नारायणीयम्/दशकम् ५८
त्वयि विहरणलोले बालजालैः प्रलम्ब		
प्रमथनसविळम्बे धेनवः स्वैरचाराः ।		
तृणकुतुकनिविष्टा दूरदूरं चरन्त्यः		
किमपि विपिनमैषीकाख्यमीषांबभूवुः ॥ ५८१॥		
अनधिगतनिदाघक्रौर्यबृन्दावनान्तात्		
बहिरिदमुपयाताः काननं धेनवस्ताः ।		
तव विरहविषण्णा ऊष्मलग्रीष्मताप		
प्रसरविसरदम्भस्याकुलाः स्तम्भमापुः ॥ ५८२॥		
तदनु सह सहायैर्दूरमन्विष्य शौरे		
गळितसरणिमुञ्जारण्यसञ्जातखेदम् ।		
पशुकुलमभिवीक्ष्य क्षिप्रमानेतुमारात्		
त्वयि गतवति ही ही सर्वतोऽग्निर्जजृम्भे ॥ ५८३॥		
सकलहरिति दीप्ते घोरभाङ्कारभीमे		
शिखिनि विहतमार्गा अर्धदग्धा इवार्ताः ।		
अहह भुवनबन्धो पाहि पाहीति सर्वे		
शरणमुपगतास्त्वां तापहर्तारमेकम् ॥ ५८४॥		
अलमलमतिभीत्य सर्वतो मीलयध्वं		
भृशमिति तव वाचा मीलिताक्षेषु तेषु ।		
क्वनु दवदहनोऽसौ कुत्र मुञ्जाटवी सा		
सपदि ववृतिरे ते हन्त भण्डीरदेशे ॥ ५८५॥		
जय जय तव माया केयमीशेति तेषां		
नुतिभिरुदितहासो बद्वनानाविलासः ।		
पुनरपि विपिनान्ते प्राचरः पाटलादि		
प्रसवनिकरमात्रग्राह्यघर्मानुभावे ॥ ५८६॥		
त्वयि विमुखविमोच्चैस्तापभारं वहन्तं		
तव भजनवदन्तः पङ्कमुच्छोषयन्तम् ।		
तव भुजवदुदञ्चत् भूरितेजःप्रवाहं		
तपसमयमनैषीर्यामुनेषु स्थलेषु ॥ ५८७॥		
तदनु जलदजालैस्त्वद्वपुस्तुल्यभाभि		
र्विकसदमलविद्यूत्पीतवासोविलासैः ।		
सकलभुवनभाजां हर्षदां वर्षवेलां		
क्षितिधरकुहरेषु स्वैरवासी व्यनैषीः ॥ ५८८॥		
कुहरतलनिविष्टं त्वां गरिष्ठं गिरीन्द्रः		
शिखिकुलनवकेकाकाकुभिः स्तोत्रकारी ।		
स्फुटकुटजकदम्बस्तोमपुष्पाञ्जलिं च		
प्रविदधदनुभेजे देव गोवर्धनोऽसौ ॥ ५८९॥		
अथ शरदमुपेतां तां भवद्भक्तचेतो		
विमलसलिलपूरां मानयन्काननेषु ।		
तृणाममलवनान्ते चारु सञ्चारयन् गाः		
पवनपुरपते त्वं देहि मे देहसौख्यम् ॥ ५८१०॥