नारायणीयम्/दशकम् ८९
रमाजाने जाने यदिह तव भक्तेषु विभवो		
न सम्पद्यः सद्यस्तदिह मदकृत्त्वादशमिनाम् ।		
प्रशान्तिं कृत्वैव प्रदिशसि ततः काममखिलं		
प्रशान्तेषु क्षिप्रं न खलु भवदीये च्युतिकथा ॥ ८९१॥		
सद्यःप्रसादरुषितान्विधिशङ्करादीन्		
कचिद्विभो निजगुणानुगुणं भजन्तः ।		
भ्रष्टा भवन्ति बत कष्टमदीर्घदृष्ट्या		
स्पष्टं वृकासर उदाहरणं किलास्मिन् ॥ ८९२॥		
शकुनिजः स हि नारदमेकदा त्वरिततोषमपृच्छदधीश्वरम् ।		
स च दिदेश गिरीशमुपासितुं न तु भवन्तमबन्धुमसाधुषु ॥ ८९३॥			
तपस्तप्त्व् घोरं स खलु कुपितः सप्तमदिने		
शिरश्छित्त्वा सद्यः पुरहरमुपस्थाप्य पुरतः ।		
अतिक्षुद्रं रौद्रं शिरसि करदानेन निधनं		
जगन्नाथाद्वव्रे भवति विमुखानां क्व शुभधीः ॥ ८९४॥		
मोक्तारं बन्धमुक्तो हरिणपतिरिव प्राद्रवत्सोऽथ रुद्रं		
दैत्याद्भीत्या स्म देवो दिशि दिशि वलते पृष्ठतो दत्तदृष्टिः ।		
तूष्णीके सर्वलोके तव पदमधिरोक्ष्यन्तमुद्वीक्ष्य शर्वं		
दूरादेवाग्रतस्त्वं पटुवटुवपुषा तस्थिषे दानवाय ॥ ८९५॥		
भद्रं ते शाकुनेय भ्रमसि किमधुना त्वं पिशाचस्य वाचा		
सन्देहश्चेन्मदुक्तौ तव किमु न करोष्यङ्गुलीमङ्ग मौलौ ।		
इत्थं त्वद्वाक्यमूढः शिरसि कृतकरः सोऽपतच्छिन्नपातं		
भ्रंशो ह्येवं परोपासितुरपि च गतिः शूलिनोऽपि त्वमेव ॥ ८९६॥			
भृगुं किल सरस्वतीनिकटवासिनस्तापसा		
स्त्रिमुर्तिषु समादिशन्नधिकसत्त्वतां वेदितुम् ।		
अयं पुनरनादरादुदितरुद्धरोषे विधौ		
हरेऽपि च जिहिंसिषौ गिरिजया धृते त्वामगात् ॥ ८९७॥		
सुप्तं रमाङ्कभुवि पङ्कजलोचनं त्वां		
विप्रे विनिघ्नति पदेन मुदोत्थितस्त्वम् ।		
सर्वं क्षमस्व मुनिवर्य भवेत्सदा मे		
त्वत्पादचिह्नमिह भूषणमित्यवादीः ॥ ८९८॥		
निश्चित्य ते च सुदृढं त्वयि बद्धभावाः		
सारस्वता मुनिवरा दधिरे विमोक्षम् ।		
त्वामेवमच्युत पुनश्च्युतिदोषहीनं		
सत्त्वोच्चयैकतनुमेव वयं भजामः ॥ ८९९॥		
जगत्सृष्ट्यादौ त्वां निगमनिवहैर्वन्दिभिरिव		
स्तुतं विष्णो सच्चित्परमरसनिर्द्वैतवपुषम् ।		
परात्मानं भूमन् पशुपविनताभाग्यनिवहं		
परीतपश्रान्त्यै पवनपुरवासिन् परिभजे ॥ ८९१०॥