नारायणीयम्/दशकम् १२
स्वायम्भुवो मनुरथो जनसर्गशीलो	
दृष्ट्वा महीमसमये सलिले निमग्नाम् ।	
स्रष्टारमाप शरणं भवदङ्घ्रिसेवा	
तुष्टाशयं मुनिजनैः सह सत्यलोके ॥ १॥	
कष्टं प्रजाः सृजति मय्यवन्र्निमग्ना	
स्थानं सरोजभव कल्पय तत्प्रजानाम् ।	
इत्येवमेष कथितो मनुना स्वयम्भू	
रम्भोरुहाक्ष तव पादयुगं व्यचिन्तीत् ॥ २॥	
हा हा विभो जलमहं न्यपिबं पुरस्ताद्	
अद्यापि मज्जति मही किमहं करोमि ।	
इत्थं त्वदङ्घ्रियुगळं शरणं यतोऽस्य	
नासापुटात्समभवः शिशुकोलरूपी ॥ ३॥	
अङ्गुष्ठमात्रवपुरुत्पतितः पुरस्तात्	
भूयोऽथ कुम्भिसदृशः समजृम्भथास्त्वम् ।	
अभ्रे तथाविधमुदीक्ष्य भवन्तमुच्चैर्	
विस्मेरतां विधिरगात्सह सूनुभिः स्वैः ॥ ४॥	
कोऽसावचिन्त्यमहिमा किटिरुत्थितो मे	
नासापुटात्किमु भवेदजितस्य माया ।	
इत्थं विचिन्तयति धातरिशैलमात्रः	
सद्यो भवन्किल जगर्ज्जिथ घोरघोरम् ॥ ५॥	
तं ते निनादमुपकर्ण्य जनस्तपःस्थाः	
सत्यस्थिताश्च मुनयो नुनुवुर्भवन्तम् ।	
तत्स्तोत्रहर्षुलमनाः परिणद्य भूय	
स्तोयाशयं विपुलमूर्तिरवातरस्त्वम् ॥ ६॥	
ऊर्ध्वप्रसारिपरिधूम्राविधूतरोमा	
प्रोत्क्षिप्तवालधिरवाङ्मुखघोरघोणः ।	
तूर्णप्रदीर्णजलदः परिघूर्णदक्ष्णा	
स्तोतॄन्मुनीन् शिशिरयन्नवतेरिथ त्वम् ॥ ७॥	
अन्तर्जलं तदनु सङ्कुलनक्रचक्रं	
भ्राम्यत्तिमिङ्गिलकुलं कलुषोर्मिमालम् ।	
आविश्य भीषणरवेण रसातलस्था	
नाकम्पयन्वसुमतीमगवेषयस्त्वम् ॥ ८॥	
दृष्ट्वाऽथ दैत्यहतकेन रसातलान्ते	
संवेशितां झटिति कूटकिटिर्विभो त्वम् ।	
आपातुकानविगणय्य सुरारिखेटान्	
दंष्ट्राङ्कुरेण वसुधामदधाः सलीलम् ॥ ९॥	
अभ्युद्धरन्नथ धरां दशनाग्रलग्न	
मुस्ताङ्कुराङ्कित इवाधिकपीवरात्मा ।	
उद्धातघोरसलिलाज्जलधेरुदञ्चन्	
क्तीडावराहवपुरीश्वर पाहि रोगात् ॥ १०॥