रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः ६९
तच्छ्रुत्वा भाषितं तस्य शत्रुघ्नस्य महात्मनः ।	
क्रोधामाहारयत्तीव्रं तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रवीत् ।। ७.६९.१ ।।	
पाणौ पाणिं विनिष्पिष्य दन्तान्कटकटाय्य च ।	
लवणो रघुशार्दूलमाह्वयामास चासकृत् ।। ७.६९.२ ।।	
तं ब्रुवाणं तथा वाक्यं लवणं घोरदर्शनम् ।	
शत्रुघ्नो देवशत्रुघ्न इदं वचनमब्रवीत् ।। ७.६९.३ ।।	
न शत्रुघ्नस्तथा जातो यथा ऽन्ये निर्जितास्त्वया ।	
तदद्य बाणाभिहतो व्रज त्वं यमसादनम् ।। ७.६९.४ ।।	
ऋषयो ऽप्यद्य पापात्मन्मया त्वां निहतं रणे ।	
पश्यन्तु विप्रा विद्वांसस्त्रिदशा इव रावणम् ।। ७.६९.५ ।।	
त्वयि मद्बाणनिर्दग्धे पतिते ऽद्य निशाचर ।	
पुरे जनपदे चापि क्षेममेव भविष्यति ।। ७.६९.६ ।।	
अद्य मद्बाहुनिष्क्रान्तः शरो वज्रनिभाननः ।	
प्रवेक्ष्यते ते हृदयं पद्ममंशुरिवार्कजः ।। ७.६९.७ ।।	
एवमुक्तो महावृक्षं लवणः क्रोधमूर्च्छितः ।	
शत्रुघ्नोरसि चिक्षेप स च तं शतधाच्छिनत् ।। ७.६९.८ ।।	
तद्दृष्ट्वा विफलं कर्म राक्षसः पुनरेव तु ।	
पादपान्सुबहून्गृह्य शत्रुघ्नायासृजद्बली ।। ७.६९.९ ।।	
शत्रुघ्नश्चापि तेजस्वी वृक्षानापततो बहून् ।	
त्रिभिश्चतुर्भिरेकैकं चिच्छेद नतपर्वभिः ।। ७.६९.१० ।।	
ततो बाणमयं वर्षं व्यसृजद्राक्षसोरसि ।	
शत्रुघ्नो वीर्यसम्पन्नो विव्यथे न स राक्षसः ।। ७.६९.११ ।।	
ततः प्रहस्य लवणो वृक्षमुद्यम्य वीर्यवान् ।	
शिरस्यभ्यहनच्छूरं स्रस्ताङ्गः स मुमोह वै ।। ७.६९.१२ ।।	
तस्मिन्निपतिते वीरे हाहाकारो महानभूत् ।	
ऋषीणां देवसङ्घानां गन्धर्वाप्सरसां तथा ।। ७.६९.१३ ।।	
तमवज्ञाय तु हतं शत्रुघ्नं भुवि पातितम् ।	
रक्षो लब्धान्तरमपि न विवेश स्वमालयम् ।। ७.६९.१४ ।।	
नापि शूलं प्रजग्राह तं दृष्ट्वा भुवि पातितम् ।	
ततो हत इति ज्ञात्वा तान्भक्षान्समुदावहत् ।। ७.६९.१५ ।।	
मुहूर्ताल्लब्धसञ्ज्ञस्तु पुनस्तस्थौ धृतायुधः ।	
शत्रुघ्नो वै पुरद्वारि ऋषिभिः सम्प्रपूजितः ।। ७.६९.१६ ।।	
ततो दिव्यममोघं तं जग्राह शरमुत्तमम् ।	
ज्वलन्तं तेजसा घोरं पूरयन्तं दिशो दश ।। ७.६९.१७ ।।	
वज्राननं वज्रवेगं मेरुमन्दरसन्निभम् ।	
नतं पर्वसु सर्वेषु संयुगेष्वपराजितम् ।। ७.६९.१८ ।।	
असृक्चन्दनदिग्धाङ्गं चारुपत्रं पतत्रिणम् ।	
दानवेन्द्राचलेन्द्राणामसुराणां च दारणम् ।। ७.६९.१९ ।।	
तं दीप्तमिव कालाग्निं युगान्ते समुपस्थिते ।	
दृष्ट्वा सर्वाणि भूतानि परित्रासमुपागमन् ।। ७.६९.२० ।।	
सदेवासुरगन्धर्वं मुनिभिः साप्सरोगणम् ।	
जगद्धि सर्वमस्वस्थं पितामहमुपस्थितम् ।। ७.६९.२१ ।।	
उवाच देवदेवेशं वरदं प्रपितामहम् ।	
देवानां भयसंमोहो लोकानां सङ्क्षयं प्रति ।। ७.६९.२२ ।।	
नेदृशं दृष्टपूर्वं च न श्रुतं प्रपितामह ।	
देवानां भयसम्मोहो लोकानां सङ्क्षयं प्रति ।। ७.६९.२३ ।।	
तेषां तद्वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा लोकपितामहः ।	
भयकारणमाचष्ट लोकानामभयङ्करः ।	
उवाच मधुरां वाणीं शृणुध्वं सर्वदेवताः ।। ७.६९.२४ ।।	
वधाय लवणस्याजौ शरः शत्रुघ्नधारितः ।	
तेजसा तस्य सम्मूढाः सर्वे स्मः सुरसत्तमाः ।। ७.६९.२५ ।।	
एष पूर्वस्य देवस्य लोककर्तुः सनातनः ।	
शरस्तेजोमयो वत्सा येन वै भयमागतम् ।। ७.६९.२६ ।।	
एष वै कैटभस्यार्थे मधुनश्च महाशरः ।	
सृष्टो महात्मना तेन वधार्थे दैत्ययोस्तयोः ।। ७.६९.२७ ।।	
एक एव प्रजानाति विष्णुस्तेजोमयं शरम् ।	
एषा एव तनुः पूर्वा विष्णोस्तस्य महात्मनः ।। ७.६९.२८ ।।	
इतो गच्छत पश्यध्वं वध्यमानं महात्मना ।	
रामानुजेन वीरेण लवणं राक्षसोत्तमम् ।। ७.६९.२९ ।।	
तस्य ते देवदेवस्य निशम्य वचनं सुराः ।	
आजग्मुर्यत्र युध्येते शत्रुघ्नलवणावुभौ ।। ७.६९.३० ।।	
तं शरं दिव्यसङ्काशं शत्रुघ्नकरधारितम् ।	
ददृशुः सर्वभूतानि युगान्ताग्निमिवोत्थितम् ।। ७.६९.३१ ।।	
अकाशमावृतं दृष्ट्वा देवैर्हि रघुनन्दनः ।	
सिंहनादं भृशं कृत्वा ददर्श लक्षणं पुनः ।। ७.६९.३२ ।।	
आहूतश्च पुनस्तेन शत्रुघ्नेन महात्मना ।	
लवणः क्रोधसंयुक्तो युद्धाय समुपस्थितः ।। ७.६९.३३ ।।	
आकर्णात्स विकृष्याथ तद्धनुर्धन्विनां वरः ।	
तं मुमोच महाबाणं लवणस्य महोरसि ।। ७.६९.३४ ।।	
उरस्तस्य विदार्याशु प्रविवेश रसातलम् ।। ७.६९.३५ ।।	
गत्वा रसातलं दिव्यः शरो विबुधपूजितः ।	
पुनरेवागमत्तूर्णमिक्ष्वाकुकुलनन्दनम् ।। ७.६९.३६ ।।	
शत्रुघ्नशरनिर्भिन्नो लवणः स निशाचरः ।	
पपात सहसा भूमौ वज्राहत इवाचलः ।। ७.६९.३७ ।।	
तच्च शूलं महत्तेन हते लवणराक्षसे ।	
पश्यतां सर्वदेवानां रुद्रस्य वशमन्वगात् ।। ७.६९.३८ ।।	
एकेषुपातेन भृशं निपात्य लोकत्रयस्यापि रघुप्रवीरः ।	
विनिर्बभावुत्तमचापबाणस्तमः प्रणुद्येव सहस्ररश्मिः ।। ७.६९.३९ ।।	
ततो हि देवा ऋषिपन्नगाश्च प्रपूजिरे ह्यप्सरसश्च सर्वाः ।	
दिष्ट्या जयो दाशरथेरवाप्तस्त्यक्त्वा भयं सर्प इव प्रशान्तः ।। ७.६९.४० ।।	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे एकोनसप्ततितमः सर्गः ।। ६९ ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्