गरुडपुराणम्/आचारकाण्डः/अध्यायः २१७
श्रीगरुडमहापुराणम् २१७
ब्रह्मोवाच  ।
अथ सन्ध्याविधं वक्ष्ये द्विजातीनां समासतः  ।
अपवित्रः पवित्रो वा सर्वावस्थां गतोऽपि वा  ॥ १,२१७.१ ॥
यः स्मरेत्पुण्डरीकाक्षं स बाह्याभ्यन्तरः शुचिः  ॥ १,२१७.२ ॥
गायत्त्रीच्छन्दो विश्वामित्र ऋषिस्त्रिपात् ।
समुद्राः कुक्षिश्चन्द्रादित्यौ लोचनौ  ।
अग्निर्मुखम्  ।
विष्णुर्हृदयम्  ।
ब्रह्मरुद्रौ शिरः  ।
रुद्रः शिखा  ।
उपनय ने विनियोगः  ।
ओं भूः पादे  ।
भुवः जानुति  ।
स्वः हृदये  ।
महः शिरसि  ।
जनः शिखायाम्  ।
तपः कण्ठे  ।
सत्यं ललाटे  ।
ओं हृदयाय नमः  ।
ओं भूः शिरसे स्वाहा  ।
ओं भुवः शिखायै वौषट् ।
ओं स्वः कवचाय हुं  ।
ओं भूर्भुवः स्वः अस्त्राय फट् ॥ १,२१७.३ ॥
ओं भूः ओं भुवः ओं स्वः ओं महः ओं जनः ओं तपः ओं सत्यं तत्स्त्रिपदा  ।
ओं आपो ज्योऽती रसोऽमृतं ब्रह्म भूर्भुवः स्वरोम्  ।
ओं सूर्यश्चेत्यादि  ।
ओं आपः पुनन्त्वित्यादि  ।
ओं अग्निश्चेत्यादि  ॥ १,२१७.४ ॥
ओं आयातु वरदे देवि ! पूर्वाह्ने ब्रह्मदेवता  ।
गायत्त्री नाम या सन्ध्या रक्ताङ्गी रक्तवाससा  ।
वरहंससमारूढा श्रीमत्पुष्करसंस्थिता  ॥ १,२१७.५ ॥
कमण्डलुधरा शान्ता अक्षमालाविधारिणी  ।
आयातु वरदा देवी मध्याह्ने श्वेतरूपिणी  ॥ १,२१७.६ ॥
माहेश्वरी च सावित्री शुक्लवस्त्रादिमण्डिता  ।
वृषस्कन्धसमारूढा त्रिशूलवरधारिणी  ॥ १,२१७.७ ॥
आयातु वरदा देवी अपराह्ने सरस्वती  ।
अतसीकुसुमप्रख्या वैष्णवी गरुडासना  ॥ १,२१७.८ ॥
पीतवस्त्रा शङ्खचक्रगदापद्मसमन्विता  ।
श्वेतवर्णा समुद्दिष्टा रविमण्डलसंस्थिता  ॥ १,२१७.९ ॥
श्वेतपद्मसनासीना श्वेतपुष्पोपशोभिता  ।
ओं आपो हिष्ठा मयो भुवस्ता न उर्जे दधात नः  ॥ १,२१७.१० ॥
महेरणाय चक्षुसे  ।
ओं यो वः शिवतमो रसः  ।
तस्य भाजयेतेह नः  ।
अशतीरिव मातरः  ।
ओं तस्मा अरङ्गमाम वो यस्य क्षयाय जिन्वथ  ।
आपो जन यथा च नः  ।
ओं सुमित्रिया न आप ओषधयः सन्तु ओं दुर्मित्रियास्तस्मै सन्तु योऽस्मान् द्वेष्टि यञ्च वयं द्विष्मः  ।
ओं द्रुपदादिवमुमुचानः स्विन्नः स्नातो मलादिव  ।
पूतं पवित्रेणेवाज्यमापः शुन्धन्तु मैनसः  ।
ओं ऋतं च सत्यं चाभीद्धात्तपसोऽध्यजायत  ।
ततोरात्र्यजायत  ।
ततः समुद्रोर्ऽणवः समुद्रादर्णवादधिसंवत्सरो अजायत  ।
अहौरात्राणि विदधद्विश्वस्य मिषतो वशी  ।
सूर्याचन्द्रमसौ धाता यथापूर्वमकल्पयत् ।
दिवं च पृथिवीं चान्तरिक्षमथो स्वः  ॥ १,२१७.११ ॥
गायत्त्र्या विश्वामित्र ऋषिर्गायत्त्रीछन्दः  ।
सविता देवता जपे विनियोगः  ।
ओं उदुत्यं जातवेदसं देवं वहन्ति केतवः  ।
दृशे विश्वाय सूर्यम्  ।
ओं चित्रं देवानामुदगादनीकं चक्षुर्मित्रस्य वरुणस्याग्नेः  ।
आप्रा द्यावापृथिवी अन्तरिक्षं सूर्य आत्मा जगतस्तस्थुषश्च  ।
ओं तच्चक्षर्देवहितं पुरस्ताच्छुक्रमुच्चरत् ।
पश्येम शरदः शतं जीवेम शरदः शतम्  ।
शृणुयाम शरदः शतम्  ।
ओं विश्वतश्चक्षुरुत विश्वतोमुखोविश्वतो बाहुरुत विश्वतस्पात् ।
संबाहुभ्यां धमति संपत्रैद्यार्वाभूमी जनयन्देव एकः  ।
देवा गातुविदो नाङ्गविद्वानाद्भमितमनसस्पत इमं देवयज्ञं स्वाहा वातेधाः जपेत् ॥ १,२१७.१२ ॥
उत्तरे शिखरे जाते भूम्यां पर्वतवासिनी  ।
ब्रह्मणा समनुज्ञाता गच्छ देवि ! यथासुखम्  ॥ १,२१७.१३ ॥
इति श्रीगारुडे महापुराणे पूर्वखण्डे प्रथमांशाख्ये आचारकाण्डे सन्ध्याविधिनिरूपणं नाम सप्तदशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

आचारकाण्डः