नारायणीयम्/दशकम् १००
अग्रे पश्यामि तेजो निबिडतरकलायावलीलोभनीयं	
पीयूषाप्लावितोऽहं तदनु तदुदरे दिव्यकैशोरवेषम् ।	
तारुण्यारम्भरम्यं परमसुखरसास्वादरोमाञ्चिताङ्गै	
रावीतं नारदाद्यैविलसदुपनिषत्सुन्दरीमण्डलैश्च ॥ १००१॥	
नीलाभं कुञ्चिताग्रं घनममलतरं संयतं चारुभङ्ग्या	
रत्नोत्तंसाभिरामं वलयितमुदयच्चन्द्रकैः पिञ्छजालैः ।	
मन्दारस्रङ्निवीतं तव पृथुकबरीभारमालोकयेऽहं	
स्निग्धश्चेतोर्ध्वपुण्ड्रामपि च सुललितां फालबालेन्दुवीथीम् ॥ १००२॥		
हृद्यं पूर्णानुकम्पार्णवमृदुलहरीचञ्चलभ्रूविलासै	
रानीलस्निग्धपक्ष्मावलिपरिलसितं नेत्रयुग्मं विभो ते ।	
सान्द्रच्छायं विशालारुणकमलदलाकारमामुग्धतारं	
कारुण्यालोकलीलाशिशिरितभुवनं क्षिप्यतां मय्यनाथे ॥ १००३॥	
उत्तुङ्गोल्लासिनासं हरिमणिमुकुरप्रोल्लसद्गण्डपाली	
व्यालोलत्कर्णपाशाञ्चितमकरमणीकुण्डलद्वन्द्वदीप्रम् ।	
उन्मीलद्दन्तपङ्क्तिस्फुरदरुणतरच्छायबिम्बाधरान्तः	
प्रीतिप्रस्यन्दिमन्दस्मितशिशिरतरं वक्त्रमुद्भासतां मे ॥ १००४॥		
बाहुद्वन्द्वेन रत्नोज्वलवलयभृता शोणपाणिप्रवाळे	
नोपात्तां वेणुनाळीं प्रसृतनखमयूखाङ्गुलीसङ्गशाराम् ।	
कृत्वा वक्त्रारविन्द्रे सुमधुरविकसद्रागमुद्भाव्यमानैः	
शब्दब्रह्मामृतैस्त्वं शिशिरितभुवनैस्सिञ्च मे कर्णवीथीम् ॥ १००५॥		
उत्सर्पत्कौस्तुभश्रीततिभिररुणितं कोमळं कण्ठदेशं	
वक्षः श्रीवत्सरम्यं तरळतरसमुद्दीप्रहारप्रतानम् ।	
नानावर्णप्रसूनावलिकिसलयिनीं वन्यमालां विलोल	
ल्लोलम्बां लम्बमानामुरसि तव तथा भावये रत्नमालाम् ॥ १००६॥	
अङ्गे पञ्चाङ्गरागैरतिशयविकसत्सौरभाकृष्टलोकं	
लीनानेकत्रिलोकीविततिमपि कृशां बिभ्रतं मध्यवल्लीम् ।	
शक्राश्मन्यस्ततप्तोज्वलकनकनिभं पीतचेलं दधानं	
ध्यायामो दीप्तरश्मिस्फुटमणिरशनाकिङ्गिणीमण्डितं त्वाम् ॥ १००७	
ऊरू चारू तवोरू घनमसृणरुचौ चित्तचोरौ रमाया	
विश्वक्षोभं विशङ्क्य ध्रुवमनिशमुभौ पीतचेलावृताङ्गौ ।	
आनम्राणां पुरस्तान्न्यसनधृतसमस्तार्थपाळीसमुद्ग	
च्छायां जानुद्वयं च क्रमपृथुलमनोज्ञे च जङ्घे निषेवे ॥ १००८,॥	
मञ्जीरं मञ्जुनादैरिव पदभजनं श्रेय इत्यालपन्तं	
पादाग्रं भ्रान्तिमज्जत्प्रणतजनमनोमन्दरोद्धारकूर्मम् ।	
उत्तुङ्गाताम्रराजन्नखरहिमकरज्योत्स्नया चाऽश्रितानां	
सन्तापध्वान्तहत्त्रीं ततिमनुकलये मङ्गलामङ्गुलीनाम् ॥ १००९॥	
योगीन्द्राणां त्वदङ्गेष्वधिकसुमधुरं मुक्तिभाजां निवासो	
भक्तानां कामवर्षद्युतरुकिसलयं नाथ ते पादमूलम् ।	
नित्यं चित्तस्थितं मे पवनपुरपते कृष्ण कारुण्यसिन्धो	
हृत्वा निःशेषतापान्प्रदिशतु परमानन्दसन्दोहलक्ष्मीम् ॥ १००१०॥ 	
अज्ञात्वा ते महत्त्वं यदिह निगदितं विश्वनाथ क्षमेथाः	
स्तोत्रं चैतत्सहस्रोत्तरमधिकतरं त्वत्प्रसादाय भूयात् ।	
द्वेधा नारायणीयं श्रुतिषु च जनुषा स्तुत्यतावर्णनेन	
स्फीतं लीलावतारैरिदमिह कुरुतामायुरारोग्यसौख्यम् ॥ १००११॥