रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः ६५
प्रस्थाप्य च बलं सर्वं मासमात्रोषितः पथि ।	
एक एवाशु शत्रुघ्नो जगाम त्वरितं तदा ।। ७.६५.१ ।।	
द्विरात्रमन्तरे शूर उष्य राघवनन्दनः ।	
वाल्मीकेराश्रमं पुण्यमगच्छद्वासमुत्तमम् ।। ७.६५.२ ।।	
सो ऽभिवाद्य महात्मानं वाल्मीकिं मुनिसत्तमम् ।	
कृताञ्जलिरथो भूत्वा वाक्यमेतदुवाच ह ।। ७.६५.३ ।।	
भगवन्वस्तुमिच्छामि गुरोः कृत्यादिहागतः ।	
श्वः प्रभाते गमिष्यामि प्रतीचीं वारुणीं दिशम् ।। ७.६५.४ ।।	
शत्रुघ्नस्य वचः श्रुत्वा प्रहस्य मुनिपुङ्गवः ।	
प्रत्युवाच महात्मानं स्वागतं ते महायशः ।। ७.६५.५ ।।	
स्वमाश्रममिदं सौम्य राघवाणां कुलस्य हि ।	
आसनं पाद्यमर्ध्यं च निर्विशङ्कः प्रतीच्छ मे ।। ७.६५.६ ।।	
प्रतिगृह्य तदा पूजां फलमूलं च भोजनम् ।	
भक्षयामास काकुत्स्थस्तृप्तिं च परमां गतः ।। ७.६५.७ ।।	
स भुक्त्वा फलमूलं च महर्षिं तमुवाच ह ।	
इयं यज्ञविभूतिस्ते कस्याश्रमसमीपतः ।। ७.६५.८ ।।	
तत्तस्य भाषितं श्रुत्वा वाल्मीकिर्वाक्यमब्रवीत् ।	
शत्रुघ्न शृणु यस्येदं बभूवायतनं पुरा ।। ७.६५.९ ।।	
युष्माकं पूर्वको राजा सौदासस्तस्य भूपतेः ।	
पुत्रो वीरसहो नाम वीर्यवानतिधार्मिकः ।। ७.६५.१० ।।	
स बाल एव सौदासो मृगयामुपचक्रमे ।	
चञ्चूर्यमाणं ददृशे स शूरो राक्षसद्वयम् ।। ७.६५.११ ।।	
शार्दूलरूपिणौ घोरौ मृगान्बहुसहस्रशः ।	
भक्षमाणावसन्तुष्टौ पर्याप्तिं नैव जग्मतुः ।। ७.६५.१२ ।।	
स तु तौ राक्षसौ दृष्ट्वा निर्मृगं च वनं कृतम् ।	
क्रोधेन महता ऽ ऽविष्टो जघानैकं महेषुणा ।। ७.६५.१३ ।।	
विनिपात्य तमेकं तु सौदासः पुरुषर्षभः ।	
विज्वरो विगतामार्षो हतं रक्षो ह्युदैक्षत ।। ७.६५.१४ ।।	
निरीक्षमाणं तं दृष्ट्वा सहायं तस्य रक्षसः ।	
सन्तापमकरोद्घोरं सौदासं चेदमब्रवीत् ।। ७.६५.१५ ।।	
यस्मादनपराधं त्वं सहायं मम जघ्निवान् ।	
तस्मात्तवापि पापिष्ठ प्रदास्यामि प्रतिक्रियाम् ।। ७.६५.१६ ।।	
एवमुक्त्वा तु तद्राक्षस्तत्रैवान्तरधीयत ।	
कालपर्याययोगेन राजा मित्रसहो ऽभवत् ।। ७.६५.१७ ।।	
राजापि यजते यज्ञमस्याश्रमसमीपतः ।	
अश्वमेधं महायज्ञं तं वसिष्ठो ऽभ्यपालयत् ।। ७.६५.१८ ।।	
तत्र यज्ञो महानासीद्बहुवर्षगणायुतः ।	
समृद्धः परया लक्ष्म्या देवयज्ञसमो ऽभवत् ।। ७.६५.१९ ।।	
अथावसाने यज्ञस्य पूर्ववैरमनुस्मरन् ।	
वसिष्ठरूपी राजानमिति होवाच राक्षसः ।। ७.६५.२० ।।	
अस्य यज्ञस्य जातो ऽन्तः सामिषं भोजनं मम ।	
दीयतामिह शीघ्रं वै नात्र कार्या विचारणा ।। ७.६५.२१ ।।	
तच्छ्रुत्वा व्याहृतं वाक्यं रक्षसा ब्रह्मरूपिणा ।	
भक्ष्यसंस्कारकुशलमुवाच पृथिवीपतिः ।। ७.६५.२२ ।।	
हविष्यं सामिषं स्वादु यथा भवति भोजनम् ।	
तथा कुरुष्व शीघ्रं वै परितुष्येद्यथा गुरुः ।। ७.६५.२३ ।।	
शासनात्पार्थिवेन्द्रस्य सूदः सम्भ्रान्तमानसः ।	
स राक्षसः पुनस्तत्र सूदवेषमथाकरोत् ।। ७.६५.२४ ।।	
स मानुषमथो मांसं पार्थिवाय न्यवेदयत् ।	
इदं स्वादु हविष्यं च सामिषं चान्नमाहृतम् ।। ७.६५.२५ ।।	
स भोजनं वसिष्ठाय पत्न्या सार्धमुपाहरत् ।	
मदयन्त्या नरव्याघ्र सामिषं रक्षसा हृतम् ।। ७.६५.२६ ।।	
ज्ञात्वा तदामिषं विप्रो मानुषं भाजनं गतम् ।	
क्रोधेन महता ऽ ऽविष्टो व्याहर्तुमुपचक्रमे ।। ७.६५.२७ ।।	
यस्मात्त्वं भोजनं राजन्ममैतद्दातुमिच्छसि ।	
तस्माद्भोजनमेतत्ते भविष्यति न संशयः ।। ७.६५.२८ ।।	
ततः क्रुद्धस्तु सौदासस्तोयं जग्राह पाणिना ।	
वसिष्ठं शप्तुमारेभे भार्या चैनमवारयत् ।। ७.६५.२९ ।।	
राजन्प्रभुर्यतो ऽस्माकं वसिष्ठो भगवानृषिः ।	
प्रतिशप्तुं न शक्तस्त्वं देवतुल्यं पुरोधसम् ।। ७.६५.३० ।।	
ततः क्रोधमयं तोयं तेजोबलसमन्वितम् ।	
व्यसर्जयत धर्मात्मा ततः पादौ सिषेच च ।। ७.६५.३१ ।।	
तेनास्य राज्ञस्तौ पादौ तदा कल्माषतां गतौ ।	
तदाप्रभृति राजा ऽसौ सौदासः सुमहायशाः ।	
कल्माषपादः संवृत्तः ख्यातश्चैव तथा नृपः ।। ७.६५.३२ ।।	
स राजा सह पत्न्या वै प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः ।	
पुनर्वसिष्ठं प्रोवाच यदुक्तं ब्रह्मरूपिणा ।। ७.६५.३३ ।।	
तच्छ्रुत्वा पार्थिवेन्द्रस्य रक्षसा विकृतं च तत् ।	
पुनः प्रोवाच राजानं वसिष्ठः पुरुषर्षभम् ।। ७.६५.३४ ।।	
मया रोषपरीतेन यदिदं व्याहृतं वचः ।	
नैतच्छक्यं वृथा कर्तुं प्रदास्यामि च ते वरम् ।। ७.६५.३५ ।।	
कालो द्वादश वर्षाणि शापस्यान्तो भविष्यति ।	
मत्प्रासादाच्च राजेन्द्र व्यतीतं न स्मरिष्यसि ।। ७.६५.३६ ।।	
एवं स राजा तं शापमुपभुज्यारिसूदनः ।	
प्रतिलेभे पुना राज्यं प्रजाश्चैवान्वपालयत् ।। ७.६५.३७ ।।	
तस्य कल्माषपादस्य यज्ञस्यायतनं शुभम् ।	
आश्रमस्य समीपे ऽस्य यन्मां पृच्छसि राघव ।। ७.६५.३८ ।।	
तस्य तां पार्थिवेन्द्रस्य कथां श्रुत्वा सुदारुणाम् ।	
विवेश पर्णशालायां महर्षिमभिवाद्य च ।। ७.६५.३९ ।।	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे पञ्चषष्टितमः सर्गः ।। ६५ ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्