नारायणीयम्/दशकम् ६३
ददृशिरे किल तत्क्षणमक्षतस्तनितजृम्भितकम्पितदिक्तटाः ।		
सुषमया भवदङ्गतुलां गता व्रजपदोपरि वारिधरास्त्वया ॥ ६३१	॥	
विपुलकरकमिश्रैस्तोयधारानिपातै		
र्दिशि दिशि पशुपानां मण्डले दण्ड्यमाने ।		
कुपितहरिकृतान्नः पाहि पाहीति तेषां		
वचनमजित श्रुण्वन्मा बिभीतेत्यभाणीः ॥ ६३२॥		
कुल इह खलु गोत्रो दैवतं गोत्रशत्रो		
र्विहतिमिह स रुन्ध्यात्को नुः वः संशायोऽस्मिन् ।		
इति सहसितवादी देव गोवर्धनाद्रिं		
त्वरितमुदमुमूलो मूलतो बाल दोर्भ्याम् ॥ ६३३॥		
तदनु गिरिवरस्य प्रोद्धृतस्यास्य तावत्		
सिकतिलमृदुदेशे दूरतो वारितापे ।		
परिकरपरिमिश्रान्धेनुगोपानधस्ता		
दुपनिदधदधत्था हस्तपद्मेन शैलम् ॥ ६३४॥		
भवति विधृतशैले बालिकाभिर्वयस्यै		
रपि विहितविलासं केळिलापादिलोले ।		
सविधमिलितधेनूरेकहस्तेन कण्दू		
यति सति पशुपालास्तोषमैषन्त सर्वे ॥ ६३५॥		
अतिमहान् गिरिरेष तु वामके करसरोरुहि तं धरते चिरम् ।		
किमिदमद्भुतमद्रिबलन्विति त्वदवलोकिभिराकथि गोपकैः ॥ ६३६	॥	
अहह धार्ष्ट्यममुष्य वटोर्गिरिं व्यथितबाहुरसाववरोपयेत् ।		
इति हरिस्त्वयि बद्धविगर्हणो दिवससप्तकमुग्रमवर्षयत् ॥ ६३७	॥	
अचलति त्वयि देव पदात्पदं गलितसर्वजले च घनोत्करे ।		
अपहृते मरुता मरुतां पतिस्त्वदभिशङ्कितधीः समुपाद्रवत् ॥ ६३८	॥	
शममुपेयुषि वर्षभरे तदा पशुपधेनुकुले च विनिर्गते ।		
भुवि विभो समुपाहितभूधरः प्रमुदितैः पशुपैः परिरेभिषे ॥ ६३९	॥	
धरणिमेव पुरा धृतवानसि क्षितिधरोद्धरणे तव कः श्रमः ।		
इति नुतस्त्रिदशैः कमलापते गुरुपुरालय पालय मां गदात् ॥ ६३१०	॥