नारायणीयम्/दशकम् ८५
ततो मगधभूमृता चिरनिरोधसंक्लेशितं		
शताष्टकयुतायुतद्वितयमीश भूमीभृताम् ।		
अनाथशरणाय ते कमपि पूरुषं प्राहिणो		
दयाचत स मागधक्षपणमेव किं भूयसा ॥ ८५१॥		
यियासुरभिमागधं तदनु नारदोदीरिता		
द्युधिष्ठिरमखोद्यमादुभयकार्यपर्याकुलः ।		
विरुद्धजयिनोऽध्वरादुभयसिद्धिरित्युद्धवे		
शशंसुषि निजैः समं पुरमियेथ यौधिष्ठिरीम् ॥ ८५२॥		
अशेषदयितायुते त्वयि समागते धर्मजो		
विजित्य सहजैर्महीं भवदपाङ्गसंवर्धितैः ।		
श्रियं निरुपमां वहन्नहह भक्तदासायितं		
भवन्तमयि मागधे प्रहितवान्सभीमार्जुनम् ॥ ८५३॥		
गिरिव्रजपुरं गतास्तदनु देव यूयं त्रयो		
ययाच समरोत्सवं द्विजमिषेण तं मागधम् ।		
अपूर्णसुकृतं त्वमुं पवनजेन संग्रामयन्		
निरीक्ष्य सह जिष्णुना त्वमपि राजयुध्वा स्थितः ॥ ८५४॥		
अशान्तसमरोद्धतं विटपपाटनासंज्ञया		
निपात्य जरसस्सुतं पवनजेन निष्पाटितम् ।		
विमुच्य नृपतीन्मुदा समनुगृह्य भक्तिं परां		
दिदेशिथ गतस्पृहानपि च धर्मगुप्त्यै भुवः ॥ ८५५॥		
प्रचक्रुषि युधिष्ठिरे तदनु राजसूयाध्वरं		
प्रसन्नभृतकीभवत्सकलराजकव्याकुलम् ।		
त्वमप्ययि जगत्पते द्विजपदावनेजादिकं		
चकर्थ किमु कथ्यते नृपवरस्य भाग्योन्नतिः ॥ ८५६॥		
ततस्सवनकर्मणि प्रवरमग्र्यपूजाविधिं		
विचार्य सहदेववागनुगतस्स धर्मात्मजः ।		
व्यधत्त भवते मुदा सदसि विश्वभूतात्मने		
तदा ससुरमानुषं भुवनमेव तृप्तिः दधौ ॥ ८५७॥		
ततस्सपदि चेदिपो मुनिनृपेषु तिष्ठत्स्वहो		
सभाजयति को जडः पशुपदुर्दुरूटं वटुम् ।		
इति त्वयि स दुर्वचोविततिमुद्वमन्नासना		
दुदापतदुदायुधः समपतन्नमुं पाण्डवाः ॥ ८५८॥		
निवार्य निजपक्षगानभिमुखस्य विद्वेषिण		
स्त्वमेव जहृषे शिरो दनुजदारिणा स्वारिणा ।		
जनुस्त्रितयलब्धया सततचिन्तया शुद्धधी		
स्त्वया स परमेकतामधृत योगिनां दुर्लभाम् ॥ ८५९॥		
ततस्सुमहितो त्वया क्रतुवरे निरूढे जनो		
ययौ जयति धर्मजो जयति कृष्ण इत्यालपन् ।		
खलः स तु सुयोधनो धुतमनास्सपत्नश्रिया		
मयार्पितसभामुखे स्थलजलभ्रमादभ्रमीत् ॥ ८५१०॥		
तदा हसितमुत्थितं द्रुपदन्दनाभीमयो		
रपाङ्गकलया विभो किमपि तावदुज्जृम्भयन् ।		
धराभरनिराकृतौ सपदि नाम बीजं वपन्		
जनार्दन मरुत्पुरीनिलय पाहि मामामयात् ॥ ८५११॥