श्रीमद्भागवतपुराणम्/स्कन्धः ६/अध्यायः १३
श्रीशुक उवाच
वृत्रे हते त्रयो लोका विना शक्रेण भूरिद  ।
सपाला ह्यभवन् सद्यो विज्वरा निर्वृतेन्द्रियाः  ॥ 1 ॥
देवर्षिपितृभूतानि दैत्या देवानुगाः स्वयम्  ।
प्रतिजग्मुः स्वधिष्ण्यानि ब्रह्मेशेन्द्रादयस्ततः  ॥ 2 ॥
श्रीराजोवाच
इन्द्रस्यानिर्वृतेर्हेतुं श्रोतुमिच्छामि भो मुने  ।
येनासन् सुखिनो देवा हरेर्दुःखं कुतोऽभवत् ॥ 3 ॥
श्रीशुक उवाच
वृत्रविक्रमसंविग्नाः सर्वे देवाः सहर्षिभिः  ।
तद्वधायार्थयन्निन्द्रं नैच्छद्भीतो बृहद्वधात् ॥ 4 ॥
इन्द्र उवाच
स्त्रीभूद्रुमजलैरेनो विश्वरूपवधोद्भवम्  ।
विभक्तमनुगृह्णद्भिर्वृत्रहत्यां क्व मार्ज्म्यहम्  ॥ 5 ॥
श्रीशुक उवाच
ऋषयस्तदुपाकर्ण्य महेन्द्रमिदमब्रुवन्  ।
याजयिष्याम भद्रं ते हयमेधेन मा स्म भैः  ॥ 6 ॥
हयमेधेन पुरुषं परमात्मानमीश्वरम्  ।
इष्ट्वा नारायणं देवं मोक्ष्यसेऽपि जगद्वधात् ॥ 7 ॥
ब्रह्महा पितृहा गोघ्नो मातृहाचार्यहाघवान्  ।
श्वादः पुल्कसको वापि शुद्ध्येरन् यस्य कीर्तनात् ॥ 8 ॥
तमश्वमेधेन महामखेन श्रद्धान्वितोऽस्माभिरनुष्ठितेन  ।
हत्वापि सब्रह्मचराचरं त्वं न लिप्यसे किं खलनिग्रहेण  ॥ 9 ॥
श्रीशुक उवाच
एवं सञ्चोदितो विप्रैर्मरुत्वानहनद्रिपुम्  ।
ब्रह्महत्या हते तस्मिन्नाससाद वृषाकपिम्  ॥ 10 ॥
तयेन्द्रः स्मासहत्तापं निर्वृतिर्नामुमाविशत् ।
ह्रीमन्तं वाच्यतां प्राप्तं सुखयन्त्यपि नो गुणाः  ॥ 11 ॥
तां ददर्शानुधावन्तीं चाण्डालीमिव रूपिणीम्  ।
जरया वेपमानाङ्गीं यक्ष्मग्रस्तामसृक्पटाम्  ॥ 12 ॥
विकीर्य पलितान् केशांस्तिष्ठ तिष्ठेति भाषिणीम्  ।
मीनगन्ध्यसुगन्धेन कुर्वतीं मार्गदूषणम्  ॥ 13 ॥
नभो गतो दिशः सर्वाः सहस्राक्षो विशाम्पते  ।
प्रागुदीचीं दिशं तूर्णं प्रविष्टो नृप मानसम्  ॥ 14 ॥
स आवसत्पुष्करनालतन्तूनलब्धभोगो यदिहाग्निदूतः  ।
वर्षाणि साहस्रमलक्षितोऽन्तः सञ्चिन्तयन् ब्रह्मवधाद्विमोक्षम्  ॥ 15 ॥
तावत्त्रिणाकं नहुषः शशास विद्यातपोयोगबलानुभावः  ।
स सम्पदैश्वर्यमदान्धबुद्धिर्नीतस्तिरश्चां गतिमिन्द्रपत्न्या  ॥ 16 ॥
ततो गतो ब्रह्मगिरोपहूत ऋतम्भरध्याननिवारिताघः  ।
पापस्तु दिग्देवतया हतौजास्तं नाभ्यभूदवितं विष्णुपत्न्या  ॥ 17 ॥
तं च ब्रह्मर्षयोऽभ्येत्य हयमेधेन भारत  ।
यथावद्दीक्षयां चक्रुः पुरुषाराधनेन ह  ॥ 18 ॥
अथेज्यमाने पुरुषे सर्वदेवमयात्मनि  ।
अश्वमेधे महेन्द्रेण वितते ब्रह्मवादिभिः  ॥ 19 ॥
स वै त्वाष्ट्रवधो भूयानपि पापचयो नृप  ।
नीतस्तेनैव शून्याय नीहार इव भानुना  ॥ 20 ॥
स वाजिमेधेन यथोदितेन वितायमानेन मरीचिमिश्रैः  ।
इष्ट्वाधियज्ञं पुरुषं पुराणमिन्द्रो महानास विधूतपापः  ॥ 21 ॥
इदं महाख्यानमशेषपाप्मनां प्रक्षालनं तीर्थपदानुकीर्तनम्  ।
भक्त्युच्छ्रयं भक्तजनानुवर्णनं महेन्द्रमोक्षं विजयं मरुत्वतः  ॥ 22 ॥
पठेयुराख्यानमिदं सदा बुधाः शृण्वन्त्यथो पर्वणि पर्वणीन्द्रियम्  ।
धन्यं यशस्यं निखिलाघमोचनं रिपुञ्जयं स्वस्त्ययनं तथायुषम्  ॥ 23 ॥