रामायणम्/उत्तरकाण्डम्/सर्गः १०३
कस्यचित्त्वथ कालस्य रामे धर्मपरे स्थिते ।	
कालस्तापसरूपेण राजद्वारमुपागमत् ।। ७.१०३.१ ।।	
सो ऽब्रवील्लक्ष्मणं वाक्यं धृतिमन्तं यशश्विनम् ।	
मां निवेदय रामाय सम्प्राप्तं कार्यगौरवात् ।। ७.१०३.२ ।।	
दूतो ऽस्म्यतिबलस्याहं महर्षेरमितौजसः ।	
रामं दिदृक्षुरायातः कार्येण हि महाबल ।। ७.१०३.३ ।।	
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सौमित्रिस्त्वरया ऽन्वितः ।	
न्यवेदयत रामाय तापसं तं समागतम् ।। ७.१०३.४ ।।	
जयस्व राम धर्मेण उभौ लोकौ महाद्युते ।	
दूतस्त्वां द्रष्टुमायातस्तपसा भास्करप्रभः ।। ७.१०३.५ ।।	
तद्वाक्यं लक्ष्मणेनोक्तं श्रुत्वा राम उवाच ह ।	
प्रवेश्यतां मुनिस्तात महौजास्तस्य वाक्यधृत् ।। ७.१०३.६ ।।	
सौमित्रिस्तु तथेत्युक्त्वा प्रावेशयत तं मुनिम् ।	
ज्वलन्तमेव तेजोभिः प्रदहन्तमिवांशुभिः ।। ७.१०३.७ ।।	
सो ऽभिगम्य रघुश्रेष्ठं दीप्यपानं स्वतेजसा ।	
ऋषिर्मधुरया वाचा वर्धस्वेत्याह राघवम् ।। ७.१०३.८ ।।	
तस्मै रामो महातेजाः पूजामर्घ्यपुरोगमाम् ।	
ददौ कुशलमव्यग्रं प्रष्टुमेवोपचक्रमे ।। ७.१०३.९ ।।	
पृष्टश्च कुशलं तेन रामेण वदतां वरः ।	
आसने काञ्चने दिव्ये निषसाद महायशाः ।। ७.१०३.१० ।।	
तमुवाच ततो रामः स्वागतं ते महामुने ।	
प्रापयास्य च वाक्यानि यतो दूतस्त्वमागतः ।। ७.१०३.११ ।।	
चोदितो राजसिंहेन मुनिर्वाक्यमभाषत ।	
द्वन्द्वमेतत्प्रवक्तव्यं हितं वै यद्यपेक्षसे ।। ७.१०३.१२ ।।	
यः शृणोति निरीक्षेद्वा स वध्यो भविता तव ।	
भवेद्वै मुनिमुख्यस्य वचनं यद्यपेक्षसे ।। ७.१०३.१३ ।।	
स तथेति प्रतिज्ञाय रामो लक्ष्मणमब्रवीत् ।	
द्वारि तिष्ठ महाबाहो प्रतिहारं विसर्जय ।। ७.१०३.१४ ।।	
स मे वध्यः खलु भवेत् कथाद्वन्द्वं समीरितम् ।	
ऋषेर्मम च सौमित्रे पश्येद्वा शृणुयाच्च यः ।। ७.१०३.१५ ।।	
ततो निक्षिप्य काकुत्स्थो लक्ष्मणं द्वारि सङ्ग्रहम् ।	
तमुवाच मुने वाक्यं कथयस्वेति राघवः ।। ७.१०३.१६ ।।	
यत्ते मनीषितं वाक्यं येन वा ऽसि समाहितः ।	
कथयस्वाविशङ्कस्त्वं ममापि हृदि वर्तते ।। ७.१०३.१७ ।।	
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे त्र्युत्तरशततमः सर्गः ।। १०३ ।।	

रामायणम्/उत्तरकाण्डम्