नारायणीयम्/दशकम् ७
एवं देव cअतुर्दशात्मकजगद्रूपेण जातः पुन	
स्तस्योर्ध्वं खलु सत्यलोकनिलये जातोऽसि धाता स्वयम।	
यं शंसन्ति हिरण्यगर्भमखिलत्रैलोक्यजीवात्मकं	
योऽभूत् स्फीतरजोविकारविकसन्नानासिसृक्षारसः ॥ १॥	
सोऽयं विश्विसर्गदत्तहृदयस्सम्पश्यमानस्स्वयं	
बोधं खल्वनवाष्य विश्वविषयं cइन्ताकुलस्तस्थिवान।	
तावत् त्वं जगतांपते तपतपेत्येवं हि वैहायसीं	
वाणीमेनमशिश्रवः श्रुतिसुखां कुर्वंस्तपःप्रेरणाम् ॥ २॥	
कोऽसौ मामवदत्पुमानिति जलापूर्णे जगन्मण्डले	
दिक्षूद्वीक्ष्य किमप्यनीक्षितवता वाक्यार्थमुत्पश्यता।	
दिव्यं वर्षसहस्रमात्तपसा तेन त्वमाराधित	
स्तस्मै दर्शितवानसि स्वनिलयं वैकुण्ठमेकाद्भुतम् ॥ ३॥	
माया यत्र कदापि नो विकुरुते भाते जगद्भ्यो बहि	
श्शोकक्रोधविमोहसाध्वसमुखा भावास्तु दूरं गताः।	
सान्द्रानन्दझरी cअ यत्र परमज्योतिःप्रकाशात्मके	
तत् ते धाम विभावितं विजयते वैकुण्ठरूपं विभो ॥ ४॥	
यस्मिन्नाम cअतुर्भुजा हरिमणिश्यामावदातत्विषो	
नानाभूषणरत्नदीपितदिशो राजद्विमानालयाः।	
भक्तिप्राप्ततथाविधोन्नतपदा दीव्यन्ति दिव्या जना	
स्तत्ते धाम निरस्तसर्वशमलं वैकुण्ठरूपं जयेत् ॥ ५॥	
नानादिव्यवधूजनैरभिवृता विद्युल्लतातुल्यया	
विश्वोन्मादनहृद्यगात्रलतया विद्योतिताशान्तरा।	
त्वत्पादांबुजसौरभैककुतुकाल्लक्ष्मीः स्वयं लक्ष्यते	
यस्मिन् विस्मयनीयदिव्यविभवं तत्ते पदं देहि मे ॥ ६॥	
तत्रैवं प्रतिदर्शिते निजपदे रत्नासनाध्यासितं	
भास्वत्कोटिलसत्किरीटकटकाद्याकल्पदीपाकृति।	
श्रीवत्साङ्कितमात्तकौस्तुभमणिcछायारुणं कारणं	
विश्वेषां तव रूपमैक्षत विधिस्तत्ते विभो भातु मे ॥ ७॥	
काळांभोदकळायकोमळरुcईcअक्रेण cअक्रं दिशा	
मावृण्वानमुदारमन्दहसितस्यन्दप्रसन्नाननम।	
राजत्कम्बुगदारिपङ्कजधरश्रीमद्भुजामण्डलं	
स्रष्टुस्तुष्टिकरं वपुस्तव विभो मद्रोगमुद्वासयेत् ॥ ८॥	
दृष्ट्वा संभृतसंभ्रमः कमलभूस्त्वत्पादपाथोरुहे	
हर्षावेशवशंवदो निपतितः प्रीत्या कृतार्थीभवन।	
जानास्येव मनीषितं मम विभो ज्ञानं तदापादय	
द्वैताद्वैतभवत्स्वरूपपरमित्याcअष्ट तं त्वां भजे ॥ ९॥	
आताम्रे cअरणे विनम्रमथ तं हस्तेन हस्ते स्पृशन्	
बोधस्ते भविता न सर्गविधिबिर्बन्धोऽपि सञ्जायते।	
इत्याभाष्य गिरं प्रतोष्यनितरां तccइत्तगूढः स्वयं	
सृष्टौ तं समुदैरयस्स भगवन्नुल्लासयोल्लाघताम् ॥ १०॥