रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः ९३
वर्तमाने तथाभूते यज्ञे च परमाद्भुते ।	
सशिष्य आजगामाशु वाल्मीकिर्मुनिपुङ्गवः ।। ७.९३.१ ।।	
स दृष्ट्वा दिव्यसङ्काशं यज्ञमद्भुतदर्शनम् ।	
एकान्ते ऋषिवाटानां चकार उटजाञ्छुभान् ।। ७.९३.२ ।।	
शकटांश्च बहून्पूर्णान्फलमूलैश्च शोभनान् ।	
वाल्मीकिवाटे रुचिरे स्थापयन्नविदूरतः ।। ७.९३.३ ।।	
आसीत्सुपूजितो राज्ञा मुनिभिश्च महात्मभिः ।	
वाल्मीकिः सुमहातेजा न्यवसत्परमात्मवान् ।। ७.९३.४ ।।	
स शिष्यावब्रवीद्धृष्टौ युवां गत्वा समाहितौ ।	
कृत्स्नं रामायणं काव्यं गायेथां परया मुदा ।। ७.९३.५ ।।	
ऋषिवाटेषु पुण्येषु ब्राह्मणावसथेषु च ।	
रथ्यासु राजमार्गेषु पार्थिवानां गृहेषु च ।। ७.९३.६ ।।	
रामस्य भवनद्वारि यत्र कर्म च कुर्वते ।	
ऋत्विजामग्रतश्चैव तत्र गेयं विशेषतः ।। ७.९३.७ ।।	
इमानि च फलान्यत्र स्वादूनि विविधानि च ।	
जातानि पर्वताग्रेषु चास्वाद्यास्वाद्य गायताम् ।। ७.९३.८ ।।	
न यास्यथः श्रमं वत्सौ भक्षयित्वा फलानि वै ।	
मूलानि च सुमृष्टानि नगराद्बहिरास्यथः ।। ७.९३.९ ।।	
यदि शब्दापयेद्रामः श्रवणाय महीपतिः ।	
ऋषीणामुपविष्टानां ततो गेयं प्रवर्तताम् ।। ७.९३.१० ।।	
दिवसे विंशतिः सर्गा गेया मधुरया गिरा ।	
प्रमाणैर्बहुभिस्तत्र यथोद्दिष्टा मया पुरा ।। ७.९३.११ ।।	
लोभश्चापि न कर्तव्यः स्वल्पो ऽपि धनकाङ्क्षया ।	
किं धनेनाश्रमस्थानां फलमूलोपजीविना ।। ७.९३.१२ ।।	
यदि पृच्छेत्स काकुत्स्थो युवां कस्येति दारकौ ।	
आवां वाल्मीकिशिष्यौ स्वो ब्रूतमेवं नराधिपम् ।। ७.९३.१३ ।।	
इमास्तन्त्रीः सुमधुराः स्थानं वा ऽपूर्वदर्शनम् ।	
मूर्च्छयित्वा सुमधुरं गायतां विगतज्वरौ ।। ७.९३.१४ ।।	
आदिप्रभृति गेयं स्यान्न चावज्ञाय पार्थिवम् ।	
पिता हि सर्वभूतानां राजा भविति धर्मतः ।। ७.९३.१५ ।।	
तद्युवां हृष्टमनसौ श्वः प्रभाते समास्थितौ ।	
गायेथां मधुरं गेयं तन्त्रीलयसमन्वितम् ।। ७.९३.१६ ।।	
इति सन्दिश्य बहुशो मुनिः प्राचेतसस्तदा ।	
वाल्मीकिः परमोदारस्तूष्णीमासीन्महायशाः ।। ७.९३.१७ ।।	
सन्दिष्टौ मुनिना तेन तावुभौ मैथिलीसुतौ ।	
तथैव करवावेति निर्जग्मतुररिन्दमौ ।। ७.९३.१८ ।।	
तामद्भुतां तौ हृदये कुमारौ निवेश्य वाणीमृषिभाषितां तदा ।	
समुत्सुकौ तौ सममूषतुर्निशां यथा ऽश्विनौ भार्गवनीतिसंहिताम् ।। ७.९३.१९ ।।	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे त्रिनवतितमः सर्गः ।। ९३ ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्