महाभारतम्-13-अनुशासनपर्व-012
भीष्मेण युधिष्ठिरंप्रति ब्राह्मणप्रशंसनम्।। 1 ।।

13-12-2	यदमुत्रेह च हितं तद्वदेति शेषः।।
13-12-5	अक्षरं ब्रह्म तद्विदाम्।।
13-12-6	हंससादृश्यं क्षीरनीरयोरिव सारसारयोर्विवेचनात्।।
13-12-7	नृपतौ नृपतेः समीपे उच्चरिताः।।
13-12-8	ये चापि तेषां दातार इति ध. पाठः।।
13-12-13	ब्राह्मणकः कुत्सितब्राह्मणोपि यद्यहं स्यां तर्हि धन्यः किमुत फुले जातः।।

13-12-17	यृजिनं सङ्कटम्। फलाशेथियावत्। पूज्यत्वादेव तान्पूजयामि नतु फलायेत्यर्थः।।

13-12-18	तेन ब्राह्मणारावनेन। न तपामि न व्यथां प्राप्तोमि।।
13-12-19	ब्रह्मण्यो ब्रह्मजातौ आसक्तः।।
13-12-27	ब्राह्मणाद्बिभ्येत् नतु तत्र तेजस्तपसी स्वीये प्रकाशयेदित्यर्थः। तेजः क्रोधबलम्। तपो योगबलम्।।
13-12-28	तयोस्तपस्तेजसोर्ब्रह्मणक्षत्रियस्थयोर्व्यवसायः फलमभिभवरूपं शीघ्रं तीव्रं तथापि तपस्विन एवेतरान् हन्युर्न तेजस्विन इत्यर्थः।।
13-12-30	ल्यब्लोपे पञ्चमी। अकोपनं ब्राह्मणं प्राप्य यद्भूयः बहुतरं उभयं तपस्तेजआख्यं स्यात् तद्दत्तं खण्डितं भवतीति शेषः। उभयत उभयं चेत् शेषं कुर्याद् दत्तशेषं शेषयेदित्यन्वयः। द्वाभ्यां अन्योन्यस्मिन्प्रयुक्तं तेजआदिद्वयं न निःशेषं नश्यति किन्तु शेषम्। क्षमावता खण्डितस्य तस्यावशिष्टं तु न शेषयेन्न शिष्यते अपितु निःशेषमेव नश्यतीत्यर्थः।। 30 ।।
13-12-32	अभावे तद्देयमित्यर्थः।।
13-12-42	द्वादशोऽध्यायः।।

महाभारतम्/अनुशासनपर्व