स्कन्दपुराणम्/खण्डः १ (माहेश्वरखण्डः)/केदारखण्डः/अध्यायः २२
॥सूत उवाच॥	
एवमुक्तास्तदा देवा विष्णुना परमेष्ठिना॥	
जग्मुः सर्वे महेशं च द्रष्टुकामाः पिनाकिनम्॥ २२.१ ॥	
परे पारे परमेण समाधिना॥	
योगपीठे स्धितं शंभुं गणैश्च परिवारितम्॥ २२.२ ॥	
यज्ञोपवीतविधिना उरसा बिभ्रतं वृतम्॥	
वासुकिं सर्पराजं च कंबलाश्वतरौ तथा॥ २२.३ ॥	
कर्णद्वये धारयंतं तथा कर्कोटकेन हि॥	
पुलहेन च बाहुभ्यां धारयंतं च कंकणे॥ २२.४ ॥	
सन्नूपुरे शङ्खकपद्मकाभ्यां संधारयंतं च विराजमानम्॥	
कर्पूरगौरं शितिकंठमद्भुतं वृषान्वितं देववरं ददर्शुः॥ २२.५ ॥	
तदा ब्रह्मा च विष्णुश्च ऋषयो देवदानवाः॥	
तुष्टुवुर्विविधैः सूक्तैर्वेदोपनिषदन्वितैः॥ २२.६ ॥	॥ब्रह्मोवाच॥	
नमो रुद्राय देवाय मदनांतकराय च॥	
भर्गाय भूरिभाग्याय त्रिनेत्राय त्रिविष्टपे॥ २२.७ ॥	
शिपिविष्टाय भीमाय शेषशायिन्नमोनमः॥	
त्र्यंबकाय जगद्धात्रे विश्वरूपाय वै नमः॥ २२.८ ॥	
त्वं धाता सर्वलोकानां पिता माता त्वमीश्वरः॥	
कृपया परया युक्तः पाह्यस्मांस्त्वं महेश्वर॥ २२.९ ॥	
इत्थं स्तुवत्सु देवेषु नन्दी प्रोवाच तान्प्रति॥	
किमर्थमागता यूयं किं वा मनसि वर्तते॥ २२.१० ॥ (२२.११)	
ते प्रोचुर्देवकार्यार्थं विज्ञप्तुं शंभुमागता॥	
विज्ञप्तो नंदिना तेन शैलादेन महात्मना॥	
ध्यानस्थितो महादेवः सुरकार्यार्थसिद्धये॥ २२.११ ॥	
ब्रह्मादयः सुरगणाः सुरसिद्धसंघास्त्वां द्रष्टुमेव सुरवर्य विशेषयंति॥	
कार्य्यार्थिनोऽसुरवरैः परिभर्त्स्यमाना अभ्यागताः सपदि शत्रुभिरर्दिताश्च॥ २२.१२ ॥	
तस्मात्त्वया हि देवेश त्रातव्याश्चाधुना सुराः॥	
एवं तेन तदा शंभुर्विज्ञप्तो नंदिना द्विजाः॥ २२.१३ ॥	
शनैःशनैरुपरमच्छंभुः परमकोपनः॥	
समाधेः परमात्माऽसावुवाच परमेश्वरः॥ २२.१४ ॥	
॥महादेव उवाच॥	
कस्माद्यूयं महाभागा ह्यागता मत्समीपगाः॥	
ब्रह्मादयो ह्यमी देवा ब्रूत कारणमद्य वै॥ २२.१५ ॥	
तदा ब्रह्मा ह्युवाचेदं सुरकार्यं महत्तरम्॥	
तारकेण कृतं शंभो देवानां परमाद्भुतम्॥ २२.१६ ॥	
कष्टात्कष्टतरं देव तद्विज्ञप्तुमिहागताः॥	
हे शंभो तव पुत्रेण औरसेन हतो भवेत्॥	
तारको देवशत्रुश्च नान्यथा मम भाषितम्॥ २२.१७ ॥	
तस्मात्त्वया गिरिजा देव शंभो गृहीतव्या पाणिना दक्षिणेन॥	
पाणिग्रहेणैव महानुभाव दत्ता गिरीन्द्रेण च तां कुरुष्व॥ २२.१८ ॥	
ब्रह्मणो हि वचः श्रुत्वा प्रहसन्नब्रवीच्छिवः॥	
यदा मया कृता देवी गिरिजा सर्वसुन्दरी॥ २२.१९ ॥	
तदा सर्वे सुरेन्द्राश्च ऋषयो मुनयस्तथा॥	
सकामाश्च भविष्यंति अक्षमाश्च परे पथि॥ २२.२० ॥	
मदनो हि मया दग्धः सर्वेषां कार्यसिद्धये॥	
मया ह्यधि कृता तन्वी गिरिजा च सुमध्यमा॥ २२.२१ ॥	
तदानीमेव भो देवाः पार्वती मदनं च सा॥	
जीवयिष्यति भो ब्रह्मन्नात्र कार्या विचारणा॥ २२.२२ ॥	
एवं विमृश्य भो देवाः कार्या कार्यविचारणा॥	
मदनेनैव दग्धेन सुरकार्यं महत्कृतम्॥ २२.२३ ॥	
यूयं सर्वे च निष्कामा मया नास्त्यत्र संशयः॥	
यथाहं च सुराः सर्वे तथा यूयं प्रयत्नतः॥ २२.२४ ॥	
तपः परमसंयुक्ताः पारयामः सुदुष्करम्॥	
परमानन्दसंयुक्ताः सुखिनः सर्व एव हि॥ २२.२५ ॥	
यूयं समाधिना तेन मदनेन च विस्मृतम्॥	
कामो हि नरकायैव तस्मात्क्रोधोऽभिजायते॥ २२.२६ ॥	
क्रोधाद्भवति संमोहः संमोहाद्भ्रमते मनः॥	
कामक्रोधौ परित्यज्य भवद्भिः सुरसत्तमैः॥	
सर्वैरेव च मंतव्यं मद्वाक्यं नान्यथा क्वचित्॥ २२.२७ ॥	
एवं विश्राव्य भगवान्स हि देवो वृषध्वजः॥	
सुरान्प्रबोधयामास तथा ऋषिगणान्मुनीन्॥ २२.२८ ॥	
तूष्णींभूतोऽभवच्छंभुर्ध्यानमाश्रित्य वै पुनः॥	
आस्ते पुरा यथावच्च गणैश्च परिवारितः॥ २२.२९ ॥	
ध्यानास्थितं च तं दृष्ट्वा नन्दौ सर्वान्विसृज्य तान्॥	
सब्रह्मसेन्द्रान्विबुधानुवाच प्रहसन्निव॥ २२.३० ॥	
यतागतेन मार्गेण गच्छध्वं मा विलंबितम्॥	
तथेति मत्वा ते सर्वे स्वंस्वं स्थानमथाऽव्रजन्॥ २२.३१ ॥	
गतेषु तेषु सर्वेषु समाधिस्थोऽभवद्भवः॥	
आत्मानमात्मना कृत्वा आत्मन्येन विचंतयन्॥ २२.३२ ॥	
परात्परतरं स्वच्छं निर्मलं निरवग्रहम्॥	
निरञ्जनं निराभासं यस्मिन्मुह्यंति सूरयः॥ २२.३३ ॥	
भानुर्नभात्यग्निरथो शशी वा न ज्योतिरेवं न च मारुतो न हि॥	
यं केवलं वस्तुविचारतोऽपि सूक्ष्मात्परं सूक्ष्मतरात्परं च॥ २२.३४ ॥	
अनिर्द्देश्य मचिन्त्यं च निर्विकारं निरामयम्॥	
ज्ञप्तिमात्रस्वरूपं च न्यासिनो यांति तत्र वै॥ २२.३५ ॥	
शब्दातीनं निर्गुणं निर्विकारं सत्तामात्रं ज्ञानगम्यं त्वगम्यम्॥	
यत्तद्वस्तु सर्वदा कथ्यते वै वेदातीतैश्चागमैर्मन्त्रभूतैः॥ २२.३६ ॥	
तद्वस्तुभूतो भगवान्स ईश्वरः पिनाकपाणिर्भगवान्वृध्वजः॥	
येनैव साक्षान्मकरध्वजो हतस्तपो जुषाणः परमेश्वरः सः॥ २२.३७ ॥	॥लोमश उवाच॥	
गिरिजा हि तदा देवी तताप परमं तपः॥	
तपसा तेन रुद्रोऽपि उत्तमं भयमागतः॥ २२.३८ ॥	
विजित्य तपसा देवी पार्वती परमेण हि॥	
शम्भुं सर्वार्थदं स्थाणुं केवलं स्वस्वरूपिणम्॥ २२.३९ ॥	
यदा जितस्तया देव्या तपसा वृषभध्वजः॥	
समाधेश्चलितो भूत्वा यत्र सा पार्वती स्थिता॥ २२.४० ॥	
जगाम त्वरितेनैव देवदेवः पिनाकधृक्॥	
तत्रापश्यत्स्थितां देवीं सखीभिः परिवारिताम्॥ २२.४१ ॥	
वेदिकोपरि विन्यस्तां यथैव शशिनः कलाम्॥	
स देवस्तां निरीक्ष्याथ बटुर्भूत्वाथ तत्क्षणात्॥ २२.४२ ॥	
ब्रह्मचारिस्वरूपेण महेशो भगवान्भवः॥	
सखीनां मध्यमाश्रित्य ह्युवाच बटुरूपवान्॥	
किमर्थमालिमध्यस्था तन्वी सर्वांगसुन्दरी॥ २२.४३ ॥	
केयं कस्य कुतो याता किमर्थं तप्यते तपः॥	
सर्वं मे कथ्यतां सख्यो याथातथ्येन संप्रति॥ २२.४४ ॥	
तदोवाच जया रुद्रं तपसः कारणं परम्॥ २२.४५ ॥	
हिमाद्रेर्दुहितेयं वै तपसा रुद्रमीश्वरम्॥	
प्राप्तुकामा पतित्वन सेयमत्रोपविश्य च॥ २२.४६ ॥	
तपस्तताप सुमहत्सर्वेषां दुरतिक्रमम्॥	
बटो जानीहि मे वाक्यं नान्यथा मम भाषितम्॥ २२.४७ ॥	
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्याः प्रहस्येदमुवाच ह॥	
श्रृण्वतीनां सखीनां वै महेशो बटुरूपवान्॥ २२.४८ ॥	
मूढेयं पार्वती सख्यो न जानाति हिताहितम्॥	
किमर्थं च तपः कार्यं रुद्रप्राप्त्यर्थमेव च॥ २२.४९ ॥	
सोऽमंगलः कपाली च श्मशानालय एव च॥	
अशिवः शिवशब्देन भण्यते च वृथाथ वै॥ २२.५० ॥	
अनया हि वृतो रुद्रो यदा सख्यः समेष्यति॥	
तदेयमशुभा तन्वी भविष्यति न संशयः॥ २२.५१ ॥	
यो दक्षशापाद्विकृतो यज्ञबाह्योऽभवद्विटा॥	
ये ह्यंगभूताः शर्वस्य सर्पा ह्यासन्महाविषाः॥ २२.५२ ॥	
शवभस्मान्वितो रुद्रः कृत्तिवासा ह्यमंगलः॥	
पिशाचैः प्रमथैर्भूतैरावृतो हि निरंतरम्॥ २२.५३ ॥	
तेन रुद्रेण किं कार्यमनया सुकुमारया॥	
निवार्यतां सखीभिश्च मर्तुकामा पिशाचवत्॥ २२.५४ ॥	
इंद्रं हित्वा मनोज्ञं च यमं चैव महाप्रभम्॥	
नैर्ऋतं च विशालाक्षं वरुणं च अपां पतिम्॥ २२.५५ ॥	
कुबेरं पवनं चैव तथैव च विभावसुम्॥	
एवमादीनि वाक्यानि उवाच परमेश्वरः॥	
सखीनां श्रृण्वतीनां च यत्र सा तपसि स्थिता॥ २२.५६ ॥	
इत्याकर्ण्य वचस्तस्य रुद्रस्य बटुरूपिणः॥	
चुकोप च शिवा साध्वी महेशं बटुरूपिणम्॥ २२.५७ ॥	
जये त्वं विजये साध्वि प्रम्लोचेऽप्यथ सुन्दरि॥	
सुलोचने महाभागे समीचीनं कृतं हि मे॥ २२.५८ ॥	
किमेतस्य बटोः कार्यं भवतीनामिहाधुना॥	
बटुस्वरूपमास्थाय आगतो देवनिंदकः॥ २२.५९ ॥	
अयं विसृज्यतां सख्यः किमनेन प्रयोजनम्॥	
बटुस्वरूपिणं रुद्रं कुपिता सा ततोऽब्रवीत्॥ २२.६० ॥	
बटो गच्छाशु त्वरितो न स्थेयं च त्वयाऽधुना॥	
किमनेन प्रलापेन तव नास्ति प्रयोजनम्॥ २२.६१ ॥	
बटुर्निर्भर्त्सितस्तत्र तया चैवं तदा पुनः॥	
प्रहस्य वै स्थिरो भूत्वा पुनर्वाक्यमथाब्रवीत्॥ २२.६२ ॥	
शनैः शनैरवितथं विजयां प्रति सत्वरम्॥	
कस्मात्कोपस्तयातन्वि कृतः केनैव हेतुना॥ २२.६३ ॥	
सर्वेषामपि तद्वाच्यं वचनं सूक्तमेव यत्॥	
यथोक्तेन च वाक्येन कस्मात्तन्वी प्रकोपिता॥ २२.६४ ॥	
यः शंभुरुच्यते लोके भिक्षुको भिक्षुकप्रियः॥	
यदि मे ह्यनृतं प्रोक्तं तदा कोप इहोचितः॥ २२.६५ ॥	
इयं तावत्सुरूपा च विरूपोऽसौ सदाशिवः॥	
विशालाक्षी त्वियं बाला विरूपाक्षो भवस्तथा॥ २२.६६ ॥	
एवंभूतेन रुद्रेण मोहितेयं कथं भवेत्॥	
सभाग्यो हि पतिः स्त्रीणां सदा भाव्यो रतिप्रियः॥ २२.६७ ॥	
इयं कथं मोहितास्ति निर्गुणेन युगात्मिका॥	
न श्रुतो न च विज्ञातो न दृष्टः केन वा शिवः॥ २२.६८ ॥	
सकामानां च भूतानां दुर्लभो हि सदाशिवः॥	
तपसा परमेणैव गर्वितेयं सुमध्यमा॥ २२.६९ ॥	
निःस्तंभो हि सदा स्थाणुः कथं प्राप्स्यति तं पतिम्॥	
मयोक्तं किं विशालाक्षि कस्मान्मे रुषिताऽधुना॥ २२.७० ॥	
यावद्रोषो भवेन्नॄणां नारीणां च विशेषतः॥	
तेन रोषेण तत्सर्वं भस्मीभूतं भविष्यति॥ २२.७१ ॥	
सुकृतं चोर्जितं तन्वि सत्यमेवोदितं सति॥	
कामः क्रोधश्च लोभश्च दंभो मात्सर्यमेव च॥ २२.७२ ॥	
हिंसेर्ष्या च प्रपंचश्च तेन सर्वं विनश्यति॥	
तस्मात्तपस्विभिर्युक्तं कामक्रोधादिवर्जनम्॥ २२.७३ ॥	
यदीश्वरो हृदि मध्ये विभाव्यो मनीषिभिः सर्वदा ज्ञप्तिमात्रः॥	
तदा सर्वैर्मुनिवृत्त्या विभाव्यस्तपस्विभिर्नान्यथा चिंतनीयः॥ २२.७४ ॥	
एतच्छ्रुत्वा वचनं तस्य शंभोस्तदाब्रवीद्विजया तं च सर्वम्॥	
गच्छात्र किंचित्तव नास्ति कार्यं न वक्तव्यं वचनं बालिशान्यत्॥ २२.७५ ॥	
एवं विवदमानं तं बटुरूपं सदाशिवम्॥	
विसर्जयामास तदा विजया वाक्यकोविदा॥ २२.७६ ॥	
तिरोधानं गतः सद्यो महेशो गिरिजां प्रति॥	
अलक्ष्यमाणः सर्वासां सखीनां परमेश्वरः॥ २२.७७ ॥	
प्रादुर्बभूव सहसा निजरूपधरस्तदा॥	
यदा ध्यानस्थिता देवी निजध्यानपरा सती॥ २२.७८ ॥	
तदा हृदिस्थो देवेशो बहिर्दृष्टिचरोभवत्॥	
नेत्रे उन्मील्य सा साध्वी गिरिजायतलोचना॥	
अपश्यद्देवदेवेशं सर्वलोकमहेश्वरम्॥ २२.७९ ॥	
द्विभुजं चैकवक्त्रं कृत्तिवाससमद्भुतम्॥	
कपर्दं चंद्ररेखांकं निवीतं गजचर्मणा॥ २२.८० ॥	
कर्णस्थौ हि महानागौ कंबलाश्वतरौ तदा॥	
वासुकिः सर्पराजश्च कृताहारो महाद्युतिः॥ २२.८१ ॥	
वलयानि महार्हाणि तदा सर्पमयानि च॥	
कृतानि तेन रुद्रेण तथा शोभाकराणि च॥ २२.८२ ॥	
एवंभूतस्तदा शंभुः पार्वतीं प्रति चाग्रतः॥	
उवाच त्वरया युक्तो वरं वरय भामिनि॥ २२.८३ ॥	
व्रीडया परया युक्ता साध्वी प्रोवाच शंकरम्॥	
त्वं नाथो मम देवेश त्वया किं विस्मृतं पुरा॥ २२.८४ ॥	
दक्षयज्ञविनाशं च यदर्थं कृतवान्प्रभो॥	
स त्वं साहं समुत्पन्ना मेनायां कार्यसिद्धये॥ २२.८५ ॥	
देवानां देवदेवेश तारकस्य वधं प्रति॥	
भवतो हि मया देव भविष्यति कुमारकः॥ २२.८६ ॥	
तस्मात्त्वया हि कर्तव्यं मम वाक्यं महेश्वर॥	
गंतव्यं हिमवत्पार्श्वं नात्र कार्या विचारणा॥ २२.८७ ॥	
याचस्व मां महादेव ऋषिभिः परिवारितः॥	
करिष्यति न संदेहस्तव वाक्यं च मे पिता॥ २२.८८ ॥	
दक्षकन्या पुराहं वै पित्रा दत्ता यदा तव॥	
यथोक्तविधिना तत्र विवाहो न कृतस्त्वया॥७२२.८९ ॥	
न ग्रहाः पूजितास्तेन दक्षेण च महात्मना॥	
ग्रहाणां विषयत्वेन सच्छिद्रोऽयं महानभूत्॥ २२.९० ॥	
तस्माद्यथोक्तविधिना कर्तुमर्हसि सुव्रत॥	
विवाहं स्वं महाभाग देवानां कार्यसिद्धये॥ २२.९१ ॥	
तदोवाच महाबाहो गिरिजां प्रहसन्निव॥	
स्वभावेनैव तत्सर्वं जंगमाजंगमं महत्॥	
जातं त्वया मोहितं च त्रिगुणैः परिवेष्टितम्॥ २२.९२ ॥	
अहंकारात्समुत्पन्नं महत्तत्त्वं च पार्वति॥	
महत्तत्त्वात्तमो जातं तमसा वेष्टितं नभः॥ २२.९३ ॥	
नभसो वायुरुत्पन्नो वायोरग्निरजायत॥	
अग्नेरापः समुत्पन्ना अद्भ्यो जाता मही तदा॥ २२.९४ ॥	
मह्यादिकानि स्थास्नूनि चराणि च वरानने॥	
दृश्यं यत्सर्वमेवैतन्नश्वरं विद्धि मानिनि॥ २२.९५ ॥	
एकोऽनेकत्वमापन्नो निर्गुणो हि गुणावृतः॥	
स्वज्योतिर्भाति यो नित्यं परज्योत्स्नान्वितोऽभवत्॥	
स्वतंत्रः परतंत्रश्च त्वया देवि महत्कृतम्॥ २२.९६ ॥	
मायामयं कृतमिदं च जगत्समग्रं सर्वात्मना अवधृतं परया च बुद्ध्या॥	
सर्वात्मभिः सुकृतिभिः परमार्थभावैः संसक्तिरिंद्रियगणैः परिवेष्टितं च॥ २२.९७ ॥	
के ग्रहाः के उडुगणाः के बाध्यंते त्वया कृताः॥	
विमुक्तं चाधुना देवि शर्वार्थं वरवर्णिनि॥ २२.९८ ॥	
गुणकार्यप्रसंगेन आवां प्रादुर्भवः कृतः॥	
त्वं हि वै प्रकृतिः सूक्ष्मा रजःसत्त्वतमोमयी॥ २२.९९ ॥	
व्यापारदक्षा सततमहं चैव सुमध्यमे॥	
हिमालयं न गच्छामि न याचामि कथंचन॥ २२.१०० ॥	
देहीति वचनात्सद्यः पुरुषो याति लाघवम्॥	
इत्थं ज्ञात्वा च भो देवि किमस्माकं वदस्व वै॥ २२.१०१ ॥	
कार्यं त्वदाज्ञया भद्रे तत्सर्वं वक्तुमर्हसि॥	
तेनोक्तात्र तदा साध्वी उवाच कमलेक्षणा॥ २२.१०२ ॥	
त्वमात्मा प्रकृतिश्चाहं नात्र कार्या विचारणा॥	
तथापि शंभो कर्तव्यं मम चोद्वहनं महत्॥ २२.१०३ ॥	
देहो ह्यविद्ययाक्षिप्तो विदेहो हि भवान्परः॥	
तथाप्येवं महादेव शरीरावरणं कुरु॥ २२.१०४ ॥	
प्रपंचरचनां शंभो कुरु वाक्यान्मम प्रभो॥	
याचस्व मां महादेव सौभाग्यं चैव देहि मे॥ २२.१०५ ॥	
इत्येवमुक्तः स तया महात्मा महेश्वरो लोकविडंबनाय॥	
तथेति मत्वा प्रहसञ्जगाम स्वमालयं देववरैः सुपूजितः॥ २२.१०६ ॥	
एतस्मिन्नंतरे तत्र हिमवान्गिरिभिः सह॥	
मेनया भार्यया सार्द्धमाजगाम त्वरान्वितः॥ २२.१०७ ॥	
पार्वतीदर्शनार्थं च सुतैश्च परिवारितः॥	
तेन दृष्टा महादेवी सखीभिः परिवारिता॥ २२.१०८ ॥	
पार्वत्या च तदा दृष्टो हिमवान्गिरिभिः सह॥	
अभ्युत्थानपरा साध्वी प्रणम्य शिरसा तदा॥	
पितरौ च तदा भ्रातॄन्बंधूंश्चैव च सर्वशः॥ २२.१०९ ॥	
स्वमंकमारोप्य महायशास्तदा सुतां परिष्वज्य च बाष्पपूरितः॥	
उवाच वाक्यं मधुरं हिमालयः किं वै कृतं साध्वि यथा तथेन॥ २२.११० ॥	
तत्कथ्यतां महाभागे सर्वं शुश्रूषतां हि नः॥	
तच्छ्रुत्वा मधुरं वाक्यमुवाच पितरं प्रति॥ २२.१११ ॥	
तपसा परमेणैव प्रार्थितो मदनांतकः॥	
शांतं च मे महात्कार्यं सर्वेषामपि दुर्ल्लभम्॥ २२.११२ ॥	
तत्र तुष्टो महादेवो वरणार्थं समागतः॥	
स मयोक्तस्तदा शंभुर्ममषाणिग्रहः कथम्॥ २२.११३ ॥	
क्रियते च तदा शंभो मम पित्रा विनाधुना॥	
यतागतेन मार्गेण गतोऽसौ त्रिपुरांतकः॥ २२.११४ ॥	
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा अवाप परमां मुदम्॥	
बंधुभिः सह धर्मात्मा उवाच स्वसुतां पुनः॥ २२.११५ ॥	
स्वगृहं चाद्य गच्छामो वयं सर्वे च भूधराः॥	
अनया राधितो देवः पिनाकी वृषभध्वजः॥ २२.११६ ॥	
इत्यूचुस्ते सुराः सर्वे हिमालयपुरोगमाः॥	
पार्वतीसहिताः सर्वे तुष्टुवुर्वाग्भिरादृताः॥ २२.११७ ॥	
तां स्तूयमानां च तदा हिमालयो ह्यारोप्य चांसं वरवर्णिनीं च॥	
सर्वेथ शैलाः परिवार्य चोत्सुकाः समानयामासुरथ स्वमालयम्॥ २२.११८ ॥	
देवदुंदुभयो नेदुः शंखतूर्याण्यनेकशः॥	
वादित्राणि बहून्येव वाद्यमानानि सर्वशः॥ २२.११९ ॥	
पुष्पवर्षेण महता तेनानीता गृहं प्रति॥ २२.१२० ॥	
सा पूज्यमाना बहुभिस्तदानीं महाविभूत्युल्लसिता तपस्विनी॥	
तथैव देवैः सह चारणैश्च महर्षिभिः सिद्धगणैश्च सर्वशः॥ २२.१२१ ॥	
पूज्यमाना तदा देवी उवाच कमलासनम्॥	
देवानृषीन्पितॄन्यक्षानन्यान्सर्वान्समागतान्॥ २२.१२२ ॥	
गच्छध्वं सर्व एवैते येन्ये ह्यत्र समागताः॥	
स्वंस्वं स्थानं यताजोषं सेव्यतां परमेश्वरः॥ २२.१२३ ॥	
एवं तदानीं स्वपितुर्गृहं गता संशोभमाना परमेण वर्चसा॥	
सा पार्वती देववरैः सुपूजिता संचिंतयंती मनसा सदाशिवम्॥ २२.१२४ ॥	
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां प्रथमे माहेश्वरखण्डे पार्वत्यै शंकरेण स्वरूपदर्शनंनामद्वाविंशोऽध्यायः॥ २२ ॥	

केदारखण्डः