नारायणीयम्/दशकम् ३३
वैवस्वताख्यमनुपुत्रनभागजात		
नाभागनामकनरेन्द्रसुतोऽम्बरीषुः ।		
सप्तार्णवावृतमहीदयितोऽपि रेमे		
त्वत्सङ्गिषु त्वयि च मग्नमनास्सदैव ॥ ३३१॥		
त्वत्प्रीतयेसकलमेव वितन्वतोऽस्य		
भक्त्यैव देव नचिरादभृथाः प्रसादम् ।		
येनास्य याचनमृतेऽप्यभिरक्षणार्थं		
चक्रं भवान्प्रविततार सहस्रधारम् ॥ ३३२॥		
स द्वादशीव्रतमथो भवदर्चनार्थं		
वर्षं दधौ मधुवने यमुनोपकण्ठे ।		
पत्न्या समं सुमनसा महतीं वितन्वन्		
पूजां द्विजेषु विसृजन्पशुषष्टिकोटिम् ॥ ३३३॥		
तत्राथ पारणदिने भवदर्चनान्ते		
दुर्वाससाऽस्य मुनिना भवनं प्रपेदे ।		
भोक्तुं वृतश्च स नृपेण परार्तिशीलो		
मन्दं जगाम यमुनां नियमान्विधास्यन् ॥ ३३४॥		
राज्ञाथ पारणमुह्ङ्र्तसमाप्तिखेदा		
द्वारैव पारणमकारि भवत्परेण ।		
प्राप्तो मुनिस्तदथ दिव्यदृशा विजानन्		
क्षिप्यन् कृधोद्धृतजटो विततान कृत्याम् ॥ ३३५॥		
कृत्यां च तामसिधरां भुवनं दहन्ती		
मग्रेऽभिवीक्ष्य नृपतिर्न पदाच्चकम्पे ।		
त्वद्भक्तबाधमभिवीक्ष्य सुदर्शनं ते		
कृत्यानलं शलभयन्मुनिमन्वधावीत् ॥ ३३६॥		
धावन्नशेषभुवनेषु भिया स पश्यन्		
विश्वत्र चक्रमपि ते गतवान्विरिञ्चम् ।		
कः कालचक्रमतिलङ्घयतीत्यपास्तः		
शर्वं ययौ स च भवन्तमवन्दतैव ॥ ३३७॥		
भूयो भवन्निलयमेत्य मुनिं नमन्तं		
प्रोचे भवानहमृषे ननु भक्तदासः ।		
ज्ञानं तपश्च विनयान्वितमेव मान्यं		
याह्यम्बरीषपदमेव भजेति भूमन् ॥ ३३८॥		
तावत्समेत्य मुनिना स गृहीतपादो		
राजाऽपसृत्य भवदस्त्रमसावनौषीत् ।		
चक्रे गते मुनिरदादखिलाशिषोऽस्मै		
त्वद्भक्तिमागसि कृतेऽपि कृपां च शंसन् ॥ ३३९॥		
राजा प्रतीक्ष्य मुनिमेकसमामनाश्वान्		
सम्भोज्य साधु तमृषिं विसृजन्प्रसन्नम् ।		
भुक्त्वा स्वयं त्वयि ततोऽपि दृढं रतोऽभूत्		
सायुज्यमाप च स मां पवनेश पायाः ॥ ३३१०॥