स्कन्दपुराणम्/खण्डः ६ (नागरखण्डः)/अध्यायः १३७
॥ ऋषय ऊचुः ॥ ॥ 
केनासौ मुनिशार्दूलो मांडव्यः सुमहातपाः ॥ 
शूलायां स्थापितः केन कारणेन च नो वद ॥ १ ॥ 
॥ सूत उवाच ॥ ॥ 
स मांडव्यो मुनिः पूर्वं तीर्थयात्रां समाचरन् ॥ 
अस्मिन्क्षेत्रे समायातः श्रद्धया परया युतः ॥ २ ॥ 
विश्वामित्रीयमासाद्य सत्तीर्थं पावनं महत् ॥ 
पितॄणां तर्पणं चक्रे भास्करं प्रति स व्रती ॥ ३ ॥ 
जपन्विभ्राडिति श्रेष्ठं सूक्तं भास्करवल्लभम् ॥ 
एतस्मिन्नंतरे चौरो लोप्त्रमादाय कस्यचित् ॥ ४ ॥ 
कोपि तत्र समायातः पृष्ठे लग्नैर्जनैर्द्विजाः ॥ 
ततश्चौरोऽपि तं दृष्ट्वा मौनस्थं मुनिसत्तमम् ॥ ५ ॥ 
लोप्त्रं मुक्त्वा तदग्रेऽथ प्रविवेश गुहांतरे ॥ 
एतस्मिन्नंतरे प्राप्तास्ते जना लोप्त्रहेतवे ॥ ६ ॥ 
दृष्ट्वा लोप्त्रं तदग्रस्थं तमूचुर्मुनिपुंगवम् ॥ 
मार्गेणानेन चायातो लोप्त्रहस्तो मलिम्लुचः ॥ 
ब्रूहि शीघ्रं महाभाग केन मार्गेण निर्गतः ॥ ७ ॥ 
स च जानन्नपि प्राज्ञो गुहासंस्थं मलिम्लुचम् ॥ 
न किंचिदपि चोवाच मौनव्रत परायणः ॥ ८ ॥ 
असकृत्प्रोच्यमानोऽपि परचिंतासमन्वितः ॥ 
यदा प्रोवाच नो किंचित्स रक्षंश्चौरजीवितम् ॥ ९ ॥ 
ततस्तैर्मंत्रितं सर्वैरेष नूनं मलिम्लुचः ॥ 
संप्राप्तः पृष्ठतोऽस्माभिर्मुनिरूपो बभूव ह ॥ ६.१३७.१० ॥ 
अविचार्य ततः सर्वैराभीरैस्तैर्दुरात्मभिः॥ 
शूलीमारोपितः सद्यो नीत्वा किंचिद्वनांतरम् ॥ ११ ॥ 
एवं प्राप्ता तदा शूली मुनिना तेन दारुणा ॥ 
पूर्वकर्मविपाकेन दोषहीनेन धीमता ॥१२॥ 
इतिश्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये मांडव्यशूलीप्राप्तिवृत्तान्तवर्णनंनाम सप्तत्रिंशदुत्तरशततमोक्ययायः ॥ १३७ ॥ ॥ ध ॥