गरुडपुराणम्/आचारकाण्डः/अध्यायः १८२
श्रीगरुडमहापुराणम् १८२
हरिरुवाच  ।
शरद्ग्रीष्मवसन्तेषु प्रायशो दधि गर्हितम्  ।
हेमन्ते शिशिरे चैव वर्षासु दधि शस्यते  ॥ १,१८२.१ ॥
भुक्ते तु शर्करा पीता नवनीतेन बुद्धिकृत् ।
गुडस्य तु पुराणस्य पलमेकन्तु भक्षयेत् ।
स्त्रीसहस्रञ्च संगच्छेत्पुमान्बलयुतो हर !  ॥ १,१८२.२ ॥
कुष्ठं संचूर्णितं कृत्वा घृतमाक्षिकसंयुतम्  ।
भक्षयेत्स्वप्नवेलायां बलीपलितनाशनम्  ॥ १,१८२.३ ॥
अतसीमाषगोधूमचूर्णं कृत्वा तु पिप्पली  ।
घृतेन लेपयेद्गत्रमोभिः सार्धं विचक्षणः  ।
कन्दर्पसदृशो मर्त्यो नित्यं भवति शङ्कर !  ॥ १,१८२.४ ॥
यवास्तिलाश्वगन्धा च मुशली सरला गुडम्  ।
एभिश्च रचितां जग्ध्वा तरुणो बलवान्भवेत् ॥ १,१८२.५ ॥
हिङ्गु सौवर्चलं शुण्ठीं पीत्वा तु क्वथितोदकैः  ।
परिणामाख्यशूलञ्च अजीर्णञ्चैव नश्यति  ॥ १,१८२.६ ॥
धातकीं सोमराजीञ्च क्षीरेण सह पेषयेत् ।
दुर्बलश्च भवेत्स्थूलो नात्र कार्या विचारणा  ॥ १,१८२.७ ॥
शर्करामधुसंयुक्तं नवनीतं बली लिहेत् ।
क्षीराशी च क्षयी पुष्टिं मेधाञ्चैवातुलां व्रजेत् ॥ १,१८२.८ ॥
कुलीरचूर्णं सक्षीरं पीतञ्च क्षयरेगनुत् ।
भल्लातकं विडङ्गञ्च यवक्षारञ्च सैन्धवम्  ॥ १,१८२.९ ॥
मनः शिला शङ्खचूर्णं तैलपक्वं तथैव च  ।
लोमानि शातयत्येव नात्र कार्या विचारणा  ॥ १,१८२.१० ॥
मालूरस्य रसं गृह्य जलौकां तत्र पेषयेत् ।
हस्तौ संलेपयेत्तेन त्वग्निस्तम्भनमुत्तमम्  ॥ १,१८२.११ ॥
शाल्मलीरसमादाय खरमूत्रे निधाय तम्  ।
अग्नयादौ विक्षिपेत्तेन ह्यग्निस्तम्भनमुत्तमम्  ॥ १,१८२.१२ ॥
वायस्या उदरं गृह्य मण्डूकवसया सह  ।
गुटिकां कारयेत्तेन ततोऽग्नौ संक्षैपेत्सुधीः  ।
एवमेतत्प्रयोगेण ह्यग्निस्तम्भनमुत्तमम्  ॥ १,१८२.१३ ॥
मुण्डीत्वक्च वचा मुस्तं मरिचं तगरं तथा  ।
चर्वित्वा च त्विमं सद्यो जिह्वया ज्वलनं लिहेत् ॥ १,१८२.१४ ॥
गोरोचनां भृङ्गराजं चूर्णोकृत्यघृतं समम्  ।
दिव्याम्भसः स्तम्भनं स्यान्मन्त्रेणानेन वै तथा  ।
ओं अग्निस्तम्भनं कुरु कुरु  ॥ १,१८२.१५ ॥
ओं नमो भगवते जलं स्तम्भय सं सं सं केक केकः चरचर  ।
जलस्तम्भनमन्त्रोऽयं जलं स्तम्भयते शिव !  ॥ १,१८२.१६ ॥
गृध्रास्थिञ्च गवास्थिञ्च तथा निर्माल्यमेव च  ।
अरेर्यो निखनेद्द्वारे पञ्चत्वमु पयाति सः  ॥ १,१८२.१७ ॥
पञ्चरक्तानि पुष्पाणि पृथग्जात्या समालभेत् ।
कुङ्कुमेन समायुक्तमात्मरक्तसमन्वितम्  ॥ १,१८२.१८ ॥
पुष्पेण तु समं पिष्ट्वा रोचनायाः पलैकतः  ।
स्त्रिया पुंसा कृतो रुद्र ! तिलकोऽयं वशीकरः  ॥ १,१८२.१९ ॥
ब्रह्मदण्डी तु पुष्येण भक्ष्ये पाने वशीकरः  ।
यष्टि मधु पलैकेन पक्वमुष्णोदकं पिबेत् ॥ १,१८२.२० ॥
विष्टम्भिकाञ्च हृच्छूलं हरत्येव महेश्वर !  ।
ओं ह्रूं जः  ।
मन्त्रोऽयं हरते रुद्र ! सर्ववृश्चिकजं विषम्  ॥ १,१८२.२१ ॥
पिप्पली नवनीतञ्च शृङ्गवेरं च सैन्धवम्  ।
मरिचं दधि कुष्ठञ्च नस्ये पाने विषं हरेत् ॥ १,१८२.२२ ॥
त्रिफलार्द्रककुष्ठं च चन्दनं घृतसंयुतम्  ।
एतत्पानाच्च लेपाच्च विषनाशो भवेच्छिव !  ॥ १,१८२.२३ ॥
पारावतस्य चाक्षीणि हरितालं मनः शिला  ।
एतद्योगाद्विषं हन्ति वैनतेय इवोरगान्  ॥ १,१८२.२४ ॥
सैन्धवं त्र्यूषणं चैव दधिमध्वाज्यसंयुतम्  ।
वृश्चिकस्य विषं हन्ति लेपोऽयं वृषभध्वज !  ॥ १,१८२.२५ ॥
ब्रह्मदण्डीतिलान्क्वाथ्य चूर्णं त्रिकटुकं पिबेत् ।
नाशयेद्रुद्र ! गुल्मानि निरुद्धं रक्तमेव च  ॥ १,१८२.२६ ॥
पीत्वा क्षीरं क्षौद्रयुतं नाशयेदसृजः स्त्रुतिम्  ।
आटरूपकमूलेन भगं नाभिं च लेपयेत् ।
सुखं प्रसूयते नारी नात्र कार्या विचारणा  ॥ १,१८२.२७ ॥
शर्करां मधुसंयुक्तां पीत्वा तण्डुलवारिणा  ।
रक्तातिसारशमनं भवतीति वृषध्वज !  ॥ १,१८२.२८ ॥
इति श्रीगारुडे महापुराणे पूर्वखण्डे प्रथमांशाख्ये आचारकाण्डे द्व्याशीत्यधिकशततमोऽध्यायः

आचारकाण्डः