नारायणीयम्/दशकम् १७
उत्तानपादनृपतेर्मनुनन्दनस्य		
जाया बभूव सुरुचिर्नितरामभीष्टा ।		
अन्या सुनीतिरिति भर्तुरनादृता सा		
त्वामेव नित्यमगतिः शरणं गताऽभूत् ॥ १॥		
अङ्के पितुः सुरुचिपुत्रकमुत्तमं तं		
दृष्ट्वा ध्रुवः किल सुनीतिसुतोऽधिरोक्ष्यन् ।		
आचिक्षिपे किल शिशुः सुतरां सुरुच्या		
दुस्सन्त्यजा खलु भवद्विमुखैरसूया ॥ २॥		
त्वन्मोहिते पितरि पश्यति दारवश्ये		
दूरं दुरुक्तिनिहतः स गतो निजाम्बाम् ।		
साऽपि स्वकर्मगतिसन्तरणाय पुंसां		
त्वत्पादमेव शरणं शिशवे शशंस ॥ ३॥		
आकर्ण्य सोऽपि भवदर्चनिश्चितात्मा		
मानी निरेत्य नगरात्किल पञ्चवर्षः ।		
सन्दृष्टनारदनिवेदितमन्त्रमार्गस्		
त्वामारराध तपसा मधुकाननान्ते ॥ ४॥		
ताते विषण्णहृदये नगरीं गतेन		
श्रीनारदेन परिसान्त्वितचित्तवृत्तौ ।		
बालस्त्वदर्पितमनाः क्रमवर्धितेन		
निन्ये कठोरतपसा किल पञ्च मासान् ॥ ५॥		
तावत्तपोबलनिरुच्छ्वसिते दिगन्ते		
देवार्थितस्त्वमुदयत्करुणार्द्रचेताः ।		
त्वद्रूपचिद्रसनिलीनमतेः पुरस्ता		
दाविर्बभूविथ विभो गरुडाधिरूढः ॥ ६॥		
त्वद्दर्शनप्रमदभारतरङ्गितं तं		
दृग्भ्यां निमग्नमिव रूपरसायने ते ।		
तुष्टूषमाणमवगम्य कपोलदेशे		
संस्पृष्टवानसि दरेण तथाऽऽदरेण ॥ ७॥		
तावद्विबोधविमलं प्रणुवन्तमेन		
माभाषथास्त्वमवगम्य तदीयभावम् ।		
राज्यं चिरं समनुभूय भजस्व भूयः		
सर्वोत्तरं ध्रुव पदं विनिवृत्तिहीनम् ॥ ८॥		
इत्यूचिषि त्वयि गते नृपनन्दनोऽसौ		
आनन्दिताखिलजनो नगरीमुपेतः ।		
रेमे चिरं भवदनुग्रहपूर्णकामस्		
ताते गते च वनमादृतराज्यभारः ॥ ९॥		
यक्षेण देव निहते पुनरुत्तमेऽस्मिन्		
यक्षैः स युद्धनिरतो विरतो मनूक्त्या ।		
शान्त्या प्रसन्नहृदयाद्धनदादुपेतात्		
त्वद्भक्तिमेव सुदृढामवृणोन्महात्मा ॥ १०॥		
अन्ते भवत्पुरुषनीतविमानयातो		
मात्रा समं ध्रुवपदे मुदितोऽयमास्ते ।		
एवं स्वभृत्यजनपालनलोलधीस्त्वं		
वातालयाधिप निरुन्धि ममामयौघान् ॥ ११॥