रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः ९८
रसातलं प्रविष्टायां वैदेह्यां सर्ववानराः ।	
चुक्रुशुः साधु साध्वीति मुनयो रामसन्निधौ ।। ७.९८.१ ।।	
दण्डकाष्ठमवष्टभ्य बाष्पव्याकुलितेक्षणः ।	
अवाक्छिरा दीनमना रामो ह्यासीत्सुदुःखितः ।। ७.९८.२ ।।	
स रुदित्वा चिरं कालं बहुशो बाष्पमुत्सृजन् ।	
क्रोधशोकसमाविष्टो रामो वचनमब्रवीत् ।। ७.९८.३ ।।	
अभूतपूर्वं शोकं मे मनः स्प्रष्टुमिवेच्छति ।	
पश्यतो मे यथा नष्टा सीता श्रीरिव रूपिणी ।। ७.९८.४ ।।	
सा ऽदर्शनं पुरा सीता लङ्कापारे महोदधेः ।	
ततश्चापि मयानीता किं पुनर्वसुधातलात् ।। ७.९८.५ ।।	
वसुधे देवि भवति सीता निर्यात्यतां मम ।	
दर्शयिष्यामि वा रोषं यथा मामवगच्छसि ।। ७.९८.६ ।।	
कामं श्वश्रूर्ममैव त्वं त्वत्सकाशाद्धि मैथिली ।	
कर्षता हलहस्तेन जनकेनोद्धृता पुरा ।। ७.९८.७ ।।	
तस्मान्निर्यात्यतां सीता विवरं वा प्रयच्छ मे ।	
पाताले नाकपृष्ठे वा वसेयं सहितस्तया ।। ७.९८.८ ।।	
आनय त्वं हि तां सीतां मत्तो ऽहं मैथिलीकृते ।	
न मे दास्यसि चेत्सीतां यथारूपां महीतले ।। ७.९८.९ ।।	
सपर्वतवनां कृत्स्नां विधमिष्यामि ते स्थितम् ।	
नाशयिष्याम्यहं भूमिं सर्वमापो भवत्विह ।। ७.९८.१० ।।	
एवं ब्रुवाणे काकुत्स्थे क्रोधशोकसमन्विते ।	
ब्रह्मा सुरगणैः सार्धमुवाच रघुनन्दनम् ।। ७.९८.११ ।।	
राम राम न सन्तापं कर्तुमर्हसि सुव्रत ।	
स्मर त्वं पूर्वकं भावं मन्त्रं चामित्रकर्शन ।। ७.९८.१२ ।।	
न खलु त्वां महाबाहो स्मारयेयमनुत्तमम् ।	
इमं मुहूर्तं दुर्धर्ष स्मर त्वं जन्म वैष्णवम् ।। ७.९८.१३ ।।	
सीता हि विमला साध्वी तव पूर्वपरायणा ।	
नागलोकं सुखं प्रायात्त्वदाश्रयतपोबलात् ।। ७.९८.१४ ।।	
स्वर्गे ते सङ्गमो भूयो भविष्यति न संशयः ।	
अस्यास्तु परिषन्मध्ये यद्ब्रवीमि निबोध तत् ।। ७.९८.१५ ।।	
एतदेव हि काव्यं ते काव्यानामुत्तमं श्रुतम् ।	
सर्वं विस्तरतो राम व्याख्यास्यति न संशयः ।। ७.९८.१६ ।।	
जन्मप्रभृति ते वीर सुखदुःखोपसेवनम् ।	
भविष्यदुत्तरं चेह सर्वं वाल्मीकिना कृतम् ।। ७.९८.१७ ।।	
आदिकाव्यमिदं राम त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् ।	
नह्यन्यो ऽर्हति काव्यानां यशोभाग्राघवादृते ।। ७.९८.१८ ।।	
श्रुतं ते पूर्वमेतद्धि मया सर्वं सुरैः सह ।	
दिव्यमद्भुतरूपं च सत्यवाक्यमनावृतम् ।। ७.९८.१९ ।।	
स त्वं पुरुषशार्दूल धर्मेण सुसमाहितः ।	
शेषं भविष्यं काकुत्स्थ काव्यं रामायणं शृणु ।। ७.९८.२० ।।	
उत्तरं नाम काव्यस्य शेषमत्र महायशः ।	
तच्छृणुष्व महातेज ऋषिभिः सार्धमुत्तमम् ।। ७.९८.२१ ।।	
न खल्वन्येन काकुत्स्थ श्रोतव्यमिदमुत्तमम् ।	
परमम् ऋषिणा वीर त्वयैव रघुनन्दन ।। ७.९८.२२ ।।	
एतावदुक्त्वा वचनं ब्रह्मा त्रिभुवनेश्वरः ।	
जगाम त्रिदिवं देवो देवैः सह सबान्धवैः ।। ७.९८.२३ ।।	
ये च तत्र महात्मान ऋषयो ब्राह्मलौकिकाः ।	
ब्रह्मणा समनुज्ञाता न्यवर्तन्त महौजसः ।	
उत्तरं श्रोतुमनसो भविष्यं यच्च राघवे ।। ७.९८.२४ ।।	
ततो रामः शुभां वाणीं देवदेवस्य भाषिताम् ।	
श्रुत्वा परमतेजस्वी वाल्मीकिमिदमब्रवीत् ।। ७.९८.२५ ।।	
भगवन् श्रोतुमनस ऋषयो ब्राह्मलौकिकाः ।	
भविष्यदुत्तरं यन्मे श्वोभूते सम्प्रवर्तताम् ।। ७.९८.२६ ।।	
एवं विनिश्चयं कृत्वा सम्प्रगृह्य कुशीलवौ ।	
तं जनौघं विसृज्याथ पर्णशालामुपागमत् ।	
तामेव शोचतः सीतां सा व्यतीयाय शर्वरी ।। ७.९८.२७ ।।	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे ऽष्टनवतितमः सर्गः ।। ९८ ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्