नारायणीयम्/दशकम् ७६
गत्वा सान्दीपनिमथ चतुष्षष्टिमात्रैरहोभिः		
सर्वज्ञस्त्वं सह मुसलिना सर्वविद्यां गृहीत्वा ।		
पुत्रं नष्टं यमनिलयनादाहृतं दक्षिणार्थं		
दत्त्वा तस्मै निजपुरमगा नादयन्पाञ्चजन्यम् ॥ ७६१॥		
स्मृत्वा स्मृत्वा पशुपसुदृशः प्रेमभारप्रणुन्नाः		
कारुण्येन त्वमपि विवशः प्रहिणोरुद्धवं तम् ।		
किञ्चामुष्मै परमसुहृदे भक्तवर्याय तासां		
भक्त्युद्रेकं सकलभुवने दुर्लभं दर्शयिष्यन् ॥ ७६२॥		
त्वन्माहात्म्यप्रथिमपिशुनं गोकुलं प्राप्य सायं		
त्वद्वार्ताभिर्बहु स रमयामास नन्दं यशोदाम् ।		
प्रातर्दृष्ट्वा मणिमयरथं शङ्किताः पङ्कजाक्ष्यः		
श्रुत्वौ प्राप्तं भवदनुचरं त्यक्तकार्याः समीयुः ॥ ७६३॥		
दृष्ट्वा चैनं त्वदुपमलसद्वेषभूषाभिरामं		
स्मृत्वा स्मृत्वा तव विलसितान्युच्चकैस्तानि तानि ।		
रुद्धालापाः कथमपि पुनर्गद्गदां वाचमूचुः		
सौजन्यादीन्निजपरभिदामप्यलं विस्मरन्त्यः ॥ ७६४॥		
श्रीमन् किं त्वं पितृजनकृते प्रेषितो निर्दयेन		
क्वासौ कान्तो नगरसुदृशां हा हरे नाथ पायाः ।		
आश्लेषाणाममृतवपुषो हन्त ते चुम्बनाना		
मुन्मादानां कुहकवचसां विस्मरेत्कान्त का वा ॥ ७६५॥		
रासक्रीडालुलितललितं विश्लथत्केशपाशं		
मन्दोद्भिन्नश्रमजलकणं लोभनीयं त्वदङ्गम् ।		
कारुण्याब्धे सकृदपि समालिङ्गितुं दर्शयेति		
प्रेमोन्मादाद्भुवनमदन त्वत्प्रियास्त्वां विलेपुः ॥ ७६६॥		
एवम्प्रायैर्विवशवचनैराकुला गोपिकास्तास्		
त्वत्सन्देशैः प्रकृतिमनयत्सोऽथ विज्ञानगर्भैः ।		
भूयस्ताभिर्मुदितमतिभिस्त्वन्मयीभिर्वधूभिस्		
तत्तद्वार्तासरसमनयत्कानिचिद्वासराणि ॥ ७६७॥		
त्वत्प्रोद्गाणैः सहितमनिशं सर्वतो गेहकृत्यं		
त्वद्वार्तैव प्रसरति मिथः सैव चोत्स्वापलापाः ।		
चेष्टाः प्रायस्त्वदनुकृतयस्त्वन्मयं सर्वमेवं		
दृष्ट्वा तत्र व्यमुहदधिकं विस्मयादुद्धवोऽयम् ॥ ७६८॥		
राधाया मे प्रियतममिदं मत्प्रियैवं ब्रवीति		
त्वं किं मौनं कलयसि सखे मानिनी मत्प्रियेव ।		
इत्याद्येव प्रवदति सखि त्वत्प्रियो निर्जने मा		
मित्थंवादैररमयदयं त्वत्प्रियामुत्पलाक्षीम् ॥ ७६९॥		
एष्यामि द्रागनुपगमनं केवलं कार्यभाराद्		
विश्लेषेऽपि स्मरणदृढतासम्भवान्मास्तु खेदः ।		
ब्रह्मानन्दे मिलति नचिरात्सङ्गमो वा वियोगस्		
तुल्यो वः स्यादिति तव गिरा सोऽकरोन्निर्व्यथास्ताः ॥ ७६१०॥		
एवं भक्तिः सकलभुवने नेशिता न श्रुता वा		
किं शास्त्रौघैः किमिह तपसा गोपिकाभ्यो नमोऽस्तु ।		
इत्यानन्दाकुलमुपगतं गोकुलादुद्धवं तं		
दृष्ट्वा हृष्टो गुरुपुरपते पाहि मामामयौघात् ॥ ७६११॥