स्कन्दपुराणम्/खण्डः ६ (नागरखण्डः)/अध्यायः २५८
॥ गालव उवाच ॥ ॥ 
प्रवृत्तायां शैलपुत्र्यां महत्तपसि दारुणे ॥ 
कन्दर्पेण पराभूतो विचचार महीं हरः ॥ १ ॥ 
वृक्षच्छायासु तीर्थेषु नदीषु च नदेषु च ॥ 
जलेन सिंचत्स्ववपुः सर्वत्रापि महेश्वरः ॥ २ ॥ 
तथापि कामाकुलितो न लेभे शर्म कर्हिचित् ॥ 
एकदा यमुनां दृष्ट्वा जलकल्लोलमालिनीम् ॥ ॥ ३ ॥ 
विगाहितुं मनश्चक्रे तापार्तिं शमयन्निव ॥ 
कृष्णं बभूव तन्नीरं हरकायाग्निवह्निना ॥ ४ ॥ 
दग्धं विगाहनेनाशु मषीप्रायं तदा बभौ १। 
साऽपि दिव्यवपुः पूर्वं श्यामा भूत्वा हराद्यतः ॥ ५ ॥ 
स्तुत्वा नत्वा महेशानमुवाच पुनरेव सा ॥ 
प्रसादं कुरु देवेश वशगास्मि सदा तव ॥ ६ ॥ 
॥ ईश्वर उवाच ॥ ॥ 
अस्मिंस्तीर्थवरेपुण्ये यः स्नास्यति नरो भुवि ॥ 
तस्य पापसहस्राणि यास्यंति विलयं ध्रुवम् १। ७ ॥ 
हरतीर्थमिति ख्यातं पुण्यं लोके भविष्यति ॥ 
इत्युक्त्वा तां प्रणम्याथ तत्रैवांतरधीयत ॥ ८ ॥ 
तस्यास्तीरे महेशोऽपि कृत्वा रूपं मनोहरम् ॥ 
कामालयं वाद्यहस्तं कृतपुंड्रं जटाधरम् ॥ ९ ॥ 
स्वेच्छया मुनिगेहेषु दर्शयत्यंगचापलम् ॥ 
क्वचिद्गायति गीतानि क्वचिन्नृत्यति छन्दतः ॥ 6.258.१० ॥ 
स च क्रुद्ध्यति हसति स्त्रीणां मध्यगतः क्वचित् ॥ 
एवं विचरतस्तस्य ऋषिपत्न्यः समंततः ॥ ११ ॥ 
पत्युः शुश्रूषणं गेहे त्यक्त्वा कार्याण्यपि क्षणात् ॥ 
तमेव मनसा चक्रुः पतिरूपेण मोहिताः ॥ १२ ॥ 
भ्रमंत्यश्चैव हास्यानि चक्रुस्ता अपि योषितः ॥ 
ततस्तु मुनयो दृष्ट्वा तासां दुःशीलभावनाम् ॥ १३ ॥ 
चुक्रुधुर्मुनयः सर्वे रूपं तस्य मनोहरम् ॥ 
गृह्यतां हन्यतामेष कोऽयं दुष्ट उपागतः ॥ १४ ॥ 
इति ते गृह्य काष्ठानि यदोपस्थे ययुस्तदा ॥ 
पलायितः स बहुधा भयात्तेषां महात्मनाम् ॥ १५ ॥ 
यो जीवकलया विश्वं व्याप्य तिष्ठति देहिनाम् ॥ 
न ज्ञायते न च ग्राह्यो न भेद्यश्चापि जायते ॥ १६ ॥ 
न शेकुस्ते यदा सर्वे ग्रहीतुं तं महेश्वरम् ॥ 
तदा शिवं प्रकुपिता शेपुरित्थं द्विजातयः ॥ १७ ॥ 
यस्माल्लिंगार्थमागत्य ह्याश्रमांश्चोरवत्कृतम् ॥ 
परदारापहरणं तल्लिङ्गं पततां भुवि ॥ १८ ॥ 
सद्य एव हि शापं त्वं दुष्टं प्राप्नुहि तापस ॥ 
एवमुक्ते स शापाग्निर्वज्ररूपधरो महान् ॥ १९ ॥ 
तल्लिगं धूर्जटेश्छित्त्वा पातयामास भूतले ॥ 
रुधिरौघपरिव्याप्तो मुमोह भगवान्विभुः ॥ 6.258.२० ॥ 
वेदनार्त्तोज्ज्वलवपुर्महाशापाभिभूतधीः ॥ 
तं तथा पतितं दृष्ट्वा त आजग्मुर्महर्षयः ॥ २१ ॥ 
आकाशे सर्वभूतानि त्रेसुर्विश्वं चचाल ह ॥ 
देवाश्च व्याकुला जाता महाभयमुपागताः ॥ २२ ॥ 
ज्ञात्वा विप्रा महेशानं पीडिता हृदयेऽभवन् ॥ 
शुशुचुर्भृशदुःखार्ता दैवं हि बलवत्तरम् ॥ २३ ॥ 
किं कृतं भगवानेष देवैरपि स सेव्यते ॥ 
साक्षी सर्वस्य जगतोऽस्माभिर्नैवोपलक्षितः ॥ २४ ॥ 
वयं मूढधियः पापाः परमज्ञानदुर्बलाः॥ 
कथमस्माभिर्यस्यात्मा श्रुतश्च न निवेदितः ॥ २५ ॥ 
मयेदृशो गृहस्थाय ह्यात्माऽयं न निवेदितः ॥ 
निर्विकारो निर्विषयो निरीहो निरुपद्रवः ॥ २६ ॥ 
निर्ममो निरहंकारो यः शंभुर्नोपलक्षितः ॥ 
यस्य लोका इमे सर्वे देहे तिष्ठंति मध्यगाः ॥ २७ ॥ 
स एष जगतां स्वामी हरोऽस्माभिर्न वीक्षितः ॥ 
इत्युक्त्वा ते ह्युपविष्टा यावत्तत्र समागताः ॥ २८ ॥ 
तान्दृष्ट्वा सहसा त्रस्तः पुनरेव महेश्वरः ॥ 
विप्रशापभयान्नष्टस्त्रिपुरारिर्दिवं ययौ ॥ २९ ॥ 
सुरभिं गां च गोलोके तां तुष्टाव सुसंयतः १। 
सृष्टिस्थिति विनाशानां कर्त्र्यै मात्रे नमोनमः ॥ 6.258.३० ॥ 
या त्वं रसमयैर्भावैराप्यायसि भूतलम् ॥ 
देवानां च तथासंघान्पितॄणामपि वै गणान् ॥ ३१ १। 
सर्वै र्ज्ञाता रसाभिज्ञैर्मधुरास्वाददायिनी ॥ 
त्वया विश्वमिदं सर्वं बलस्नेहसमन्वितम् ॥ ३२ ॥ 
त्वं माता सर्वरुद्राणां वसूनां दुहिता तथा ॥ 
आदित्यानां स्वसा चैव तुष्टा वांच्छितसिद्धिदा ॥ ३३ ॥ 
त्वं धृतिस्त्वं तथा पुष्टिस्त्वं स्वाहा त्वं स्वधा तथा ॥ 
ऋद्धिः सिद्धिस्तथा लक्ष्मीर्धृतिः कीर्ति स्तथा मतिः ॥ ३४ ॥ 
कांतिर्लज्जा महामाया श्रद्धा सर्वार्थसाधिनी ॥ 
त्वया विरहितं किंचिन्नास्ति त्रिभुवनेष्वपि ॥ ३५ ॥ 
वह्नेस्तृप्तिप्रदात्री च देवादीनाम् च तृप्तिदा ॥ 
त्वया सर्वमिदं व्याप्तं जगत्स्थावरजंगमम् ॥ ३६ ॥ 
पादास्ते वेदाश्चत्वारः समुद्राः स्तनतां ययुः ॥ 
चंद्रार्कौ लोचने यस्या रोमाग्रेषु च देवताः ॥ ३७ ॥ 
शृङ्गयोः पर्वताः सर्वे कर्णयोर्वायवस्तथा ॥ 
नाभौ चैवामृतं देवि पातालानि खुरास्तथा ॥३८॥ 
स्कन्धे च भगवान्ब्रह्मा मस्तकस्थः सदाशिवः ॥ 
हृद्देशे च स्थितो विष्णुः पुच्छाग्रे पन्नगास्तथा ॥ ३९ ।। 
शकृत्स्था वसवः सर्वे साध्या मूत्रस्थितास्तव ॥ 
सर्वे यज्ञा ह्यस्थिदेशे किन्नरा गुह्यसंस्थिताः ॥ 6.258.४० ॥ 
पितॄणां च गणाः सर्वे पुरःस्था भांति सर्वदा ॥ 
सर्वे यक्षा भालदेशे किन्नराश्च कपोलयोः ॥ ४१ ॥ 
सर्वदेवमयी त्वं हि सर्वभूतविवृद्धिदा ॥ 
सर्वलोकहिता नित्यं मम देहहिता भव ॥ ४२ ॥ 
प्रणतस्तव देवेशि पूजये त्वां सदाऽनघे ॥ 
स्तौमि विश्वार्तिहन्त्रीं त्वां प्रसन्ना वरदा भव ॥ ४३ ॥ 
विप्रशापाग्निना दग्धं शरीरं मम शोभने ॥ 
स्वतेजसा पुनः कर्त्तुमर्हस्यमृतसंभवे ॥ ४४ ॥ 
इत्युक्त्वा ता परिक्रम्य तस्या देहे लयं गतः ॥ 
साऽपि गर्भे दधाराथ सुरभिस्तदनन्तरम् ॥ ४५ ॥ 
कालातिक्रमयोगेन सर्वव्याकुलतां ययौ ॥ 
यस्मिन्प्रनष्टे देवेशे विप्रशापभयावृते ॥ ४६ ॥ 
देवा महार्तिं प्रययुश्चचाल पृथिवी तथा ॥ 
चंद्रार्कौ निष्प्रभौ चैव वायुरुच्चण्ड एव च ॥ ४७ ॥ 
समुद्राः क्षोभमग मंस्तस्मिन्काले द्विजोत्तम ॥ ४८ ॥ 
यस्मिञ्जगत्स्थावरजंगमादिकं काले लयं प्राप्य पुनः प्ररोहति ॥ 
तस्मिन्प्रनष्टे द्विजशापपीडिते जयद्धतप्राय मवर्तत क्षणात् ॥ ४९ ॥ 
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये हरशापो नामाष्टपंचाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः ॥ २५८ ॥ ॥ ।