नारदपञ्चरात्रम्‌/प्रथमैकरात्रे/अध्यायः ८
प्रथमैकरात्रे अष्टमोऽध्यायः	
श्रीव्यास उवाच	
अथ चाभ्यन्तरं गत्वा नारदो हृष्टमानसः   ।	
ददर्श स्वाश्रमं रम्यं अतीव सुमनोहरं  ।। ८.१  ।।	
पयः फेननिभशय्यासहितं रत्नमन्दिरं  ।	
साक्षाद्गोरोचनाभैश्च मणिस्तम्भैर्विभूषितं  ।। ८.२  ।।	
मणीन्द्रसारसोपानैः कपाटैश्च परिष्कृतं  ।	
मुक्तामाणिक्यहीराणां मालाराजिविराजितं  ।। ८.३  ।।	
शुद्धस्फटिकसंकाशं प्राङ्गणं मणिसंस्कृतं  ।	
सुन्दरं मन्दिरचयं सद्रत्नकलशोज्ज्वलं  ।। ८.४  ।।	
रत्नपत्रपटाकीर्णं वह्निशुद्धांशुकान्वितं  ।	
सुधानां च मधूनां च पूर्णकुम्भकं शतं शतं  ।। ८.५  ।।	
दासदासीसमूहैश्च रत्नालङ्कारभूषितैः   ।	
पार्वतीप्रियसङ्गैश्च स्वकर्माकुलसङ्कल्पं  ।। ८.६  ।।	
तद्दृष्ट्वा च मुनिश्रेष्ठस्तत्पराभ्यन्तरं ययौ   ।	
रत्नसिंहासनस्थं च शङ्करं च ददर्श सः   ।। ८.७  ।।	
व्याघ्रचर्माम्बरधरं सस्मितं चन्द्रशेखरं  ।	
प्रसन्नवदनं स्वच्छं शान्तं श्रीमन्तं ईश्वरं  ।। ८.८  ।।	
विभूतिभूषिताङ्गं च परं गङ्गाजटाधरं  ।	
भक्तप्रियं च भक्तेशं ज्वलन्तं ब्रह्मतेजसा   ।। ८.९  ।।	
त्रिनेत्रं पञ्चवक्त्रं च कोटिचन्द्रसमप्रभं  ।	
जपन्तं परमात्मानं ब्रह्म ज्योतिः सनातनं  ।। ८.१०  ।।	
निर्लिप्तं च निरीहं च दातारं सर्वसम्पदां  ।	
स्वेच्छामयं सर्वबीजं श्रीकृष्णं प्रकृतेः परं  ।। ८.११  ।।	
सिद्धेन्द्रैश्च मुनीन्द्रैश्च देवेन्द्रैः परिसेवितं  ।	
पार्श्वदप्रवरश्रेष्ठसेवितं श्वेतचामरैः   ।। ८.१२  ।।	
दुर्गासेवितपादाब्जं भद्रकालीपरिष्टुतं  ।	
पुरतो हि वसन्तं तं स्कन्दं गणपतीं तथा   ।। ८.१३  ।।	
गले बद्ध्वा च वसनं भक्तिनम्रात्मकंधरः   ।	
योगीन्द्रं स्वगुरुं शंभुं शिरसा प्रणनाम सः   ।। ८.१४  ।।	
तुष्टाव परया भक्त्या देवर्षिर्जगतां पतिं  ।	
स्वगुरुं च पशुपतिं वेदोक्तेन स्तवेन च   ।। ८.१५  ।।	
श्रीनारद उवाच	
नमस्तुभ्यं जगन्नाथ मम नाथ मम प्रभो   ।	
भवरूपतरोर्बीज फलरूप फलप्रद   ।। ८.१६  ।।	
अबीजज प्रज प्राज सर्वबीज नमोऽस्तु ते   ।	
सद्भाव परमाभाव विभाव भावनाश्रय   ।। ८.१७  ।।	
भवेश भवबन्धेश भावाब्धिनाविनायक   ।	
सर्वाधार निराधार साधार धरणीधर   ।। ८.१८  ।।	
वेदविद्याधाराधार गङाधर नमोऽस्तु ते   ।	
जयेश विजयाधार जयबीज जयात्मक   ।। ८.१९  ।।	
जगदादे जयानन्द सर्वानन्द नमोऽस्तु ते ।	
इत्येवं उक्त्वा देवर्षिः शम्भोश्च पुरतः स्थितः   ।	
प्रसन्नवदनः श्रीमान्भगवांस्तं उवाच सः   ।। ८.२०  ।।	
श्रीमहादेव उवाच	
वरं वृणु महाभाग यत्ते मनसि वर्तते   ।	
दास्यामि त्वां ध्रुवं पुत्र दाताहं सर्वसंपदां  ।। ८.२१  ।।	
सुखं मुक्तिं हरेर्भक्तिं निश्चलां अविनाशिनीं  ।	
हरेः पादं तद्दास्यं सालोक्यादिचतुष्टयं  ।। ८.२२  ।।	
इन्द्रत्वं अमरत्वं वा यमत्वं अनिलेश्वरं  ।	
प्रजापतित्वं ब्रह्मत्वं सिद्धत्वं सिद्धसाधनं  ।। ८.२३  ।।	
सिद्धैश्वर्यं सिद्धिबीजं वेदविद्याधिपं परं  ।	
अणिमादिकसिद्धिं च मनोयायित्वं ईप्सितं  ।। ८.२४  ।।	
हरेः पदं च गमनं सशरीरेण लीलया   ।	
एतेषु वाञ्छितार्थेषु किं वा ते वाञ्छितं सुत   ।। ८.२५  ।।	
तन्मे ब्रूहि मुनिश्रेष्ठ सर्वं दातुं अहं क्षमः   ।	
शङ्करस्य वचः श्रुत्वा तं उवाच महामुनिः   ।। ८.२६  ।।	
श्रीनारद उवाच	
देहि मे हरिभक्तिं च तन्नामसेवने रुचिः   ।	
अतितृष्णा गुणाख्याने नित्यं अस्तु ममेश्वर   ।। ८.२७  ।।	
नारदस्य वचः श्रुत्वा जहास शङ्करः स्वयं  ।	
पार्वती भद्रकाली च कार्त्तिकेयो गणेश्वरः   ।। ८.२८  ।।	
सर्वं ददौ महादेवो नारदाय च धीमते   ।	
सर्वप्रदस्तु सर्वेशः सर्वकारणकारणः   ।। ८.२९  ।।	
नारदेन कृतं स्तोत्रं नित्यं यः प्रपठेत्शुचिः   ।	
हरिभक्तिर्भवेत्तस्य तन्नाम्नि गुणतो रुचिः   ।। ८.३०  ।।	
दशवारजपेनैव स्तोत्रसिद्धिर्भवेन्नृणां  ।	
सर्वसिद्धिर्भवेत्तस्य सिद्धस्तोत्रो भवेद्यदि   ।। ८.३१  ।।	
इह प्राप्नोति लक्ष्मीं च निश्चलां लक्षपौरुषीं  ।	
परिपूर्णं अहैश्वर्यं अन्ते याति हरेः पदं  ।। ८.३२  ।।	
पुत्रं विशिष्टं लभते हरिभक्तं जितेन्द्रियं  ।	
सुसाध्यां सुविनीतां सुव्रतां च पतिव्रतां  ।। ८.३३  ।।	
प्रजां भूमिं यशः कीर्तिं विद्यां सकवितां लभेथ् ।	
प्रसूयते महाबन्ध्या वर्षं एकं शृणोति चेथ् ।। ८.३४  ।।	
गलत्कुष्ठी महारोगी सद्यो रोगात्प्रमुच्यते   ।	
धनी महादरिद्रश्च कृपणः सत्यवान्भवेथ् ।	
विप्रद्ग्रस्तो राजबद्धो मुच्यते नात्र संशयः   ।। ८.३५  ।।	
इति  श्रीनारदपञ्चरात्रे ज्ञानामृतसारे प्रथमैकरात्रे अष्टमोऽध्यायः