नारायणीयम्/दशकम् ८०
सत्राजितस्त्वमथ लुब्धवदर्कलब्धं		
दिव्यं स्यमन्तकमणिं भगवन्नयाचीः ।		
तत्कारणं बहुविधं मम भाति नूनं		
तस्यात्मजां त्वयि रतां छलतो विवोढुम् ॥ ८०१॥		
अदत्तं तं तुभ्यं मणिवरमनेनाल्पमनसा		
प्रसेनस्तद्()भ्राता गलभुवि वहन्प्राप मृगयाम् ।		
अहन्नेनं सिंहो मणिमहसि मांसभ्रमवशात्		
कपीन्द्रस्तं हत्वा मणिमपि च बालाय ददिवान् ॥ ८०२॥		
शशंसुः सत्राजिद्गिरमनु जनास्त्वां मणिहरं		
जनानां पीयूषं भवति गुणिनां दोषकणिका ।		
ततः सर्वज्ञोऽपि स्वजनसहितो मार्गणपरः		
प्रसेनं तं दृष्ट्वा हरिमपि गतोऽभूः कपिगुहाम् ॥ ८०३॥		
भवन्तमवितर्कयन्नतिवयाः स्वयं जाम्बवान्		
मुकुन्दशरणं हि मां क इह रोद्धुमित्यालपन् ।		
विभो रघुपते हरे जय जयेत्यलं मुष्टिभि		
श्चिरं तव समर्चनं व्यधित भक्तचूडामणिः ॥ ८०४॥		
बुद्ध्वाथ तेन दत्तां नवरमणीं वरमणीं च परिगृह्णन् ।		
अनुगृह्णन्नमुमागाः सपदि च सत्राजिते मणिं प्रादाः ॥ ८०५॥		
तदनु स खलु व्रीडालोलो विलोलविलोचनां		
दुहितरमहो धीमान्भामां गिरैव परार्पिताम् ।		
अदित मणिना तुभ्यं लभ्यं समेत्य भवानपि		
प्रमुदितमनास्तस्यैवादान्मणीं गहनाशयः ॥ ८०६॥		
व्रीलाकुलां रमयति त्वयि सत्यभामां		
कौन्तेयदाहकथयाथ कुरून्प्रयाते ।		
ही गान्दिनेयकृतवर्मगिरा निपात्य		
सत्राजितं शतधनुर्मणिमाजहार ॥ ८०७॥		
शोकात्कुरूनुपगतामवलोक्य कान्तां		
हत्वा द्रुतं शतधुनं समहर्षयस्ताम् ।		
रत्ने सशङ्क इव मैथिलगेहमेत्य		
रामो गदां समशिशिक्षत धार्तराष्ट्रम् ॥ ८०८॥		
अक्रूर एष भगवन् भवदिच्छयैव		
सत्राजितः कुचरितस्य युयोज हिंसाम् ।		
अक्रूरतो मणिमनाहृतवान्पुनस्त्वं		
तस्यैव भूतिमुपधातुमिति ब्रुवन्ति ॥ ८०९॥		
भक्तस्त्वयि स्थिरतरः स हि गान्दिनेय		
स्तस्यैव कापथमतिः कथमीश जाता ।		
विज्ञानवान्प्रशमवानहमित्युदीर्णं		
गर्वं ध्रुवं शमयितुं भवता कृतैव ॥ ८०१०॥		
यातं भयेन कृतवर्मयुतं पुनस्त		
माहूय तद्विनिहितं च मणिं प्रकाश्य ।		
तत्रैव सुव्रतधरे विनिधाय तुष्यन्		
भामाकुचान्तरशयः पवनेश पायाः ॥ ८०११॥