नारायणीयम्/दशकम् ४३
त्वमेकदा गुरुमरुत्पुरनाथ वोढुं		
गाढाधिरूढगरिमाणमपारयन्ती ।		
माता नोधाय शयने किमिदं बतेति		
ध्यायन्त्यचेष्टत गृहेषु निविष्टशङ्का ॥ ४३१॥		
तावद्विदूरमुपकर्णितघोरघोष		
व्याजृम्भिपांसुपटलीपरिपूरिताशः ।		
वात्यावपुः स किल दैत्यवरस्तृणाव		
र्ताख्यो जहार जनमानसहारिणं त्वाम् ॥ ४३२॥		
उद्दामपांसुतिमिराहतदृष्टिपाते		
द्रष्टुं किमप्यकुशले पशुपाललोके ।		
हा बालक्स्य किमिति त्वदुपान्तमाप्ता		
माता भवन्तमविलोक्य भृशं रुरोद ॥ ४३३॥		
तावत्स दानववरोऽपि च दीनमूर्ति		
र्भावत्कभारपरिधारणलूनवेगः ।		
सङ्कोचमाप तदनु क्षतपांसुघोषे		
घोषे व्यतायत भवज्जननीनिनादः ॥ ४३४॥		
रोदोपकर्णनवशादुपगम्य गेहं		
क्रन्दत्सु नन्दमुखगोपकुलेषु दीनः ।		
त्वां दानवस्त्वखिलमुक्तिकरं मुमुक्षु		
स्त्वय्यप्रमुञ्चति पपात वियत्प्रदेशात् ॥ ४३५॥		
रोदाकुलास्तदनु गोपगणा बहिष्ठ		
पाषाणपृष्ठभुवि देहमतिस्थविष्ठम् ।		
प्रैक्षन्त हन्त निपन्तममुष्य वक्ष		
स्यक्षीणमेव च भवन्तमलं हसन्तम् ॥ ४३६॥		
ग्रावप्रपातपरिपिष्टगरिष्ठदेह		
भ्रष्टासुदुष्टदनुजोपरि धृष्टहासम् ।		
आघ्नानमम्बुजकरेण भवन्तमेत्य		
गोपा दधुर्गिरिवरादिव नीलरत्नम् ॥ ४३७॥		
एकैकमाशु परिगृह्य निकामनन्द		
न्नन्दादिगोपपरिरब्धविचुम्बताङ्गम् ।		
आदातुकामपरिशङ्कितगोपनारी		
हस्ताम्बुजप्रपतितं प्रणुमो भवन्तम् ॥ ४३८॥		
भूयोऽपि किन्नु कृणुमः प्रणतार्तिहारी		
गोविन्द एव परिपालयतात्सुतं नः ।		
इत्यादि मातरपितृप्रमुखैस्तदानीं		
सम्प्रार्थितस्त्वदवनाय विभो त्वमेव ॥ ४३९॥		
वातात्मकं दनुजमेवमयि प्रधून्वन्		
वातोद्भवान्मम गदान्किमु नो धुनोषि ।		
किं वा करोमि पुरनप्यनिलालयेश		
निश्शेषरोगशमनं मुहुरर्थये त्वाम् ॥ ४३१०॥