नारायणीयम्/दशकम् ४०
तदनु नन्दममन्दशुभास्पदं नृपपुरीं करदानकृते गतम् ।		
समवलोक्य जगाद्भवत्पिता विदितकंससहायजनोद्यमः ॥ ४०१॥		
अयि सखे तव बालकजन्म मां सुखयतेऽद्य निजात्मजजन्मवत् ।		
इति भवत्पितृतां व्रजनायके समधिरोप्य शशंस तमादरात् ॥ ४०२	॥	
इह च सन्त्यनिमित्तशतानि ते कटकसीम्ने ततो लघु गम्यताम् ।		
इति च तद्वचसा व्रजनायको भवदपायभिया द्रुतमाययौ ॥ ४०३	॥	
अवसरे खलु तत्र च काचन व्रजपदे मधुराकृतिरङ्गना ।		
तरळषट्पदलालितकुन्तला कपटपोतक ते निकटं गता ॥ ४०४॥		
सपदि सा हृतबालकचेतना निशिचरान्वयजा किल पूतना ।		
व्रजवधूष्विह केयमिति क्षणं विमृशतीषु भवन्तमुपाददे ॥ ४०५	॥	
ललितभावविलासहृतात्मभिर्युवतिभिः प्रतिरोद्धुमपारिता ।		
स्तनमसौ भवनान्तनिषेदुषी प्रददुषी भवते कपटात्मने ॥ ४०६	॥	
समधिरुह्य तदङ्कमशङ्कितस्त्वमथ बालकलोपनरोषितः ।		
महदिवाम्रफलं कुचमण्डलं प्रतिचुचूषिथ दुर्विषदूषितम् ॥ ४०७	॥	
असुभिरेव समं धयति त्वयि स्तनमसौ स्तनितोपमनिस्वना ।		
निरपतद्भयदायि निजं वपुः प्रतिगता प्रविसार्य भुजावुभौ ॥ ४०८	॥	
भयदघोषणभीषणविग्रहश्रवणदर्शनमोहितवल्लवे ।		
व्रजपदे तदुरःस्थलखेलनं ननु भवन्तमगृह्णत गोपिकाः ॥ ४०९	॥	
भुवनमङ्कलनामभिरेव ते युवतिभिर्बहुधा कृतरक्षणः ।		
त्वमयि वातनिकेतननाथ मामगदयन् कुरु तावकसेवकम् ॥ ४०१०॥