रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः ८५
लक्ष्मणस्य तु तद्वाक्यं श्रुत्वा शत्रुनिबर्हणः ।	
वृत्रघातमशेषेण कथयेत्याह सुव्रत ।। ७.८५.१ ।।	
राघवेणैवमुक्तस्तु सुमित्रानन्दवर्धनः ।	
भूय एव कथां दिव्यां कथयामास सुव्रतः ।। ७.८५.२ ।।	
सहस्राक्षवचः श्रुत्वा सर्वेषां च दिवौकसाम् ।	
विष्णुर्देवानुवाचेदं सर्वानिन्द्रपुरोगमान् ।। ७.८५.३ ।।	
पूर्वं सौहृदबद्धो ऽस्मि वृत्रस्य ह महात्मनः ।	
तेन युष्मत्प्रियार्थं हि नाहं हन्मि महासुरम् ।। ७.८५.४ ।।	
अवश्यं करणीयं च भवतां सुखमुत्तमम् ।	
तस्मादुपायमाख्यास्ये येन वृत्रो निहन्यते ।। ७.८५.५ ।।	
त्रिधाभूतं करिष्यामि ह्यात्मानं सुरसत्तमाः ।	
तेन वृत्रं सहस्राक्षो वधिष्यति न संशयः ।। ७.८५.६ ।।	
एकांशो वासवं यातु द्वितीयो वज्रमेव तु ।	
तृतीयो भूतलं शक्रस्तदा वृत्रं वधिष्यति ।। ७.८५.७ ।।	
तथा ब्रुवति देवेशे देवा वाक्यमथाब्रुवन् ।	
एवमेतन्न सन्देहो यथा वदसि दैत्यहन् ।। ७.८५.८ ।।	
भद्रं ते ऽस्तु गमिष्यामो वृत्रासुरवधैषिणः ।	
भजस्व परमोदार वासवं स्वेन तेजसा ।। ७.८५.९ ।।	
ततः सर्वे महात्मानः सहस्राक्षपुरोगमाः ।	
तदारण्यमुपाक्रामन्यत्र वृत्रो महासुरः ।। ७.८५.१० ।।	
ते पश्यंस्तेजसा भूतं तप्यन्तमसुरोत्तमम् ।	
पिबन्तमिव लोकांस्त्रीन्निर्दहन्तमिवाम्बरम् ।। ७.८५.११ ।।	
दृष्ट्वैव चासुरश्रेष्ठं देवास्त्रासमुपागमन् ।	
कथमेनं वधिष्यामः कथं न स्यात्पराजयः ।। ७.८५.१२ ।।	
तेषां चिन्तयतां तत्र सहस्राक्षः पुरन्दरः ।	
वज्रं प्रगृह्य पाणिभ्यां प्राहिणोद्वृत्रमूर्धनि ।। ७.८५.१३ ।।	
कालाग्निनेव घोरेण तप्तेनैव महार्चिषा ।	
पतता वृत्रशिरसा जगत्ऺत्रासमुपागमत् ।। ७.८५.१४ ।।	
असम्भाव्यं वधं तस्य वृत्रस्य विबुधाधिपः ।	
चिन्तयानो जगामाशु लोकस्यान्तं महायशाः ।। ७.८५.१५ ।।	
तमिन्द्रं ब्रह्महत्या ऽ ऽशु गच्छन्तमनुगच्छति ।	
अपतच्चास्य गात्रेषु तमिन्द्रं दुःखमाविशत् ।। ७.८५.१६ ।।	
हतारयः प्रनष्टेन्द्रा देवाः साग्निपुरोगमाः ।	
विष्णुं त्रिभुवनेशानं मुहुर्मुहुरपूजयन् ।। ७.८५.१७ ।।	
त्वं गतिः परमेशान पूर्वजो जगतः पिता ।	
रक्षार्थं सर्वभूतानां विष्णुत्वमुपजग्मिवान् ।। ७.८५.१८ ।।	
हतश्चायं त्वया वृत्रो ब्रह्महत्या च वासवम् ।	
बाधते सुरशार्दूल मोक्षं तस्या विनिर्दिश ।। ७.८५.१९ ।।	
तेषां तद्वचनं श्रुत्वा देवानां विष्णुरब्रवीत् ।	
मामेव यजतां शक्रः पावयिष्यामि वज्रिणम् ।। ७.८५.२० ।।	
पुण्येन हयमेधेन मामिष्ट्वा पाकशासनः ।	
पुनरेष्यति देवानामिन्द्रत्वमकुतोभयम् ।। ७.८५.२१ ।।	
एवं सन्दिश्य तां वाणीं देवानाममृतोपमाम् ।	
जगाम विष्णुर्देवेशः स्तूयमानस्त्रिविष्टपम् ।। ७.८५.२२ ।।	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे पञ्चाशीतितमः सर्गः ।। ८५ ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्