रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः ८४
तथोक्तवति रामे तु भरते च महात्मनि ।	
लक्ष्मणो ऽथ शुभं वाक्यमुवाच रघुनन्दनम् ।। ७.८४.१ ।।	
अश्वमेधो महायज्ञः पावनः सर्वपाप्मनाम् ।	
पावनस्तव दुर्धर्षो रोचतां रघुनन्दन ।। ७.८४.२ ।।	
श्रूयते हि पुरावृत्तं वासवे सुमहात्मनि ।	
ब्रह्महत्यावृतः शक्रो हयमेधेन पावितः ।। ७.८४.३ ।।	
पुरा किल महाबाहो देवासुरसमागमे ।	
वृत्रो नाम महानासीद्दैतेयो लोकसम्मतः ।। ७.८४.४ ।।	
विस्तीर्णो योजनशतमुच्छ्रितस्त्रिगुणं ततः ।	
अनुरागेण लोकांस्त्रीन्स्नेहात्पश्यति सर्वतः ।। ७.८४.५ ।।	
धर्मज्ञश्च कृतज्ञश्च बुद्ध्या च परिनिष्ठितः ।	
शशास पृथिवीं स्फीतां धर्मेण सुसमाहितः ।। ७.८४.६ ।।	
तस्मिन्प्रशासति तदा सर्वकामदुघा मही ।	
रसवन्ति प्रभूनानि मूलानि च फलानि च ।। ७.८४.७ ।।	
अकृष्टपच्या पृथिवी सुसम्पन्ना महात्मनः ।	
स राज्यं तादृशं भुङ्क्ते स्फीतमद्भुतदर्शनम् ।। ७.८४.८ ।।	
तस्य बुद्धिः समुप्तन्ना तपः कुर्यामनुत्तमम् ।	
तपो हि परमं श्रेयः सम्मोहमितरत्सुखम् ।। ७.८४.९ ।।	
स निक्षिप्य सुतं ज्येष्ठं पौरेषु मधुरेश्वरम् ।	
तप उग्रं समातिष्ठत्तापयन्सर्वदेवताः ।। ७.८४.१० ।।	
तपस्तप्यति वृत्रे तु वासवः परमार्तवत् ।	
विष्णुं समुपसङ्क्रम्य वाक्यमेतदुवाच ह ।। ७.८४.११ ।।	
तपस्यता महाबाहो लोकाः वृत्रेण निर्जिताः ।	
बलवान्स हि धर्मात्मा नैनं शक्ष्यामि शासितुम् ।। ७.८४.१२ ।।	
यद्यसौ तप आतिष्ठेद्भूय एवासुरेश्वर ।	
यावल्लोका धरिष्यन्ति तावदस्य वशानुगाः ।। ७.८४.१३ ।।	
तं चैनं परमोदारमुपेक्षसि महाबलम् ।	
क्षणं हि न भवेद्वृत्रः क्रुद्धे त्वयि सुरेश्वर ।। ७.८४.१४ ।।	
यदा हि प्रीतिसंयोगं त्वया विष्णो समागतः ।	
तदाप्रभृति लोकानां नाथत्वमुपलब्धवान् ।। ७.८४.१५ ।।	
स त्वं प्रसादं लोकानां कुरुष्व सुसमाहितः ।	
त्वत्कृतेन हि सर्वं स्याप्रशान्तमरुजं जगत् ।। ७.८४.१६ ।।	
इमे हि सर्वे विष्णो त्वां निरीक्षन्ते दिवौकसः ।	
वृत्रघातेन महता तेषां साह्यं कुरुष्व ह ।। ७.८४.१७ ।।	
त्वया हि नित्यशः साह्यं कृतमेषां महात्मनाम् ।	
असह्यमिदमन्येषामगतीनां गतिर्भवान् ।। ७.८४.१८ ।।	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे चतुरशीतितमः सर्गः ।। ८४ ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्