नारायणीयम्/दशकम् १३
हिरण्याक्षं तावद्वरद भवदन्वेषणपरं		
चरन्तं सांवर्ते पयसि निजजङ्घापरिमिते ।		
भवद्भक्तो गत्वा कपटपटुधीर्नारदमुनिः		
शनैरूचे नन्दन् दनुजमपि निन्दंस्तव बलम् ॥ १३१॥		
स मायावी विष्णुर्हरति भवदीयं वसुमतीं		
प्रभो कष्टं कष्टं किमिदमिति तेनाभिगदितः ।		
नदन् क्वासौ क्वासाविति स मुनिना दर्शितपथो		
भवन्तं संप्रापद्धरणिधरमुद्यन्तमुदकात् ॥ १३२॥		
अहो आरण्योऽयं मृग इति हसन्तं बहुतरै		
र्दुरुक्तैर्विध्यन्तं दितिसुतमवज्ञाय भगवन् ।		
महीं दृष्ट्वा दंष्ट्राशिरसि चकितां स्वेन महसा		
पयोधावाधाय प्रसभमुदयुङ्था मृधविधौ ॥ १३३॥		
गदापाणौ दैत्ये त्वमपि हि गृहीतोन्नतगदो		
नियुद्धेन क्रीडन्घटघटरवोद्घुष्टवियता ।		
रणालोकैत्सुक्यान्मिलति सुरसंघे द्रुतममुं		
निरुन्ध्याः सन्ध्यातः प्रथममिति धात्रा जगदिषे ॥ १३४॥		
गदोन्मर्दे तस्मिंस्तव खलु गदायां दितिभुवो		
गदाघाताद्भूमौ झटिति पतितायामहह ! भोः ! ।		
मृदुस्मेरास्यस्त्वं दनुजकुलनिर्मूलनचणं		
महाचक्रं स्मृत्वा करभुवि दधानो रुरुचिषे ॥ १३५॥		
ततः शूलं कालप्रतिमरुषि दैत्ये विसृजति		
त्वयि छिन्दत्येनत् करकलितचक्रप्रहरणात् ।		
समारुष्टो मुष्ट्या स खलु वितुदंस्त्वां समतनोत्		
गळन्माये मायास्त्वयि किल जगन्मोहनकरीः ॥ १३६॥		
भवच्चक्रज्योतिष्कणलवनिपातेन विधुते		
ततो मायाचक्रे विततघनरोषान्धमनसम् ।		
गरिष्ठाभिर्मुष्टिप्रहृतिभिरभिघ्नन्तमसुरं		
स्वपादाङ्गुष्ठेन श्रवणपदमूले निरवधीः ॥ १३७॥		
महाकायःस्सोऽयं तव करसरोजप्रमथितो		
गळद्रक्तो वक्त्रादपतदृषिभिः श्लाघितहतिः ।		
तदा त्वामुद्दामप्रमदभरविद्योतिहृदया		
मुनीन्द्रास्सान्द्राभिः स्तुतिभिरनुवन्नध्वरतनुम् ॥ १३८॥		
त्वचि च्छन्दो रोमस्वपि कुशगणश्चक्षुषि घृतं		
चतुर्होतारोऽंघ्रौ स्रुगपि वदने चोदर इडा ।		
ग्रहा जिह्वायां ते परपुरुष कर्णे च चमसा		
विभो सोमो वीर्यं वरद गळदेशेऽप्युपसदः ॥ १३९॥		
मुनीन्द्रैरित्यादिस्तवनमुखरैर्मोदितमना		
महीयस्या मूर्त्या विमलतरकीर्त्या च विलसन् ।		
स्वधिष्ण्यं संप्राप्तः सुखरसविहारी मधुरिपो		
निरुन्ध्या रोगं मे सकलमपि वातालयपते ॥ १३१०॥