नारायणीयम्/दशकम् ४७
एकदा दधिविमाथकारिणीं मातरं समुपसेदिवान् भवान् ।		
स्तन्यलोलुपतया निवारयन्नङ्कमेत्य पपिवान्पयोधरौ ॥ ४७१॥		
अर्धपीतकुचकुड्मळे त्वयि स्निग्धहासमधुराननाम्बुजे ।		
दुग्धमीश दहने परिस्नुतं धर्तुमाशु जननी जगाम ते ॥ ४७२	॥	
सामिपीतरसभङ्गसङ्गतक्रोधभारपरिभूतचेतसा ।		
मन्थदण्डमुपगृह्य पाटितं हन्त देव दधिभाजनं त्वया ॥ ४७३	॥	
उच्चल ध्वनितमुच्चकैस्तदा सन्निशम्य जननी समादृता ।		
त्वद्यशोविसरवद्ददर्श सा सद्य एव दधि विस्तृतं क्षितौ ॥ ४६४	॥	
वेदमार्गपरिमार्गितं रुषा त्वामवीक्ष्य परिमार्गयन्त्यसौ ।		
सन्ददर्श सुकृतिन्युलूखले दीयमाननवनीतमोतवे ॥ ४६५॥		
त्वां प्रगृह्य बत भीतिभावनाभासुराननसरोजमाशु सा ।		
रोषरूषितमुखी सखीपुरो बन्धनाय रशनामुपाददे ॥ ४७६॥		
बन्धुमिच्छति यमेव सज्जनस्तं भवन्तमयि बन्धुमिच्छति ।		
सा नियुज्य रशनागुणान्बहून् द्वयङ्गुलोनमखिलं किलैक्षत ॥ ४७७	॥	
विस्मितोत्स्मितसखीजनेक्षितां स्विन्नसन्नवपुषं निरीक्ष्य ताम् ।		
नित्यमुक्तवपुरप्यहो हरे बन्धमेव कृपयान्वमन्यथाः ॥ ४७८	॥	
स्थीयतां चिरमुलूखले खलेत्यागता भवनमेव सा यदा ।		
प्रागुलूखलबिलान्तरे तदा सर्पिरर्पितमदन्नवास्थिताः ॥ ४७९॥		
यद्यपाशसुगमो भवान्विभो संयतः किमु सपाशयानया ।		
एवमादि दिविजैरभिष्टुतो वातनाथ परिपाहि मां गदात् ॥ ४७१०॥