नारायणीयम्/दशकम् ९१
श्रीकृष्ण त्वत्पदोपासनमभयतमं बद्धमिथ्यार्थदृष्टे		
र्मर्त्यस्यार्तस्य मन्ये व्यपसरति भयं येन सर्वात्मनैव ।		
यत्तावत्त्वत्प्रणीतानिह भजनविधीनास्थितो मोहमार्गे		
धावन्नप्यावृताक्षः स्खलति न कुहचिद्देवदेवाखिलात्मन् ॥ ९११॥			
भूमन् कायेन वाचा मुहुरपि मनसा त्वद्बलप्रेरितात्मा		
यद्यत्कुर्वे समस्तं तदिह परतरे त्वय्यसावर्पयामि ।		
जात्यापीह श्वपाकस्त्वयि निहितमनः कर्मवागिन्द्रियार्थ		
प्राणो विश्वं पुनीते न तु विमुखमनास्त्वत्पदाद्विप्रवर्यः ॥ ९१२॥			
भीतिर्नाम द्वितीयाद्भवति ननु मनःकल्पितं च द्वितीयं		
तेनैक्याभ्यासशीलो हृदयमिह यथाशक्ति बुद्ध्या निरुन्ध्याम् ।		
मायाविद्धे तु तस्मिन्पुनरपि न तथा भाति मायाधिनाथं		
तं त्वां भक्त्या महत्या सततमनुभजन्नीश भीतिं विजह्याम् ॥ ९१३॥			
भक्तेरुत्पत्तिवृद्धी तव चरणजुषं सङ्गमेनैव पुंसा		
मासाद्ये पुण्यभाजां श्रिय इव जगति श्रीमतां सङ्गमेन ।		
तत्सङ्गो देव भूयान्मम खलु सततं तन्मुखादुन्मिषद्भि		
स्त्वन्माहात्म्यप्रकारैर्भवति च सुदृढा भक्तिरुद्धूतपापा ॥ ९१४॥			
श्रेयोमार्गेषु भक्तावधिकबहुमतिर्जन्मकर्माणि भूयो		
गायन्क्षेमाणि नामान्यपि तदुभयतः प्रद्रुतं प्रद्रुतात्मा ।		
उद्यद्धासः कदचित्कुहाचिदपि रुदन्क्वापि गर्जन्प्रगाय		
न्नुन्मादीव प्रनृत्यन्नयि कुरु करुणां लोकबाह्यश्चरेयम् ॥ ९१५॥			
भूतान्येतानि भूतात्मकमपि सकलं पक्षिमत्स्यान्मृगादीन्		
मर्त्यान्मित्राणि शत्रूनपि यमितमतिस्त्वन्मयान्यानमानि ।		
त्वत्सेवायां हि सिध्येन्मम तव कृपया भक्तिदार्ढ्यं विराग		
स्त्वत्तत्त्वस्यावबोधोऽपि च भुवनपते यत्नभेदं विनैव ॥ ९१६॥			
नो मुह्यन्क्षुत्तृडाद्यैर्भवसरणिभवैस्त्वन्निलीनाशयत्वा		
च्चिन्तासातत्यशाली निमिषलवमपि त्वत्पदादप्रकम्पः ।		
इष्टानिष्टेषु तुष्टिव्यसनविरहितो मायिकत्वावबोधा		
ज्ज्योत्स्नाभिस्त्वन्नखेन्दोरधिकशिशिरितेनात्मना सञ्चरेयम् ॥ ९१७॥		
भूतेष्वेषु त्वदैक्यस्मृतिसमधिगतौ नाधिकारोऽधुना चेत्		
त्वत्प्रेम त्वत्कमैत्री जडमतिषु कृपा द्विट्सु भूयादुपेक्षा ।		
अर्चायां वा समर्चाकुतुकमुरुतरश्रद्धया वर्धतां मे		
त्वत्संसेवी तथापि द्रुतमुपलभते भक्तलोकोत्तमत्वम् ॥ ९१८॥		
आवृत्य त्वत्स्वरूपं क्षितिजलमरुदाद्यात्मना विक्षिपन्ती		
जीवान्भूयिष्ठकर्मावलिविवशगतीन् दुःखजाले क्षिपन्ती ।		
त्वन्माया माभिभून्मामयि भुवनपते कल्पते तत्प्रशान्त्यै		
त्वत्पादे भक्तिरेवेत्यवददयि विभो सिद्धयोगी प्रबुद्धः ॥ ९१९॥			
दुःखान्यालोक्य जन्तुष्वलमुदितविवेकोऽहमाचार्यवर्या		
ल्लब्ध्वा त्वद्रूपतत्त्वं गुणचरितकथाद्युद्भवत्भक्तिभूमा ।		
मायामेनां तरित्वा परमसुखमये त्वत्पदे मोदिताहे		
तस्यायं पूर्वरङ्गः पवनपुरपते नाशयाशेषरोगान् ॥ ९११०॥