गरुडपुराणम्/आचारकाण्डः/अध्यायः १८४
श्रीगरुडमहापुराणम् १८४
हरिरुवाच  ।
रजनीकदलीक्षारलेपः सिध्मविनाशनः  ।
कुष्ठस्य भागमेकन्तु पथ्याभागद्वयं तथा  ।
उष्णोदकेन संपीय कटिशूलविनाशनम्  ॥ १,१८४.१ ॥
अभया नवनीतञ्च शर्करापिप्पलीयुतम्  ।
पानादर्शोहरं स्याच्च नात्र कार्या विचारणा  ॥ १,१८४.२ ॥
आटरूषकपत्रेण घृतं मृद्वग्निना पचेत् ।
चूर्णं कृत्वा तु लेपोऽयं अर्शरोगहरः परः  ॥ १,१८४.३ ॥
गुग्गुलुत्रिफलायुक्तं पीत्वा नश्येद्भगन्दरम्  ।
अजाजीशृङ्गवेरञ्च दथा मण्डं विपाचयेत् ॥ १,१८४.४ ॥
लवणेन तु संयुक्तं मूत्रकृच्छ्रविनाशनम्  ।
यवक्षारं शर्करा च मूत्रकृच्छ्रविनाशकृत् ॥ १,१८४.५ ॥
चिताग्निः खञ्जरीटस्य विष्ठा फेनो हयस्य च  ।
सौभाञ्जनं वासनेत्रं नर एतैस्तु धूपितः  ।
अदृश्यस्त्रिदशैः सर्वैः किं पुनर्मानवैः शिव  ॥ १,१८४.६ ॥
तिलतैलं यवान्दग्ध्वा मषीं कृत्वा तु लेपयेत् ।
तेनैव सह तैलेन अग्निदग्धः सुखी भवेत् ॥ १,१८४.७ ॥
लज्जालोः शरपुङ्खाया लेपः साज्योऽग्निनाशनः  ।
ओं नमो भगवते ठ ठ छिन्धि छिन्धि ज्वलनं प्रज्वलितं नाशय नाशय हुं फट् ॥ १,१८४.८ ॥
करे बद्धं तु निर्गुण्ड्या मूलं ज्वरहरं द्रुतम्  ।
मूलञ्च श्वेतगुञ्जायाः कृत्वा तत्सप्तखण्डकम्  ॥ १,१८४.९ ॥
हस्ते बध्वा नाशयेच्च अर्शांस्येव न संशयः  ।
विष्णुक्रान्ताजमूत्रेण चौरव्याघ्नादिरक्षणम्  ॥ १,१८४.१० ॥
ब्रह्मदण्ड्यास्तु मूलानि सर्वकर्माणि कारयेत् ।
त्रिफलायास्तु चूर्णं हि साज्यं कुष्ठविनाशनम्  ॥ १,१८४.११ ॥
आज्यं पुनर्नवाबिल्वैः पिप्पलीभि साधितम्  ।
हरेद्धक्कां श्वासकासौ पीतं स्त्रीणाञ्च गर्भकृत् ॥ १,१८४.१२ ॥
भक्षयेद्वा नरीबीजं पयसाज्येन पाचितम्  ।
घृतशर्करया युक्तं शुक्रः स्यादक्षयस्ततः  ॥ १,१८४.१३ ॥
विडङ्गं मधुकं पाठां मांसीं सर्जरसं तथा  ।
रहिद्रां त्रिफलाञ्चैव मपामार्गं मनः शिलाम्  ॥ १,१८४.१४ ॥
उदुम्बरं धातकीञ्च तिलतैलेन पषेयेत् ।
योनिं लिङ्गं च म्रक्षेत स्त्रीपुसोः स्यात्प्रियं मिथः  ॥ १,१८४.१५ ॥
नमस्ते ईशवरदाय आकर्षिणि विकर्षिणि मुग्धे स्वाहा इति  ।
योनिलङ्गस्य तैलेन शङ्कर म्लक्षणात्ततः  ॥ १,१८४.१६ ॥
पुनर्नवामृता दूर्वा कनकञ्चैन्द्रवारुणी  ।
बीजे नैषां जातिकाया रसेन रसमर्दनम्  ॥ १,१८४.१७ ॥
मूषाय मध्यगं कृत्वा रसं मारणमीरितम्  ।
मध्वाज्यसहितं दुग्धं वलीपलितनाशनम्  ॥ १,१८४.१८ ॥
मध्वाज्यं गुडताम्रञ्च कारवेल्लरसस्तथा  ।
दहनाच्च भवेद्रौप्यं सुवर्णकरणं शृणु  ॥ १,१८४.१९ ॥
पीतं धरत्तूपुष्पञ्च सीसकञ्च पलं मतम्  ।
लाङ्गलिकायाः शाखा च स्वर्णञ्च दहनाद्भवेत् ॥ १,१८४.२० ॥
धत्तूरबीजतैलेन दीपप्रज्वलनाद्धर  ।
समाधावुपविष्टन्तु गगनस्थो न पश्यति  ॥ १,१८४.२१ ॥
वृषस्य मृन्मयस्यैव युक्तो भेको निगृह्यते  ।
शङ्करावयवैर्युक्तो धूपं घ्रात्वा च गर्जति  ।
विस्मयं कुरुते चैव वृषवन्नात्र संशयः  ॥ १,१८४.२२ ॥
रात्रौ च सार्षपं तैलं कीटं खद्यो तनामकम्  ।
ताभ्यां दीपः प्रज्वलितो वाग्मिज्वालकलापवत् ॥ १,१८४.२३ ॥
चूर्णं छुच्छुन्दरीधं दग्ध्वा रुद्र प्रलेपयेत् ।
तप्यते तक्षणाद्दग्धो यदि सम्यक्प्रलेपयेत् ।
चन्दनेन भवेन्मोक्षः पानाल्लेपात्सुखी भवेत् ॥ १,१८४.२४ ॥
कुञ्जरस्य मदाक्तस्य स्वयं नेत्रे शिववाञ्जयेत् ।
युद्धे विजयते सोऽपि महाशूरश्च जायते  ॥ १,१८४.२५ ॥
दन्तं डुण्डुभसर्पस्य मुखे संगृह्य वै क्षिपेत् ।
तिष्ठते च जलान्तस्तु निर्विकल्पं स्थले यथा  ॥ १,१८४.२६ ॥
कुम्भीरनेत्रदंष्ट्राश्च अस्थीनि रुधिरं तथा  ।
वसातैलसमायुक्तमेकत्र तन्नियोजयेत् ।
आत्मानं म्लक्षयेत्तेन जले तिष्ठेद्दिनत्रयम्  ॥ १,१८४.२७ ॥
कुम्भीरकस्य नेत्राणि हृदयं कच्छपस्य च  ।
मूषिकस्य वसास्थीनि शिशुमारवसा तथा  ।
एतान्येकत्र संलेपाज्जले तिष्ठेद्यथा गृहे  ॥ १,१८४.२८ ॥
लोहचूर्णं तक्रपीतं पाण्डुरोगहरं भवेत् ।
तण्डुलीय कगोक्षूरमूलं पीतं पयोन्वितम्  ॥ १,१८४.२९ ॥
कमलादिहरंपितं मुखरोगहरं तथा  ।
जातीमूलं तक्रपीतं कोलमूलं त्वजीर्णनुत् ॥ १,१८४.३० ॥
सतक्रं कुशमलं वा मर्कटी मूलमेव वा  ।
काञ्जिकेन च वाकुच्या मूलं वै दन्तरोगनुत् ॥ १,१८४.३१ ॥
तथेन्द्रवारुणीमूलं वारिपीतं विषादिहृत् ।
सुरभिकामूलपा नाद्वा तन्नाशो भवेच्छिव  ॥ १,१८४.३२ ॥
शिरोरोगहरं लेपाद्गुञ्जाचूर्णं सकाञ्जिकम्  ।
बला चातिबला यष्टी शर्करा मधुसंयुता  ॥ १,१८४.३३ ॥
वन्ध्यागर्भकरी पीता नात्र कार्या विचारणा  ।
श्वेतापराजितामूलं पिप्पलीशुण्ठिकायुतम्  ॥ १,१८४.३४ ॥
परिपिष्टं शिरोलेपाच्छिरः शूलविनाशनम्  ।
निर्गुण्डिकाशिखां पीत्वा गण्डमालां विनाशयेत् ॥ १,१८४.३५ ॥
केतकीपत्रजं क्षारं गुडेन सह भक्षयेत् ।
तक्रेण शरपुङ्खां वा पीत्वा प्लीहां विनाशयेत् ॥ १,१८४.३६ ॥
मातुलङ्गस्य निर्यासं गुडाज्येन समन्वितम्  ।
वातपित्तजशूलानि हन्ति वै पानयोगतः  ।
शुण्ठी सौवर्चलं हिङ्गु पीतं हृदयरोगनुत् ॥ १,१८४.३७ ॥
इति श्रीगारुडे महापुराणे पूर्वखण्डे प्रथमांशाख्ये आचारकाण्डे वैद्यशास्त्रे चतुरशीत्यधिकशततमोऽध्यायः

आचारकाण्डः