वराहपुराणम्/अध्यायः ०९२
श्रीवराह उवाच ।	
गते तु नारदे दैत्यश्चिन्तयामास तां शुभाम् ।	
कथितां नारदमुखाच्छ्रुत्वा विस्मितमानसः ।। ९२.१ ।।	
तामेव चिन्तयन् शर्म न लेभे दैत्यसत्तमः ।	
अलंशर्मा महामन्त्री आनिनाय महाबलः ।। ९२.२ ।।	
तस्याष्टौ मन्त्रिणः शूरा नीतिमन्तो बहुश्रुताः ।	
प्रघसो विघसश्चैव शङ्कुकर्णो विभावसुः ।	
विद्युन्माली सुमाली च पर्जन्यः क्रूर एव च ।। ९२.३ ।।	
एते मन्त्रिवरास्तस्य प्राधान्येन प्रकीर्तिताः ।	
ते दानवेन्द्रमासीनमूचुः कृत्यं विधीयताम् ।। ९२.४ ।।	
तेषां तद्वचनं श्रुत्वा दानवेन्द्रो महाबलः ।	
उवाच कन्यालाभार्थं नारदावाप्तनिश्चयः ।। ९२.५ ।।	महिष उवाच ।	
मह्यं तु कथिता बाला नारदेन महर्षिणा ।	
सा चाजित्य सुराध्यक्षं न लभ्येत वराङ्गना ।। ९२.६ ।।	
एतदर्थं भवन्तो वै कथयन्तु विमृश्य वै ।	
कथं सा लभ्यते बाला कथं देवाश्च निर्जिताः ।	
भवेयुरिति तत्सर्वं कथयन्तु द्रुतं मम ।। ९२.७ ।।	
एवमुक्तास्ततः सर्वे कथयामासुरञ्जसा ।	
ऊचुः संमन्त्र्य ते सर्वे कथयामो वयं प्रभो ।। ९२.८ ।।	
एवमुक्तस्तथोवाच प्रघसो दानवेश्वरम् ।	
या सा ते कथिता दैत्य नारदेन महासती ।	
सा शक्तिः परमा देवी वैष्णवी लोकधारिणी ।। ९२.९ ।।	
गुरुपत्नी राजपत्नी तथा सामन्तयोषितः ।	
जिघृक्षन् नश्यते राजा तथागम्यागमेन च ।। ९२.१० ।।	
प्रघसेनैवमुक्तस्तु विघसो वाक्यमब्रवीत् ।	
सम्यगुक्तं प्रघसेन तां देवीं प्रति पार्थिव ।। ९२.११ ।।	
यदि नाम मतैक्यं तु बुद्धिः स्मरणमागता ।	
वरणीया कुमारी तु सर्वदा विजिगीषुभिः ।	
न स्वतन्त्रेण कन्यायाः कार्यं क्वापि प्रकर्षणम् ।। ९२.१२ ।।	
यदि वो रोचते वाक्यं मदीयं मन्त्रिसत्तमाः ।	
तदानीं तां शुभां देवीं गत्वा याचन्तु मन्त्रिणः ।। ९२.१३ ।।	
यो महात्मा भवेत् तस्या बन्धुस्तं याचयामहे ।	
साम्नैवादौ ततः पश्चात् करिष्यामः प्रदानकम् ।	
ततो भेदं करिष्यामस्ततो दण्डं क्रमेण च ।। ९२.१४ ।।	
अनेन क्रमयोगेन यदि सा नैव लभ्यते ।	
ततः सन्नह्य गच्छामो बलाद् गृह्णीम तां शुभाम् ।। ९२.१५ ।।	
विघसेनैवमुक्ते तु शेषास्तु मन्त्रिणो वचः ।	
शुभमूचुः प्रशंसन्तः सर्वे हर्षितया गिरा ।। ९२.१६ ।।	
साधूक्तं विघसेनेदं यत् तां प्रति वराननाम् ।	
तदेव क्रियतां शीघ्रं दूतस्तत्र विसर्ज्यताम् ।। ९२.१७ ।।	
यः सर्वशास्त्रनीतिज्ञः शुचिः शौर्यसमन्वितः ।	
तस्माज् ज्ञात्वा तु तां देवीं वर्णतो रूपतो गुणैः ।। ९२.१८ ।।	
पराक्रमेण शौर्येण शौण्डीर्येण बलेन च ।	
बन्धुवर्गेण सामग्र्य स्थानेन करणेन च ।	
एवं ज्ञात्वा तु तां देवीं ततः कार्यं विधीयताम् ।। ९२.१९ ।।	
ततः सपदि दैत्यस्य तद्वचः साधु साध्विति ।	
प्रशशंसुर्वरारोहे विघसं मन्त्रिसत्तमम् ।। ९२.२० ।।	
प्रशस्य सर्वे तं दूतं संदेष्टुमुपचक्रमुः ।	
विद्युत्प्रभं महाभागं महामायाविदं शुभम् ।। ९२.२१ ।।	
विसर्जयित्वा तं दूतं विघसो वाक्यमब्रवीत् ।	
संनह्यन्तां दानवेन्द्राश्चतुरङ्गबलेन ह ।	
क्रियतां विजयस्तावद् देवसैन्यं प्रति प्रभो ।। ९२.२२ ।।	
असुरेन्द्र सुरैर्भग्नैस्तत् पराक्रमभीषिता ।	
सा कन्या वशतामेति त्वयि शक्रसमागते ।। ९२.२३ ।।	
लोकपालैर्जितैः सर्वैस्तथैव मरुतां गणैः ।	
नागैर्विद्याधरैः सिद्धैर्गन्धर्वैः सर्वतो जितैः ।	
रुद्रैर्वसुभिरादित्यैस्त्वमेवेन्द्रो भविष्यसि ।। ९२.२४ ।।	
इन्द्रस्य ते शतं कन्या देवगन्धर्वयोषितः ।	
वशमायान्ति साऽपि स्यात् सर्वथा वशमागता ।। ९२.२५ ।।	
एवमुक्तस्तदा दैत्यः सेनापतिमुवाच ह ।	
विरूपाक्षं महामेघवर्णं नीलाञ्जनप्रभम् ।। ९२.२६ ।।	
आनीयतां द्रुतं सैन्यं हस्त्यश्वरथपत्तिनाम् ।	
येन देवान् सगन्धर्वान् जयामि युधि दुर्ज्जयान् ।। ९२.२७ ।।	
एवमुक्ते विरूपाक्षस्तदा सेनापतिर्द्रुतम् ।	
आनिनाय महत्सैन्यमनन्तमपराजितम् ।। ९२.२८ ।।	
एकैको दानवस्तत्र वज्रहस्तसमो युधि ।	
एकैकं स्पर्धते देवं जेतुं स्वेन बलेन ह ।। ९२.२९ ।।	
तेषां प्रधानभूतानामर्बुदं नवकोटयः ।	
येषामेकस्यानुयाति तावद् बलमर्थोर्ज्जितम् ।। ९२.३० ।।	
तेषां नैकसहस्त्राणि दैत्यानां तु महात्मनाम् ।	
समितिं चक्रुरव्यग्रास्तदा दैत्याः प्रहारिणः ।	
प्रयाणं कारयामासुर्देवसैन्यजिघांसया ।। ९२.३१ ।।	
विचित्रयाना विविधध्वजाग्रा	
विचित्रशस्त्रा विविधोग्ररूपाः ।	
दैत्या सुराञ् जेतुमिच्छन्त उच्चैर्	
ननर्त्तुरात्तायुधभीमहस्ताः ।। ९२.३२ ।।	
।। इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे द्विनवतितमोऽध्यायः ।। ९२ ।।