नारायणीयम्/दशकम् ५०
तरलमधुकृद्वृन्दे बृन्दावनेऽथ मनोहरे		
पशुपशिशुभिस्साकं वत्सानुपालनलोलुपः ।		
हलधरसखो देव श्रीमन् विचेरिथ धारयन्		
गवलमुरळीवेत्रं नेत्राभिरामतनुद्युतिः ॥ ५०१॥		
विहितजगतीरक्षं लक्ष्मीकराम्बुजलाळितं		
ददति चरणद्वन्द्वं बृन्दावने त्वयि पावने ।		
किमिव न बभौ सम्पत्सम्पूरितं तरुवल्लरी		
सलिलधरणीगोत्रक्षेत्रादिकं कमलापते ॥ ४९२॥		
विलसदुलपे कान्तारान्ते समीरणशीतळे		
विपुलयमुनातीरे गोवर्धनाचलमूर्धसु ।		
लळितमुरळीनादस्सञ्चारयन्खलु वात्सकं		
क्वचन दिवसे दैत्यं वत्साकृतिं त्वमुदैक्षथाः ॥ ५०३॥		
रभसविलसत्पुच्छं विच्छायतोऽस्य विलोकयन्		
किमपि वलितस्कन्धं रन्ध्रप्रतीक्षमुदीक्षितम् ।		
तमथ चरणे बिभ्रद्विभ्रामयन्मुहुरुच्चकैः		
कुहचन महावृक्षे चिक्षेपिथ क्षतजीवितम् ॥ ५०४॥		
निपतति महादैत्ये जात्या दुरात्मनि तत्क्षणं		
निपतनजवक्षुण्णक्षोणीरुहक्षतकानने ।		
दिवि परमिळद्वृन्दा बृन्दारकाः कुसुमोत्करैः		
शिरसि भवतो हर्षाद्वर्षन्ति नाम तदा हरे ॥ ५०५॥		
सुरभिलतमा मूर्धन्यूर्ध्वं कुतः कुसुमावली		
निपतति तवेत्युक्तो बालैः सहेलमुदैरयः ।		
झटिति दनुजक्षेपेणोर्ध्वं गतस्तरुमण्डलात्		
कुसुमनिकरस्सोऽयं नूनं समेति शनैरिति ॥ ५०६॥		
क्वचन दिवसे भूयो भूयस्तरेपरुषातपे		
तपनतनयापाथः पातुं गता भवदादयः ।		
चलितगरुतं प्रेक्षामासुर्बकं खलु विस्मृतं		
क्षितिधरगरुच्छेदे कैलासशैलमिवापरम् ॥ ५०७॥		
पिबति सलिलं गोपव्राते भवनतमभिद्रुतः		
स किल निगिलन्नग्निप्रख्यं पुनर्द्रुतमुद्वमन् ।		
दलयितुमगात्त्रोट्याः कोट्या तदा यु भवान्विभो		
खलजनभिदाचुञ्चुश्चञ्चू प्रगृह्य ददार तम् ॥ ५०८॥		
सपदि सहजां सन्द्रष्टुं वा मृतां खलु पूतना		
मनुजमघमप्यग्रे गत्वा प्रतीक्षितुमेव वा ।		
शमननिलयं याते तस्मिन्बके सुमनोगणे		
किरति सुमनोबृन्दं बृन्दावनाद्गृहमैयथाः ॥ ५०९॥		
लळितमुरळीनादं दूरान्निशम्य वधूजनै		
स्त्वरितमुपगम्यारादारूढमोदमुदीक्षितः ।		
जनितजननीनन्दानन्दस्समीरणमन्दिर		
प्रथितवसते शौरे दूरीकुरुष्व ममामयान् ॥ ५०१०॥