श्रीमद्भागवतपुराणम्/स्कन्धः १०/पूर्वार्धः/अध्यायः ३०
<span style="font-size: 14pt; line-height: 200%">

श्रीशुक उवाच
अन्तर्हिते भगवति सहसैव व्रजाङ्गनाः  ।
अतप्यंस्तमचक्षाणाः करिण्य इव यूथपम्  ॥ 10.30.001 ॥
गत्यानुरागस्मितविभ्रमेक्षितैर्मनोरमालापविहारविभ्रमैः  ।
आक्षिप्तचित्ताः प्रमदा रमापतेस्तास्ता विचेष्टा जगृहुस्तदात्मिकाः  ॥ 10.30.002 ॥
गतिस्मितप्रेक्षणभाषणादिषु प्रियाः प्रियस्य प्रतिरूढमूर्तयः  ।
असावहं त्वित्यबलास्तदात्मिका न्यवेदिषुः कृष्णविहारविभ्रमाः  ॥ 10.30.003 ॥
गायन्त्य उच्चैरमुमेव संहता विचिक्युरुन्मत्तकवद्वनाद्वनम्  ।
पप्रच्छुराकाशवदन्तरं बहिर्भूतेषु सन्तं पुरुषं वनस्पतीन्  ॥ 10.30.004 ॥
दृष्टो वः कच्चिदश्वत्थ प्लक्ष न्यग्रोध नो मनः  ।
नन्दसूनुर्गतो हृत्वा प्रेमहासावलोकनैः  ॥ 10.30.005 ॥
कच्चित्कुरबकाशोक नागपुन्नागचम्पकाः  ।
रामानुजो मानिनीनामितो दर्पहरस्मितः  ॥ 10.30.006 ॥
कच्चित्तुलसि कल्याणि गोविन्दचरणप्रिये  ।
सह त्वालिकुलैर्बिभ्रद्दृष्टस्तेऽतिप्रियोऽच्युतः  ॥ 10.30.007 ॥
मालत्यदर्शि वः कच्चिन्मल्लिके जातियूथिके  ।
प्रीतिं वो जनयन् यातः करस्पर्शेन माधवः  ॥ 10.30.008 ॥
चूतप्रियालपनसासनकोविदार जम्ब्वर्कबिल्वबकुलाम्रकदम्बनीपाः  ।
येऽन्ये परार्थभवका यमुनोपकूलाः शंसन्तु कृष्णपदवीं रहितात्मनां नः  ॥ 10.30.009 ॥
किं ते कृतं क्षिति तपो बत केशवाङ्घ्रि   स्पर्शोत्सवोत्पुलकिताङ्गनहैर्विभासि  ।
अप्यङ्घ्रिसम्भव उरुक्रमविक्रमाद्वा   आहो वराहवपुषः परिरम्भणेन  ॥ 10.30.010 ॥*
अप्येणपत्न्युपगतः प्रिययेह गात्रैस्  तन्वन् दृशां सखि सुनिर्वृतिमच्युतो वः  ।
कान्ताङ्गसङ्गकुचकुङ्कुमरञ्जितायाः   कुन्दस्रजः कुलपतेरिह वाति गन्धः  ॥ 10.30.011 ॥*
बाहुं प्रियांस उपधाय गृहीतपद्मो   रामानुजस्तुलसिकालिकुलैर्मदान्धैः  ।
अन्वीयमान इह वस्तरवः प्रणामं   किं वाभिनन्दति चरन् प्रणयावलोकैः  ॥ 10.30.012 ॥*
पृच्छतेमा लता बाहूनप्याश्लिष्टा वनस्पतेः  ।
नूनं तत्करजस्पृष्टा बिभ्रत्युत्पुलकान्यहो  ॥ 10.30.013 ॥
इत्युन्मत्तवचो गोप्यः कृष्णान्वेषणकातराः  ।
लीला भगवतस्तास्ता ह्यनुचक्रुस्तदात्मिकाः  ॥ 10.30.014 ॥
कस्याचित्पूतनायन्त्याः कृष्णायन्त्यपिबत्स्तनम्  ।
तोकयित्वा रुदत्यन्या पदाहन् शकटायतीम्  ॥ 10.30.015 ॥
दैत्यायित्वा जहारान्यामेको कृष्णार्भभावनाम्  ।
रिङ्गयामास काप्यङ्घ्री कर्षन्ती घोषनिःस्वनैः  ॥ 10.30.016 ॥
कृष्णरामायिते द्वे तु गोपायन्त्यश्च काश्चन  ।
वत्सायतीं हन्ति चान्या तत्रैका तु बकायतीम्  ॥ 10.30.017 ॥
आहूय दूरगा यद्वत्कृष्णस्तमनुवर्ततीम्  ।
वेणुं क्वणन्तीं क्रीडन्तीमन्याः शंसन्ति साध्विति  ॥ 10.30.018 ॥
कस्याञ्चित्स्वभुजं न्यस्य चलन्त्याहापरा ननु  ।
कृष्णोऽहं पश्यत गतिं ललितामिति तन्मनाः  ॥ 10.30.019 ॥
मा भैष्ट वातवर्षाभ्यां तत्त्राणं विहितं मय  ।
इत्युक्त्वैकेन हस्तेन यतन्त्युन्निदधेऽम्बरम्  ॥ 10.30.020 ॥
आरुह्यैका पदाक्रम्य शिरस्याहापरां नृप  ।
दुष्टाहे गच्छ जातोऽहं खलानां ननु दण्डकृत् ॥ 10.30.021 ॥
तत्रैकोवाच हे गोपा दावाग्निं पश्यतोल्बणम्  ।
चक्षूंष्याश्वपिदध्वं वो विधास्ये क्षेममञ्जसा  ॥ 10.30.022 ॥
बद्धान्यया स्रजा काचित्तन्वी तत्र उलूखले  ।
बध्नामि भाण्डभेत्तारं हैयङ्गवमुषं त्विति  ।
भीता सुदृक्पिधायास्यं भेजे भीतिविडम्बनम्  ॥ 10.30.023 ॥
एवं कृष्णं पृच्छमाना व्र्ण्दावनलतास्तरून्  ।
व्यचक्षत वनोद्देशे पदानि परमात्मनः  ॥ 10.30.024 ॥
पदानि व्यक्तमेतानि नन्दसूनोर्महात्मनः  ।
लक्ष्यन्ते हि ध्वजाम्भोज वज्राङ्कुशयवादिभिः  ॥ 10.30.025 ॥
तैस्तैः पदैस्तत्पदवीमन्विच्छन्त्योऽग्रतोऽबलाः  ।
वध्वाः पदैः सुपृक्तानि विलोक्यार्ताः समब्रुवन्  ॥ 10.30.026 ॥
कस्याः पदानि चैतानि याताया नन्दसूनुना  ।
अंसन्यस्तप्रकोष्ठायाः करेणोः करिणा यथा  ॥ 10.30.027 ॥
अनयाराधितो नूनं भगवान् हरिरीश्वरः  ।
यन्नो विहाय गोविन्दः प्रीतो यामनयद्रहः  ॥ 10.30.028 ॥
धन्या अहो अमी आल्यो गोविन्दाङ्घ्र्यब्जरेणवः  ।
यान् ब्रह्मेशौ रमा देवी दधुर्मूर्ध्न्यघनुत्तये  ॥ 10.30.029 ॥
तस्या अमूनि नः क्षोभं कुर्वन्त्युच्चैः पदानि यत्यैकापहृत्य गोपीनां रहो भुन्क्तेऽच्युताधरम्  ।
न लक्ष्यन्ते पदान्यत्र तस्या नूनं तृणाङ्कुरैः खिद्यत्सुजाताङ्घ्रितलामुन्निन्ये प्रेयसीं प्रियः  ॥ 10.30.030 ॥
इमान्यधिकमग्नानि पदानि वहतो वधूम्  ।
गोप्यः पश्यत कृष्णस्य भाराक्रान्तस्य कामिनः  ।
अत्रावरोपिता कान्ता पुष्पहेतोर्महात्मना  ॥ 10.30.031 ॥
अत्र प्रसूनावचयः प्रियार्थे प्रेयसा कृतः  ।
प्रपदाक्रमण एते पश्यतासकले पदे  ॥ 10.30.032 ॥
केशप्रसाधनं त्वत्र कामिन्याः कामिना कृतम्  ।
तानि चूडयता कान्तामुपविष्टमिह ध्रुवम्  ॥ 10.30.033 ॥
रेमे तया चात्मरत आत्मारामोऽप्यखण्डितः  ।
कामिनां दर्शयन् दैन्यं स्त्रीणां चैव दुरात्मताम्  ॥ 10.30.034 ॥
इत्येवं दर्शयन्त्यस्ताश्चेरुर्गोप्यो विचेतसः  ।
यां गोपीमनयत्कृष्णो विहायान्याः स्त्रियो वने  ॥ 10.30.035 ॥
सा च मेने तदात्मानं वरिष्ठं सर्वयोषिताम्  ।
हित्वा गोपीः कामयाना मामसौ भजते प्रियः  ॥ 10.30.036 ॥
ततो गत्वा वनोद्देशं दृप्ता केशवमब्रवीत् ।
न पारयेऽहं चलितुं नय मां यत्र ते मनः  ॥ 10.30.037 ॥
एवमुक्तः प्रियामाह स्कन्ध आरुह्यतामिति  ।
ततश्चान्तर्दधे कृष्णः सा वधूरन्वतप्यत  ॥ 10.30.038 ॥
हा नाथ रमण प्रेष्ठ क्वासि क्वासि महाभुज  ।
दास्यास्ते कृपणाया मे सखे दर्शय सन्निधिम्  ॥ 10.30.039 ॥
श्रीशुक उवाच
अन्विच्छन्त्यो भगवतो मार्गं गोप्योऽविदूरितः  ।
ददृशुः प्रियविश्लेषान्मोहितां दुःखितां सखीम्  ॥ 10.30.040 ॥
तया कथितमाकर्ण्य मानप्राप्तिं च माधवात् ।
अवमानं च दौरात्म्याद्विस्मयं परमं ययुः  ॥ 10.30.041 ॥
ततोऽविशन् वनं चन्द्र ज्योत्स्ना यावद्विभाव्यते  ।
तमः प्रविष्टमालक्ष्य ततो निववृतुः स्त्रियः  ॥ 10.30.042 ॥
तन्मनस्कास्तदलापास्तद्विचेष्टास्तदात्मिकाः  ।
तद्गुणानेव गायन्त्यो नात्मगाराणि सस्मरुः  ॥ 10.30.043 ॥
पुनः पुलिनमागत्य कालिन्द्याः कृष्णभावनाः  ।
समवेता जगुः कृष्णं तदागमनकाङ्क्षिताः  ॥ 10.30.044 ॥

श्रीमद्भागवत महापुराण