स्कन्दपुराणम्/खण्डः ७ (प्रभासखण्डः)/प्रभासक्षेत्र माहात्म्यम्/अध्यायः ०८१
॥ ईश्वर उवाच ॥ ॥ 
ततो गच्छेन्महादेवि देवेशं दैत्यसूदनम् ॥ 
पापघ्नं सर्वजंतूनां प्रभासक्षेत्रवासिनाम् ॥ १ ॥ 
अनादियुगसंस्थानं सर्व कामप्रदं शुभम्॥ 
संसारसागरे घोरे स्थितं नौरिव तारणे ॥ २ ॥ 
अन्ये सर्वेऽपि नश्यंति कल्पांते ब्रह्मणो दिने ॥ 
एतानि मुक्त्वा देवेशि न्यग्रोधं सप्त कल्पगम ॥३॥ 
कल्पवृक्षं तथाऽगारं वैडूर्यं पर्वतोत्तमम्॥ 
श्रीदैत्यसूदनं देवं मार्कंडेयं महामुनिम्॥४॥ 
अक्षयाश्चाव्ययाश्चैते सप्तकल्पानि सुन्दरि ॥ 
देवि किं बहुनोक्तेन वर्णितेन पुनःपुनः ॥ ५ ॥ 
श्रीदैत्यसूदनाद्देवि नान्यास्ति भुवि देवता ॥ 
यवाकारं तु तस्यैव क्षेत्रपातकनाशनम्॥ ६ ॥ 
सेवितं चर्षिभिः सिद्धैर्यक्षविद्याधरोरगैः ॥ 
तस्य सीमां प्रवक्ष्यामि विष्णुक्षेत्रस्य भामिनि ॥ ७ ॥ 
पूर्वे यमेश्वरं यावच्छ्रीसोमेशं तु पश्चिमे ॥ 
उत्तरे तु विशालाक्षी दक्षिणे सरितां पतिः ॥ ८ ॥ 
एतत्क्षेत्रं यवाकारं वैष्णवं पापनाशनम् ॥९॥ 
अत्र क्षेत्रे मृता ये तु पापिनोऽपि नरा ध्रुवम् ॥ 
स्वर्गं गच्छंति ते सर्वे संतः सुकृतिनो यथा ॥7.1.81.१०॥ 
अत्र दत्तं हुतं जप्तं तपस्तप्तं कृतं हि यत् ॥ 
तत्सर्वं चाक्षयं प्रोक्तं सप्तकल्पावधि प्रिये ॥ ११ ॥ 
तत्रैकमपि यो देवि ब्राह्मणं भोजयिष्यति ॥ 
विधिना विष्णुमुद्दिश्य कोटिर्भवति भोजिता ॥ १२ ॥ 
तत्रोपवासं यः कुर्यान्नरो भक्तिसमन्वितः ॥ 
एकेनैवोपवासेन उपवासायुतं फलम् ॥ 
चक्रतीर्थे नरः स्नात्वा सोपवासो जितेंद्रियः ॥ १३ ॥ 
द्वादश्यां कार्त्तिके मासि दद्याद्विप्रेषु कांचनम् ॥ 
विष्णुं संपूज्य विधिवन्मुच्यते सर्वपातकैः ॥ १४ ॥ 
॥ देव्युवाच ॥ ॥ 
दैत्यसूदननामेति कथं तस्य प्रकीर्तितम् ॥ 
कस्मिन्काले तु देवेश तन्मे विस्तरतो वद ॥ १५ ॥ 
॥ ईश्वर उवाच ॥ ॥ 
शृणु देवि प्रवक्ष्यामि माहात्म्यं पापनाशनम् ॥ 
दैत्यसूदनदेवस्य पुरा वृत्तं महोदयम् ॥ १६ ॥ 
देवि तस्यैव नामानि कल्पेकल्पे भवंति वै॥ 
अनादिनिधनान्येव संभवन्ति पुनःपुनः॥१७॥ 
पूर्वकल्पे श्रिया वृत्तो वामनस्तु द्वितीयके॥ 
वज्रांगस्तु तृतीये वै तुरीये कमलाप्रियः॥१८॥ 
पंचमे दुःखहर्त्ता च षष्ठे तु पुरुषोत्तमः॥ 
श्रीदैत्यसूदनो देवः कल्पे वै सप्तमे स्मृतः॥१९॥  
तस्यैव नाम चोत्पत्तिं कथयामि यथार्थतः ॥ 7.1.81.२० ॥ 
पुरा देवासुरे युद्धे दानवैर्देवकंटकैः ॥ 
निर्जिता देवताः सर्वे जग्मुस्ते शरणं हरिम् ॥ 
क्षीरोदवासिनं देवमस्तुवन्प्रणताः स्थिताः ॥ २१ ॥ 
॥ देवा ऊचुः॥ ॥ 
जय देव जगन्नाथ दैत्यासुरविमर्द्दन ॥ 
वाराहरूपमास्थाय उद्धृता वसुधा त्वया ॥ २२ ॥ 
उद्धृता मत्स्यरूपेण वेदा उदधिमध्यतः ॥ 
कूर्मरूपी तथा भूत्वा क्षीरोदार्णवमंथनम् ॥ २३ ॥ 
कृत्वा त्वया जगन्नाथ उद्धृता श्रीर्नमो ऽस्तु ते ॥ 
श्रीपतिः श्रीधरो देव आर्त्तानामर्तिनाशनः ॥ २४ ॥ 
बलिर्वामनरूपेण त्वया बद्धोऽसुरारिणा ॥ 
हिरण्याक्षो महादैत्यो हिरण्यकशिपुर्हतः ॥ २५ ॥ 
नारसिंहेन रूपेण अन्तरिक्षे धृतस्त्वया ॥ 
देवमूल महादेव उद्धृतं भुवनं त्वया ॥ २६ ॥ 
त्वया विना जगन्नाथ भुवनं निष्प्रभी कृतम् ॥ 
सूर्येणेव तु विक्रान्तं तमोभिरिव दानवैः ॥ २७ ॥ 
श्रुत्वा स्तोत्रमिदं देवि विष्णुः कमललोचनः ॥ 
उवाच देवान्ब्रह्माद्यान्क्षीरोदार्णव बोधितः ॥ २८ ॥ 
भयं त्यजध्वं वै देवा दानवान्प्रति सर्वथा ॥ 
अचिरेणैव कालेन घातयिष्यामि दानवान् ॥ २९ ॥ 
एवमुक्त्वाथ तैः सार्द्धमा जगाम जनार्द्दनः ॥ 
दानवान्घातयामास स चक्रेण पृथक्पृथक् ॥ 7.1.81.३० ॥ 
भयार्त्ता दानवाः सर्वे पलायनपरायणाः ॥ 
प्रभासं क्षेत्रमासाद्य समुद्राभिमुखा भवन्॥ ३१ ॥ 
नश्यमानास्ततो दृष्ट्वा दैत्यान्दैत्यविनाशनम् ॥ 
संजघ्ने तान्स चक्रेण निःशेषान्सर्वदानवान् ॥ ३२ ॥ 
हतेषु सर्वदैत्येषु देवब्राह्मणतापसैः ॥ 
कल्याणमभवत्तत्र जगत्स्वस्थमनाकुलम् ॥ ३३ ॥ 
तत्प्रभृत्येव देवस्य दैत्यसूदननाम तत् ॥ 
एतन्माहात्म्यमतुलं कथितं तव सुन्दरि ॥ 
दैत्यसूदनदेवस्य महाभाग्यं महोदयम् ॥ ३४ ॥ 
तं दृष्ट्वा न जडो नांधो न दरिद्रो न दुःखितः ॥ 
जायते सप्त जन्मानि सत्यंसत्यं वरानने ॥ ३५ ॥ 
श्रवणद्वादशीं पुण्यां रोहिण्यां चाष्टमीं शुभाम् ॥ 
शयनोत्थापनीं चैव नरः कृत्वा प्रयत्नतः ॥ ३६ ॥ 
एकैकेनोप वासेन उपवासायुतं फलम् ॥ 
लभते नात्र सन्देहो दैत्यसूदनसन्निधौ ॥ ३७ ॥ 
चण्डालः श्वपचो वापि तिर्यग्योनिगतोऽपि वा ॥ 
प्राणत्यागे कृते तस्मिन्नाच्युतं लोकमाप्नुयात् ॥ ३८ ॥ 
कार्तिक्यां चैव वैशाख्यां मासमेकमुपोषयेत् ॥ 
दैत्यसूदनमध्यस्थः सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः ॥ ३९ ॥। 
एकैकेनोपवासेन कोटिकोटि पृथक्पृथक् ॥ 
लभते तत्फलं सर्वं विष्णुक्षेत्रप्रभावतः ॥ 7.1.81.४० ॥ 
दीपं ददाति यस्तत्र मासं वा पक्षमेव वा ॥ 
एकैक दीपदानेन कोटिदीपफलं लभेत् ॥ ४१ ॥ 
पंचामृतेन संस्नाप्य  देवदेवं चतुर्भुजम् ॥ 
एकादश्यां निराहारः पूजयित्वाऽच्युतो भवेत् ॥ ४२ ॥ 
चातुर्मास्यं विधानेन दैत्यसूदनसन्निधौ ॥ 
नियमेन क्षिपेद्यस्तु तस्य तुष्यति केशवः ॥ ४३ ॥ 
अन्यक्षेत्रेषु यत्कृत्वा चातुर्मास्यानि कोटिशः ॥ 
तत्फलं लभते सर्वं दैत्यसूदनदर्शनात् ॥ ४४ ॥
ब्रह्माण्डं सकलं दत्त्वा यत्पुण्यफलमाप्नुयात् ॥ 
तत्पुण्यं लभते सर्वं दैत्यसूदनदर्शनात्॥ ४५॥ 
एकादश्यां तु यस्तत्र कुरुते जागरं नरः ॥ 
गीतनृत्यैस्तथा वाद्यैः प्रेक्षणीयैस्तथाविधैः ॥ 
स याति वैष्णवं लोकं यं गत्वा न निवर्त्तते ॥ ४६ ॥
हत्याऽयुतानीह सुसंचितानि स्तेयानि रुक्मस्य न सन्ति संख्या ॥ 
निहंति केनापि पुरा कृतानि सर्वाणि भद्रा निशि जागरेण ॥ ४७॥ 
मार्गा न ते प्रेतपुरी न दूता वनं च तत्खेचरखड्गपत्रम् ॥ 
स्वप्ने न पश्यंति च ते मनुष्या येषां गता जागरणेन भद्रा ॥ ४८ ॥ 
कन्यासहस्रं विधिवद्ददाति रत्नैरलंकृत्य स्वधर्मबुद्ध्या ॥ 
गवां सहस्रं कुरुजांगले तु तेषां परं जागरणेन विष्णोः ॥ ४९ ॥ 
कृत्वा चैवोपवासं च योऽश्नाति द्वादशीदिने ॥ 
नैवेद्यं तुलसीमिश्रं हत्याकोटिविनाशनम् ॥ 7.1.81.५० ॥ 
इति ते कथितं देवि माहात्म्यं पापनाशनम् ॥ 
दैत्यसूदनदेवस्य किमन्यत्परिपृच्छसि ॥ ॥ ५१ ॥ 
पीतवस्त्राणि देवस्य गां हिरण्यं च दापयेत् ॥ 
स्नात्वा चक्रवरे तीर्थे मुच्यते सर्वपातकात् ॥ ५२ ॥ 
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमेप्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये श्रीदैत्यसूदनमाहात्म्यवर्णनंनामैकाशीतितमोऽध्यायः ॥ ८१ ॥ ॥  ॥