रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः १०६
अवाङ्मुखमथो दीनं दृष्ट्वा सोममिवाप्लुतम् ।	
राघवं लक्ष्मणो वाक्यं हृष्टो मधुरमब्रवीत् ।। ७.१०६.१ ।।	
न संतापं महाबाहो मदर्थं कर्तुमर्हसि ।	
पूर्वनिर्माणबद्धा हि कालस्य गतिरीदृशी ।। ७.१०६.२ ।।	
जहि मां सौम्य विस्रब्धं प्रतिज्ञां परिपालय ।	
हीनप्रतिज्ञाः काकुत्स्थ प्रयान्ति नरकं नराः ।। ७.१०६.३ ।।	
यदि प्रीतिर्महाराज यद्यनुग्राह्यता मयि ।	
जहि मां निर्विशङ्कस्त्वं धर्मं वर्धय राघव ।। ७.१०६.४ ।।	
लक्ष्मणेन तथोक्तस्तु रामः प्रचलितेन्द्रियः ।	
मन्त्रिणः समुपानीय तथैव च पुरोधसम् ।। ७.१०६.५ ।।	
अब्रवीच्च तदा वृत्तं तेषां मध्ये स राघवः ।	
दुर्वासोभिगमं चैव प्रतिज्ञां तापसस्य च ।। ७.१०६.६ ।।	
तच्छ्रुत्वा मन्त्रिणः सर्वे सोपाध्यायाः समासत ।	
वसिष्ठस्तु महातेजा वाक्यमेतदुवाच ह ।। ७.१०६.७ ।।	
दृष्टमेतन्महाबाहो क्षयं ते रोमहर्षणम् ।	
लक्ष्मणेन वियोगश्च तव राम महायशः ।। ७.१०६.८ ।।	
त्यजैनं बलवान्कालो मा प्रतिज्ञां वृथा कृताः ।	
विनष्टायां प्रतिज्ञायां धर्मो ऽपि च लयं व्रजेत् ।। ७.१०६.९ ।।	
ततो धर्मे विनष्टे तु त्रैलोक्यं सचराचरम् ।	
सदेवर्षिगणं सर्वं विनश्येत्तु न संशयः ।। ७.१०६.१० ।।	
स त्वं पुरुषशार्दूल त्रैलोक्यस्याभिपालनात् ।	
लक्ष्मणेन विना चाद्य जगत्स्वस्थं कुरुष्व ह ।। ७.१०६.११ ।।	
तेषां तत्समवेतानां वाक्यं धर्मार्थसंहितम् ।	
श्रुत्वा परिषदो मध्ये रामो लक्ष्मणमब्रवीत् ।। ७.१०६.१२ ।।	
विसर्जये त्वां सौमित्रे मा भूद्धर्मविपर्ययः ।	
त्यागो वधो वा विहितः साधूनां तूभयं समम् ।। ७.१०६.१३ ।।	
रामेण भाषिते वाक्ये बाष्पव्याकुलितेन्द्रियः ।	
लक्ष्मणस्त्वरितं प्रायात्स्वगृहं न विवेश ह ।। ७.१०६.१४ ।।	
स गत्वा सरयूतीरमुपस्पृश्य कृताञ्जलिः ।	
निगृह्य सर्वस्रोतांसि निःश्वासं न मुमोच ह ।। ७.१०६.१५ ।।	
अनिःश्वसन्तं युक्तं तं सशक्राः साप्सरोगणाः ।	
देवाः सर्षिगणाः सर्वे पुष्पैरभ्यकिरंस्तदा ।। ७.१०६.१६ ।।	
अदृश्यं सर्वमनुजैः सशरीरं महाबलम् ।	
प्रगृह्य लक्ष्मणं शक्रस्त्रिदिवं संविवेश ह ।। ७.१०६.१७ ।।	
ततो विष्णोश्चतुर्भागमागतं सुरसत्तमाः ।	
दृष्ट्वा प्रमुदिताः सर्वे ऽपूजयन् समहर्षयः ।। ७.१०६.१८ ।।	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे षडुत्तरशततमः सर्गः ।। १०६ ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्