रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः ४९
सीतां तु रुदतीं दृष्ट्वा ते तत्र मुनिदारकाः ।	
प्राद्रवन्यत्र भगवानास्ते वाल्मीकिरुग्रधीः ।। ७.४९.१ ।।	
अभिवाद्य मुनेः पादौ मुनिपुत्रा महर्षये ।	
सर्वं निवेदयामासुस्तस्यास्तु रुदितस्वनम् ।। ७.४९.२ ।।	
अदृष्टपूर्वा भगवन्कस्याप्येषा महात्मनः ।	
पत्नी श्रीरिव सम्मोहाद्विरौति विकृतानना ।। ७.४९.३ ।।	
भगवन्साधु पश्य त्वं देवतामिव खाच्च्युताम् ।	
नद्यास्तु तीरे भगवन्वरस्त्री कापि दुःखिता ।। ७.४९.४ ।।	
दृष्टास्माभिः प्ररुदिता दृढं शोकपरायणा ।	
अनर्हा दुःखशोकाभ्यामेकां दीनां ह्यनाथवत् ।। ७.४९.५ ।।	
न ह्येनां मानुषीं विद्मः सत्क्रिया ऽस्याः प्रयुज्यताम् ।	
आश्रमस्याविदूरे च त्वामियं शरणं गता ।। ७.४९.६ ।।	
त्रातारमिच्छते साध्वी भगवंस्त्रातुमर्हसि ।	
तेषां तु वचनं श्रुत्वा बुद्ध्या निश्चित्य धर्मवित् ।	
तपसा लब्धचक्षुष्मान् प्राद्रवद्यत्र मैथिली ।। ७.४९.७ ।।	
तं प्रयान्तमभिप्रेत्य शिष्या ह्येनं महामतिम् ।	
तं तु देशमभि प्रेत्य किञ्चित्पद्भ्यां महामतिः ।। ७.४९.८ ।।	
अर्घ्यमादाय रुचिरं जाह्नवीतीरमागमत् ।	
ददर्श राघवस्येष्टां सीतां पत्नीमनाथवत् ।। ७.४९.९ ।। 	
तां सीतां शोकभारार्तां वाल्मीकिर्मुनिपुङ्गवः ।	
उवाच मधुरां वाणीं ह्लादयन्निव तेजसा ।। ७.४९.१० ।।	
स्नुषा दशरथस्य त्वं रामस्य महिषी प्रिया ।	
जनकस्य सुता राज्ञः स्वागतं ते पतिव्रते ।। ७.४९.११ ।।	
आयान्ती चासि विज्ञाता मया धर्मसमाधिना ।	
कारणं चैव सर्वं मे हृदयेनोपलक्षितम् ।। ७.४९.१२ ।।	
तव चैव महाभागे विदितं मम तत्त्वतः ।	
सर्वं च विदितं मह्यं त्रैलोक्ये यद्धि वर्तते ।। ७.४९.१३ ।।	
अपापां वेद्मि सीते त्वां तपोलब्धेन चक्षुषा ।	
विस्रब्धा भव वैदेहि साम्प्रतं मयि वर्तसे ।। ७.४९.१४ ।।	
आश्रमस्याविदूरे मे तापस्यस्तपसि स्थिताः ।	
तास्त्वां वत्से यथा वत्सं पालयिष्यन्ति नित्यशः ।। ७.४९.१५ ।।	
इदमर्ध्यं प्रतीच्छ त्वं विस्रब्धा विगतज्वरा ।	
यथा स्वगृहमभ्येत्य विषादं चैव मा कृथाः ।। ७.४९.१६ ।।	
श्रुत्वा तु भाषितं सीता मुनेः परममद्भुतम् ।	
शिरसा ऽ ऽवन्द्य चरणौ तथेत्याह कृताञ्जलिः ।। ७.४९.१७ ।।	
तं प्रयान्तं मुनिं सीता प्राञ्जलिः पृष्ठतो ऽन्वगात् ।। ७.४९.१८ ।।	
तं दृष्ट्वा मुनिमायान्तं वैदेह्या मुनिपत्नयः ।	
उपाजग्मुर्मुदा युक्ता वचनं चेदमब्रुवन् ।। ७.४९.१९ ।।	
स्वागतं ते मुनिश्रेष्ठ चिरस्यागमनं च ते ।	
अभिवादयामस्त्वां सर्वा उच्यतां कि च कुर्महे ।। ७.४९.२० ।।	
तासां तद्वचनं श्रुत्वा वाल्मीकिरिदमब्रवीत् ।	
सीतेयं समनुप्राप्ता पत्नी रामस्य धीमतः ।। ७.४९.२१ ।।	
स्नुषा दशरथस्यैषा जनकस्य सुता सती ।	
अपापा पतिना त्यक्ता परिपाल्या मया सदा ।। ७.४९.२२ ।।	
इमां भवन्त्यः(?) पश्यन्तु स्नेहेन परमेण हि ।	
गौरवान्मम वाक्याच्च पूज्या वो ऽस्तु विशेषतः ।। ७.४९.२३ ।।	
मुहुर्मुहुश्च वैदेहीं प्रणिधाय महायशाः ।	
स्वमाश्रमं शिष्यवृतः पुनरायान्महातपाः ।। ७.४९.२४ ।।	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे एकोनपञ्चाशः सर्गः ।। ४९ ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्