नारायणीयम्/दशकम् ६०
मदनातुरचेतसोऽन्वहं भवदङ्घ्रिद्वयदास्यकाम्यया ।		
यमुनातटसीम्नि सैकतीं तरळाक्ष्यो गिरिजां समार्चिचन् ॥ ६०१॥		
तव नामकथारताः समं सुदृशः प्रातरुपागताः नदीम् ।		
उपहारशतैरपूजयन् दयितो नन्दसुतो भवेदिति ॥ ६०२॥		
इति मासमुपाहितव्रतास्तरळाक्षीरभिवीक्ष्य ता भवान् ।		
करुणामृदुलो नदीतटं समयासीत्तदनुग्रहेच्छया ॥ ६०३॥		
नियमावसितौ निजाम्बरं तटसीमन्यवमुच्य तास्तदा ।		
यमुनाजलखेलनाकुलाः पुरतस्त्वामवलोक्य लज्जिताः ॥ ६०४॥		
त्रपया नमिताननास्वथो वनितास्वम्बरजालमन्तिके ।		
निहितं परिगृह्य भूरुहो विटपं त्वं तरसाधिरूढवान् ॥ ६०५	॥	
इह तावदुपेत्य नीयतां वसनं वः सुदृशो यथायथम् ।		
इति नर्ममृदुस्मिते त्वयि व्रुवति व्यामुमुहे वधूजनैः ॥ ६०६॥		
अयि जीव चिरं किशोर नस्तव दासीरवशीकरोषि किम् ।		
प्रदिशाम्बरमम्बुजेक्षणेत्युदितस्त्वं स्मितमेव दत्तवान् ॥ ६०७॥		
अधिरुह्य तटं कृताञ्जलीः परिशुद्धाः स्वगतीर्निरीक्ष्य ताः ।		
वसनान्यखिलान्यनुग्रहं पुनरेवं गिरमप्यदा मुदा ॥ ६०८॥		
विदितं ननु वो मनीषितं वदितारस्त्विह योग्यमुत्तरम् ।		
यमुनापुलिने सचन्द्रिकाः क्षणदा इत्यबलास्त्वमूचिवान् ॥ ६०९॥		
उपकर्ण्य भवन्मुखच्युतं मधुनिष्यन्दि वचो मृगीदृशः ।		
प्रणयादयि वीक्ष्य वीक्ष्य ते वदनाब्जं शनकैर्गृहं गताः ॥ ६०१०	॥	
इति नन्वनुगृह्य बल्लवीर्विपिनान्तेषु पुरेव सञ्चरन् ।		
करुणाशिशिरो हरे हर त्वरया मे सकलामयावलिम् ॥ ६०११॥