रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः १०५
तथा तयोः संवदतोर्दुर्वासा भगवानृषिः ।	
रामस्य दर्शनाकाङ्क्षी राजद्वारमुपागमत् ।। ७.१०५.१ ।।	
सो ऽभिगम्य तु सौमित्रिमुवाच ऋषिसत्तमः ।	
रामं दर्शय मे शीघ्रं पुरा मे ऽर्थो ऽतिवर्तते ।। ७.१०५.२ ।।	
मुनेस्तु भाषितं श्रुत्वा लक्ष्मणः परवीरहा ।	
अभिवाद्य महात्मानं वाक्यमेतदुवाच ह ।। ७.१०५.३ ।।	
किं कार्यं ब्रूहि भगवन्को वा ऽर्थः किं करोम्यहम् ।	
व्यग्रो हि राघवो ब्रह्मन्मुहूर्तं प्रतिपाल्यताम् ।। ७.१०५.४ ।।	
तच्छ्रुत्वा ऋषिशार्दूलः क्रोधेन कलुषीकृतः ।	
उवाच लक्ष्मणं वाक्यं निर्दहन्निव चक्षुषा ।। ७.१०५.५ ।।	
अस्मिन्क्षणे मां सौमित्रे रामाय प्रतिवेदय ।	
अस्मिन्क्षणे मां सौमित्रे न निवेदयसे यदि ।। ७.१०५.६ ।।	
विषयं त्वां पुरं चैव शपिष्ये राघवं तथा ।	
भरतं चैव सौमित्रे युष्माकं या च सन्ततिः ।। ७.१०५.७ ।।	
न हि शक्ष्याम्यहं भूयो मन्युं धारयितुं हृदि ।	
तच्छ्रुत्वा घोरसङ्काशं वाक्यं तस्य महात्मनः ।	
चिन्तयामास मनसा तस्य वाक्यस्य निश्चयम् ।। ७.१०५.८ ।।	
एकस्य मरणं मे ऽस्तु मा भूत्सर्वविनाशनम् ।	
इति बुद्ध्या विनिश्चित्य राघवाय न्यवेदयत् ।। ७.१०५.९ ।।	
लक्ष्मणस्य वचः श्रुत्वा रामः कालं विसृज्य च ।	
निस्सृत्य त्वरितं राजा अत्रेः पुत्रं ददर्श ह ।। ७.१०५.१० ।।	
सो ऽभिवाद्य महात्मानं ज्वलन्तमिव तेजसा ।	
किं कार्यमिति काकुत्स्थः कृताञ्जलिरभाषत ।। ७.१०५.११ ।।	
तद्वाक्यं राघवेणोक्तं श्रुत्वा मुनिवरः प्रभुम् ।	
प्रत्याह रामं दुर्वासाः श्रूयतां धर्मवत्सल ।। ७.१०५.१२ ।।	
अद्य वर्षसहस्रस्य समाप्तिस्तपसो मम ।	
सो ऽहं भोजनमिच्छामि यथासिद्धं तवानघ ।। ७.१०५.१३ ।।	
तच्छ्रुत्वा वचनं राजा राघवः प्रीतमानसः ।	
भोजनं मुनिमुख्याय यथासिद्धमुपाहरत् ।। ७.१०५.१४ ।।	
स तु भुक्त्वा मुनिश्रेष्ठस्तदन्नममृतोपमम् ।	
साधु रामेति सम्भाष्य स्वमाश्रममुपागमत् ।। ७.१०५.१५ ।।	
तस्मिन् गते मुनिवरे स्वाश्रमं लक्ष्मणाग्रजः ।	
संस्मृत्य कालवाक्यानि ततो दुःखमुपागमत् ।। ७.१०५.१६ ।।	
दुःखेन च सुसन्तप्तः स्मृत्वा तद्घोरदर्शनम् ।	
अवाङ्मुखो दीनमना व्याहर्तुं न शशाक ह ।। ७.१०५.१७ ।।	
ततो बुद्ध्या विनिश्चित्य कालवाक्यानि राघवः ।	
नैतदस्तीति निश्चित्य तूष्णीमासीन्महायशाः ।। ७.१०५.१८ ।।	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे पञ्चोत्तरशततमः सर्गः ।। १०५ ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्