दत्तात्रेययोगशास्त्रम्
नृसिंहरूपिणे चिदात्मने सुखस्वरूपिणे ।	
पदैः त्रिभिः तदादिभिः निरूपिताय वै नमः ॥ १॥	
सांकृतिः मुनिवर्यो असौ भूतये योगलिप्सया ।	
भुवं सर्वां परिभ्रान्यन्नैमिषारण्यमाप्तवान् ॥ २॥	
सुगन्धिनानाकुसुमैः स्वादुसत्फलसंयुतैः ।	
शाखिभिः सहितं पुण्यं जलकासारमण्डितम् ॥ ३॥	
सः मुनिः विचरस्तत्र ददर्शाम्रतरोः अधः ।	
वेदिकायां समासीनं दत्तात्रेयं महामुनिम् ॥ ४॥	
बद्धपद्मासनासीनं नासाग्रार्पितया दृशा ।	
ऊरुमध्यगतोत्तानपाणियुग्मेन शोभितम् ॥ ५॥	
ततः प्रणम्याखिलं दत्तात्रेयं महामुनिम् ।	
तत् शिष्यैः सह तत्रैव सम्मुखश्चोपविष्टवान् ॥ ६॥	
तदैव सः मुनिः योगात् विरम्य स्वपुरः स्थितम् ।	
उवाच सांकृतिं प्रितिपूर्वकं स्वागतं वचः ॥ ७॥	
सांकृते कथय त्वं मां किमुद्दिश्येहागतः ।	
इति पृष्टस्तु सः प्राह योगं ज्ञातुमिहागतः ॥ ८॥	
योगो हि बहुधा ब्रह्मन्तत्सर्वं कतयामि ते ।	
मन्त्रयोगो लयश्चैव हठयोगस्तथैव च ।	
रजयोगश्चतुर्थः स्यात्योगानामुत्तमस्तु सः ॥ ९॥	
आरम्भश्च घटश्चैव तथा परिचयः स्मृतः ।	
निष्पत्तिश्चेत्यवस्था च चतुर्थी परिकल्पिता ।	
एतेषां विस्तरं वक्ष्ये यदि त्वं श्रोतुमिच्छसि ॥ १०॥	
अङ्गेषु मातृका पूर्वं मन्त्रं जपन् सुधीः ।	
य कचनाभिसिद्धयै स्यात् मन्त्रयोगः स कथ्यते ॥ ११॥	
मृदुः तस्याधिकारी स्याद्द्वादशाब्दैः तु साधनात् ।	
प्रायेण लभते ज्ञानं सिद्धिश्चैवाणिमादिकाः ॥ १२॥	
अल्पबुद्धिः इमं योगं सेवते साधकाधमः ।	
मन्त्रयोगो ह्ययं प्रोक्तो योगानामधमस्तु सः ॥ १३॥	
लययोगश्चित्तलयः संकेतैः तु प्रजायते ।	
आदिनाथेन संकेता अष्टकोटि प्रकीर्त्तिताः ॥ १४॥	
सांकृतिरुवाच 	
भगवन्नादिनाथः सः किं रूपः कः सः उच्यताम् ।	
दत्तात्रेय उवाच 	
महादेवस्य नामान्यादिनाथादिकान्यपि ।	
शिवेश्वरश्च देवोऽसौ लीलया व्यचरत्प्रभुः ॥ १५॥	
श्रीकण्ठपर्वते गौर्या सह प्रमथनायकान् ।	
हिमाक्षपर्वते चैवकदलीवनगोचरे ॥ १६॥	
गिरिकूटे चित्रकूटे सुपादपयुते गिरौ ।	
कृपयैकैकसंकेतं शंकरः प्राह तत्र तान् ॥ १७॥	
तानि सर्वाणि वक्तुं तु न हि शक्नोमि विस्तरात् ।	
कानिचित्कथयिष्यामि सहजाभ्यासवत्सुखम् ॥ १८॥	
तिष्ठन् गच्छन्स्वपन्भुञ्जन्ध्यायन्शून्यमहर्निशम् ।	
अयमेको हि संकेतः आदिनाथेन भाषितः ॥ १९॥	
नासाग्रदृष्टिमात्रेण ह्यपरः परिकीर्तितः ।	
शिरस्पश्चाच्च भागस्य ध्यानं मृत्युं जयेत् परम् ॥ २०॥	
भ्रूमध्यदृष्टिमात्रेण परः संकेतः उच्यते ।	
ललाते भ्रूतले यश्चोत्तमः सः प्रकीत्तितः ॥ २१॥	
सव्यदक्षिणपादस्याङ्गुष्टे लयमुत्तमम् ।	
उत्तानशववत्भूमौ शयनं चोक्तमुतमम् ॥ २२॥	
शिथिलो निर्जने देशे कुर्याच्चेत्सिद्धिमाप्नुयात् ।	
एवं च बहु संकेतान् कथयामास शङ्करः ॥ २३॥	
संकेतैः बहुभिश्चान्यैः यस्य चित्तलयो भवेत् ।	
स एव लययोगः स्यात् कर्मयोगं ततः शृणुः ॥ २४॥	
यमश्च नियमश्चैवासनं च ततः परम् ।	
प्राणायामश्चतुथः स्यात् प्रत्याहारस्तु पञ्चमः ।	
ततस्तु धारणा प्रोक्ता ध्यानं सप्तममुच्यते ॥ २५॥	
समाधिः अष्टमः प्रोक्तः सर्वपुण्यप्रदः ।	
एवमष्टाङ्गयोगं च याज्ञवल्क्यादयो विदुः ॥ २६॥	
कपिलाद्यास्तु शिष्याश्च हठं कुयुस्ततो यथा ।	
तद्यथा च महामुद्रा महाबन्धस्तथैव च ॥ २७॥	
ततः स्यात्खेचरीमुद्र बन्धो जालन्धरः तथा ।	
उड्डियाणं मूलबन्धो विपरीतकरणी तथा ॥ २८॥	
वज्रोलिः अमरोलिश्च सहजोलिस्त्रिधा मता ।	
एतेषां लक्षणं वक्ष्ये कर्त्ताव्यं च विशेषतः ॥ २९॥	
यमाः ये दशः संप्रोक्ताः ऋषिभिः तत्त्वदर्शिभिः ।	
लघ्वाहारस्तु तेष्वेको मुख्यो भवति नापरे ।	
अहिंसा नियमेष्वेका मुख्या भवति नापरे ॥ ३०॥	
चतुरशीतिलक्षेष्वासनेष्वुत्तमं शृणु ।	
आदिनाथेन संप्रोक्तं यदासनमिहोच्यते ॥ ३१॥	
उत्तानौ चरणौ कृत्वोरूसंस्थौ प्रयलतः ।	
उरू मध्ये तथोत्तानौ पाणी कृत्वा ततो दृशौ ॥ ३२॥	
नासाग्रे विन्यसेद्राजद्दन्तमूलं च जिह्वया ।	
उत्तभ्य चिबुकं वक्षः संस्थाप्य पवनं शनैः ॥ ३३॥	
यथाशक्ति समाकृष्य पूरयेदुदरं शनैः ।	
यथाशक्त्येव पश्चात्तु रेचयेत्पवनं शनैः ॥ ३४॥	
इदं पद्मासनं प्रोक्तं सर्वव्याधिविनाशनम् ।	
दुर्लभं येन केनापि धिमता लभ्यते भुवि ॥ ३५॥	
सांस्कृते शृणु सत्त्वस्थो योगाभ्यासक्रमं यथा ।	
वक्ष्यमाणं प्रयत्नेन योगिनां सर्वलक्षणैः ॥ ३६॥	
युव अवस्थोऽपि वृद्धो वा व्याधितो वा शनैः शनैः ।	
अभ्यासात्सिद्धिमाप्नोति योगे सर्वोऽप्यतन्द्रितः ॥ ३७॥	
ब्राह्मणः श्रमणो वा बौद्धो वाप्यार्हतोऽथवा ।	
कापालिको वा चार्वाकः श्रद्धया सहितः सुधीः ।	
योगाभ्यासोऽतो नित्यं सर्वसिद्धिमवाप्नुयात् ॥ ३८॥	
क्रियायुक्तस्य सिद्धिः स्यादक्रियस्य कथं भवेत् ।	
न शास्त्रपाठमात्रेण काचित्सिद्धिः प्रजायते ॥ ३९॥	
मुण्डितो दण्डधारी वा काषायवसनोऽपि वा ।	
नारायणवदो वापि जटिलो मस्मलेपनः ॥ ४०॥	
नमः शिवायवाची वा बाह्यार्चा पूजकोऽपि वा ।	
द्वादशस्थानपूजो वा बह्यवत्सलभाषितम् ।	
क्रियाहीनोऽथवा कूरः कथं सिद्धिमवाप्नुयात् ॥ ४१॥	
न वेषधारणं सिद्धेः कारणं न च तत्तथा ।	
कृपैव कारणं सिद्धेः सत्यमेव तु सांकृते ॥ ४२॥	
शिश्नोदरार्थं योगस्य कथया वेषधारिणः ।	
अनुष्ठानविहीनाः तु वङ्चयन्ति जनान् किल ॥ ४३॥	
उच्चावचैः विप्रलंभैः यतन्ते कुशलाः नराः ।	
योगिनो वयमित्येवं मूढाः भोगपरायणाः ॥ ४४॥	
शनैर्तथाविधान् ज्ञात्वा योगाभ्यासविवर्जिताम् ।	
कृतार्थान्वचनैरेव वर्जयेद्वेषधारिणः ॥ ४५॥	
एते तु विघ्नभूत्तास्ते योगाभ्यासस्य सर्वदा ।	
वर्जयेत्तान् प्रयत्नेनेदृशी सिद्ध्दा क्रिया ॥ ४६॥	
प्रथमाभ्यासकाले तु प्रवेशस्तु महामुने ।	
आलस्यं प्रथमे विघ्नः द्वितीयस्तु प्रकत्थनम् ।	
पूर्वोक्तधूर्त्तगोष्ठी च तृतीयो मन्त्रसाधनम् ॥ ४७॥	
चतुर्थो धातुवादः स्यात्पङ्चमः खाद्यवादकम् ।	
एवं च बहवो दृष्टाः मृगतृष्णाः समाः मुनेः ॥ ४८॥	
स्थिरासनस्य जायन्ते तां तु ज्ञात्वा सुधीः त्यजेत् ।	
प्राणायामं ततस्कुर्यात्पद्मासनगतः स्वयम् ॥ ४९॥	
सुशोभनं मठं कुर्यात्सूक्ष्मद्वारं तु निर्घुणम् ।	
सुष्ठु लिप्तं गोमयेन सुधया वा प्रयत्नतः ॥ ५०॥	
मत्कुणैः मशकैः भूतैः वर्जितं च प्रयत्नतः ।	
दिने दिने सुसम्मृष्टं सम्मार्जन्या ह्यतन्द्रितः ।	
वासितं च सुगन्धेन धूपितं गुग्गुलादिभिः ॥ ५१॥	
मलमूत्रादिभिः वर्गैऋअष्टादशभिरेव च ।	
वर्जितं द्वारसम्पन्नम् ॥। ॥ ५२॥	
॥। वस्त्रं वाजिनमेव वा ।	
नान्यत्रस्तरणासीनः परसंसर्गवर्जितः ॥ ५३॥	
तस्मिन् स तु समास्तीर्यासनं विस्तृतांशकम् ।	
तत्रोपविश्य मेधावी पद्मासनमन्वितः ॥ ५४॥	
समकायःप्राञ्जलिश्च प्रणम्य स्वेष्टदेवताम् ।	
ततो दक्षिणहस्तस्याङ्गुष्ठेनैव पिङ्गलाम् ॥ ५५॥	
निरुध्य पूरयेद्वायुमिड्या च शनैः शनैः ।	
यथाशक्तिनिरोधेन ततस्कुर्यात्तु कुम्भकम् ॥ ५६॥	
ततस्त्यजेत्पिङ्गलया शनैः पवनवेगतः ।	
पुनः पिङ्गलयापूर्य पूरयेदुदरं शनैः ।	
यथा त्यजेत्तथा तेन पूरयेदनिरोधतः ॥ ५७॥	
एवं प्रातः समासीनस्कुर्याद्विंशतिकुम्भकान् ।	
कुम्भकः सहितो नाम सर्वग्रहविवर्जितः ॥ ५८॥	
एवं मध्याह्नसमये कुर्यात् विंशतिकुम्भकान् ।	
एवं सायं प्रकुर्वीत पुनः विंशतिकुम्भकान् ।	
एवमेवार्धरात्रे अपि कुर्यात् विंशतिकुम्भकान् ॥ ५९॥	
कुर्वीत रेचपूराभ्यां सहितान् प्रतिवासरम् ।	
सहितो रेचपूराभ्यां तस्मात्सहितकुम्भकः ॥ ६०॥	
कुर्यादेवं चतुर्वारमनालस्यो दिने दिने ।	
एवं मासत्रयं कुर्यान्नाडीशुद्धिस्ततो भवेत् ॥ ६१॥	
यदा तु नाडीशुद्धिः स्यात्तदा चिह्नानि बाह्यतः ।	
जायन्ते योगिनो देहे तानि वक्ष्याम्यशेषतः ॥ ६२॥	
शरीरलघुता दीप्तिः जठराग्निविवर्धनम् ।	
कृशत्वं च शरीरस्य तदा जायेत्तु निश्वतम् ॥ ६३॥	
तदा वर्ज्यानि वक्ष्यामि योगविघ्नकराणि तु ।	
लवणं सर्षपं चाम्लमुष्णं रूक्षं च तीक्ष्णकम् ॥ ६४॥	
अतीव भोजनम् त्याज्यं स्त्रीसङ्गमनमेव च ।	
अग्निसेवा तु सन्त्याज्या धूर्त्तगोष्टिश्च सन्त्यजेत् ॥ ६५॥	
उपायं च प्रवक्ष्यामि क्षिप्रं योगस्य सिद्धये ।	
घृतं क्षीरं च मिष्ठान्नं मिताहरश्च शस्यते ॥ ६६॥	
पूर्वोक्तकाले कुर्वीत पवनाभ्यासमेव च ।	
ततः परं यथेष्टं तु शक्तिः स्याद्वायुधारणे ।	
यथेष्टं धारणाद्वायोः सिद्धेत्केवलकुम्भकम् ॥ ६७॥	
केवले कुम्भके सिद्धे रेचपूरकवर्जिते ।	
न तस्य दुर्लभं किञ्चित्त्रिषु लोकेषु विद्यते ॥ ६८॥	
प्रस्वेदो जायते पूर्वं मर्दनं तेन कारयेत् ।	
ततोऽप्तिधारणाद्वायोः क्रमेणैव शनैः शनैः ॥ ६९॥	
कम्पो भवति देहस्यासनस्थस्य देहिनः ।	
ततोऽधिरतराभ्यासाद्दर्दुरी जायते ध्रुवम् ॥ ७०॥	
यथा तु दर्दुरो गच्छेदुत्प्लुत्योत्प्लुत्य भूतले ।	
पद्मासनस्थितो योगी तथा गच्छति भूतले ॥ ७१॥	
ततोऽधिकतराभ्यासाद्भूमित्यगश्च जायते ।	
पद्मासनस्थ एवासौ भूमिमुत्सृज्य वर्त्तते ॥ ७२॥	
निराधारोऽपि चित्रं हि तदा सामर्थ्यमुद्भवेत् ।	
स्वल्पं वा बहु वा भुक्त्वा योगी न व्यथते तदा ॥ ७३॥	
अल्पमूत्रपुरीषश्च स्वल्पनिद्रश्च जायते ।	
क्रिमयो दूषिका लाला स्वेदो दुर्गन्धिता तनोः ।	
एतानि सर्वदा तस्य न जायन्ते ततः परम् ॥ ७४॥	
ततोऽधिकतराभासाद्बलमुत्पद्यते भृशम् ।	
येन भूचरसिद्धिः स्याद्भूचराणां जये क्षमः ॥ ७५॥	
व्याघ्रो लुलायो वन्यो वा गवयो गज एव वा ।	
सिंहो वा योगिना तेन म्रियन्ते हस्तताडनात् ।	
कन्दर्पस्य यथारूपं तथा तस्यापि योगिनः ॥ ७६॥	
तस्मिन् काले महाविघ्नो योगिनः स्यात्प्रमादतः ।	
तद्रूपवशगाः नार्यः कङ्क्षन्ते तस्य सङ्गमम् ॥ ७७॥	
यदि सङ्गं करोत्येष बिन्दुस्तस्य विनश्यति ।	
आयुः क्षयो बिन्दुनाशादसामर्थ्यं च जायते ॥ ७८॥	
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन बिन्दुराक्ष्यो हि योगिना ।	
ततो रहस्युपाविष्टः प्रणवं  प्लुतमात्रया ॥ ७९॥	
जपेत्पूर्वाः जितानां च पापानां च नाशहेतवे ।	
सर्वविघ्नहरश्चायं प्रणवः सर्वदोषहा ॥ ८०॥	
एवमभ्यासयोगेन सिद्धिः आरम्भसम्भवा ।	
ततो भवेद्घटावस्था पवनाभ्यासिनः सदा ॥ ८१॥	
प्राणापानौ मनोवयू जीवत्मपरमात्मनौ ।	
अन्योन्यस्याविरोधेनैकतां घटतो कानिचित् ॥ ८२॥	
तदा घटाद्वयावस्था प्रसिद्ध योगिनां स्मृता ।	
ततश्चिह्नानि यानि स्युः तानि वक्ष्यामि कानिचित् ॥ ८३॥	
पूर्वं यः कथितोऽभ्यासश्चतुर्धा तं परित्यजेत् ।	
दिवा वा यदि वा रात्रौ याममात्रं समभ्यसेत् ॥ ८४॥	
एकबारं प्रतिदिनं कुर्यात्केवलकुम्भकम् ।	
प्रत्याहारो हि एवं स्यादेवं कर्तुः हि योगिनः ॥ ८५॥	
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यो यत्प्रत्याहरति स्फुटम् ।	
योगी कुम्भकमास्थाय प्रत्याहारः स उच्यते ॥ ८६॥	
यद्यत्पश्यति चक्षुर्भ्यां तत्तदात्मनि भावयेत् ।	
यद्यज्जिघ्रति  नासाभ्यां तत्तदात्मनि भावयेत् ॥ ८७॥	
एवं ज्ञानेन्द्रियाणां हि तत्संख्या सन्धरयेत् ।	
याममात्रं प्रतिदिनं योगी यत्नादतन्द्रितः ॥ ८८॥	
तदा विचित्रसामर्थ्यं योगिनां जायते ध्रुवम् ।	
दूरश्रुतिः दूरदृष्टिः क्षणाद्दूरगमस्तथा ॥ ८९॥	
वाक्सिद्धिः कामचारित्वमदृश्यकरणं तथा ।	
मलमूत्रप्रलेपेन लोहादीनां सुवर्णता ।	
खेचरत्वं तथान्यत्तु सतताभ्यासयोगिनः ॥ ९०॥	
तदा बुद्धिमता भाव्य योगिना योगसिद्धये ।	
एते विहताः महासिद्धेः न रमेत्तेषु बुद्धिमान् ॥ ९१॥	
न दर्शयेच्च कस्मैचित्स्वसामर्थ्य हि सर्वदा ।	
कदाचिद्दशयेत्प्रीत्या भक्तियुक्ताय वा पुनः ॥ ९२॥	
यथा मूर्खो यथा मूढो यथा बधिर एव वा ।	
तथा वर्तेत लोकेषु स्वसामर्थ्यस्य गुप्तये ॥ ९३॥	
नोचेच्छिष्याः हि बहवो भवन्ति स्व न संशयः ।	
तत्कर्मकरणव्यग्रः स्वाभ्यासे विस्मृतो भवेत् ।	
अभ्यासेन विहीनस्तु ततो लौकिकतां व्रजेत् ॥ ९४॥	
अविस्मृत्य गुरोः वक्यमभ्यसेत्तदहर्निशम् ।	
एवं भवेद्घटावस्था सदाभ्यासस्य योगिनः ॥ ९५॥	
अनभ्यासेन योगस्य वृथा गोष्ठ्या न सिध्यति ।	
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन योगमेव सदाभ्यसेत् ॥ ९६॥	
ततः परिचयावस्था जयते अभ्यासयोगतः ।	
वायुः सम्प्रेरितो यत्नादग्निना सह कुण्डलीम् ॥ ९७॥	
बोधयित्वा सुषुम्नायां प्रविशेदविरोधतः ।	
वायुना सह चित्तं तु प्रविशेच्च महापथम् ॥ ९८॥	
महापथं श्मशानं च सुषुम्नापि वेत्यसौ ।	
यस्य चित्तं सपवनं सुषुम्नां प्रविशेदिह ॥ ९९॥	
भाव्यानर्थान् सः विज्ञाय योगि रहसि यत्नतः ।	
पञ्चधा धारण कुर्यात्तत्तद्भूतभयाफहम् ॥ १००॥	
पृथिवी धारणं वक्ष्ये पार्थिवेभ्य्प् भयापहम् ।	
नाभेः अधः गुदस्योध्वं घटिकाः पञ्च धारयेत् ॥ १०१॥	
वायुं भवेत् ततो पृथ्वीधारणं तद्भयापहम् ।	
पृथिवी सम्भवः तस्य न मृत्युः योगिनो भवेत् ॥ १०२॥	
नाभिस्थाने ततो वायुं धारयेत्  पञ्च नाडिकाः ।	
ततो जलाद्भयं नास्ति जलमृत्युः न योगिनः ॥ १०३॥	
नाभ्युर्ध्वमण्डले वायुं धारयेत्पञ्च नाडिकाः ।	
अग्नेयधारणा सेयं न मृत्युः तस्य वह्निना ॥ १०४॥	
सदा विचित्रसामर्थ्यं योगिनो जायते ध्रुवम् ।	
न दह्यते शरीरं च प्रक्षिप्तो वह्नि कुण्डके ॥ १०५॥	
नाभिभ्रुवोः हि मध्ये तु प्रदेशत्रयसंयुते ।	
धारयेत् पञ्च घटिकाः वायुं साइषा हि वायवी ।	
धारणान्न तु वायोस्तु योगिनो हि भयं भवेत् ॥ १०६॥	
भ्रूमध्यादुपरिष्टात्तु धारयेत् पञ्च नाडिकाः ।	
वायुं योऽसौ प्रयत्नेन सेयमाकाशधारणा ॥ १०७॥	
आकाशधारणां कुर्वन्मृत्युं जयति तत्त्वतः ।	
यत्र तत्र स्थितो वापिसुखमत्यन्तमश्नुते ॥ १०८॥	
एवं च धारणाः पञ्च कुर्याद्योगी विचक्षणः ।	
ततो दृढशरीरः स्यन्मृत्युर्तस्य न विद्यते ॥ १०९॥	
इत्येवं पञ्चभूतानां धारणां यः समभ्यसेत् ।	
ब्रह्मणः प्रलये वापि मृत्युः तस्य न विद्यते ॥ ११०॥	
समभ्यसेत्तदा ध्यानं घटिकाः षष्टिमेव च ।	
वायुं निरुध्य ध्यायेत्तु देवतामिष्टदायिनीम् ॥ १११॥	
सगुणध्यानमेवं स्यादणिमादिगुणप्रदम् ।	
निर्गुणं खमिव ध्यात्वा मोक्षमार्गं प्रपद्यते ॥ ११२॥	
निर्गुणध्यानसम्पन्नः समाधिं च ततोऽभ्यसेत् ।	
दिनद्वादशकेनैव समाधिं समवाप्नुयात् ॥ ११३॥	
वायुं निरुध्य मेधवी जीवन्मुक्तो भवेद्ध्रुवम् ।	
समाधिः समतावस्था जीवात्मपरमात्मनोः ॥ ११४॥	
यदि स्याद्देहमुत्स्रष्टुमिच्छा चेदुत्सृजेत्स्वयम् ।	
परब्रह्मणि लीयेत्त्यक्त्वा कर्मशुभाशुभम् ॥ ११५॥	
अथ चेन्नो समुत्स्रष्टुं स्वशरीरं यदि प्रिअयम् ।	
सर्व लोकेषु विचरेदणिमादिगुणान्वितः ॥ ११६॥	
कदाचित्स्वेच्छया देवो भूत्वा स्वर्गयपि संचरेत् ।	
मनुष्यो वापि यक्षो वा स्वेच्छया हि क्षणाद्भवेत् ॥ ११७॥	
सिंहो व्याघ्रो गजो वा स्यादिच्छया जन्तुतां व्रजेत् ।	
यथेष्टमेव वर्त्तेत योगी विद्वान्महेश्वरः ॥ ११८॥	
कविमार्गोऽयमुक्तः ते सांकृते अष्टाङ्गयोगतः ।	
सिद्धानां कपिलादीनां मतं वक्ष्ये ततः परम् ॥ ११९॥	
अभासभेदतो भेदः फल तु सममेव हि ।	
महामुद्रां प्रवक्ष्यामि भैरवेणोक्तमादरात् ॥ १२०॥	
पार्ष्णिवामस्य पादस्य योनिस्थाने नियोजयेत् ।	
प्रसार्य दक्षिणं पादं हस्ताभ्यां धारयेद्दृढम् ॥ १२१॥	
चिबुकं हृदि विन्यस्य पूरयेत् वायुना पुनः ।	
कुम्भकेन यथाशक्त्या धारयित्वा तु रेचयेत् ।	
वामाङ्गेन समभ्यस्य दक्षिणाङ्गेन चाभ्यसेत् ॥ १२२॥	
प्रसारितस्तु यः पादस्तमुरूपरि विन्यसेत् ।	
अयमेव महाबन्धो मुद्रावच्चामुमभ्यसेत् ॥ १२३॥	
महाबन्धस्थितो योगी स्फिचौ सन्ताडयेच्छनैः ।	
अयमेव महाबन्धः सिद्धैः अभ्यस्यते नरैः ॥ १२४॥	
अन्तः कपालकुहरे जिह्वां व्यावर्त्य बन्धयेत् ।	
भ्रूमध्ये दृष्टिः अप्येषा मुद्रा भवति खेचरी ॥ १२५॥	
कण्ठमाकुञ्च्य हृदये स्थापयेद्दृढमिच्छया ।	
जलन्धरो बन्ध एष अमृतद्रवपालकः ॥ १२६॥	
नाभिस्थोऽग्निः कपालस्थसहस्रकमलच्युतम् ।	
अमृतं सर्वदा तावदन्तर्ज्वलति देहिनाम् ॥ १२७॥	
यथा चाग्निस्तदमृतं न पिबेत्तु पिबेत्स्वयम् ।	
याति पश्चिममार्गेणैवमभ्यासतः सदा ।	
अमृतं कुरुते देहं जलन्धरमतोऽभ्यसेत् ॥ १२८॥	
उड्याणं तु सहजं गुणौघात्कथितं सदा ।	
अभ्यसेदस्ततन्द्रस्तु वृद्धोऽपि तरुणो भवेत् ॥ १२९॥	
नाभेः ऊर्ध्वमधश्चापि तानं कुर्यात्प्रयत्नतः ।	
षण्मासमभ्यसेन्मृत्युं जयेदेव न संशयः ॥ १३०॥	
मूलबन्धं तु यो नित्यमभ्यसेत्स च योगवित् ।	
गुदे पार्ष्णिं तु सम्पीड्य वायुमाकुञ्चयेद्बलात् ।	
वारं वारं यथा चोर्ध्वं समायाति समीरणः ॥ १३१॥	
प्राणापानौ नादबिन्दू मूलबन्धेन चैकताम् ।	
गत्वा योगस्य संसिद्धिं यच्छतो नात्र संशयः ॥ १३२॥	
करणं  विपरिताख्यं सर्वव्याधिविनाशनम् ।	
नित्यमभ्यासयुक्तस्य जठराग्निः विवर्द्धते ॥ १३३॥	
आहारो बहुलः तस्य सम्पाद्यः सांकृते ध्रुवम् ।	
अल्पाहारो यदि भवेदग्निः दाहं करोति वै ।	
ऊर्ध्वं भानुरधश्चन्द्रस्तद्यथा शृणु सांकृते ॥ १३४॥	
अधः शिरश्चोर्ध्वपादः क्षणं स्यात्प्रथमे दिने ।	
क्षणात्तु किंचिदधिकमभ्यसेन दिने दिने ॥ १३५॥	
वलिश्च पलितश्चैव षण्मासोर्ध्वं न दृश्यते ।	
याममात्रं तु यो नित्यमभ्यसेत्स तु ओगवित् ॥ १३६॥	
वज्रोलिं कथयिष्यामि गोपितं सर्वयोगिभिः ।	
अतीवैतद्रहस्यं तु न देयं यस्य कस्यचित् ।	
स्वप्राणैस्तु समो यो स्यात्तसमै च कथयेद्ध्रुवम् ॥ १३७॥	
स्वेच्छया वर्त्तमानोऽपि योगोक्तनियमैः विना ।	
वज्रोलिं यो विजानति स योगी सिद्धिभाजनः ॥ १३८॥	
तत्र वस्तु द्वयं वक्ष्ये दुर्लभं येन केनचित् ।	
लभ्यते यदि तस्यैव योगसिद्धिकरं स्मृतम् ॥ १३९॥	
क्षीरमाङ्गिरसं चेति द्वयोराद्यं तु लभते ।	
द्वितीयं दुर्लभं पुंसां स्त्रीभ्यः साध्यमुपायतः ।	
योगाभ्यासरता स्त्री च पुंसा यत्नेन साधयेत् ॥ १४०॥	
पुमान् स्त्री वा यदन्योन्यं स्त्रीपुंस्त्वानपेक्षया ।	
स्वप्रयोजनमात्रैकसाधनात्सिद्धिमाप्नुयात् ॥ १४१॥	
चलितो यदि बिन्दुः तमुर्ध्वमाकृष्य रक्षयेत् ।	
एवं च रक्षितो बिन्दुः मृतुं जयति तत्त्वतः ॥ १४२॥	
मरणं बिन्दुपातेन जीवनं बिन्दुधारणत् ।	
बिन्दुरक्षाप्रसादेन सर्वं सिध्यति योगिनः ॥ १४३॥	
अमरोलिस्तद्यथा स्यात्सहजोलिस्ततो यथा ।	
तदभ्यासक्रमः शस्यः सिद्धानां संप्रदायतः ॥ १४४॥	
एतैः सैः वैस्तु कथितैरभ्यसेत् काललालतः ।	
ततो भवेद्राजयोगो नान्तरा भवति ध्रुवम् ।	
न दिङ्मात्रेण सिद्धिः स्यादभ्यसेनैव जायते ॥ १४५॥	
राजयोगं वरं प्राण्य सर्वसत्त्ववशंकरम् ।	
सर्वं कुर्यान्नवा कुर्याद्यथारुचिविचोष्टितम् ॥ १४६॥	
यथान्तरा च योगेन निष्पन्ना योगिनः क्रिया ।	
यथावस्था हि निष्पत्तिर्भुक्तिमुक्तिफलप्रदा ॥ १४७॥	
सर्वं ते कथितं ब्रह्मन् सांस्कृते योगमाचर ।	
इति तस्य वचः श्रुत्वा सांस्कृतिः योगमाप्तवान् ।	
सर्वासिद्धीरवाप्यासौ दत्तात्रेयप्रसादतः ॥ १४८॥	
य इदं पठते नित्यं साधुभ्यः श्रावयेदपि ।	
तस्य योगः क्रमेणैव सिध्यत्येव न संशयः ॥ १४९॥	
योगिनोऽभ्यासयुक्ताः ये ह्यरण्येषु गृहेषु वा ।	
बहुकालं रमन्ते स्म बहुकालविवर्जिताः ॥ १५०॥	
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन योगमेव सदाभ्यसेत् ।	
योगाभ्यासो जन्मफलं विफला हि तथा क्रिया ॥ १५१॥	
महामायाप्रसादेन सर्वेषामस्तु तत्सुखम् ।	
एतत्सर्वं यथायुक्तं तामेवाराधयेत्ततः ॥ १५२॥	
यः संस्मृत्या मुनीनामपि दुरितहरो योगसिद्धिप्रदश्च ।	
कारूण्याद्यः प्रवक्ता सुखदुःखसुहृद्योगशास्त्रस्य नाथः ॥ १५३॥	
तस्याहं भक्तिशुन्योऽप्यखिलजनगुरोः भक्तिचिन्तामणेः हि ।	
दत्तत्रेयस्य विष्णोः पदनलिनयुगं नित्यमेव प्रपद्ये ॥ १५४॥	

योगदर्शनम्