नारायणीयम्/दशकम् ९४
शुद्धा निष्कामधर्मैः प्रवरगुरुगिरा तत्स्वरूपं परं ते		
शुद्धं देहेन्द्रियादिव्यपगतमखिलव्याप्तमावेदयन्ते।		
नानात्वस्थौल्यकार्श्यादि तु गुणजवपुस्सङ्गतोऽध्यासितं ते		
वह्नेर्दारुप्रभेदेष्विव महदणुतादीप्तताशान्ततादि ॥ ९४१॥		
आचार्याख्याधरस्थारणिसमनुमिळच्छिष्यरूपोत्तरार		
ण्यावेधोद्भासितेन स्फुटतरपरिबोधाग्निना दह्यमाने ।		
कर्मालीवासनातत्कृततनुभुवनभ्रान्तिकान्तारपूरे		
दाह्याभावेन विद्याशिखिनि च विरते त्वन्मयी खल्ववस्था ॥ ९४२॥			
एवं त्वत्प्राप्तितोऽन्यो नहि खलु निखिलक्लेशहानेरुपायो		
नैकान्तात्यन्तिकास्ते कृषिवदगदषाड्गुण्यषड्कर्मयोगाः ।		
दुर्वैकल्यैरकल्या अपि निगमपथास्तत्फलान्यप्यवाप्ता		
मत्तास्त्वां विस्मरन्तः प्रसजति पतने यान्त्यनन्तान्विषादान् ॥ ९४३॥			
त्वल्लोकादन्यलोकः क्वनु भयरहितो यत्परार्धद्वयान्ते		
त्वद्भीतस्सत्यलोकेऽपि न सुखवसतिः पद्मभूः पद्मनाभ ।		
एवम्भावे त्वधर्मार्जितबहुतमसां का कथा नारकाणां		
तन्मे त्वं छिन्धि बन्धं वरद कृपणबन्धो कृपापूरसिन्धो ॥ ९४४॥			
याथार्थ्यात्त्वन्मयस्यैव हि मम न विभो वस्तुतो बन्धमोक्षौ		
मायाविद्यातनुभ्यां तव तु विरचितौ स्वप्नबोधोपमौ तौ ।		
बद्धे जीवद्विमुक्तिं गतवति च भिदा तावती तावदेको		
भुङ्क्ते देहद्रुमस्थो विषयफलरसान्नापरो निर्व्यथात्मा ॥ ९४५॥			
जीवन्मुक्तत्वमेवंविधमिति वचसा किं फलं दूरदूरे		
तन्नामाशुद्धबुद्धेर्न च लघु मनसः शोधनं भक्तितोऽन्यत् ।		
तन्मे विष्णो कृषीष्ठास्त्वयि कृतसकलप्रार्पणं भक्तिभारं		
येन स्यां मङ्क्षु किञ्चिद्गुरुवचनमिळत्त्वत्प्रबोधस्त्वदात्मा ॥ ९४६॥			
शब्दब्रह्मण्यपीह प्रयतितमनसस्त्वां न जानन्ति केचित्		
कष्टं वन्ध्यश्रस् सकलमलाहरा दिव्यलीलावताराः		
सच्चित्सान्द्रं च रूपं तव न निगदितं तां न वाचं भ्रियासम् ॥ ९४७॥		
यो यावान्यादृशो वा त्वमिति किमपि नैवावगच्छामि भूम		
न्नेवञ्चानन्यभावस्त्वदनुभजनमेवाद्रिये चैद्यवैरिन् ।		
त्वल्लिङ्गानां त्वदङ्घ्रिप्रियजनसदसां दर्शनस्पर्शनादि		
र्भूयान्मे त्वत्प्रपूजानतिनुतिगुणकर्मानुकीर्त्यादरोऽपि ॥ ९४८॥		
यद्यल्लभ्येत तत्तत्तव समुपहृतं देव दासोऽस्मि तेऽहं		
त्वद्गेहोन्मार्जनाद्यं भवतु मम मुहुः कर्म निर्मायमेव ।		
सूर्याग्निब्राह्मणात्मादिषु लसितचतुर्बाहुमाराधये त्वां		
त्वत्प्रेमार्द्रत्वरूपो मम सततमभिष्यन्दतां भक्तियोगः ॥ ९४९॥			
ऐक्यं ते दानोहोमव्रतनियमतपस्साङ्ख्ययोगैर्दुरापं		
त्वत्सङ्गेनैव गोप्यः किल सुकृतितमाः प्रापुरानन्दसान्द्रम् ।		
भक्तेष्वन्येषु भूयस्स्वपि बहुमनुषे भक्तिमेव त्वमासां		
तन्मे त्वद्भक्तिमेव दृढय हर गदान्कृष्ण वातालयेश ॥ ९४१०॥