वराहपुराणम्/अध्यायः ५०
दुर्वासा उवाच ।	
गत्वा तु पुष्करं तीर्थमगस्त्यो मुनिपुंगवः ।	
कार्तिक्यामाजगामाशु पुनर्भद्राश्वमन्दिरम् ।। ५०.१ ।।	
तमागतं मुनिं प्रेक्ष्य राजा परमधार्मिकः ।	
अर्घपाद्यादिभिः पूज्य कृतासनपरिग्रहम् ।	
उवाच हर्षितो राजा तमृषिं संशितव्रतम् ।। ५०.२ ।।	राजोवाच ।	
भगवन् कथितं पूर्वं त्वया ऋषिवरोत्तम ।	
द्वादश्याश्वयुजे मासि विधानं तत् कृतं मया ।	
इदानीं कार्तिके मासि यत् स्यात् पुण्यं वदस्व मे ।। ५०.३ ।।	
'''अगस्त्य उवाच ।	
श्रृणु राजन् महाबाहो कार्तिके मासि द्वादशीम् ।	
उपोष्य विधिना येन यच्चास्याः प्राप्यते फलम् ।। ५०.४ ।।	
प्राग्विधानेन संकल्प्य तद्वत् स्नानं तु कारयेत् ।	
विभुमेवार्चयेद् देवं नारायणमकल्मषम् ।। ५०.५ ।।	
नमः सहस्त्रशिरसे शिरः संपूजयेद्धरेः ।	
पुरुषायेति च भुजौ कण्ठं वै विश्वरूपिणे ।	
ज्ञानास्त्रायेति चास्त्राणि श्रीवत्साय तथा उरः ।। ५०.६ ।।	
जगद्ग्रसिष्णवे पूज्य उदरं दिव्यमूर्त्तये ।	
कटिं सहस्त्रपादाय पादौ देवस्य पूजयेत् ।। ५०.७ ।।	
अनुलोमेन देवेशं पूजयित्वा विचक्षणः ।	
नमो दामोदरायेति सर्वाङ्गं पूजयेद्धरेः ।। ५०.८ ।।	
एवं संपूज्य विधिना तस्याग्रे चतुरो घटान् ।	
स्थापयेद् रत्नगर्भांस्तु सितचन्दनचर्चितान् ।। ५०.९ ।।	
स्त्रग्दामबद्धग्रीवांस्तु सितवस्त्रावगुण्ठितान् ।	
स्थापितान् ताम्रपात्रैस्तु तिलपूर्णैः सकाञ्चनैः ।। ५०.१० ।।	
चत्वारः सागराश्चैव कल्पिता राजसत्तम ।	
तन्मध्ये प्राग्विधानेन सौवर्णं स्थापयेद्धरिम् ।	
योगीश्वरं योगनिद्रां चरन्तं पीतवाससम् ।। ५०.११ ।।	
तमप्येवं तु संपूज्य जागरं तत्र कारयेत् ।	
कुर्याच्च वैष्णवं यज्ञं यजेद् योगीश्वरं हरिम् ।। ५०.१२ ।।	
षोडशारे तथा चक्रे राजभिर्बहुभिः कृते ।	
एवं कृत्वा प्रभाते तु ब्राह्मर्णाय च दापयेत् ।। ५०.१३ ।।	
चत्वारः सागरा देयाश्चतुर्णां पञ्चमस्य ह ।	
योगीश्वरं तु संपूर्णं दापयेत् प्रयतः शुचिः ।। ५०.१४ ।।	
वेदाढ्ये तु समं दत्तं द्विगुणं तद्विदे तथा ।	
आचार्ये पञ्चरात्राणां सहस्त्रगुणितं भवेत् ।। ५०.१५ ।।	
यस्त्विमं सरहस्यं तु समन्त्रं चोपपादयेत् ।	
विधानं तस्य वै दत्तं कोटिकोटिगुणोत्तरम् ।। ५०.१६ ।।	
गुरवे सति यस्त्वन्यमाश्रयेत् पूजयेत् कुधीः ।	
स दुर्गतिमवाप्नोति दत्तमस्य च निष्फलम् ।	
प्रयत्नेन गुरौ पूर्वं पश्चादन्यस्य दापयेत् ।। ५०.१७ ।।	
अविद्यो वा सविद्यो वा गुरुरेव जनार्दनः ।	
मार्गस्थो वाप्यमार्गस्थो गुरुरेव परा गतिः ।। ५०.१८ ।।	
प्रतिपद्य गुरुं यस्तु मोहाद् विप्रतिपद्यते ।	
स जन्मकोटि नरके पच्यते पुरुषाधमः ।। ५०.१९ ।।	
एवं दत्त्वा विधानेन द्वादश्यां विष्णुमर्च्य च ।	
विप्राणां भोजनं कुर्याद् यथाशक्त्या सदक्षिणम् ।। ५०.२० ।।	
धरणीव्रतमेतद्धि पुरा कृत्वा प्रजापतिः ।	
प्रजापत्यं तथा लेभे मुक्तिं ब्रह्म च शाश्वतम् ।। ५०.२१ ।।	
युवनाश्वोऽपि राजर्षिरनेन विधिना पुरा ।	
मान्धातारं सुतं लेभे परं ब्रह्म च शाश्वतम् ।। ५०.२२ ।।	
तथा च हैहयो राजा कृतवीर्यो नराधिपः ।	
कार्त्तवीर्यं सुतं लेभे परं ब्रह्म च शाश्वतम् ।। ५०.२३ ।।	
शकुन्तलाऽप्येवमेव तपश्चीर्त्वा महामुने ।	
लेभे शाकुन्तलं पुत्रं दौष्यन्तिं चक्रवर्तिनम् ।। ५०.२४ ।।	
तथा पौराणराजानो वेदोक्ताश्चक्रवर्त्तिनः ।	
अनेन विधिना प्राप्ताश्चक्रवर्तित्वमुत्तमम् ।। ५०.२५ ।।	
धरण्या अपि पाताले मग्नया चरितं पुरा ।	
व्रतमेतत् ततो नाम्ना धरणीव्रतमुत्तमम् ।। ५०.२६ ।।	
समाप्तेऽस्मिन् धरा देवी हरिणा क्रोडरूपिणा ।	
उद्धृताऽद्यापि तुष्टेन स्थापिता नौरिवाम्भसि ।। ५०.२७ ।।	
धरणीव्रतमेतद्धि कीर्तितं ते मया मुने ।	
य इदं श्रृणुयाद् भक्त्या यश्च कुर्यान्नरोत्तमः ।	
सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुसायुज्यमाप्नुयात् ।। ५०.२८ ।।	
।। इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे पञ्चाशोऽध्यायः ।। ५० ।।