श्रीमद्भागवतपुराणम्/स्कन्धः ३/अध्यायः ७
श्रीशुक उवाच - 
(अनुष्टुप्) 
एवं ब्रुवाणं मैत्रेयं द्वैपायनसुतो बुधः । 
प्रीणयन्निव भारत्या विदुरः प्रत्यभाषत ॥ १ ॥ 
विदुर उवाच । 
ब्रह्मन् कथं भगवतः चिन्मात्रस्याविकारिणः । 
लीलया चापि युज्येरन् निर्गुणस्य गुणाः क्रियाः ॥ २ ॥ 
क्रीडायां उद्यमोऽर्भस्य कामश्चिक्रीडिषान्यतः । 
स्वतस्तृप्तस्य च कथं निवृत्तस्य सदान्यतः ॥ ३ ॥ 
अस्राक्षीत् भगवान् विश्वं गुणमय्याऽऽत्ममायया । 
तया संस्थापयत्येतद् भूयः प्रत्यपिधास्यति ॥ ४ ॥ 
देशतः कालतो योऽसौ अवस्थातः स्वतोऽन्यतः । 
अविलुप्तावबोधात्मा स युज्येताजया कथम् ॥ ५ ॥ 
भगवानेक एवैष सर्वक्षेत्रेष्ववस्थितः । 
अमुष्य दुर्भगत्वं वा क्लेशो वा कर्मभिः कुतः ॥ ६ ॥ 
एतस्मिन्मे मनो विद्वन् खिद्यतेऽज्ञानसङ्कटे । 
तन्नः पराणुद विभो कश्मलं मानसं महत् ॥ ७ ॥ 
श्रीशुक उवाच - 
स इत्थं चोदितः क्षत्त्रा तत्त्वजिज्ञासुना मुनिः । 
प्रत्याह भगवच्चित्तः स्मयन्निव गतस्मयः ॥ ८ ॥ 
मैत्रेय उवाच - 
सेयं भगवतो माया यन्नयेन विरुध्यते । 
ईश्वरस्य विमुक्तस्य कार्पण्यमुत बन्धनम् ॥ ९ ॥ 
यदर्थेन विनामुष्य पुंस आत्मविपर्ययः । 
प्रतीयत उपद्रष्टुः स्वशिरश्छेदनादिकः ॥ १० ॥ 
यथा जले चन्द्रमसः कम्पादिस्तत्कृतो गुणः । 
दृश्यतेऽसन्नपि द्रष्टुः आत्मनोऽनात्मनो गुणः ॥ ११ ॥ 
स वै निवृत्तिधर्मेण वासुदेवानुकम्पया । 
भगवद्‍भक्तियोगेन तिरोधत्ते शनैरिह ॥ १२ ॥ 
यदेन्द्रियोपरामोऽथ द्रष्ट्रात्मनि परे हरौ । 
विलीयन्ते तदा क्लेशाः संसुप्तस्येव कृत्स्नशः ॥ १३ ॥ 
अशेषसङ्क्लेशशमं विधत्ते 
     गुणानुवादश्रवणं मुरारेः । 
किं वा पुनस्तच्चरणारविन्द 
     परागसेवारतिरात्मलब्धा ॥ १४ ॥ 
विदुर उवाच - 
(अनुष्टुप्) 
सञ्छिन्नः संशयो मह्यं तव सूक्तासिना विभो । 
उभयत्रापि भगवन् मनो मे सम्प्रधावति ॥ १५ ॥ 
साध्वेतद् व्याहृतं विद्वन् आत्ममायायनं हरेः । 
आभात्यपार्थं निर्मूलं विश्वमूलं न यद्‍बहिः ॥ १६ ॥ 
यश्च मूढतमो लोके यश्च बुद्धेः परं गतः । 
तावुभौ सुखमेधेते क्लिश्यत्यन्तरितो जनः ॥ १७ ॥ 
अर्थाभावं विनिश्चित्य प्रतीतस्यापि नात्मनः । 
तां चापि युष्मच्चरण सेवयाहं पराणुदे ॥ १८ ॥ 
यत्सेवया भगवतः कूटस्थस्य मधुद्विषः । 
रतिरासो भवेत्तीव्रः पादयोर्व्यसनार्दनः ॥ १९ ॥ 
दुरापा ह्यल्पतपसः सेवा वैकुण्ठवर्त्मसु । 
यत्रोपगीयते नित्यं देवदेवो जनार्दनः ॥ २० ॥ 
सृष्ट्वाग्रे महदादीनि सविकाराणि अनुक्रमात् । 
तेभ्यो विराजं उद्‌धृत्य तमनु प्राविशद्विभुः ॥ २१ ॥ 
यमाहुराद्यं पुरुषं सहस्राङ्घ्र्यूरुबाहुकम् । 
यत्र विश्व इमे लोकाः सविकाशं समासते ॥ २२ ॥ 
यस्मिन् दशविधः प्राणः सेन्द्रियार्थेन्द्रियः त्रिवृत् । 
त्वयेरितो यतो वर्णाः तद्‌विभूतीर्वदस्व नः ॥ २३ ॥ 
यत्र पुत्रैश्च पौत्रैश्च नप्तृभिः सह गोत्रजैः । 
प्रजा विचित्राकृतय आसन्याभिरिदं ततम् ॥ २४ ॥ 
प्रजापतीनां स पतिः चकॢपे कान् प्रजापतीन् । 
सर्गांश्चैवानुसर्गांश्च मनून् मन्वन्तराधिपान् ॥ २५ ॥ 
एतेषामपि वंशांश्च वंशानुचरितानि च । 
उपर्यधश्च ये लोका भूमेर्मित्रात्मजासते ॥ २६ ॥ 
तेषां संस्थां प्रमाणं च भूर्लोकस्य च वर्णय । 
तिर्यङ्‌मानुषदेवानां सरीसृप पतत्त्रिणाम् । 
वद नः सर्गसंव्यूहं गार्भस्वेदद्विजोद्‌भिदाम् ॥ २७॥ 
गुणावतारैर्विश्वस्य सर्गस्थित्यप्ययाश्रयम् । 
सृजतः श्रीनिवासस्य व्याचक्ष्वोदारविक्रमम् ॥ २८ ॥ 
वर्णाश्रमविभागांश्च रूपशीलस्वभावतः । 
ऋषीणां जन्मकर्माणि वेदस्य च विकर्षणम् ॥ २९ ॥ 
यज्ञस्य च वितानानि योगस्य च पथः प्रभो । 
नैष्कर्म्यस्य च साङ्ख्यस्य तंत्रं वा भगवत्स्मृतम् ॥ ३० ॥ 
पाषण्डपथवैषम्यं प्रतिलोमनिवेशनम् । 
जीवस्य गतयो याश्च यावतीर्गुणकर्मजाः ॥ ३१ ॥ 
धर्मार्थकाममोक्षाणां निमित्तान्यविरोधतः । 
वार्ताया दण्डनीतेश्च श्रुतस्य च विधिं पृथक् ॥ ३२ ॥ 
श्राद्धस्य च विधिं ब्रह्मन् पितॄणां सर्गमेव च । 
ग्रहनक्षत्रताराणां कालावयवसंस्थितिम् ॥ ३३ ॥ 
दानस्य तपसो वापि यच्चेष्टापूर्तयोः फलम् । 
प्रवासस्थस्य यो धर्मो यश्च पुंस उतापदि ॥ ३४ ॥ 
येन वा भगवान् तुस्तुष्येद् धर्मयोनिर्जनार्दनः । 
सम्प्रसीदति वा येषां एतत् आख्याहि मेऽनघ ॥ ३५ ॥ 
अनुव्रतानां शिष्याणां पुत्राणां च द्विजोत्तम । 
अनापृष्टमपि ब्रूयुः गुरवो दीनवत्सलाः ॥ ३६ ॥ 
तत्त्वानां भगवन् तेषां कतिधा प्रतिसङ्क्रमः । 
तत्रेमं क उपासीरन् क उ स्विदनुशेरते ॥ ३७ ॥ 
पुरुषस्य च संस्थानं स्वरूपं वा परस्य च । 
ज्ञानं च नैगमं यत्तद् गुरुशिष्यप्रयोजनम् ॥ ३८ ॥ 
निमित्तानि च तस्येह प्रोक्तान्यनघसूरिभिः । 
स्वतो ज्ञानं कुतः पुंसां भक्तिर्वैराग्यमेव वा ॥ ३९ ॥ 
एतान्मे पृच्छतः प्रश्नान् हरेः कर्मविवित्सया । 
ब्रूहि मेऽज्ञस्य मित्रत्वात् अजया नष्टचक्षुषः ॥ ४० ॥ 
सर्वे वेदाश्च यज्ञाश्च तपो दानानि चानघ । 
जीवाभयप्रदानस्य न कुर्वीरन् कलामपि ॥ ४१ ॥ 
श्रीशुक उवाच - 
स इत्थं आपृष्टपुराणकल्पः 
     कुरुप्रधानेन मुनिप्रधानः । 
प्रवृद्धहर्षो भगवत्कथायां 
     सञ्चोदितस्तं प्रहसन्निवाह ॥ ४२ ॥

इति श्रीमद्‌भागवते महापुराणे पारमहंस्यां संहितायां 
तृतीयस्कन्धे सप्तमोऽध्यायः ॥ ७ ॥

fr:Le Bhâgavata Purâna/Livre III/Chapitre 7