नारायणीयम्/दशकम् ६२
कदाचिद्गोपालान् विहितमखसम्भारविभवान्		
निरीक्ष्य त्वं शौरे मघवमदमुध्वंसितुमनाः ।		
विजानन्नप्येतान् विनयमृदु नन्दादिपशुपा		
नपृच्छः को वायं जनक भवतामुद्यम इति ॥ ६२१॥		
बभाषे नन्दस्त्वां सुत ननु विधेयो मघवतो		
मखो वर्षे वर्षे सुखयति स वर्षेण पृथिवीम् ।		
नृणां वर्षायत्तं निखिलमुपजीव्यं महितले		
विशेषादस्माकं तृणसलिलजीवा हि पशवः ॥ ६२२॥		
इति श्रुत्वा वाचं पितुरयि भवानाह सरसं		
धिगेतन्नो सत्यं मघवजनिता वृष्टिरिति यत् ।		
अदृष्टं जीवानां सृजति खलु वृष्टिं समुचितां		
महारण्ये वृक्षाः किमिव बलिमिन्द्राय ददते ॥ ६२३॥		
इदं तावत्सत्यं यदिह पशवो नः कुलधनं		
तदाजीव्यायासौ बलिरचलभर्त्रे समुचितः ।		
सुरेभ्योऽप्युत्कृष्टा ननु धरणिदेवाः क्षितितले		
ततस्तेऽप्याराध्या इति जगदिथ त्वं निजजनाम् ॥ ६२४॥		
भवद्वाचं श्रुत्वा बहुमतियुतास्तेऽपि पशुपा		
द्विजेन्द्रानर्चन्तो बलिमददुरुच्चैः क्षितिभृते ।		
व्यधुः प्रादक्षिण्यं सुभृशमनमन्नादरयुता		
स्त्वमादः शैलात्मा बलिमखिलमाभीरपुरतः ॥ ६२५॥		
अवोचश्चैवं तान्किमिह वितथं मे निगदितं		
गिरीन्द्रो नन्वेषु स्वबलिमुपभूङ्क्ते स्ववपुषा ।		
अयं गोत्रो गोत्रद्विषि च कुपिते रक्षितुमलं		
समस्तानित्युक्ता जहृषुरखिला गोकुलजुषः ॥ ६२६॥		
परिप्रीताः याताः खलु भवदुपेता व्रजजुषो		
व्रजं यावत्तावन्निजमखविभङ्गं निशमयन् ।		
भवन्तं जानन्नप्यधिकरजसाक्रान्तहृदयो		
न सेहे देवेन्द्रस्त्वदुपरचितात्मोन्नतिरपि ॥ ६२७॥		
मनुष्यत्वं यातो मधुभिदपि देवेष्वविनयं		
विधत्ते चेन्नष्टस्त्रिदशसदसां कोऽपि महिमा ।		
ततश्च ध्वंसिष्ये पशुपहतकस्य श्रियमिति		
प्रवृत्तस्त्वां जेतुं स किल मघवा दुर्मदनिधिः ॥ ६२८॥		
त्वदावासं हन्तुं प्रलयजलदानम्बरभुवि		
प्रहिण्वन् बिभ्राणः कुलिशमयमभ्रेभगमनः ।		
प्रतस्थेऽन्यैरन्तर्दहनमरुदाद्यैर्विहसितो		
भवन्माया नैव त्रिभुवनपते मोहयति कम् ॥ ६२९॥		
सुरेन्द्रः क्रुद्धश्चेत् द्विजकरुणया शैलकृपया		
प्यनातङ्कोऽस्माकं नियत इति विश्वास्य पशुपान् ।		
अहो किं नायातो गिरिभिदिति सञ्चिन्त्य निवसन्		
मरुद्गेहाधीश प्रणुद मुरवैरिन् मम गदान् ॥ ६२१०॥