नारायणीयम्/दशकम् ५६
रुचिरकम्पितकुण्डलमण्डलः सुचिरमीश ननर्तिथ पन्नगे ।		
अमरताडितदुन्दुभिसुन्दरं वियति गायति दैवतयौवते ॥ ५६१॥		
नमति यद्यदमुष्य शिरो हरे परिविहाय तदुन्नतमुन्नतम् ।		
परिमथन्पदपङ्करुहा चिरं व्यहरथाः करताळमनोहरम् ॥ ५६२	॥	
त्वदवभग्नविभुग्नफणागणे गलितशोणितशोणितपाथसि ।		
फणिपताववसीदति सन्नतास्तदबलास्तव माधव पादयोः ॥ ५६३॥		
अयि पुरैव चिराय परिश्रुतत्वदनुभावविलीनहृदो हि ताः ।		
मुनिभिरप्यनवाष्यपथैः स्तवैर्नुनुवुरीश भवन्तमयन्त्रितम् ॥ ५६४	॥	
फणिवधूजनभक्तिविलोकनप्रविकसत्करुणाकुलचेतसा ।		
फणिपतिर्भवताच्युत जीवितस्त्वजि समर्पितमूर्तिरवानमत् ॥ ५६५	॥	
रमणकं व्रजे वारिधिमध्यगं फणिरिपुर्न करोति विरोधिताम् ।		
इति भवद्वचनान्यतिमानयन् फणिपतिर्निरगादुरगैः समम् ॥ ५६६	॥	
फणिवधूजनदत्तमणिव्रजज्वलितहारदुकूलविभूषितः ।		
तटगतैः प्रमदाश्रुविमिश्रितैः समगथाः स्वजनैर्दिवसावधौ ॥ ५६७	॥	
निशि पुनस्तमसा व्रजमन्दिरं व्रजितुमक्षम एव जनोत्करे ।		
स्वपति तत्र भवच्चरणाश्रये दवकृशानुररुन्ध समन्ततः ॥ ५६८	॥	
प्रबुधितानथ पालय पालयेत्युदयदार्तरवान् पशुपालकान् ।		
अवितुमाशु पपाथ महानलं किमिह चित्रमयं खलु ते मुखम् ॥ ५६९	॥	
शिखिन वर्णत एव हि पीतता परिलसत्युधना क्रिययाऽप्यसौ ।		
इति नुतः पशुपैर्मुदितैर्विभो हर हरे दुरितैः सह मे गदान् ॥ ५६१०	॥