नारायणीयम्/दशकम् ५७
रामसखः क्वापि दिने कामद भगवन् गतो भवान्विपिनम् ।		
सूनुभिरपि गोपानां धेनुभिरभिसंवृतो लसद्वेषः ॥ ५७१॥		
सन्दर्शयन्बलाय स्वैरं बृन्दावनश्रियं विमलाम् ।		
काण्डीरैः सह बालैर्भाण्डीरकमागमो वटं क्रीडन् ॥ ५७२॥		
तावत्तावकनिधनस्पृहयालुर्गोपमूर्तिरदयालुः ।		
दैत्यः प्रलम्बनामा प्रलम्बबाहुं भवन्तमापेदे ॥ ५७३॥		
जानन्नप्यविजानन्निव तेन समं निबद्धसौहार्दः ।		
वटनिकटे पटुपशुपव्याबद्धं द्वन्द्वयुद्धमारब्धाः ॥ ५७४॥		
गोपान्विभज्य तन्वन्सङ्घं बलभद्रकं भवत्कमपि ।		
त्वद्बलभीरुं दैत्यं त्वद्बलगतमन्वमन्यथा भगवन् ॥ ५७५॥		
कल्पितविजेतृवहने समरे परयूथगं स्वदयिततरम् ।		
श्रीदामानमधत्थाः पराजितो भक्तदासतां प्रथयन् ॥ ५७६॥		
एवं बहुषु विभूमन् बालेषु वहत्सु वाह्यमानेषु ।		
रामविजितः प्रलम्बो जहार तं दूरतो भवद्भीत्या ॥ ५७७॥		
त्वद्दूरं गमयन्तं तं दृष्ट्वा हलिनि विहितगरिमभरे ।		
दैत्यः स्वरूपमागाद्यद्रूपात्स हि बलोऽपि चकितोऽभूत् ॥ ५७८॥		
उच्चतया दैत्यतनोस्त्वन्मुखमालोक्य दूरतो रामः ।		
विगतभयो दृढमुष्ट्या भृशदुष्टं सपदि पिष्टवानेनम् ॥ ५७९	॥	
हत्वा दानववीरं प्राप्तं बलमालिलिङ्गिथ प्रेम्णा ।		
तावन्मिळतोर्युवयोः शिरसि कृता पुष्पवृष्टिरमरगणैः ॥ ५७१०	॥	
आलम्बो भुवनानां प्रालम्बं निधनमेवमारचयन् ।		
कालं विहाय सद्यो लोलम्बरुचे हरे हरेः क्लेशान् ॥ ५७११॥