नारायणीयम्/दशकम् ७५
प्रातः सन्त्रस्तभोजक्षितिपतिवचसा प्रस्तुते मल्लतूर्ये		
सङ्घे राज्ञां च मञ्चानभिययुषि गते नन्दगोपेऽपि हर्म्यम् ।		
कंसे सौधाधिरूढे त्वमपि सहबलः सानुगश्चारुवेषो		
रङ्गद्वारं गतोऽभूः कुपितकुवलयापीडनागावलीढम् ॥ ७५१॥		
पापिष्ठापेहि मार्गाद्द्रुतमिति वचसा निष्ठुरक्रुद्धबुद्धे		
रग्बष्ठस्य प्रणोदादधिकजवजुषा हस्तिना गृह्यमाणः ।		
केलीमुक्तोऽथ गोपीकुचकलशचिरस्पर्धिनं कुम्भमस्य		
व्याहत्यालीयथास्त्वं चरणभुवि पुनर्निर्गतो वल्गुहासी ॥ ७५२॥		
हस्तप्राप्योऽप्यगम्यो झटिति मुनिजनस्येव धावन्गजेन्द्रं		
क्रीडन्नापत्य भूमौ पुनरभिपततस्तस्य दन्तं सजीवम् ।		
मूलादुन्मूल्य तन्मूलगमहितमहामौक्तिकान्यात्ममित्रे		
प्रादास्त्वं हारमेभिर्ललितविरचितं राधिकायै दिशेति ॥ ७५३॥		
गृह्णानं दन्तमंसे युतमथ हलिना रङ्गमङ्गाविशन्तं		
त्वां मङ्गल्याङ्गभङ्गीरभसहृतमनोलोचना वीक्ष्य लोकाः ।		
हंहो धन्यो नु नन्दो नहि नहि पशुपालाङ्गना नो यशोदा		
नो नो धन्येक्षणाः स्मस्त्रिजगति वयमेवेति सर्वे शशंसुः ॥ ७५४॥			
पूर्णं ब्रह्मैव साक्षान्निरवधिपरमानन्दसान्द्रप्रकाशं		
गोपेषु त्वं व्यलासीर्न खलु बहुजनैस्तावदावेदितोऽभूः ।		
दृष्ट्वाथ त्वां तदेदंप्रथममुपगते पुण्यकाले जनौघाः		
पूर्णानन्दा विपापाः सरसमभिजगुस्त्वत्कृतानि स्मृतानि ॥ ७५५॥		
चाणूरो मल्लवीरस्तदनु नृपगिरा मुष्टिको मुष्टिशाली		
त्वां रामं चाभिपेदे झटझटिति मिथो मुष्टिपातातिरूक्षम् ।		
उत्पातापातनाकर्षणविविधरणान्यासतां तत्र चित्रं		
मृत्योः प्रागेव मल्लप्रभुरगमदयं भूरिशो बन्धमोक्षान् ॥ ७५६॥			
हा धिक्कष्टं कुमारौ सुललितवपुषौ मल्लवीरौ कठोरौ		
न द्रक्ष्यामो व्रजामस्त्वरितमिति जने भाषमाणे तदानीम् ।		
चाणूरं तं कराद्भ्रामणविगलदसुं पोथयामासिथोर्व्यां		
पिष्टोऽभून्मुष्टिकोऽपि द्रुतमथ हलिना नष्टशिष्टैर्दधावे ॥ ७५७	॥		
कंसस्संवार्यं तूर्यं खलमतिरविदन्कार्यमार्यान् पितॄंस्ता		
नाहन्तुं व्याप्तमूर्तेस्तव च समशिषद्दूरमुत्सारणाय ।		
रुष्टो दुष्टोक्तिभिस्त्वं गरुड इव गिरिं मञ्cअमञ्cअन्नुदञ्cअत्		
खङ्गव्यावद्गदुस्संग्रहमपि च हठात्प्राग्रहीरौग्रसेनिम् ॥ ७५८॥			
सद्यो निष्पिष्टसन्धिं भुवि नरपतिमापात्य तस्योपरिष्टात्		
त्वय्यापात्ये तदैव त्वदुपरि पतिता नाकिनां पुष्पवृष्टिः ।		
किं किं ब्रूमस्तदानीं सततमपि भिया त्वद्गतात्मा स भेजे		
सायुज्यं त्वद्वधोत्था परम परमियं वासना कालनेमेः ॥ ७५९॥		
तद्भ्रातॄनष्ट पिष्ट्वा द्रुतमथ पितरौ सन्नमन्नुग्रसेनं		
कृत्वा राजानमुच्चैर्यदुकुलमखिलं मोदयन्कामदानैः ।		
भक्तानामुत्तमम्ञ्चोद्धवममरगुरोराप्तनीतिं सखायं		
लब्ध्वा तुष्टो नगर्यां पवनपुरपते रुन्धि मे सर्वरोगान् ॥ ७५१०॥