नारायणीयम्/दशकम् ४६
अयि देव पुरा किल त्वयि स्वयमुत्तानशये स्तनन्धये ।		
परिजृम्भणतो व्यपावृते वदने विश्वमचष्ट वल्लवी ॥ ४६१	॥	
पुनरप्यथ बालकैः समं त्वयि लीलानिरते जगत्पते ।		
फलसञ्चयवञ्चनकृधा तव मृद्भोजनमूचुरर्भकाः ॥ ४६२	॥	
अयि ते प्रळयावधौ विभो क्षितितोयादिसमस्तभक्षिणः ।		
मृदुपाशनतो रुजा भवेदिति भीता जननी चुकोप सा ॥ ४६३॥		
अयि दुर्विनयात्मक त्वया किमु मृत्सा बत वत्स भक्षिता ।		
इति मातृगिरं चिरं विभो वितथां त्वं प्रतिजज्ञिषे हसन् ॥ ४६४	॥	
अयि ते सकलैर्विनिश्चिते विमतिश्चेद्वदनं विदार्यताम् ।		
इति मातृविभर्त्सितो मुखं विकसत्पद्मनिभं व्यदारयः ॥ ४६५	॥	
अपि मृल्लवदर्शनोत्सुकां जननीं तां बहु तर्पयन्निव ।		
पृथिवीं निखिलां न केवलं भुवनान्यप्यखिलान्यदीदृशः ॥ ४६६	॥	
कुहचिद्वनमम्बुधिः क्वचित् क्वचिदभ्रं कुहचिद्रसातलम् ।		
मनुजा दनुजाः क्वचित्सुरा ददृशे किं न तदा त्वदानने ॥ ४६७	॥	
कलशाम्बुधिशायिनं पुनः परवैकुण्ठपदाधिवासिनम् ।		
स्वपुरश्च निजार्भकात्मकं कतिधा त्वां न ददर्श सा मुखे ॥ ४६८	॥	
विकसद्भुवने मुखोदरे ननु भूयोऽपि तथाविधाननः ।		
अनया स्फुटमीक्षितो भवाननवस्थां जगतां बतातनोत् ॥ ४६९॥		
धृततत्त्वधियं तदा क्षणं जननीं तां प्रणयेन मोहयन् ।		
स्तनमम्ब दिशेत्युपासजन् भगवन्नद्भुतबाल पाहि माम् ॥ ४६१०॥