नारायणीयम्/दशकम् ७७
सैरन्ध्र्यास्तदनु चिरं स्मरातुराया		
यातोऽभूः सललितमुद्धवेन सार्धम् ।		
आवासं त्वदुपगमोत्सवं सदैव		
ध्यायन्त्याः प्रतिदिनवाससज्जिकायाः ॥ ७७१॥		
उपगते त्वयि पूर्णमनोरथां		
प्रमदसम्भ्रमकम्प्रपयोधराम् ।		
विविधमाननमादधतीं मुदा		
रहसि तां रमयञ्चकृषे सुखम् ॥ ७७२॥		
पृष्टा वरं पुनरसाववृणोद्वराकी		
भूयस्त्वया सुरतमेव निशान्तरेषु ।		
सायुज्यमस्त्विति वदेत् बुध एव कामं		
सामीप्यमस्त्वनिशमित्यपि नाब्रवीत्किम् ॥ ७७३॥		
ततो भवान्देव निशासु कासुचिन्		
मृगीदृशं तां निभृतं विनोदयन् ।		
अदादुपश्लोक इति श्रुतं सुतं		
स नारदात्सात्त्वततन्त्रविद्बभौ ॥ ७७४॥		
अक्रूरमन्दिरमितोऽथ बलोद्धवाभ्या		
मभ्यर्चितो बहु नुतो मुदितेन तेन ।		
एनं विसृज्य विपिनागतपाण्डवेय		
वृत्तं विवेदिथ तथा धृतराष्ट्रचेष्टाम् ॥ ७७५॥		
विघाताज्जामातुः परमसुहृदो भोजनृपते		
र्जरासन्धे रुन्धत्यनवधिरुषान्धेऽथ मथुराम् ।		
रथाद्यैर्द्योलब्धैः कतिपयबलस्त्वं बलयुत		
स्त्रयोविंशत्यक्षौहिणि तदुपनीतं समहृथाः ॥ ७७६॥		
बद्धं बलादथ बलेन बलोत्तरं त्वं		
भूयो बलोद्यमरसेन मुमोचिथैनम् ।		
निश्शेषदिग्जयसमाहृतविश्वसैन्यात्		
कोऽन्यस्ततो हि बलपौरुषवांस्तदानीम् ॥ ७७७॥		
भग्नस्स लग्नहृदयोऽपि नृपैः प्रणुन्नो		
युद्धं त्वया व्यधित षोडशकृत्व एवम् ।		
अक्षौहिणीः शिव शिवास्य जघन्थ विष्णो		
सम्भूय सैकनवतित्रिशतं तदानीम् ॥ ७७८॥		
अष्टादशेऽस्य समरे समुपेयुषि त्वं		
दृष्ट्वा पुरोऽथ यवनं यवनत्रिकोट्या ।		
त्वष्ट्रा विधाप्य पुरमाशु पयोधिमध्ये		
तत्राथ योगबलतः स्वजनाननैषीः ॥ ७७९॥		
पद्भ्यां त्वं पद्ममाली चकितिव पुरान्निर्गतो धावमानो		
म्लेच्छेशेनानुयातो वधसुकृतविहीनेन शैले न्यलैषीः ।		
सुप्तेनाङ्घ्र्याहतेन द्रुतमथ मुचुकुन्देन भस्मीकृतेऽस्मिन्		
भूपायास्मै गुहान्ते सुललितवपुषा तस्थिषे भक्तिभाजे ॥ ७७१०॥			
एक्ष्वाकोऽहं विरक्तोऽस्म्यखिलनृपसुखे त्वत्प्रसादैककाङ्क्षी		
हा देवेति स्तुवन्तं वरविततिषु तं निस्पृहं वीक्ष्य हृष्यन् ।		
मुक्तेस्तुल्यां च भक्तिं धुतसकलमलं मोक्षमप्याशु दत्त्वा		
कार्यं हिंसाविशुद्ध्यै तप इति च तदा प्रास्थ लोकप्रतीत्यै ॥ ७७११॥			
तदनु मथुरां गत्वा हत्वा चमूं यवनाहृतां		
मगधपतिना मार्गे सैन्यैः पुरेव निवारितः ।		
चरमविजयं दर्पायास्मै प्रदाय पलायितो		
जलधिनगरीं यातो वातालयेश्वर पाहि माम् ॥ ७७१२॥