स्कन्दपुराणम्/खण्डः ५ (अवन्तीखण्डः)/रेवा खण्डम्/अध्यायः ०९२
श्रीमार्कण्डेय उवाच -
ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र यमहास्यमनुत्तमम्  ।
सर्वपापहरं तीर्थं नर्मदातटमाश्रितम्  ॥ ९२.१ ॥

युधिष्ठिर उवाच -
यमहास्यं कथं जातं पृथिव्यां द्विजपुंगव  ।
एतत्सर्वं ममाख्याहि परं कौतूहलं हि मे  ॥ ९२.२ ॥

श्रीमार्कण्डेय उवाच -
साधु साधु महाप्राज्ञ पृष्टोऽहं नृपनन्दन  ।
स्नानार्थं नर्मदां पुण्यामागतस्ते पिता पुरा  ॥ ९२.३ ॥
रजकेन यथा धौतं वस्त्रं भवति निर्मलम्  ।
तथासौ निर्मलो जातो धर्मराजो युधिष्ठिर  ॥ ९२.४ ॥
स पश्यन्निर्मलं देहं हसन्प्रोवाच विस्मितः  ॥ ९२.५ ॥

यम उवाच -
मत्पुरं कथमायान्ति मनुजाः पापबृंहिताः  ।
स्नानेनैकेन रेवायाः प्राप्यते वैष्णवं पदम्  ॥ ९२.६ ॥
समर्था ये न पश्यन्ति रेवां पुण्यजलां शुभाम्  ।
जात्यन्धैस्ते समा ज्ञेया मृतैः पङ्गुभिरेव वा  ॥ ९२.७ ॥
समर्था ये न पश्यन्ति रेवां पुण्यजलां नदीम्  ।
एतस्मात्कारणाद्राजन्हसितो लोकशासनः  ॥ ९२.८ ॥
स्थापयित्वा यमस्तत्र देवं स्वर्गं जगाम ह  ।
यमहासेश्वरे राजञ्जितक्रोधो जितेन्द्रियः  ॥ ९२.९ ॥
विशेषाच्चाश्विने मासि कृष्णपक्षे चतुर्दशीम्  ।
उपोष्य परया भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते  ॥ ९२.१० ॥
रात्रौ जागरणं कुर्याद्दीपं देवस्य बोधयेत् ।
घृतेन चैव राजेन्द्र शृणु तत्रास्ति यत्फलम्  ॥ ९२.११ ॥
मुच्यते पातकैः सर्वैरगम्यागमनोद्भवैः  ।
अभक्ष्यभक्षणोद्भूतैरपेयापेयजैरपि  ॥ ९२.१२ ॥
अवाह्यवाहिते यत्स्याददोह्यादोहने यथा  ।
स्नानमात्रेण तस्यैवं यान्ति पापान्यनेकधा  ॥ ९२.१३ ॥
यमलोकं न वीक्षेत मनुजः स कदाचन  ।
पित्ःणां परमं गुह्यमिदं भूमौ नरेश्वर  ॥ ९२.१४ ॥
ददतामक्षयं सर्वं यमहास्ये न संशयः  ।
अमावास्यां जितक्रोधो यस्तु पूजयते द्विजान्  ॥ ९२.१५ ॥
हिरण्यभूमिदानेन तिलदानेन भूयसा  ।
कृष्णाजिनप्रदानेन तिलधेनुप्रदानतः  ॥ ९२.१६ ॥
विधानोक्तद्विजाग्र्याय ये प्रदास्यन्ति भक्तितः  ।
हयं वा कुंजरं वाथ धूर्वहौ सीरसंयुतौ  ॥ ९२.१७ ॥
कन्यां वसुमतीं गां च महिषीं वा पयस्विनीम्  ।
ददते ये नृपश्रेष्ठ नोपसर्पन्ति ते यमम्  ॥ ९२.१८ ॥
यमोऽपि भवति प्रीतः प्रतिजन्म युधिष्ठिर  ।
यमस्य वाहो महिषो महिष्यस्तस्य मातरः  ॥ ९२.१९ ॥
तासां दानप्रभावेण यमः प्रीतो भवेद्ध्रुवम्  ।
नासौ यममवाप्नोति यदि पापैः समावृतः  ॥ ९२.२० ॥
एतस्मात्कारणादत्र महिषीदानमुत्तमम्  ।
तस्याः शृङ्गे जलं कार्यं धूम्रवस्त्रानुवेष्टिता  ॥ ९२.२१ ॥
आयसस्य खुराः कार्यास्ताम्रपृष्ठाः सुभूषिताः  ।
लवणाचलं पूर्वस्यामाग्नेय्यां गुडपर्वतम्  ॥ ९२.२२ ॥
कार्पासं याम्यभागं तु नवनीतं तु नैरृते  ।
पश्चिमे सप्तधान्यानि वायव्ये तंदुलाः स्मृताः  ॥ ९२.२३ ॥
सौम्ये तु काञ्चनं दद्यादीशाने घृतमेव च  ।
प्रदद्याद्यमराजो मे प्रीयतामित्युदीरयन्  ॥ ९२.२४ ॥
इत्युच्चार्य द्विजस्याग्रे यमलोकं महाभयम्  ।
असिपत्त्रवनं घोरं यमचुल्ली सुदारुणा  ॥ ९२.२५ ॥
रौद्रा वैतरणी चैव कुम्भीपाको भयावहः  ।
कालसूत्रो महाभीमस्तथा यमलपर्वतौ  ॥ ९२.२६ ॥
क्रकचं तैलयन्त्रं च श्वानो गृध्राः सुदारुणाः  ।
निरुच्छ्वासा महानादा भैरवो रौरवस्तथा  ॥ ९२.२७ ॥
एते घोरा याम्यलोके श्रूयन्ते द्विजसत्तम  ।
त्वत्प्रसादेन ते सोम्यास्तीर्थस्यास्य प्रभावतः  ॥ ९२.२८ ॥
दानस्यास्य प्रभावेण यमराजप्रसादतः  ।
नरकेऽहं न यास्यामि द्विज जन्मनि जन्मनि  ॥ ९२.२९ ॥
यमहास्यस्य चाख्यानमिदं शृण्वन्ति ये नराः  ।
तेऽपि पापविनिर्मुक्ता न पश्यन्ति यमालयम्  ॥ ९२.३० ॥

॥ इति  श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे यमहास्यतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम द्विनवतितमोऽध्यायः ॥