श्रीमद्भागवतपुराणम्/स्कन्धः ३/अध्यायः १
श्रीशुक उवाच । 
एवमेतत्पुरा पृष्टो मैत्रेयो भगवान् किल । 
क्षत्त्रा वनं प्रविष्टेन त्यक्त्वा स्वगृह ऋद्धिमत् ॥ १ ॥ 
यद्वा अयं मंत्रकृद्वो भगवान् अखिलेश्वरः । 
पौरवेन्द्रगृहं हित्वा प्रविवेशात्मसात्कृतम् ॥ २ ॥ 
राजोवाच । 
कुत्र क्षत्तुर्भगवता मैत्रेयेणास सङ्गमः । 
कदा वा सहसंवाद एतद् वर्णय नः प्रभो ॥ ३ ॥ 
न ह्यल्पार्थोदयस्तस्य विदुरस्य अमलात्मनः । 
तस्मिन् वरीयसि प्रश्नः साधुवादोपबृंहितः ॥ ४ ॥ 
सूत उवाच । 
स एवं ऋषिवर्योऽयं पृष्टो राज्ञा परीक्षिता । 
प्रत्याह तं सुबहुवित् प्रीतात्मा श्रूयतामिति ॥ ५ ॥ 
श्रीशुक उवाच । 
यदा तु राजा स्वसुतानसाधून् 
    पुष्णन् न धर्मेण विनष्टदृष्टिः । 
भ्रातुर्यविष्ठस्य सुतान् विबन्धून् 
    प्रवेश्य लाक्षाभवने ददाह ॥ ६ ॥ 
यदा सभायां कुरुदेवदेव्याः 
    केशाभिमर्शं सुतकर्म गर्ह्यम् । 
न वारयामास नृपः स्नुषायाः 
    स्वास्रैर्हरन्त्याः कुचकुङ्कुमानि ॥ ७ ॥ 
द्यूते त्वधर्मेण जितस्य साधोः 
    सत्यावलंबस्य वनं गतस्य । 
न याचतोऽदात् समयेन दायं 
    तमोजुषाणो यदजातशत्रोः ॥ ८ ॥ 
यदा च पार्थप्रहितः सभायां 
    जगद्‍गुरुर्यानि जगाद कृष्णः । 
न तानि पुंसां अमृतायनानि 
    राजोरु मेने क्षतपुण्यलेशः ॥ ९ ॥ 
यदोपहूतो भवनं प्रविष्टो 
    मंत्राय पृष्टः किल पूर्वजेन । 
अथाह तन्मंत्रदृशां वरीयान् 
    यन्मंत्रिणो वैदुरिकं वदन्ति ॥ १० ॥ 
अजातशत्रोः प्रतियच्छ दायं 
    तितिक्षतो दुर्विषहं तवागः । 
सहानुजो यत्र वृकोदराहिः 
    श्वसन् रुषा यत्त्वमलं बिभेषि ॥ ११ ॥ 
पार्थांस्तु देवो भगवान् मुकुन्दो 
    गृहीतवान् स क्षितिदेवदेवः । 
आस्ते स्वपुर्यां यदुदेवदेवो 
    विनिर्जिताशेष नृदेवदेवः ॥ १२ ॥ 
स एष दोषः पुरुषद्विडास्ते 
    गृहान् प्रविष्टो यमपत्यमत्या । 
पुष्णासि कृष्णाद्विमुखो गतश्रीः 
    त्यजाश्वशैवं कुलकौशलाय ॥ १३ ॥ 
इति ऊचिवान् तत्र सुयोधनेन 
    प्रवृद्धकोपस्फुरिताधरेण । 
असत्कृतः सत्स्पृहणीयशीलः 
    क्षत्ता सकर्णानुजसौबलेन ॥ १४ ॥ 
क एनमत्रोपजुहाव जिह्मं 
    दास्याः सुतं यद्‍बलिनैव पुष्टः । 
तस्मिन् प्रतीपः परकृत्य आस्ते 
    निर्वास्यतामाशु पुराच्छ्वसानः ॥ १५ ॥ 
स इत्थमत्युल्बणकर्णबाणैः 
    भ्रातुः पुरो मर्मसु ताडितोऽपि । 
स्वयं धनुर्द्वारि निधाय मायां 
    गतव्यथोऽयादुरु मानयानः ॥ १६ ॥ 
स निर्गतः कौरवपुण्यलब्धो 
    गजाह्वयात् तीर्थपदः पदानि । 
अन्वाक्रमत्पुण्यचिकीर्षयोर्व्यां 
    स्वधिष्ठितो यानि सहस्रमूर्तिः ॥ १७ ॥ 
पुरेषु पुण्योपवनाद्रिकुञ्जे
    ष्वपङ्कतोयेषु सरित्सरःसु । 
अनन्तलिङ्गैः समलङ्कृतेषु 
    चचार तीर्थायतनेष्वनन्यः ॥ १८ ॥ 
गां पर्यटन् मेध्यविविक्तवृत्तिः 
    सदाप्लुतोऽधः शयनोऽवधूतः । 
अलक्षितः स्वैरवधूतवेषो 
    व्रतानि चेरे हरितोषणानि ॥ १९ ॥ 
इत्थं व्रजन् भारतमेव वर्षं 
    कालेन यावद्‍गतवान् प्रभासम् । 
तावच्छशास क्षितिमेक चक्रां 
    एकातपत्रामजितेन पार्थः ॥ २० ॥ 
तत्राथ शुश्राव सुहृद्‌विनष्टिं 
    वनं यथा वेणुज वह्निसंश्रयम् । 
संस्पर्धया दग्धमथानुशोचन् 
    सरस्वतीं प्रत्यगियाय तूष्णीम् ॥ २१ ॥ 
तस्यां त्रितस्योशनसो मनोश्च 
    पृथोरथाग्नेरसितस्य वायोः । 
तीर्थं सुदासस्य गवां गुहस्य 
    यत् श्राद्धदेवस्य स आसिषेवे ॥ २२ ॥ 
अन्यानि चेह द्विजदेवदेवैः 
    कृतानि नानायतनानि विष्णोः । 
प्रत्यङ्ग मुख्याङ्‌कितमन्दिराणि 
    यद्दर्शनात् कृष्णमनुस्मरन्ति ॥ २३ ॥ 
ततस्त्वतिव्रज्य सुराष्ट्रमृद्धं 
    सौवीरमत्स्यान् कुरुजाङ्गलांश्च । 
कालेन तावद्यमुनामुपेत्य 
    तत्रोद्धवं भागवतं ददर्श ॥ २४ ॥ 
स वासुदेवानुचरं प्रशान्तं 
    बृहस्पतेः प्राक्तनयं प्रतीतम् । 
आलिङ्ग्य गाढं प्रणयेन भद्रं 
    स्वानां अपृच्छद् भागवत्प्रजानाम् ॥ २५ ॥ 
कच्चित्पुराणौ पुरुषौ स्वनाभ्य 
    पाद्मानुवृत्त्येह किलावतीर्णौ । 
आसात उर्व्याः कुशलं विधाय 
    कृतक्षणौ कुशलं शूरगेहे ॥ २६ ॥ 
कच्चित् कुरूणां परमः सुहृन्नो 
    भामः स आस्ते सुखमङ्ग शौरिः । 
यो वै स्वसॄणां पितृवद् ददाति 
    वरान् वदान्यो वरतर्पणेन ॥ २७ ॥ 
कच्चिद् वरूथाधिपतिर्यदूनां 
    प्रद्युम्न आस्ते सुखमङ्ग वीरः । 
यं रुक्मिणी भगवतोऽभिलेभे 
    आराध्य विप्रान् स्मरमादिसर्गे ॥ २८ ॥ 
कच्चित्सुखं सात्वतवृष्णिभोज 
    दाशार्हकाणामधिपः स आस्ते । 
यमभ्यषिञ्चत् शतपत्रनेत्रो 
    नृपासनाशां परिहृत्य दूरात् ॥ २९ ॥ 
कच्चिद् हरेः सौम्य सुतः सदृक्ष 
    आस्तेऽग्रणी रथिनां साधु साम्बः । 
असूत यं जाम्बवती व्रताढ्या 
    देवं गुहं योऽम्बिकया धृतोऽग्रे ॥ ३० ॥ 
क्षेमं स कच्चिद् युयुधान आस्ते 
    यः फाल्गुनात् लब्धधनूरहस्यः । 
लेभेऽञ्जसाधोक्षजसेवयैव 
    गतिं तदीयां यतिभिर्दुरापाम् ॥ ३१ ॥ 
कच्चिद् बुधः स्वस्त्यनमीव 
    आस्ते श्वफल्कपुत्रो भगवत्प्रपन्नः । 
यः कृष्णपादाङ्‌कितमार्गपांसु
    ष्वचेष्टत प्रेमविभिन्नधैर्यः ॥ ३२ ॥ 
कच्चिच्छिवं देवकभोजपुत्र्या 
    विष्णुप्रजाया इव देवमातुः । 
या वै स्वगर्भेण दधार देवं 
    त्रयी यथा यज्ञवितानमर्थम् ॥ ३३ ॥ 
अपिस्विदास्ते भगवान् सुखं वो 
    यः सात्वतां कामदुघोऽनिरुद्धः । 
यमामनन्ति स्म हि शब्दयोनिं 
    मनोमयं सत्त्वतुरीयतत्त्वम् ॥ ३४ ॥ 
अपिस्विदन्ये च निजात्मदैवं 
    अनन्यवृत्त्या समनुव्रता ये । 
हृदीकसत्यात्मज चारुदेष्ण 
    गदादयः स्वस्ति चरन्ति सौम्य ॥ ३५ ॥ 
अपि स्वदोर्भ्यां विजयाच्युताभ्यां 
    धर्मेण धर्मः परिपाति सेतुम् । 
दुर्योधनोऽतप्यत यत्सभायां 
    साम्राज्यलक्ष्म्या विजयानुवृत्त्या ॥ ३६ ॥ 
किं वा कृताघेष्वघमत्यमर्षी 
    भीमोऽहिवद्दीर्घतमं व्यमुञ्चत् । 
यस्याङ्‌घ्रिपातं रणभूर्न सेहे 
    मार्गं गदायाश्चरतो विचित्रम् ॥ ३७ ॥ 
कच्चिद् यशोधा रथयूथपानां 
    गाण्डीव धन्वोपरतारिरास्ते । 
अलक्षितो यच्छरकूटगूढो 
    मायाकिरातो गिरिशस्तुतोष ॥ ३८ ॥ 
यमावुतस्वित्तनयौ पृथायाः 
    पार्थैर्वृतौ पक्ष्मभिरक्षिणीव । 
रेमात उद्दाय मृधे स्वरिक्थं 
    परात्सुपर्णाविव वज्रिवक्त्रात् ॥ ३९ ॥ 
अहो पृथापि ध्रियतेऽर्भकार्थे 
    राजर्षिवर्येण विनापि तेन । 
यस्त्वेकवीरोऽधिरथो विजिग्ये 
    धनुर्द्वितीयः ककुभश्चतस्रः ॥ ४० ॥ 
सौम्यानुशोचे तमधःपतन्तं 
    भ्रात्रे परेताय विदुद्रुहे यः । 
निर्यापितो येन सुहृत्स्वपुर्या 
    अहं स्वपुत्रान् समनुव्रतेन ॥ ४१ ॥ 
सोऽहं हरेर्मर्त्यविडम्बनेन 
    दृशो नृणां चालयतो विधातुः । 
नान्योपलक्ष्यः पदवीं प्रसादात् 
    चरामि पश्यन् गतविस्मयोऽत्र ॥ ४२ ॥ 
नूनं नृपाणां त्रिमदोत्पथानां 
    महीं मुहुश्चालयतां चमूभिः । 
वधात्प्रपन्नार्तिजिहीर्षयेशोऽपि 
    उपैक्षताघं भगवान् कुरूणाम् ॥ ४३ ॥ 
अजस्य जन्मोत्पथनाशनाय 
    कर्माण्यकर्तुर्ग्रहणाय पुंसाम् । 
नन्वन्यथा कोऽर्हति देहयोगं 
    परो गुणानामुत कर्मतंत्रम् ॥ ४४ ॥ 
तस्य प्रपन्नाखिललोकपानां 
    अवस्थितानां अनुशासने स्वे । 
अर्थाय जातस्य यदुष्वजस्य 
    वार्तां सखे कीर्तय तीर्थकीर्तेः ॥ ४५ ॥ 
इति श्रीमद्‌भागवते महापुराणे पारमहंस्यां संहितायां 
तृतीयस्कन्धे विदुरोद्धवसंवादे प्रथमोऽध्यायः ॥ १ ॥

fr:Le Bhâgavata Purâna/Livre III/Chapitre 1