रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः ९५
रामो बहून्यहान्येवं तद्गीतं परमं शुभम् ।	
शुश्राव मुनिभिः सार्धं पार्थिवैः सह वानरैः ।। ७.९५.१ ।।	
तस्मिन्गीते तु विज्ञाय सीतापुत्रौ कुशीलवौ ।	
तस्याः परिषदो मध्ये रामो वचनमब्रवीत् ।	
दूताञ्छुद्धसमाचारानाहूयात्ममनीषया ।। ७.९५.२ ।।	
मद्वचो ब्रूत गच्छध्वमितो भगवतो ऽन्तिकम् ।। ७.९५.३ ।।परिषदो मध्ये रामो वचनमब्रवीत् ।	
यदि शुद्धसमाचारा यदि वा वीतकल्मषा ।	
करोत्विहात्मनः शुद्धिमनुमान्य महामुनिम् ।। ७.९५.४ ।।	
छन्दं मुनेश्च विज्ञाय सीतायाश्च मनोगतम् ।	
प्रत्ययं दातुकामायास्ततः शंसत मे लघु ।। ७.९५.५ ।।	
श्वः प्रभाते तु शपथं मैथिली जनकात्मजा ।	
करोतु परिषन्मध्ये शोधनार्थं ममैव च ।। ७.९५.६ ।।	
श्रुत्वा तु ऱागवस्यैतद्वचः परममद्भुतम् ।	
दूताः सम्प्रययुर्बाटं यत्रास्ते मुनिपुङ्गवः ।। ७.९५.७ ।।	
ते प्रणम्य महात्मानं ज्वलन्तममितप्रभम् ।	
ऊचुस्ते रामवाक्यानि मृदूनि मधुराणि च ।। ७.९५.८ ।।	
तेषां तद्व्याहृतं श्रुत्वा रामस्य च मनोगतम् ।	
विज्ञाय सुमहातेजा मुनिर्वाक्यमथाब्रवीत् ।। ७.९५.९ ।।	
एवं भवतु भद्रं वो यथा वदति राघवः ।	
तथा करिष्यते सीता दैवतं हि पतिः स्त्रियाः ।। ७.९५.१० ।।	
तथोक्ता मुनिना सर्वे राजदूता महौजसम् ।	
प्रत्येत्य राघवं क्षिप्रं मुनिवाक्यं बभाषिरे ।। ७.९५.११ ।।	
ततः प्रहृष्टः काकुत्स्थः श्रुत्वा वाक्यं महात्मनः ।	
ऋषींस्तत्र समेतांश्च राज्ञश्चैवाभ्यभाषत ।। ७.९५.१२ ।।	
भगवन्तः सशिष्या वै सानुगाश्च नराधिपाः ।	
पश्यन्तु सीताशपथं यश्चैवान्यो ऽपि काङ्क्षते ।। ७.९५.१३ ।।	
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राघवस्य महात्मनः ।	
सर्वेषामृषिमुख्यानां साधुवादो महानभूत् ।। ७.९५.१४ ।।	
राजानश्च महात्मानः प्रशंसन्ति स्म राघवम् ।	
उपपन्नं नरश्रेष्ठ त्वय्येव भुवि नान्यतः ।। ७.९५.१५ ।।	
एवं विनिश्चयं कृत्वा श्वोभूत इति राघवः ।	
विसर्जयामास तदा सर्वांस्ताञ्छत्रुसूदनः ।। ७.९५.१६ ।।	
इति सम्प्रविचार्य राजसिंहः श्वोभूते शपथस्य निश्चयं वै ।	
विससर्ज मुनीन्नृपांश्च सर्वान्स महात्मा महतो महानुभावः ।। ७.९५.१७ ।।	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे पञ्चनवतितमः सर्ग ।। ९५ ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्