रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः १००
कस्यचित्त्वथ कालस्य युधाजित्केकयो नृपः ।	
स्वगुरुं प्रेषयामास राघवाय महात्मने ।	
गार्ग्यमङ्गिरसः पुत्रं ब्रह्मर्षिममितप्रभम् ।। ७.१००.१ ।।	
दश चाश्वसहस्राणि प्रीतिदानमनुत्तमम् ।। ७.१००.२ ।।	
कम्बलानि च रत्नानि चित्रवस्त्रमथोत्तमम् ।	
रामाय प्रददौ राजा शुभान्याभरणानि च ।। ७.१००.३ ।।	
श्रुत्वा तु राघवो धीमान्महर्षिं गार्ग्यमागतम् ।	
मातुलस्याश्वपतिनः प्रहितं तन्महाधनम् ।। ७.१००.४ ।।	
प्रत्युद्गम्य च काकुत्स्थः क्रोशमात्रं सहानुजः ।	
गार्ग्यं सम्पूजयामास यथा शक्रो बृहस्पतिम् ।। ७.१००.५ ।।	
तथा सम्पूज्य तमृषिं तद्धनं प्रतिगृह्य च ।	
पृष्ट्वा प्रतिपदं सर्वं कुशलं मातुलस्य च ।	
उपविष्टं महाभागं रामः प्रष्टुं प्रचक्रमे ।। ७.१००.६ ।।	
किमाह मातुलो वाक्यं यदर्थं भगवानिह ।	
प्राप्तो वाक्यविदां श्रेष्ठः साक्षादिव बृहस्पतिः ।। ७.१००.७ ।।	
रामस्य भाषितं श्रुत्वा महर्षिः कार्यविस्तरम् ।	
वक्तुमद्भुतसङ्काशं राघवायोपचक्रमे ।। ७.१००.८ ।।	
मातुलस्ते महाबाहो वाक्यमाह नरर्षभः ।	
युधाजित्प्रीतिसंयुक्तं श्रूयतां यदि रोचते ।। ७.१००.९ ।।	
अयं गन्धर्वविषयः फलमूलोपशोभितः ।	
सिन्धोरुभयतः पार्श्वे देशः परमशोभनः ।। ७.१००.१० ।।	
तं च रक्षन्ति गन्धर्वाः सायुधा युद्धकोविदाः ।	
शैलूषस्य सुता वीर त्रिकोट्यो वै महाबलाः ।। ७.१००.११ ।।	
तान्विनिर्जित्य काकुत्स्थ गन्धर्वनगरं शुभम् ।	
निवेशय महाबोहो स्वे पुरे सुसमाहिते ।। ७.१००.१२ ।।	
अन्यस्य न गतिस्तत्र देशः परमशोभनः ।	
रोचतां ते महाबाहो नाहं त्वामहितं वदे ।। ७.१००.१३ ।।	
तच्छ्रुत्वा राघवः प्रीतो महर्षेर्मातुलस्य च ।	
उवाच बाढमित्येव भरतं चान्ववैक्षत ।। ७.१००.१४ ।।	
सो ऽब्रवीद्राघवः प्रीतः साञ्जलिप्रग्रहो द्विजम् ।	
इमौ कुमारौ तं देशं ब्रह्मर्षे विचरिष्यतः ।। ७.१००.१५ ।।	
भरतस्यात्मजौ वीरौ तक्षः पुष्कल एव च ।	
मातुलेन सुगुप्तौ तु धर्मेण सुसमाहितौ ।। ७.१००.१६ ।।	
भरतं चाग्रतः कृत्वा कुमारौ सबलानुगौ ।	
निहत्य गन्धर्वसुतान्द्वे पुरे विभजिष्यतः ।। ७.१००.१७ ।।	
निवेश्य ते पुरवरे आत्मजौ सन्निवेश्य च ।	
आगमिष्यति मे भूयः सकाशमतिधार्मिकः ।। ७.१००.१८ ।।	
ब्रह्मर्षिमेवमुक्त्वा तु भरतं सबलानुगम् ।	
आज्ञापयामास तदा कुमारौ चाभ्यषेचयत् ।। ७.१००.१९ ।।	
नक्षत्रेण च सौम्येन पुरस्कृत्याङ्गिरस्सुतम् ।	
भरतः सह सैन्येन कुमाराभ्यां विनिर्ययौ ।। ७.१००.२० ।।	
सा सेना शक्रयुक्तेव नगरान्निर्ययावथ ।	
राघवानुगता दूरं दुराधर्षा सुरैरपि ।। ७.१००.२१ ।।	
मांसादानि च सत्त्वानि रक्षांसि सुमहान्ति च ।	
अनुजग्मुर्हि भरतं रुधिरस्य पिपासया ।। ७.१००.२२ ।।	
भूतग्रामाश्च बहवो मांसभक्षाः सुदारुणाः ।	
गन्धर्वपुत्रमांसानि भोक्तुकामाः सहस्रशः ।। ७.१००.२३ ।।	
सिंहव्याघ्रवराहाणां खेचराणां च पक्षिणाम् ।	
बहूनि वै सहस्राणि सेनाया ययुरग्रतः ।। ७.१००.२४ ।।	
अध्यर्धमासमुषिता पथि सेना निरामया ।	
हृष्टपुष्टजनाकीर्णा केकयं समुपागमत् ।। ७.१००.२५ ।।	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे शततमः सर्गः ।। १०० ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्