स्कन्दपुराणम्/खण्डः ६ (नागरखण्डः)/अध्यायः ११२
सूत उवाच ॥ ॥ 
ततः कतिपयाहस्य गते तस्मिन्महीपतौ ॥ 
स्वगृहं प्रति दुःखार्ते परिवारसमन्विते ॥ १ ॥ 
पद्भ्यामेव समायाता ह्यष्टषष्टिर्द्विजोत्तमाः ॥ 
परिश्रांताः कृशांगाश्च धूलिधूसरिताननाः ॥ २ ॥ 
यावत्पश्यति दाराः स्वा दिव्याभरण भूषिताः ॥ 
दिव्यवस्त्रैः सुसंवीता राजपत्न्य इवापराः ॥ ३ ॥ 
ततश्च विस्मयाविष्टाः पप्रच्छुस्ते क्षुधान्विताः ॥ 
किमिदं किमिदं पापा विरुद्धं विहितं  वपुः ॥ ४ ॥ 
कथं प्राप्तानि वस्त्राणि भूषणानि वराणि च ॥ 
नूनमस्मद्गतेर्भ्रंशः खे जातो नाऽन्यथा भवेत् ॥ ५ ॥ 
विकारमेनं संत्यक्त्वा युष्मदीयं सुगर्हिताः॥
अथ ताः सर्ववृत्तांतमूचुस्तापसयोषितः॥६॥
यथा राज्ञी समायाता दमयन्ती नृपप्रिया॥ 
भूषणानि च दत्तानि तया चैव यथा द्विजाः ॥ ७॥
यथा शापश्च सञ्जातो ब्राह्मणानां महात्मनाम्॥
अथ ते मुनयः क्रुद्धास्तच्छ्रुत्वा गर्हितं वचः ॥ 
राजप्रतिग्रहो निंद्यस्तापसानां विशेषतः॥८॥
ततो भूपस्य राष्ट्रस्य नाशार्थं जगृहुर्जलम्॥ 
क्रोधेन महताविष्टा वेपमाना निरर्गलम्॥९॥
अनेन पाप्मनाऽस्माकं कुभूपेन प्रणाशिता॥
खे गतिर्लोभयित्वा तु पत्न्योऽस्माकमकृत्रिमाः ॥ 
सरलास्तद्गणाः सर्वे येनेदृग्व्यसनं स्थितम् ॥॥6.112.१०॥ 
॥ सूत उवाच ॥ ॥ 
एवं ते मुनयो यावच्छापं तस्य महीपतेः॥ 
प्रयच्छंति च तास्तावदूचुर्भार्या रुषान्विताः ॥ ११ ॥ 
न देयो भूपतेस्तस्य शापो ब्राह्मणसत्तमाः ॥ 
अस्मदीयं वचस्तावच्छ्रोतव्यमविशंकितैः ॥।१२॥ 
वयं सर्वा नरेन्द्रस्य भार्यया समलंकृताः ॥ 
सुवस्त्रैर्भूषणैर्दिव्यैः श्रद्धापूतेन चेतसा ॥ १३ ॥ 
वयं दरिद्रदोषेण सदा युष्मद्गृहे स्थिताः ॥
कर्शिता न च संप्राप्तं सुखं मर्त्यसमु द्भवम् ॥१४॥ 
एतेषां परलोकोऽत्र विद्यते ये तपोरताः ॥ 
न च मर्त्यफलं किंचिदपि स्वल्पतरं भवेत् ॥१५॥ 
अन्येषां विषयस्थानामिह लोकः प्रकीर्तितः ॥ 
भोगप्रसक्तचित्तानां नीचानां सुदुरात्मनाम् ॥ १६ ॥ 
गृहस्थाश्रमिणां चैव स्वधर्मरतचेतसाम् ॥ 
इह लोकः परश्चैव जायते नाऽत्र संशयः ॥१७॥ 
ता वयं नात्र सन्देहो गृहस्थाश्रममुत्तमम् ॥ 
संसेव्य साधयिष्यामो लोकद्वयमनुत्तमम् ॥१८॥ 
तस्माद्गृहाणि रम्याणि प्रवदंति समाहिताः ॥ 
भूपालाद्भूमिमादाय वृत्तिं चैवाभिवांछिताम् ॥ १९ ॥ 
ततश्चैवाथ वीक्षध्वं पुत्रपौत्रसमुद्भवम् ॥ 
सौख्यं चापि कुमारीणां बांधवानां विशेषतः ॥ 6.112.२० ॥ 
न करिष्यथ चेद्वाक्यमेतदस्मदुदीरितम् ॥ 
सर्वाः प्राणपरित्यागं करिष्यामो न संशयः ॥ २१ ॥ 
यूयं स्त्रीवधपापेन युक्ताः सन्तस्ततः परम् ।
नरकं रौरवं दुर्गं गमिष्यथ सुनिश्चितम् ॥२२॥ 
एवं ते मुनयः श्रुत्वा तासां वाक्यानि तानि वै ॥ 
भूपृष्ठे तत्यजुस्तोयं शापार्थं यत्करैर्धृतम् ॥२३॥ 
ततस्तत्तोयनिर्दग्धं तद्विभागं क्षितेस्तदा ॥ 
ऊषरत्वमनुप्राप्तमद्यापि द्विजसत्तमाः ॥ २४ ॥ 
आस्तामन्नादिकं तत्र यदुत्पं न प्ररोहति ॥ 
न जन्म चाप्नुयाद्भूयः पक्षी वा कीट एव वा ॥ २५ ॥ 
तृणं वाथ मृगस्तत्र किं पुनर्भक्तिमान्नरः ॥ 
यस्तत्र कुरुते श्राद्धं श्रद्धया फाल्गुने नरः ॥ २६ ॥ 
पौर्णमास्यां रवैर्वारे स पितॄनुद्धरेन्निजान् ॥ 
अपि स्वकर्मणा प्राप्तान्नरके दारुणाकृतौ ॥ २७ ॥ 
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये दमयन्त्युपाख्यान ऊषरोत्पत्तिमाहात्म्यकथनंनाम द्वादशोत्तरशततमोऽध्यायः ॥ ११२ ॥