नारायणीयम्/दशकम् ९३
बन्धुस्नेहं विजह्यां तव हि करुणया त्वय्युपावेशितात्मा		
सर्वं त्वक्त्वा चरेयं सकलमपि जगद्वीक्ष्य मायाविलासम् ।		
नानात्वाद्भ्रान्तिजन्यात्सति खलु गुणदोषावबोधे विधिर्वा		
व्यासेधो वा कथं तौ त्वयि निहितमतेर्वीतवैषम्यबुद्धेः ॥ ९३१॥			
क्षुत्तृष्णालोपमात्रे सततकृतधियो जन्तवस्सन्त्यनन्ता		
स्तेभ्यो विज्ञानवत्त्वात्पुरुष इह वरस्तज्जनिर्दुर्लभैव ।		
तत्राप्यात्मात्मनः स्यात्सुहृदपि च रिपुर्यस्त्वयि न्यस्तचेता		
स्तापोच्छित्तेरुपायं स्मरति स हि सुहृत्स्वात्मवैरी ततोऽन्यः ॥ ९३२॥			
त्वत्कारुण्ये प्रवृत्ते क इव न हि गुरुर्लोकवृत्तेऽपि भूमन्		
सर्वाक्रान्तापि भूमिर्न हि चलति ततः सत्क्षमां शिक्षयेयम् ।		
गृह्णीयामीश तत्तद्विषयपरिचतेऽप्यप्रसक्तिं समीरा		
द्व्याप्तत्वञ्चात्मनो मे गगनगुरुवशाद्भातु निर्लेपता च ॥ ९३३॥			
स्वच्छः स्यां पावनोऽहं मधुर उदकवद्वह्निवन्मा स्म गृह्णां		
सर्वान्नीनोऽपि दोषं तरुषु तमिव मां सर्वभूतेष्ववेयाम् ।		
पुष्टिर्नष्टिः कलानांं शशिन इव तनोर्नात्मनोऽस्तीति विद्यां		
तोयादिव्यस्तमार्ताण्डवदपि च तनुष्वेकतां त्वत्प्रसादात् ॥ ९३४॥		
स्नेहाद्व्याधास्तपुत्रप्रणयमृतकपोतायितो मा स्म भूवं		
प्राप्त प्राश्नन्सहेय क्षुधमपि शयुवत्सिन्धुवत्स्यामगाधः ।		
मा पप्तं योषिदादौ शिखिनि शलभवद्भृङ्गवत्सारभागी		
भूयासं किन्तु तद्वद्धनचयनवशान्माहमीश प्रणेशम् ॥ ९३५॥			
मा बध्यासं तरुण्या गज इव वशया नार्जयेयं धनौघं		
हर्तान्यस्तं हि माध्वीहर इव मृगवन्मा गुहं ग्राम्यगीतैः ।		
नात्यासज्जेय भोज्ये झष इव बिळिशे पिङ्गलावन्निराशः		
सुप्यां भर्तव्ययोगात्कुरर इव विभो सामिषोऽन्यैर्न हन्यै ॥ ९३६॥			
वर्तेय त्यक्तमानः सुखमतिशिशुवन्निस्सहायश्चरेयं		
कन्याया एकशेषो वलय इव विभो वर्जितान्योन्यघोषः ।		
त्वच्चित्तो नावबुध्यै परमिषुकृदिव क्ष्माभृदायानघोषं		
गेहेष्वन्यप्रणीतेष्वहिरिव निवसान्युन्दुरोर्मन्दिरेषु ॥ ९३७॥		
त्वय्येव त्वत्कृतं त्वं क्षपयसि जगदित्यूर्णनाभात्प्रतीयां		
त्वच्चिन्ता त्वत्स्वरूपं कुरुत इति दृढं शिक्षेये पेशकारात् ।		
विड्भस्मात्मा च देहि भवति गुरुवरो यो विवेकं विरक्तिं		
धत्ते सञ्चिन्त्यमानो मम तु बहुरुजापीडितोऽयं विशेषात् ॥ ९३८॥			
ही ही मे देहमोहं त्यज पवनपुराधीश यत्प्रेमहेतो		
र्गेहे चित्ते कळत्रादिषु च विवशितास्त्वत्पदं विस्मरन्ति ।		
सोऽयं वह्नेः शुनो वा परमिह परतः साम्प्रतञ्चाक्षिकर्ण		
त्वग्जिह्वाद्या विकर्षन्त्यवशमत इतः कोऽपि न त्वत्पदाब्जे ॥ ९३९॥		
दुर्वारो देहमोहो यदि पुनरधुना तर्हि निश्शेषरोगान्		
हृत्वा भक्तिं द्रढिष्ठां कुरु तव पदपङ्केरुहे पङ्कजाक्ष ।		
नूनः नानाभवान्ते समधिगतमिमं मुक्तिदं विप्रदेहं		
क्षुद्रे हा हन्त मा मा क्षिप विषयरसे पाहि मां मारुतेश ॥ ९३१०॥