श्रीमद्भागवतपुराणम्/स्कन्धः ३/अध्यायः ९
ब्रह्मोवाच - 
(अनुष्टुप्) 
ज्ञातोऽसि मेऽद्य सुचिरान्ननु देहभाजां 
    न ज्ञायते भगवतो गतिरित्यवद्यम् । 
नान्यत्त्वदस्ति भगवन्नपि तन्न शुद्धं 
    मायागुणव्यतिकराद् यदुरुर्विभासि ॥ १ ॥ 
रूपं यदेतदवबोधरसोदयेन । 
    शश्वन्निवृत्ततमसः सदनुग्रहाय । 
आदौ गृहीतमवतारशतैकबीजं । 
    यन्नाभिपद्मभवनाद् अहमाविरासम् ॥ २ ॥ 
नातः परं परम यद्‍भवतः स्वरूपम् । 
    आनन्दमात्रमविकल्पमविद्धवर्चः । 
पश्यामि विश्वसृजमेकमविश्वमात्मन् । 
    भूतेन्द्रियात्मकमदस्त उपाश्रितोऽस्मि ॥ ३ ॥ 
तद्वा इदं भुवनमङ्गल मङ्गलाय । 
    ध्याने स्म नो दर्शितं त उपासकानाम् । 
तस्मै नमो भगवतेऽनुविधेम तुभ्यं । 
    योऽनादृतो नरकभाग्भिरसत्प्रसङ्गैः ॥ ४ ॥ 
ये तु त्वदीयचरणाम्बुजकोशगन्धं । 
    जिघ्रन्ति कर्णविवरैः श्रुतिवातनीतम् । 
भक्त्या गृहीतचरणः परया च तेषां । 
    नापैषि नाथ हृदयाम्बुरुहात्स्वपुंसाम् ॥ ५ ॥ 
तावद्‍भयं द्रविणगेहसुहृन्निमित्तं । 
    शोकः स्पृहा परिभवो विपुलश्च लोभः । 
तावन्ममेत्यसदवग्रह आर्तिमूलं । 
    यावन्न तेऽङ्‌घ्रिमभयं प्रवृणीत लोकः ॥ ६ ॥ 
दैवेन ते हतधियो भवतः प्रसङ्गात् । 
    सर्वाशुभोपशमनाद् विमुखेन्द्रिया ये । 
कुर्वन्ति कामसुखलेशलवाय दीना । 
    लोभाभिभूतमनसोऽकुशलानि शश्वत् ॥ ७ ॥ 
क्षुत्तृट्‌त्रधातुभिरिमा मुहुरर्द्यमानाः । 
    शीतोष्णवातवर्षैरितरेतराच्च । 
कामाग्निनाच्युत रुषा च सुदुर्भरेण । 
    सम्पश्यतो मन उरुक्रम सीदते मे ॥ ८ ॥ 
यावत् पृथक्त्वमिदमात्मन इन्द्रियार्थ । 
    मायाबलं भगवतो जन ईश पश्येत् । 
तावन्न संसृतिरसौ प्रतिसङ्क्रमेत । 
    व्यर्थापि दुःखनिवहं वहती क्रियार्था ॥ ९ ॥ 
अह्न्यापृतार्तकरणा निशि निःशयाना । 
    नानामनोरथधिया क्षणभग्ननिद्राः । 
दैवाहतार्थरचना ऋषयोऽपि देव । 
    युष्मत् प्रसङ्गविमुखा इह संसरन्ति ॥ १० ॥ 
त्वं भक्तियोगपरिभावितहृत्सरोज । 
    आस्से श्रुतेक्षितपथो ननु नाथ पुंसाम् । 
यद् यद् धिया ते उरुगाय विभावयन्ति । 
    तत्तद् वपुः प्रणयसे सदनुग्रहाय ॥ ११ ॥ 
नातिप्रसीदति तथोपचितोपचारैः । 
    आराधितः सुरगणैर्हृदि बद्धकामैः । 
यत्सर्वभूतदययासदलभ्ययैको । 
    नानाजनेष्ववहितः सुहृदन्तरात्मा ॥ १२ ॥ 
पुंसामतो विविधकर्मभिरध्वराद्यैः । 
    दानेन चोग्रतपसा परिचर्यया च । 
आराधनं भगवतस्तव सत्क्रियार्थो । 
    धर्मोऽर्पितः कर्हिचिद् ध्रियते न यत्र ॥ १३ ॥ 
शश्वत्स्वरूपमहसैव निपीतभेद । 
    मोहाय बोधधिषणाय नमः परस्मै । 
विश्वोद्‍भवस्थितिलयेषु निमित्तलीला । 
    रासाय ते नम इदं चकृमेश्वराय ॥ १४ ॥ 
यस्यावतार गुणकर्मविडम्बनानि । 
    नामानि येऽसुविगमे विवशा गृणन्ति । 
तेऽनैकजन्मशमलं सहसैव हित्वा । 
    संयान्त्यपावृतामृतं तमजं प्रपद्ये ॥ १५ ॥ 
यो वा अहं च गिरिशश्च विभुः स्वयं च । 
    स्थित्युद्‍भवप्रलयहेतव आत्ममूलम् । 
भित्त्वा त्रिपाद्‌ववृध एक उरुप्ररोहः । 
    तस्मै नमो भगवते भुवनद्रुमाय ॥ १६ ॥ 
लोको विकर्मनिरतः कुशले प्रमत्तः । 
    कर्मण्ययं त्वदुदिते भवदर्चने स्वे । 
यस्तावदस्य बलवान् इह जीविताशां । 
    सद्यश्छिनत्त्यनिमिषाय नमोऽस्तु तस्मै ॥ १७ ॥ 
यस्माद्‍बिभेम्यहमपि द्विपरार्धधिष्ण्यं । 
    अध्यासितः सकललोकनमस्कृतं यत् । 
तेपे तपो बहुसवोऽवरुरुत्समानः । 
    तस्मै नमो भगवतेऽधिमखाय तुभ्यम् ॥ १८ ॥ 
तिर्यङ्‌मनुष्यविबुधादिषु जीवयोनि । 
    ष्वात्मेच्छयात्मकृतसेतुपरीप्सया यः । 
रेमे निरस्तविषयोऽप्यवरुद्धदेहः । 
    तस्मै नमो भगवते पुरुषोत्तमाय ॥ १९ ॥ 
योऽविद्ययानुपहतोऽपि दशार्धवृत्त्या । 
    निद्रामुवाह जठरीकृतलोकयात्रः । 
अन्तर्जलेऽहिकशिपुस्पर्शानुकूलां । 
    भीमोर्मिमालिनि जनस्य सुखं विवृण्वन् ॥ २० ॥ 
यन्नाभिपद्मभवनाद् अहमासमीड्य । 
    लोकत्रयोपकरणो यदनुग्रहेण । 
तस्मै नमस्त उदरस्थभवाय योग । 
    निद्रावसानविकसन् नलिनेक्षणाय ॥ २१ ॥ 
सोऽयं समस्तजगतां सुहृदेक आत्मा । 
    सत्त्वेन यन्मृडयते भगवान् भगेन । 
तेनैव मे दृशमनुस्पृशताद्यथाहं । 
    स्रक्ष्यामि पूर्ववदिदं प्रणतप्रियोऽसौ ॥ २२ ॥ 
एष प्रपन्नवरदो रमयात्मशक्त्या । 
    यद्यत् करिष्यति गृहीतगुणावतारः । 
तस्मिन्स्वविक्रममिदं सृजतोऽपि चेतो । 
    युञ्जीत कर्मशमलं च यथा विजह्याम् ॥ २३ ॥ 
नाभिह्रदादिह सतोऽम्भसि यस्य पुंसो । 
    विज्ञानशक्तिरहमासमनन्तशक्तेः । 
रूपं विचित्रमिदमस्य विवृण्वतो मे । 
    मा रीरिषीष्ट निगमस्य गिरां विसर्गः ॥ २४ ॥ 
सोऽसौ अदभ्रकरुणो भगवान् विवृद्ध । 
    प्रेमस्मितेन नयनाम्बुरुहं विजृम्भन् । 
उत्थाय विश्वविजयाय च नो विषादं । 
    माध्व्या गिरापनयतात्पुरुषः पुराणः ॥ २५ ॥ 
मैत्रेय उवाच - 
(अनुष्टुप्) 
स्वसम्भवं निशाम्यैवं तपोविद्यासमाधिभिः । 
यावन्मनोवचः स्तुत्वा विरराम स खिन्नवत् ॥ २६ ॥ 
अथाभिप्रेतमन्वीक्ष्य ब्रह्मणो मधुसूदनः । 
विषण्णचेतसं तेन कल्पव्यतिकराम्भसा ॥ २७ ॥ 
लोकसंस्थानविज्ञान आत्मनः परिखिद्यतः । 
तमाहागाधया वाचा कश्मलं शमयन्निव ॥ २८ ॥ 
श्रीभगवानुवाच - 
मा वेदगर्भ गास्तन्द्रीं सर्ग उद्यममावह । 
तन्मयाऽऽपादितं ह्यग्रे यन्मां प्रार्थयते भवान् ॥ २९ ॥ 
भूयस्त्वं तप आतिष्ठ विद्यां चैव मदाश्रयाम् । 
ताभ्यां अन्तर्हृदि ब्रह्मन् लोकान् द्रक्ष्यसि अपावृतान् ॥ ३० ॥ 
तत आत्मनि लोके च भक्तियुक्तः समाहितः । 
द्रष्टासि मां ततं ब्रह्मन् मयि लोकान् त्वमात्मनः ॥ ३१ ॥ 
यदा तु सर्वभूतेषु दारुष्वग्निमिव स्थितम् । 
प्रतिचक्षीत मां लोको जह्यात्तर्ह्येव कश्मलम् ॥ ३२ ॥ 
यदा रहितमात्मानं भूतेन्द्रियगुणाशयैः । 
स्वरूपेण मयोपेतं पश्यन् स्वाराज्यमृच्छति ॥ ३३ ॥ 
नानाकर्मवितानेन प्रजा बह्वीः सिसृक्षतः । 
नात्मावसीदत्यस्मिन् ते वर्षीयान् मदनुग्रहः ॥ ३४ ॥ 
ऋषिमाद्यं न बध्नाति पापीयान् त्वां रजोगुणः । 
यन्मनो मयि निर्बद्धं प्रजाः संसृजतोऽपि ते ॥ ३५ ॥ 
ज्ञातोऽहं भवता त्वद्य दुर्विज्ञेयोऽपि देहिनाम् । 
यन्मां त्वं मन्यसेऽयुक्तं भूतेन्द्रियगुणात्मभिः ॥ ३६ ॥ 
तुभ्यं मद्विचिकित्सायां आत्मा मे दर्शितोऽबहिः । 
नालेन सलिले मूलं पुष्करस्य विचिन्वतः ॥ ३७ ॥ 
यच्चकर्थाङ्ग मत्स्तोत्रं मत्कथा अभ्युदयांकितम् । 
यद्वा तपसि ते निष्ठा स एष मदनुग्रहः ॥ ३८ ॥ 
प्रीतोऽहमस्तु भद्रं ते लोकानां विजयेच्छया । 
यद् अस्तौषीर्गुणमयं निर्गुणं मानुवर्णयन् ॥ ३९ ॥ 
य एतेन पुमान्नित्यं स्तुत्वा स्तोत्रेण मां भजेत् । 
तस्याशु सम्प्रसीदेयं सर्वकामवरेश्वरः ॥ ४० ॥ 
पूर्तेन तपसा यज्ञैः दानैर्योगसमाधिना । 
राद्धं निःश्रेयसं पुंसां मत्प्रीतिः तत्त्वविन्मतम् ॥ ४१ ॥ 
अहमात्मात्मनां धातः प्रेष्ठः सन् प्रेयसामपि । 
अतो मयि रतिं कुर्याद् देहादिर्यत्कृते प्रियः ॥ ४२ ॥ 
सर्ववेदमयेनेदं आत्मनाऽऽत्माऽऽत्मयोनिना । 
प्रजाः सृज यथापूर्वं याश्च मय्यनुशेरते ॥ ४३ ॥ 
मैत्रेय उवाच - 
तस्मा एवं जगत्स्रष्ट्रे प्रधानपुरुषेश्वरः । 
व्यज्येदं स्वेन रूपेण कञ्जनाभस्तिरोदधे ॥ ४४ ॥ 
इति श्रीमद्‌भागवते महापुराणे पारमहंस्यां संहितायां 
तृतीयस्कन्धे नवमोऽध्यायः ॥ ९ ॥

fr:Le Bhâgavata Purâna/Livre III/Chapitre 9