स्कन्दपुराणम्/खण्डः ५ (अवन्तीखण्डः)/रेवा खण्डम्/अध्यायः ०९८
श्रीमार्कण्डेय उवाच -
ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र प्रभासेश्वरमुत्तमम्  ।
विख्यातं त्रिषु लोकेषु स्वर्गसोपानमुत्तमम्  ॥ ९८.१ ॥

युधिष्ठिर उवाच -
प्रभासं तात मे ब्रूहि कथं जातं महाफलम्  ।
स्वर्गसोपानदं दृश्यं संक्षेपात्कथयस्व मे  ॥ ९८.२ ॥

श्रीमार्कण्डेय उवाच -
दुर्भगा रविपत्नी च प्रभानामेति विश्रुता  ।
तया चाराधितः शम्भुरुग्रेण तपसा पुरा  ॥ ९८.३ ॥
वायुभक्षा स्थिता वर्षं वर्षं ध्यानपरायणा  ।
ततस्तुष्टो महादेवः प्रभायाः पाण्डुनन्दन  ॥ ९८.४ ॥

ईश्वर उवाच -
कस्मात्संक्लिश्यसे बाले कथ्यतां यद्विवक्षितम्  ।
अहं हि भास्करोऽप्येको नानात्वं नैव विद्यते  ॥ ९८.५ ॥

प्रभोवाच -
नान्यो देवः स्त्रियः शम्भो विना भर्त्रा क्वचित्प्रभो  ।
सगुणो निर्गुणो वापि धनाढ्यो वाप्यकिंचनः  ॥ ९८.६ ॥
प्रियो वा यदि वा द्वेष्यः स्त्रीणां भर्तैव दैवतम्  ।
दुर्भगत्वेन दग्धाहं सखीमध्ये सुरेश्वर  ।
भर्त्तर्यल्लब्धसौख्यास्मि तेन क्लिश्याम्यहं भृशम्  ॥ ९८.७ ॥

ईश्वर उवाच -
वल्लभा भास्करस्यैव मत्प्रसादाद्भविष्यसि  ॥ ९८.८ ॥

पार्वत्युवाच -
अप्रमाणं भवद्वाक्यं भास्करोऽपि करिष्यति  ।
वृथा क्लेशो भवेदस्याः प्रभायाः परमेश्वर  ॥ ९८.९ ॥
उमावाक्यान्महेशानध्यातस्तिमिरनाशनः  ।
आगतो गगनाद्भानुर्नर्मदोत्तररोधसि  ॥ ९८.१० ॥

भानुरुवाच -
आहूतोऽस्मि कथं देव ह्यघासुरनिषूदन  ॥ ९८.११ ॥

ईश्वर उवाच -
प्रभां पालय भो भानो संतोषेण परेण हि  ॥ ९८.१२ ॥

उमोवाच -
प्रभाया मन्दिरे नित्यं स्थीयतां हिमनाशन  ।
अग्रपत्नी समस्तानां भार्याणां क्रियतां रवे  ॥ ९८.१३ ॥

भानुरुवाच -
एवं देवि करिष्यामि तव वाक्यं वरानने  ।
एतच्छ्रुत्वा प्रभाहूता प्रत्युवाच महेश्वरम्  ॥ ९८.१४ ॥

प्रभोवाच -
स्वांशेन स्थीयतां देव मन्मथारे उमापते  ।
एकांशः स्थाप्यतामत्र तीर्थस्योन्मीलनाय च  ॥ ९८.१५ ॥

श्रीमार्कण्डेय उवाच -
सर्वदेवमयं लिङ्गं स्थापितं तत्र पाण्डव  ।
प्रभासेश इति ख्यातं सर्वलोकेषु दुर्लभम्  ॥ ९८.१६ ॥
अन्यानि यानि तीर्थानि काले तानि फलन्ति वै  ।
प्रभासेशस्तु राजेन्द्र सद्यः कामफलप्रदः  ॥ ९८.१७ ॥
माघमासे सिते पक्षे सप्तम्यां च विशेषतः  ।
अश्वं यः स्पर्शयेत्तत्र यथोक्तब्राह्मणे नृप  ॥ ९८.१८ ॥
इन्द्रत्वं प्राप्यते तेन भास्करस्याथवा पदम्  ।
स्नात्वा परमया भक्त्या दानं दद्याद्द्विजातये  ॥ ९८.१९ ॥
गोप्रदाता लभेत्स्वर्गं सत्यलोकं वरेश्वर  ।
सर्वाङ्गसुन्दरीं शुभ्रां क्षीरिणीं तरुणीं शुभाम्  ॥ ९८.२० ॥
सवत्सां घण्टासंयुक्तां कांस्यपात्रावदोहिनीम्  ।
ददते ये नृपश्रेष्ठ न ते यान्ति यमालयम्  ॥ ९८.२१ ॥
अथ यः परया भक्त्या स्नानं देवस्य कारयेत् ।
स प्राप्नोति परं लोकं यावदाभूतसम्प्लवम्  ॥ ९८.२२ ॥
दौर्भाग्यं नाशमायाति स्नानमात्रेण पाण्डव  ।
तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या कन्यादानं प्रयच्छति  ॥ ९८.२३ ॥
ब्राह्मणाय विवाहेन दापयेत्पाण्डुनन्दन  ।
समानवयसे देया कुलशीलधनैस्तथा  ॥ ९८.२४ ॥
ये ददन्ते महाराज ह्यपि पातकसंयुताः  ।
तेषां पापानि लीयन्ते ह्युदके लवणं यथा  ॥ ९८.२५ ॥
स्वामिद्रोहकृतं पापं निक्षेपस्यापहारिणि  ।
मित्रघ्ने च कृतघ्ने च कूटसाक्ष्यसमुद्भवम्  ॥ ९८.२६ ॥
तद्ग्रामोद्यानभेदोत्थं परदारनिषेवणम्  ।
वार्द्धुषिकस्य यत्पापं यत्पापं स्तेयसम्भवम्  ॥ ९८.२७ ॥
कूपभेदोद्भवं यच्च बैडालव्रतधारिणः  ।
दाम्भिकं वृक्षच्छेदोत्थं विवाहस्य निषेधजम्  ॥ ९८.२८ ॥
आरामस्थतरुच्छेदमगम्यागमनोद्भवम्  ।
स्वभार्यात्यजने यच्च परभार्यासमीहनात् ॥ ९८.२९ ॥
ब्रह्मस्वहरणे यच्च गरदे गोविघातिनि  ।
विद्याविक्रयणोत्थं च संसर्गाद्यच्च पातकम्  ॥ ९८.३० ॥
श्वबिडालवधाद्घोरं सर्पशूद्रोद्भवं तथा  ।
भूमिहर्तुश्च यत्पापं भूमिहारिणि चैव हि  ॥ ९८.३१ ॥
मा ददस्वेति यत्पापं गोवह्निब्राह्मणेषु च  ।
तत्पापं याति विलयं कन्यादानेन पाण्डव  ॥ ९८.३२ ॥
स गत्वा भास्करं लोकं रुद्रलोके शुभे व्रजेत् ।
क्रीडते रुद्रलोकस्थो यावदिन्द्राश्चतुर्दश  ॥ ९८.३३ ॥
सर्वपापक्षये जाते शिवे भवति भावना  ।
एतद्व्रजति यस्तीर्थं प्रभासं पाण्डुनन्दन  ॥ ९८.३४ ॥
सर्वतीर्थफलं प्राप्य सोऽश्वमेधफलं लभेत् ।
गोप्रदानं महापुण्यं सर्वपापक्षयं परम्  ।
प्रशस्तं सर्वकालं हि चतुर्दश्यां विशेषतः  ॥ ९८.३५ ॥

॥ इति  श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे प्रभासतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नामाष्टनवतितमोऽध्यायः ॥