नारदपञ्चरात्रम्‌/प्रथमैकरात्रे/अध्यायः १३
श्रीशुक उवाच	
स्तोत्रान्तरे च काले च किं रहस्यं बभूव ह   ।	
तन्मे कथय भद्रं ते भगवन्भगवद्वचः   ।। १३.१  ।।	
श्रीव्यास उवाच	
स्तोत्रान्तरे च काले च गन्धर्वश्चोपवर्हणः   ।	
उवाच ब्रह्मसंसदि भगवन्तं सनातनं  ।। १३.२  ।।	
सर्वैर्देवैरहं शप्तश्चाधुना देवहेतुना   ।	
देवानां अग्निपुञ्जश्च प्रदीप्तश्च सुमेरुवथ् ।। १३.३  ।।	
अधुना च त्वयि गते भस्मासान्मां करिष्यति   ।	
अतो रक्ष जगन्नाथ मां समुद्धर्तुं अर्हसि   ।। १३.४  ।।	
त्वदंशशूकरेणैव धरोद्धारः कृतः पुरा   ।	
हिरण्याख्यं महादैत्यं निहत्य चावलीलया   ।। १३.५  ।।	
पाद्मपद्मार्चितपदे पद्मे ते शरणागतं  ।	
मां अनाथं भयाक्रान्तं रक्ष रक्ष सुरानलाथ् ।। १३.६  ।।	
गन्धर्वस्य वचः श्रुत्वा प्रहस्य जगदीश्वरः   ।	
उवाच श्लक्ष्णया वाचा ब्रह्मेशो ब्रह्मसंसदि   ।। १३.७  ।।	
अथ गन्धर्वमोक्षणम्	
श्रीभगवानुवाच	
गन्धर्वराजप्रवर स्थिरो भव भयं त्यज   ।	
शुभाश्रयस्य भक्तस्य भयं किं ते मयि स्थिते   ।। १३.८  ।।	
सर्वेभ्योऽपि भयं नास्ति मद्भक्तानां अकर्मणां  ।	
जन्ममृत्युजराव्याधिभयं तेषां न विद्यते   ।। १३.९  ।।	
मन्मन्त्रोपासकश्चैव स्वतन्त्रो नित्यविग्रहः   ।	
पुनर्न विद्यते जन्म मन्त्रग्रहणमात्रतः   ।। १३.१०  ।।	
नास्ति कालाद्भयं तस्य न निषेकाद्विधेरपि   ।	
मन्त्रग्रहणमात्रेण मुच्यते सर्वकर्मणः   ।। १३.११  ।।	
मन्मन्त्रो हि देहात्पापं कोटिजन्मकृतं च यथ् ।	
सुदीप्तो ज्वलदग्निश्च तृणपुञ्जं देहाद्यथा   ।। १३.१२  ।।	
मन्मन्त्रग्रहणाद्योगान्मन्नामग्रहणस्य वा   ।	
तेषां पापानि वेपन्ते कोटिजन्मकृतानि च   ।। १३.१३  ।।	
यमस्तन्नामलिखनं दूरीभूतं करोति च   ।	
अन्ते दास्यं च लभते गत्वा गोलोकं उत्तमं  ।। १३.१४  ।।	
यावदायुर्भ्रमेत्तावत्स्वतन्त्रो मत्तकुञ्जरः   ।	
ततः पापाः फलायन्ते वैनतेयादिवोरगाः   ।। १३.१५  ।।	
तेषां च पादरजसा सद्यः पूता वसुन्धरा   ।	
पुनाति सर्वतीर्थानि दूरतो दर्शनादपि   ।। १३.१६  ।।	
पूतश्च पवनो वह्निर्जलं च तुलसीदलं  ।	
पूतान्येव हि तीर्थानि गङ्गादीनि च गायन   ।। १३.१७  ।।	
पूता सुशीला धर्मिष्ठा सुव्रता स्त्री पतिव्रता   ।	
मन्मन्त्रोपासकाश्चैव तेभ्यः पूतोत्तमाः सदा   ।। १३.१८  ।।	
मन्त्रोपासकानां च तीर्थस्थानं व्रतं सुत   ।	
श्राद्धं दानं पूजनं च यथा चर्वितचर्वणं  ।। १३.१९  ।।	
भक्त्या तीर्थानि पूतानि स्वतः पूतो हि वैष्णवः   ।	
तत्तन्त्रं च तथा दानमलं श्राद्धं च निष्फलं  ।। १३.२०  ।।	
श्राद्धस्य सम्प्रदानं च कर्तुश्च पुरुषत्रयं  ।	
पुरुषाणां शतं मुक्तं को भुङ्क्ते श्राद्धवस्तु च   ।। १३.२१  ।।	
केचिदेवं वदन्तीति पितृलोकार्थं एव च   ।	
तद्विरुद्धं च ते तुष्टा मन्त्रग्रहणमात्रतः   ।। १३.२२  ।।	
तेषां शुभाशिषं कर्म नैव भोगाय कल्पते   ।	
देवान्न प्रभवेद्वत्स सिद्धधान्ये यथाङ्कुरः   ।। १३.२३  ।।	
साक्षात्करोति तेषां च कर्ममूलनिकृन्तनं  ।	
मन्त्रोपासकादन्ये कर्मभोगं च भुञ्जते   ।। १३.२४  ।।	
मया स्वयं प्रदत्तश्च स्वमन्त्रः पुरुषाय च   ।	
परद्वाराद्ग्राहयित्वा भक्तं मुक्तं करोम्यहं  ।। १३.२५  ।।	
मया प्रदत्तमन्त्रश्च पुरा मृत्युञ्जयस्तथा   ।	
मृत्युञ्जयाय गोलोके शुद्धसत्त्वगुणाय च   ।। १३.२६  ।।	
पुनः सनत्कुमाराय धर्माय ब्रह्मणे तथा   ।	
कपिलाय च शेषाय गणेशाय च महामते   ।। १३.२७  ।।	
नारायणर्षये चैव धर्मपुत्राय धीमते   ।	
पुनर्महाविष्णवे च विश्वानि यस्य लोमसु   ।। १३.२८  ।।	
कालाधिष्ठातृदेवाय तस्मै सर्वान्तकाय च   ।	
उपेन्द्राय च कामाय भृगवेऽङ्गिरसे तथा   ।। १३.२९  ।।	
सरस्वत्यै च पद्मायै राधायै विरजातटे   ।	
शवित्र्यै विष्णुमायायै पार्षदेभ्यश्च पुत्रक   ।। १३.३०  ।।	
तुभ्यं न दत्तो मन्त्रोऽत्र श्रूयतां तन्निमित्तकं  ।	
जनिष्यसि शूद्रयोनौ ब्रह्मणो वाक्यपालनाथ् ।। १३.३१  ।।	
इत्येवं कथितं सर्वं गच्छ वत्स यथा सुखं  ।	
द्वादशाब्दान्तरे शूद्रयोनौ देवाज्जनिष्यसि   ।। १३.३२  ।।	
पञ्चवर्षाभ्यन्तरे च मन्मन्त्रं प्राप्य विप्रतः   ।	
दशाब्दान्ते वपुस्त्यक्त्वा ब्रह्मपुत्रो भविष्यसि   ।। १३.३३  ।।	
मन्मन्त्रं पुनरेवेति शम्भुवक्त्राल्लभिष्यसि   ।	
इत्येवं उक्त्वा सर्वात्मा तत्रैवान्तरधीयत   ।। १३.३४  ।।	
गन्धर्वः प्रययौ तस्माद्योषिद्भिः सह पुत्रक   ।	
इत्येवं कथितं सर्वं पूर्ववृत्तान्तं एव च   ।। १३.३५  ।।	
इति  श्रीनारदपञ्चरात्रे ज्ञानामृतसारे प्रथमैकरात्रे	
गन्धर्वमोक्षणं नाम त्रयोदशोऽध्यायः	
प्रथमैकरात्रे चतुर्दशोऽध्यायः