श्रीमद्भागवतपुराणम्/स्कन्धः ६/अध्यायः २
श्रीशुक उवाच - 
एवं ते भगवद्दूता यमदूताभिभाषितम् । 
उपधार्याथ तान् राजन् प्रत्याहुर्नयकोविदाः ॥ १ ॥ 
श्रीविष्णुदूता ऊचुः - 
अहो कष्टं धर्मदृशां अधर्मः स्पृशते सभाम् । 
यत्रादण्ड्येष्वपापेषु दण्डो यैर्ध्रियते वृथा ॥ २ ॥ 
प्रजानां पितरो ये च शास्तारः साधवः समाः । 
यदि स्यात्तेषु वैषम्यं कं यान्ति शरणं प्रजाः ॥ ३ ॥ 
यद् यद् आचरति श्रेयान् इतरः तत् तदीहते । 
स यत्प्रमाणं कुरुते लोकस्तदनुवर्तते ॥ ४ ॥
यस्याङ्‌के शिर आधाय लोकः स्वपिति निर्वृतः । 
स्वयं धर्ममधर्मं वा न हि वेद यथा पशुः ॥ ५ ॥ 
स कथं न्यर्पितात्मानं कृतमैत्रमचेतनम् । 
विस्रम्भणीयो भूतानां सघृणो द्रोग्धुमर्हति ॥ ६ ॥ 
अयं हि कृतनिर्वेशो जन्मकोट्यंहसामपि । 
यद् व्याजहार विवशो नाम स्वस्त्ययनं हरेः ॥ ७ ॥ 
एतेनैव ह्यघोनोऽस्य कृतं स्यादघनिष्कृतम् । 
यदा नारायणायेति जगाद चतुरक्षरम् ॥ ८ ॥ 
स्तेनः सुरापो मित्रध्रुग् ब्रह्महा गुरुतल्पगः । 
स्त्रीराजपितृगोहन्ता ये च पातकिनोऽपरे ॥ ९ ॥ 
सर्वेषां अप्यघवतां इदमेव सुनिष्कृतम् । 
नामव्याहरणं विष्णोः यतस्तद् विषया मतिः ॥ १० ॥ 
न निष्कृतैरुदितैर्ब्रह्मवादिभिः 
     तथा विशुद्ध्यत्यघवान् व्रतादिभिः । 
यथा हरेर्नामपदैरुदाहृतैः 
     तदुत्तमश्लोक गुणोपलम्भकम् ॥ ११ ॥ 
नैकान्तिकं तद्धि कृतेऽपि निष्कृते 
     मनः पुनर्धावति चेदसत्पथे । 
तत्कर्मनिर्हारमभीप्सतां हरेः 
     गुणानुवादः खलु सत्त्वभावनः ॥ १२ ॥ 
अथैनं मापनयत कृताशेषाघनिष्कृतम् । 
यदसौ भगवन्नाम म्रियमाणः समग्रहीत् ॥ १३ ॥ 
साङ्‌केत्यं पारिहास्यं वा स्तोभं हेलनमेव वा । 
वैकुण्ठनामग्रहणं अशेषाघहरं विदुः ॥ १४ ॥ 
पतितः स्खलितो भग्नः सन्दष्टस्तप्त आहतः । 
हरिरित्यवशेनाह पुमान्नार्हति यातनाम् ॥ १५ ॥ 
गुरूणां च लघूनां च गुरूणि च लघूनि च । 
प्रायश्चित्तानि पापानां ज्ञात्वोक्तानि महर्षिभिः ॥ १६ ॥ 
तैस्तान्यघानि पूयन्ते तपोदानजपादिभिः । 
नाधर्मजं तद् हृदयं तदपीशाङ्‌घ्रिसेवया ॥ १७ ॥ 
अज्ञानादथवा ज्ञानात् उत्तमश्लोकनाम यत् । 
सङ्‌कीर्तितमघं पुंसो दहेदेधो यथानलः ॥ १८ ॥ 
यथागदं वीर्यतमं उपयुक्तं यदृच्छया । 
अजानतोऽप्यात्मगुणं कुर्यान् मंत्रोऽप्युदाहृतः ॥ १९ ॥ 
श्रीशुक उवाच - 
ते एवं सुविनिर्णीय धर्मं भागवतं नृप । 
तं याम्यपाशान्निर्मुच्य विप्रं मृत्योरमूमुचन् ॥ २० ॥ 
इति प्रत्युदिता याम्या दूता यात्वा यमान्तिके । 
यमराज्ञे यथा सर्वं आचचक्षुररिन्दम ॥ २१ ॥ 
द्विजः पाशाद्विनिर्मुक्तो गतभीः प्रकृतिं गतः । 
ववन्दे शिरसा विष्णोः किङ्‌करान् दर्शनोत्सवः ॥ २२ ॥ 
तं विवक्षुमभिप्रेत्य महापुरुषकिङ्‌कराः । 
सहसा पश्यतस्तस्य तत्रान्तर्दधिरेऽनघ ॥ २३ ॥ 
अजामिलोऽप्यथाकर्ण्य दूतानां यमकृष्णयोः । 
धर्मं भागवतं शुद्धं त्रैवेद्यं च गुणाश्रयम् ॥ २४ ॥ 
भक्तिमान्भगवत्याशु माहात्म्यश्रवणाद्धरेः । 
अनुतापो महानासीत्स्मरतोऽशुभमात्मनः ॥ २५ ॥ 
अहो मे परमं कष्टं अभूद् अविजितात्मनः । 
येन विप्लावितं ब्रह्म वृषल्यां जायतात्मना ॥ २६ ॥ 
धिङ्‌मां विगर्हितं सद्‌भिः दुष्कृतं कुलकज्जलम् । 
हित्वा बालां सतीं योऽहं सुरापीमसतीमगाम् ॥ २७ ॥ 
वृद्धावनाथौ पितरौ नान्यबन्धू तपस्विनौ । 
अहो मयाधुना त्यक्तौ अकृतज्ञेन नीचवत् ॥ २८ ॥ 
सोऽहं व्यक्तं पतिष्यामि नरके भृशदारुणे । 
धर्मघ्नाः कामिनो यत्र विन्दन्ति यमयातनाः ॥ २९ ॥ 
किमिदं स्वप्न आहो स्वित् साक्षाद् दृष्टमिहाद्‍भुतम् । 
क्व याता अद्य ते ये मां व्यकर्षन् पाशपाणयः ॥ ३० ॥ 
अथ ते क्व गताः सिद्धाः चत्वारश्चारुदर्शनाः । 
व्यामोचयन् नीयमानं बद्ध्वा पाशैरधो भुवः ॥ ३१ ॥ 
अथापि मे दुर्भगस्य विबुधोत्तमदर्शने । 
भवितव्यं मङ्‌गलेन येनात्मा मे प्रसीदति ॥ ३२ ॥ 
अन्यथा म्रियमाणस्य नाशुचेर्वृषलीपतेः । 
वैकुण्ठनामग्रहणं जिह्वा वक्तुमिहार्हति ॥ ३३ ॥ 
क्व चाहं कितवः पापो ब्रह्मघ्नो निरपत्रपः । 
क्व च नारायणेत्येतद् भगवन्नाम मङ्‌गलम् ॥ ३४ ॥ 
सोऽहं तथा यतिष्यामि यतचित्तेन्द्रियानिलः । 
यथा न भूय आत्मानं अन्धे तमसि मज्जये ॥ ३५ ॥ 
विमुच्य तमिमं बन्धं अविद्या कामकर्मजम् । 
सर्वभूतसुहृच्छान्तो मैत्रः करुण आत्मवान् ॥ ३६ ॥ 
मोचये ग्रस्तमात्मानं योषिन्मय्याऽऽत्ममायया । 
विक्रीडितो ययैवाहं क्रीडामृग इवाधमः ॥ ३७ ॥ 
ममाहमिति देहादौ हित्वामिथ्यार्थधीर्मतिम् । 
धास्ये मनो भगवति शुद्धं तत्कीर्तनादिभिः ॥ ३८ ॥ 
श्रीशुक उवाच - 
इति जातसुनिर्वेदः क्षणसङ्‌गेन साधुषु । 
गङ्‌गाद्वारमुपेयाय मुक्तसर्वानुबन्धनः ॥ ३९ ॥ 
स तस्मिन् देवसदन आसीनो योगमास्थितः । 
प्रत्याहृतेन्द्रियग्रामो युयोज मन आत्मनि ॥ ४० ॥ 
ततो गुणेभ्य आत्मानं वियुज्यात्मसमाधिना । 
युयुजे भगवद् धाम्नि ब्रह्मण्यनुभवात्मनि ॥ ४१ ॥ 
यर्ह्युपारतधीस्तस्मिन् अद्राक्षीत् पुरुषान्पुरः । 
उपलभ्योपलब्धान् प्राग् ववन्दे शिरसा द्विजः ॥ ४२ ॥ 
हित्वा कलेवरं तीर्थे गङ्‌गायां दर्शनादनु । 
सद्यः स्वरूपं जगृहे भगवन् पार्श्ववर्तिनाम् ॥ ४३ ॥ 
साकं विहायसा विप्रो महापुरुषकिङ्‌करैः । 
हैमं विमानमारुह्य ययौ यत्र श्रियः पतिः ॥ ४४ ॥ 
एवं स विप्लावितसर्वधर्मा 
     दास्याः पतिः पतितो गर्ह्यकर्मणा । 
निपात्यमानो निरये हतव्रतः 
     सद्यो विमुक्तो भगवन्नाम गृह्णन् ॥ ४५ ॥ 
नातः परं कर्मनिबन्धकृन्तनं 
     मुमुक्षतां तीर्थपदानुकीर्तनात् । 
न यत्पुनः कर्मसु सज्जते मनो 
     रजस्तमोभ्यां कलिलं ततोऽन्यथा ॥ ४६ ॥ 
य एतं परमं गुह्यं इतिहासमघापहम् । 
श्रृणुयात् श्रद्धया युक्तो यश्च भक्त्यानुकीर्तयेत् ॥ ४७ ॥ 
न वै स नरकं याति नेक्षितो यमकिङ्‌करैः । 
यद्यप्यमङ्‌गलो मर्त्यो विष्णुलोके महीयते ॥ ४८ ॥ 
म्रियमाणो हरेर्नाम गृणन् पुत्रोपचारितम् । 
अजामिलोऽप्यगात् धाम किमुत श्रद्धया गृणन् ॥ ४९ ॥ 

इति श्रीमद्‌भागवते महापुराणे पारमहंस्यां संहितायां 
षष्ठस्कन्धे अजामिलोपाख्याने द्वितीयोध्याऽयः ॥ २ ॥