नारायणवर्म
श्री गणेशाय नमः ।	
राजोवाच ।	
यया गुप्तः सहस्राक्षः सवाहान् रिपुसैनिकान् ।	
क्रीडन्निव विनिर्जित्य त्रिलोक्या बुभुजे श्रियम् ॥ १॥	
भगवंस्तन्ममाख्याहि वर्म नारायणात्मकम् ।	
यथाततायिनः शत्रून येन गुप्तोऽजयन्मृधे ॥ २॥	
श्रीशुक उवाच ।	
वृतः पुरोहितस्त्वाष्ट्रो महेन्द्रायानुपृच्छते ।	
नारायणाख्यं वर्माह तदिहैकमनाः शृणु ॥ ३॥	
श्रीविश्वरूप उवाच ।	
धौतांघ्रिपाणिराचम्य सपवित्र उदङ्मुखः ।	
कृतस्वाङ्गकरन्यासो मन्त्राभ्यां वाग्यतः शुचिः ॥ ४॥	
नारायणमयं वर्म सन्नह्येद्भय आगते ।	
दैवभूतात्मकर्मभ्यो नारायणमयः पुमान ॥ ५॥	
पादयोर्जानुनोरूर्वोरुदरे हृद्यथोरसि ।	
मुखे शिरस्यानुपूर्व्यादोङ्कारादीनि विन्यसेत् ॥ ६॥	
ॐ नमो नारायणायेति विपर्ययमथापि वा ।	
करन्यासं ततः कुर्याद्द्वादशाक्षरविद्यया ॥ ७॥	
प्रणवादियकारान्तमङ्गुल्यङ्गुष्ठपर्वसु ।	
न्यसेद्धृदय ॐकारं विकारमनुमूर्धनि ॥ ८॥	
षकारं तु भ्रुवोर्मध्ये णकारं शिखया न्यसेत् ।	
वेकारं नेत्रयोर्युंज्यान्नकारं सर्वसन्धिषु ॥ ९॥	
मकारमस्त्रुमुद्दिश्य मन्त्रमूर्तिर्भवेद्बुधः ।	
सर्विसर्गं फडन्तं तत्सर्वदिक्षु विनिर्दिशेत् ॥ १०॥	
ॐ विष्णवे नमः ।	
इत्यात्मानं परं ध्यायेद्ध्येयं षट्शक्तिभिर्युतम् ।	
विद्यातेजस्तपोर्मूतिमिमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥ ११॥	
ॐ हरिर्विदध्यान्मम सर्वरक्षां न्यस्तांघ्रिपद्मः पतगेन्द्रपृष्ठे ।	
दरारिचर्मासिगदेषुचापपाशान्दधानोऽष्टगुणोऽष्टबाहुः ॥ १२॥	
जलेषु मां रक्षतु मत्स्यमूर्तिर्यादोगणेभ्यो वरुणस्य पाशात् ।	
स्थलेषु मायाबटुवामनोऽव्यात् त्रिविक्रमः खेऽवतु विश्वरूपः ॥ १३॥	
दुर्गेष्वटव्याजिमुखादिषु प्रभुः पायान्नृसिंहोऽसुरयूथपारिः ।	
विमुञ्चतो यस्य महाट्टहासं दिशो विनेदुर्न्यपतंश्च गर्भाः ॥ १४॥	
रक्षत्वसौ माऽध्वनि यज्ञकल्पः स्वदंष्ट्रयोन्नीतधरो वराहः ।	
रामोऽद्रिकूटेष्वथ विप्रवासे सलक्ष्मणोऽव्याद्भरताग्रजो माम् ॥ १५॥	
मामुग्रधर्मादखिलात्प्रमादान्नारायणः पातु नरश्च हासात् ।	
दत्तस्त्वयोगादथ योगनाथः पायाद्गुणेशः कपिलः कर्मबन्धात् ॥ १६॥	
सनत्कुमारोऽवतु कामदेवाद्धयग्रीवो मां पथि देवहेलनात् ।	
देवर्षिवर्यः पुरुषार्चनान्तरात्कूर्मो हरिर्मां निरयादशेषात् ॥ १७॥	
धन्वन्तरिर्भगवान्पात्वपथ्याद्वन्द्वाद्भयादृषभो निर्जितात्मा ।	
यज्ञश्च लोकादवताज्जनान्ताद्बलो गणात्क्रोधवशादहीन्द्रः ॥ १८॥	
द्वैपायनो भगवानप्रबोधाद्बुद्धस्तु पाषण्डगणात्प्रमादात् ।	
काल्किः कलेः कालमलात्प्रपातु धर्मावनायोरुकृतावतारः ॥ १९॥	
मां केशवो गदया प्रातरव्याद्गोविन्द आसङ्गव आत्तवेणुः ।	
नारायणः प्राह्ण उदात्तशक्तिर्मध्यन्दिने विष्णुररीन्द्रपाणिः ॥ २०॥	
देवोऽपराह्णे मधुहोग्रधन्वा सायन्त्रिधामाऽवतु माधवो माम् ।	
दोषे हृषीकेश उतार्धरात्रे निशीथ एकोऽवतु पद्मनाभः ॥ २१॥	
श्रीवत्सधामाऽपररात्र ईशः प्रत्युष ईशोऽसिधरो जनार्दनः ।	
दामोदरोऽव्यादनुसन्ध्यं प्रभाते विश्वेश्वरो भगवान्कालमूर्तिः ॥ २२॥	
चक्रं युगान्तानलतिग्मनेमि भ्रमत्समन्ताद्भगवत्प्रयुक्तम् ।	
दन्दग्धि दन्दग्ध्यरिसैन्यमाशु कक्षं यथा वातसखो हुताशः ॥ २३॥	
गदेऽशनिस्पर्शनविस्फुलिण्गे निष्पिण्ढि निष्पिण्ढ्यजितप्रियासि ।	
कूष्माण्डवैनायकयक्षरक्षोभूतग्रहांश्चूर्णय चूर्णयारीन् ॥ २४॥	
त्वं यातुधानप्रमथप्रेतमातृपिशाचविप्रग्रहघोरदृष्टीन् ।	
नरेन्द्र विद्रावय कृष्णपूरितो भीमस्वनोऽरेर्हृदयानि कम्पयन् ॥ २५॥	
त्वं तिग्मधारासिवरारिसैन्यमीशप्रयुक्तो मम छिन्धि छिन्धि ।	
चक्षूंषि चर्मन् शतचन्द्र छादय द्विषामघानां हर पापचक्षुषाम् ॥ २६॥	
यन्नो भयं ग्रहेभ्योऽभूत्केतुभ्यो नृभ्य एव च ।	
सरीसृपेभ्यो दंष्ट्रिभ्य भूतेभ्योऽघेभ्य एव च ॥ २७॥	
सर्वाण्येतानि भगवन्नामरूपास्रकीर्तनात् ।	
प्रयांतु संक्षयं सद्यो येऽन्ये श्रेयःप्रतीपकाः ॥ २८॥	
गरुडो भगवांस्तोत्रस्तोमश्छन्दोमयः प्रभुः ।	
रक्षत्वशेषकृच्छ्रेभ्यो विष्वक्सेनः स्वनामभिः ॥ २९॥	
सर्वापद्भ्यो हरेर्नामरूपयानायुधानि नः ।	
बुद्धीन्द्रियमनःप्राणान् पान्तु पार्षदभूषणाः ॥ ३०॥	
यथा हि भगवानेव वस्तुतः सदसच्च यत् ।	
सत्येनानेन नः सर्वे यान्तु नाशमुपद्रवाः ॥ ३१॥	
यथैकात्म्यानुभावानां विकल्परहितः स्वयम् ।	
भूषणायुधलिङ्गाख्या धत्ते शक्तीः स्वमायया ॥ ३२॥	
तेनैव सत्यमानेन सर्वज्ञो भगवान् हरिः ।	
पातु सर्वैः स्वरूपैर्नः सदा सर्वत्र सर्वगः ॥ ३३॥	
विदिक्षु दिक्षूर्घ्वमधः समन्तादन्तर्बहिर्भगवान्नारसिंहः ।	
प्रहापयंल्लोकभयं स्वनेन स्वतेजसा ग्रस्तसमस्ततेजाः ॥ ३४॥	
मघवन्निदमाख्यातं वर्म नारायणात्मकम् ।	
विजेष्यस्यञ्जसा येन दंशितोऽसुरयूथपान् ॥ ३५॥	
एतद्धारयमाणस्तु यं यं पश्यति चक्षुषा ।	
पदा वा संस्पृशेत्सद्यः साध्वसात्स विमुच्यते ॥ ३६॥	
न कुतश्चिद्भयं तस्य विद्यां धारयतो भवेत् ।	
राजदस्युग्रहादिभ्यो व्याध्यादिभ्यश्च कर्हिचित् ॥ ३७॥	
इमां विद्यां पुरा कश्चित्कौशिको धारयन् द्विजः ।	
योगधारणया स्वाङ्गं जहौ स मरुधन्वनि ॥ ३८॥	
तस्योपरि विमानेन गन्धर्वपतिरेकदा ।	
ययौ चित्ररथः स्त्रीभिर्वृतो यत्र द्विजक्षयः ॥ ३९॥	
गगनान्न्यपतत्सद्यः सविमानो ह्यवाक्षिराः ।	
स वालखिल्यवचनादस्थीन्यादाय विस्मितः ॥ ४०॥	
प्रास्य प्राचीसरस्वत्यां स्नात्वा धाम स्वमन्वगात् ।	
य इदं शृणुयात्काले यो धारयति चादृतः ॥	
तं नमस्यन्ति भूतानि मुच्यते सर्वतोभयात् ॥ ४१॥	
श्रीशुक उवाच ।	
एतां विद्यामधिगतो विश्वरूपाच्छक्रतुः ।	
त्रैलोक्यलक्ष्मीं बुभुजे विनिर्जित्य मृघेऽसुरान् ॥ ४२॥	
। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे षष्ठस्कन्धेऽष्टमेऽध्याये 	
नारायणवर्मस्तोत्रं सम्पूर्णम् ।	

स्तोत्राणि