नारायणीयम्/दशकम् ३७
सान्द्राननन्दतनो हरे ननु पुरा दैवासुरे सङ्गरे		
त्वत्कृत्ता अपि कर्मशेषवशतो ये ते न याता गतिम् ।		
तेषां भूतलजन्मनां दितिभुवां भारेण दुरार्दिता		
भूमिः प्राप विरिञ्चमाश्रितपदं देवैः पुरैवागतैः ॥ ३७१॥		
हा हा दुर्जनभूरिभारमथितां पाथोनिधौ पातुकाम्		
एतां पालय हन्त मे विवशतां संपृच्छ देवानिमान् ।		
इत्यादिप्रचुरप्रलापविवशामालोक्य धाता महीं		
देवानां वदनानि वीक्ष्य परितो दध्यौ भवन्तं हरे ॥ ३७२॥		
ऊचे चाम्बुजभूरमूनयि सुराः सत्यं धरित्र्या वचो		
नन्वस्या भवतां च रक्षणविधौ दक्षो हि लक्ष्मीपतिः ।		
सर्वे शर्वपुरस्सरा वयमितो गत्वा पयोवारिधिं		
नत्वा तं स्तुमहे जवादिति युयः साकं तवा,अकेतनम् ॥ ३७३॥		
ते मुग्धानिलशालिदुग्धजलधेस्तीरं गताः सङ्गता		
यावत्त्वत्पदचिन्तनैकमनसस्तावत्स पाथोजभूः ।		
त्वद्वाचं हृदये निशम्य सकलानानन्दयन्नचिवा		
नाख्यातः परमात्मना स्वयमहं वाक्यं तदाकर्ण्यताम् ॥ ३७४॥		
जाने दीनदशामहं दिविषदां भूमेश्च भीमैर्नृपै		
स्तत्क्षेपाय भवामि यादवकुले सोऽहं समग्रात्मना ।		
देवा वृष्णिकुले भवन्तु कलया देवाङ्गनाश्चावनौ		
मत्सेवार्थमिति त्वदीयवचनं पाथोजभूरूचिवान् ॥ ३७५॥		
श्रुत्वा कर्णरसायनं तव वचः सर्वेषु निर्वापित		
स्वान्तेष्वीश गतेषुइ तावककृपापीयूषतृप्तात्मसु ।		
विख्याते मथुरापुरे किल भवत्सान्निध्यपुण्योत्तरे		
धन्यां देवकनन्दिनीमुदवहद्राजा स शूरात्मजः ॥ ३७६॥		
उद्वाहावसितौ तदीयसहजः कंसोऽथ सम्मानय		
न्नेतौ सूततया गतः पथि रथे व्योमोत्थया त्वद्गिरा ।		
अस्यास्त्वामतिदुष्टमष्टमसुतो हन्तेति हन्तेरितः		
सत्त्रासात्स तु हन्तुमन्तिकगतां तन्वीं कृपाणीमधात् ॥ ३७७॥		
गृह्णानश्चिकुरेषु तां खलमतिः शौरेश्चिरं सान्त्वनै		
र्नो मुञ्चन्पुनरात्मजार्पणगिरा प्रीतोऽथ यातो गृहान् ।		
आद्यं त्वत्सहजं तथार्पितमपि स्नेहेन नाहन्नसौ		
दुष्टानामपि देव पुष्टकरुणा दृष्टा हि धीरेकदा ॥ ३७८॥		
तावत्त्वन्मनसैव नारदमुनिः प्रोचे स भोजेश्वरं		
यूयं नन्वसुराः सुराश्च यदवो जानासि किं न प्रभो ।		
मायावी स हरिर्भवद्वधकृते भावी सुरप्रार्थना		
दित्याकर्ण्य यदूनदूधुनदसौ शौरेश्च सूनूनहन् ॥ ३७९॥		
प्राप्ते सप्तमगर्भतामहिपतौ त्वत्प्रेरणान्मायया		
नीते माधव रोहिणीं त्वमपि भोः सच्चित्सुखैकात्मकः ।		
देवक्या जठरं विवेशिथ विभो संस्तूयमानस्सुरैः		
स त्वं कृष्ण विधूय रोगपटलीं भक्तिं परां देहि मे ॥ ३७१०	॥