नारायणीयम्/दशकम् ६७
स्फुरत्परानन्दरसात्मकेन त्वया समासादितभोगलीलाः ।		
असीममानन्दभरं प्रपन्ना महान्तमापुर्मदमम्बुजाक्ष्यः ॥ ६७१॥		
निलीयतेऽसौ मयि मय्यमायं रमापतिर्विश्वमनोभिरामः ।		
इतिस्म सर्वाः कलिताभिमाना निरीक्ष्य गोविन्द तिरोहितोऽभूः ॥ ६७२	॥	
राधाभिधां तावदजातगर्वामतिप्रियां गोपवधूं मुरारे ।		
भवानुपादाय गतो विदूरं तया सह स्वैरविहारकारी ॥ ६७३॥		
तिरोहितेऽथ त्वयि जाततापाः समं समेताः कमलायताक्ष्यः ।		
वने वने त्वां परिमार्गयन्त्यो विषादमापुर्भगवन्नपारम् ॥ ६७४	॥	
हा चूत हा चम्पक कर्णिकार हा मल्लिके मालति बालवल्ल्यः ।		
किं वीक्षितो नो हृदयैकचोर इत्यादि तास्त्वत्प्रवणा विलेपुः ॥ ६७५	॥	
निरीक्षितोऽयं सखि पङ्कजाक्षः पुरो ममेत्याकुलमालपन्ती ।		
त्वां भावनाचक्षुषि वीक्ष्य काचित्तापं सखीनां द्विगुणीचकार ॥ ६७६	॥	
त्वदात्मिकास्ता यमुनातटान्ते तवानुचक्रुः किल चेष्टितानि ।		
विचित्य भूयोऽपि तथैव मानात् त्वया वियुक्तां ददृशुश्च राधाम् ॥ ६७७	॥	
ततः समं ता विपिने समन्तात्तमोवतारावधि मार्गयन्त्यः ।		
पुनर्विमिश्रा यमुनातटान्ते भृशं विलेपुश्च जगुर्गुणांस्ते ॥ ६७८	॥	
तथाव्यथासंकुलमानसानां व्रजाङ्गनानां करुणैकसिन्धो ।		
जगत्त्रयीमोहनमोहनात्मा त्वं प्रादुरासीरयि मन्दहासी ॥ ६७९॥		
सन्दिग्धसन्दर्शनमात्मकान्तं त्वां वीक्ष्य तन्व्यस्सहसा तदानीम् ।		
किं किं न चक्रुः प्रमदातिभारात् स त्वं गदात्पालय मारुतेश ॥ ६७१०	॥