit vijeku neće:<br/ >
Oduzmi mu svekoliko,<br/ >
A daj himbu, još živjet će.<br/ >

  Jer da Lehu budeš kletu<br/ >
Dó ne kulu, nego pako,<br/ >
Još bi vjeru skvrnit svetu<br/ >
Njega umjelo djelo opako.<br/ >

  Čijem iz tmina, u kijeh sjedi, <br/ >
Vrijednijeh duše ka bi u njima,<br/ >
Još iznađe da besjedi<br/ >
S mojom kćercom, mojim očima.<br/ >

  Ah, veliki care, oprosti,<br/ >
Što običaj tursku gazi,<br/ >
Tko jur trpje vele i dosti,<br/ >
Što je od krsta vjerno pazi.<br/ >

  Napominjat sila mi je<br/ >
Djela ženska, svijet da čuje<br/ >
Što kaurin hudi umije,<br/ >
I ka turstvu sveđ zla kuje.<br/ >

  On paklenom pripomoći<br/ >
Toli diklu mladu omami,<br/ >
Da se odlučit kradom poći<br/ >
Vjeru u kletu s njim ne srami. <br/ >

  Ne znam kako to se zgodi<br/ >
Da Turkinju krst zanese;<br/ >
Nu bez pakla ni'e tkogodi<br/ >
Jošte iz groba živijem trese.<br/ >

  I bila bi, sva je slika,<br/ >
Opčinjena kćerca moja<br/ >
Izbavila čarobnika<br/ >
Iz mračnoga nepokoja:<br/ >

  Nu zgoda se u to objavi,<br/ >
Ka zamjerak hud čijem smete, <br/ >
Ostarjeloj mojoj glavi,<br/ >
Vaj, još huđe spravi štete.<br/ >

  Znano ti je, care velji,<br/ >
Da slobodna ona ruka,<br/ >
Ka te hrvat gorje u želji,<br/ >
Bi leškoga dikla od puka.<br/ >

  Tijem jer rati ne učini,<br/ >
Što učinit htjede rati,<br/ >
Ugričić se mladi hini,<br/ >
Ter sta zlato pak da trati.<br/ >

  I toli se prostrije hudo<br/ >
Nje smionstvo da u stari<br/ >
Grad ov dođe, misleć ludo<br/ >
Da me zlatom pak prevari.<br/ >

  Nu tko cara vjerno služi, <br/ >
Zlata od cara dosti imade:<br/ >
Tijem ju svedoh, on gdje tuži<br/ >
Ki joj oči zanije mlade,<br/ >

  Mneć, u tvrdu neka 'e mistu,<br/ >
Tko lukavijem putem iđe, <br/ >
I tko vjeru tvrdu i čistu<br/ >
Carskijeh sluga crnit siđe.<br/ >

  Ali, ah, u zô tko se rodi<br/ >
Čas, zlu sreću kušat mora:<br/ >
Da se poraz moj dogodi,<br/ >
Suđeno je bilo odzgora.<br/ >

  To se prosu, ne znam kako,<br/ >
I tko 'e Ugrin ču se ureda:<br/ >
Nu da u svemu imo 'e pakô<br/ >
Dobar dio, krit se ne da.  <br/ >

  Čijem jedina kćerca moja<br/ >
Nove i teške čuvši glase,<br/ >
S ljubomorna nepokoja<br/ >
Svoj ljuvezni uzboja se.<br/ >

  I bojazan da ne izgubi <br/ >
Posjedovat što mnijaše,<br/ >
Čini 'e otkrit pak da ljubi<br/ >
Neprijatelja vjere naše.<br/ >

  Jao, vjećni moj prikoru,<br/ >
I sramoto mojih dana, <br/ >
Gdje mi skoro na umoru<br/ >
Ta bi skvrna vidjet dana!<br/ >

  Ah, kako mi vid se smuti,<br/ >
Kad pučinu crnu izmjeri<br/ >
Od poguba, strašnijeh čuti<br/ >
Tebi, o care, meni i vjeri!<br/ >

  Tijem rijeh, smrti da se umori<br/ >
Po zakonu vjere svete,<br/ >
Tko nevjernik za onijem gori,<br/ >
Za krstjane što ni'e klete.<br/ >

  Jer u krvi samoj da se<br/ >
Prat, proć caru što se zgriješi,<br/ >
I u krvi samoj zla se<br/ >
Suproć vjeri skvrna riješi.<br/ >

  Zlobnik umrije, nje zamani <br/ >
Štićen s ruke, 'er umrije i ona,<br/ >
Nu, vaj, tijeme moji dani<br/ >
Pusti ostaše, duša bôna!<br/ >

  Jer svrh kule, gdje najviša<br/ >
Put vedra se neba upire, <br/ >
Kako smrtni klik zasliša,<br/ >
Skoči i moja kći niz mire.<br/ >

  I vrh tamne tijem tamnice<br/ >
Mrtvi u pokoj sve zaćuti,<br/ >
Razmi u visu što bi od ptice <br/ >
Kopcu u noktijeh vapaj čuti.<br/ >

  Čistu vjeru, kćercu i cara<br/ >
Za najveću imah sreću:<br/ >
Jednu od njih smrt mi shara,<br/ >
Za dva druga ja umrijet ću.<br/ >

  Volja carska da se vrši<br/ >
I prorokov nauk bljudi:<br/ >
A má udilj se glava skrši<br/ >
I poslana Lehu budi.<br/ >

  Ne ima za što taj da preda,<br/ >
Tko jur ne ima da se nada:<br/ >
Padat sunce lasno gleda,<br/ >
Komu mnokrat sunce pada«.<br/ >

  Reče, ter put vrata uputi<br/ >
Slabi starac korak slabi, <br/ >
A onijem kijem ga bješe čuti,<br/ >
Skrb se u srce i strah zabi.<br/ >

  Jer ko onomu koji u gori<br/ >
Izdišuć se s risom tuče,<br/ >
Ako oblada, lav još gori <br/ >
Na nj krvavijem žrijelom ruče:<br/ >

  Tač s jedne mu strane od tuge<br/ >
Vethi život pasti prijeti,<br/ >
A naginje pravda s druge<br/ >
Za zamjenu glavu odnijeti. <br/ >

  Zapanjeni svi se paze<br/ >
S čudne i teške sasma zgode,<br/ >
Ne nahodeć prave staze,<br/ >
Smeći na kraj kôm da hode.<br/ >

  Svud tišina mrtva vlada;<br/ >
Svak, što ćuti, rijet se boji<br/ >
Znajuć da o jednoj glavi sada<br/ >
Mir i nemir carstvu stoji.<br/ >

  Nu zasve da svaki muči,<br/ >
Dva su svjeta vijeću u svemu:<br/ >
Čijem za pašu tko se odluči,<br/ >
A tko drža stran proć njemu.<br/ >

  Ali hodža smion nad ine<br/ >
Zudeć da se carski puti<br/ >
Tijem ne krate, tih prekine<br/ >
Mir, i ovako da se čuti:<br/ >

  »Znam da smrti Korevskoga<br/ >
Rizvan zakon božji osveti,<br/ >
I pogleda da ga s toga<br/ >
Lehom mijenjat nije smjeti:<br/ >

  Nu ka svecu pak se obeća<br/ >
Čas, ko bit će ispunjena?<br/ >
Mnijem, za kupit dobra veća,<br/ >
Nije odveć manja cijena.<br/ >

  Tijem tve carstvo, sad prosudi,<br/ >
Je li vrijedno, s jedne glave<br/ >
Prorokovi strašni sudi<br/ >
Svemu carstvu da se sprave?<br/ >

  Mudar čovjek vazda gleda<br/ >
Mjerit štetu veću i manju,<br/ >
I ku od njih manju ugleda,<br/ >
Objem rukam hvata za nju«.<br/ >

  Zabuni se svijetlo vijeće<br/ >
Na krvavi svjet i teški,<br/ >
Nu Dilaver hrabri iz smeće<br/ >
Diže glas pak svoj viteški:<br/ >

  »Čudan udes i nad svima<br/ >
Gorak, care, svijet ov hara:<br/ >
Da tko vjeru bljudit ima,<br/ >
Na nevjerstvo puti cara.  <br/ >

  Da što vjerni pak će rijeti<br/ >
Prorokovi robi i tvoji,<br/ >
Ako, jerbo vjeru osveti,<br/ >
Glavu izgubit bude koji?<br/ >

  Ah, vjera se neka uzdrži, <br/ >
Mir il rat pak neka slide,<br/ >
Jer je rasap tu najbrži,<br/ >
Vjeri rasap svi gdje vide.<br/ >

  Ako mir ti Leh uskrati<br/ >
Bez zamjene paše slavna, <br/ >
Ne plaši se, znat će stati,<br/ >
Ki su u ognju stali odavna.<br/ >

  A što istočne spremaš pute,<br/ >
Je l' mnoguće da će biti<br/ >
Napredačno što proz ljute <br/ >
Čine u djelo bude iziti?<br/ >

  Ah, bojim se vele i plašim<br/ >
Da nevjerstvom ako vjeri<br/ >
Godit počmeš, glavam našlm<br/ >
Gnjevno nebo ne zamjeri;  <br/ >

  I da paka rat s nebesa<br/ >
Teži bit će neg rat leški:<br/ >
Onom ne mož' neg čudesa,<br/ >
Ovom oprijet mač viteški«.<br/ >

  Presta, i žamor svud se prosu: <br/ >
Čijem što ču, kom skrb zadava<br/ >
A kom rados, već kako su<br/ >
Razne misli raznijeh glava.<br/ >

  Nu pak brzo svaki ućuti<br/ >
Na znamenje dano odzgara, <br/ >
Za žuđeni sud tijem čuti<br/ >
Il protivni mlada od cara.<br/ >

  Kom, hteć poso da dovrši,<br/ >
Riječi iz usti dok se riješe,<br/ >
Eto nago glas doprši, <br/ >
Rizvan starac jur da bješe.<br/ >

  Razabra se svjetnik svaki<br/ >
Od svojega straha i jada,<br/ >
Ki čijem već bi prije jaki,<br/ >
Tijem bi veća radost sada. <br/ >

  Ah, prem čudnijeh ljudskijeh zgoda,<br/ >
Da tko od svijeh bi ljubljen prije,<br/ >
Sad gdje dug svoj smrti poda,<br/ >
Svijem od mila srce bije.<br/ >

  I kô veseo roj od pčela<br/ >
Po ulištu šumi i zuči:<br/ >
Tako i čela svud vesela,<br/ >
Svačija rados bukom buči.<br/ >

  A nadasve mlad u sebi<br/ >
Car s veselja gori i kliče,<br/ >
Mneć da dobra tijeme s ncbi<br/ >
Kob za istočni put mu niče.<br/ >

  Nu jak oni, koji od zlata<br/ >
Žudeć voće u vis gleda,<br/ >
I kad mnije da ga hvata, <br/ >
Ono uhvatit još se ne da:<br/ >

  Tako i Osman čijem već žudi<br/ >
S puta istočna slavu steći,<br/ >
Tijem već žali, još da bludi,<br/ >
Ki cjeć žena svijet sta teći.  <br/ >

  Ali i Kizlar crni aga,<br/ >
Grd provodič lijepijeh vila,<br/ >
Štijuć besjede kijem car zva ga,<br/ >
Mnije spješit da mu 'e sila.<br/ >

  I čijem tračke gazi strane,<br/ >
U Jedrenu slavnu uniđe<br/ >
Vodeć zvijezde izabrane,<br/ >
Svijet kijem sličnijeh malo vidje.<br/ >

  Tu se i crnci bjehu ini<br/ >
Iz ostalijeh stali kraja, <br/ >
Čijem se s agom da sjedini<br/ >
S lijepijem plijenom svaki haja.<br/ >

  Nu ko nebo, divno toli,<br/ >
Ne bi divno bilo paka,<br/ >
Da zenicu, kôm se oholi, <br/ >
Utrne mu kob opaka:<br/ >

  Tako i ovi vijenac lijepi<br/ >
S Sunčanice krotke i mlade,<br/ >
Sila 'e rijeti, kô da oslijepi,<br/ >
Nje uhiljen pokli ostade.  <br/ >

  Ka gdi u staro Drenopolje<br/ >
Plačnu u društvu plačna stiže,<br/ >
Teške i ljute cijeć nevolje<br/ >
Srce i ruke k nebu diže,<br/ >

  Vapeć: »Bože, ah, ti spasi,<br/ >
Pod tve krilo tko se utječe,<br/ >
Ni daj Bobit što me krasi,<br/ >
I što tebi jur se obreče.<br/ >

  Znaš na domu ćaćko slijepi<br/ >
Da se u jadijeh gorcijeh mori:<br/ >
Ah, daj kćerca da ga ukrijepi,<br/ >
Il da udilj se mrtva obori.<br/ >

  Njemu dvanaes smrt sinova,<br/ >
Mene mladu Turčin uze,<br/ >
Slijepa i slaba s kijeh njegova<br/ >
Staros grozne lije suze.<br/ >

  Janko i Lauš mu bar da ostaše,<br/ >
Kijeh djetetom mnom izgubi,<br/ >
Ni pust on bi s kobi naše,<br/ >
Ni ja bila turska ljubi.  <br/ >

  Ali ovako on bez štapa<br/ >
Jadikujuć sam izdiše:<br/ >
A sred vrlijeh mene slapa<br/ >
Udes goni ljut odviše.<br/ >

  Jer Turčina kô da ljubi<br/ >
Nebu dana vjerenica,<br/ >
Ka i pred ćaćkom milos gubi,<br/ >
Od ljuvezni što se odrica?«<br/ >

  Kako izusti dikla mlada<br/ >
Vrućijem srcem govor vrući<br/ >
Onom u čiji vijek se nada<br/ >
Stavnom dušom štit mogući,<br/ >

  Teško uzdahnu hadum bio,<br/ >
Bdeć na stidnoj straži od žena,<br/ >
Ko da mu je nje glas mio <br/ >
Mladijeh ljeta uspomena.<br/ >

  I čijem noćca tiha crnu<br/ >
Svudijer stere svú koprenu,<br/ >
Pomno od vrata ključ zavrnu,<br/ >
Tere u noćnu stupi sjenu.  <br/ >

  Poplaši se dikla tužna<br/ >
S nenadane čudne zgode,<br/ >
Mneć il da je neman ružna,<br/ >
Il da pak je na smrt vode.<br/ >

  Nu za ruku čijem je uhvati <br/ >
Mučeć hadum mramorkome,<br/ >
Najprije na dvor, pak je isprati<br/ >
Mrakom hanu putničkome.<br/ >

  Grlje, ki gredu blaga cijeća<br/ >
Tuđe obijat strane i grade,<br/ >
Pak zamoli da je iz sméćâ<br/ >
Rodno u mjesto vratit rade.<br/ >

  Sme se i snebi Sunčanica<br/ >
Na blagodat tač ljubeznu,<br/ >
I čijem suze li niz lica, <br/ >
Hadum u mrak naglo iščeznu.<br/ >

  Glas je, a valja da je tako,<br/ >
Brat joj Vlatko to da bješe,<br/ >
Koji od turske da se 'e smako<br/ >
Guse, općeno ini mniješe.  <br/ >

  On izgubeć slobos svoju,<br/ >
Zaboravljen vjere i uma,<br/ >
Proda ujedno diku dvoju<br/ >
Za Turčina i haduma.<br/ >

  Tijem pred sélom pak se stidi <br/ >
Javit tko je, tijeme veće,<br/ >
Čijem, se boja da ju uvridi,<br/ >
I da omilit tijem joj neće.<br/ >

  Nu jer narav blaga prije<br/ >
Sasma okrutnut neće vijeku,<br/ >
Još se ugasit moglo nije,<br/ >
Što je najljepše u čovjeku.<br/ >

  I tako se jadnik muči,<br/ >
Ture i kršten čijem je ujedno:<br/ >
Na poli ga svako luči,<br/ >
A ne hita sasma nijedno.<br/ >

  Jer što Turčin činit ima,<br/ >
To mu činit krst ne dade,<br/ >
A kad krst pak što počima,<br/ >
Opire se Turčin tade  <br/ >

  O Slovinska zemljo lijepa,<br/ >
Što sagriješi nebu gori,<br/ >
Da te taki udes cijepa<br/ >
I jadom te vječnijem mori?<br/ >

  Potišteni tvi sinovi, <br/ >
Gospodičnoj njegda u vlasti,<br/ >
Izrodi su, il robovi,<br/ >
Željni s ovcam travu pasti.<br/ >

  Ah, da 'e proklet tko cijeć vire<br/ >
Na svojega reži brata:<br/ >
Jer nesreća tvoja izvire<br/ >
Samo iz toga kalna blata.<br/ >

  Ti od njegda braću tvoju<br/ >
Tuđu u jarmu hladno gleda,<br/ >
Nit ih brani kako svoju<br/ >
Trebi 'e branit braću od bijeda.<br/ >

  Pače ni to ne dopusti,<br/ >
Brat da bratom svojim te zove:<br/ >
Ali od ognja svojih ne bljusti,<br/ >
U sve 'e oganj bacat krove.  <br/ >

  Tijem istinu riječ čuj paka,<br/ >
Ku me nebo rijet nadiše:<br/ >
Ti si majka od junaka,<br/ >
Nu robova vele više.<br/ >

  Robovi su tvi junaci, <br/ >
Tvoji sebri, tva gospoda:<br/ >
Robovi su tvi vještaci,<br/ >
I svi tvoga ki su roda.<br/ >

  I ropstvo će tvoje iz tmina<br/ >
Na gospodski dan iziti,<br/ >
Kad paklenijeh dno dubina<br/ >
Bratinska se mrzos hiti.<br/ >

  Kizlar aga kako obnađe<br/ >
Da se dikla lijepa izgubi,<br/ >
Posvudijer je tražit sađe <br/ >
Od rasrdžbe škripeć zubi.<br/ >

  Nu gdje ništa pak ne začu<br/ >
Od plijenjene dikle mlade,<br/ >
Pače srdžbu još na jaču<br/ >
Ču, i heduma da nestade:  <br/ >

  Na valove krv mu uzavri,<br/ >
Ko u zemlji tko se rodi,<br/ >
Kôm gusare vrući Mavri,<br/ >
I lav vrli gdje se plodi.<br/ >

  Pak zavapi: »Ah, kolika<br/ >
Mahnitos je vjera stavna<br/ >
Pnstavliena u čovika<br/ >
Krstjanina, nije odavna!<br/ >

  Riječ je stara da zamani<br/ >
Mrkoga je kumit vuka: <br/ >
Čijem i u kumu vuk se hrani,<br/ >
Razmi manja na nj što 'e buka.<br/ >

  S toga umrli svak se uči:<br/ >
Svojih izdat tko ne mari,<br/ >
Da hitrinu svú dvostruči <br/ >
Za da i tuđih pak prevari«.<br/ >

  Reče, i hrli tijek upravi<br/ >
Otle s družbom crnac k gradu,<br/ >
Da se s novijeh vilá objavi<br/ >
Nova rados caru mladu. <br/ >

  Tere u carski kako uljeze<br/ >
Grad u divnu skladu i redu,<br/ >
Ko kad drag se kami uveze,<br/ >
Kijem gospođe dične gredu:<br/ >

  Zasjaše se tamni miri <br/ >
Od davnoga grada u dici,<br/ >
Ko da u njem se sunce širi<br/ >
Djevojačkoj u prilici.<br/ >

  Jer ako je duhe klete<br/ >
I strahoćá jata huda <br/ >
Držo, u putu tko ih srete,<br/ >
Za paklena grda čuda:<br/ >

  Tako rajske tko ljepote<br/ >
Mladijeh diklic' gleda i pazi,<br/ >
Snebiva se, i nehote <br/ >
I anđelim ih rajskijem glasi.<br/ >

  S kijem svijetloga sred saraja<br/ >
Crnac hadum gdje se umjesti,<br/ >
Tu dva reda u dva kraja<br/ >
Od njih hitro htjede splesti.  <br/ >

  Neka tako, tko ih gleda,<br/ >
S dvije se strane ognjem žeže,<br/ >
A prolazeć da se ureda<br/ >
S obje strane očim sveže.<br/ >

  I čijem veće crnac ište<br/ >
Čás u cara s plijena steći<br/ >
S Sunčanice tijem ga tište<br/ >
Veća žalos, jed tijem veći.<br/ >

  Nu kô mlad car pak dovede<br/ >
Mogorkinju, ka ga travi, <br/ >
I pred skladne tijeme rede<br/ >
Hrabru i lijepu diklu stavi:<br/ >

  Razigra se srce u njedrim<br/ >
Gnjevnu crncu scijeneć tade,<br/ >
Ko da u vijenac čelom vedrim <br/ >
Sunčanica opet stade.<br/ >

  Jer koliko svôm krotkosti<br/ >
Vid Srpkinja mlada uzima,<br/ >
Toli plijeni pak hrabrosti<br/ >
Mogorkinja srce svima. <br/ >

  I što ujedno sve su ine<br/ >
Onom, tko ište ženu u ženi,<br/ >
Hrabrenu je to jedline<br/ >
Caru pogled nje hrabreni.<br/ >

  Tijem pazeći dragu svoju<br/ >
Zatočnicu pregizdavu,<br/ >
Tere unaprijed sneći koju<br/ >
S istoka će sresti slavu:<br/ >

  Kô on komu preko voda<br/ >
I planina hodit bješe,<br/ >
Kad mu nakon mučna hoda<br/ >
Staze u ravan put se odriješe:<br/ >

  Pun blaženstva car se objavi<br/ >
Ponositom svojom riječi,<br/ >
Ko pod noge da jur stavi <br/ >
Sve što dosle čes mu priječi,<br/ >

  Rekuć: »Najprije da je hvala<br/ >
Bogu i svecu, s njim ki 'e gori:<br/ >
Jer pred njima sva su mala,<br/ >
Bez njih ništa ljudski stvori. <br/ >

  S njih ja uzrastoh svijetu ovome<br/ >
Gospodičan silnom vlasti:<br/ >
S njih bi, da svijet preda mnome<br/ >
Prostrt na tle bude pasti.<br/ >

  Njihova se vrši volja, <br/ >
I svijet vas se klanjaj Meci:<br/ >
I jednoga svrh prestolja<br/ >
Svijem zapovijed jedna teci.<br/ >

  Stoga steče grada ovoga<br/ >
Predobitnik vječnu slavu, <br/ >
I pogazi krstjanskoga<br/ >
Ohologa zmaja glavu.<br/ >

  Stoga i ja ću, ki njegove<br/ >
Nasljednik sam sablje i stola,<br/ >
Svijeh, ki krstom kletijem slove, <br/ >
Sva poplesat djela ohola.<br/ >

  I da lašnje to se zbude,<br/ >
Mir s Poljakom dosti nije;<br/ >
Za zlotvore skršit hude<br/ >
I ina učinit sila mi je.  <br/ >

  Dok se oružje svjetsko naše<br/ >
Otpočine slatku u miru,<br/ >
Duhovna se neka opaše<br/ >
Sablja i čistu krijepi viru.<br/ >

  Na pogrebnom sveca mjesti <br/ >
Klanjat poći htjenje 'e moje,<br/ >
Janjičar se jeda osvijesti,<br/ >
I uzna radit držan što je.<br/ >

  Jeda prorok svojom moći<br/ >
Na posluh ga dužni uputi, <br/ >
I za k slavi pravoj doći<br/ >
Kaže pravi ki su puti.<br/ >

  Jer bez rati sveca nije;<br/ >
Bez posluha nije rati:<br/ >
Protivnika mučno bije,<br/ >
Komu ruka posluh krati.<br/ >

  Ah, da bjehu moji vitezi<br/ >
Ovo lani slijedit htili,<br/ >
Kuda, o sveče, tvoji stezi<br/ >
Razastrti već bi bili! <br/ >

  Stoga u istok svijetli k tebi<br/ >
Podnebesni kalif gredem,<br/ >
Neka tvojom vlasti s nebi<br/ >
Car svem svijetu jedan sjedem.<br/ >

  I jer život mao je vele,<br/ >
A velika djela tvoja,<br/ >
Da ako ja ne, neka odsele<br/ >
To dostigne traga moja:<br/ >

  Združit ću se, da koji mi<br/ >
Smrt mio lani cvijet otruni, <br/ >
Namjestit se pak novimi<br/ >
Plodim bude svijeta kruni.<br/ >

  I jer porod ljepši daje<br/ >
Stablo iz lijepa perivoja,<br/ >
Neg kâ u gori dane traje <br/ >
Zapuštena divja hvoja:<br/ >

  Robinjicam nek se robi<br/ >
Za svá djela dare i druže:<br/ >
Grijeh je, carstvo da se zlobi<br/ >
Onijem zemlju koji pluže.  <br/ >

  Tijem na carstvo svijeta ovoga<br/ >
Sokolicu sada izbiru:<br/ >
Kći je kana mogorskoga,<br/ >
Svud se djela nje prostiru.<br/ >

  Uza nj k meni pak se uzvisi<br/ >
Kćerca Esad-efendijina,<br/ >
I ljepotom ka se visi,<br/ >
Pertevljeva kći jedina.<br/ >

  Vrijedni su oba své cijeć vire,<br/ >
Da se carstvo s njimi srodi: <br/ >
Tko za cara rado umire,<br/ >
Zna ga cijenit tko gospodi.<br/ >

  Pak obilan pir se spravi<br/ >
I po svijetu svemu zamni:<br/ >
Jer kad sunce lice objavi,<br/ >
Ni'e moguće svijet da tamni.<br/ >

  A međuto jedan skoči<br/ >
U Siriju baltadžija,<br/ >
I gdje Nilo rijeka moči<br/ >
Plodni Egipat, slavan prija,  <br/ >

  Veleć pašam brže da se<br/ >
Spravi hrane izobila<br/ >
Onijem kijeh car vodi uza se,<br/ >
Vjerna i laka svoja krila.<br/ >

  I zapovijed moju ostavi<br/ >
U šerifa Meke svete,<br/ >
Da njegove hitre plavi<br/ >
S hrane u Džidu brže lete.<br/ >

  A do poli svibnja u luci<br/ >
Sto galija još se opremi, <br/ >
I šatorje carsko svuci<br/ >
Prijeko u Skudar s pismi svjemi,<br/ >

  Neka, ugodno kad zavlada<br/ >
Povjetarcem vrijeme i morem,<br/ >
Riješeć jedar' bijela stada<br/ >
Putovati udilj morem.<br/ >

  Sa mnom pođi Sokolica<br/ >
Pogibjelim vikla u boju:<br/ >
Jerhrabrena nje desnica<br/ >
Svú će čuvat slavu i moju. <br/ >

  Pet sât s agom janjičara<br/ >
S sobom na put jošte uzet ću,<br/ >
I inijeh toli dvaš bojara<br/ >
Za sigurnos tijeme veću.<br/ >

  S Dilaverom tefterdara <br/ >
I nišandži moga pašu<br/ >
Zovem, i onijeh koji uz cara<br/ >
Čile konje vodeć jašu.<br/ >

  Od carskoga stremena se<br/ >
Pripravite još gospoda,<br/ >
Kijem nek trijes pisara se,<br/ >
Muteferik' četres doda.<br/ >

  A Mahumet s Huseinom<br/ >
I Redžepom kajmakami<br/ >
Neka ostanu nad širinom<br/ >
Mojih zemalj' bdeći sami«.<br/ >

  Osman reče, a sve vijeće<br/ >
Na prsima ruke skrsti,<br/ >
Trepeć s ropstva, kô trepeće<br/ >
Trst, kad sjever zadme čvrsti. <br/ >

  Nu se vara tko god scijeni<br/ >
Sam na sjever trst da preda:<br/ >
Vlažni na nju jug okreni,<br/ >
I predat će trst ureda.

Osman