नारायणीयम्/दशकम् ३८
आनन्दरूप भगवन्नयि तेऽवतारे		
प्राप्ते प्रदीप्तभवदङ्ग निरीयमाणैः ।		
कान्तिव्रजैरिव घनाघनमण्डलैर्द्या		
मावृण्वती विरुरुचे किल वर्षवेला ॥ ३८१॥		
आशासु शीतलतरासु पयोदतोयै		
राशासिताप्तिविवशेषु च सज्जनेषु ।		
नैशाकरोदयविधौ निशि मध्यमायां		
क्लेशापहस्त्रिजगतां त्वमिहाऽविरासीः ॥ ३८२॥		
बाल्यसृशापि वपुषा दधुषा विभूती		
रुद्यत्किरीटकटकाङ्गदहारभासा ।		
शङ्खारिवारिजगदापरिभासितेन		
मेघासितेन परिलेसिथ सूतिगेहे ॥ ३८३॥		
वक्षःस्थलीसुखनिलानविलासिलक्ष्मी		
मन्दाक्षलक्षितकटाक्षविमोक्षभेदैः ।		
तन्मन्दिरस्य खलकंसकृतामलक्ष्मी		
मुन्मार्जयन्निव विरेजिथ वासुदेव ॥ ३८४॥		
शौरिस्तु धीरमुनिमण्डलचेतसोऽपि		
दूरस्थितं वपुरुदीक्ष्य निजेक्षणाभ्याम् ।		
आनन्दबष्पपुळकोद्गमगद्गदार्द्र		
स्तुष्टाव दृष्टिमकरन्दरसं भवन्तम् ॥ ३८५॥		
देव प्रसीद परपूरुष तापवल्ली		
निर्लूनदात्र समनेत्र कलाविलासिन् ।		
खेदानपाकुरु कृपागुरुभिः कटाक्षैर्		
इत्यादि तेन मुदितेन चिरं नुतोऽभूः ॥ ३८६॥		
मात्रा च नेत्रसलिलास्तृतगात्रवल्ल्या		
स्तोत्रैरभिष्टुतगुणः करुणालयस्त्वम् ।		
प्राचीनजन्मयुगळं प्रतिबोध्य ताभ्यां		
मातुर्गिरा दधिथ मानुषबालवेषम् ॥ ३८७॥		
त्वत्प्रेरिस्ततदनु नन्दतनूजया ते		
व्यत्यासमारचयितुं स हि शूरसूनुः ।		
त्वां हस्तयोरधृत चित्ताविधार्यमार्यै		
रम्भोरुहस्थकळहंसकिशोररम्यम् ॥ ३८८॥		
जाता तदा पुशुपसद्मनि योगनिद्रा		
निद्राविमुद्रितमथाकृत पौरलोकम् ।		
त्वत्प्रेरणात्किमिह चित्रमचेतनैर्यद्		
द्वारैः स्वयं व्यघटि सङ्गटितैस्सुगाढम् ॥ ३८९॥		
शेषेण भूरिफणवारितवारिणाऽथ		
स्वैरं प्रदर्शितपथो मणिदीपितेन ।		
त्वां धारयन् स खलु धन्यतमः प्रतस्थे		
सोऽयं त्वमीश मम नाशय रोगवेगान् ॥ ३८१०॥