स्कन्दपुराणम्/खण्डः १ (माहेश्वरखण्डः)/केदारखण्डः/अध्यायः ०१
॥ अथ श्रीस्कान्दे महापुराणे प्रथमं माहेश्वरखण्डं प्रारभ्यते॥	॥श्रीगणेशाय नमः॥	
ॐनमो भगवते वासुदेवाय॥	
ॐनारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम्॥	
देवीं सरस्वती चैव ततो जयमुदीरयेत्॥ १.१ ॥	॥व्यास उवाच॥	
यस्याज्ञया जगत्स्रष्टाविरिंचिः पालको हरिः॥	
संहर्ता कालरुद्राख्यो नमस्तस्मै पिनाकिने। १.१ ॥	
तीर्थानामुत्तमं तीर्थं क्षेत्राणां क्षेत्रमुत्तमम्॥	
तत्रैव नैमिषारण्ये सौनकाद्यास्तपोधनाः॥	
दीर्घसत्रं प्रकुर्वंतः सत्रिणः कर्मचेतसः॥ १.२ ॥	
तेषां सदर्शनौत्सुक्यादागतो हि महातपाः॥	
व्यासशिष्यो महाप्राज्ञो लोमशोनाम नामतः॥ १.३ ॥	
तत्रागतं ते ददृशुर्मुनयो दीर्घसत्रिणः॥	
उत्तस्थुर्युगपत्सर्वे सार्घ्यहस्ताः समुत्सुकाः॥ १.४ ॥	
दत्त्वार्घ्यपाद्यं सत्कृत्य मुनयो वीतकल्मषाः॥	
तं पप्रच्छुर्महाभागाः शिवधर्मं सविस्तरम्॥ १.५ ॥	
॥ऋषय ऊचुः॥	
कथयस्व महाप्राज्ञ देवदेवस्य शूलिनः॥	
महिमानं महाभाग ध्यानार्चनसमन्वितम्॥ १.६ ॥	
संमार्जने किं फलं स्यात्तथा रंगावलीषु च॥	
प्रदाने दर्पणस्याथ तथा वै चामरस्य च॥ १.७ ॥	
प्रदाने च वितानस्य तथा धारागृहस्य च॥	
दीपदाने किं फलं स्यात्पूजायां किं फलं भवेत्॥ १.८ ॥	
कानिकानि च पुण्यानि कथ्यतां शिवपूजने॥	
इतिहासपुराणानि वेदाध्ययनमेव च॥ १.९ ॥	
शिवस्याग्रे प्रकुर्वंति कारयन्त्यथ वा नराः॥	
किं फलं च नृणां तेषां कथ्यतां विस्तरेण हि॥ १.१० ॥	
शिवाख्यानपरोलोके त्वत्तो नान्योऽस्ति वै मुने॥ १.११ ॥	
इति श्रुत्वा वचस्तेषां मुनीनां भावितात्मनाम्॥	
उवाच व्यासशिष्योऽसौ शिवमाहात्म्यमुत्तमम्॥ १.१२ ॥	॥लोमश उवाच॥	
अष्टादशपुराणेषु गीयते वै परः शिवः॥	
तस्माच्छिवस्य माहात्म्यं वक्तुं कोऽपि न पार्यते॥ १.१३ ॥	
शिवेति द्व्यक्षरं नाम व्याहरिइष्यंति ये जनाः॥	
तेषां स्वर्गश्च मोक्षश्च भविष्यति न चान्यथा॥ १.१४ ॥	
उदारो हि महादेवो देवानां पतिरिश्वरः॥	
येन सर्वं प्रदत्तं हि तस्मात्सर्व इति स्मृतः॥ १.१५ ॥	
ते धन्यास्ते महात्मानो ये भजंति सदा शिवम्॥ १.१६ ॥	
विना सदाशिवं योहि संसारं तर्तुमिच्छति॥	
स मूढो हि महापापः शिवद्वेषी न संशयः॥ १.१७ ॥	
भक्षितं हि गरं येन दक्षयज्ञो विनाशितः॥	
कालस्य दहनं येन कृतं राज्ञः प्रमोचनम्॥ १.१८ ॥	
॥ऋषय ऊचुः॥	
यथा गरं भक्षितं च यथा यज्ञो विनाशितः॥	
दक्षस्य च तथा ब्रूहि परं कौतूहलं हि नः॥ १.१९ ॥	॥सूत उवाच॥	
दाक्षायणी पुरा दत्ता शंकराय महात्मने॥	
वचनाद्ब्रह्मणो विप्रा दक्षेण परमेष्ठिनः॥ १.२० ॥	
एकदा हि स दक्षो वै नैमिषारण्यमागतः॥	
यदृच्छावशमापन्न ऋषिभिः परिपूजितः॥ १.२१ ॥	
स्तुतिभिः प्रणिपातैश्च तथा सर्वैः सुरासुरैः॥	
तत्र स्थितो महादेवो नाभ्युत्थानाभिवादने॥	
चकारास्य ततः क्रुद्धो दक्षो वचनब्रवीत्॥ १.२२ ॥	
सर्वत्र सर्वे हि सुरासुरा भृशं नमंति मां विप्रवराः समुत्सुकाः॥	
कथं ह्यसौ दुर्जनवन्महात्मा भूतादिभिः प्रेतपिशाचयुक्तः॥	
श्मशानवासी निरपत्रपो ह्ययं कथं प्रणामं न करोति मेऽधुना॥ १.२३ ॥	
पाखंडिनो दुर्जनाः पापशीला विप्रं दृष्ट्वा चोद्धता उन्मदाश्च॥	
वध्यास्त्याज्याः सद्भिरेवंविधा हि तस्मादेनं शापितुं चोद्यतोऽस्मि॥ १.२४ ॥	
इत्येवमुक्त्वा स महातपास्तदा रुषान्वितो रुद्रमिदं बभाषे॥ १.२५ ॥	
श्रृण्वंत्वमी विप्रतमा इदानीं वचो हि मे कर्तुमिहार्हथैतत्॥	
रुद्रो ह्ययं यज्ञबाह्यो वृतो मे वर्णातीतो वर्णपरो यतश्च॥ १.२६ ॥	
नंदी निशम्य तद्वाक्यं शैलादो हि रुषान्वितः॥	
अब्रवीत्त्वरितो दक्षं शापदं तं महाप्रभम्॥ १.२७ ॥	
॥नन्द्युवाच॥	
यज्ञबाह्यो हि मे स्वामी महेशोऽयं कृतः कथम्॥	
यस्य स्मरणमात्रेण यज्ञाश्च सफला ह्यमी॥ १.२८ ॥	
यज्ञो दानं तपश्चैव तीर्थानि विविधानि च॥	
यस्य नाम्ना पवित्राणि सोयं शप्तोऽधुना कथम्॥ १.२९ ॥	
वृथा ते ब्रह्मचापल्याच्छप्तोऽयं दक्ष दुर्मते॥	
येनेदं पालितं विश्वं सर्वेण च महात्मना॥	
शप्तोऽयं स कथं पाप रुद्रोऽयं ब्राह्मणाधम॥ १.३० ॥	
एवं निर्भार्त्सितस्तेन नंदिना हि प्रजापतिः॥	
नंदिनं च शशापाथ दक्षो रोषसमन्वितः॥ १.३१ ॥	
यूयं सर्वे रुद्रवरा वेदबाह्याश्च वै भृशम्॥	
शप्ताहि वेदमार्गैश्च तथा त्यक्ता महर्षिभिः॥ १.३२ ॥	
पाषंडवादसंयुक्ताः शिष्टऽऽचारबहिष्कृताः॥	
कपालिनः पानरतास्तथा कालमुखा ह्यमी॥ १.३३ ॥	
इति शप्तास्तदा तेन दक्षेण शिवकिंकराः॥	
तदा प्रकुपितो नंदी दक्षं शप्तुं प्रचक्रमे॥ १.३४ ॥	
शप्ता वयं त्वया विप्र साधवः शिवकिंकराः॥	
वृथैव ब्रह्मचापल्यादहं शापं ददामि ते॥ १.३५ ॥	
वेदवादरता यूयं नान्यदस्तीतिवादिनः॥	
कामात्मानः स्वर्गपरा लोभमोहसमन्विताः॥ १.३६ ॥	
वैदिकं च पुरस्कृत्य ब्राह्मणाः शूद्रयाजकाः॥	
दरिद्रिणो भविष्यंति प्रतिग्रहरताः सदा॥ १.३७ ॥	
दक्ष केचिद्भविष्यन्ति ब्राह्मणा ब्रह्मराक्षसाः॥	॥लोमश उवाच॥	
विप्रास्ते शपितास्तेन नंदिना कोपिना भृशम्॥ १.३८ ॥	
अथाकर्ण्येश्वरो वाक्यं नंदिनः प्रहसन्निव॥	
उवाच वाक्यं मधुरं बोधययुक्तं सदाशिवः॥ १.३९ ॥	
'''॥महादेव उवाच॥	
कोपं नार्हसि वै कर्तुं ब्राह्मणान्प्रति वै सदा॥	
ब्राह्मणागुरवो ह्येते वेदवादरताः सदा॥ १.४० ॥	
वेदो मंत्रमयः साक्षात्तथा सूक्तमयो भृशम्॥	
सूक्ते प्रतिष्ठितो ह्यात्मा सर्वेषामपि देहिनाम्॥ १.४१ ॥	
तस्मान्नात्मविदो निन्द्या आत्मैवाहं न चेतरः॥	
कोऽयं कस्त्वं क्व चाहं वै कस्माच्छप्ता हि वै द्विजाः॥ १.४२ ॥	
प्रपंचरचनां हित्वा बुद्धो भव महामते॥	
तत्त्वज्ञानेन निर्वर्त्य स्वस्थः क्रोधादिवर्जितः॥ १.४३ ॥	
एवं प्रबोधितस्तेन शंभुना परमेष्ठिना॥	
विवेकपरमो भूत्वा शैलादो हि महातपाः॥	
शिवेन सह संगम्य परमानंदसंप्लुतः॥ १.४४ ॥	
दक्षोपि हि रुषाऽऽविष्टऋषिभिः परिवारितः॥	
ययौ स्थानं स्वकं तत्र प्रविवेश रुषाऽन्वितः॥ १.४५ ॥	
श्रद्धां विहाय परमां शिवपूजकानां निंदापरः स हि बभूव नराधमश्च॥	
सर्वैर्महर्षिभिरुपेत्य स तत्र शर्वं देवं निनिन्द न बभूव कदापि शान्तः॥ १.४६ ॥	
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां प्रथमे माहेश्वरखण्डे केदारखण्डे पुराणप्रस्तावदक्षवृत्तान्तवर्णनंनाम प्रथमोऽध्यायः ॥ १ ॥ छ ॥	

केदारखण्डः