नारायणीयम्/दशकम् ७०
इति त्वयि रसाकुलं रमितवल्लभे वल्लवाः		
कदापि पुनरम्बिकाकमितुरम्बिकाकानने ।		
समेत्य भवता समं निशि निषेव्य दिव्योत्सवं		
सुखं सुषुवुरग्रसीद्व्रजपमुग्रनागस्तदा ॥ ७०१॥		
समुन्मुखमथोन्मुकैरभिहतेऽपि तस्मिन्बला		
दमुञ्चति भवत्पदे न्यपति पाहि पाहीति तैः ।		
तदा खलु पदा भवान्समुपगम्य पस्पर्श तं		
बभौ स च निजां तनुं समुपसाद्य वैद्याधरीम् ॥ ७०२॥		
सुदर्शनधर प्रभो ननु सुदर्शनाख्योऽस्म्यहं		
मुनीन्क्वचिदपाहसं त इह मां व्यधुर्वाहसम् ।		
भवत्पदसमर्पणादमलतां गतोऽस्मीत्यसौ		
स्तुवन्निजपदं ययौ व्रजपदं च गोपा मुदा ॥ ७०३॥		
कदापि खलु सीरिणा विहरति त्वयि स्त्रीजनै		
र्जहार्धनदानुगः स किल शङ्खचूडोऽबलाः ।		
अतिद्रुतमनुद्रुतस्तमथ मुक्तनारीजनं		
रुरोजिथ शिरोमणिं हलभृते च तस्याददाः ॥ ७०४॥		
दिनेषु च सुहृज्जनैः सह वनेषु लीलापरं		
मनोभवमनोहरं रसितवेणुनादामृतम् ।		
भवन्तममरीदृशाममृतपारणादायिनं		
विचिन्त्य किमु नालपन् विरहतापिता गोपिकाः ॥ ७०५॥		
भोजराजभृतकस्त्वथ कश्चित्कष्टदुष्टपथदृष्टिररिष्टः ।		
निष्ठुराकृतिरपष्ठुनिनादस्तिष्ठते स्म भवते वृषरूपी ॥ ७०६॥				
शाक्वरोऽथ जगतीधृतिहारी मूर्तिमेष बृहतीं प्रदधानः ।		
पङ्क्तिमाशु परिघूर्ण्य पशूनां छन्दसां निधिमवाप भवन्तम् ॥ ७०७		
तुङ्गशृङ्गमुखमाश्वभियन्तं ससंगृहय्य रभसादभियं तम् ।		
भद्ररूपमपि दैत्यमभद्रं मर्दयन्नमदयः सुरलोकम् ॥ ७०८॥				
चित्रमद्य भगवन् वृषघातात्सुस्थिराजनि वृषस्थितिरुर्व्याम् ।		
वर्धते च वृषचेतसि भूयान्मोद इत्यभिनुतोऽसि सुरस्त्वम् ॥ ७०९॥ 	
औक्षकाणि परिधावत दूरं वीक्ष्यतामयमिहोक्षविभेदी ।		
इत्थमात्तहसितैः सह गोपैर्गेहगस्त्वमव वातपुरेश ॥ ७०१०॥