नारायणीयम्/दशकम् १
सान्द्रानन्दावबोधात्मकमनुपमितं कालदेशावधिभ्यां	
निर्मुक्तं नित्यमुक्तं निगमशतसहस्रेण निर्भास्यमानम् ।	
अस्पष्टं दृष्टमात्रे पुनरुरुपुरुषार्थात्मकं ब्रह्म तत्वम्	
तत्तावद्भाति साक्षाद्गुरुपवनपुरे हन्त भाग्यं जनानाम् ॥१॥	
एवं दुर्लभ्यवस्तुन्यपि सुलभतया हस्तलब्धे यदन्यत्	
तन्वा वाचा धिया वा भजति बत जनः क्षुद्रतैव स्फुटेयम् ।	
एते तावद्वयं तु स्थिरतरमनसा विश्वपीडापहत्यै	
निश्शेषात्मानमेनं गुरुपवनपुराधीशमेवाश्रयामः ॥२॥	
सत्त्वं यत्तत्पराभ्यामपरिकलनतो निर्मलं तेन तावद्	
भूतैर्भूतेनिद्रयैस्ते वपुरिति बहुशः श्रूयते व्यासवाक्यम् ।	
तत्स्वच्छत्वाद्यदच्छादितपरसुखचिद्गर्भनिर्भासरूपं	
तस्मिन् धन्या रमन्ते श्रुतिमतिमधुरे सुग्रहे विग्रहे ते ॥३॥	
निष्कम्पे नित्यपूर्णे निरवधि परमानन्दपीयूषरूपे	
निर्लीनानेकमुक्तावलिसुभगतमे निर्मलब्रह्मसिन्धौ ।	
कल्लोलोल्लासतुल्यं खलु विमलतरं सत्त्वमाहुस्तदात्मा	
कस्मान्नो निष्कलस्त्वं सकल इति वचस्त्वत्कलास्वेव भूमन् ॥४॥	
निर्व्यापारोऽपि निष्कारणमज भजसे यत्क्रियामीक्षणाख्यां	
तेनैवोदेति लीना प्रकृतिरसतिकल्पाऽपि कल्पादिकाले ।	
तस्याः संशुद्धमंशं कमपि तमतिरोधायकं सत्त्वरूपं	
स त्वं धृत्वा दधासि स्वमहिमविभवाकुण्ठ वैकुण्ठ रूपम् ॥५॥	
तत्ते प्रत्यग्रधाराधरललितकळायावलीकेलिकारं	
लावण्यस्यैकसारं सुकृतिजनदृशां पूर्णपुण्यावतारम् ।	
लक्ष्मीनिश्शङ्कलीलानिलयनममृतस्यन्दसन्दोहमन्तः	
सिञ्चत्सञ्चिन्तकानां वपुरनुकलये मारुतागारनाथ ॥६॥	
कष्टा ते सृष्टिचेष्टा बहुतरभवखेदावहा जीवभाजा	
मित्येवं पूर्वमालोचितमजित मया नैवमद्याभिजाने ।	
नो चेज्जीवाः कथं वा मधुरतरमिदं त्वद्वपुश्चिद्रसार्द्रं	
नेत्रैः श्रोत्रैश्च पीत्वा परमरससुधांभोधिपूरे रमेरन् ॥७॥	
नम्राणां सन्निधत्ते सततमपि पुरस्तैरनभ्यार्थितानप्यर्थान	
प्यर्थान् कामानजस्रं वितरति परमानन्दसान्द्रां गतिं च ।	
इत्थं निश्शेषलभ्यो निरवधिकफलः पारिजातो हरे त्वं	
क्षुद्रं तं शक्रवाटीद्रुममभिलषति व्यर्थमर्थिव्रजोऽयम् ॥८॥	
कारुण्यात्काममन्यं ददति खलु परे स्वात्मदस्त्वं विशेषा	
दैश्वर्यादीशतेऽन्ये जगति परजने स्वात्मनोऽपीश्वरस्त्वम् ।	
त्वय्युच्चैरारमन्ति प्रतिपदमधुरे चेतनाः स्फीतभाग्यास्	
त्वं चाऽऽत्माराम् एवेत्यतुलगुणगणाधार शौरे नमस्ते ॥९॥	
ऐश्वर्यं शङ्करादीश्वरविनियमनं विश्वतेजोहराणां	
तेजस्संहारि वीर्यं विमलमपि यशो निस्पृहैश्चोपगीतम् ।	
अङ्गासङ्गा सदा श्रीरखिलविदसि न क्वापि ते सङ्गवार्ता	
तद्वातागारवासिन् मुरहर भगवcछब्दमुख्याश्रयोऽसि ॥१०॥