नारदपञ्चरात्रम्‌/प्रथमैकरात्रे/अध्यायः ५
प्रथमैकरात्रे कवचप्रश्नो नाम चतुर्थोऽध्यायः	
प्रथमैकरात्रे पञ्चमोऽध्यायः	
श्रीसनत्कुमार उवाच	
तवेच्छा यत्र कवचे ध्याने तद्वद साम्प्रतं  ।	
यच्छृणोमि शुभं तच्च केन श्रेयसि तृप्यते   ।। ५.१  ।।	
ब्रमोवाच	
ध्यानं सामवेदोक्तं दत्तं नारायणेन वै   ।	
कवचं च सुभद्राय धर्मिष्ठाय महात्मने   ।। ५.२  ।।	
नवीनजलदश्यामं पीतकौशेयवाससं  ।	
चन्दनोक्षितसर्वाङ्गं सस्मितं श्यामसुन्दरं  ।। ५.३  ।।	
मालतीमाल्यभूषाढ्यं रत्नभूषणभूषितं  ।	
मुनीन्द्रेशसुसिद्धेशब्रह्मेशशेषवन्दितं  ।। ५.४  ।।	
सर्वस्वरूपं सर्वेशं सर्वबीजं सनातनं  ।	
सर्वाद्यं सर्वज्ञं पुरुषं प्रकृतेः परं  ।। ५.५  ।।	
निर्गुणं च निरीहं च निर्लिप्तं ईस्वरं भजे   ।	
ध्यात्वा मूलेन तस्मै च दद्यात्पाद्यादिकं मुदा   ।। ५.६  ।।	
ततः स्तोत्रं च कवचं भक्त्या च प्रपठेन्नरः   ।	
जप्त्वा च मन्त्रं भक्त्या दण्डवत्प्रणमेद्भुवि   ।	
इति ते कथितं वत्स किं भूयः श्रोतुं इच्छसि   ।। ५.७  ।।	
श्रीसनत्कुमार उवाच	
ब्रूहि मे कवचं ब्रह्मन्जगन्मङ्गलमङ्गलं  ।	
पूज्यं पुण्यस्वरूपं च कृष्णस्य परमात्मनः   ।। ५.८  ।।	
अथ जगन्मङ्गलमङ्गलकवचम्	
ब्रह्मोवाच	
शृणु वक्ष्यामि विप्रेन्द्र कवचं परमाद्भुतं  ।	
श्रीकृष्णेनैव कथितं मह्यं च कृपया परा   ।। ५.९  ।।	
मया दत्तं च धर्माय तेन नारायणर्षये   ।	
ऋषिणा तेन तद्दत्तं सुभद्राय महात्मने   ।। ५.१०  ।।	
अतिगुह्यतमं शुद्धं परं स्नेहाद्वदाम्यहं  ।	
यद्धृत्वा पठनात्सिद्धाः सिद्धानि प्राप्नुवन्ति च   ।। ५.११  ।।	
एवं इन्द्रादयः सर्वे सर्वैश्वर्यं आप्नुयुः   ।	
ऋषिश्छन्दश्च सावित्री देवो नारायणः स्वयं  ।। ५.१२  ।।	
धर्मार्थकाममोक्षेषु विनियोगः प्रकीर्तितः   ।	
राधेशो मे शिरः पातु कण्ठं रधेश्वरः   ।। ५.१३  ।।	
गोपीशश्चक्षुषी पातु तालु च भगवान्स्वयं  ।	
गण्डयुग्मं च गोविन्दः कर्णयुग्मं च केशवः   ।। ५.१४  ।।	
गलं गदाधरः पातु स्कन्धं कृष्णः स्वयं प्रभुः   ।	
वक्षस्थलं वासुदेवश्चोदरं चापि सोऽच्युतः   ।। ५.१५  ।।	
नभिं पातु पद्मनाभः कङ्कालं कंससूदनः   ।	
पुरुषोत्तमः पातु पृष्ठं नित्यानन्दो नितम्बकं  ।। ५.१६  ।।	
पुण्डरीकः पादयुग्मं हस्तयुग्मं हरिः स्वयं  ।	
नासां च नखरं पातु नरसिंहः स्वयं प्रभुः   ।। ५.१७  ।।	
सर्वेश्वरश्च सर्वाङ्गं सन्ततं मधुसूदनः   ।	
प्राच्यां पातु च रामश्च वह्नौ च वंशीधरः स्वयं  ।। ५.१८  ।।	
पातु दामोदरो दक्षे नैरृते च नरोत्त्मः   ।	
पश्चिमे पुण्डरीकाक्षो वायव्यां वामनः स्वयं  ।। ५.१९  ।।	
अनन्तश्चोत्तरे पातु ऐशान्यां ईश्वरः स्वयं  ।	
जले स्थले चान्तरीक्षे स्वप्ने जागरणे तथा   ।। ५.२०  ।।	
पातु वृन्दावनेशश्च मां भक्तं शरणागतं  ।	
इति ते कथितं वत्स कवचं परमाद्भुतं  ।। ५.२१  ।।	
सुखदं मोक्षदं सारं सर्वसिद्धिप्रदं सतां  ।	
इदं कवचं इष्टं च पूजाकाले च यः पठेथ् ।। ५.२२  ।।	
हरिदास्यं अवाप्नोति गोलोके वासं उत्तमं  ।	
इहैव हरिभक्तिं च जीवन्मुक्तो भवेन्नरः   ।। ५.२३  ।।	
नारद उवाच	
नारायणर्षिणा दत्तं कवचं यत्सुदुर्लभं  ।	
सुभद्राय ब्राह्मणाय तन्मे वक्तुं इहार्हसि   ।। ५.२४  ।।	
ब्रह्मोवाच	
मदिष्टदेव्याः कवचं कथं तत्कथयामि ते   ।	
मत्कण्ठे पश्य कवचं सद्रत्नगुटिकान्वितं  ।। ५.२५  ।।	
नारायणर्षिणा दत्तं कवचं गुटिकान्वितं  ।	
तथापीदं न कथितं निषिद्धं हरिणा स्मृतं  ।। ५.२६  ।।	
तस्यर्षेश्चेष्टदेव्याश्च नोक्तं तेनेदं ईप्सितं  ।	
मह्यं न दत्ता गुटिका बान्धवैर्भर्त्सितेन च   ।। ५.२७  ।।	
आत्मनः कवचं मन्त्रं स्वयं दातुं न चार्हति   ।	
प्राणा नष्टाश्च दानेन चेति वेदविदो विदुः   ।। ५.२८  ।।	
शङ्करं गच्छ भगवन्जन्मान्तरगुरुं तव   ।	
स एव तुभ्यं कवचं दास्यस्येव न संशयः   ।। ५.२९  ।।	
त्वत्प्राक्तनेन विप्रेन्द्र सत्वरेण शुभेन च   ।	
ध्रुवं प्राप्स्यसि त्वं वत्स कवचं तत्सुदुर्लभं  ।। ५.३०  ।।	
कुमार गच्छ वैकुण्ठं स्वगुरुं पश्य सत्वरं  ।	
नारायणश्च कवचं तुभ्यं दास्यसि निश्चितं  ।। ५.३१  ।।	
सनत्कुमारो भगवान्गत्वा वैकुण्ठं ईप्सितं  ।	
संप्राप्य कवचं वत्स कवचं तत्सुदुर्लभं  ।। ५.३२  ।।	
आज्ञया ब्रह्मणश्चापि नारदो गन्तुं उद्यतः   ।	
ब्रह्मा ययौ ब्रह्मलोकं जन्ममृत्युजरापहं  ।। ५.३३  ।।	
इति श्रीनारदपञ्चरात्रे ज्ञानामृतसारे प्रथमैकरात्रे पञ्चमोऽध्यायः