रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः ५२
तत्र तां रजनीमुष्य केशिन्यां रघुनन्दनः ।	
प्रभाते पुनरुत्थाय लक्ष्मणः प्रययौ तदा ।। ७.५२.१ ।।	
ततो ऽर्धदिवसे प्राप्ते प्रविवेश महारथः ।	
अयोध्यां रत्नसम्पूर्णां हृष्टपुष्टजनावृताम् ।। ७.५२.२ ।।	
सौमित्रिस्तु परं दैन्यं जगाम सुमहामतिः ।	
रामपादौ समासाद्य वक्ष्यामि किमहं गतः ।। ७.५२.३ ।।	
तस्यैवं चिन्तयानस्य भवनं शशिसन्निभम् ।	
रामस्य परमोदारं पुरस्तान्समदृश्यत ।। ७.५२.४ ।।	
राज्ञस्तु भवनद्वारि सो ऽवतीर्य रथोत्तमात् ।	
अवाङ्मुखो दीनमनाः प्रविवेशानिवारितः ।। ७.५२.५ ।।	
स दृष्ट्वा राघवं दीनमासीनं परमासने ।	
नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यां ददर्शाग्रजमग्रतः ।। ७.५२.६ ।।	
जग्राह चरणौ तस्य लक्ष्मणो दीनचेतनः ।	
उवाच दीनया वाचा प्राञ्जलिः सुसमाहितः ।। ७.५२.७ ।।	
आर्यस्याज्ञां पुरस्कृत्य विसृज्य जनकात्मजाम् ।	
गङ्गातीरे यथोद्दिष्टे वाल्मीकेराश्रमे शुचौ ।। ७.५२.८ ।।	
तत्र तां च शुभाचारामाश्रमान्ते यशस्विनीम् ।	
पुनरप्यागतो वीर पादमूलमुपासितुम् ।। ७.५२.९ ।।	
मा शुचः पुरुषव्याघ्र कालस्य गतिरीदृशी ।	
त्वद्विधा न हि शोचन्ति बुद्धिमन्तो मनस्विनः ।। ७.५२.१० ।।	
सर्वे क्षयान्ता निचयाः पतनान्ताः समुच्छ्रयाः ।	
संयोगा विप्रयोगान्ता मरणान्तं च जीवितम् ।। ७.५२.११ ।।	
तस्मात्पुत्रेषु दारेषु मित्रेषु च धनेषु च ।	
नातिप्रसङ्गः कर्तव्यो विप्रयोगो हि तैर्ध्रुवम् ।। ७.५२.१२ ।।	
शक्तस्त्वमात्मना ऽ ऽत्मानं विनेतुं मनसैव हि ।	
लोकान्सर्वांश्च काकुत्स्थ किं पुनः शोकमात्मनः ।। ७.५२.१३ ।।	
नेदृशेषु विमुह्यन्ति त्वद्विधाः पुरुषर्षभाः ।	
अपवादः स किल ते पुनरेष्यति राघव ।। ७.५२.१४ ।।	
यदर्थं मैथिली त्यक्ता अपवादभयान्नृप ।	
सो ऽपवादः पुरे राजन्भविष्यति न संशयः ।। ७.५२.१५ ।।	
स त्वं पुरुषशार्दूल धैर्येण सुसमाहितः ।	
त्यजैनां दुर्बलां बुद्धिं सन्तापं मा कुरुष्व ह ।। ७.५२.१६ ।।	
एवमुक्तः स काकुत्स्थो लक्ष्मणेन महात्मना ।	
उवाच परया प्रीत्या सौमित्रिं मित्रवत्सलः ।। ७.५२.१७ ।।	
एवमेतन्नरश्रेष्ठ यथा वदसि लक्ष्मण ।	
परितोषश्च मे वीर मम कार्यानुशासने ।। ७.५२.१८ ।।	
निवृत्तिश्चागता सौम्य सन्तापश्च निराकृतः ।	
भवद्वाक्यैः सुरुचिरैरनुनीतो ऽस्मि लक्ष्मण ।। ७.५२.१९ ।।	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे द्विपञ्चाशः सर्गः ।। ५२ ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्