शिशुपालवधम्/सप्तदशः सर्गः
इतीरिते वचसि वचस्विनामुना युगक्षयक्षुभितमरुद्गरीयसि   ।
प्रचक्षुभे सपदि तदम्बुराशिना समं महाप्रलयसमुद्यतं सदः   ।। १७.१  ।।

सरागया स्रुतघनघर्मतोयया कराहतिध्वनितपृथूरुपीठया   ।
मुहुर्मुहुर्दशनविखण्डितोष्ठया रुषा नृपाः प्रियतमयेव भेजिरे   ।। १७.२  ।।

अलक्ष्यत क्षणदलिताङ्गदे गदे करोदरप्रहितनिजांसधामनि   ।
समुल्लसच्छकलितपाटलोपलैः स्फुलिङ्गवान्स्फुटमिव कोपपावकः   ।। १७.३  ।।

अवज्ञया यदहसदुच्चकैर्बलः समुल्लसद्दशनमयूखमण्डलः   ।
रुषारुणीकृतमपि तेन तत्क्षणं निजं वपुः पुनरयन्निजां रुचिं  ।। १७.४  ।।

यदुत्पतत्पृथुतरहारमण्डलं व्यवर्तत द्रुतमभिदूतमुल्मुकः   ।
बृहच्छिलातलकठिनांसघट्टितं ततोऽभवद्भ्रमितामिवाखिलं सदः   ।। १७.५  ।।

प्रकुप्यतः श्वसनसमीरणाहतिस्फुटोष्मभिस्तनुवसनान्तमारुतैः   ।
युधाजितः कृतपरितूर्णवीजनं पुनस्तरां वदनसरोजमस्विदथ् ।। १७.६  ।।

प्रजापतिक्रतुनिधनार्थमुत्थितंव्यतर्कयज्ज्वरमिव रौद्रमुद्धतं  ।
समुद्यतं सपदि वधाय विद्विषामतिक्रुधं निषधमनौषधं जनः   ।। १७.७  ।।

परस्परं परिकुपितस्य पिंषतः क्षतोर्मिकाकनकपरागपङ्किलं  ।
करद्वयं सपदि सुधन्वनो निजैरनारतस्रुतिभिरधाव्यताम्बुभिः   ।। १७.८  ।।

निरायतामनलशिखोज्ज्वलां ज्वलन्नखप्रभाकृतपरिवेषसंपदं  ।
अविभ्रमद्भ्रमदनलोल्मुकाकृतिं प्रदेशिनीं जगदिव दग्धुमाहुकिः   ।। १७.९  ।।

दुरीक्षतामभजत मन्मथस्तथा यथा पुरा परिचितदाहधार्ष्ट्याया   ।
ध्रुवं पुरः सशरममुं तृतीयया हरोऽपि न व्यसहत वीक्षितुं दृशा   ।। १७.१०  ।।

विचिन्तयन्नुपनतमाहवं रसादुरः स्फुरत्तनुरुहमग्रपाणिना   ।
परामृशत्कठिनकठोरकामिनीकुचस्थलप्रमुषितचन्दनं पृथुः   ।। १७.११  ।।

विलङ्घितस्थितिमभिवीक्ष्य रुक्षया रिपोर्गिरागुरुमपि गान्दिनीसुतं  ।
जनैस्तदा युगपरिवर्तवायुभिर्विवर्तिता गिरिपतयः प्रतीयिरे   ।। १७.१२  ।।

विवर्तयन्मदकलुषीकृते दृशौ कराहतक्षितिकृतभैरवावरवः   ।
क्रुधा दधत्तनुमतिलोहिनीमभूत्प्रसेनजिद्गज इव गैरिकारुणः   ।। १७.१३  ।।

सकुङ्कुमैरविरलमम्बुबिन्दुभिर्गवेषणः परिणतदाडिमारुणैः   ।
स मत्सरस्फुटितवपुर्विनिःसृतैर्बभौ चिरं निचित इवासृजां लवैः   ।। १७.१४  ।।

ससंभ्रमं चरणतलाभिताडनस्फुटन्महीविवरवितीर्णवर्त्मभिः   ।
रवेः करैरनुचिततापितोरगं प्रकाशतां शिनिरनयद्रसातलं  ।। १७.१५  ।।

प्रतिक्षणं विधुवति शारणे शिरः शिखिद्युतः कनककिरीटरश्मयः   ।
अशङ्कितं युधमधुना विशन्त्वमी क्षमापतीनिति निरराजयन्निव   ।। १७.१६  ।।

दधौ चलत्पृथुरसनं विवक्षया विदारितं विततबृहद्भुजालतः   ।
विदूरथः प्रतिभयमास्यकन्दरं चलत्फणाधरमिव कोटरं तरुः   ।। १७.१७  ।।

समाकुले सदसि तथापि विक्रियां मनोऽगमन्न मुरभिदः परोदितैः   ।
घनाम्बुभिर्बहुलितनिम्नगाजलैर्जलं न हि व्रजति विकारमम्बुधेः   ।। १७.१८  ।।

परानमी यदपवदन्त आत्मनः स्तुवन्ति च स्थितिरसतामसाविति   ।
निनाय नो विकृतिमविस्मितः स्मितं मुखं शरच्छशधरमुग्धमुद्धवः   ।। १७.१९  ।।

निराकृते यदुभिरिति प्रकोपिभिः स्पशे शनैर्गतवति तत्र विद्विषां  ।
मुरद्विषः स्वनितभयानकानकं बलं क्षणादथ समनह्यताजये   ।। १७.२०  ।।

मुहुः प्रतिस्खलितपरायुधा युधि स्थवीयसीरचलनितम्बनिर्भराः   ।
अदंशयन्नरहितशौर्यदंशनास्तनूरयं नय इति वृष्णिभूभृतः   ।। १७.२१  ।।

दुरुद्वहाः क्षणमपरैस्तदन्तरे रणश्रवादुपचयमाशु बिभ्रति   ।
महीभुजां महिमभृतां न संममुर्मुदोऽन्तरावपुषि बहिश्च कञ्चुकाः   ।। १७.२२  ।।

संकल्पं द्विरदगणं वरूथिनस्तुरङ्गिणो जयनयुजश्च वाजिनः   ।
त्वरायुजः स्वयमपि कुर्वतो नृपाः पुनः पुनस्तदधिकृतानतत्वरन्  ।। १७.२३  ।।

युधे परैः सह दृढबद्धकक्षया कलक्वणन्मधुपकुलोपगीतया   ।
अदीयत द्विपघटया सवारिभिः करोदरैः स्वयमथ दानमक्षयं  ।। १७.२४  ।।

सुमेखलाः सिततरदन्तचारवः समुल्लसत्तनुपरिधानसंपदः   ।
रणैषिणां पुलकभृतोऽधिकन्धरं ललम्बिरे सदसिलताः प्रिया इव   ।। १७.२५  ।।

मनोहरैः प्रकृतिमनोरमाकृतिर्भयप्रदैः समितिषु भीमदर्शनः   ।
सदैवतैः सततमथानपायिभिर्निजाङ्गवन्मुरजिदसेव्यतायुधैः   ।। १७.२६  ।।

अवारितं गतमुभयेषु भूरिशः क्षमाभृतामथ कटकान्तरेष्वपि   ।
मुहुर्युधि क्षतसुरशत्रुशोणितप्लुतप्रधिं रथमधिरोहति स्म सः   ।। १७.२७  ।।

उपेत्यच स्वनगुरुपक्षमारुतं दिवस्त्विषा कपिशितदूरदिङ्मुखः   ।
प्रकम्पितस्थिरतरयष्टि तत्क्षणं पतत्पतिः पदमधिकेतनं दधौ   ।। १७.२८  ।।

गभीरताविजितमृदङ्गनादया स्वनश्रिया हतरिपुहंसहर्षया   ।
प्रमोदयन्नथ मुखरान्कलापिनः प्रतिष्ठते नवघनवद्रथः स्म सः   ।। १७.२९  ।।

निरन्तरस्थगितदिगन्तरं ततः समुच्चलद्बलमवलोकयञ्जनः   ।
विकौतुकः प्रकृतमहाप्लवेऽभवद्विशृङ्खलं प्रचलितसिन्धुवारिणि   ।। १७.३०  ।।

बबृंहिरे गजपतयो महानकाः प्रदध्वनुर्जयतुरगा जिहेषिरे   ।
असंभवद्गिरिवरगह्वरैरभूत्तदा रवैर्दलित इव स्व आश्रयः   ।। १७.३१  ।।

अनारतं रसति जयाय दुन्दुभौ मधुद्विषः फलदलघुप्रतिस्वनैः   ।
विनिष्पतन्मृगपतिभिर्गुहामुखैर्गताः परां मुदमहसन्निवाद्रयः   ।। १७.३२  ।।

जडीकृतश्रवणपथे दिवौकसां चमूरवे विशति सुराद्रिकन्दराः   ।
अनर्थकैरजनि विदग्धकामिनीरतान्तरक्वणितविलासकौशलैः   ।। १७.३३  ।।

अरातिभिर्युधि सहयुध्वनो हताञ्जिघृक्षवः श्रुतरणतूर्यनिःस्वनाः   ।
अकुर्वत प्रथमसमागमोचितं चिरोज्झितं सुरगणिकाः प्रसाधनं  ।। १७.३४  ।।

प्रचोदिताः परिचितयन्तृकर्मभिर्निषादिभिर्विदितयताङ्कुशक्रियैः   ।
गजाः सकृत्करतललोलनालिकाहता मुहुः प्रणदितघण्डमाययुः   ।। १७.३५  ।।

सविक्रमक्रमणचलैरितस्ततः प्रकीर्णकैः क्षिपत इव क्षिते रजः   ।
व्यरंसिषुर्न खलु जनस्य दृष्टयस्तुरङ्गमादभिनवभाण्डभारिणः   ।। १७.३६  ।।

चलाङ्गुलीकिसलयमुद्धतैः करैरनृत्यत स्फुटकृतकर्णतालया   ।
मदोदकद्रवकटभित्तिसङ्गिभिः कलस्वरं मधुपगणैरगीयत   ।। १७.३७  ।।

असिच्यत प्रशमितपांशुभिर्मही मदाम्बुभिर्धृतनवपूर्णकुम्भया   ।
अवाद्यत श्रवणसुखं समुन्नमत्पयोधरध्वनिगुरु तूर्यमाननैः   ।। १७.३८  ।।

उदासिरे पवनविधूतवाससस्ततस्ततो गगनलिहश्च केतवः   ।
यतः पुरः प्रतिरिपु शार्ङ्गिणः स्वयं व्यधीयत द्विपघटयेति मङ्गलं  ।। १७.३९  ।।

न शून्यतामगमदसौ निवेशभूः प्रभूततां दधति बले चलत्यपि   ।
पयस्यभिद्रवति भुवं युगावधौ सरित्पतिर्न हि समुपैति रिक्ततां  ।। १७.४०  ।।

यियासितामथ मधुभिद्विवस्वता जनो जरन्महिषविषाणधूसरां  ।
पुरः पतत्परबलरेणुमालिनीमलक्षयद्दिशमभिधूमितामिव   ।। १७.४१  ।।

मनस्विनामुदितगुरुप्रतिश्रुतिः श्रुतस्तथा न निजमृदङ्गनिःस्वनः   ।
यथा पुरःसमरसमुद्यतद्विषद्वलानकध्वनिरुदकर्षयन्मनः   ।। १७.४२  ।।

यथा यथा पटहरवः समीपतामुपागमत्स हरिवराग्रतः सरः   ।
तथा तथा हृषितवपुर्मुदाकुला द्विषां चमूरजनि जनीव चेतसा   ।। १७.४३  ।।

प्रसारिणि सपदि नभस्तले ततः समीरणभ्रमितपरागरूषिता   ।
व्यभाव्यत प्रलयजकालिकाकृतिर्विदूरतः प्रतिबलकेतनावलिः   ।। १७.४४  ।।

क्षणेन च प्रतिमुखतिग्मदीधितिप्रतिप्रभास्फुरदसिदुःखदर्शना   ।
भयङ्करा भृशमपि दर्शनीयतां ययावसावसुरचमूश्च भूभृतां  ।। १७.४५  ।।

पय्ॐउचामभिपततां दिवि द्रुतं विपर्ययः परित इवातपस्य सः   ।
समक्रमः समविषमेष्वथ क्षणात्क्षमातलं बलजलराशिरानशे   ।। १७.४६  ।।

ममौ पुरः क्षणमिव पश्यतो महत्तनूदरस्थितभुवनत्रयस्य तथ् ।
विशालतां दधति नितान्तमायते बलं द्विषां मधुमथनस्य चक्षुषि   ।। १७.४७  ।।

भृशस्विदः पुलकविकासिमूर्तयो रसाधिके मनसि निविष्टसाहसाः   ।
मुखे युधः सपदि रतेरिवाभवन्ससम्भ्रमाः क्षितिपचमूवधूगणाः   ।। १७.४८  ।।

ध्वजांशुकैर्ध्रुवमनुकूलमारुतप्रसारितैः प्रसभकृतोपहूतयः   ।
यदूनभि द्रुततरमुद्यतायुधाः क्रुधा परं रयमरयः प्रपेदिरे   ।। १७.४९  ।।

हरेरपि प्रति परकीयवाहिनीरधिस्यदं प्रववृतिरे चमूचराः   ।
विलम्बितुं न खलु सहा मनस्विनो विधित्सतः कलहमवेक्ष्य विद्विषः   ।। १७.५०  ।।

उपाहितैर्वपुषि निवातवर्मभिः स्फुरन्मणिप्रसृतमरीचिसूचिभिः   ।
निरन्तरं नरपतयो रणाजिरे रराजिरे शरनिकराचिता इव   ।। १७.५१  ।।

अथोच्चकैर्जरठकपोतकन्धरातनूरुहप्रकरविपाण्डुरद्युति   ।
वलैश्चलच्चरणविधूतमुच्चरद्धनावलीरुदचरत क्षमारजः   ।। १७.५२  ।।

विषङ्गिभिर्भृशमितरेतरं क्वचित्तुरङ्गमैरुपरि निरुद्धनिर्गमाः   ।
चलाचलैरनुपदमाहताः खुरैर्विबभ्रमुश्चिरमध एव धूलयः   ।। १७.५३  ।।

गरीयसः प्रचुरमुखस्य रागिणो रजोऽभवद्व्यवहितसत्वमुत्कटं  ।
सिसृक्षतः सरसिजजन्मनो जगद्बलस्य तु क्षयमपनेतुमिच्छतः   ।। १७.५४  ।।

पुरा शरक्षतिजनितानि संयुगे नयन्ति नः प्रसभमसृञ्जि पङ्कतां  ।
इति ध्रुवं व्यलगिषुरात्तभीतयः खमुच्चकैरनलसखस्य केतवः   ।। १७.५५  ।।

क्वचिल्लसद्घननिकुरम्बकर्बुरः क्वचिद्धिरण्मयकणपुञ्जपिञ्जरः   ।
क्वचिच्छरच्छशधरखण्डपाण्डुरः खुरक्षतक्षितितलरेणुरुद्ययौ   ।। १७.५६  ।।

महीयसा महति दिगन्तदन्तिनामनीकजे रजसि मुखानुषङ्गिणि   ।
विसारितामजिहत कोकिलावलीमलीमसा जलदमदाम्बुराजयः   ।। १७.५७  ।।

शिरोरुहैरलिकुलक्ॐअलैरमी मुधा मृधे मृषत युवान एव मा   ।
बलोद्धतं धवलितमूर्धजानिति ध्रुवं जनाञ्जरत इवाकरोद्रजः   ।। १७.५८  ।।

सुसंहतैर्दधदपि धाम नीयते तिरस्कृतिं बहुभिरसंशयं परैः   ।
यतः क्षितेरवयवसंपदोऽणवस्त्विषां निधेरपि वपुरावरीषत   ।। १७.५९  ।।

द्रुतद्रवद्रथचरणक्षतक्षमातलोल्लसद्बहुलरजोऽवगुण्ठितं  ।
युगक्षयक्षणनिरवग्रहे जगत्पयोनिधेर्जल इव मग्नमाबभौ   ।। १७.६०  ।।

समुल्लसद्दिनकरवक्त्रकान्तयो रजस्वलाः परिमलिताम्बरश्रियः   ।
दिगङ्गनाः क्षणमविलोकनक्षमाः शरीरिणां परिहरणीयतां ययुः   ।। १७.६१  ।।

निरीक्षितुं वियति समेत्यकौतुकात्पराक्रमं समरमुखे महीभृतां  ।
रजस्ततावनिमिषलोचनोत्पलव्यथाकृति त्रिदशगणैः पलाय्यत   ।। १७.६२  ।।

विषङ्गिणि प्रतिपदमापिबत्यपो हताचिरद्युतिनि समीरलक्ष्मणि   ।
शनैःशनैरुपचितपङ्कभारिकाः पय्ॐउचः प्रययुरपेतवृष्टयः   ।। १७.६३  ।।

नभोनदीव्यतिकरधौतमूर्तिभिर्वियद्गतैरनधिगतानि लेभिरे   ।
चलच्चमूतुरगखुराहतोत्पतन्महीरजःस्नपनसुखानि दिग्गजैः   ।। १७.६४  ।।

गजव्रजाक्रमणभरावनम्रया रसातलं यदखिलमानशे भुवा   ।
नभस्तलं भहुलतरेण रेणुना ततोऽगमत्त्रिजगदिवैकतां स्फुटं  ।। १७.६५  ।।

समस्थलीकृतविवरेण पूरिता महीभृतां बलरजसा महागुहाः    ।
रहस्त्रपाविधुरवघूरतार्थिनां नभःसदामुपकरणीयतां ययुः   ।। १७.६६  ।।

गते मुखच्छदपटसादृशीं दृशः पथस्थिरो दधति घने रजस्यपि   ।
मदानिलैरधिमधुचूतगन्धिभिर्द्विपा द्विपानभिययुरेव रंहसा   ।। १७.६७  ।।

मदाम्भसा परिगलितेन सप्तधा गजाञ्जनः शमितरजश्चयानधः   ।
उपर्यवस्थितघनपांशुमण्डलानलोकयत्ततपटमण्डपानिव   ।। १७.६८  ।।

अन्यूनोन्नतयोऽतिमात्रपृथवः पृथ्वीधरश्रीभृत-
स्तन्वन्तः कनकावलीभिरुपमां सौदामनीदामभिः   ।
वर्षन्तः शममानयन्नुपलसच्छृङ्गारलेखायुधाः 
काले कालियकायकालवपुषः पांसून्गजाम्भ्ॐउचः   ।। १७.६९  ।।