नारायणीयम्/दशकम् ४५
अयि सबल मुरारे पाणिजानुप्रचारैः		
किमपि भवनभागान् भूषयन्तौ भवन्तौ ।		
चलितचरणकञ्जौ मञ्जुमञ्जीरशिञ्जा		
श्रवणकुतुकभाजौ चेरतुश्चारु वेगात् ॥ ४५१॥		
मृदु मृदु विहसन्तावुन्मिषद्दन्तवन्तौ		
वदनपतितकेशौ दृश्यपादाब्जदेशौ ।		
भुजगलितकरान्तव्यालगत्कङ्कणाङ्कौ		
मतिमहरतमुच्चैः पश्यतां विश्वनॄणाम् ॥ ४५२॥		
अनुसरति जनौघे कौतुकव्याकुलाक्षे		
किमपि कृतनिनादं व्याहसन्तौ द्रवन्तौ ।		
बलितवदनपद्मं पृष्ठतो दत्तदृष्टी		
किमिव न विदधाथे कौतुकं वासुदेव ॥ ४५३॥		
दृतगतिषु पतन्तावुत्थितौ लिप्तपङ्कौ		
दिवि मुनिभिरपङ्कैः सस्मितं वन्द्यमानौ ।		
द्रुतमथ जननीभ्यां सानुकम्पं गृहीतौ		
मुहुरपि परिरब्धौ द्राग्युवां चुम्बितौ च ॥ ४५४॥		
स्नुतकुचभरमङ्के धारयन्ती भवन्तं		
तरळमति यशोदा स्तन्यदा धन्यधन्या ।		
कपटपशुप मध्ये मुग्धहासाङ्कुरं ते		
दशनमुकुळहृद्यं वीक्ष्यं वक्त्रं जहर्ष ॥ ४५५॥		
तदनु चरणचारी दारकैः साकमारा		
न्निलयततिषु खेलन् बालचापल्यशाली ।		
भवनशुकबिडालान् वत्सकांश्चानुधावन्		
कथमपि कृतहासैर्गोपकैर्वारितोऽभूः ॥ ४५६॥		
हलधरसहितस्त्वं यत्र यत्रोपयातो		
विवशपतितनेत्रास्तत्र तत्रैव गोप्यः ।		
विगळितगृहकृत्या विस्मृतापत्यभृत्या		
मुरहर मुहुरत्यन्ताकुला नित्यमासन् ॥ ४५७॥		
प्रतिनवनवनीतं गोपिकादत्तमिच्छन्		
कलपदमुपगायन् कोमलं क्वापि नृत्यन् ।		
सदययुवतिलोकैरर्पितं सर्पिरश्नन्		
क्वचन नवविपक्वं दुग्धमत्यापिबस्त्वम् ॥ ४५८॥		
मम खलु बलिगेहे याचनं जातमास्ता		
मिह पुनरबलानामग्रतो नैव कुर्वे ।		
इति विहितमतिः किं देव सन्त्यज्य याच्ञां		
दधिघृतमहरस्त्वं चारुणा चोरणेन ॥ ४५९॥		
तव दधिघृतमोषे घोषयोषाजनाना		
मभजत हृदि रोषो नावकाशं न शोकः ।		
हृदयमपि मुषित्वा हर्षसिन्धौ न्यधास्त्वं		
स मम शमय रोगान्वातगेहाधिनाथ ॥ ४५१०॥