स्कन्दपुराणम्/खण्डः ७ (प्रभासखण्डः)/प्रभासक्षेत्र माहात्म्यम्/अध्यायः ३३३
॥ ईश्वर उवाच ॥ ॥ 
बलभद्राच्च पूर्वेण स्थिता चासीत्सरिद्वरा ॥ 
दुर्वासेश्वरनामेति बललिंगं प्रतिष्ठितम् ॥ १ ॥ 
सर्वपापप्रशमनं दृष्टं सर्वसुखावहम्॥ 
स्नात्वा चास्य त्वमावास्यां पिंडदानं ददाति यः ॥ २ ॥ 
कल्पकोटिशतं साग्रं पितॄणां तृप्तिमावहेत् ॥ 
दुर्वासेश्वरनामानं तत्र पूज्य विधानतः ॥ ३ ॥ 
कोटियज्ञफलं प्राप्य सर्वान्कामा नवाप्नुयात्॥ 
तत्र लिंगान्यनेकानि ऋषिभिः स्थापितानि तु ॥ ४ ॥ 
दृष्ट्वा स्पृष्ट्वा पूजयित्वा मुक्तः स्यात्सर्वकिल्बिषैः ॥ 
इत्येतत्कथितं देवि क्षेत्राद्यं तं यथाक्रमम् ॥ ५ ॥ 
भद्रायाः पश्चिमात्पूर्वं यथानुक्रममादितः ॥ 
श्रुतं पापोपशमनं कोटियज्ञफलप्रदम् ॥ ६ ॥ 
अथ क्षेत्रस्य परिधिस्थानं मधुमतीति च ॥ 
तस्मान्नैर्ऋत्यदिग्भागे स्थानं खंडघटेति च ॥ ७ ॥ 
तत्र पिंगेश्वरो देवः समुद्रतटसन्निधौ ॥ 
कूपानां सप्तकं तत्र  पितॄणां यत्र पाणयः ॥
दृश्यंतेऽद्यापि देवेशि यत्र पर्वणिपर्वणि ॥ ८ ॥ 
तत्र श्राद्धं नरः कृत्वा गयाकोटिगुणं फलम् ॥ 
लभते नाऽत्र सन्देहः सोमामा यदि जायते ॥ ९ ॥ 
तत्रैव नातिदूरे तु भद्रायाः संगमः स्मृतः ॥ 
पश्चिमात्संगमात्पूर्वः संगमः समुदाहृतः ॥ 7.1.333.१० ॥ 
यत्पुण्यं लभते देवि पूर्व पश्चिमसंगमे ॥ 
गंगासागरयोस्तत्र तद्भद्रासंगमे लभेत् ॥ ११ ॥ 
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये तप्तोदकस्वामिमाहात्म्ये मधुमत्यां पिंगेश्वरभद्रामाहात्म्यवर्णनंनाम त्रयस्त्रिंशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः ॥ ३३३ ॥ ॥