चन्द्रालोकः/अष्टमो मयूखः
यद्व्यज्यमानं मनसः स्तैमित्याय स नो ध्वनिः   ।
अन्यथा तु गुणीभूत-व्यङ्ग्यं आपतितं त्रिधा   ।। ८.१  ।।

व्यक्तिरेव क्वचिद्व्यङ्ग्यः क्वचिदर्थस्वभावतः   ।
क्वचिच्चारुतरस्याग्रे स विमुञ्चति चारुताम्  ।। ८.२  ।।

अगूढं कलयेदर्थान्तरसंक्रमितादिकम्  ।
विस्मृतः किं अपांनाथ स त्वया कुम्भसंभवः   ।। ८.३  ।।

अपरस्य रसादेश्चेदङ्गमन्यद्रसादिकम्  ।
हा हा! मत्कुचकाश्मीर-लिप्तं भिन्नं उरः शरैः   ।। ८.४  ।।

तथा वाच्यस्य सिद्ध्यङ्गं नौरर्थो वारिधेर्यथा   ।
संश्रित्य तरणिं धीरास्तरन्ति व्याधिवारिधीन्  ।। ८.५  ।।

अस्फुटं स्तनयोरत्र कोकसादृश्यवन्मतम्  ।
कुङ्कुमाक्तं स्तनद्वन्द्वं मानसं मम गाहते   ।। ८.६  ।।

संदिग्धं यदि संदेहो दैर्घ्याद्युत्पलयोरिव   ।
संप्राप्ते नयने तस्याः श्रवणोत्तंसभूमिकाम्  ।। ८.७  ।।

तुल्यप्राधान्यं इन्दुत्वं इव वाच्येन साम्यभृत् ।
कान्ते त्वदाननरुचा ग्लानिं एति सरोरुहम्  ।। ८.८  ।।

असुन्दरं यदि व्यङ्ग्यं स्याद्वाच्यादमनोहरम्  ।
सरस्यामीलदम्भोजे चक्रः कान्तां विलोकते   ।। ८.९  ।।

काकुस्थं प्रणतोऽम्भोधिरद्य माद्यतु रावणः   ।
इत्यष्टधा गुणीभूत-व्यङ्ग्यं अङ्गीकृतं बुधैः   ।। ८.१०  ।।

महादेवः सत्रप्रमुखमखविद्यैकचतुरः सुमित्रा तद्भक्तिप्रणिहितमतिर्यस्य पितरौ   ।
मयूखस्तेनासौ सुकविजयदेवेन रचिते चिरं चन्द्रालोके महति वसुसंख्यः सुखयतु   ।। ८.११  ।।

चन्द्रालोकः