रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः ७७
पुरा त्रेतायुगे राम बभूव बहुविस्तरम् ।	
समन्ताद्योजनशतं विमृगं पक्षिवर्जितम् ।। ७.७७.१ ।।	
तस्मिन्निर्मानुषे ऽरण्ये कुर्वाणस्तप उत्तमम् ।	
अहमाक्रमितुं सौम्य तदरण्यमुपागमम् ।। ७.७७.२ ।।	
तस्य रूपमरण्यस्य निर्देष्टुं न शशाक ह ।	
फलमूलैः सुखास्वादैर्बहुरूपैश्च पादपैः ।। ७.७७.३ ।।	
तस्यारण्यस्य मध्ये तु सरो योजनमायतम् ।	
हंसकारण्डवाकीर्णं चक्रवाकोपशोभितम् ।। ७.७७.४ ।।	
पद्मोत्पलसमाकीर्णं समतिक्रान्तशैवलम् ।	
तदाश्चर्यमिवात्यर्थं सुखास्वादमनुत्तमम् ।। ७.७७.५ ।।	
अरजस्कं तथा ऽक्षोभ्यं श्रीमत्पक्षिगणायुतम् ।	
समीपे तस्य सरसो महदद्भुतमाश्रमम् ।। ७.७७.६ ।।	
पुराणं पुण्यमत्यर्थं तपस्विजनवर्जितम् ।	
तत्राहमवसं रात्रिं नैदाघीं पुरुषर्षभ ।। ७.७७.७ ।।	
प्रभाते काल्यमुत्थाय सरस्तदुपचक्रमे ।	
अथापश्यं शवं तत्र सुपुष्टमजरं क्वचित् ।। ७.७७.८ ।।	
पङ्किभेदेन पुष्टाङ्गं समाश्रितसरोवरम् ।	
तिष्ठन्तं परया लक्ष्म्या तस्मिंस्तोयाशये नृप ।। ७.७७.९ ।।	
तमर्थं चिन्तयानो ऽहं मुहूर्तं तत्र राघव ।	
उषितो ऽस्मि सरस्तीरे किन्न्विदं स्यादिति प्रभो ।। ७.७७.१० ।।	
अथापश्यं मुहूर्तेन दिव्यमद्भुतदर्शनम् ।	
विमानं परमोदारं हंसयुक्तं मनोजवम् ।। ७.७७.११ ।।	
अत्यर्थं स्वर्गिणं त विमाने रघुनन्दन ।	
उपास्ते ऽप्सरसां वीर सहस्रं दिव्यभूषणम् ।। ७.७७.१२ ।।	
गायन्ति दिव्यगेयानि वादयन्ति तथा ऽपराः ।	
क्ष्वेलयन्ति तथा चान्या नृत्यन्ति च तथा ऽपराः ।। ७.७७.१३ ।।	
अपराश्चन्द्ररश्म्याभैर्हेमदण्डैश्च चामरैः ।	
दोधूयुर्वदनं तस्य पुण्डरीकनिभेक्षणम् ।। ७.७७.१४ ।।	
ततः सिंहासनं त्यक्त्वा मेरुकूटमिवांशुमान् ।	
पश्यतो मे तदा राम विमानादवरुह्य च ।	
तं शवं भक्षयामास स स्वर्गी रघुनन्दन ।। ७.७७.१५ ।।	
तथा भुक्त्वा यथाकामं मांसं बहु सुपीवरम् ।	
अवतीर्य सरः स्वर्गी संस्प्रष्टुमुपचक्रमे ।। ७.७७.१६ ।।	
उपस्पृश्य यथान्यायं स स्वर्गी रघुपुङ्गव ।	
आरोढुमुपचक्राम विमानवरमुत्तमम् ।। ७.७७.१७ ।।	
तमहं देवसङ्काशमारोहन्तमुदीक्ष्य वै ।	
अथाहमब्रुवं वाक्यं स्वर्गिणं पुरुषर्षभ ।। ७.७७.१८ ।।	
को भवान्देवसङ्काश आहारश्च विगर्हितः ।	
त्वयेदं भुज्यते सौम्य किमर्थं वक्तुमर्हसि ।। ७.७७.१९ ।।	
कस्य स्यादीदृशो भाव आहारो देवसम्मतः ।	
आश्चर्यं वर्तते सौम्य श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ।। ७.७७.२० ।।	
नाहमौपयिकं मन्ये तव भक्ष्यमिदं शवम् ।। ७.७७.२१ ।।	
इत्येवमुक्तः स नरेन्द्र नाकी कौतूहलात्सूनृतया गिरा च ।	
श्रुत्वा च वाक्यं मम सर्वमेतत्सर्वं तथा चाकथयन्ममेति ।। ७.७७.२२ ।।	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे सप्तसप्ततितमः सर्गः ।। ७७ ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्