नारायणीयम्/दशकम् ८
एवं तावत्प्राकृतप्रक्षयान्ते	
ब्राह्मे कल्पे ह्यादिमे लब्धजन्मा ।	
ब्रह्मा भूयस्त्वत्त एवाप्य वेदान्	
सृष्टिं चक्रे पूर्वकल्पोपमानाम् ॥ १॥	
सोऽयं चतुर्युगसहस्रमितान्यहानि	
तावन्मिताश्च रजनीर्बहुशो निनाय ।	
निद्रात्यसौ त्वयि निलीय समं स्वसृष्टैर्	
नैमित्तिकप्रळयमाहुरतोऽस्य रात्रिम् ॥ २॥	
अस्मादृशां पुनरहर्मुखकृत्यतुल्यां	
सृष्टिं करोत्यनुदिनं स भवत्प्रसादात् ।	
प्राग्ब्रह्मकल्पजनुषां च परायुषां तु	
सुप्तप्रबोधनसमाऽस्ति तदाऽपि सृष्टिः ॥ ३॥	
पञ्चाशदब्दमधुना स्ववयोऽर्धरूपम्	
एकं परार्धमतिवृत्य हि वर्ततेऽसौ ।	
तत्रान्त्यरात्रिजनितान्कथयामि भूमन्	
पश्चाद्दिनावतरणे च भवद्विलासान् ॥ ४॥	
दिनावसानेऽथ सरोजयोनिः	
सुषुप्तिकामस्त्वयि सन्निलिल्ये ।	
जगन्ति च त्वज्जठरं समीयु	
स्तदेदमेकार्णवमास विश्वम् ॥ ५॥	
तवैव वेषे फणिराज शेषे	
जलैकशेषे भुवने स्म शेषे ।	
आनन्दसान्द्रानुभवस्वरूपः	
स्वयोगनिद्रापरिमुद्रितात्मा ॥ ६॥	
कालाख्यशक्तिं प्रलयावसाने	
प्रबोधयेत्यादिशता किलादौ ।	
त्वया प्रसुप्तं परिसुप्तशक्ति	
व्रजेन तत्राखिलजीवधाम्ना ॥ ७॥	
चतुर्युगाणां च सहस्रमेवं	
त्वयि प्रसुप्ते पुनरद्वितीये ।	
कालाख्यशक्तिः प्रथमप्रबुद्धा	
प्राबोधयत्त्वां किल विश्वनाथ ॥ ८॥	
विबुध्य च त्वं जलगर्भशायिन्	
विलोक्य लोकानखिलान्प्रलीनान् ।	
तेष्वेव सूक्ष्मात्मतया निजान्तः	
स्थितेषु विश्वेषु ददाथ दृष्टिम् ॥ ९॥	
ततस्त्वदीयादयि नाभिरन्ध्रा	
दुदञ्चितं किञ्चन दिव्यपद्मम।	
निलीननिश्शेषपदार्थमाला	
सङ्क्षेपरूपं मुकुलायमानम् ॥ १०॥	
तदेतदंभोरुहकुड्मळं ते	
कळेबरात्तोयपथे प्ररूढम् ।	
बहिर्निरीतं परितः स्फुरद्भिः	
स्वधामभिर्ध्वान्तमलं न्यकृन्तत् ॥ ११॥	
संफुल्लपत्रे नितरां विचित्रे	
तस्मिन्भवद्वीर्यधृते सरोजे ।	
स पद्मजन्मा विधिराविरासीत्	
स्वयंप्रबुद्धाखिलवेदराशिः ॥ १२॥	
अस्मिन्परात्मन् ननु पद्मकल्पे	
त्वमित्थमुत्थापितपद्मयोनिः ।	
अनन्तभूमा मम रोगराशिं	
निरुन्धि वातालयवास विष्णो ॥ १३॥