रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः ४७
अथ नावं सुविस्तीर्णां नैषादीं राघवानुजः ।	
आरुरोह समायुक्तां पूर्वमारोप्य मैथिलीम् ।। ७.४७.१ ।।	
सुमन्त्रं चैव सरथं स्थीयतामिति लक्ष्मणः ।	
उवाच शोकसन्तप्तः प्रयाहीति च नाविकम् ।। ७.४७.२ ।।	
ततस्तीरमुपागम्य भागीरथ्याः स लक्ष्मणः ।	
उवाच मैथिलीं वाक्यं प्राञ्जलिर्बाष्पसम्प्लुतः ।। ७.४७.३ ।।	
हृद्गतं मे महच्छल्यं यस्मादार्येण धीमता ।	
अस्मिन्निमित्ते वैदेहि लोकस्य वचनीकृतः ।। ७.४७.४ ।।	
श्रेयो हि मरणं मे ऽद्य मृत्युर्वा यत्परं भवेत् ।	
न चास्मिन्नीदृशे कार्ये नियोज्यो लोकनिन्दिते ।। ७.४७.५ ।।	
प्रसीद च न मे पापं कर्तुमर्हसि शोभने ।	
इत्यञ्जलिकृतो भूमौ निपपात स लक्ष्मणः ।। ७.४७.६ ।।	
रुदन्तं प्राञ्जलिं दृष्ट्वा काङ्क्षन्तं मृत्युमात्मनः ।	
मैथिली भृशसंविग्ना लक्ष्मणं वाक्यमब्रवीत् ।। ७.४७.७ ।।	
किमिदं नावगच्छामि ब्रूहि तत्त्वेन लक्ष्मण ।	
पश्यामि त्वां न च स्वस्थमपि क्षेमं महीपतेः ।। ७.४७.८ ।।	
शापितो ऽसि नरेन्द्रेण यत्त्वं सन्तापमागतः ।	
तद्ब्रूयाः सन्निधौ मह्यमहमाज्ञापयामि ते ।। ७.४७.९ ।।	
वैदेह्या चोद्यमानस्तु लक्ष्मणो दीनचेतनः ।	
अवाङ्मुखो बाष्पकलं वाक्यमेतदुवाच ह ।। ७.४७.१० ।।	
श्रुत्वा परिषदो मध्ये ह्यपवादं सुदारुणम् ।	
पुरे जनपदे चैव त्वत्कृते जनकात्मजे ।	
रामः सन्तप्तहृदयो मा निवेद्य गृहं गतः ।। ७.४७.११ ।।	
न तानि वचनीयानि मया देवि तवाग्रतः ।	
यानि राज्ञा हृदि न्यस्तान्यमर्षात्पृष्ठतः कृतः ।। ७.४७.१२ ।।	
सा त्वं त्यक्ता नृपतिना निर्दोषा मम सन्निधौ ।	
पौरापवादभीतेन ग्राह्यं देवि न ते ऽन्यथा ।। ७.४७.१३ ।।	
आश्रमान्तेषु च मया त्यक्तव्या त्वं भविष्यसि ।	
राज्ञः शासनमाज्ञाय तवेदं किल दौर्हृदम् ।। ७.४७.१४ ।।	
तदेतज्जाह्नवीतीरे ब्रह्मर्षीणां तपोवनम् ।	
पुण्यं च रमणीयं च मा विषादं कृथाः शुभे ।। ७.४७.१५ ।।	
राज्ञो दशरथस्येष्टः पितुर्मे मुनिपुङ्गवः ।	
सखा परमको विप्रो वाल्मीकिः सुमहायशाः ।। ७.४७.१६ ।।	
पादच्छायामुपागम्य सुखमस्य महात्मनः ।	
उपवासपरैकाग्रा वस त्वं जनकात्मजे ।। ७.४७.१७ ।।	
पतिव्रतात्वमास्थाय रामं कृत्वा सदा हृदि ।	
श्रेयस्ते परमं देवि तथा कृत्वा भविष्यति ।। ७.४७.१८ ।।	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे सप्तचत्वारिंशः सर्गः ।। ४७ ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्