नारायणीयम्/दशकम् ४४
गूढं वसुदेवगिरा कर्तुं ते निष्क्रियस्य संस्कारान् ।		
हृद्गतहोरातत्वो गर्गमुनिस्त्वद्गृहं विभो गतवान् ॥ ४४१॥		
नन्दोऽथ नन्दितात्मा वृन्दिष्टं मानयन्नमुं यमिनाम् ।		
मन्दस्मितार्द्रमूचे त्वत्संस्कारान् विधातुमुत्सुकधीः ॥ ४४२॥		
यदुवंशाचार्यत्वात् सुनिभृतमिदमार्य कार्यमिति कथयन् ।		
गर्गो निर्गतपुळकश्चक्रे तव साग्रजस्य नामानि ॥ ४४३॥		
कथमस्य नाम कुर्वे सहस्रनाम्नो ह्यनन्तनाम्नो वा ।		
इति नूनं गर्गमुनिश्चक्रे तव नाम नाम रहसि विभो ॥ ४४४॥		
कृषिधातुणकाराभ्यां सत्तानन्दात्मतां किलाभिलपत् ।		
जगदघकर्षित्वं वा कथयदृषिः कृष्णनाम ते व्यतनोत् ॥ ४४५	॥	
अन्यांश्च नामभेदान् व्याकुर्वन्नग्रजे च रामादीन् ।		
अतिमानुषानुभावं न्यगदत्त्वामप्रकाशयन्पित्रे ॥ ४४६॥		
स्निह्यति यत्सव पुत्रे मुह्यति स न मायिकैः पुनश्शोकैः ।		
दृह्यति यस्स तु नश्येदित्यवदत्ते महत्त्वमृषिवर्यः ॥ ४४७	॥	
जेष्यति बहुतरदैत्यान् नेष्यति निजबन्धुलोकममलपदम् ।		
श्रोष्यति सुविमलकीर्तीरस्येति भवद्विभूतिमृषिरूचे ॥ ४४८॥		
अमुनैव सर्वदुर्गं तरितास्थ कृतास्थमत्र तिष्ठध्वम् ।		
हरिरेवेत्यनभिलपन्नित्यादि त्वामवर्णयत् स मुनिः ॥ ४४९॥		
गर्गेऽथ निर्गतेऽस्मिन् नन्दितनन्दादिनन्द्यमानस्त्वम् ।		
मद्गदमुद्गतकरुणो निर्गमय श्रीमरुत्पुराधीश ॥ ४४१०॥