नारायणीयम्/दशकम् ७२
कंसोऽथ नारदगिरा व्रजवासिनं त्वामाकर्ण्य दीर्णहृदयः स हि गान्दिनेयम् ।		
आहूय कार्मुकमखच्छलतो भवन्तमानेतुमेनमहिनोदहिनाथशायिन् ॥ ७२१॥				
अक्रूर एष भवदङ्घ्रिपरश्चिराय		
त्वद्दर्शनाक्षममनाः क्षितिपालभीत्या ।		
तस्याज्ञयैव पुनरीक्षितुमुद्यतस्त्वाम्		
आनन्दभारमतिभूरितरं बभार ॥ ७२२॥		
सोऽयं रथेन सुकृती भवतो निवासं		
गच्छन्मनोरथगणांस्त्वयि धार्यमाणान् ।		
आस्वादयन्मुहुरपायभयेन दैवं		
संप्रार्थयन्पथि न किञ्चिदपि व्यजानात् ॥ ७२३॥		
द्रक्ष्यामि देवशतगीतगतिं पुमांसं		
स्प्रक्ष्यामि किंस्विदपिनाम परिष्वजेयम् ।		
किं वक्ष्यते स खलु मां क्वनु वीक्षितः स्या		
दित्थं निनाय स भवन्मयमेव मार्गम् ॥ ७२४॥		
भूयः क्रमादभिविशन्भवदङ्घ्रिपूतं		
बृन्दावनं हरविरिञ्चसुराभिवन्द्यम् ।		
आनन्दमग्न इव लग्न इव प्रमोहे		
किं किं दशान्तरमवाप न पङ्कजाक्ष ॥ ७२५॥		
पश्यन्नवन्दत भवद्विहृतिस्थलानि		
पांसुष्ववेष्टत भवच्चरणाङ्कितेषु ।		
किं ब्रूमहे बहुजना हि तदापि जाता		
एवं तु भक्तितरला विरळाः परात्मन् ॥ ७२६॥		
सायं स गोपभवनानि भवच्चरित्र		
गीतामृतप्रसृतकर्णरसायनानि ।		
पश्यन्प्रमोदसरिदेव किलोह्यमानो		
गच्छन्भवद्भवन सन्निधिमन्वयासीत् ॥ ७२७॥		
तावद्ददर्श पशुदोहविलोकलोलं		
भक्तोत्तमागतिमिव प्रतिपालयन्तम् ।		
भूमन् भवन्तमयमग्रजवन्तमन्त		
र्ब्रह्मानुभूतिरससिन्धुमिवोद्वमन्तम् ॥ ७२८॥		
सायन्तनाप्लवविशेषविविक्तगात्रौ द्वौ पीतनीलरुचिराम्बरलोभनीयौ ।		
नातिप्रपञ्चधृतभूषणचारुवेषौ मन्दस्मितार्द्रवदनौ स युवां ददर्श ॥ ७२९॥				
दूराद्रथात्समवरुह्य नमन्तमेनमुत्थाप्य भक्तकुलमौलिमथोपगूहन् ।		
हर्षान्मिताक्षरगिरा कुशलानुयोगी पाणिं प्रग्र्ह्य सबलोऽथ गृहं निनेथ ॥ ७२१०॥				
नन्देन साकममितादरमर्चयित्वा तं यादवं तदुदितां निशमय्य वार्ताम् ।		
गोपेषु भूपतिनिदेशकथां निवेद्य नानाकथाभिरिह तेन निशामनैषीः ॥ ७२११॥				
चन्द्रागृहे किमुत चन्द्रभगागृहे नु		
राधागृहे नु भवने किमु मैत्रविन्दे ।		
धूर्त्तो विलम्बत इति प्रमदाभिरुच्चै		
राशङ्कितो निशि मरुत्पुरनाथ पायाः ॥ ७२१२॥