योगतत्त्वोपनिषत्
ॐ सह नाववतु ॥ सह नौ भुनक्तु ॥ सह वीर्यं करवावहै ॥ तेजस्विनावधीतमस्तु मा विद्विषावहै ॥
 ॐ शान्तिः शान्तिः शान्तिः ॥

 योगतत्त्वं प्रवक्ष्यामि योगिनां हितकाम्यया ।
 यच्छृत्वा च पठित्वा च सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ १ ॥

 विष्णुर्नाम महायोगी महाभूतो महातपाः ।
 तत्त्वमार्गे यथा दीपो दृश्यते पुरुषोत्तमः ॥ २ ॥

 तमाराध्य जगन्नाथं प्रणिपत्य पितामहः ।
 पप्रच्छ योगतत्त्वं मे ब्रूहि चाष्टाङ्गसंयुतम् ॥ ३ ॥

 तमुवाच हृषीकेशो वक्ष्यामि शृणु तत्त्वतः ।
 सर्वे जीवाः सुखैर्दु:खैर्मायाजालेन वेष्टिताः ॥ ४ ॥

 तेषां मुक्तिकरं मार्गं मायाजालनिकृन्तनम् ।
 जन्ममृत्युजरा व्याधिनाशनं मृत्युतारकम् ॥ ५ ॥

 नानामार्गैस्तु दुष्प्रापं कैवल्यं परमं पदम् ।
 पतिताः शास्त्रजालेषु प्रज्ञया तेन मोहिताः ॥ ६ ॥

 अनिर्वाच्यं पदं वक्तुं न शक्यं तैः सुरैरपि ।
 स्वात्मप्रकाशरूपं तत्किं शास्त्रेण प्रकाश्यते ॥ ७ ॥

 निष्कलं निर्मलं शान्तं सर्वातीतं निरामयम् ।
 तदेव जीवरूपेण पुण्यपापफलैर्वृतम् ॥ ८ ॥

 परमात्मपदं नित्यं तत्कथं जीवतां गतम् ।
 सर्वभावपदातीतं ज्ञानरूपं निरञ्जनम्  ॥ ९ ॥

 वारिवत्स्फुरितं तस्मिंस्तत्राहंकृतिरुत्थिता ।
 पञ्चात्मकमभूत्पिण्डं धातुबद्धं गुणात्मकम् ॥ १० ॥

 सुखदुःखैः समायुक्तं जीवभावनया कुरु ।
 तेन जीवाभिधा प्रोक्ता विशुद्धैः परमात्मनि ॥ ११ ॥

 कामक्रोधभयं चापि मोहलोभमदो रजः ।
 जन्म मृत्युश्च कार्पण्यं शोकस्तन्द्रा क्षुधा तृषा  ॥ १२ ॥

 तृष्णा लज्जा भयं दुःखं विषादो हर्ष एव च ।
 एभिर्दोषैर्विनिर्मुक्तः स जीवः केवलो मतः ॥ १३ ॥

 तस्माद्दोषविनाशार्थमुपायं कथयामि ते ।
 योगहीनं कथं ज्ञानं मोक्षदं भवति ध्रुवम् ॥ १४ ॥

 योगो हि ज्ञानहीनस्तु न क्षमो मोक्षकर्मणि ।
 तस्माज्ज्ञानं च योगं च मुमुक्षुर्दृढमभ्यसेत् ॥ १५ ॥

 अज्ञानादेव संसारो ज्ञानादेव विमुच्यते ।
 ज्ञानस्वरूपमेवादौ ज्ञानं ज्ञेयैकसाधनम् ॥ १६ ॥

 ज्ञातं येन निजं रूपं कैवल्यं परमं पदम् ।
 निष्कलं निर्मलं साक्षात्सच्चिदानन्दरूपकम् ॥ १७ ॥

 उत्पत्तिस्थितिसंहारस्फूर्तिज्ञानविवर्जितम् ।
 एतज्ज्ञानमिति प्रोक्तमथ योगं ब्रवीमि ते ॥ १८ ॥

 योगो हि बहुधा ब्रह्मन्भिद्यते व्यवहारतः ।
 मन्त्रयोगो लयश्चैव हठोऽसौ राजयोगतः ॥ १९ ॥

 आरम्भश्च घटश्चैव तथा परिचयः स्मृतः ।
 निष्पत्तिश्चेत्यवस्था च सर्वत्र परिकीर्तिता ॥ २० ॥

 एतेषां लक्षणं ब्रह्मन्वक्ष्ये शृणु समासतः ।
 मातृकादियुतं मन्त्रं द्वादशाब्दं तु यो जपेत् ॥ २१ ॥

 क्रमेण लभते ज्ञानमणिमादिगुणान्वितम् ।
 अल्पबुद्धिरिमं योगं सेवते साधकाधमः ॥ २२ ॥

 लययोगश्चित्तलयः कोटिशः परिकीर्तितः ।
 गच्छंस्तिष्ठन्स्वपन्भुञ्जन्ध्यायेन्निष्कलमीश्वरम् ॥ २३ ॥

 स एव लययोगः स्याद्धठयोगमतः शृणु ।
 यमश्च नियमश्चैव आसनं प्राणसंयमः ॥ २४ ॥

 प्रत्याहारो धारणा च ध्यानं भ्रूमध्यमे हरिम् ।
 समाधिः समतावस्था साष्टाङ्गो योग उच्यते ॥ २५ ॥

 महामुद्रा महाबन्धो महावेधश्च खेचरी ।
 जालन्धरोड्डियाणश्च मूल बन्धस्तथैव च ॥ २६ ॥

 दीर्घप्रणवसन्धानं सिद्धान्तश्रवणं परम् ।
 वज्रोली चामरोली च सहजोली त्रिधा मता ॥ २७ ॥

 एतेषां लक्षणं ब्रह्मन्प्रत्येकं शृणु तत्त्वतः ।
 लघ्वाहारो यमेष्वेको मुख्यो भवति नेतरः ॥ २८ ॥

 अहिंसा नियमेष्वेका मुख्या वै चतुरानन ।
 सिद्धं पद्मं तथा सिंहं भद्रं चेति चतुष्टयम् ॥ २९ ॥

 प्रथमाभ्यासकाले तु विघ्नाः स्युश्चतुरानन ।
 आलस्यं कत्थनं धूर्तगोष्टी मन्त्रादिसाधनम् ॥ ३० ॥

 धातुस्त्रीलौल्यकादीनि मृगतृष्णामयानि वै ।
 ज्ञात्वा सुधीस्त्यजेत्सर्वान् विघ्नान्पुण्यप्रभावतः ॥ ३१ ॥

 प्राणायामं ततः कुर्यात्पद्मासनगतः स्वयम् ।
 सुशोभनं मठं कुर्यात्सूक्ष्मद्वारं तु निर्व्रणम् ॥ ३२ ॥

 सुष्ठु लिप्तं गोमयेन सुधया वा प्रयत्नतः ।
 मत्कुणैर्मशकैर्लूतैर्वर्जितं च प्रयत्नतः ॥ ३३ ॥

 दिने दिने च संमृष्टं संमार्जन्या विशेषतः ।
 वासितं च सुगन्धेन धूपितं गुग्गुलादिभिः ॥ ३४ ॥

 नात्युच्छ्रितं नातिनीचं चैलाजिनकुशोत्तरम् ।
 तत्रोपविश्य मेधावी पद्मासनसमन्वितः ॥ ३५ ॥

 ऋजुकायः प्राञ्जलिश्च प्रणमेदिष्टदेवताम् ।
 ततो दक्षिणहस्तस्य अङ्गुष्ठेनैव पिङ्गलाम् ॥ ३६ ॥

 निरुध्य पूरयेद्वायुमिडया तु शनैः शनैः ।
 यथाशक्त्यविरोधेन ततः कुर्याच्च कुम्भकम् ॥ ३७ ॥

 पुनस्त्यजेत्पिङ्गलया शनैरेव न वेगतः ।
 पुनः पिङ्गलयापूर्य पूरयेदुदरं शनैः ॥ ३८ ॥

 धारयित्वा यथाशक्ति रेचयेदिडया शनैः ।
 यया त्यजेत्तयापूर्य धारयेदविरोधतः ॥ ३९ ॥

 जानु प्रदक्षिणीकृत्य न द्रुतं न विलम्बितम् ।
 अङ्गुलिस्फोटनं कुर्यात्सा मात्रा परिगीयते ॥ ४० ॥

 इडया वायुमारोप्य शनैः षोडशमात्रया ।
 कुम्भयेत्पूरितं पश्चाच्चतुःषष्ट्या तु मात्रया ॥ ४१ ॥

 रेचयेत्पिङ्गलानाड्या द्वात्रिंशन्मात्रया पुनः ।
 पुनः पिङ्गलयापूर्य पूर्ववत्सुसमाहितः ॥ ४२ ॥

 प्रातर्मध्यंदिने सायमर्धरात्रे च कुम्भकान् ।
 शनैरशीतिपर्यन्तं चतुर्वारं समभ्यसेत्  ॥ ४३ ॥

 एवं मासत्रयाभ्यासान्नाडीशुद्धिस्ततो भवेत् ।
 यदा तु नाडीशुद्धिः स्यात्तदा चिह्नानि बाह्यतः ॥ ४४ ॥

 जायन्ते योगिनो देहे तानि वक्ष्याम्यशेषतः ।
 शरीरलघुता दीप्तिर्जाठराग्निविवर्धनम् ॥ ४५ ॥

 कृशत्वं च शरीरस्य तदा जायेत निश्चितम् ।
 योगाविघ्नकराहारं वर्जयेद्योगवित्तमः ॥ ४६ ॥

 लवणं सर्षपं चाम्लमुष्णं रूक्षं च तीक्ष्णकम् ।
 शाकजातं रामठादि वह्निस्त्रीपथसेवनम् ॥ ४७ ॥

 प्रातःस्नानोपवासादिकायक्लेशांश्च वर्जयेत् ।
 अभ्यासकाले प्रथमं शस्तं क्षीराज्यभोजनम्  ॥ ४८ ॥

 गोधूममुद्गशाल्यन्नं योगवृद्धिकरं विदुः ।
 ततः परं यथेष्टं तु शक्तः स्याद्वायुधारणे ॥ ४९ ॥

 यथेष्टधारणाद्वायोः सिद्ध्येत्केवलकुम्भकः ।
 केवले कुम्भके सिद्धे रेचपूरविवर्जिते ॥ ५० ॥

 न तस्य दुर्लभं किञ्चित्त्रिषु लोकेषु विद्यते ।
 प्रस्वेदो जायते पूर्वं मर्दनं तेन कारयेत् ॥ ५१ ॥

 ततोऽपि धारणाद्वायोः क्रमेणैव शनैः शनैः ।
 कम्पो भवति देहस्य आसनस्थस्य देहिनः ॥ ५२ ॥

 ततोऽधिकतराभ्यासाद्दार्दुरी स्वेन जायते ।
 यथा च दर्दुरो भाव उत्प्लुन्योत्प्लुत्य गच्छति ॥ ५३ ॥

 पद्मासनस्थितो योगी तथा गच्छति भूतले ।
 ततोऽधिक तराभ्यासाद्भूमित्यागश्च जायते ॥ ५४ ॥

 पद्मासनस्थ एवासौ भूमिमुत्सृज्य वर्तते ।
 अतिमानुषचेष्टादि तथा सामर्थ्यमुद्भवेत् ॥ ५५ ॥

 न दर्शयेच्च सामर्थ्यं दर्शनं वीर्यवत्तरम् ।
 स्वल्पं वा बहुधा दुःखं योगी न व्यथते तदा ॥ ५६ ॥

 अल्पमूत्रपुरीषश्च स्वल्पनिद्रश्च जायते ।
 कीलवो दृषिका लाला स्वेददुर्गन्धतानने ॥ ५७ ॥

 एतानि सर्वथा तस्य न जायन्ते ततः परम् ।
 ततोऽधिकतराभ्यासाद्बलमुत्पद्यते बहु ॥ ५८ ॥

 येन भूचर सिद्धिः स्याद्भूचराणां जये क्षमः ।
 व्याघ्रो वा शरभो वापि गजो गवय एव वा ॥ ५९ ॥

 सिंहो वा योगिना तेन म्रियन्ते हस्तताडिताः ।
 कन्दर्पस्य यथा रूपं तथा स्यादपि योगिनः ॥ ६० ॥

 तद्रूपवशगा नार्यः काङ्क्षन्ते तस्य सङ्गमम् ।
 यदि सङ्गं करोत्येष तस्य बिन्दुक्षयो भवेत् ॥ ६१ ॥

 वर्जयित्वा स्त्रियाः सङ्गं कुर्यादभ्यासमादरात् ।
 योगिनोऽङ्गे सुगन्धश्च जायते बिन्दुधारणात् ॥ ६२ ॥

 ततो रहस्युपाविष्टः प्रणवं प्लुतमात्रया ।
 जपेत्पूर्वार्जितानां तु पापानां नाशहेतवे ॥ ६३ ॥

 सर्वविघ्नहरो मन्त्रः प्रणवः सर्वदोषहा ।
 एवमभ्यासयोगेन सिद्धिरारम्भसम्भवा ॥ ६४ ॥

 ततो भवेद्धटावस्था पवनाभ्यासतत्परा ।
 प्राणोऽपानो मनो बुद्धिर्जीवात्मपरमात्मनोः ॥ ६५ ॥

 अन्योन्यस्याविरोधेन एकता घटते यदा ।
 घटावस्थेति सा प्रोक्ता तच्चिह्नानि ब्रवीम्यहम् ॥ ६६ ॥

 पूर्वं यः कथितोऽभ्यासश्चतुर्थांशं परिग्रहेत् ।
 दिवा वा यदि वा सायं याममात्रं समभ्यसेत् ॥ ६७ ॥

 एकवारं प्रतिदिनं कुर्यात्केवलकुम्भकम् ।
 इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यो यत्प्रत्याहरणं स्फुटम् ॥ ६८ ॥

 योगी कुम्भकमास्थाय प्रत्याहारः स उच्यते ।
 यद्यत्पश्यति चक्षुर्भ्यां तत्तदात्मेति भावयेत् ॥ ६९ ॥

 यद्यच्छृणोति कर्णाभ्यां तत्तदात्मेति भावयेत् ।
 लभते नासया यद्यत्तत्तदात्मेति भावयेत् ॥ ७० ॥

 जिह्वया यद्रसं ह्यत्ति तत्तदात्मेति भावयेत् ।
 त्वचा यद्यत्स्पृशेद्योगी तत्तदात्मेति भावयेत् ॥ ७१ ॥

 एवं ज्ञानेन्द्रियाणां तु  तत्तदात्मनि धारयेत् ।
 याममात्रं प्रतिदिनं योगी यत्नादतन्द्रितः  ॥ ७२ ॥

 यथा वा चित्तसामर्थ्यं जायते योगिनो ध्रुवम् ।
 दूरश्रुतिर्दूरदृष्टिः क्षणाद्दूरगमस्तथा ॥ ७३ ॥

 वाक्सिद्धिः कामरूपत्वमदृश्यकरणी तथा ।
 मलमूत्रप्रलेपेन लोहादेः स्वर्णता भवेत् ॥ ७४ ॥

 खे गतिस्तस्य जायेत सन्तताभ्यासयोगतः ।
 सदा बुद्धिमता भाव्यं योगिना योगसिद्धये ॥ ७५ ॥

 एते विघ्ना महासिद्धेर्न रमेत्तेषु बुद्धिमान् ।
 न दर्शयेत्स्वसामर्थ्यं यस्य कस्यापि योगिराट् ॥ ७६ ॥

 यथा मूढो यथा मूर्खो यथा बधिर एव वा ।
 तथा वर्तेत लोकस्य स्वसामर्थ्यस्य गुप्तये ॥ ७७ ॥

 शिष्याश्च स्वस्वकार्येषु प्रार्थयन्ति न संशयः ।
 तत्तत्कर्मकरव्यग्रः स्वाभ्यासेऽविस्मृतो भवेत् ॥ ७८ ॥

 सर्वव्यापारमुत्सृज्य योगनिष्टो भवेध्यति: ।
 अविस्मृत्य गुरोर्वाक्यमभ्यसेत्तदहर्निशम् ॥ ७९ ॥

 एवं भवेद्धठावस्था सन्तताभ्यासयोगतः ।
 अनभ्यासवतश्चैव वृथागोष्ठ्या न सिद्ध्यति ॥ ८० ॥

 तस्मात्सर्वप्रयत्नेन योगमेव सदाभ्यसेत् ।
 ततः परिचयावस्था जायतेऽभ्यासयोगतः ॥ ८१ ॥

 वायुः परिचितो यत्नादग्निना सह कुण्डलीम् ।
 भावयित्वा सुषुम्नायां प्रविशेदनिरोधतः ॥ ८२ ॥

 वायुना सह चित्तं च प्रविशेच्च महापथम् ।
 यस्य चित्तं स्वपवनं सुषुम्नां प्रविशेदिह ॥ ८३ ॥

 भूमिरापोऽनलो वायुराकाशश्चेति पञ्चकः ।
 येषु पञ्चसु देवानां धारणा पञ्चधोद्यते ॥ ८४ ॥

 पादादिजानुपर्यन्तं पृथिवीस्थानमुच्यते ।
 पृथिवी चतुरस्रं च पीतवर्णं लवर्णकम् ॥ ८५ ॥ 

 पार्थिवे वायुमारोप्य लकारेण समन्वितम् ।
 ध्यायंश्चतुर्भुजाकारं चतुर्वक्त्रं हिरण्मयम् ॥ ८६ ॥

 धारयेत्पञ्च घटिकाः पृथिवीजयमाप्नुयात् ।
 पृथिवीयोगतो मृत्युर्न भवेदस्य योगिनः ॥ ८७ ॥

 आजानोः पायुपर्यन्तमपां स्थानं प्रकीर्तितम् ।
 आपोऽर्धचन्द्रं शुक्लं च वंबीजं परिकीर्तितम् ॥ ८८ ॥

 वारुणे वायुमारोप्य वकारेण समन्वितम् ।
 स्मरन्नारायणं देवं चतुर्बाहुं किरीटिनम् ॥ ८९ ॥

 शुद्धस्फटिकसङ्काशं पीतवाससमच्युतम् ।
 धारयेत्पञ्च घटिकाः सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ ९० ॥

 ततो जलाद्भयं नास्ति जले मृत्युर्न विद्यते ।
 आपायोर्हृदयान्तं च वह्निस्थानं प्रकीर्तितम्  ॥ ९१ ॥

 वह्निस्त्रिकोणं रक्तं च रेफाक्षरसमुद्भवम् ।
 वह्नौ चानिलमारोप्य रेफाक्षरसमुज्ज्वलम् ॥ ९२ ॥

 त्रियक्षं वरदं रुद्रं तरुणादित्यसंनिभम् ।
 भस्मोद्धूलितसर्वाङ्गं सुप्रसन्नमनुस्मरन् ॥ ९३ ॥

 धारयेत्पञ्च घटिका वह्निनासौ न दाह्यते ।
 न दह्यते शरीरं च प्रविष्टस्याग्निमण्डले ॥ ९४ ॥

 आहृदयाद्भ्रुवोर्मध्यं वायुस्थानं प्रकीर्तितम् ।
 वायुः षट्कोणकं कृष्णं यकाराक्षरभासुरम् ॥ ९५ ॥

 मारुतं मरुतां स्थाने यकाराक्षरभासुरम्  ।
 धारयेत्तत्र सर्वज्ञमीश्वरं विश्वतोमुखम् ॥ ९६ ॥

 धारयेत्पञ्च घटिका वायुवद्व्योमगो भवेत् ।
 मरणं न तु वायोश्च भयं भवति योगिनः ॥ ९७ ॥

 आभ्रूमध्यात्तु मूर्धान्तमाकाशस्थानमुच्यते ।
 व्योम वृत्तं च धूम्रं च हकाराक्षरभासुरम् ॥ ९८ ॥

 आकाशे वायुमारोप्य हकारोपरि शङ्करम् ।
 बिन्दुरूपं महादेवं व्योमाकारं सदाशिवम् ॥ ९९ ॥

 शुद्धस्फटिकसङ्काशं धृतबालेन्दुमौलिनम् ।
 पञ्चवक्त्रयुतं सौम्यं दशबाहुं त्रिलोचनम् ॥ १०० ॥

 सर्वायुधैर्धृताकारं सर्वभूषणभूषितम् ।
 उमार्धदेहं वरदं सर्वकारणकारणम् ॥ १०१ ॥

 आकाशधारणात्तस्य खेचरत्वं भवेद्ध्रुवम् ।
 यत्र कुत्र स्थितो वापि सुखमत्यन्तमश्नुते ॥ १०२ ॥

 एवं च धारणाः पञ्च कुर्याद्योगी विचक्षणः ।
 ततो दृढशरीरः स्यान्मृत्युस्तस्य न विद्यते ॥१०३ ॥

 ब्रह्मणः प्रलयेनापि न सीदति महामतिः ।

 समभ्यसेत्तथा ध्यानं घटिकाषष्टिमेव च ।
 वायुं निरुध्य चाकाशे देवतामिष्टदामिति ॥ १०४ ॥

 सगुणं ध्यानमेतत्स्यादणिमादिगुणप्रदम् ।
 निर्गुणध्यानयुक्तस्य समाधिश्च ततो भवेत् ॥ १०५ ॥

 दिनद्वादशकेनैव समाधिं समवाप्नुयात् ।
 वायुं निरुध्य मेधावी जीवन्मुक्तो भवत्ययम् ॥ १०६ ॥

 समाधिः समतावस्था जीवात्मपरमात्मनोः ।
 यदि स्वदेहमुत्स्रष्टुमिच्छा चेदुत्सृजेत्स्वयम् ।
 १०७ ॥

 परब्रह्मणि लीयेत न तस्योत्क्रान्तिरिष्यते ।
 अथ नो चेत्समुत्स्रष्टुं स्वशरीरं प्रियं यदि ॥ १०८ ॥

 सर्वलोकेषु विहरन्नणिमादिगुणान्वितः ।
 कदाचित्स्वेच्छया देवो भूत्वा स्वर्गे महीयते ॥ १०९ ॥

 मनुष्यो वापि यक्षो वा स्वेच्छयापी क्षणद्भवेत् ।
 सिंहो व्याघ्रो गजो वाश्वः स्वेच्छया बहुतामियात् ॥ ११० ॥

 यथेष्टमेव वर्तेत यद्वा योगी महेश्वरः ।
 अभ्यासभेदतो भेदः फलं तु सममेव हि ॥ १११ ॥

 पार्ष्णिं वामस्य पादस्य योनिस्थाने नियोजयेत् ।
 प्रसार्य दक्षिणं पादं हस्ताभ्यां धारयेद्दृढम् ॥ ११२ ॥

 चुबुकं हृदि विन्यस्य पूरयेद्वायुना पुनः ।
 कुम्भकेन यथाशक्ति धारयित्वा तु रेचयेत् ॥ ११३ ॥

 वामाङ्गेन समभ्यस्य दक्षाङ्गेन ततोऽभ्यसेत् ।
 प्रसारितस्तु यः पादस्तमूरूपरि नामयेत् ॥ ११४ ॥

 अयमेव महाबन्ध उभयत्रैवमभ्यसेत् ।
 महाबन्धस्थितो योगी कृत्वा पूरकमेकधीः ॥ ११५ ॥

 वायुना गतिमावृत्य निभृतं कर्णमुद्रया ।
 पुटद्वयं समाक्रम्य वायुः स्फुरति सत्वरम् ॥ ११६ ॥

 अयमेव महावेधः सिद्धैरभ्यस्यतेऽनिशम् ।
 अन्तः कपालकुहरे जिह्वां व्यावृत्य धारयेत् ॥ ११७ ॥

 भ्रूमध्यदृष्टिरप्येषा मुद्रा भवति खेचरी ।
 कण्ठमाकु ञ्च्य हृदये स्थापयेद्दृढया धिया ॥ ११८ ॥

 बन्धो जालन्धराख्योऽयं मृत्युमातङ्गकेसरी ।
 बन्धो येन सुषुम्नायां प्राणस्तूड्डीयते यतः ॥ ११९ ॥

 उड्यानाख्यो हि बन्धोऽयं योगिभिः समुदाहृतः ।
 पार्ष्णिभागेन संपीड्य योनिमाकुञ्चयेद्दृढम् ॥ १२० ॥

 अपानमूर्ध्वमुत्थाप्य योनिबन्धोऽयमुच्यते ।
 प्राणापानौ नादबिन्दू मूलबन्धेन चैकताम् ॥ १२१ ॥

 गत्वा योगस्य संसिद्धिं यच्छतो नात्र संशयः ।
 करणी विपरीताख्या सर्वव्याधिविनाशिनी ॥ १२२ ॥

 नित्यमभ्यासयुक्तस्य जाठराग्निविवर्धनी ।
 आहारो बहुलस्तस्य संपाद्यः साधकस्य च ॥ १२३ ॥

 अल्पाहारो यदि भवेदग्निर्देहं हरेत्क्षणात् ।
 अधःशिरश्चोर्ध्वपादः क्षणं स्यात्प्रथमे दिने ॥ १२४ ॥

 क्षणाच्च किञ्चिदधिकमभ्यसेत्तु दिनेदिने ।
 वली च पलितं चैव षण्मासार्धान्न दृश्यते ॥ १२५ ॥

 याममात्रं तु यो नित्यमभ्यसेत्स तु कालजित् ।
 वज्रोलीमभ्यसेद्यस्तु स योगी सिद्धिभाजनम् ॥ १२६ ॥

 लभ्यते यदि तस्यैव योगसिद्धिः करे स्थिता ।
 अतीतानागतं वेत्ति खेचरी च भवेद्ध्रुवम् ॥ १२७ ॥

 अमरीं यः पिबेन्नित्यं नस्यं कुर्वन्दिने दिने ।
 वज्रोलीमभ्यसेन्नित्यममरोलीति कथ्यते ॥ १२८ ॥

 ततो भवेद्राजयोगो नान्तरा भवति ध्रुवम् ।
 यदा तु राजयोगेन निष्पन्ना योगिभिः क्रिया ॥ १२९ ॥

 तदा विवेकवैराग्यं जायते योगिनो ध्रुवम् ।
 विष्णुर्नाम महायोगी महाभूतो महातपाः ॥ १३० ॥

 तत्त्वमार्गे यथा दीपो दृश्यते पुरुषोत्तमः ।
 यः स्तनः पूर्वपीतस्तं निष्पीड्य मुदमश्नुते ॥ १३१ ॥

 यस्माज्जातो भगात्पूर्वं तस्मिन्नेव भगे रमन् ।
 या माता सा पुनर्भार्या या भार्या मातरेव हि ॥ १३२ ॥

 यः पिता स पुनः पुत्र: यः पुत्रः स पुनः पिता ।
 एवं संसारचक्रेण कूपचक्रेण घटा इव ॥ १३३ ॥

 भ्रमन्तो योनिजन्मानि श्रुत्वा लोकान्समश्नुते ।
 त्रयो लोकास्त्रयो वेदास्तिस्रः सन्ध्यास्त्रयः स्वराः ॥ १३४ ॥

 त्रयोऽग्नयश्च त्रिगुणाः स्थिताः सर्वे त्रयाक्षरे ।
 त्रयाणामक्षराणां च योऽधीतेऽप्यर्धमक्षरम् ॥ १३५ ॥

 तेन सर्वमिदं प्रोतं तत्सत्यं तत्परं पदम् ।
 पुष्पमध्ये यथा गन्धः पयोमध्ये यथा घृतम् ॥ १३६ ॥

 तिलमध्ये यथा तैलं पाषाणेष्विव काञ्चनम् ।
 हृदि स्थाने स्थितं पद्मं तस्य वक्त्रमधोमुखम् ॥ १३७ ॥

 ऊर्ध्वनालमधोबिन्दुस्तस्य मध्ये स्थितं मनः ।
 अकारे रेचितं पद्ममुकारेणैव भिद्यते ॥ १३८ ॥

 मकारे लभते नादमर्धमात्रा तु निश्चला ।
 शुद्धस्फटिकसङ्काशं निष्कलं पापनाशनम् ॥ १३९ ॥

 लभते योगयुक्तात्मा पुरुषस्तत्परं पदम् ।
 कूर्मः स्वपाणिपादादिशिरश्चात्मनि धारयेत् ॥ १४० ॥

 एवं द्वारेषु सर्वेषु वायुपूरितरेचितः ।
 निषिद्धं तु नवद्वारे ऊर्ध्वं प्राङ्निश्वसंस्तथा ॥ १४१ ॥

 घटमध्ये यथा दीपो निवातं कुम्भकं विदुः ।
 निषिद्धैर्नवभिर्द्वारैर्निर्जने निरुपद्रवे ॥ १४२ ॥

 निश्चितं त्वात्ममात्रेणावशिष्टं योगसेवयेत्युपनिषत् ॥ १४३ ॥

 ॐ सह नाववतु ॥ सह नौ भुनक्तु ॥ सह वीर्यं करवावहै ॥ तेजस्विनावधीतमस्तु मा विद्विषावहै ॥
 ॐ शान्तिः शान्तिः शान्तिः ॥

 ॥ इति योगतत्त्वोपनिषत् समाप्ता ॥

अधिकाध्ययनाय 
 http://sanskritdocuments.org

उपनिषदः