श्रीमद्भागवतपुराणम्/स्कन्धः ३/अध्यायः २
श्रीशुक उवाच । 
इति भागवतः पृष्टः क्षत्त्रा वार्तां प्रियाश्रयाम् । 
प्रतिवक्तुं न चोत्सेह औत्कण्ठ्यात् स्मारितेश्वरः ॥ १ ॥ 
यः पञ्चहायनो मात्रा प्रातराशाय याचितः । 
तन्नैच्छत् रचयन् यस्य सपर्यां बाललीलया ॥ २ ॥ 
स कथं सेवया तस्य कालेन जरसं गतः । 
पृष्टो वार्तां प्रतिब्रूयाद् भर्तुः पादौ अनुस्मरन् ॥ ३ ॥ 
स मुहूर्तं अभूत्तूष्णीं कृष्णाङ्‌घ्रिसुधया भृशम् । 
तीव्रेण भक्तियोगेन निमग्नः साधु निर्वृतः ॥ ४ ॥ 
पुलकोद् भिन्नसर्वाङ्गो मुञ्चन्मीलद्‌दृशा शुचः । 
पूर्णार्थो लक्षितस्तेन स्नेहप्रसरसम्प्लुतः ॥ ५ ॥ 
शनकैः भगवल्लोकान् नृलोकं पुनरागतः । 
विमृज्य नेत्रे विदुरं प्रीत्याहोद्धव उत्स्मयन् ॥ ६ ॥
उद्धव उवाच । 
कृष्णद्युमणि निम्लोचे गीर्णेष्वजगरेण ह । 
किं नु नः कुशलं ब्रूयां गतश्रीषु गृहेष्वहम् ॥ ७ ॥ 
दुर्भगो बत लोकोऽयं यदवो नितरामपि । 
ये संवसन्तो न विदुः हरिं मीना इवोडुपम् ॥ ८ ॥ 
इङ्‌गितज्ञाः पुरुप्रौढा एकारामाश्च सात्वताः । 
सात्वतां ऋषभं सर्वे भूतावासममंसत ॥ ९ ॥ 
देवस्य मायया स्पृष्टा ये चान्यद् असदाश्रिताः । 
भ्राम्यते धीर्न तद्वाक्यैः आत्मन्युप्तात्मनो हरौ ॥ १० ॥ 
प्रदर्श्या तप्ततपसां अवितृप्तदृशां नृणाम् । 
आदायान्तरधाद्यस्तु स्वबिम्बं लोकलोचनम् ॥ ११ ॥ 
यन्मर्त्यलीलौपयिकं स्वयोग 
     मायाबलं दर्शयता गृहीतम् । 
विस्मापनं स्वस्य च सौभगर्द्धेः 
     परं पदं भूषणभूषणाङ्गम् ॥ १२ ॥ 
यद्धर्मसूनोर्बत राजसूये 
     निरीक्ष्य दृक्स्वस्त्ययनं त्रिलोकः । 
कार्त्स्न्येन चाद्येह गतं विधातुः 
     अर्वाक्सृतौ कौशलमित्यमन्यत ॥ १३ ॥ 
यस्यानुरागप्लुतहासरास 
     लीलावलोकप्रतिलब्धमानाः । 
व्रजस्त्रियो दृग्भिरनुप्रवृत्त 
     धियोऽवतस्थुः किल कृत्यशेषाः ॥ १४ ॥ 
स्वशान्तरूपेष्वितरैः स्वरूपैः 
     अभ्यर्द्यमानेष्वनुकम्पितात्मा । 
परावरेशो महदंशयुक्तो 
     ह्यजोऽपि जातो भगवान् यथाग्निः ॥ १५ ॥ 
मां खेदयत्येतदजस्य जन्म 
     विडम्बनं यद्वसुदेवगेहे । 
व्रजे च वासोऽरिभयादिव स्वयं 
     पुराद् व्यवात्सीद् यत् अनन्तवीर्यः ॥ १६ ॥ 
दुनोति चेतः स्मरतो ममैतद् 
     यदाह पादावभिवन्द्य पित्रोः । 
ताताम्ब कंसाद् उरुशंकितानां 
     प्रसीदतं नोऽकृतनिष्कृतीनाम् ॥ १७ ॥ 
को वा अमुष्याङ्‌घ्रिसरोजरेणुं 
     विस्मर्तुमीशीत पुमान् विजिघ्रन् । 
यो विस्फुरद्‍भ्रूविटपेन भूमेः 
     भारं कृतान्तेन तिरश्चकार ॥ १८ ॥ 
दृष्टा भवद्‌भिः ननु राजसूये 
     चैद्यस्य कृष्णं द्विषतोऽपि सिद्धिः । 
यां योगिनः संस्पृहयन्ति सम्यग् 
     योगेन कस्तद्विरहं सहेत ॥ १९ ॥ 
तथैव चान्ये नरलोकवीरा 
     य आहवे कृष्णमुखारविन्दम् । 
नेत्रैः पिबन्तो नयनाभिरामं 
     पार्थास्त्रपूताः पदमापुरस्य ॥ २० ॥ 
स्वयं त्वसाम्यातिशयस्त्र्यधीशः 
     स्वाराज्यलक्ष्म्याप्तसमस्तकामः । 
बलिं हरद्‌भिश्चिरलोकपालैः 
     किरीटकोट्येडितपादपीठः ॥ २१ ॥ 
तत्तस्य कैङ्कर्यमलं भृतान्नो 
     विग्लापयत्यङ्ग यदुग्रसेनम् । 
तिष्ठन्निषण्णं परमेष्ठिधिष्ण्ये 
     न्यबोधयद्देव निधारयेति ॥ २२ ॥ 
अहो बकी यं स्तनकालकूटं 
     जिघांसयापाययदप्यसाध्वी । 
लेभे गतिं धात्र्युचितां ततोऽन्यं 
     कं वा दयालुं शरणं व्रजेम ॥ २३ ॥ 
मन्येऽसुरान् भागवतांस्त्र्यधीशे 
     संरम्भमार्गाभिनिविष्टचित्तान् । 
ये संयुगेऽचक्षत तार्क्ष्यपुत्र 
     मंसे सुनाभायुधमापतन्तम् ॥ २४ ॥ 
वसुदेवस्य देवक्यां जातो भोजेन्द्रबन्धने । 
चिकीर्षुर्भगवानस्याः शमजेनाभियाचितः ॥ २५ ॥ 
ततो नन्दव्रजमितः पित्रा कंसाद् विबिभ्यता । 
एकादश समास्तत्र गूढार्चिः सबलोऽवसत् ॥ २६ ॥ 
परीतो वत्सपैर्वत्सान् चारयन् व्यहरद्विभुः । 
यमुनोपवने कूजद् द्विजसङ्कुलिताङ्‌घ्रिपे ॥ २७ ॥ 
कौमारीं दर्शयन् चेष्टां प्रेक्षणीयां व्रजौकसाम् । 
रुदन्निव हसन्मुग्ध बालसिंहावलोकनः ॥ २८ ॥ 
स एव गोधनं लक्ष्म्या निकेतं सितगोवृषम् । 
चारयन्ननुगान् गोपान् रणद् वेणुररीरमत् ॥ २९ ॥ 
प्रयुक्तान् भोजराजेन मायिनः कामरूपिणः । 
लीलया व्यनुदत्तान् तान् बालः क्रीडनकानिव ॥ ३० ॥ 
विपन्नान् विषपानेन निगृह्य भुजगाधिपम् । 
उत्थाप्यापाययद् गावः तत्तोयं प्रकृतिस्थितम् ॥ ३१ ॥ 
अयाजयद् गोसवेन गोपराजं द्विजोत्तमैः । 
वित्तस्य चोरुभारस्य चिकीर्षन् सद्व्ययं विभुः ॥ ३२ ॥ 
वर्षतीन्द्रे व्रजः कोपाद् भग्नमानेऽतिविह्वलः । 
गोत्रलीलातपत्रेण त्रातो भद्रानुगृह्णता ॥ ३३ ॥ 
शरच्छशिकरैर्मृष्टं मानयन् रजनीमुखम् । 
गायन् कलपदं रेमे स्त्रीणां मण्डलमण्डनः ॥ ३४ ॥ 
इति श्रीमद्‌भागवते महापुराणे पारमहंस्यां संहितायां 
तृतीयस्कन्धे विदुरोद्धवसंवादे द्वितीयोऽध्यायः ॥ २ ॥

fr:Le Bhâgavata Purâna/Livre III/Chapitre 2