नारायणीयम्/दशकम् ३०
शक्रेण संयति हतोऽपि बलिर्महात्मा		
शुक्रेण जीविततनुः क्रतुवर्धितोष्मा ।		
विक्रान्तिमान् भयनिलीनसुरां त्रिलोकीं		
चक्रे वशे स तव चक्रमुखादभीतः ॥ ३०१॥		
पुत्रार्तिदर्शनवशाददितिर्विषण्णा		
तं काश्यपं निजपतिं शरणं प्रपन्ना ।		
त्वत्पूजनं तदुदितं हि पयोव्रताख्यं		
सा द्वादशाहमचरत्त्वयि भक्तिपूर्णा ॥ ३०२॥		
तस्यावधौ त्वयि निलीनमतेरमुष्याः		
श्यामश्चतुर्भुजवपुः स्वयमाविरासीः ।		
नम्रां च तामिह भवत्तनयो भवेयं		
गोप्यं मदीक्षणमिति प्रलपन्नयासीः ॥ ३०३॥		
त्वं काश्यपे तपसि सन्निदधत्तदानीं		
प्राप्तोऽसि गर्भमदितेः प्रणुतो विधात्रा ।		
प्रासूत च प्रकटवैष्णवदिव्यरूपं		
सा द्वादशीश्रवणपुण्यदिने भवन्तम् ॥ ३०४॥		
पुण्याश्रमं तमभिवर्षति पुष्पवर्षै		
र्हर्षाकुले सुरकुले कृततूर्यघोषे ।		
बध्वाञ्जलिं जय जयेति तनुः पितृभ्यां		
त्वं तत्क्षणे पटुतमं वटुरूपमाधाः ॥ ३०५॥		
तावत्प्रजापतिमुखैरुपनीय मौञ्जी		
दण्डाजिनाक्षवलयादिभिरर्च्यमानः ।		
देदीप्यमानवपुरीश कृताग्निकार्य		
स्त्वं प्रास्थिथा बलिगृहं प्रकृताश्वमेधम् ॥ ३०६॥		
गात्रेण भाविमहिमोचितगौरवं प्राग्		
व्यावृण्वतेव धरणीं चलयन्नयासीः ।		
छत्रं परोष्मतिरणार्थमिवादधानो		
दण्डं च दानवजनेष्विवं सन्निधातुम् ॥ ३०७॥		
तां नर्मदित्तरतटे हयमेधशाला		
मासेदुषि त्वयि रुचा तव रुद्धनेत्रैः ।		
भास्वान्किमेष दहनो नु सनत्कुमारो		
योगी नु कोऽयमिति शुक्रमुखैः शशङ्के ॥ ३०८॥		
आनीतमाशु भृगुभिर्महसाभिभूतै		
स्त्वां रम्यरूपमसुरः पुळकावृताङ्गः ।		
भक्त्या समेत्य सुकृती परिषिच्य पादौ		
तत्तोयमन्वधृत मूर्धति तीर्थतीर्थम् ॥ ३०९॥		
प्रह्लादवंशजतया क्रतुभिर्द्विजेषु		
विश्वासतो नु तदिदं दितिजोऽपि लेभे ।		
यत्ते पदाम्बु गिरिशस्य शिरोभिलाल्यं		
स त्वं विभो गुरुपुरालय पालयेथाः ॥ ३०१०॥