रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः ४
श्रुत्वागस्त्येरितं वाक्यं रामो विस्मयमागतः ।	
कथमासीत्तु लङ्कायां सम्भवो रक्षसां पुरा ।। ७.४.१ ।।	
ततः शिरः कम्पयित्वा त्रेताग्निसमविग्रहम् ।	
तमगस्त्यं मुहुर्दृष्ट्वा स्मयमानो ऽभ्यभाषत ।। ७.४.२ ।।	
भगवन्पूर्वमप्येषा लङ्कासीत्पिशिताशिनाम् ।	
श्रुत्वेदं भगवद्वाक्यं जातो मे विस्मयः परः ।। ७.४.३ ।।	
पुलस्त्यवंशादुद्भूता राक्षसा इति नः श्रुतम् ।	
इदानीमन्यतश्चापि सम्भवः कीर्तितस्त्वया ।। ७.४.४ ।।	
रावणात्कुम्भकर्णाच्च प्रहस्ताद्विकटादपि ।	
रावणस्य च पुत्रेभ्यः किं नु ते बलवत्तराः ।। ७.४.५ ।।	
क एषां पूर्वको ब्रह्मन्किन्नामा च बलोत्कटः ।	
अपराधं च कं प्राप्य विष्णुना द्राविताः कथम् ।। ७.४.६ ।।	
एतद्विस्तरतः सर्वं कथयस्व ममानघ ।	
कुतूहलमिदं मह्यं नुद भानुर्यथा तमः ।। ७.४.७ ।।	
राघवस्य वचः श्रुत्वा संस्कारालङ्कृतं शुभम् ।	
ईषद्विस्मयमानस्तमगस्त्यः प्राह राघवम् ।। ७.४.८ ।।	
प्रजापतिः पुरा सृष्ट्वा ह्यपः सलिलसम्भवः ।	
तासां गोपायने सत्त्वानसृजत्पद्मसम्भवः ।। ७.४.९ ।।	
ते सत्त्वाः सत्त्वकर्तारं विनीतवदुपस्थिताः ।	
किं कुर्म इति भाषन्तः क्षुत्पिपासाभयार्दिताः ।। ७.४.१० ।।	
प्रजापतिस्तु तान्याह सत्वानि प्रहसन्निव ।	
आभाष्य वाचा यत्नेन रक्षध्वमिति मानदः ।। ७.४.११ ।।	
रक्षामेति च तत्रान्ये जक्षाम इति चापरे ।	
भुक्षिताभुक्षितैरुक्तस्ततस्तानाह भूतकृत् ।। ७.४.१२ ।।	
रक्षामेति च यैरुक्तं राक्षसास्ते भवन्तु वः ।	
जक्षाम इति यैरुक्तं यक्षा एव भवन्तु वः ।। ७.४.१३ ।।	
तत्र हेतिः प्रहेतिश्च भ्रातरौ राक्षसाधिपौ ।	
मधुकैटभसङ्काशौ बभूवतुररिन्दमौ ।। ७.४.१४ ।।	
प्रहेतिर्धार्मिकस्तत्र तपोवनगतस्तदा ।	
हेतिर्दारक्रियार्थे तु परं यत्नमथाकरोत् ।। ७.४.१५ ।।	
स कालभगिनीं कन्यां भयां नाम भयावहाम् ।	
उदावहदमेयात्मा स्वयमेव महामतिः ।। ७.४.१६ ।।	
स तस्यां जनयामास हेती राक्षसपुङ्गवः ।	
पुत्रं पुत्रवतां श्रेष्ठो विद्युत्केश इति श्रुतम् ।। ७.४.१७ ।।	
विद्युत्केशो हेतिपुत्रः स दीप्तार्कसमप्रभः ।	
व्यवर्धत महातेजास्तोयमध्य इवाम्बुदः ।। ७.४.१८ ।।	
स यदा यौवनं भद्रमनुप्राप्तो निशाचरः ।	
ततो दारक्रियां तस्य कर्तुं व्यवसितः पिता ।। ७.४.१९ ।।	
सन्ध्यायास्तनयां सो ऽथ सन्ध्यातुल्यां प्रभावतः ।	
वरयामास पुत्रार्थं हेती राक्षसपुङ्गवः ।। ७.४.२० ।।	
अवश्यमेव दातव्या परस्मै सेति सन्ध्यया ।	
चिन्तयित्वा सुता दत्ता विद्युत्केशाय राघव ।। ७.४.२१ ।।	
सन्ध्यायास्तनयां लब्ध्वा विद्युत्केशो निशाचरः ।	
रमते स्म तया सार्धं पौलोम्या मघवानिव ।। ७.४.२२ ।।	
केनचित्त्वथ कालेन राम सालकटङ्कटा ।	
विद्युत्केशाद्गर्भमाप घनराजिरिवार्णवात् ।। ७.४.२३ ।।	
ततः सा राक्षसी गर्भं घनगर्भसमप्रभम् ।	
प्रसूता मन्दरं गत्वा गङ्गा गर्भमिवाग्निजम् ।। ७.४.२४ ।।	
समुत्सृज्य तु सा गर्भं विद्युत्केशरतार्थिनी ।	
रेमे तु सार्धं पतिना विस्मृत्य सुतमात्मजम् ।। ७.४.२५ ।।	
उत्सृष्टस्तु तदा गर्भो घनशब्दसमस्वनः ।	
तयोत्सृष्टः स तु शिशुः शरदर्कसमद्युतिः ।	
निधायास्ये स्वयं मुष्टिं रुरोद शनकैस्तदा ।। ७.४.२६ ।।	
ततो वृषभमास्थाय पार्वत्या सहितः शिवः ।	
वायुमार्गेण गच्छन्वै शुश्राव रुदितस्वनम् ।। ७.४.२७ ।।	
अपश्यदुमया सार्धं रुदन्तं राक्षसात्मजम् ।	
कारुण्यभावात्पार्वत्या भवस्त्रिपुरसूदनः ।। ७.४.२८ ।।	
तं राक्षसात्मजं चक्रे मातुरेव वयःसमम् ।	
अमरं चैव तं कृत्वा महादेवो ऽक्षरो ऽव्ययः ।। ७.४.२९ ।।	
पुरमाकाशगं प्रादात्पार्वत्याः प्रियकाम्यया ।	
उमयापि वरो दत्तो राक्षसानां नृपात्मज ।। ७.४.३० ।।	
सद्योपलब्धिर्गर्भस्य प्रसूतिः सद्य एव च ।	
सद्य एव वयःप्राप्तिर्मातुरेव वयस्समम् ।। ७.४.३१ ।।	
ततः सुकेशो वरदानगर्वितः श्रियं प्रभोः प्राप्य हरस्य पार्श्वतः ।	
चचार सर्वत्र महान्महामतिः खगं पुरं प्राप्य पुरन्दरो यथा ।। ७.४.३२ ।।	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे चतुर्थः सर्गः ।। ४ ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्