नारायणीयम्/दशकम् २४
हिरण्याक्षे पोत्रीप्रवरवपुषा देव भवता		
हते शोकक्रोधग्लपितघृतिरेतस्य सहजः ।		
हिरण्यप्रारम्भः कशिपुरमररातिसदसि		
प्रतिज्ञामातेने तव किल वधार्थं मुररिपो ॥ २४१॥		
विधातारं घोरं स खलु तपसित्वा नचिरतः		
पुरः साक्षात्कुर्वन्सुरनरमृगाद्यैरनिधनम् ।		
वरं लब्ध्वा दृप्तो जगदिह भवन्नायकमिदं		
परिक्षुन्दन्निन्द्रादहरत दिवं त्वामगणयन् ॥ २४२॥		
निहन्तुं त्वां भूयस्तव पदमवाप्तस्य च रिपोर्		
बहिर्दृष्टेरन्तर्दधिथ हृदये सूक्ष्मवपुषा ।		
नदन्नुच्चैस्तत्राप्यखिलभुवनान्ते च मृगयन्		
भिया यातं मत्वा स खलु जितकाशी निववृते ॥ २४३॥		
ततोऽस्य प्रह्लादः समजनि सुतो गर्भवसतौ		
मुनेर्वीणापाणेरधिगतभबद्भक्तिमहिमा ।		
स वै जात्या दैत्यः शिशुरपि समेत्य त्वयि रतिं		
गतस्त्वद्भक्तानां वरद परमोदाहरणताम् ॥ २४४॥		
सुरारीणां हास्यं तव चरणदास्यं निजसुते		
स दृष्ट्वा दुष्टात्मा गुरुभिरशिशिक्षच्चिरममुम् ।		
गुरुप्रोक्तं चासाविदमिदमभद्राय दृढमि		
त्यपाकुर्वन् सर्वं तव चरणभक्त्यैव ववृधे ॥ २४५॥		
अधीतेषु श्रेष्ठं किमिति परिपृष्टेऽथ तनये		
भवद्भक्तिं वर्यामभिगदति पर्याकुलधृतिः ।		
गुरुभ्यो रोषित्वा सहजमतिरस्योत्यभिविदन्		
वधिपायानस्मिन् व्यतत्नुत भवत्पादशरणे ॥ २४६॥		
स शूलैराविद्धः सुबहु मथितो दिग्गजगणैर्		
महासर्पैर्दष्टोऽप्यनशनगराहारविधुतः ।		
गिरीन्द्रावक्षिप्तोऽप्यहह परमात्मन्नयि विभो		
त्वयि न्यस्तात्मत्वात् किमपि न निपीडामभजत ॥ २४७॥		
ततः शङ्काविष्टः स पुनरतिदुष्टोऽस्य जनको		
गुरूक्त्या तद्गेह किल वरुणपाशैस्तमरुणत् ।		
गुरोश्चासान्निध्ये स पुनरनुगान्दैत्यतनयान्		
भवद्भक्तेस्तत्त्वं परमपि विज्ञानमशिषत् ॥ २४८॥		
पिता षृण्वन्बालप्रकरमखिलं त्वत्स्तुतिपरं		
रुषान्धः प्राहैनं कुलहतक कस्ते बलमिति ।		
बलं मे वैकुण्ठस्तव च जगतां चापि स बलं		
स एव त्रैलोक्यं सकलमिति धीरोऽयमगदीत् ॥ २४९॥		
अरे क्वासौ क्वासौ सकलजगदात्मा हरिरिति		
प्रभिन्ते स्म स्तम्भं चलितकरवाळो दितिसुतः ।		
अतः पश्चाद्विष्णो न हि वदितुमीशोऽस्मि सहसा		
कृपात्मन् विश्वात्मन् पवनपुरवासिन् मृडय माम् ॥ २४१०॥