नारायणीयम्/दशकम् ९८
यस्मिन्नेतद्विभातं यत इदमभवद्येन चेदं य एत		
द्योऽस्मादुत्तीर्णरूपः खलु सकलमिदं भासितं यस्य भासा ।		
यो वाचां दूरदूरे पुनरपि मनसां यस्य देवा मुनीन्द्रा		
नो विद्युस्तत्त्वरूपं किमु पुनरपरे कृष्ण तस्मै नमस्ते ॥ ९८१॥			
जन्माथो कर्म नाम स्फुटमिह गुणदोषादिकं वा न यस्मिन्		
लोकानामूतेय यः स्वयमनुभजते तानि मायानुसारी ।		
बिब्रच्छक्तीररूपोऽपि च बहुतररूपोऽवभात्यद्धुतात्मा		
तस्मै कैवल्यधाम्ने पररसपरिपूर्णाय विष्णो नमस्ते ॥ ९८२॥		
नो तिर्यञ्चन्न मर्त्यं न च सुरमसुरं न स्त्रियं नो पुमांसं		
न द्रव्यं कर्म जातिं गुणमपि सदसद्वापि ते रूपमाहुः ।		
शिष्टं यत्स्यान्निषेधे सति निगमशतैर्लक्षणावृत्तितस्तत्		
कृच्छ्रेणावेद्यमानं परमसुखमयं भाति तस्मै नमस्ते ॥ ९८३॥			
मायायां बिम्बितस्त्वं सृजसि महदहङ्कारतन्मात्रभेदै		
र्भूतग्रामेन्द्रियाद्यैरपि सकलजगत्स्वप्नसङ्कल्पकल्पम् ।		
भूयः संहृत्य सर्वं कमठ इव पदान्यात्मना कालशक्त्या		
गम्भीरे जायमाने तमसि वितिमिरो भासि तस्मै नमस्ते ॥ ९८४॥		
शब्दब्रह्मेति कर्मेत्यणुरिति भगवन् काल इत्यालपन्ति		
त्वामेकं विश्वहेतुं सकलमयतया सर्वथा कल्प्यमानम् ।		
वेदान्तैर्यत्तु गीतं पुरुषपरचिदात्माभिधं तत्तु तत्त्वं		
प्रेक्षामात्रेण मूलप्रकृतिविकृतिकृत् कृष्ण तस्मै नमस्ते ॥ ९८५॥			
सत्त्वेनासत्तया वा न च खलु सदसत्त्वेन निर्वाच्यरूपा		
धत्ते यासावविद्या गुणफणिमतिवद्विश्वदृश्यावभासम् ।		
विद्यात्वं सैव याता श्रुतिवचनलवैर्यत्कृपास्यन्दलाभे		
संसारारण्यसद्यस्त्रुटनपरशुतामेति तस्मै नमस्ते ॥ ९८६॥		
भूषासु स्वर्णवद्वा जगति घटशरावादिके मृत्तिकावत्		
तत्त्वे सञ्चिन्त्यमाने स्फुरति तदधुनाप्यद्वितीयं वपुस्ते ।		
स्वप्नद्रष्टुः प्रबोधे तिमिरलयविधौ जीर्णरज्जोश्च यद्वद्		
विद्यालाभे तथैव स्फुटमपि विकसेत् कृष्ण तस्मै नमस्ते ॥ ९८७॥			
यद्भीत्योदेति सूर्यो दहति च दहनो वाति वायुस्तथान्ये		
यद्भीताः पद्मजाद्याः पुनरुचितबलीनाहरन्तेऽनुकालम् ।		
येनैवारोपिताः प्राङ्निजपदमपि ते च्यावितारश्च पश्चात्		
तस्मै विश्वं नियन्त्रे वयमपि भवते कृष्ण कुर्मः प्रणामम् ॥ ९८८॥			
त्रैलोक्यं भावयन्तं त्रिगुणमयमिदं त्र्यक्षरस्यैकवाच्यं		
त्रीशानामैक्यरूपं त्रिभिरपि निगमैर्गीयमानस्वरूपम् ।		
तिस्रोऽवस्था विदन्तं त्रियुगजनिजुषं त्रिक्रमक्रान्तविश्वं		
त्रैकाल्ये भेदहीनं त्रिभिरहमनिशं योगभेदैर्भजे त्वाम् ॥ ९८९॥		
सत्यं शुद्धं विबुद्धं जयति तव वपुर्नित्यमुक्तं निरीहं		
निर्द्वन्द्वं निर्विकारं निखिलगुणगणव्यञ्जनाधारभूतम् ।		
निर्मूलं निर्मलं तन्निरवधिमहिमोल्लासि निर्लीनमन्त		
र्निस्सङ्गानां मुनीनां निरुपमपरमानन्दसान्द्रप्रकाशम् ॥ ९८१०॥		
दुर्वारं द्वादशारं त्रिशतपरिमिलत्षष्टिपर्वाभिवीतं		
संभ्राम्यत्क्रूरवेगं क्षणमनु जगदाछिद्य सन्धावमानम् ।		
चक्रं ते कालरूपं व्यथयतु न तु मां त्वत्पदैकावलम्बं		
विष्णो कारुण्यसिन्धो पवनपुरपते पाहि सर्वामयौघात् ॥ ९८११॥