Ор невесте мори Стојанице
Ор, невесте, мори, Стојанице,
што ти лице потемнело,
море, како платно небелено,
што ти лице, несте, потемнело,
што ти усте подгорело,
море како лушпе ореово?

- Ор, Стојане, море, мој стопане,
од твоите неправдини,
море, зошто одиш туђа земља,
зошто одиш, Стојан, туђа земља,
тамо љубиш друго либе,
море друго либе осем мене.

- Да ми пукнат, несте, твојте очи,
ако љубим друго либе,
море, друго либе осем тебе.

- Не куни се, Стојан, во очиве,
очиве се само моји,
море, закуни се што је твоје.

- Да ми пукне, несте, машконо дете,
ако љубим друго либе,
море, друго либе осем тебе.

- Не куни се, Стојан, во детето,
детето је моје, твоје,
море, закуни се што је твоје.

- Да ми пукнат, несте, моите очи,
ако љубим друго либе,
море друго либе осем тебе.

Што Стојан рече не дорече,
му пукнале двете очи,
море зошто љубел друго либе.