रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः ४५
तेषां समुपविष्टानां सर्वेषां दीनचेतसाम् ।	
उवाच वाक्यं काकुत्स्थो मुखेन परिशुष्यता ।। ७.४५.१ ।।	
सर्वे शृणुत भद्रं वो मा कुरुध्वं मनो ऽन्यथा ।	
पौराणां मम सीतायां यादृशी वर्तते कथा ।। ७.४५.२ ।।	
पौरापवादः सुमहांस्तथा जनपदस्य च ।	
वर्तते मयि बीभत्सा सा मे मर्माणि कृन्तति ।। ७.४५.३ ।।	
अहं किल कुले जात इक्ष्वाकूणां महात्मनाम् ।	
सीता ऽपि सत्कुले जाता जनकानां महात्मनाम् ।। ७.४५.४ ।।	
जानासि त्वं यथा सौम्य दण्डके विजने वने ।	
रावणेन हृता सीता स च विध्वंसितो मया ।। ७.४५.५ ।।	
तत्र मे बुद्धिरुत्पन्ना जनकस्य सुतां प्रति ।	
अत्रोषितामिमां सीतामानयेयं कथं पुरीम् ।। ७.४५.६ ।।	
प्रत्ययार्थं ततः सीता विवेश ज्वलनं तदा ।	
प्रत्यक्षं तव सौमित्रे देवानां हव्यवाहनः ।	
अपापां मैथिलीमाह वायुश्चाकाशगोचरः ।। ७.४५.७ ।।	
चन्द्रादित्यौ च शंसेते सुराणां सन्निधौ पुरा ।	
ऋषीणां चैव सर्वेषामपापां जनकात्मजाम् ।। ७.४५.८ ।।	
एवं शुद्धसमाचारा देवगन्धर्वसन्निधौ ।	
लङ्काद्वीपे महेन्द्रेण मम हस्ते निवेशिता ।। ७.४५.९ ।।	
अन्तरात्मा च मे वेत्ति सीतां शुद्धां यशस्विनीम् ।	
ततो गृहीत्वा वैदेहीमयोध्यामहमागतः ।। ७.४५.१० ।।	
अयं तु मे महान्वादः शोकश्च हृदि वर्तते ।	
पौरापवादः सुमहांस्तथा जनपदस्य च ।। ७.४५.११ ।।	
अकीर्तिर्यस्य गीयेत लोके भूतस्य कस्यचित् ।	
पतत्येवाधमाँल्लोकान्यावच्छब्दः प्रकीर्त्यते ।। ७.४५.१२ ।।	
अकीर्तिर्निन्द्यते देवैः कीर्तिर्लोकेषु पूज्यते ।	
कीर्त्यर्थं तु समारम्भः सर्वेषां सुमहात्मनाम् ।। ७.४५.१३ ।।	
अप्यहं जीवितं जह्यां युष्मान्वा पुरुषर्षभाः ।	
अपवादभयाद्भीतः किं पुनर्जनकात्मजाम् ।। ७.४५.१४ ।।	
तस्माद्भवन्तः पश्यन्तु पतितं शोकसागरे ।	
नहि पश्याम्यहं भूतं किञ्चिद्दुःखमतो ऽधिकम् ।। ७.४५.१५ ।।	
श्वस्त्वं प्रभाते सौमित्रे सुमन्त्राधिष्ठितं रथम् ।	
आरुह्य सीतामारोप्य विषयान्ते समुत्सृज ।। ७.४५.१६ ।।	
गङ्गायास्तु परे पारे वाल्मीकेस्तु महात्मनः ।	
आश्रमो दिव्यसङ्काशस्तमसातीरमाश्रितः ।। ७.४५.१७ ।।	
तत्रैनां विजने देशे विसृज्य रघुनन्दन ।	
शीघ्रमागच्छ भद्रं ते कुरुष्व वचनं मम ।। ७.४५.१८ ।।	
न चास्मिन् प्रतिवक्तव्यः सीतां प्रति कथञ्चन ।	
तस्मात्त्वं गच्छ सौमित्रे नात्र कार्या विचारणा ।। ७.४५.१९ ।।	
अप्रीतिर्हि परा मह्यं त्वयेतत्प्रतिवारिते ।	
शापिता हि मया यूयं भुजाभ्यां जीवितेन च ।। ७.४५.२० ।।	
ये मां वाक्यान्तरे ब्रूयुरनुनेतुं कथञ्चन ।	
अहिता नाम ते नित्यं मदभीष्टविघातनात् ।। ७.४५.२१ ।।	
मानयन्तु भवन्तो मां यदि मच्छासने स्थिताः ।	
इतो ऽद्य नीयतां सीता कुरुष्व वचनं मम ।। ७.४५.२२ ।।	
पूर्वमुक्तो ऽहमनया गङ्गातीरे ऽहमाश्रमान् ।	
पश्येयमिति तस्याश्च कामः संवर्त्यतामयम् ।। ७.४५.२३ ।।	
एवमुक्त्वा तु काकुत्स्थो बाष्पेण पिहिताननः ।	
प्रविवेश स धर्मात्मा भ्रातृभिः परिवारितः ।। ७.४५.२४ ।।	
शोकसंलग्नहृदयो निशश्वास यथा द्विपः ।। ७.४५.२५ ।।	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे पञ्चचत्वारिंशः सर्गः ।। ४५ ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्