महाभारतम्-13-अनुशासनपर्व-031
भीष्मेण युधिष्ठिरम्प्रति शूद्रोपदेशस्यानर्थहेतुतायां दृष्टान्ततया मुनिशूद्रयोः कथाकथनम्।। 1 ।।

13-31-1	मित्रमुपकारमपेक्ष्योपकर्ता। सुहृदुपकारमनपेक्ष्योपकर्ता। लोभात् कृपया वेत्यर्थः।।
13-31-4	उपाध्यायस्योपदेशकर्तुः।।
13-31-6	दुरुक्तं दुःखस्थं नीचं प्रति उक्तं वचनम्।।
13-31-8	व्रतिभिर्ब्रह्मचारिभिः। तापसैर्वानप्रस्थैः।।
13-31-10	यतिभिः संन्यासिभिः।।
13-31-11	दयान्वितः सर्वभूताभयदानेन प्रव्रज्यां कृतवानित्यर्थः।।
13-31-12	दीक्षां नियमम्।।
13-31-13	प्रव्राजयितुं विधिवत् स्वोचितं कर्म त्याजयितुम्।।
13-31-14	प्रव्रजायितुं विधिवत् स्वोचितं कर्म त्याजयितुम्।।
13-31-16	लिङ्गं संन्यासिचिह्नम्।।
13-31-19	आत्मनः प्रियं विक्षेपकस्य शुश्रूषाख्यस्य स्वधर्मस्य त्यागम्। लिङ्गधारणानधिकारेऽपि त्यागमात्रे सर्वस्याधिकारात्। उटजं पर्णसालाम्।।
13-31-20	वेदीं पूजार्थम्। भूमिं शयनाद्यर्थम्।।
13-31-21	अभिषेकान् त्रिसन्ध्यं स्रानानि।।
13-31-22	सङ्कल्पस्य नियमो निग्रहः। चित्तवृत्तिनिरोध इति यावत्। तेन उपेतः।।
13-31-30	बृसीं चरमशैर्षिकीं आसनकूर्चं पश्चिमाग्रम्।।
13-31-37	वेदे ऋग्वेदादित्रये। कल्पप्रयोगे सूत्रोक्तयज्ञप्रयोगे।।
13-31-43 मत्कृतस्य मह्यं कृतस्य।।
13-31-58	विपर्ययेण वैपरीत्येन मन्युर्दैन्यम्।।
13-31-59	भवे भवनिमित्तम्।।
13-31-63	सत्यानृतेन वाणिज्येन धनलोभेनेत्यर्थः।।

महाभारतम्/अनुशासनपर्व