नारायणीयम्/दशकम् ६८
तव विलोकनाद्गोपिकाजनाः प्रमदसंकुलाः पङ्कजेक्षण ।		
अमृतधारया संप्लुता इव स्तिमिततां दधुस्त्वत्पुरोगताः ॥ ६८१	॥	
तदनु काचन त्वत्कराम्बुजं सपदि गृह्णती निर्विशङ्कितम् ।		
घनपयोधरे संविधाय सा पुळकसंवृता तस्थुषी चिरम् ॥ ६८२	॥	
तव विभो पुरा कोमळं भुजं निजगळान्तरे पर्यवेष्टयत् ।		
गळसमुद्गतं प्राणमारुतं प्रतिनिरुन्धतीवातिहर्षुला ॥ ६८३॥		
अपगतत्रपा कापि कामिनी तव मुखाम्बुजात्पूगचर्वितम् ।		
प्रतिगृहय्य तद्वक्त्रपङ्कजे निदधती गता पूर्णकामताम् ॥ ६८४	॥	
विकरुणो वने संविहाय मामपगतोऽसि का त्वामि स्पृशेत् ।		
इति सरोषया तवदेकया सजललोचनं वीक्षितो भवान् ॥ ६८५॥		
इति मुदाकुलैर्वल्लवीजनैः सममुपागतो यामुने तटे ।		
मृदुकुचाम्बरैः कल्पितासने घुसृणभासुरे पर्यशोभथाः ॥ ६८६	॥	
कतिविधा कृपा केऽपि सर्वतो धृतदयोदयाः केचिदाश्रिते ।		
कतिचिदीदृशा मादृशेष्व्पीत्यभिहितो भवान्वल्लवीजनैः ॥ ६८७	॥	
अयि कुमारिका नैव शङ्क्यतां कठिनता मयि प्रेमकातरे ।		
मयि यु चेतसो वोऽनुवृत्तये कृतमिदं मयेत्यूचिवान्भवान् ॥ ६८८	॥	
अयि निशम्यतां जीववल्लभाः प्रियतमो जनो नेदृशो मम ।		
तदिह रम्यतां रम्ययामिनीष्वनुपरोधमित्यालपो विभो ॥ ६८९॥		
इति गिराधिकं मोदमेदुरैर्व्रजवधूजनैः साकमारमन् ।		
कलितकौतुको रासखेलने गुरुपुरीपते पाहि मां गदात् ॥ ६८१०॥