श्रीमद्भागवतपुराणम्/स्कन्धः १/अध्यायः १७
सूत उवाच
तत्र गोमिथुनं राजा हन्यमानमनाथवत् ।
दण्डहस्तं च वृषलं ददृशे नृपलाञ्छनम्  ॥ ०१ ॥
वृषं मृणालधवलं मेहन्तमिव बिभ्यतम्  ।
वेपमानं पदैकेन सीदन्तं शूद्रताडितम्  ॥ ०२ ॥
गां च घर्मदुघां दीनां भृशं शूद्रपदाहताम्  ।
विवत्सामाश्रुवदनां क्षामां यवसमिच्छतीम्  ॥ ०३ ॥
पप्रच्छ रथमारूढः कार्तस्वरपरिच्छदम्  ।
मेघगम्भीरया वाचा समारोपितकार्मुकः  ॥ ०४ ॥
कस्त्वं मच्छरणे लोके बलाद्धंस्यबलान् बली  ।
नरदेवोऽसि वेषेण नटवत्कर्मणाद्विजः  ॥ ०५ ॥
यस्त्वं कृष्णे गते दूरं सहगाण्डीवधन्वना  ।
शोच्योऽस्यशोच्यान् रहसि प्रहरन् वधमर्हसि  ॥ ०६ ॥
त्वं वा मृणालधवलः पादैर्न्यूनः पदा चरन्  ।
वृषरूपेण किं कश्चिद्देवो नः परिखेदयन्  ॥ ०७ ॥
न जातु कौरवेन्द्राणां दोर्दण्डपरिरम्भिते  ।
भूतलेऽनुपतन्त्यस्मिन् विना ते प्राणिनां शुचः  ॥ ०८ ॥
मा सौरभेयात्र शुचो व्येतु ते वृषलाद्भयम्  ।
मा रोदीरम्ब भद्रं ते खलानां मयि शास्तरि  ॥ ०९ ॥
यस्य राष्ट्रे प्रजाः सर्वास्त्रस्यन्ते साध्व्यसाधुभिः  ।
तस्य मत्तस्य नश्यन्ति कीर्तिरायुर्भगो गतिः  ॥ १० ॥
एष राज्ञां परो धर्मो ह्यार्तानामार्तिनिग्रहः  ।
अत एनं वधिष्यामि भूतद्रुहमसत्तमम्  ॥ ११ ॥
कोऽवृश्चत्तव पादांस्त्रीन् सौरभेय चतुष्पद  ।
मा भूवंस्त्वादृशा राष्ट्रे राज्ञां कृष्णानुवर्तिनाम्  ॥ १२ ॥
आख्याहि वृष भद्रं वः साधूनामकृतागसाम्  ।
आत्मवैरूप्यकर्तारं पार्थानां कीर्तिदूषणम्  ॥ १३ ॥
जनेऽनागस्यघं युञ्जन् सर्वतोऽस्य च मद्भयम्  ।
साधूनां भद्रमेव स्यादसाधुदमने कृते  ॥ १४ ॥
अनागःस्विह भूतेषु य आगस्कृन्निरङ्कुशः  ।
आहर्तास्मि भुजं साक्षादमर्त्यस्यापि साङ्गदम्  ॥ १५ ॥
राज्ञो हि परमो धर्मः स्वधर्मस्थानुपालनम्  ।
शासतोऽन्यान् यथाशास्त्रमनापद्युत्पथानिह  ॥ १६ ॥
धर्म उवाच
एतद्वः पाण्डवेयानां युक्तमार्ताभयं वचः  ।
येषां गुणगणैः कृष्णो दौत्यादौ भगवान् कृतः  ॥ १७ ॥
न वयं क्लेशबीजानि यतः स्युः पुरुषर्षभ  ।
पुरुषं तं विजानीमो वाक्यभेदविमोहिताः  ॥ १८ ॥
केचिद्विकल्पवसना आहुरात्मानमात्मनः  ।
दैवमन्येऽपरे कर्म स्वभावमपरे प्रभुम्  ॥ १९ ॥
अप्रतर्क्यादनिर्देश्यादिति केष्वपि निश्चयः  ।
अत्रानुरूपं राजर्षे विमृश स्वमनीषया  ॥ २० ॥
सूत उवाच
एवं धर्मे प्रवदति स सम्राड्द्विजसत्तमाः  ।
समाहितेन मनसा विखेदः पर्यचष्ट तम्  ॥ २१ ॥
राजोवाच
धर्मं ब्रवीषि धर्मज्ञ धर्मोऽसि वृषरूपधृक् ।
यदधर्मकृतः स्थानं सूचकस्यापि तद्भवेत् ॥ २२ ॥
अथवा देवमायाया नूनं गतिरगोचरा  ।
चेतसो वचसश्चापि भूतानामिति निश्चयः  ॥ २३ ॥
तपः शौचं दया सत्यमिति पादाः कृते कृताः  ।
अधर्मांशैस्त्रयो भग्नाः स्मयसङ्गमदैस्तव  ॥ २४ ॥
इदानीं धर्म पादस्ते सत्यं निर्वर्तयेद्यतः  ।
तं जिघृक्षत्यधर्मोऽयमनृतेनैधितः कलिः  ॥ २५ ॥
इयं च भूमिर्भगवता न्यासितोरुभरा सती  ।
श्रीमद्भिस्तत्पदन्यासैः सर्वतः कृतकौतुका  ॥ २६ ॥
शोचत्यश्रुकला साध्वी दुर्भगेवोज्झिता सती  ।
अब्रह्मण्या नृपव्याजाः शूद्रा भोक्ष्यन्ति मामिति  ॥ २७ ॥
इति धर्मं महीं चैव सान्त्वयित्वा महारथः  ।
निशातमाददे खड्गं कलयेऽधर्महेतवे  ॥ २८ ॥
तं जिघांसुमभिप्रेत्य विहाय नृपलाञ्छनम्  ।
तत्पादमूलं शिरसा समगाद्भयविह्वलः  ॥ २९ ॥
पतितं पादयोर्वीरः कृपया दीनवत्सलः  ।
शरण्यो नावधीच्छ्लोक्य आह चेदं हसन्निव  ॥ ३० ॥
राजोवाच
न ते गुडाकेशयशोधराणां बद्धाञ्जलेर्वै भयमस्ति किञ्चित् ।
न वर्तितव्यं भवता कथञ्चन क्षेत्रे मदीये त्वमधर्मबन्धुः  ॥ ३१ ॥
त्वां वर्तमानं नरदेवदेहेष्वनुप्रवृत्तोऽयमधर्मपूगः  ।
लोभोऽनृतं चौर्यमनार्यमंहो ज्येष्ठा च माया कलहश्च दम्भः  ॥ ३२ ॥
न वर्तितव्यं तदधर्मबन्धो धर्मेण सत्येन च वर्तितव्ये  ।
ब्रह्मावर्ते यत्र यजन्ति यज्ञैर्यज्ञेश्वरं यज्ञवितानविज्ञाः  ॥ ३३ ॥
यस्मिन् हरिर्भगवानिज्यमान इज्यात्ममूर्तिर्यजतां शं तनोति  ।
कामानमोघान् स्थिरजङ्गमानामन्तर्बहिर्वायुरिवैष आत्मा  ॥ ३४ ॥
सूत उवाच
परीक्षितैवमादिष्टः स कलिर्जातवेपथुः  ।
तमुद्यतासिमाहेदं दण्डपाणिमिवोद्यतम्  ॥ ३५ ॥
कलिरुवाच
यत्र क्व वाथ वत्स्यामि सार्वभौम तवाज्ञया  ।
लक्षये तत्र तत्रापि त्वामात्तेषुशरासनम्  ॥ ३६ ॥
तन्मे धर्मभृतां श्रेष्ठ स्थानं निर्देष्टुमर्हसि  ।
यत्रैव नियतो वत्स्य आतिष्ठंस्तेऽनुशासनम्  ॥ ३७ ॥
सूत उवाच
अभ्यर्थितस्तदा तस्मै स्थानानि कलये ददौ  ।
द्यूतं पानं स्त्रियः सूना यत्राधर्मश्चतुर्विधः  ॥ ३८ ॥
पुनश्च याचमानाय जातरूपमदात्प्रभुः  ।
ततोऽनृतं मदं कामं रजो वैरं च पञ्चमम्  ॥ ३९ ॥
अमूनि पञ्च स्थानानि ह्यधर्मप्रभवः कलिः  ।
औत्तरेयेण दत्तानि न्यवसत्तन्निदेशकृत् ॥ ४० ॥
अथैतानि न सेवेत बुभूषुः पुरुषः क्वचित् ।
विशेषतो धर्मशीलो राजा लोकपतिर्गुरुः  ॥ ४१ ॥
वृषस्य नष्टांस्त्रीन् पादान् तपः शौचं दयामिति  ।
प्रतिसन्दध आश्वास्य महीं च समवर्धयत् ॥ ४२ ॥
स एष एतर्ह्यध्यास्त आसनं पार्थिवोचितम्  ।
पितामहेनोपन्यस्तं राज्ञारण्यं विविक्षता  ॥ ४३ ॥
आस्तेऽधुना स राजर्षिः कौरवेन्द्रश्रियोल्लसन्  ।
गजाह्वये महाभागश्चक्रवर्ती बृहच्छ्रवाः  ॥ ४४ ॥
इत्थम्भूतानुभावोऽयमभिमन्युसुतो नृपः  ।
यस्य पालयतः क्षौणीं यूयं सत्राय दीक्षिताः  ॥ ४५ ॥

इति श्रीमद्भागवते महापुराणे पारमंहंस्या संहितायां प्रथमस्कन्धे कलिनिग्रहो नाम सप्तदशोऽध्यायः ॥१७॥ 
fr:Le Bhâgavata Purâna/Livre I/Chapitre 17