गरुडपुराणम्/आचारकाण्डः/अध्यायः २३४
श्रीगरुडमहापुराणम् २३४
सूत उवाच  ।
वक्ष्येऽहमच्युतस्तोत्रं शृणु शौनक सर्वदम्  ।
ब्रह्मा पृष्टो नारदाय यथोवाच तथा परम्  ॥ १,२३४.१ ॥
नारद उवाच  ।
यथाक्षयोऽव्ययो विष्णुः स्तोतव्यो वरदो मया  ।
प्रत्यहं चार्चनाकाले तथा त्वं वक्तुमर्हसि  ॥ १,२३४.२ ॥
ते धन्यास्ते सुजन्मानस्ते हि सर्वसुखप्रदाः  ।
सफलं जीवितं तेषां ये स्तुवन्ति सदाच्युतम्  ॥ १,२३४.३ ॥
ब्रह्मोवाच  ।
मुने स्तोत्रं प्रवक्ष्यामिः वासुदेवस्य मुक्तिदम्  ।
शृणु येन स्तुतः सम्यक्पूजाकाले प्रसीदति  ॥ १,२३४.४ ॥
ओं नमो (भगवतेः वासुदेवाच नमः सर्वापहारिणे  ।
नमो विशुद्धदेहाय नमो ज्ञानस्वरूपिणे  ॥ १,२३४.५ ॥
नमः सर्वसुरेशाय नमः श्रीवत्सधारिणे  ।
नमश्चर्मासिहस्ताय नमः पङ्कजमालिने  ॥ १,२३४.६ ॥
नमो विश्वप्रतिष्ठाय नमः पीताम्बराय च  ।
नमो नृसिंहरूपाय वैकुण्ठाय नमोनमः  ॥ १,२३४.७ ॥
नमः पङ्कजनाभाय नमः क्षीरोदशायिने  ।
नमः सहस्रशीर्षाय नमो नागाङ्गशायिने  ॥ १,२३४.८ ॥
नमः परशुहस्ताय नमः क्षत्त्रान्तकारिणे  ।
नमः सत्यप्रतिज्ञाय ह्यजिताय नमोनमः  ॥ १,२३४.९ ॥
नमस्त्रै लोक्यनाथाय नमश्चक्रधारय च  ।
नमः शिवाय सूक्ष्माय पुराणाय नमोनमः  ॥ १,२३४.१० ॥
नमो वामनरूपाय बलिराज्यापहारिणे  ।
नमो यज्ञवराहाय गोविन्दाय नमोनमः  ॥ १,२३४.११ ॥
नमस्ते परमानन्द नमस्ते परमाक्षर  ।
नमस्ते ज्ञानसद्भाव नमस्ते ज्ञानदायक  ॥ १,२३४.१२ ॥
नमस्ते परमाद्वैत नमस्ते पुरुषोत्तम  ।
नमस्ते विश्वकृद्देव नमस्ते विश्वभावन  ॥ १,२३४.१३ ॥
नमस्ते स्ताद्विश्वनाथ नमस्तेः विश्वकारण  ।
नमस्ते मधुदैत्यघ्न नमस्ते रावणान्तक  ॥ १,२३४.१४ ॥
नमस्ते कंसकेशिघ्न नमस्ते कैटभार्दन  ।
नमस्ते शतपत्राक्ष नमस्ते गरुडध्वज  ॥ १,२३४.१५ ॥
नमस्ते कालनेमिघ्न नमस्ते गरुडासन  ।
नमस्ते देवकीपुत्र नमस्ते वृष्णिनन्दन  ॥ १,२३४.१६ ॥
नमस्ते रुक्मिणीकान्त नमस्ते दितिनन्दन  ।
नमस्ते गोकुलावास नमस्ते गोकुलप्रिय  ॥ १,२३४.१७ ॥
जय गोपवपुः कृष्ण जय गोपीजनप्रिय  ।
जय गोवर्धनाधार जय गोकुलवर्धन  ॥ १,२३४.१८ ॥
जय रावणवीरघ्न जय चाणूरनाशन  ।
जय वृष्णिकुलोद्द्योत जय कालीयमर्दन  ॥ १,२३४.१९ ॥
जय सत्य जगत्साक्षिन् जय सर्वार्थसाधक  ।
जय वेदान्तविद्वेद्य जय सर्वद माधव  ॥ १,२३४.२० ॥
जय सर्वाश्रयाव्यक्त जय सर्वग माधव  ।
जय सूक्ष्म चिदान्दन जय चित्तनिरञ्जन  ॥ १,२३४.२१ ॥
जयस्तेऽस्तु निरालम्ब जय शान्त सनातन  ।
जय नाथ जगत्पुष्ट (त्पूज्य) जय विष्णो नमोऽस्तूते  ॥ १,२३४.२२ ॥
त्वं गुरुस्त्वं हरे शिष्यस्त्वं दीक्षामन्त्रमण्डलम्  ।
त्वं न्यासमुद्रासमयास्त्वं च पुष्पादिसाधनम्  ॥ १,२३४.२३ ॥
त्वमाधारस्त्वं ह्यनन्तस्त्वं कूर्मःस्त्वं धराम्बुजम्  ।
धर्मज्ञानादयस्त्वं हि वेदिमण्डलशक्तयः  ॥ १,२३४.२४ ॥
त्वं प्रभो छलभृद्रामस्त्वं पुनः स खरान्तकः  ।
त्वं ब्रह्मर्षिश्चदेवस्त्वं विष्णुः सत्यपराक्रमः  ॥ १,२३४.२५ ॥
त्वं नृसिंहः परानन्दो वराहस्त्वं धराधरः  ।
त्वं सुपर्णस्तथा चक्रं त्वं गदा शङ्ख एव च  ॥ १,२३४.२६ ॥
त्वं श्रीः प्रभो त्वं मुष्टिसत्वं त्वं माला देव शावती  ।
श्रीवत्सः कौस्तुभस्त्वं हि शार्ङ्गो त्वं च तथेषुधिः  ॥ १,२३४.२७ ॥
त्वं खड्गचर्मणा सार्धं त्वं दिक्पालास्तथा प्रभो  ।
त्वं वेधास्त्वं विधाता च त्वं यमस्त्वं हुताशनः  ॥ १,२३४.२८ ॥
त्वं धनेशस्त्वमीशानस्त्वमिन्द्रस्त्वमपांपतिः  ।
त्वं रक्षोऽधिपतिः साध्यस्त्वं वायुस्त्वं निशाकरः  ॥ १,२३४.२९ ॥
आदित्या वसवो रुद्रा अश्विनौ त्वं मरुद्गणाः  ।
त्वं दैत्या दानवा नागास्त्वं यक्षा राक्षसाः खगाः  ॥ १,२३४.३० ॥
गन्धर्वाप्यरसः सिद्धाः पितरस्त्वं महामराः  ।
भूतानि विषयस्त्वं हि त्वमव्यक्तेन्द्रियाणि च  ॥ १,२३४.३१ ॥
मनोबुद्धिरहङ्कारः क्षेत्रज्ञस्त्वं हृदीश्वरः  ।
त्वं यज्ञस्त्वं वषट्कारस्त्वमोङ्कारः समित्कुशाः  ॥ १,२३४.३२ ॥
त्वं वेदी त्वं हरे दीक्षा त्वं यूपस्त्वं हुताशनः  ।
त्वं पत्नी त्वं पुरोडाशस्त्वं शाला स्त्रुक्च त्वं स्तुवः  ॥ १,२३४.३३ ॥
ग्रावाणः सकलं त्वं हि सदस्यास्त्वं सदाक्षिणः  ।
त्वं सूर्पादिस्त्वं च ब्रह्मा मुसलोलूखले ध्रुवम्  ॥ १,२३४.३४ ॥
त्वं होता यजमानस्त्वं त्वं धान्यं पशुयाजकः  ।
त्वमध्वर्युस्त्वमुद्गाता त्वं यज्ञः पुरुषोत्तमः  ॥ १,२३४.३५ ॥
दिक्पातालमहि व्योम द्यौस्त्वं नक्षत्रकारकः  ।
देवतिर्यङ्मनुष्येषु जगदेतच्चराचरम्  ॥ १,२३४.३६ ॥
यत्किञ्चिद्दृश्यते देव ब्रह्माण्डमखिलं जगत् ।
तव रूपमिदं सर्वं दृष्ट्यर्थं संप्रकाशितम्  ॥ १,२३४.३७ ॥
नाथयन्ते परं ब्रह्म दैवेरपि दुरासदम्  ।
कस्तञ्जानाति विमलं योगगम्यमतीन्द्रियम्  ॥ १,२३४.३८ ॥
अक्षयं पुरुषं नित्यमव्यक्तमजमव्ययम्  ।
प्रलयोत्पत्तिरहितं सर्वव्यापिनमीश्वरम्  ॥ १,२३४.३९ ॥
सर्वज्ञं निर्गुणं शुद्धमानन्दमजरं परम्  ।
बोधरूपं ध्रुवं शान्तं पूर्णमद्वैतमक्षयम्  ॥ १,२३४.४० ॥
अवतारेषु या मूर्तिर्विदूरे देव दृश्यते  ।
परं भावंमजानन्तस्त्वां भजन्ति दिवौकसः  ॥ १,२३४.४१ ॥
कथं त्वामीदृशं सूक्ष्मं शक्नोमि पुरुषोत्तम  ।
अराधयितुमीशान मनोगम्यमगोचरम्  ॥ १,२३४.४२ ॥
इह यन्मण्डले नाथ पूज्यते विधिवत्क्रमैः  ।
पुष्पधूपादिभिर्यत्र तत्र सर्वा विभूतयः  ॥ १,२३४.४३ ॥
संकर्षणादिभेदेन तव यत्पूजिता मया  ।
क्षन्तुमर्हसि तत्सर्वं यत्कृतं न कृतं मया  ॥ १,२३४.४४ ॥
न शक्नोमि विभो सम्यक्कर्तुं पूजां यथोदिताम्  ।
यत्कृतं जपहोमादि असाध्यं पुरुषोत्तम  ॥ १,२३४.४५ ॥
विनिष्पादयितुं भक्त्या अत स्त्वां क्षमयाम्यहम्  ।
दिवा रात्रौ च सन्ध्यायां सर्वावस्थासु चेष्टतः  ॥ १,२३४.४६ ॥
अचला तु हरे ! भक्तिस्तवाङ्घ्रियुगले मम  ।
शरिरे न (ण) तथा प्रीतिर्न च धर्मादिकेषु च  ॥ १,२३४.४७ ॥
यथा त्वयि जगन्नाथ प्रीतिंरात्यन्तिकी मम  ।
किं तेन न कृतं कर्म स्वर्गमोक्षादिसाधनम्  ॥ १,२३४.४८ ॥
यस्य विष्णौ दृढा भक्तिः सर्वकामफलप्रदे  ।
पूजां कर्तुं तथा स्तोत्रं कः शक्नोति तवाच्युत  ॥ १,२३४.४९ ॥
स्तुतं तु पूजितं मेऽद्य तत्क्षमस्व नमोऽस्तु ते  ।
इति चक्रधारस्तोत्रं मया सम्यगुदाहृतम्  ।
स्तौहि विष्णुं मुने भक्त्या यदीच्छसि परं पदम्  ॥ १,२३४.५० ॥
स्तोत्रेणानेन यः स्तौति पूजाकाले जगद्घुरुम्  ॥ १,२३४.५१ ॥
अचिराल्लभते मोक्षं छित्वा संसारबन्धनम्  ।
अन्योऽपि यो जपेद्भक्त्या त्रिसन्ध्यं नियतः शुचिः  ॥ १,२३४.५२ ॥
इदं स्तोत्रं मुने सोऽपि सर्वकाममवाप्नुयात् ।
पुत्रार्थो लभते पुत्रान्बद्धो मुच्यते बन्धनात् ॥ १,२३४.५३ ॥
रोगाद्विमुच्यते रागी लभते निर्धनो धनम्  ।
विद्यार्थो लभते विद्यां भग्यं कीर्ति च विन्दति  ॥ १,२३४.५४ ॥
जाति स्मरत्वं मेधावी यद्यदिच्छति चेतसा  ।
स धन्यः सर्ववित्प्राज्ञःस साधुः सर्वकर्मकृत् ॥ १,२३४.५५ ॥
स सत्यवाकूछुचिर्दाता यः स्तौति पुरुषोत्तमम्  ।
असंभाष्या हि ते सर्वे सर्वधर्मबहिष्कृताः  ॥ १,२३४.५६ ॥
येषां प्रवर्तने नास्ति हरिमुद्दिश्य सत्क्रिया  ।
न शुद्धं विद्यते तस्य मनो वाक्च दुरात्मनः  ॥ १,२३४.५७ ॥
यस्य सर्वार्थदे विष्णौ भक्तिर्नाव्यभिचारिणी  ।
आराध्य विधिवद्देवं हरिं सर्वसुखप्रदम्  ॥ १,२३४.५८ ॥
प्राप्नोति पुरुषः सम्यग्यद्यत्प्रार्थयते फलम्  ।
कर्म कामादिकं सर्वं श्रद्धधानः सुरोत्तमः  ।
असुरादिवपुः सिद्धैर्देयते यस्य नान्तरम्  ॥ १,२३४.५९ ॥
सकलमुनिभिराद्यश्चिन्त्यते यो हि शुद्धो निखिलहृदि निविष्टो वेत्ति यः सर्वसाक्षी  ।
तमजममृतमीशं वासुदेवं नतोऽस्मि भयमरणविहीनं नित्यमानन्दरूपम्  ॥ १,२३४.६० ॥
निखिलभुवन नाथं शाश्वतं सुप्रसन्नं त्वतिविमलविशुद्धं निर्गुणं भवपुष्पैः  ।
सुखमुदितसमस्तं पूजयाम्यात्मभावं विशतु हृदयपद्मे सर्वसाक्षी चिदात्मा  ॥ १,२३४.६१ ॥
एवं मयोक्तं परमप्रभावमाद्यन्तहीनस्य परस्य विष्णोः  ।
तस्माद्विचिन्त्यः परमेश्वरोऽसौ विमुक्तिकामेन नरेण सम्यक् ॥ १,२३४.६२ ॥
बोधस्वरूपं पुरुषं पुराणमादित्यवर्णं विमलं विशुद्धम्  ।
सञ्चिन्त्य विष्णुं परमद्वितीयं कस्तत्र योगी न लंय प्रयाति  ॥ १,२३४.६३ ॥
इमं स्तवं यः सततं मनुष्यः पठेच्च तद्वत्प्रयतः प्रशान्तः  ।
स धूतपाप्मा विततप्रभावः प्रयाति लोकं विततं मुरारेः  ॥ १,२३४.६४ ॥
यः प्रार्थयत्यर्थमशेषसौख्यं धर्मं च कामं च तथैव मोक्षम्  ।
स सर्वमुत्सृज्य परं पुराणं प्रयाति विष्णुं शरणं वरेण्यम्  ॥ १,२३४.६५ ॥
विभुं प्रभुं विश्वधरं विशुद्धमशेषसंसारविनाशहेतुम्  ।
यो वासुदेवं विमलं प्रपन्नः स मोक्षमाप्नोति विमुक्तसङ्गः  ॥ १,२३४.६६ ॥
इति श्रीगारुडे महापुराणे पूर्वखण्डे प्रथमांशाख्ये आचारकाण्डेऽच्युतस्तोत्रं नाम चतुस्त्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

आचारकाण्डः