स्कन्दपुराणम्/खण्डः ६ (नागरखण्डः)/अध्यायः १३८
॥ ॥ ऋषय ऊचुः ॥ ॥ 
किं कृतं धर्मराजेन तपोध्यानादिकं च यत्॥ 
मांडव्यशापनाशाय तदस्माकं प्रकीर्तय ॥ १ ॥ 
॥ सूत उवाच ॥ ॥ 
मांडव्य शापमासाद्य धर्मराजः सुदुःखितः ॥ 
तपस्तेपे द्विजश्रेष्ठास्तस्मिन्क्षेत्रे व्यवस्थितः ॥ २ ॥ 
प्रासादं देवदेवस्य संविधाय कपर्दिनः ॥ 
अव्यग्रं पूजयामास पुष्पधूपानुलेपनैः ॥ ३ ॥ 
ततः कालेन महता तुष्टस्तस्य महेश्वरः ॥ 
प्रोवाच वरदोऽस्मीति प्रार्थयस्व यदीप्सितम् ॥ ४ ॥ 
॥ धर्मराज उवाच ॥ ॥ 
अहं देव पुरा शप्तो मांडव्येन महात्मना ॥ 
स्वधर्मे वर्तमानोऽपि सर्वदोषविवर्जितः ॥ ५ ॥ 
कुपितेन च तेनोक्तं शूद्रयोनौ भविष्यसि ॥ ६ ॥ 
तत्रापि च महद्दुःखं ज्ञातिनाशसमुद्रवम् ॥ 
मच्छापजनितं सद्यो जातिजं समवाप्स्यसि ॥ ७ ॥ 
तस्मात्त्राहि सुरश्रेष्ठ तस्या योनेः सकाशतः ॥ 
कथं चैतद्विधो भूत्वा तस्यां जन्म करोम्यहम् ॥८॥ 
तत्रापि च महदुःखं ज्ञातिनाशसमुद्भवम् ॥
एतदर्थे सुरश्रेष्ठ मया चाराधितो भवान् ॥९॥ ॥ 
॥ श्रीभगवानुवाच ॥ ॥ 
न तस्य सन्मुनेर्वाक्यं शक्यते कर्तुमन्यथा ॥ 
तस्माच्छूद्रोऽपि भूत्वा त्वं न संतानमवाप्स्यसि ॥ ६.१३८.१० ॥ 
ज्ञातिक्षयं प्रदृष्ट्वापि नैव दुःखमवाप्स्यसि ॥ 
यतो निषिध्यमानापि न करिष्यंति ते वचः ॥ ११ ॥ 
एतस्मात्कारणाच्चित्ते न ते दुःखं भविष्यति ॥ 
ज्ञातिजं धर्मराजैतत्सत्यमेव मयोदितम् ॥ १२ ॥ 
स्थित्वा वर्षशतं प्राज्ञ त्वं शूद्रो धर्मवत्सलः ॥ 
उपदेशान्बहून्दत्त्वा ज्ञातिभ्यो हितकाम्यया ॥ 
अपि श्रद्धा विहीनेषु पापात्मसु सदैव हि ॥ १३ ॥ 
ततो वर्षशते पूर्णे ब्रह्मद्वारेण केवलम् ॥ 
आत्मानं सम्यगुत्सृज्य मोक्षमेव प्रयास्यसि ॥ १४ ॥ 
एवमुक्त्वा स भगवान्गतश्चादर्शनं ततः ॥ 
धर्मराजोऽपि तं शापं भेजे मांडव्यसंभवम् ॥ १५ ॥ 
तदा विदुररूपेण ह्यवतीर्य धरातले ॥ 
मांडव्यस्य वचः सत्यं स चकार महामतिः ॥ १६ ॥ 
जातो भगवता साक्षाद्व्यासेनामिततेजसा ॥ 
पाराशर्येण विप्रेण दासीगर्भसमुद्भवः ॥ १७ ॥ 
एतद्वः सर्वमाख्यातं धर्मराजसमुद्भवम् ॥ 
आख्यानं यदहं पृष्टः सर्वपातकनाशनम् ॥ १८ ॥ 
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहरस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये  धर्मराजेश्वरोत्पत्तिवर्णनंनामाष्टात्रिंशदुत्तरशततमोअध्यायः ॥ १३८॥