नारायणीयम्/दशकम् २९
उद्गच्छतस्तव करादमृतं हरत्सु		
दैत्येषु तानशरणाननुनीय देवान् ।		
सधस्तिरोदधिथ देव भवत्प्रभावाद्		
उद्यत्सयूथ्यकलहा दितिजा बभूवुः ॥ २९१॥		
श्यामां रुचापि वयसापि तनुं तदानीं		
प्राप्तोऽसि तुङ्गकुचमण्डलंभङ्गुरां त्वम् ।		
पीयुषकुम्भकलहं परिमुच्य सर्वे		
तृष्णाकुलाः प्रतिययुस्त्वदुरोजकुम्भे ॥ २९२॥		
का त्वं मृगाक्षि विभजस्व सुधामिमामि		
त्यारूढरागविवशानभियाचतोऽमून् ।		
विश्वस्यते मयि कथं कुलटास्मि दैत्या		
इत्यालपन्नपि सुविश्वसितानतानीः ॥ २९३॥		
मोदात्सुधाकलशमेषु ददत्सु सा त्वं		
दुश्चेष्टितं मम सहध्वमिति ब्रुवाणा ।		
पङ्क्तिप्रभेदविनिवेशितदेवदैत्या		
लीलाविलासगतिभिः समदाः सुधां ताम् ॥ २९४॥		
अस्मास्वियं प्रणयिनीत्युसुरेषु तेषु		
जोषं स्थितेष्वथ समाप्य सुधां सुरेषु ।		
त्वं भक्तलोकवशगो निजरूपमेत्य		
स्वर्भानुमर्धपरिपीतसुधं व्यलावीः ॥ २९५॥		
त्वत्तः सुधाहरणयोग्यफलं परेषु		
दत्त्वा गते त्वयि सुरैः खलु ते व्यगृह्णन् ।		
घोरेऽथ मूर्छति रणे बलिदैत्यमाया		
व्यामोहिते सुरगणे त्वमिहाविरासीः ॥ २९६॥		
त्वं कालनेमिमथ मालिसुखाञ्जघन्थ		
शक्रो जघान बलिजम्भवलान् सपाकान् ।		
शुष्कार्द्रदुष्करवधे नमुचौ च लूने		
फेनेन नारदगिरा न्यरुणो रणं त्वम् ॥ २९७॥		
योषावपुर्दनुजमोहनमाहितं ते		
श्रुत्वं विलोकनकुतूहलवान्महेशः ।		
भूतैस्समं गिरिजया च गतः पदं ते		
स्तुत्वाब्रवीदभिमतं त्वमथो तिरोधाः ॥ २९८॥		
आरामसीमनि च कन्दुकघातलीला		
लोलायमाननयनां कमनीं मनोज्ञाम् ।		
त्वामेष वीक्ष्य विगळद्वसनां मनोभू		
वेगादनङ्गरिपुरङ्ग समालिलिङ्ग ॥ २९९॥		
भूयोऽपि विद्रुतवतीमुपधाव्य देवो		
वीर्यप्रमोक्षविकसत्परमार्थबोधः ।		
त्वन्मानितस्तव महत्वमुवाच देव्यै		
तत्तादृशस्त्वमव वातनिकेतनाथ ॥ २९१०॥