स्कन्दपुराणम्/खण्डः ६ (नागरखण्डः)/अध्यायः १२७
॥ ऋषय ऊचुः ॥ ॥ 
या सा कर्णोत्पलानाम त्वयास्माकं प्रकीर्तिता ॥ 
किञ्चिज्जलाश्रयं प्राप्य तपस्तपति संस्थिता ॥ 
तस्याः सर्वं समाचक्ष्व यथा तपसि सा स्थिता ॥ १ ॥ 
॥ सूत उवाच ॥ ॥ 
गौरीपादकृतस्थाना श्रद्धया परया युता ॥ 
तावत्तुष्टिं गता देवी गिरिजा शंकरप्रिया ॥ २ ॥ 
ततः प्रोवाच ते पुत्रि तुष्टाहं वांछितं वद ॥ 
येन यच्छाम्यसंदिग्धं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम् ॥ ३ ॥ 
॥ कर्णोत्पलोवाच ॥ ॥ 
मम पत्युः कृते देवि मम तातः सुदुःखितः ॥ 
राज्याद्भ्रष्टः सुखाच्चापि कुटुंबेन विवर्जितः ॥ ४ । 
ततश्चैव तपस्तेपे वैराग्यं परमं गतः ॥ 
अहं वार्द्धक्यमापन्ना कौमार्येऽपि च संस्थिता ॥ ५ ॥ 
तस्माद्भवतु मे भर्त्ता कश्चिद्रूपोत्कटः स्मृतः ॥ 
सर्वेषां देवमर्त्यानां त्वत्प्रसादात्सुरेश्वरि ॥६॥ 
तथा स्यात्परमं रूपं तारुण्यं त्वत्प्रसादतः ॥ 
यथास्य जायते सौख्यं तापसस्यापि मे पितुः ॥ ७ ॥ 
॥ देव्युवाच ॥ ॥ 
माघमासतृतीयायां शनैश्चरदिने शुभे ॥ 
नक्षत्रे वसुदैवत्ये रूपं ध्यात्वाथ यौवनम् ॥ ८ ॥ 
त्वया स्नानं प्रकर्तव्यं सुपुण्येऽत्र जलाशये ॥ 
ततो दिव्य वपुर्भूत्वा यौवनेन समन्विता। 
भविष्यसि न संदेहः सत्यमेतन्मयोदितम् ॥ ९ ॥ 
अन्यापि या महाभागे नारी स्नानं करिष्यति॥
तस्मिन्नहनि साप्येवं रूपयुक्ता भविष्यति ॥ ६.१२७.१०. ॥ 
॥सूत उवाच॥ ॥
एवमुक्त्वाथ सा देवी गता चादर्शनं ततः ॥ 
सापि चान्वेषयामास तृतीयां शनिना सह ॥ ११ ॥ 
वसुदेवात्मकेनैव नक्षत्रेण प्रयत्नतः ॥ 
ध्यायमाना च तां देवीं सर्वकामप्रदायिनीम् ॥ १२ ॥ 
ततः कतिपयाहस्य जाता सा योगसंयुता ॥ 
तृतीया या यथोक्ता च तया देव्या पुरा द्विजाः ॥ १३ ॥ 
ततः सा रूपसौभाग्यं यौवनं वांछितं पतिम् ॥ 
ध्यायमाना जले तस्मिन्नर्द्धरात्रे विवेश च ॥ १४ ॥
ततो दिव्यवपुर्भूत्वा यौवनेन समन्विता ॥ 
निष्क्रांता सलिलात्तस्माज्जनविस्मयकारिणी ॥ १५ ॥ 
एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो गौरीवाक्यप्रबोधितः ॥ 
तदर्थं भगवान्कामः पत्न्यर्थं प्रीतिसंयुतः ॥ 
अब्रवीच्च महाभागे कामोहं स्वयमागतः ॥ १६ ॥ 
पार्वत्यादेशिता भार्या तस्मान्मे भव मा चिरम् ॥ ॥ १७ ॥ 
यस्मात्प्रीत्या समायातस्तवांतिकमहं शुभे ॥ 
तस्मात्प्रीतिरिति ख्याता मम भार्या भविष्यसि ॥ १८ ॥ 
॥ कर्णोत्पलोवाच ॥ ॥ 
यद्येवं स्मर मत्तातं तं गत्वा प्रार्थय स्वयम् ॥ 
स्वच्छंदा स्याद्यतः कन्या न कथंचित्प्रवर्तिता ॥ १९ ॥ 
य एष दृश्यते रम्यः प्रासादो नाति दूरतः ॥ 
अस्यांते तिष्ठतेऽस्माकं तातस्तपसि संस्थितः ॥ ६.१२७.२० ॥ 
अत्राहं पूर्वतो गत्वा तस्य तिष्ठामि चांतिके ॥ 
भवानागत्य पश्चाच्च प्रार्थयिष्यति मां ततः ॥ २१ ॥ 
बाढमित्येव कामोक्ते गता सा तत्समीपतः ॥ 
प्रणिपत्य ततः प्राह दिष्ट्या तात मया पुनः ॥ २२ ॥ 
संप्राप्तं यौवनं कांतं समाराध्य हरप्रियाम् ॥ 
तस्मात्कुरु विवाहं मे हृत्स्थं सुखमवाप्नुहि ॥ २३ ॥ 
मदर्थे प्रेषितो भर्त्ता तया देव्याऽतिसुन्दरः ॥ 
पुष्प चापः स्वयं प्राप्तः सोऽपि तात तवांतिकम् ॥ २४ ॥ 
अथ तां स समालोक्य स्वां सुतां यौवनान्विताम् ॥ 
हर्षेण महता युक्तां कांतयुक्तां विशेषतः ॥ 
अब्रवीदद्य मे पुत्रि संजातं तपसः फलम् ॥ २५ ॥ 
जीवितस्य च कल्याणि यत्वं प्राप्ता नवं वयः ॥ 
भर्तारं च तथाभीष्टं देव्या दत्तं मनोभवम् ॥ २६ ॥ 
एतस्मिन्नंतरे कामस्तस्यांतिकमुपाद्रवत् ॥ 
अब्रवीद्देहि मे भूप स्वां कन्यां चारुहासिनीम् ॥ २७ ॥ 
अस्या अर्थेऽहमादिष्टः स्वयं गौर्या नृपोत्तम ॥ 
कामदेव इति ख्यातस्त्रैलोक्यं येन मोहितम् ॥ २८ ॥ 
ततस्तामर्पयामास तां कन्यां स महीपतिः ॥ 
कृत्वाग्निं साक्षिणं वाक्याद्ब्राह्मणानां द्विजोत्तमाः ॥ २९ ॥ 
सा चास्य चाभवत्प्रीतिस्थानं यस्मात्सुलोचना ॥ 
रतेरनंतरा तस्मात्प्रीतिनामाऽभवच्छुभा ॥ ६.१२७.३० ॥ 
एवं तया तपस्तप्तं तस्मात्तत्र जलाशये ॥ 
तन्नाम्ना ख्यातिमायातं समस्तेऽत्र महीतले ॥ ३१ ॥ 
सकलं माघमासं च या स्त्री स्नानं समाचरेत् ॥ 
पुमान्वा प्रातरुत्थाय स प्रयागफलं लभेत् ॥ ३२ ॥ 
रूपवाञ्जायते दक्षः सदा जन्मनि जन्मनि ॥ 
न वियोगमवाप्नोति कदात्रिद्बांधवैः सह ॥ ३३ ॥ 
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये कर्णोत्पलातीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम सप्तविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः ॥ १२७ ॥  ॥