नारायणीयम्/दशकम् १८
जातस्य ध्रुवकुल एव तुङ्गकीर्ते		
रङ्गस्य व्यजनि सुतः स वेननामा ।		
तद्दोषव्यथितमतिः स राजवर्य		
स्त्वत्पादे विहितमना वनं गतोऽभूत् ॥ १॥		
पापोऽपि क्षितितलपालनाय वेनः		
पौराद्यैरुपनिहितः कठोरवीर्यः ।		
सर्वेभ्यो निजबलमेव संप्रशंसन्		
भूचक्रे तव यजनान्ययं न्यरौत्सीत् ॥ २॥		
सम्प्राप्ते हितकथनाय तापसौधे		
मत्तोऽन्यो भवनपतिर्न कश्चनेति ।		
त्वन्निन्दावचनपरो मुनीश्वरैस्तैः		
शापाग्नौ शलभदशामनायि वेनः ॥ ३॥		
तन्नाशात्खलजनभीरुकैर्मुनीन्द्रै		
स्तन्मात्रा चिरपरिरक्षिते तदङ्गे ।		
त्यक्ताघे परिमथितादथोरुदण्डात्		
दोर्दण्डे परिमथिते त्वमाविरासीः ॥ ४॥		
विख्यातः पृथुरिति तापसोपदिष्टैः		
सूताद्यैः परिणुतभाविभूरिवीर्यः ।		
वेनार्त्या कबलितसम्पदं धरित्रीं		
आक्रान्तां निजधनुषा समामकार्षीः ॥ ५॥		
भूयस्तां निजकुलमुख्यवत्सयुक्तैर्		
देवाद्यैः समुचितचारुभाजनेषु ।		
अन्नादीन्यभिलषितानि यानि तानि		
स्वच्छन्दं सुरभितनूमदूदुहस्त्वम् ॥ ६॥		
आत्मानं यहति मखैस्त्वयि त्रिधाम		
न्नारब्धे शततमवाजिमेधयागे ।		
स्पर्धालुः शतमख एत्य नीचवेषो		
हृत्वाऽश्वं तव तनयात् पराजितोऽभूत् ॥ ७॥		
देवेन्द्रं मुहुरिति वाजिनं हरन्तं		
वह्नौ तं मुनवरमण्डले जुहूषौ ।		
रुन्धाने कमलभवे क्रतोः समाप्तौ		
साक्षात्त्वं मधुरिपुमैक्षथाः स्वयं स्वम् ॥ ८॥		
तद्दत्तं वरमुपलभ्य भक्तिमेकां		
गङ्गान्ते विहितपदः कदापि देव ।		
सत्रस्थं मुनिनिवहं हितानि शंस		
न्नैक्षिष्ठाः सनकमुखान् मुनीन् पुरस्तात् ॥ ९॥		
विज्ञानं सनकमुखोदितं दधानः		
स्वात्मानं स्वयमगमो वनान्तसेवी ।		
तत्तादृक्पृथुवपुरीश सत्वरं मे		
रोगौघं प्रशमय वातगेहवासिन् ॥ १०॥