नारायणीयम्/दशकम् ३९
भवन्तमयमुद्वहन् यदुकुलोद्वहो निस्सरन्		
ददर्श गगनोच्चलज्जलभरां कलिन्दात्मजाम् ।		
अहि सलिलसञ्चयः स पुनरैन्द्रजालोदितो		
जलौघ इव तत्क्षणात्प्रपदमेयतामाययौ ॥ ३९१॥		
प्रसुप्तपशुपालिकां निभृतमारुदद्बालिका		
मपावृतकवाटिकां पशुपवाटिकामाविशन् ।		
भवन्तमयमर्पयन् प्रसवतल्पके तत्पदा		
द्वहन् कपटकन्यकां स्वपुरमागतो वेगतः ॥ ३९२॥		
ततस्त्वदनुजारवक्षपितनिद्रवेगद्रव		
द्भटोत्करनिवेदितप्रसववार्तयैवार्तिमान् ।		
विमुक्तचिकुरोत्करस्त्वरितमापतन् भोजरा		
डतुष्ट इव दृष्टवान् भगिनिकाकरे कन्यकाम् ॥ ३९३॥		
ध्रुवं कपटशालिनो मधुहरस्य माया भवे		
दसाविति किशोरिकां भगिनिकाकरालिङ्गिताम् ।		
द्विपो नळिनिकान्तरादिव मृणाळिकामाक्षिप		
न्नयं त्वदनुजामजामुपलपट्टके पिष्टवान् ॥ ३९४॥		
ततो भवदुपासको झटिति मृत्युपाशादिव		
प्रमुच्य तरसैव सा समधिरूढरूपान्तरा ।		
अधस्तलमजग्मुषी विकसदष्टबाहुस्फुरन्		
महायुधमहो गता किल विहायसा दिद्युते ॥ ३९५॥		
नृशंसतर कंस ते किमु मया विनिष्पिष्टया		
बभूव भवदन्तकः क्वचन चिन्त्यतां ते हितम् ।		
इति त्वदनुजा विभो खलमुदीर्य तं जग्मुषी		
मरुद्गणपणायिता भुवि च मन्दिराण्येयुषी ॥ ३९६॥		
प्रगे पुनरगात्मजावचनमीरिता भूभुजा		
प्रलम्बबकपूतनाप्रमुखदानवा मानिनः ।		
भवन्निधनकाम्यया जगति बभ्रमुर्निर्भयाः		
कुमारकविमारकाः किमिव दुष्करं निष्कृपैः ॥ ३९७॥		
ततः पशुपमन्दिरे त्वयि मुकुन्द नन्दप्रिया		
प्रसूतिशयनेशये रुदति किञ्चिदञ्चत्पदे ।		
विबुध्य वनिताजनैस्तनयसंभवे घोषिते		
मुदा किमु वदाम्यहो सकलमाकुलं गोकुलम् ॥ ३९८॥		
अहो खलु यशोदया नवकळायचेतोहरं		
भवन्तमलमन्तिके प्रथममपिबन्त्या दृशा ।		
पुनः स्तनभरं निजं सपदि पाययन्त्या मुदा		
मनोहरतनुस्पृशा जगति पुण्यवन्तो जिताः ॥ ३९९॥		
भवत्कुशलकाम्यया स खलु नन्दगोपस्तदा		
प्रमोदभरसङ्कुले द्विजकुलाय किं नाददात् ।		
तथैव पशुपालकाः किमु न मङ्गलं तेनिरे		
जगत्रितयमङ्गल त्वमिह पाहि मामामयात् ॥ ३९१०॥