रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः ५३
लक्ष्मणस्य तु तद्वाक्यं निशम्य परमाद्भुतम् ।	
सुप्रीतश्चाभवद्रामो वाक्यमेतदुवाच ह ।। ७.५३.१ ।।	
दुर्लभस्त्वीदृशो बन्धुरस्मिन्काले विशेषतः ।	
यादृशस्त्वं महाबुद्धेर्मम सौम्य मनो ऽनुगः ।। ७.५३.२ ।।	
यच्च मे हृदये किञ्चिद्वर्तते शुभलक्षण ।	
तन्निशामय च श्रुत्वा कुरुष्व वचनं मम ।। ७.५३.३ ।।	
चत्वारो दिवसाः सौम्य कार्यं पौरजनस्य वै ।	
अकुर्वाणस्य सौमित्रे तन्मे मर्माणि कृन्तति ।। ७.५३.४ ।।	
आहूयन्तां प्रकृतयः पुरोधा मन्त्रिणस्तथा ।	
कार्यार्थिनश्च पुरुषाः स्त्रियश्च पुरुषर्षभ ।। ७.५३.५ ।।	
पौरकार्याणि यो राजा न करोति दिने दिने ।	
संवृते नरके घोरे पतितो नात्र संशयः ।। ७.५३.६ ।।	
श्रूयते हि पुरा राजा नृगो नाम महायशाः ।	
बभूव पृथिवीपालो ब्रह्मण्यः सत्यवाक् शुचिः ।। ७.५३.७ ।।	
स कदाचिद्गवां कोटीः सवत्साः स्वर्णभूषिताः ।	
नृदेवो भूमिदेवेभ्यः पुष्करेषु ददौ नृपः ।। ७.५३.८ ।।	
ततः सङ्गाद्गता धेनुः सवत्सा स्पर्शिता ऽनघ ।	
ब्राह्मणस्याहिताग्नेश्च दरिद्रस्योञ्छवर्तिनः ।। ७.५३.९ ।।	
स नष्टां गां क्षुधार्तो वै अन्विषंस्तत्र तत्र च ।	
नापश्यत्सर्वराज्येषु संवत्सरगणान्बहून् ।। ७.५३.१० ।।	
ततः कनखलं गत्वा जीर्णवत्सां निरामयाम् ।	
ददर्श गां स्वकां धेनुं ब्राह्मणस्य निवेशने ।। ७.५३.११ ।।	
अथ तां नामधेयेन स्वकेनोवाच स द्विजः ।	
आगच्छ शबलेत्येवं सा तु शुश्राव गौः स्वरम् ।। ७.५३.१२ ।।	
तस्य तं स्वरमाज्ञाय क्षुधार्तस्य द्विजस्य वै ।	
अन्वगात्पृष्ठतः सा गौर्गच्छन्तं पावकोपमम् ।। ७.५३.१३ ।।	
यो ऽपि पालयते विप्रः सो ऽपि गामन्वगाद्द्रुतम् ।	
गत्वा तमृषिमाचष्ट मम गौरिति सत्वरम् ।। ७.५३.१४ ।।	
स्पर्शिता राजसिंहेन मम दत्ता नृगेण ह ।	
तयोर्ब्राह्मणयोर्वादो महानासीद्विपश्चितोः ।। ७.५३.१५ ।।	
विवदन्तौ ततो ऽन्योन्यं दातारमभिजग्मतुः ।	
तौ राजभवनद्वारि न प्राप्तौ नृगशासनम् ।। ७.५३.१६ ।।	
अहोरात्राण्यनेकानि वसन्तौ क्रोधमीयतुः ।	
ऊचतुश्च महात्मानौ तावुभौ द्विजसत्तमौ ।।	
क्रुद्धौ परमसम्प्राप्तौ वाक्यं घोराभिसंहितम् ।। ७.५३.१७ ।।	
अर्थिनां कार्यसिद्ध्यर्थं यस्मात्त्वं नैषि दर्शनम् ।	
अदृश्यः सर्वभूतानां कृकलासो भविष्यसि ।। ७.५३.१८ ।।	
बहुवर्षसहस्राणि बहुवर्षशतानि च ।	
श्वभ्रे ऽस्मिन् कृकलासो वै दीर्घकालं वसिष्यसि ।। ७.५३.१९ ।।	
उत्पत्स्यते हि लोके ऽस्मिन्यदूनां कीर्तिवर्धनः ।	
वासुदेव इति ख्यातो विष्णुः पुरुषविग्रहः ।। ७.५३.२० ।।	
स ते मोक्षयिता राजंस्तस्माच्छापाद्भविष्यसि ।	
कृता च तेन कालेन निष्कृतिस्ते भविष्यति ।। ७.५३.२१ ।।	
भारावतरणार्थं हि नरनारायणावुभौ ।	
उत्पत्स्येते महावीर्यौ कलौ युग उपस्थिते ।। ७.५३.२२ ।।	
एवं तौ शापमुत्सृज्य ब्राह्मणौ विगतज्वरौ ।	
तां गां हि दुर्बलां वृद्धां ददतुर्ब्राह्मणाय वै ।। ७.५३.२३ ।।	
एवं स राजा तं शापमुपभुङ्क्ते सुदारुणम् ।। ७.५३.२४ ।।	
कार्यार्थिनां विमर्दो हि राज्ञां दोषाय कल्पते ।	
तच्छीघ्रं दर्शनं मह्यमभिवर्तन्तु कार्यिणः ।। ७.५३.२५ ।।	
सुकृतस्य हि कार्यस्य फलं नापैति पार्थिवः ।	
तस्माद्गच्छ प्रतीक्षस्व सौमित्रे कार्यवाञ्जनः ।। ७.५३.२६ ।।	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे त्रिपञ्चाशः सर्गः ।। ५३ ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्