चन्द्रालोकः/चतुर्थो मयूखः
श्लेषो विघटमानार्थ-घटमानत्ववर्णनम्  ।
स तु शाब्दः सजातीयैः शब्दैर्बन्धः सुखावहः   ।। ४.१  ।।

उल्लसत्तनुतां नीतेऽनन्ते पुलककण्टकैः   ।
भीतया मानवत्यैव श्रियाश्लिष्टं हरिं स्तुमः   ।। ४.२  ।।

यस्मादन्तःस्थितः सर्वः स्वयं अर्थोऽवभासते   ।
सलिलस्येव सूक्तस्य स प्रसाद इति स्मृतः   ।। ४.३  ।।

समताल्पसमासत्वं वर्णाद्यैस्तुल्यताथ वा   ।
श्यामला कोमला बाला रमणं शरणं गता   ।। ४.४  ।।

समाधिरर्थमहिमा लसद्घनरसात्मना   ।
स्यादन्तर्विशता येन गात्रमङ्कुरितं सताम्  ।। ४.५  ।।

माधुर्यं पुनरुक्तस्य वैचित्र्यं चारुतावहम्  ।
वयस्य पश्य पश्यास्याश्चञ्चलं लोचनाञ्चलम्  ।। ४.६  ।।

ओजः स्यात्प्रौढिरर्थस्य संक्षेपो वातिभूयसः   ।
रिपुं हत्वा यशः कृत्वा त्वदसिः कोशं आविशत् ।। ४.७  ।।

सौकुमार्यं अपारुष्यं पर्यायपरिवर्तनात् ।
स कथाशेषतां यातः समालिङ्ग्य मरुत्सखम्  ।। ४.८  ।।

उदारता तु वैदग्ध्यं अग्राम्यत्वात्पृथङ्मता   ।
मानं मुञ्च प्रिये किंचिल्लोचनान्तं उदञ्चय   ।। ४.९  ।।

शृङ्गारे च प्रसादे च कान्त्यर्थव्यक्तिसंग्रहः   ।
अमी दश गुणाः काव्ये पुंसि शौर्यादयो यथा   ।। ४.१०  ।।

तिलकाद्यं इव स्त्रीणां विदग्धहृदयङ्गमम्  ।
व्यतिरिक्तं अलङ्कारं प्रकृतेर्भूषणं गिराम्  ।। ४.११  ।।

विचित्रलक्षणो न्यासो निर्वाहः प्रौढिरौचिती   ।
शास्त्रान्तररहस्योक्तिः संग्रहो दिक्प्रदर्शिता   ।। ४.१२  ।।

महादेवः सत्रप्रमुखमखविद्यैकचतुरः सुमित्रा तद्भक्तिप्रणिहितमतिर्यस्य पितरौ   ।
चतुर्थस्तेनासौ सुकविजयदेवेन रचिते चिरं चन्द्रालोके सुखयतु मयूखः सुमनसः   ।। ४.१३  ।।

चन्द्रालोकः