नारायणीयम्/दशकम् १६
दक्षो विरिञ्चतनयोऽथ मनोस्तनूजां		
लब्ध्वा प्रसूतिमिह षोडश चाप कन्याः ।		
धर्मे त्रयोदश ददौ पितृषु स्वधां च		
स्वाहां हविर्भुजि सतीं गिरिशे त्वदंशे ॥१॥		
मूर्तिर्हि धर्मगृहिणी सुषुवे भवन्तं		
नारायणं नरसखं महितानुभावम् ।		
यज्जन्मनि प्रमुदिताः कृततुर्यघोषाः		
पुष्पोत्करान्प्रववृषुर्नुनुवुः सुरौघाः ॥२॥		
दैत्यं सहस्रकवचं कवचैः परीतं		
साहस्रवत्सरतपस्समराभिलव्यैः ।		
पर्यायनीर्मिततपस्समरौ भवन्तौ		
शिष्टैककङ्कटममुं न्यहतां सललिम् ॥३॥		
अन्वाचरन्नुपदिशन्नपि मोक्षधर्मं		
त्वं भ्रातृमान् बदरिकाश्रममध्यवात्सीः ।		
शक्रोऽथ ते शमतपोबलनिस्सहात्मा		
दिव्याङ्गनापरिवृतं प्रजिघाय मारम् ॥४॥		
कामो वसन्तमलयानिलबन्धुशाली		
कान्ताकटाक्षविशिखैर्विकसद्विलासैः ।		
विध्यन्मुहुर्मुहुरकम्पमुदीक्ष्य च त्वां		
भीतस्त्वायाथ जगदे मृदुहासभाजा ॥५॥		
भीत्यालमङ्गजवसन्तसुराङ्गना वो		
मन्मानसन्त्विह जुषुध्वमिति ब्रुवाणः ।		
त्वं विस्मयेन परितः स्तुवतामथैषां		
प्रादर्शयः स्वपरिचारककातराक्षीः ॥६॥		
सम्मोहनाय मिलिता मदनादयस्ते		
त्वद्दासिकापरिमळैः किल मोहमापुः ।		
दत्तां त्वया च जगृहुस्त्रपयैव सर्व		
स्वर्वासिगर्वशमनीं पुनरुर्वशीं ताम् ॥७॥		
दृष्ट्वोर्वशीं त्वं कथां च निशम्य शक्रः		
पर्याकुलोऽजनि भवन्महिमावमर्शात् ।		
एवं प्रशान्तरमणीयतरोऽवतारस्		
त्वत्तोऽधिको वरद कृष्णतनुस्त्वमेव ॥८॥		
दक्षस्तु धातुरतिलाळनया रजोन्धो		
नात्यादृतस्त्वयि च कष्टमशान्तिरासीत् ।		
येन व्यरुन्ध स भवत्तनुमेव शर्वं		
यज्ञो च वैरपिशुने स्वसुतां व्यमानीत् ॥९॥		
कृद्धेशमर्दितमखः स तु कृत्तशीर्षो		
देवप्रसादितहरादथ लब्धजीवः ।		
त्वत्पूरितक्रतुवरः पुनराप शान्तिं		
स त्वं प्रशान्तिकर पाहि मरुत्पुरेश ॥१०॥