रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः ९७
वाल्मीकिनैवमुक्तस्तु राघवः प्रत्यभाषत ।	
प्राञ्जलिर्जगतो मध्ये दृष्ट्वा तां वरवर्णिनीम् ।। ७.९७.१ ।।	
एवमेतन्महाभाग यथा वदसि धर्मवित् ।	
प्रत्ययस्तु मम ब्रह्मंस्तव वाक्यैरकल्मषैः ।। ७.९७.२ ।।	
प्रत्ययस्तु पुरा वृत्तो वैदेह्याः सुरसन्निधौ ।	
शपथस्तु कृतस्तत्र तेन वेश्म प्रवेशिता ।	
लोकापवादो बलवान्येन त्यक्ता हि मैथिली ।। ७.९७.३ ।।	
सेयं लोकभयाद्ब्रह्मन्नपापेत्यभिजानता ।	
परित्यक्ता मया सीता तद्भावन्क्षन्तुमर्हति ।। ७.९७.४ ।।	
जानामि चेमौ पुत्रौ मे यमजातौ कुशीलवौ ।	
शुद्धायां जगतो मध्ये मैथिल्यां प्रीतिरस्तु मे ।। ७.९७.५ ।।	
अभिप्रायं तु विज्ञाय रामस्य सुरसत्तमाः ।	
सीतायाः शपथे तस्मिन् महेन्द्राद्या महौजसः ।। ७.९७.६ ।।	
पितामहं पुरस्कृत्य सर्व एव समागताः ।। ७.९७.७ ।।	
आदित्या वसवो रुद्रा ह्यश्विनौ समरुद्गणाः ।	
गन्धर्वाप्सरसश्चैव सर्व एव समागताः ।। ७.९७.८ ।।	
साध्याश्च विश्वेदेवाश्च सर्वे च परमर्षयः ।	
नागाः सुपर्णाः सिद्धाश्च ते सर्वे हृष्टमानसाः ।	
सीताशपथसम्भ्रान्ताः सर्व एव समागताः ।। ७.९७.९ ।।	
दृष्ट्वा देवानृषींश्चैव राघवः पुनरब्रवीत् ।	
प्रत्ययो मे नरश्रेष्ठा ऋषिवाक्यैरकल्मषैः ।। ७.९७.१० ।।	
शुद्धायां जगतो मध्ये वैदेह्यां प्रीतिरस्तु मे ।। ७.९७.११ ।।	
ततो वायुः शुभः पुण्यो दिव्यगन्धो मनोरमः ।	
तज्जनौघं सुरश्रेष्ठो ह्लादयामास सर्वतः ।। ७.९७.१२ ।।	
तदद्भुतमिवाचिन्त्यं निरैक्षन्त समागताः ।	
मानवाः सर्वराष्ट्रेभ्यः पूर्वं कृतयुगे यथा ।। ७.९७.१३ ।।	
सर्वान्समागतान्दृष्ट्वा सीता काषायवासिनी ।	
अब्रवीत्प्राञ्जलिर्वाक्यमधोदृष्टिरवाङ्मुखी ।। ७.९७.१४ ।।	
यथा ऽहं राघवादन्यं मनसापि न चिन्तये ।	
तथा मे माधवी देवी विवरं दातुमर्हति ।। ७.९७.१५ ।।	
मनसा कर्मणा वाचा यथा रामं समर्चये ।	
तथा मे माधवी देवी विवरं दातुमर्हति ।। ७.९७.१६ ।।	
यथैतत्सत्यमुक्तं मे वेद्मि रामात्परं न च ।	
तथा मे माधवी देवी विवरं दातुमर्हति ।। ७.९७.१७ ।।	
तथा शपन्त्यां वैदेह्यां प्रादुरासीत्तदद्भुतम् ।	
भूतलादुत्थितं दिव्यं सिंहासनमनुत्तमम् ।। ७.९७.१८ ।।	
ध्रियमाणं शिरोभिस्तु नागैरमितविक्रमैः ।	
दिव्यं दिव्येन वपुषा दिव्यरत्नविभूषितैः ।। ७.९७.१९ ।।	
तस्मिंस्तु धरणी देवी बाहुभ्यां गृह्य मैथिलीम् ।	
स्वागतेनाभिनन्द्यैनामासने चोपवेशयत् ।। ७.९७.२० ।।	
तामासनगतां दृष्ट्वा प्रविशन्तीं रसातलम् ।	
पुष्पवृष्टिरविच्छिन्ना दिव्या सीतामवाकिरत् ।। ७.९७.२१ ।।	
साधुकारश्च सुमहान्देवानां सहसोत्थितः ।	
साधु साध्विति वै सीते यस्यास्ते शीलमीदृशम् ।। ७.९७.२२ ।।	
एवं बहुविधा वाचो ह्यन्तरिक्षगताः सुराः ।	
व्याजह्रुर्हृष्टमनसो दृष्ट्वा सीताप्रवेशनम् ।। ७.९७.२३ ।।	
यज्ञवाटगताश्चापि मुनयः सर्व एव ते ।	
राजानश्च नरव्याघ्रा विस्मयान्नोपरेमिरे ।। ७.९७.२४ ।।	
अन्तरिक्षे च भूमौ च सर्वे स्थावरजङ्गमाः ।	
दानवाश्च महाकायाः पाताले पन्नगाधिपाः ।। ७.९७.२५ ।।	
केचिद्विनेदुः संहृष्टाः केचिद्ध्यानपरायणाः ।	
केचिद्रामं निरीक्षन्ते केचित्सीतामचेतनाः ।। ७.९७.२६ ।।	
सीताप्रवेशनं दृष्ट्वा तेषामासीत्समागमः ।	
तन्मुहूर्तमिवात्यर्थं समं सम्मोहितं जगत् ।। ७.९७.२७ ।।	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे सप्तनवतितमः सर्गः ।। ९७ ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्