नृसिंहस्तोत्रम्
श्री गणेशाय नमः ।	
ब्रह्मोवाच ।	
नतोऽस्म्यनन्ताय दुरन्तशक्तये विचित्रवीर्याय पवित्रकर्मणे ।	
विश्वस्य सर्गस्थितिसंयमान्गुणैः स्वलीलया सन्दधतेऽव्ययात्मने ॥ १॥	
श्रीरुद्र उवाच ।	
कोपकालो युगान्तस्ते हतोऽयमसुरोऽल्पकः ।	
तत्सुतं पाह्युपसृतं भक्तं ते भक्तवत्सल ॥ २॥	
इन्द्र उवाच ।	
प्रत्यानीताः परम भवता त्रायतां नः स्वभागा	
दैत्याक्रान्तं हृदयकमलं त्वद्गृहं प्रत्यबोधि ।	
कालग्रस्तं कियदिदमहो नाथ शुश्रूषतां ते	
मुक्तिस्तेषां न हि बहुमता नारसिंहापरैः किम् ॥ ३॥	
ऋषय ऊचुः ।	
त्वं नस्तपः परममात्थ यदात्मतेजो येनेदमादिपुरुषात्मगतं ससर्ज ।	
तद्विप्रलुप्तममुनाद्य शरण्यपाल रक्षागृहीतवपुषा पुनरन्वमंस्थाः ॥ ४॥	
पितर ऊचुः ।	
श्राद्धानि नोऽधिबुभुजे प्रसभं तनूजैर्दत्तानि तीर्थसमयेऽप्यपिबत्तिलाम्बु ।	
तस्योदरान्नखविदीर्णवपाद्य आर्च्छत्तस्मै नमो नृहरयेऽखिल धर्मगोप्त्रे ॥ ५॥	
सिद्धा ऊचुः ।	
यो नो गतिं योगसिद्धामसाधुरहारषीद्योगतपोबलेन ।	
नानादर्पं तं नखैर्निर्ददार तस्मै तुभ्यं प्रणताः स्मो नृसिंह ॥ ६॥	
विद्याधरा ऊचुः ।	
विद्यां पृथग्धारणयाऽनुराद्धां न्यषेधदज्ञो बलवीर्यदृप्तः ।	
स येन संख्ये पशुबद्धतस्तं मायानृसिंहं प्रणताः स्म नित्यम् ॥ ७॥	
नागा ऊचुः ।	
येन पापेन रत्नानि स्त्रीरत्नानि हृतानि नः ।	
तद्वक्षःपाटनेनासां दत्तानन्द नमोऽस्तु ते ॥ ८॥	
मनव ऊचुः ।	
मनवो वयं तव निदेशकारिणो दितिजेन देव परिभूतसेतवः ।	
भवता खलः स उपसंहृतः प्रभो करवाम ते किमनुशाधि किङ्करान् ॥ ९॥	
प्रजापतय ऊचुः ।	
प्रजेशा वयं ते परेशाभिसृष्टा न येन प्रजा वै सृजामो निषिद्धाः ।	
स एष त्वया भिन्नवक्षानुशेते जगन्मङ्गलं सत्त्वमूर्तेऽवहारः ॥ १०॥	
गन्धर्वा ऊचुः ।	
वयं विभो ते नटनाट्यगायका येनात्मसाद्वीर्यबलौजसा कृताः ।	
स एष नीतो भवता दशामिमां किमुत्पथस्थः कुशलाय कल्पते ॥ ११॥	
चारणा ऊचुः ।	
हरे तवांग्घ्रिपङ्कजं भवापवर्गमाश्रिताः ।	
यदेव साधु हृच्छयस्त्वयाऽसुरः समापितः ॥ १२॥	
यक्षा ऊचुः ।	
वयमनुचरमुख्याः कर्मभिस्ते मनोज्ञैस्त इह दितिसुतेन प्रापिता वाहकत्वम् ।	
स तु जनपरितापं तत्कृतं जानता ते नरहर उपनीतः पञ्चतां पञ्चविंशः ॥ १३॥	
किम्पुरुषा ऊचुः ।	
वयं किम्पुरुषास्त्वं तु महापुरुष ईश्वर ।	
अयं कुपुरुषो नष्टो धिक्कृतः साधुभिर्यदा ॥ १४॥	
वैतालिका ऊचुः ।	
सभासु सत्रेषु तवामलं यशो गीत्वा सपर्यां महतीं लभामहे ।	
यस्तां व्यनैषीद्भृशमेष दुर्जनो दिष्ट्या हतस्ते भगवन्यथामयः ॥ १५॥	
किन्नरा ऊचुः ।	
वयमीश किन्नरगणास्तवानुगा दितिजेन विष्टिममुनाऽनुकारिताः ।	
भवता हरे स वृजिनोऽवसादितो नरसिंह नाथ विभवाय नो भव ॥ १६॥	
विष्णुपार्षदा ऊचुः ।	
अद्यैतद्धरिनररूपमद्भुतं ते दृष्टं नः शरणद सर्वलोकशर्म ।	
सोऽयं ते विधिकर ईश विप्रशप्तस्तस्येदं निधनमनुग्रहाय विद्मः ॥ १७॥	
॥ इति श्रीमद्भागवतान्तर्गते सप्तमस्कन्धेऽष्टमध्याये नृसिंहस्तोत्रं सम्पूर्णम् ॥	

स्तोत्राणि