रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः ३
अथ पुत्रः पुलस्त्यस्य विश्रवा मुनिपुङ्गवः ।	
अचिरेणैव कालेन पितेव तपसि स्थितः ।। ७.३.१ ।।	
सत्यवाञ्छीलवाञ्छान्तः स्वाध्यायनिरतः शुचिः ।	
सर्वभोगेष्वसंसक्तो नित्यं धर्मपरायणः ।। ७.३.२ ।।	
ज्ञात्वा तस्य तु तद्वृत्तं भरद्वाजो महामुनिः ।	
ददौ विश्रवसे भार्यां स्वसुतां देववर्णिनीम् ।। ७.३.३ ।।	
प्रतिगृह्य तु धर्मेण भरद्वाजसुतां तदा ।	
प्रजान्वेक्षिकया बुद्ध्या श्रेयो ह्यस्य विचिन्तयन् ।। ७.३.४ ।।	
मुदा परमया युक्तो विश्रवा मुनिपुङ्गवः ।	
स तस्यां वीर्यसम्पन्नमपत्यं परमाद्भुतम् ।। ७.३.५ ।।	
जनयामास धर्मज्ञः सर्वैर्ब्रह्मगुणैर्युतम् ।	
तस्मिञ्जाते तु संहृष्टः सम्बभूव पितामहः ।। ७.३.६ ।।	
दृष्ट्वा श्रेयस्करीं बुद्धिं धनाध्यक्षो भविष्यति ।	
नाम तस्याकरोत्प्रीतः सार्धं देवर्षिभिस्तदा ।। ७.३.७ ।।	
यस्माद्विश्रवसो ऽपत्यं सादृश्याद्विश्रवा इव ।	
तस्माद्वैश्रवणो नाम भविष्यत्वेष विश्रुतः ।। ७.३.८ ।।	
स तु वैश्रवणस्तत्र तपोवनगतस्तदा ।	
अवर्धताहुतिहुतो महातेजा यथानलः ।। ७.३.९ ।।	
तस्याश्रमपदस्थस्य बुद्धिर्जज्ञे महात्मनः ।	
चरिष्ये परमं धर्मं धर्मो हि परमा गतिः ।। ७.३.१० ।।	
स तु वर्षसहस्राणि तपस्तप्त्वा महावने ।	
यन्त्रितो नियमैरुग्रैश्चकार सुमहत्तपः ।। ७.३.११ ।।	
पूर्णे वर्षसहस्रान्ते तं तं विधिमकल्पयत् ।	
जलाशी मारुताहारो निराहारस्तथैव च ।। ७.३.१२ ।।	
एवं वर्षसहस्राणि जग्मुस्तान्येकवर्षवत् ।	
अथ प्रीतो महातेजाः सेन्द्रैः सुरगणैः सह ।। ७.३.१३ ।।	
गत्वा तस्याश्रमपदं ब्रह्मेदं वाक्यमब्रवीत् ।	
परितुष्टो ऽस्मि ते वत्स कर्मणानेन सुव्रत ।	
वरं वृणीष्व भद्रं ते वरार्हस्त्वं महामते ।। ७.३.१४ ।।	
अथाब्रवीद्वैश्रवणः पितामहमुपस्थितम् ।	
भगवँल्लोकपालत्वमिच्छेयं वित्तरक्षणम् ।। ७.३.१५ ।।	
अथाब्रवीद्वैश्रवणं परितुष्टेन चेतसा ।	
ब्रह्मा सुरगणैः सार्धं बाढमित्येव हृष्टवत् ।। ७.३.१६ ।।	
अहं वै लोकपालानां चतुर्थं स्रष्टुमुद्यतः ।। ७.३.१७ ।।	
यमेन्द्रवरुणानां च पदं यत्तव चेप्सितम् ।	
तद्गच्छ त्वं हि धर्मज्ञ निधीशत्वमवाप्नुहि ।	
शक्राम्बुपयमानां च चतुर्थस्त्वं भविष्यसि ।। ७.३.१८ ।।	
एतच्च पुष्पकं नाम विमानं सूर्यसन्निभम् ।	
प्रतिगृह्णीष्व यानार्थं त्रिदशैः समतां व्रज ।। ७.३.१९ ।।	
स्वस्ति ते ऽस्तु गमिष्यामः सर्व एव यथागतम् ।	
कृतकृत्या वयं तात दत्त्वा तव वरद्वयम् ।। ७.३.२० ।।	
इत्युक्त्वा स गतो ब्रह्मा स्वस्थानं त्रिदशैः सह ।। ७.३.२१ ।।	
गतेषु ब्रह्मपूर्वेषु देवेष्वथ नभस्थलम् ।	
वने स पितरं प्राह प्राञ्जलिः प्रयतात्मवान् ।	
निवासनं न मे देवो विदधे स प्रजापतिः ।। ७.३.२२ ।।	
भगवँल्लब्धवानस्मि वरमिष्टं पितामहात् ।	
तं पश्य भगवन्कञ्चिन्निवासं साधु मे प्रभो ।। ७.३.२३ ।।	
न च पीडा भवेद्यत्र प्राणिनो यस्य कस्यचित् ।	
एवमुक्तस्तु पुत्रेण विश्रवा मुनिपुङ्गवः ।। ७.३.२४ ।।	
वचनं प्राह धर्मज्ञः श्रूयतामिति सत्तमः ।	
दक्षिणस्योदधेस्तीरे त्रिकूटो नाम पर्वतः ।। ७.३.२५ ।।	
तस्याग्रे तु विशाला सा महेन्द्रस्य पुरी यथा ।	
लङ्का नाम पुरी रम्या निर्मिता विश्वकर्मणा ।। ७.३.२६ ।।	
राक्षसानां निवासार्थं यथेन्द्रस्यामरावती ।	
तत्र त्वं वस भद्रं ते लङ्कायां नात्र संशयः ।। ७.३.२७ ।।	
हेमप्राकारपरिघा यन्त्रशस्त्रसमावृता ।	
रमणीया पुरी सा हि रुक्मवैडूर्यतोरणा ।। ७.३.२८ ।।	
राक्षसैः सा परित्यक्ता पुरा विष्णुभयार्दितैः ।	
शून्या रक्षोगणैः सर्वै रसातलतलं गतैः ।। ७.३.२९ ।।	
शून्या सम्प्रति लङ्का सा प्रभुस्तस्या न विद्यते ।	
स त्वं तत्र निवासाय गच्छ पुत्र यथासुखम् ।। ७.३.३० ।।	
निर्दोषस्तत्र ते वासो न बाधास्तत्र कस्यचित् ।	
एतच्छुत्वा स धर्मात्मा धर्मिष्ठं वचनं पितुः ।। ७.३.३१ ।।	
निवासयामास तदा लङ्कां पर्वतमूर्धनि ।	
नैर्ऋतानां सहस्रैस्तु हृष्टैः प्रमुदुतैः सह ।। ७.३.३२ ।।	
अचिरेणैव कालेन सम्पूर्णा तस्य शासनात् ।। ७.३.३३ ।।	
स तु तत्रावसत्प्रीतो धर्मात्मा नैर्ऋतर्षभः ।	
समुद्रपरिघायां तु लङ्कायां विश्रवात्मजः ।। ७.३.३४ ।।	
काले काले तु धर्मात्मा पुष्पकेण धनेश्वरः ।	
अभ्यागच्छद्विनीतात्मा पितरं मातरं च हि ।। ७.३.३५ ।।	
स देवगन्धर्वगणैरभिष्टुतस्तथाप्सरोनृत्यविभूषितालयः ।	
गभस्तिभिः सूर्य इवावभासयन्पितुः समीपं प्रययौ स वित्तपः ।। ७.३.३६ ।।	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे तृतीयः सर्गः ।। ३ ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्