नारायणीयम्/दशकम् २३
प्राचेतस्तु भगवन्नपरोऽपि दक्षस्		
त्वत्सेवनं व्यधित सर्गविवृद्धिकामः ।		
आविर्बभूविथ तदा लसदष्टबाहुस्		
तस्मै वरं ददिथ तां च वधूमसिक्नीम् ॥ २३१॥		
तस्यात्मजास्त्वयुतमीश पुनः सहस्रं		
श्रीनारदस्य वचसा तव मार्गमापुः ।		
नैकत्रवासमृषये स मुमोच शापं		
भक्तोत्तमस्त्वृषिरनुग्नहमेव मेने ॥ २३२॥		
षष्ट्या ततो दुहितृभिः सृजतः कुलौघान्		
दौहित्रसूनुरथ तस्य स विश्वरूपः ।		
त्वत्स्तोत्रवर्मितमजापयदिन्द्रमाजौ		
देव त्वदीयमहिमा खलु सर्वजैत्रः ॥ २३३॥		
प्राक्शूरसेनविषये किल चित्रकेतुः		
पुत्राग्रही नृपतिरङ्गिरसः प्रभावात् ।		
लब्ध्वैकपुत्रमथ तत्र हते सपत्नी		
संघैरमुह्यदवशस्तव माययासौ ॥ २३४॥		
तं नारदस्तु सममङ्गिरसा दयालुः		
सम्प्राप्य तावदुपदर्श्य सुतस्य जीवम् ।		
कस्यास्मि पुत्र इति तस्य गिरा विमोहं		
त्यक्त्वा त्वदर्चनविधौ नृपतिं न्ययुङ्क्त ॥ २३५॥		
स्तोत्रं च मन्त्रमपि नारदतोऽथ लब्ध्वा		
तोषाय शेषवपुषो ननु ते तपस्यन् ।		
विद्याधराधिपतितां स हि सप्तरात्रे		
लब्ध्वाप्यकुण्टःअमतिरन्वभजद्भवन्तम् ॥ २३६॥		
तस्मै मृणाळधवळेन सहस्रशीर्ष्णा		
रूपेण बद्धनुतिसिद्धगणावृतेन ।		
प्रादुर्भवन्नचिरतो नुतिभिः प्रसन्नो		
दत्त्वात्मतत्वमनुगृह्य तिरोदधाथ ॥ २३७॥		
त्वद्भक्तमौलिरथ सोऽपि च लक्षलक्षं		
वर्षाणि हर्षुलमना भुवनेषु कामम् ।		
संगापयन्गुणगणं तव सुन्दरीभिः		
सङ्गातिरेकरहितो ललितं चचार ॥ २३८॥		
अत्यन्तसङ्गविलयाय भवत्प्रणुन्नो		
नूनं स रूप्यगिरिमाप्य महत्समाजे ।		
निश्शङ्कमङ्ककृतवल्लभमङ्गजारिम्		
तं शङ्करं परिहसन्नुमयाभिशेपे ॥ २३९॥		
निस्सम्भ्रमस्त्वयमयाचितशापमोक्षो		
वृत्रासुरत्वमुपगम्य सुरेन्द्रयोधी ।		
भक्त्यात्मतत्त्वकथनैस्समरे विचित्रं		
शत्रोरपि भ्रममपास्य गतः पदं ते ॥ २३१०॥		
त्वत्सेवनेन दितिरिन्द्रवधोद्यताऽपि		
तान्प्रत्युतेन्द्रसुहृदो मरुतोऽभिलेभे ।		
दुष्टाशयेऽपि शुभदैव भवन्निषेवा		
तत्तादृशस्त्वमव मां पवनालयेश ॥ २३११॥