नारायणीयम्/दशकम् १०
वैकुण्ठ वर्धितबलोऽथ भवत्प्रसादा	
दम्भोजयोनिरसृजत्किल जीवदेहान् ।	
स्थास्नूनि भूरुहमयानि तथा तिरश्चां	
जातिं मनुष्यनिवहानपि देवभेदान् ॥ १॥	
मिथ्याग्रहास्मिमतिरागविकोपभीति	
रज्ञानवृत्तिमिति पञ्चविधां स सृष्ट्वा ।	
उद्दामतामसपदार्थविधानदून	
स्तेने त्वदीयचरणस्मरणं विशुद्ध्यै ॥ २॥	
तावत्ससर्ज मनसा सनकं सनन्दं	
भूयं सनातनमुनिं च सनत्कुमारम् ।	
ते सृष्टिकर्मणि तु तेन नियुज्यमाना	
स्त्वत्पादभक्तिरसिका जगृहुर्न वाणीम् ॥ ३॥	
तावत्प्रकोपमुदितं प्रतिरुन्धतोऽस्य	
भ्रूमध्यतोऽजनि मृडो भवदेकदेशः ।	
नामानि मे कुरु पदानि च हा विरिञ्चे	
त्यादौ रुरोद किल तेन स रुद्रनामा ॥ ४॥	
एकादशाह्वयतया च विभिन्नरूपं	
रुद्रं विधाय दयिता वनिताश्च दत्त्वा ।	
तावन्त्यदत्त च पदानि भवत्प्रणुन्नः	
प्राह प्रजाविरचनाय च सादरं तम् ॥ ५॥	
रुद्राभिसृष्टभयदाकृतिरुद्रसंघ	
संपूर्यमाणाभुवनत्रयभीतचेताः ।	
मा मा प्रजाः सृज तपश्चर मङ्गलाये	
त्याचष्ट तं कमलभूर्भवदीरितात्मा ॥ ६॥	
तस्याथ सर्गरसिकस्य मरीचिरत्रि	
स्तत्राङ्गिराः क्रतुमिनिः पुलहः पुलस्त्यः ।	
अङ्गादजायत भृगुश्च वसिष्ठदक्षौ	
श्रीनारदश्च भगवन् भवदंघ्रिदासः ॥ ७॥	
धर्मादिकानभ्सृजन्नथ कर्दमं च	
वाणीं विधाय विधिरङ्गजसङ्कुलोऽभूत् ।	
त्वद्बोधितैः सनकदक्षमुखैस्तनूजै	
रुद्बोधितश्च विरराम तमो विमुञ्चन् ॥ ८॥	
वेदान्पुराणनिवहानपि सर्वविद्याः	
कुर्वन्निजाननगणाच्चतुराननोऽसौ ।	
पुत्रेषु तेषु विनिधाय स सर्गवृद्धि	
मप्राप्नुवंस्तव पदाम्बुजमाश्रितोऽभूत् ॥ ९॥	
जानन्नुपायमथ देहमजो विभज्य	
स्त्रीपुंसभावमभजन्मनुतद्वधूभ्याम् ।	
ताभ्यां च मानुषकुलानि विवर्धयंस्त्वं	
गोविन्द मारुतपुरेश निरुन्धि रोगान् ॥ १०॥