महाभारतम्-12-शांतिपर्व-177
भीष्मेण युधिष्ठिरंप्रति प्रपञ्चस्यानित्यत्वादिज्ञानपूर्वकविरक्तेः सुखहेतुतायां प्रमाणतया प्रह्लादाजगरमुनिसंवादानुवादः।। 1।।

12-177-2 आजगरस्याऽजगरवृत्त्या जीवतः।।
12-177-4 निर्विधित्सो निरारम्भः।।
12-177-6 स्रोतसा कामादिवेगेन। कूटस्थो निर्व्यापारः।।
12-177-7 इन्द्रियार्थान् गन्धरसादीननादृत्य चरसि तन्निर्वाहमात्रार्थी अश्नासि।।
12-177-8 प्रज्ञा तत्त्वदर्शनम्। श्रुतं तन्मूलभूतं शास्त्रम्। वृत्तिस्तदर्थानुष्ठानम्। श्रेयो ममेति शेषः।।
12-177-9 अनुयुक्तः पृष्टः। लोकस्य धर्मो जन्मजरादिस्तस्य विधानं कारणं तदभिज्ञः लोकधर्मविधानवित्।।
12-177-10 अनिमित्ततः कारणहीनाद्ब्रह्मणः। पश्य आलोचय।।
12-177-12 तस्मादहं मनो न क्वचिद्विषये विदधे धारयामि तद्विनाशे शोकोत्पत्तिं जानन्।।
12-177-15 पार्थिवानां पृथिवीस्थानाम्।।
12-177-19 आजगरीं वृत्तिं प्रपञ्चयति सुमहान्तमित्यादिना।।
12-177-20 आशयन्ति भोजयन्ति।।
12-177-26 कषायः रागद्वेषादिः।।
12-177-28 धनप्राप्तौ कर्मैव कारणं न पौरुषमिति धिया निशाम्यालोच्य।।
12-177-29 अर्थहेतोरनार्यं नीचम्। अर्यं स्वामिनगाश्रयति यः कृपणो दीनजनस्तमनुदृश्योपशमरुचिः। आत्मवान् जितचित्तः।।
12-177-30 विधिनियतं दैवाधीनम्।।
12-177-31 मतिरालोचनम्। बुद्धिर्निश्चयः। उपगतं समीपागतं फलं प्रियं येषां तान् भोगिनः सर्पान् अजगरान् निशाम्य दृष्ट्वा। फलभोगिन इति मध्यमपदलोपः।।
12-177-32 प्रकृत्या दमादियुक्तः अपगतफलसंचयस्त्यक्तयोगफलसमूहः।।
12-177-33 एषणाविषयैः पुत्रवित्तादिर्भिर्हेतुभिः। असुखार्थं परिणामे दुःखार्थम्। अपगतमात्मनः पराङ्भुखं तृषितमनियतं च मनोऽवेक्ष्य। उपगतबुद्धिर्लव्धालोकः। आत्मसंस्थमात्मनि संस्था समाप्तिर्यस्य तत्तथा तुं व्रतं चरामि।।

महाभारतम्/शांतिपर्व