रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः १८
प्रविष्टायां हुताशं तु वेदवत्यां स रावणः ।	
पुष्पकं तु समारुह्य परिचक्राम मेदिनीम् ।। ७.१८.१ ।।	
ततो मरुत्तं नृपतिं यजन्तं सह दैवतैः ।	
उशीरबीजमासाद्य ददर्श स तु रावणः ।। ७.१८.२ ।।	
संवर्तो नाम ब्रह्मर्षिः साक्षाद्भ्राता बृहस्पतेः ।	
याजयामास धर्मज्ञः सर्वैर्देवगणैर्वृतः ।। ७.१८.३ ।।	
दृष्ट्वा देवास्तु तद्रक्षो वरदानेन दुर्जयम् ।	
तिर्यग्योनिं समाविष्टास्तस्य दर्शनभीरवः ।। ७.१८.४ ।।	
इन्द्रो मयूरः संवृत्तो धर्मराजस्तु वायसः ।	
कृकलासो धनाध्यक्षो हंसश्च वरुणो ऽभवत् ।। ७.१८.५ ।।	
अन्येष्वपि गतेष्वेवं देवेष्वरिनिषूदन ।	
रावणः प्राविशद्यज्ञं सारमेय इवाशुचिः ।। ७.१८.६ ।।	
तं च राजानमासाद्य रावणो राक्षसाधिपः ।	
प्राह युद्धं प्रयच्छेति निर्जितो ऽस्मीति वा वद ।। ७.१८.७ ।।	
ततो मरुत्तो नृपतिः को भवानित्युवाच तम् ।	
अपहासं ततो मुक्त्वा रावणो वाक्यमब्रवीत् ।। ७.१८.८ ।।	
अकुतूहलभावेन प्रीतो ऽस्मि तव पार्थिव ।	
धनदस्यानुजं यो मां नावगच्छसि रावणम् ।। ७.१८.९ ।।	
त्रिषु लोकेषु को ऽन्यो ऽस्ति यो न जानाति मे बलम् ।	
भ्रातरं येन निर्जित्य विमानमिदमाहृतम् ।	
ततो मरुत्तः स नृपस्तं रावणमथाब्रवीत् ।। ७.१८.१० ।।	
धन्यः खलु भवान्येन ज्येष्ठो भ्राता रणे जितः ।	
न त्वया सदृशः श्लाध्यस्त्रिषु लोकेषु विद्यते ।। ७.१८.११ ।।	
नाधर्मसहितं श्लाध्यं तल्लोकं प्रतिसंहितम् ।	
कर्म दौरात्म्यकं कृत्वा श्लाघ्यसे भ्रातृनिर्जयात् ।। ७.१८.१२ ।।	
क त्वं प्राक्केवलं धर्मं चरित्वा लब्धवान्वरम् ।	
श्रूतपूर्वं हि न मया भाषसे यादृशं स्वयम् ।। ७.१८.१३ ।।	
तिष्ठेदानीं न मे जीवन्प्रतियास्यसि दुर्मते ।	
अद्य त्वां निशितैर्बाणैः प्रेषयामि यमक्षयम् ।। ७.१८.१४ ।।	
ततः शरासनं गृह्य सायकांश्च नराधिपः ।	
रणाय निर्ययौ क्रुद्धः संवर्तो मार्गमावृणोत् ।। ७.१८.१५ ।।	
सो ऽब्रवीत्स्नेहसंयुक्तं मरुत्तं तं महानृषिः ।	
श्रोतव्यं यदि मद्वाक्यं सम्प्रहारो न ते क्षमः ।। ७.१८.१६ ।।	
माहेश्वरमिदं सत्रमसमाप्तं कुलं दहेत् ।। ७.१८.१७ ।।	
दीक्षितस्य कुतो युद्धं क्रोधित्वं दीक्षिते कुतः ।	
संशयश्च जये नित्यं राक्षसश्च सुदुर्जयः ।। ७.१८.१८ ।।	
स निवृत्तो गुरोर्वाक्यान्मरुत्तः पृथिवीपतिः ।	
विसृज्य सशरं चापं स्वस्थो मखमुखो ऽभवत् ।। ७.१८.१९ ।।	
ततस्तं निर्जितं मत्वा घोषयामास वै शुकः ।	
रावणो जयतीत्युच्चैर्हर्षान्नादं विमुक्तवान् ।। ७.१८.२० ।।	
तान्भक्षयित्वा तत्रस्थान्महर्षीन्यज्ञमागतान् ।	
वितृप्तो रुधिरैस्तेषां पुनः सम्प्रययौ महीम् ।। ७.१८.२१ ।।	
रावणे तु गते देवाः सेन्द्राश्चैव दिवौकसः ।	
ततः स्वां योनिमासाद्य तानि सत्त्वानि चाब्रुवन् ।। ७.१८.२२ ।।	
हर्षात्तदाब्रवीदिन्द्रो मयूरं नीलबर्हिणम् ।	
प्रीतो ऽस्मि तव धर्मज्ञ भुजङ्गाद्धि न ते भयम् ।। ७.१८.२३ ।।	
इदं नेत्रसहस्रं तु यत्त्वद्बर्हे भविष्यति ।	
वर्षमाणे मयि मुदं प्राप्स्यसे प्रीतिलक्षणाम् ।	
एवमिन्द्रो वरं प्रादान्मयूरस्य सुरेश्वरः ।। ७.१८.२४ ।।	
नीलाः किल पुरा बर्हा मयूराणां नराधिप ।	
सुराधिपाद्वरं प्राप्य गताः सर्वे ऽपि बर्हिणः ।। ७.१८.२५ ।।	
धर्मराजो ऽब्रवीद्राम प्राग्वंशे वायसं स्थितम् ।	
पक्षिंस्तवास्मि सुप्रीतः प्रीतस्य वचनं शृणु ।। ७.१८.२६ ।।	
यथान्ये विविधै रोगै; पीड्यन्ते प्राणिनो मया ।	
ते न ते प्रभविष्यन्ति मयि प्रीते न संशयः ।। ७.१८.२७ ।।	
मृत्युतस्ते भयं नास्ति वरान्मम विहङ्गम ।	
यावत्त्वां न वधिष्यन्ति नरास्तावद्भविष्यसि ।। ७.१८.२८ ।।	
एते मद्विषयस्था वै मानवाः क्षुद्भयार्दिताः ।	
त्वयि भुक्ते तु तृप्तास्ते भविष्यन्ति सबान्धवाः ।। ७.१८.२९ ।।	
वरुणस्त्वब्रवीद्धंसं गङ्गातोयविहारिणम् ।	
श्रूयतां प्रीतिसंयुक्तं वचः पत्ररथेश्वर ।। ७.१८.३० ।।	
वर्णो मनोहरः सौम्यश्चन्द्रमण्डलसन्निभः ।	
भविष्यति तवोदग्रः शुद्धफेनसमप्रभः ।। ७.१८.३१ ।।	
मच्छरीरं समासाद्य कान्तो नित्यं भविष्यसि ।	
प्राप्स्यसे चातुलां प्रीतिमेतन्मे प्रीतिलक्षणम् ।। ७.१८.३२ ।।	
हंसानां हि पुरा राम नीलवर्णः सपाण्डुरः ।	
पक्षा नीलाग्रसंवीताः क्रोडाः शष्पाग्रनिर्मलाः ।। ७.१८.३३ ।।	
अथाब्रवीद्वैश्रवणः कृकलासं गिरौ स्थितम् ।	
हैरण्यं सम्प्रयच्छामि वर्णं प्रीतस्तवाप्यहम् ।। ७.१८.३४ ।।	
सद्रव्यं च शिरो नित्यं भविष्यति तवाक्षयम् ।	
एष काञ्चनको वर्णो मत्प्रीत्या ते भविष्यति ।। ७.१८.३५ ।।	
एवं दत्त्वा वरांस्तेभ्यस्तस्मिन्यज्ञोत्सवे सुराः ।	
निवृत्ताः सह राज्ञा ते पुनः स्वभवनं गताः ।। ७.१८.३६ ।। 	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे ऽष्टादशः सर्गः ।। १८ ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्