नारायणीयम्/दशकम् ५२
अन्यावतारनिकरेष्वनिरीक्षितं ते		
भूमातिरेकमभिवीक्ष्य तदाघमोक्षे ।		
ब्रह्मा परीक्षितुमनाः स परोक्षभावं		
निन्येऽथ वत्सकगणान्प्रवितत्य मायाम् ॥ ५२१॥		
वत्सानवीक्ष्य विवशे पशुपोत्करे ता		
नानेतुकाम इव धातृमतानुवर्ती ।		
त्वं सामिभुक्तकबळो गतवांस्तदानीं		
भुक्तांस्तिरोधित सरोजभवः कुमारान् ॥ ५२२॥		
वत्सायितस्तदनु गोपगणायितस्त्वं		
शिक्यादिभाण्डमुरळीगवलादिरूपः ।		
प्राग्वद्विहृत्य विपिनेषु चिराय सायं		
त्वं माययाथ बहुधा व्रजमाययाथ ॥ ५२३॥		
त्वामेव शिक्यागवलादिमयं दधानो		
भूयस्त्वमेव पशुवत्सकबालरूपः ।		
गोरूपिणीभिरपि गोपवधूमयीभि		
रासादितोऽसि जननीभिरतिप्रहर्षात् ॥ ५२४॥		
जीवं हि किञ्चिदभिमानवशात्स्वकीयं		
मत्वा तनूज इति रागभरं वहन्त्यः ।		
आत्मानमेव तु भवन्तमवाप्य सूनुं		
प्रीतिं ययुर्न कियतीं वनिताश्च गावः ॥ ५२५॥		
एवं प्रतिक्षणविजृम्भितहर्षभार		
निश्शेषगोपगणलालितभूरिमूर्तिम् ।		
त्वामग्रजोऽपि बुबुधे किल वत्सरान्ते		
ब्रह्मात्मनोरपि महान्युवयोर्विशेषः ॥ ५२६॥		
वर्षावधौ नवपुरातनवत्सपालान्		
दृष्ट्वा विवेकमसृणे द्रुहिणे विमूढे ।		
प्रादीदृशः प्रतिनवान्मकुटान्गदादि		
भूषांश्चतुर्भुजयुजः सजलाम्बुदाभान् ॥ ५२७॥		
प्रत्येकमेव कमलापरिलालिताङ्गान्		
भोगीन्द्रभोगशयनान्नयनाभिरामान् ।		
लीलानिमीलितदृशः सनकादियोगि		
व्यासेवितान्कमलभूर्भवतो ददर्श ॥ ५२८॥		
नारायणाकृतिमसंख्यतमान्निरीक्ष्य		
सर्वत्र सेवकमपि स्वमवेक्ष्य धाता ।		
मायानिमग्नहृदयो विमुमोह याव		
देको बभूविथ तदा कबळार्धपाणिः ॥ ५२९॥		
नश्यन्मदे तदनु विश्वपतिं मुहुस्त्वां		
नत्वा च नूतवति धातरि धाम याते ।		
पोतैः समं प्रमुदितैः प्रविशन्निकेतं		
वातालयाधिप विभो परिपाहि रोगात् ॥ ५२१०॥