गरुडपुराणम्/आचारकाण्डः/अध्यायः २३२
श्रीगरुडमहापुराणम् २३२
सूत उवाच  ।
कुलामृतं प्रवक्ष्यामि स्तोत्रं यत्तु हरोऽब्रवीत् ।
पृष्टः श्रीनारदेनैव नारदाय तथा शृणु  ॥ १,२३२.१ ॥
नारद उवाच  ।
यः संकारे सदा द्वन्द्वैः कामक्रोधैः शुभाशुभैः  ।
शब्दादिविषयैर्बद्धः पीड्यमानः स दुर्मतिः  ॥ १,२३२.२ ॥
क्षणं विमुच्यते जन्तुर्मृत्युसंसारसागरात् ।
भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि त्वत्तो हि त्रिपुरान्तक  ॥ १,२३२.३ ॥
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा नारदस्य त्रिलोचनः  ।
उवाच तमृषिं शम्भुः प्रसन्नवदनो हरः  ॥ १,२३२.४ ॥
महेश्वर उवाच  ।
ज्ञानामृतं परं गुह्यं रहस्यमृषिसत्तम  ।
वक्ष्यामि शृणु दुः खघ्नं भवबन्धभयामहम्  ॥ १,२३२.५ ॥
तृणादि चतुरास्यान्तं भूतग्रामं चतुर्विधम्  ।
चराचरं जगत्सर्वं प्रसुप्तं यस्य मायया  ॥ १,२३२.६ ॥
तस्य विष्णो प्रिसादेन यदि कश्चित्प्रबुध्यते  ।
स निस्तरति संसारं देवानामपि दुस्तरम्  ॥ १,२३२.७ ॥
भोगैश्वर्यमदोन्मत्तस्ततत्त्वज्ञानपराङ्मुखः  ।
पुत्रदारकुटुम्बेषु मत्ताः सीदन्तिजन्तवः  ॥ १,२३२.८ ॥
सर्व एकार्णवे मग्ना जीर्णा वनगजा इव  ।
यस्त्वाननं निबध्नाति दुर्मतिः कोशकारवत् ॥ १,२३२.९ ॥
तस्य मुक्तिं न पश्यामि जन्मकोटिशतैरपि  ।
तस्मान्नारद सर्वेषां देवानां देवमव्ययम्  ।
आराधयेत्सदा सम्यगध्यायेद्विष्णुं मुदान्वितः  ॥ १,२३२.१० ॥
यस्तु विश्वमनाद्यन्तमजमात्मनि संस्थितम्  ।
सर्वज्ञमचलं विष्णुं सदा ध्यायेत्समुच्यते  ॥ १,२३२.११ ॥
देवं गर्भोचितं विष्णुं सदा ध्यायन्विमुच्यते  ।
अशिरीरं विधातारं सर्वज्ञानमनोरतिम्  ।
अचलं सर्वगं विष्णुं सदा ध्यायन्विमुच्यते  ॥ १,२३२.१२ ॥
निर्विकल्पं निराभासं निष्प्रपञ्चं निरामयम्  ।
वासुदेवं गुरुं विष्णुं सदा ध्यायन्विमुच्यते  ॥ १,२३२.१३ ॥
सर्वात्मकञ्च वै यावदात्मचैतन्यरूपकम्  ।
शुभमेकाक्षरं विष्णुं सदा ध्यायन्विमुच्यते  ॥ १,२३२.१४ ॥
वाक्यातीतं त्रिकालज्ञं विश्वेशं लोकसाक्षिणम्  ।
सर्वस्मादुत्तमं विष्णुं सदा ध्यायन्विमुच्यते  ॥ १,२३२.१५ ॥
ब्रह्मादिदेवगन्धर्वैर्मुनिभिः सिद्धचारणैः  ।
योगिभिः सेवितं विष्णुं सदा ध्यायन्विमुच्यते  ॥ १,२३२.१६ ॥
संसारबन्धनामुक्तिमिच्छंल्लोको ह्यशेषतः  ।
स्तुत्वैवं वरदं विष्णुं सदा ध्यायन्विमुच्यते  ॥ १,२३२.१७ ॥
संसारबन्धनात्कोऽपि मुक्तिमिच्छन्समाहितः  ।
अनन्तमव्ययं देवं विष्णं विश्वप्रतिष्ठितम्  ।
विश्वेश्वरमजं विष्णुं संदा ध्यायन्विमुच्यते  ॥ १,२३२.१८ ॥
सूत उवाच  ।
नारदेन पुरा पृष्ट एवं स वृषभध्वजः  ।
येत्तेन तस्मै व्याख्यातं तन्मया कथितं तव  ॥ १,२३२.१९ ॥
तमेव सततन्ध्यायन्निर्व्ययं ब्रह्म निष्कलम्  ।
अवाप्स्यसि ध्रुवं तात ! शाश्वतं पदमव्ययम्  ॥ १,२३२.२० ॥
अश्वमेधसहस्राणि वाजपेयशतानि च  ।
क्षणमेकाग्रचित्तस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्  ॥ १,२३२.२१ ॥
श्रुत्वा सुरऋषिर्विष्णोः प्राधान्यमिदमीश्वरात् ।
स विष्णुं सम्यगाराध्य सिद्धः पदमवाप्तवान्  ॥ १,२३२.२२ ॥
यः पठेच्छृणुयाद्वा पि नित्यमेव स्तवोत्तमम्  ।
कोटिजन्मकृतं पापमपि तस्य प्रणश्यति  ॥ १,२३२.२३ ॥
विष्णोः स्तवमिदं दिव्यं महादेवेन कीर्तितम्  ।
प्रयत्नाद्यः पठेन्नित्य ममृतत्वं स गच्छति  ॥ १,२३२.२४ ॥
इति श्रीगारुडे महापुराणे कुलामृतस्तोत्रं नाम द्वात्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

आचारकाण्डः