नारायणीयम्/दशकम् ७८
त्रिदशवर्धकिवर्धितकौशलं त्रिदशदत्तसमस्तविभूतिमत् ।		
जलधिमध्यगतं त्वमभूषयो नवपुरं वपुरञ्चितरोचिषा ॥ ७८१॥			
ददुषि रेवतभूभृति रेवतीं हलभृते तनयां विधिशासनात् ।		
महितमुत्सवघोषमपूपुषः समुदितैर्मुदितैः सह यादवैः ॥ ७८२॥			
अथ विदर्भसुतां खलु रुक्मिणीं प्रणयिनीं त्वयि देव सहोदरः ।		
स्वयमदित्सत चेदिमहीभुजे स्वतमसा तमसाधुमुपाश्रयन् ॥ ७८३॥			
चिरधृतप्रणया त्वयि बालिका सपदि काङ्क्षितभङ्गसमाकुला ।		
तव निवेदयितुं द्विजमादिशत्स्वकदनं कदनङ्गविनिर्मितम् ॥ ७८४॥			
द्विजसुतोऽपि च तूर्णमुपाययौ तव पुरं हि दुराशदुरासदम् ।		
मुदमवाप च सादरपूजितः स भवता भवतापहृता स्वयम् ॥ ७८५॥			
स च भवन्तमवोचत कुण्डिने नृपसुता खलु राजति रुक्मिणी ।		
त्वयि समुत्सुकया निजधीरतारहितया हि तया प्रहितोऽस्म्यहम् ॥ ७८६॥			
तव हृतास्मि पुरैव गुणैरहं हरति मां किल चेदिनृपोऽधुना ।		
अयि कृपालय पालय मामिति प्रजगदे जगदेकपते तया ॥ ७८७॥		
अशरणां यदि मां त्वमुपेक्षसे सपदि जीवितमेव जहाम्यहम् ।		
इति गिरा सुतनोरतनोद्भृशं सुहृदयं हृदयं तव कातरम् ॥ ७८८॥			
अकथयस्त्वमथैनमये सखे तदधिका मम मन्मथवेदना ।		
नृपसमक्षमुपेत्य हराम्यहं तदयि तां दयितामसितेक्षणाम् ॥ ७८९॥			
प्रमुदितेन च तेन समं तदा रथगतो लघु कुण्डिनमेयिवान् ।		
गुरुमरुत्पुरनायक मे भवान्वितनुतां तनुतामखिलापदाम् ॥ ७८१०॥