मत्तविलासप्रहासनम्
पल्लववंशभूपतिना महेन्द्रवर्मणा विरचतं नाटकम् ।
(प्रविश्य)नटी :(सरोषम्)आर्य!किम् चिरस्य कालस्य यौवनगुणभरमत्तविलासप्रहासनम् द्रष्टुम् आगतः असि?
सुत्रधरः :यथः भवति ।
नटी : तयैव तावद् दर्शय या त्वया रमयितव्या ।
सुत्रधरः : त्वया सह दर्शयिष्यामिति ।
नटी : किम् तयैव नियुक्तः असि ।
सूत्रधरः : अलम् प्रियाख्यानिकपुनरुक्तेन । पश्य ।
उद्भिन्नरोमाञ्च कपोल रेखम्
अविर्मयुखस्मितम् अञ्चितभ्रु ।
लब्ध्वा प्रिये दुर्लभम् आननम् ते
भूयोsपि किम् प्रार्थयितव्यम् अस्ति ॥
नटी :किम् दाणि अय्येन पज्जिदव्यम् ?
सूत्रधरः : ननु त्वयैवभिहितम् मत्तविलासप्रहासनम् इति ।
नटी:  
सूत्रधरः : भवति, श्रुयताम् । पल्लव-कुल-धरणी-मण्डल-कुल-पर्वतस्य सर्व-नय-विजित-समस्त-सामन्त-मण्डलस्य अखण्ड-सम-पराक्रम्-श्रियः श्रिमहिमानुरुप-दान-विभूति-परिभूत-राजराजस्य श्रिसिंहविष्णुवर्मणः पुत्रः शत्रु-सद्-वर्ग-निग्रह-परः पर-हित-परतन्त्रतया महा-भूत-सधर्मा महाराजः श्रिमहेन्द्रविक्रमवर्मा नाम । अपि च -
प्रज्ञादानदयानुभावधृतयः कान्तिकलाकौशलम् सत्यं शौर्यम् अमायता विनयम् इत्येवम् प्रकारगुणाः। अप्राप्तस्थितयः समेत्य शरणम् याता यम् एकम् कलौ कल्पन्ते जगदादिम् आदिपुरुषम् सर्गप्रभेदा इव ॥
किम् च— आकरे सूक्ति-रत्नानाम् यस्मिन् गुणम्-गरीयसाम् । अर्घन्ति बहुसूक्तानि सताम् सारलघूनि अपि ॥  
(निष्क्रान्तौ)

नाटकानि