रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः ७१
ततो द्वादशमे वर्षे शत्रघ्नो रामपालिताम् ।	
अयोध्यां चकमे गन्तुमल्पभृत्यबलानुगः ।। ७.७१.१ ।।	
ततो मन्त्रिपुरोगांश्च बलमुख्यान्निवर्त्य च ।	
जगाम हयमुख्यैश्च रथानां च शतेन सः ।। ७.७१.२ ।।	
स गत्वा गणितान्वासान्सप्ताष्टौ रघुनन्दनः ।	
वाल्मीक्याश्रममागत्य वासं चक्रे महायशाः ।। ७.७१.३ ।।	
सो ऽभिवाद्य ततः पादौ वाल्मीकेः पुरुषर्षभः ।	
पाद्यमर्ध्यं तथातिथ्यं जग्राह मुनिहस्ततः ।। ७.७१.४ ।।	
बहुरूपाः सुमधुराः कथास्तत्र सहस्रशः ।	
कथयामास स मुनिः शत्रुघ्नाय महात्मने ।। ७.७१.५ ।।	
उवाच च मुनिर्वाक्यं लवणस्य वधाश्रितम् ।	
सुदुष्करं कृतं कर्म लवणं निघ्नता त्वया ।। ७.७१.६ ।।	
बहवः पार्थिवाः सौम्य हताः सबलवाहनाः ।	
लवणेन महाबाहो युध्यमाना महाबलाः ।। ७.७१.७ ।।	
स त्वया निहतः पापो लीलया पुरुषर्षभ ।	
जगतश्च भयं तत्र प्रशान्तं तव तेजसा ।। ७.७१.८ ।।	
रावणस्य वधो घोरो यत्नेन महता कृतः ।	
इदं तु सुमहत्कर्म त्वया कृतमयत्नतः ।। ७.७१.९ ।।	
प्रीतिश्चास्मिन्परा जाता देवानां लवणे हते ।	
भूतानां चैव सर्वेषां जगतश्च प्रियं कृतम् ।। ७.७१.१० ।।	
तच्च युद्धं मया दृष्टं यथावत्पुरुषर्षभ ।	
सभायां वासवस्याथ उपविष्टेन राघव ।। ७.७१.११ ।।	
ममापि परमा प्रीतिर्हृदि शत्रुघ्न वर्तते ।	
उपाघ्रास्यामि ते मूर्ध्नि स्नेहस्यैषा परा गतिः ।। ७.७१.१२ ।।	
इत्युक्त्वा मूर्ध्नि शत्रुघ्नमुपाघ्राय महामुनिः ।	
आतिथ्यमकरोत्तस्य ये च तस्य पदानुगाः ।। ७.७१.१३ ।।	
स भुक्तवान्नरश्रेष्ठो गीतमाधुर्यमुत्तमम् ।	
शुश्राव रामचरितं तस्मिन्काले यथाकृमम् ।। ७.७१.१४ ।।	
तन्त्रीलयसमायुक्तं त्रिस्थानकरणान्वितम् ।	
संस्कृतं लक्षणोपेतं समतालसमन्वितम् ।	
शुश्राव रामचरितं तस्मिन्काले पुरा कृतम् ।। ७.७१.१५ ।।	
तान्यक्षराणि सत्यानि यथावृत्तानि पूर्वशः ।	
श्रुत्वा पुरुषशार्दूलो विसञ्ज्ञो बाष्पलोचनः ।। ७.७१.१६ ।।	
स मुहूर्तमिवासञ्ज्ञो विनिःश्वस्य मुहुर्मुहुः ।	
तस्मिन् गीते यथावृत्तं वर्तमानमिवाशृणोत् ।। ७.७१.१७ ।।	
पदानुगाश्च ये राज्ञस्तां श्रुत्वा गीतिसम्पदम् ।	
अवाङ्मुखाश्च दीनाश्च ह्याश्चर्यमिति चाब्रुवन् ।। ७.७१.१८ ।।	
परस्परं च ये तत्र सैनिकाः सम्बभाषिरे ।	
किमिदं क्व च वर्तामः किमेतत्स्वप्नदर्शनम् ।। ७.७१.१९ ।।	
अर्थो यो नः पुरा दृष्टस्तमाश्रमपदे पुनः ।	
शृणुमः किमिदं स्वप्नो गीतबन्धं श्रियो भवेत् ।। ७.७१.२० ।।	
विस्मयं ते परं गत्वा शत्रुघ्नमिदमब्रुवन् ।	
साधु पृच्छ नरश्रेष्ठ वाल्मीकिं मुनिपुङ्गवम् ।। ७.७१.२१ ।।	
शत्रुघ्नस्त्वब्रवीत्सर्वान्कौतूहलसमन्वितान् ।	
सैनिका न क्षमो ऽस्माकं परिप्रष्टुमिहेदृशः ।। ७.७१.२२ ।।	
आश्चर्याणि बहूनीह भवन्त्यस्याश्रमे मुनेः ।	
न तु कौतूहलाद्युक्तमन्वेष्टुं तं महामुनिम् ।। ७.७१.२३ ।।	
एवं तद्वाक्यमुक्त्वा च सैनिकान्रघुनन्दनः ।	
अभिवाद्य महर्षिं तं स्वं निवेशं ययौ तदा ।। ७.७१.२४ ।।	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे एकसप्ततिमः सर्गः ।। ७१ ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्