वराहपुराणम्/अध्यायः ०९१
श्रीवराह उवाच ।	
या मन्दरगता देवी तपस्तप्तुं तु वैष्णवी ।	
राजसी परमा शक्तिः कौमारव्रतधारिणी ।। ९१.१ ।।	
सैकाकिनी तपस्तेपे विशालायां तु शोभने ।	
तस्यास्तपन्त्याः कालेन महता क्षुभितं मनः ।। ९१.२ ।।	
तस्मात् क्षोभात् समुत्तस्थुः कुमार्यः सौम्यलोचनाः ।	
नीलकुञ्चितकेशान्ता बिम्बोष्ठायतलोचनाः ।	
नितम्बरशनोद्दामा नूपुराढ्याः सुवर्चसः ।। ९१.३ ।।	
एवंविधाः स्त्रियो देव्या क्षोभिते मनसि द्रुतम् ।	
उत्तस्थुः शतसाहस्त्राः कोटिशो विविधाननाः ।। ९१.४ ।।	
दृष्ट्वा कुमार्यः सा देवी तस्मिन्नेव गिरौ शुभा ।	
तपसा निर्ममे देवी पुरं हर्म्यशताकुलम् ।। ९१.५ ।।	
विशालरथ्यं सौवर्णप्रासादैरुपशोभितम् ।	
अन्तर्जलानि वेश्मानि मणिसोपानवन्ति च ।	
रत्नजालगवाक्षाणि आसन्नोपवनानि च ।। ९१.६ ।।	
असंख्यातानि हर्म्याणि तथा कन्या धराधरे ।	
प्राधान्येन प्रवक्ष्यामि कन्यानामानि शोभने ।। ९१.७ ।।	
विद्युत्प्रभा चन्द्रकान्तिः सूर्यकान्तिस्तथाऽपरा ।	
गम्भीरा चारुकेशी च सुजाता मुञ्जकेशिनी ।। ९१.८ ।।	
घृताची चोर्वशी चान्या शशिनी शीलमण्डिता ।	
चारुकन्या विशालाक्षी धन्या पीनपयोधरा ।। ९१.९ ।।	
चन्द्रप्रभा गिरिसुता तथा सूर्यप्रभाऽमृता ।	
स्वयंप्रभा चारुमुखी शिवदूती विभावरी ।। ९१.१० ।।	
जया च विजया चैव जयन्ती चापराजिता ।	
एताश्चान्याश्च शतशः कन्यास्तस्मिन् पुरोत्तमे ।। ९१.११ ।।	
देव्या अनुचराः सर्वाः पाशाङ्कुशधराः शुभाः ।	
ताभिः परिवृता देवी सिंहासनगता शुभा ।। ९१.१२ ।।	
सुसितैश्चामरैः स्त्रीभिर्वीज्यमाना विलासिनी ।	
कौमारं व्रतमास्थाय तपः कर्तुं समुद्यता ।। ९१.१३ ।।	
यौवनस्था महाभागा पीनवृत्तपयोधरा ।	
चम्पकाशोकपुन्नागनागकेसरदामभिः ।। ९१.१४ ।।	
सर्वाङ्गेष्वर्चिता देवी ऋषिदेवनमस्कृता ।	
पूज्यमाना वरस्त्रीभिः कुमारीभिः समन्ततः ।। ९१.१५ ।।	
सर्वाङ्गभोगिनी देवी यावदास्ते तपोऽन्विता ।	
तावदागतवांस्तत्र नारदो ब्रह्मणः सुतः ।। ९१.१६ ।।	
तं दृष्ट्वा सहसा देवी ब्रह्मपुत्रं तपोधनम् ।	
विद्युत्प्रभामुवाचेदमासनं दीयतामिति ।	
पाद्यमाचमनीयं च क्षिप्रमस्मै प्रदीयताम् ।। ९१.१७ ।।	
एवमुक्ता तदा देव्या कन्या विद्युप्रभा शुभा ।	
आसनं पाद्यमर्घ्यं च नारदाय न्यवेदयत् ।। ९१.१८ ।।	
ततः कृतासनं दृष्ट्वा प्रणतं नारदं मुनिम् ।	
उवाच वचनं देवी हर्षेण महताऽन्विता ।। ९१.१९ ।।	
स्वागतं भो मुनिश्रेष्ठ कस्माल्लोकादिहागतः ।	
किं कार्यं वद ते कृत्यं मा ते कालात्ययो भवेत् ।। ९१.२० ।।	
एवमुक्तस्तदा देव्या नारदः प्राह लोकवित् ।	
ब्रह्मलोकादिन्द्रलोकं तस्माद् रौद्रमथाचलम् ।। ९१.२१ ।।	
ततस्त्वामिह देवेशि द्रष्टुमभ्यागतः शुभे ।	
एवमुक्त्वा मुनिः श्रीमांस्तां देवीमन्ववेक्षत ।। ९१.२२ ।।	
दृष्ट्वा मुहूर्तं देवेशि विस्मितो नारदोऽभवत् ।	
अहो रूपमहो कान्तिरहो धैर्यमहो वयः ।। ९१.२३ ।।	
अहो निष्कामता देव्या इति खेदमुपाययौ ।	
देवगन्धर्वसिद्धानां यक्षकिन्नररक्षसाम् ।। ९१.२४ ।।	
न रूपमीदृशं क्वापि स्त्रीष्वन्यासु प्रदृश्यते ।	
एवं संचिन्त्य मनसा नारदो विस्मयान्वितः ।। ९१.२५ ।।	
प्रणम्य देवीं वरदामुत्पपात नभस्तलम् ।	
गतश्च त्त्वरया युक्तः पुरीं दैत्येन्द्रपालिताम् ।। ९१.२६ ।।	
महिषाख्येन भूतेशि समुद्रान्तःस्थितां पुरीम् ।	
तत्राससाद भगवानसुरं महिषाकृतिम् ।। ९१.२७ ।।	
दृष्ट्वा लब्धवरं वीरं देवसैन्यान्तकं महत् ।	
स तेन पूजितो भक्त्या तदा लोकचरो मुनिः ।। ९१.२८ ।।	
प्रीतात्मा नारदस्तस्मै देव्या रूपमनुत्तमम् ।	
आचचक्षे यथान्यायं यद् दृष्टं देवतापुरे ।। ९१.२९ ।।	नारद उवाच ।	
असुरेन्द्र श्रृणुष्वेकं कन्यारत्नं समाहितः ।	
येन लब्धं तु त्रैलोक्यं वरदानाच्चराचरम् ।। ९१.३० ।।	
ब्रह्मलोकादहं दैत्य मन्दराद्रिमुपागतः ।	
तत्र देवीपुरं दृष्टं कुमारीशतसङ्कुलम् ।। ९१.३१ ।।	
तत्र प्रधाना या कन्या तापसी व्रतधारिणी ।	
सा देवदैत्ययक्षाणां मध्ये काचिन्न दृश्यते ।। ९१.३२ ।।	
यादृशी सा शुभा दैत्य तादृश्येकाण्डमध्यतः ।	
भ्रमता तादृशी दृष्ट्वा न कदाचिन्मया सती ।। ९१.३३ ।।	
तस्याश्च देवगन्धर्वा ऋषयः सिद्धचारणाः ।	
उपासांचक्रिरे सर्वे येऽप्यन्ये दैत्यनायकाः ।। ९१.३४ ।।	
तां दृष्ट्वा वरदां देवीमहं तूर्णमिहागतः ।	
अजित्वा देवगन्धर्वान् न तां जयति कश्चन ।। ९१.३५ ।।	
एवमुक्त्वा क्षणं स्थित्वा तमनुज्ञाप्य नारदः ।	
यथागतं ययौ धीमानन्तर्धानेन तत्क्षणात् ।। ९१.३६ ।।	
।। इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे एकनवतितमोऽध्यायः ।। ९१ ।।