रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः ६०
तयोः संवदतोरेवं रामलक्ष्मणयोस्तदा ।	
वासन्तिकी निशा प्राप्ता न शीता न च घर्मदा ।। ७.६०.१ ।।	
ततः प्रभाते विमले कृतपौर्वाह्णिकक्रियः ।	
अभिचक्राम काकुत्स्थो दर्शनं पौरकार्यवित् ।। ७.६०.२ ।।	
ततः सुमन्त्रस्त्वागम्य राघवं वाक्यमब्रवीत् ।	
एते प्रतिहता राजन्द्वारि तिष्ठन्ति तापसाः ।। ७.६०.३ ।।	
भार्गवच्यवनं चैव पुरस्कृत्य महर्षयः ।	
दर्शनं ते महाराज्ञश्चोदयन्ति कृतत्वराः ।	
प्रीयमाणा नरव्याघ्र यमुनातीरवासिनः ।। ७.६०.४ ।।	
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा रामः प्रोवाच धर्मवित् ।	
प्रवेश्यन्तां महाभागा भार्गवप्रमुखा द्विजाः ।। ७.६०.५ ।।	
राज्ञस्त्वाज्ञां पुरस्कृत्य द्वाःस्थो मूर्ध्नि कृताञ्जलिः ।	
प्रवेशयामास तदा तापसान्सुदुरासदान् ।। ७.६०.६ ।।	
शतं समधिकं तत्र दीप्यमानं स्वतेजसा ।	
प्रविष्टं राजभवनं तापसानां महात्मनाम् ।। ७.६०.७ ।।	
ते द्विजाः पूर्णकलशैः सर्वतीर्थाम्बुसत्कृतैः ।	
गृहीत्वा फलमूलं च रामस्याभ्याहरन्बहु ।। ७.६०.८ ।।	
प्रतिगृह्य तु तत्सर्वं रामः प्रीतिपुरस्कृतः ।	
तीर्थोदकानि सर्वाणि फलानि विविधानि च ।। ७.६०.९ ।।	
उवाच च महाबाहुः सर्वानेव महामुनीन् ।	
इमान्यासनमुख्यानि यथार्हमुपविश्यताम् ।। ७.६०.१० ।।	
रामस्य भाषितं श्रुत्वा सर्व एव महर्षयः ।	
बृसीषु रुचिराख्यासु निषेदुः काञ्चनीषु ते ।। ७.६०.११ ।।	
उपविष्टानृषींस्तत्र दृष्ट्वा परपुरञ्जयः ।	
प्रयतः प्राञ्जलिर्भूत्वा राघवो वाक्यमब्रवीत् ।। ७.६०.१२ ।।	
किमागमनकार्यं वः किं करोमि समाहितः ।	
आज्ञाप्यो ऽहं महर्षीणां सर्वकामकरः सुखम् ।। ७.६०.१३ ।।	
इदं राज्यं च सकलं जीवितं च हृदि स्थितम् ।	
सर्वमेतद्द्विदार्थं मे सत्यमेतद्ब्रवीमि वः ।। ७.६०.१४ ।।	
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा साधुकारो महानभूत् ।	
ऋषीणामुग्रतपसां यमुनातीरवासिनाम् ।। ७.६०.१५ ।।	
ऊचुश्च ते महात्मानो हर्षेण महता वृताः ।	
उपपन्नं नरश्रेष्ठ तवैव भुवि नान्यतः ।। ७.६०.१६ ।।	
बहवः पार्थिवा राजन्नतिक्रान्ता महाबलाः ।	
कार्यस्य गौरवं मत्वा प्रतिज्ञां नाभ्यरोचयन् ।। ७.६०.१७ ।।	
त्वया पुनर्ब्राह्मणगौरवादियं कृता प्रतिज्ञा ह्यनवेक्ष्य कारणम् ।	
ततश्च कर्ता ह्यसि नात्र संशयो महाभयात्ऺत्रातुमृषींस्त्वमर्हसि ।। ७.६०.१८ ।।	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे षष्टितमः सर्गः ।। ६० ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्