नारायणीयम्/दशकम् ५
व्यक्ताव्यक्तमिदं न किञ्cइदभवत्प्राक्प्राकृतप्रक्षये	
मायायाम् गुणसाम्यरुद्धविकृउतौ त्वय्यागतायां लयम।	
नो मृत्युश्cअ तदामृतं cअ समभून्नाह्नो न रात्रेः स्थिति	
स्तत्रैकस्त्वमशिष्यथाः किल परानन्दप्रकाशात्मना ॥ १॥	
कालः कर्मगुणाश्cअ जीवनिवहा विश्वं cअ कार्यं विभोः	
cइल्लीलारतिमेयुषि त्वयि तदा निर्लीनतामाययुः।	
तेषां नैव वदन्त्यसत्वमयि भो शक्त्यात्मना तिष्टतां	
नो cएत् किं गगनप्रसूनसदृउशां भूयो भवेत्संभवः ॥ २॥	
एवं cअ द्विपरार्धकालविगतावीक्षां सिसृक्षात्मिकां	
विभ्राणे त्वयि cउक्षुभे त्रिभुवनीभावाय माया स्वयम।	
मायातः खलु कालशक्तिरखिलादृष्टां स्वभावोऽपि cअ	
प्रादुर्भूय गुणान्विकास्य विदधुस्तस्यास्यास्सहायक्रियाम् ॥ ३॥	
मायासन्निहितोऽप्रविष्टवपुषा साक्षीति गीतो भवान्	
भेदैस्तां प्रतिबिंबतो विविशिवान् जीवोऽपि नैवापरः।	
कालादिप्रतिबोधिताऽथ भवता संcओदिता cअ स्वयं	
माया स खलु बुद्धितत्वमसृजद्योऽसौ महानुcयते ॥ ४॥	
तत्रासौ त्रिगुणात्मकोऽपि cअ महान् सत्वप्रधानः स्वयं	
जीवेऽस्मिन् खलु निर्विकल्पमहमित्युद्बोधनिष्पादकः।	
cअक्रेऽस्मिन् सविकल्पबोधकमहन्तत्वं महान् खल्वसौ	
सम्पुष्टं त्रिगुणैस्तमोऽतिबहुलं विष्णो भवत्प्रेरणात् ॥ ५॥	
सोऽहं cअ त्रिगुणक्रमात् त्रिविधतामासाद्य वैकारिको	
भूयस्तैजसतामसाविति भवन्नाद्येन सत्वात्मना।	
देवानिन्द्रियमानिनोऽकृत दिशावातार्कपाश्यश्विनो	
वह्नीन्द्राcयुतमित्रकान् विधुविधिश्रीरुद्रशारीरकान् ॥ ६॥	
भूमन्मानसभुद्ध्यहंकृतिमिळccइत्ताख्यवृत्यन्वितं	
तccआन्तःकरणं विभो तव बलात् सत्वांश एवासृजत।	
जातस्तैजसतो दशेन्द्रियगणस्तत्तामसांशात्पुन	
स्तन्मात्रं नभसो मरुत्पुरपते शब्दोऽजनि त्वद्बलात् ॥ ७॥	
शब्दाद्व्योम ततः ससर्जिथ विभो स्पर्शं ततो मारुतं	
तस्माद्रूपमतो महोऽथ cअ रसं तोयं cअ गन्धं महीम।	
एवम् माधव पूर्वपूर्वकलनादाद्याद्यधर्मान्वितं	
भूतग्राममिमं त्वमेव भगवन् प्राकाशयस्तामसात् ॥ ८॥	
एते भूतगणास्तथेन्द्रियगणा देवाश्cअ जाता पृथङ्	
नो शेकुर्भुवनाण्डनिर्मितिविधौ देवैरमीभिस्तदा।	
त्वं नानाविधसूक्तिभिर्नुतगुणस्तत्वान्यमून्याविशं	
श्cएष्टाशक्तिमुदीर्य तानि घटयन् हैरण्यमण्डं व्यधाः ॥ ९॥	
अण्डं तत्खलु पूर्वसृष्टसलिलेऽतिष्ठत् सहस्रं समाः	
निर्भिन्दन्नकृथाश्cअतुर्दशजगद्रूपं विराडाह्वयम।	
साहस्रैः करपादमूर्धनिवहैर्निश्शेषजीवात्मको	
निर्भातोऽसि मरुत्पुराधिप स मां त्रायस्व सर्वामयात् ॥ १०॥