भृगुसंहिता/अष्टमोऽध्यायः
अथाष्टमोऽध्यायः.	
पीठमानम्	
अथ पीठोदयं पश्चात्थ्सानकस्य विशेषतः   ।	
भुवङ्गस्य समं वाथ अध्यर्थं त्रिगुणं तु वा   ।। ८.१  ।।	
परितः पावयोरस्य नीत्वावै भागमङ्गुलं  ।	
ध्रुवार्चायामशेषेण षण्मानसहितं शुभं  ।। ८.२  ।।	
वक्ष्यामि देव्योर्मानं तत्कण्ठान्तं नासिकान्तकं  ।	
हन्वस्तं बाहुसीमान्तं नाभ्यन्तं वाध कारयेथ् ।। ८.३  ।।	
चतुर्धैकांशकं वापि तृतीयैकांशकं तु वा   ।	
ध्रुवार्चायां विशेषेण पीठमेवं प्रकल्पयेथ् ।। ८.४  ।।	
चतुरश्रं सुवृत्तं वा दलैष्षोडशभिर्युतं  ।	
स्थानकं चासनं वापि यानकं वा समाचरेथ् ।। ८.५  ।।	
गर्भागारत्रिभागैकं चतुरश्रं त्रिमेखलं  ।	
तस्योर्ध्ववेदिविस्तारं चतुरङ्गुलमेव हि   ।। ८.६  ।।	
उत्सेधं तस्य चार्धन्तुपरितश्चतुरङ्गुलं  ।	
विस्तारोत्सेधमानन्तु मध्येनिम्नं षडङ्गुलं  ।। ८.७  ।।	
उदीच्यान्तु प्रतीच्यान्तु वारिमार्गन्तु कारयेथ् ।	
प्राङ्मुखोदङ्मुखं सूत्रं दश सप्त समर्चयेथ् ।। ८.८  ।।	
मध्ये कलापदं ब्राह्मं परितो दैविकं तथा   ।	
वैदाथिकाशीतिपदं मानुषं च तथैव च   ।। ८.९  ।।	
पदं स्यात्षण्नवतिकं षष्टिःपैशाचिकं भवेथ् ।	
अर्चास्थानं तु ब्रह्मांशं त्रिधा कृत्य च दैविकं  ।। ८.१०  ।।	
तथैव पश्चिमे भागे मध्ये वा स्थानकाय च   ।	
असनं वापि च तधा देवमानुषमध्यमे   ।। ८.११  ।।	
शयानं मानुषे पीठे स्थापयित्वा विशेषतः   ।	
ध्रुवार्चने विशेषेण नागसूत्रान्समर्प्य च   ।। ८.१२  ।।	
कोष्टमेकान पञ्चाशद्भवति ब्राह्ममन्दिरं  ।	
दैविकं चाष्टभागन्तु मानुषं चार्त्विजं पदं  ।। ८.१३  ।।	
शेषं पैशाचमेवं स्याच्छान्तिपौष्टिकदैविकं  ।	
ब्रह्मस्थाने विशेषण स्थापयेद्योगवीरकौ   ।। ८.१४  ।।	
भोगमेव ध्रुवार्चायां देवमानुषमध्यमे   ।	
वीरकं स्थापयेद्विद्वान्पैशाचे क्रमशस्सुधीः   ।। ८.१५  ।।	
ग्राममध्ये ध्रुवार्चायां स्थापयेद्भोगमेव तु   ।	
योगपीठे ध्रुवार्चा चेत्तद्ग्रामस्य विपद्भवेथ् ।। ८.१६  ।।	
अन्येषां तु ध्रुवार्चायां भोगं वा योगमेव वा   ।	
आलयोद्दक्षिणे वापि वूर्वे वापि प्रपां तथा   ।। ८.१७  ।।	
वेदिं तन्मध्यमे कुर्याद्बिंबाध्यर्धप्रमाणतः   ।	
सभ्याग्निकुण्डं तत्प्राच्यां स्नानवेदिं तथोत्तरे   ।। ८.१८  ।।	
भूमियज्ञं च कृत्वातु पर्यग्नि प्रोक्षणं चरेथ् ।	
कलशैस्सप्तभिस्स्नाप्य वेद्यामारोपयेत्तथा   ।। ८.१९  ।।	
आच्छाद्य नववस्त्रेण कौतुकं बर्धयेत्तथा   ।	
प्राक्षीरश्शाययेत्तत्र श्रीभूम्योरुभयोरपि   ।। ८.२०  ।।	
महाकायकृते बेरे प्रोक्षयेत्पञ्चगव्यकैः   ।	
अन्यत्सर्वक्रियां कृत्वाहौत्रशंसनमाचरेथ् ।। ८.२१  ।।	
आदिमूर्त्यादि सर्वास्तमावाहनमथाचरेथ् ।	
अवाहनक्रमेणैव निरुप्याज्याहुतीर्यतेथ् ।। ८.२२  ।।	
वैष्णवं पौरुषं सूक्तं विष्णुसूक्तं तथैव च   ।	
श्रीभूसूक्तं ततो हुत्वा ब्राह्मं रौद्रन्तथैवच   ।। ८.२३  ।।	
नृत्तैर्गेयैश्च वाद्यैश्च रात्रिशेषं विनीय च   ।	
स्नात्वा प्रभाते त्वाचार्यो देवमुत्थाप्य चादराथ् ।। ८.२४  ।।	
गर्भागारं प्रविश्यैव स्थापिते विहितेऽपि वा   ।	
न्यस्य पीठन्तु तन्मध्ये रत्नादीन्विन्यसेत्तदा   ।। ८.२५  ।।	
ध्रुवसूक्तेन संस्थाप्य अतो देवादिमुच्चरन्  ।	
तत्तन्मन्त्रेण देव्यादीन्स्थापयेद्विहिते पदे   ।। ८.२६  ।।	
विधिना चाष्टबन्धन्तु संयोज्यैव तु पूरयेथ् ।	
अन्तहोमं ततो हुत्वा दद्यादाचार्यदक्षिणां  ।। ८.२७  ।।	
शिल्बिनं च समाहूय शर्करां लेपयेत्क्रमाथ् ।	
शिलाप्रतिष्ठा चैवं स्याद्दारुसंग्रहणं ततः   ।। ८.२८  ।।	
दारुसंग्रहणं चन्दनं खदिरं तालमसनं  ।	
रक्तचन्दनम्	
राजानं चिरिबिल्वञ्च अशोकं स्तिमितं तथा   ।। ८.२९  ।।	
खादिरं धन्विनं चैवशिरीषं पद्मकं तथा   ।	
इत्येवमादयो वृक्षा गृह्यन्ते बेरकर्मणि   ।। ८.३०  ।।	
चण्डालस्थानपार्श्वे तु दुष्टप्राणिनिषेविते   ।	
मातृस्थानसमुद्बूते? श्मशाने देवमन्दिरे   ।। ८.३१  ।।	
कूपवापीतटाकान्ते मुनिवासे सहालये   ।	
योगस्थानपदे धर्मशालायां मार्गमध्यमे   ।। ८.३२  ।।	
प्रेतभूतालये चोरसत्त्वानां च निषेविते   ।	
प्रस्थानशलभस्थाने कल्पास्धिनिलयेऽपि च?   ।। ८.३३  ।।	
सौष्टाभूतसमुद्भूतदेशे? रौणिक देशके   ।	
एवं स्थाने समुद्भूतं न गृह्णन्ति द्रुमं ततः   ।। ८.३४  ।।	
पादानपावनं तर्धि मशनेर्यातिपीडनं  ।	
असाक्षिकं सर्पनिलयं बहुवल्मीक संयुतं  ।। ८.३५  ।।	
सुजनं तरुणं रूक्षं बहुपक्षसमाकुलं  ।	
अस्थिरं बहुचक्रं च सुशाखं चैकशाखिनं  ।। ८.३६  ।।	
कर्मान्तरगृहितं च कर्मान्तरप्रयोजनं  ।	
एवमीदृग्विधं वृक्षं वर्जयेद्बेरकर्मणि   ।। ८.३७  ।।	
आमूलाग्रं समं वृत्तमृजुं चैव प्रदक्षिणं  ।	
विस्तारयामसंपन्नं शुभायैव समायुतं  ।। ८.३८  ।।	
सुमध्यवयसोपेतं कालपुष्पफलप्रदं  ।	
ईदृग्विधं महावृक्षं शूलार्थं परिगृह्णते   ।। ८.३९  ।।	
एवं लक्षण संपन्नं द्रुमं गत्वा प्रसन्नधीः   ।	
तन्मूले गोमयेनापि लेपयेच्चतुरश्रकं  ।। ८.४०  ।।	
दिव्यलक्षणसंयुक्तं द्रुमं कृत्वा प्रदक्षिणं  ।	
"वनराजेभ्यऽ इत्युक्त्वापायसं च बलिं ददेथ् ।। ८.४१  ।।	
परशं च समादाय सेचयेत्पञ्चगव्यकैः   ।	
मूलमन्त्रं जपित्वा तु ध्मायेद्विष्णुं परात्परं  ।। ८.४२  ।।	
परशुञ्च समादाय भेदयेत्तु विचक्षणः   ।	
पयः परिस्रवे तत्र शुभमेवं विधीयते   ।। ८.४३  ।।	
शोणितप्रस्रवे तत्र निर्दशेदशुभं पुनः   ।	
पूर्वं तुपतनं शस्तमाग्नेय्यां तु भयावहं  ।। ८.४४  ।।	
याम्यायां मरणं विन्द्यान्नैरृत्यां व्याधिमादिशेथ् ।	
पश्मिमेतु जनानां तु क्षुत्पिपासाविवर्धनं  ।। ८.४५  ।।	
वायव्ये च भवेल्लाभ उत्तरे धनधान्यकं  ।	
ऐशान्यां शान्तिकं तत्र सर्ववृद्धिकरं नृणां  ।। ८.४६  ।।	
तद्वृक्षपतने कालेकोशस्सर्वोमृदुर्भवेथ् ।	
सिहव्याघ्रगजादीनां सर्वसंपत्करं भवेथ् ।। ८.४७  ।।	
वृक्षाग्रं भेवयित्वा तु त्वचं सम्यग्व्यपोह्य च   ।	
प्रक्षाल्यवारिणा श्वेतचन्दनेनानुलेपयेथ् ।। ८.४८  ।।	
श्वेतवस्त्रेण संदेष्ट्य जयमङ्गलघोषणैः   ।	
रथेवा शकटे वाथस्कन्थे वा क्षिप्य वेशयेथ् ।। ८.४९  ।।	
ग्रामं प्रदक्षिणङ्कृत्या स्वस्तिसूक्तं समुच्चरन्  ।	
शिष्टच्छायेसमे देशेतालुकोपरिशाययेथ् ।। ८.५०  ।।	
हेमरूप्यकृतं शूलं सर्वसंपत्समृद्धिदं  ।	
लोहैरन्यैर्नकर्तव्य मभिचारस्य कारणं  ।। ८.५१  ।।	
विष्णुशूलं तु केशानां श्रेष्ठं पट्टिकमेव च   ।	
ध्येयं मेढ्रादयश्बोर्ध्वं समं भागस्य यत्त्रयं  ।। ८.५२  ।।	
ऊरुकेशान्तपर्यन्तं तस्यार्थं च तकं मुखं  ।	
सरन्ध्रयवकं चोर्ध्वे मानशूलं शिरोधरं  ।। ८.५३  ।।	
हिक्कायां षड्यवं पञ्चाङ्गुलं नाभ्यन्तकं मतं  ।	
त्रयोदशाङ्गुलयवं ततो मेढ्रन्तु नाभ्यधः   ।। ८.५४  ।।	
योनेर्नाभेस्तुर्यादश्रं ब्राह्ममष्ट्ॐअतं ततः   ।	
हिक्कास्तं वैष्णवं भागं ततो वृत्तं शिवांशकं  ।। ८.५५  ।।	
उष्णीषं मातृकं शूलं स्थानादीनां सनातनं  ।	
स्थानासनशयानानां चतुरश्राष्टवर्तुलं  ।। ८.५६  ।।	
यथाक्रमेण युञ्जीयादेवं वा पूर्वमुक्तवथ् ।	
सर्वेषां देवतानां च सामान्यं च तुरश्रकं  ।। ८.५७  ।।	
चतुर्मात्रार्धविस्तारं शूलमूलविशालकं  ।	
अग्रतारं चतुर्मात्रमष्टांशोनमथापि वा   ।। ८.५८  ।।	
द्वात्रिंशदङ्गुलायामं वक्षोदण्डस्य चोच्यते   ।	
तर्म? विस्तृतयोर्बाह्ये मातृसूत्रसमोर्धयोः   ।। ८.५९  ।।	
वक्षोदण्डायतं स्वेन मुखेन द्विगुणं मतं  ।	
उक्त्वासमन्तु बाह्यग्रेतत्सप्तांशविहीनकं  ।। ८.६०  ।।	
तारं सप्ताङ्गुलं तेषां येन सार्थं त्रिमात्रकं  ।	
षोढशाष्ट चतुर्मात्रायामतारसमन्वितं  ।। ८.६१  ।।	
कटिदण्डं भवेत्तस्य पार्श्वमध्यमनिम्नकं  ।	
कृत्वैव निम्नकं वक्षोदण्डमध्ये प्रकल्पयेथ् ।। ८.६२  ।।	
शेषयोर्वंशदण्डे तु नाभ्यन्तं निम्नमध्यकं  ।	
दक्षिणे मूलमध्ये तु अग्रं कुर्याद्द्वयोरपि   ।। ८.६३  ।।	
वक्षोदण्डस्यमूलाग्रे शिखा सूदस्रदायतं  ।	
कालाङ्गुलकलातारं कलार्धविपुलं मतं  ।। ८.६४  ।।	
एवं चतुर्भुजं कृत्वाद्विभुजे द्विशिखं तथा   ।	
चतस्रश्शिबिका स्तस्मात्तस्या मेवाष्टबाहुके   ।। ८.६५  ।।	
यावन्तो बाहवस्तस्मिं स्तावत्यश्च शिखा मताः   ।	
अध्यर्धाङ्गुलविस्तारं शिखायामं तदेव हि   ।। ८.६६  ।।	
कटिदण्डं शिखायामं तारे द्वित्षङ्गुले क्रमाथ् ।	
विन?द्विमात्रमेव स्याद्द्विशिखं कटिदण्डकं  ।। ८.६७  ।।	
श्रोणिभागादधस्तेन शेषयेद्वंशदण्डकं  ।	
ऊरुदण्डालयं सप्तविंशदङ्गुलमुच्यते   ।। ८.६८  ।।	
जानुभागं ततो जङ्घा प्यूर्ध्वदण्डसमायता   ।	
पादभागाभवे दूरुर्जङ्घयोर्झानुमानकं  ।। ८.६९  ।।	
आरोप्य मानयेज्जानुदण्डस्यासंभवादपि   ।	
पाददण्डे समारोप्य मानयेत्तलतुङ्गकं  ।। ८.७०  ।।	
ऊरुदण्डविशालं स्यान्मूलेभागं तदश्रके   ।	
कलाङ्गुलं तदेकं स्याज्जङ्घामूलविशालकं  ।। ८.७१  ।।	
कलाविशालं जङ्घाग्रं कलायामं दशाङ्गुलं  ।	
त्रिमात्रकलमूलस्य तारमग्रेऽधिकांगुलं  ।। ८.७२  ।।	
सप्तविंशति वाग्रोषं दण्डदीर्घं ततः कला   ।	
कोर्परस्स्यात्प्रकोष्ठस्य दीर्घं दशकलाङ्गुलं  ।। ८.७३  ।।	
प्रकोष्ठबाह्वैरारोप्य कोर्परं जानुवद्भवेथ् ।	
त्षङ्गुलं द्व्यङ्गुलं बाहुदण्डमूलाग्रविस्तरं  ।। ८.७४  ।।	
प्रकोष्ठं दण्डमूलस्य विशालं चद्विमात्रकं  ।	
अध्यर्धाङ्गुलमग्रस्य विशालं लक्षणान्वितं  ।। ८.७५  ।।	
वक्षोदण्डशिखामध्ये बाहुमूलगते शिखे   ।	
बाहुमूलगताभ्यां तु वक्षोदण्डशिखागतां  ।। ८.७६  ।।	
शेषयेदग्रभागेभ्यः कोर्परे शेषयेत्ततः   ।	
प्रकोष्ठमूलगाभ्यां तु वक्षोदण्डशिखागतां  ।। ८.७७  ।।	
कटिदण्डोरुदण्डाभ्यां तच्छेषं बाहुदण्डवथ् ।	
जानुकोर्परमुद्दिष्टं तस्यतु द्विशिखेमतं  ।। ८.७८  ।।	
शेषयेन्नलकानान्तु प्रकोष्ठे तु भवेद्बुधाः   ।	
प्रसारितानां पादानां जानुसन्धौतु गृह्यतां  ।। ८.७९  ।।	
तथैव विसृजानां च बुधानां कोर्परं मतं  ।	
स्थानादीनां क्रमास्छूलसंघातं वक्ष्यतेऽपि च   ।। ८.८०  ।।	
वंशदण्डं तथा वक्ष्ये दण्डं च कटिदण्डकं  ।	
जानुदण्डद्वयं चैव पाददण्डद्वयं तथा   ।। ८.८१  ।।	
बाहुदण्डाश्च चत्वार श्चत्वारश्च प्रकोष्ठकाः   ।	
तथा चरणदण्डौ द्वौ दण्डास्सप्त दश स्मृताः   ।। ८.८२  ।।	
कटिदण्डार्धमारभ्य यावदासीनरपि   ।	
तारस्स्यात्पृष्ठफलका तारमूरौ च बन्धयेथ् ।। ८.८३  ।।	
कटिदण्डादधस्ताच्च वक्षोदण्डधरस्तथा   ।	
योजयेदुपयानीलं? पृष्ठतो वृत्तमेव वा   ।। ८.८४  ।।	
वंशदण्डं तथा तेन क्लेशयेद्विशिखेन तु   ।	
शिखाग्रसुषीरे कीलं लोहं वा स्कामथापि वा   ।। ८.८५  ।।	
दार्ढ्यार्थं योजयेच्छूलं स्थितं वै शूलकर्मणि   ।	
अन्यत्कीलं तु सुषिरं कर्तव्यं कथञ्चन   ।। ८.८६  ।।	
एवं स्थानस्य संप्रोक्तमासनस्य प्रवक्ष्यते   ।	
मेढ्रमूलादधोमूलं नाहमष्टांगुलं भवेथ् ।। ८.८७  ।।	
भागमासनमानस्य भागं श्वभ्रप्रवेशनं  ।	
मेढ्रसूत्रसमे सम्यक्शेषयेत्कटिदण्डकं  ।। ८.८८  ।।	
कटिदण्डशिखाह्यूरु दण्डमूलशिखानि च   ।	
आसने शयने चैव जानुसन्धिः प्रशस्यते   ।। ८.८९  ।।	
एकोनविंशतिश्शूलदण्डानां तु समाकृतिः   ।	
नेष्यते कोर्परे संधिशयने दण्डहस्तके   ।। ८.९०  ।।	
तस्मादथ दश प्रोक्ता शूलसंख्या चतुर्भुजे   ।	
पञ्चान्ये द्विभुजे दण्ड दण्डा हस्ते चतुर्दश   ।। ८.९१  ।।	
दक्षिणे वक्षोदण्डस्यायतमेकादशांगुलं  ।	
शिखा पूर्ववदुद्दिष्टा बाहुमूलशिखान्विता   ।। ८.९२  ।।	
तयोरुपरि चाभोगं छाययेच्छास्त्रवित्तमः   ।	
कटीडण्डद्वयादन्यत्स्थानस्योक्तवदाचरेथ् ।। ८.९३  ।।	
उक्तं हि शयने याने वक्ष्यतेथ त्रिविक्रमं  ।	
उद्दण्डस्योरुदण्डस्य शिखा भागायते स्मृते   ।। ८.९४  ।।	
तावत्यः कटिदण्डस्य शिखायास्सम्यगन्वये   ।	
तदायतं तु कार्यार्थं तलदण्डं तु तद्द्वितं  ।। ८.९५  ।।	
स्थिताङ्घ्रिस्थ्सितिमान्प्रोक्तश्शेषं चेदं शयानवथ् ।	
एवमष्टभुजोपेतं चतुर्भुजसमन्विते   ।। ८.९६  ।।	
शूलसंख्यानुरूपेण योजयेत्तु विचक्षणः   ।	
शूलं चक्रतनौ वक्रमवक्रे वक्रतां नयेथ् ।। ८.९७  ।।	
स्त्रीणां शूलविभागन्तु लक्ष्म्यादीनां प्रवक्ष्यते   ।	
नासामानविभागं च शूलदण्डायतं मतं  ।। ८.९८  ।।	
भागतारं भवेद्वंशं दण्डं तच्चतुरश्रकं  ।	
यदुक्तं बाहुपर्यन्तं तारं तस्माद्द्विपार्श्वयोः   ।। ८.९९  ।।	
बाहुमूलविशालार्धं त्यक्त्वा यावत्तदन्तरं  ।	
तावत्तु परमं वक्षोदण्डस्यायाममुच्यते   ।। ८.१००  ।।	
कच्छांशोनं कराकारं कटिदण्डायतं मतं  ।	
ऊरुतारं तु तुर्यांशा दूरुदण्डविशालकं  ।। ८.१०१  ।।	
जङ्घादण्डं	
त्रिभागैकं तावश्चे?दष्टांशदण्डकं  ।	
मूलमेव मतं चैषामग्रमष्टांशहीनकं  ।। ८.१०२  ।।	
पार्श्वदण्डं न योक्तव्यं स्त्रीणां शूले कथं चन   ।	
पुरुषाणां प्रयोक्तव्य मध्यर्धाङ्गुलिविस्तरं  ।। ८.१०३  ।।	
सर्वेषामसि तालानां शूलमेवं विदुर्बुधाः   ।	
भुवङ्गस्य समं प्रोक्तं स्थानके पीठकोन्नतं  ।। ८.१०४  ।।	
भुवङ्गोपरितालं स्याद्ध्रुवपीठस्य चोन्नतिः   ।	
ध्रुवबेरस्य पादस्य प्रतिदिक्चतुरङ्गुलं  ।। ८.१०५  ।।	
विस्तारमूर्ध्ववेद्यान्तु पद्मपत्रदलैर्युतं  ।	
मण्डलं चतुरश्रं वा पीठं कुर्यात्तदर्हकं  ।। ८.१०६  ।।	
दैविकं तु त्रिधा कृत्वा द्विभागं पुरतस्त्यजेथ् ।	
अपरे स्थानकं स्थाप्य मध्यभागेऽथ वा पुलः   ।। ८.१०७  ।।	
देवमानुषयार्मध्ये वाऽसनं संप्रकल्पयेथ् ।	
किं चिद्दैविकसंयुक्ते मानुषे शयनं स्मृतं  ।। ८.१०८  ।।	
एवं सम्यग्विदित्वैव मासने च प्रवक्ष्यते   ।	
ध्रुवबेरं तथा कृत्वा चोर्ध्वं सिंहासनोच्छ्रयं  ।। ८.१०९  ।।	
तदर्हविस्तृतं प्रोक्त मुपधानेन संयुतं  ।	
पादाश्रयेण पीठेन पद्माकारौ? च संयुतं  ।। ८.११०  ।।	
यथासैन्दर्यकं कृत्वा शेषं युक्त्या समाचरेथ् ।	
बेरायामं चतुर्भागं शयनोच्छ्रायमुच्यते   ।। ८.१११  ।।	
तत्तुरीयांशकोत्सेधं शिरोभागे विशेषतः   ।	
पादयोरुभयोश्चैव समं तत्रैव मूह्य च   ।। ८.११२  ।।	
शेषभोगं त्रिरावेष्ट्य पञ्चवर्णसमायुतं  ।	
अधःपुच्छं शिरश्चोर्ध्वं सर्पदेहे तु वेष्टिते   ।। ८.११३  ।।	
तदुत्संगगतं देवं शयानं संप्रचक्षते   ।	
फणानां पञ्चकं कुर्याद्विषवेगसमन्वितं  ।। ८.११४  ।।	
एवमेव प्रकुर्वीत स्थानासनशयानकान्  ।	
पीठं कृत्वा प्रयत्नेन स्थापनारंभमाचरेथ् ।। ८.११५  ।।	
अङ्कुरानर्पयित्वैव यागशालां प्रकल्पयेथ् ।	
शिलास्थापनसार्गेण सर्वं कृत्वाप्रयत्नतः   ।। ८.११६  ।।	
अथाचार्यःप्रभाते तु स्नात्वा नित्यं समाप्य च   ।	
यजमानसमायुक्तो गर्भगेहं प्रविश्य च   ।। ८.११७  ।।	
स्थानासनशयानानां पदमुक्तं विचार्य च   ।	
पीठं तदर्हकं कुर्याद्युक्तेनैव विधानतः   ।। ८.११८  ।।	
प्रतिष्ठोक्तक्रमेणैव रत्नन्यासं समाचरेथ् ।	
आचार्यस्थापकादीनामृत्विजां दक्षिणां ददेथ् ।। ८.११९  ।।	
शूले सार्थं समादाय गायत्रीं वैष्णवं जपन्  ।	
स्थापयेद्देवदेवस्य शूलं देव्योस्ततःक्रमाथ् ।। ८.१२०  ।।	
आधारदण्डयोः पश्चाच्छिष्टदण्डान्नियोजयेथ् ।	
पुण्याहं वाचयित्वातु सभ्यमग्निं विसृज्य च   ।। ८.१२१  ।।	
ततश्शिल्पिनमाहूय शास्त्रीयं प्रियदर्शनम्?   ।	
वस्त्रैराभरणैश्चापि पूजयित्वान्ववेक्ष्य च   ।। ८.१२२  ।।	
रज्जुबन्धादिकं कर्म बेरोक्तं तत्र कारयेथ् ।	
अत्रानुक्तं ततः कुर्याच्छिल्पशास्त्रोक्तमार्गतः   ।। ८.१२३  ।।	
इति श्रीवैखानसे भगवच्छास्त्रे भृसुप्रोक्तायां	
संहितायां प्रकीर्णाधिकारेऽष्टमोऽध्यायः.