नारायणीयम्/दशकम् ८३
रामेऽथगोकुलगते प्रमदाप्रसक्ते हूतानुपेतयमुनादमने मदान्धे ।		
स्वैरं समारमति सेवकवादमूढो दूतं न्ययुङ्क्त तव पौण्ड्रकवासुदेवः ॥ ८३१	॥			
नारायणोऽहमवतीर्ण इहास्मि भूमौ		
धत्से किल त्वमपि मामकलक्षणानि ।		
उत्सृज्य तानि शरणं व्रज मामिति त्वां		
दूतो जगाद सकलैर्हसितः सभायाम् ॥ ८३२॥		
दूतेऽथ यातवति यादवसैनिकस्त्वं		
यातो ददर्शिथ वपुः किल पौण्ड्रकीयम् ।		
तापेन वक्षसि कृताङ्कमनल्पमूल्य		
श्रीकौस्तुभं मकरकुण्डलपीतचेलम् ॥ ८३३॥		
कालायसं निजसुदर्शनमस्यतोऽस्य		
कालानलोत्करकिरेण सुदर्शनेन ।		
शीर्षं चकर्तिथ ममर्दिथ चास्य सेनां		
तन्मित्रकाशिपशिरोऽपि चकर्थ काश्याम् ॥ ८३४॥		
जाड्येन बालकगिराऽपि किलाहमेव		
श्रीवासुदेव इति रूढमतिश्चिरं सः ।		
सायुज्यमेव भवदैक्यधिया गतोऽभूत्		
को नाम कस्य सुकृतं कथमित्यवेयात् ॥ ८३५॥		
काशीश्वरस्य तनयोऽथ सुदक्षिणाख्यः शर्वं प्रपूज्य भवते विहिताभिचारः ।		
कृत्यानलं कमपि बाणरणातिभीतैर्भूतैः कथञ्चन वृतैः सममभ्यमुञ्चत् ॥ ८३६॥				
तालप्रमाणचरणामखिलं दहन्तीं		
कृत्यां विलोक्य चकितैः कथितोऽपि पौरैः ।		
द्यूतोत्सवे कमपि नो चलितो विभो त्वं		
पार्श्वस्थमाशु विससर्जिथ कालचक्रम् ॥ ८३७॥		
अभ्यापतत्यमितधाम्नि भवन्महास्त्रे हा हेति विद्रुतवती खलु घोरकृत्या ।		
रोषात्सुदक्षिणमदक्षिणचेष्टितं तं पुप्लोष चक्रमपि काशिपुरामधाक्षीत् ॥ ८३८॥				
स खलु विविदो रक्षोघाते कृतोपकृतिः पुरा		
तव तु कलया मृत्युं प्राप्तुं तदा खलतां गतः ।		
नरकसचिवो देशक्लेशं सृजन् नगरान्तिके		
झटिति हलिना युध्यन्नद्धा पपात तलाहतः ॥ ८३९॥		
साम्बं कौरव्यपुत्रीहरणनियमितं सान्त्वनार्थी कुरूणां		
यातस्तद्वाक्यरोषोद्धृतकरिनगरो मोचयामास रामः ।		
ते घात्याः पाण्डवेयैरिति यदुपृतनां नामुचस्त्वं तदानीं		
तं त्वां दुर्बोधलीलं पवनपुरपते तापशान्त्यै निषेवे ॥ ८३१०	॥