साहित्यदर्पणम्/प्रथमः परिच्छेदः
ग्रन्थारम्भे निर्विन्घेन प्रारिप्सितपरिसमाप्तिकामो वाङ्भयाधिकृततया वाग्देवतायाः सांमुख्यमाधत्ते--

शरदिन्दुसुन्दररुचिश्चेतसि सा मे गिरं देवी  ।....
अपहृत्य तमः संततमर्थानखिलान्प्रकाशयतु    ।। सूत्र १.१  ।।

अस्य ग्रन्थस्य काव्याङ्गतया काव्यफलैरेव फलवत्त्वमिति काव्यफलान्याह--

चतुर्वर्गफलप्राप्तिः सुखादल्पधियामपि  ।
काव्यादेव यतस्तेन तत्स्वरूपं निरूप्यते  ।। सूत्र १.२  ।।

     चतुर्वर्गफलप्राप्तिहि कोव्यतो 'रामादिवत्प्रवतितव्यं न रावणादिवत्' इत्यादिः कृत्याकृत्यप्रवृत्तिनिवृत्त्युपदेशद्वारेण सुप्रतीतैव  ।
उक्तं च (भामहेन)--
'धर्मार्थकाममोक्षेषु वैचक्षण्यं कलासु च  ।
करोति कीर्तिं प्रीतिं च साधुकाव्यनिषेवणम्' ।। इति  ।
     किञ्च काव्याद्धर्मप्राप्तिर्भगवन्नारायणचरणारविन्दस्तवादिना । 'एकः शब्दः सुप्रयुक्तः सम्यग्ज्ञातः स्वर्गे लोके कामधुग्भवति' इत्यादिवेदवाक्येभ्यश्च सुप्रसिद्धैव  । अर्थप्राप्तिश्च प्रत्यक्षसिद्धा  । कामप्राप्तिश्चार्थद्वारैव  । मोक्षप्राप्तिश्चैतज्जन्यधर्मफलाननुसंधानात्, मोक्षोपयोगिवाक्ये व्युत्पत्त्याधायकत्वाच्च  । चतुर्वर्गप्राप्तिर्हि वेदशास्त्रेभ्यो नीरसतया दुःखादेव परिणतबुद्धीनामेव जायते  ।
परमानन्दसदोहजनकतया सुखादेव सुकुमारबुद्धीनामपि पुनः काव्यादेव  ।
     ननु तहि परिणतबुद्धिभिः सत्सु वेदशास्त्रेषु किमिति काव्ये यत्नः करणीय इत्यपि न वक्तव्यं  । कटुकौषधोपशमनीयस्य रोगस्य सितशर्करोपशमनीयत्वे कस्य वा रोगिणः सितशर्कराप्रवृत्तिः साधीयसी न स्यात्? 
     किञ्च काव्यस्योपादेयत्वमग्निपुराणेऽप्युक्तम्--
'नरत्वं दुर्लभं लोके विद्या तत्र सुदुर्लभा  । hjahugyftdrs
कवित्वं दुर्लभं तत्र शक्तिस्तत्र सुदुर्लभा ।।'
     'त्रिवर्गसाधनं नाट्यम्' इति च  । विष्णुपुराणेऽपि--
'काव्यालापाश्च ये केचिद्रीतकान्यखिलानि च  ।
शब्दमूतिधरस्यैते विष्णोरंशा महात्मनः  ।।' इति  ।
     तेन हेतुना तस्य काव्यस्य स्वरूपं निरूप्यते  । एतेनाभिधेयं च प्रदर्शितं  । तत्किस्वरूपं तावत्काव्यमित्यपेक्षायां कश्चिदाह--
'तददोषौ शब्दार्थौ सगुणावनवालंकृती पुनः क्वपि' इति  । एतच्चिन्त्यं  । तथाहि--यदि दोषरहितस्यैव काव्यत्वाङ्गीकारस्तदा--
'न्यक्कारो ह्ययमेव मे यदरयस्तत्राप्यसौ तापसः 
सोऽप्यत्रैव निहन्ति राक्षसकुलं जीवत्यहो रावणः  ।
धिग्धिक्छक्रजितं प्रबोधितवता किं कुम्भकर्णेन वा 
स्वर्गग्रामटिकाविलुण्ठनवृथोच्छूनैः किमेभिर्भुजैः  ।।' इति  ।
     अस्य शलोकस्य विधेयाविमर्शदोषदुष्टतया काव्यत्वं न स्यात् । प्रत्युत ध्वनि(स) त्वेनोत्तमकाव्यतास्याङ्गीकृता, तस्मादव्याप्तिर्लक्षणदोषः  ।ननु कश्चिदेवांशोऽत्र दुष्टो न पुनः सर्वोऽपीति चेत्, तर्हि यत्रांशे दोषः सोऽकाव्यत्वप्रयोजकः, यत्र ध्वनिः स उत्तमकाव्यत्वप्रयोजक इत्यंशाभ्यामुभयत आकृष्यमाणमिदं काव्यमकाव्यं वा किमपि न स्यात् । न च कंचिदेवांशं काव्यस्य दूषयन्तः श्रतिदुष्टादयो दोषाः, किं तर्हि सर्वमेव काव्यं  । तथाहि-- काव्यात्मभूतस्य रसस्यानपकर्षकत्वे तेषां दोषत्वमपि नाङ्गीक्रियते  । अन्यथा नित्यदोषानित्यदोषत्वव्यवस्थापि न स्यात् । यदुक्तं धवनिकृता--
'श्रुतिदुष्टादयो दोषा अनित्या ये च दर्शिताः  ।
ध्वन्यात्मन्येव शृङ्गारे ते हेया इत्युदाहृताः  ।।' इति  ।
     किञ्च एवं काव्यं प्रविरलविषयं निर्विषयं वा स्यात्, सर्वथा निर्देषस्यैकान्तमसंभवात् ।
     नन्वीषदर्थे नञः प्रयोग इति चेत्तर्हि 'ईषद्दोषौ शब्दार्थौ काव्यम्' इत्युक्ते निर्देषयोः काव्यत्वं न स्यात् । सति संभवे 'ईषद्दोषौ' इति चेत्, एतदपि काव्यलक्षणो न वाच्यं , रत्नादिलक्षणो कीटानुवेधादिपरिहारवत् । नही कीटानुवेधादयो रत्नस्य रत्नत्वं व्याहन्तुमीशाः किन्तूपादेयतारतम्यमेव कर्तुं  । तद्वदत्र श्रुतिदुष्टादयोऽपि काव्यस्य  । उक्तं च--
'कीटानुविद्धरत्नादिसाधारण्येन काव्यता  ।
दुष्टेष्वपि मता यत्र रसाद्यनुगमः स्फुटः  ।।' इति  ।
     किञ्च  । शब्दार्थयोः सगुणत्वविशेषणमुपपन्नं  । गुणानां रसैकधर्मत्वस्य 'ये रसस्याङ्गिनो धर्माः शौर्यादय इवात्मनः' इत्यादिना तेनैव प्रतिपादितत्वात् । रसाभिव्यञ्जकत्वेनोपचारत उपपद्यत इति चेत्? तथाप्ययुक्तं  । तथाहि-- तयोः काव्यस्वरूपेणाभिमतयोः शब्दार्थयो रसोऽस्ति, न वा ? नास्ति चेत्, गुणवत्त्वमपि नास्ति, गुणानां तदन्वयव्यतिरेकानुविधायित्वात् ।अस्ति चेत्, कथं नोक्तं रसवन्ताविति विशेषणं  । गुणवत्त्वान्यथानुपपत्त्यैतल्लभ्यत इति चेत्? तर्हि सरसावित्येव वक्तुं युक्तं , न सगुणाविति  । नहि प्राणिमन्तो देशाइति केनाप्युच्यते  । ननु 'शब्दार्थौ सगुणौ' इत्यनेनगुणाभिव्यञ्जकौ शब्दार्थौ काव्ये प्रयोज्यावित्यभिप्राय इति चेत्? न, गुणाभिव्यञ्जकशब्दार्थवत्त्वस्य काव्ये उत्कषमात्राधायकत्वं , न तु स्वरूपाधायकत्वं  । उक्तं हि-- 'काव्यस्य शब्दार्थौ शरीरं , रसादिश्चात्मा, गुणाः शौर्यादिवत्, दोषाः काणत्वादिवत्, रीतयोऽवयवसंस्थानविशेषवत्, अलङ्काराः कटककुण्डलादिवत्' इति  । एतेन 'अनलङ्कृती पुनः क्वापि' इति यदुक्तम्, तदपि परास्तं  । अस्यार्थः- सर्वत्र सालङ्कारौ क्वचित्त्वस्फुटालङ्कारावपि शब्दार्थौ काव्यमिति  । तत्र सालङ्कारशब्दार्थयोरपि काव्ये उत्कर्षाधायकत्वात् । एतेन 'वक्रोक्तिः काव्यजीवितम्' इति वक्रोक्तिजीवितकारोक्तमपि परास्तं  । वक्रोक्तेरलङ्काररूपत्वात् । यर्च्च क्वचिदस्फुटालङ्कारत्वे उदाहृतम्--
यः कौमारहरः स एव हि वरस्ता एव चैत्रक्षपा-
स्ते चोन्मीलितमालतीसुरभयः प्रौढाः कदम्बानिलाः  ।
सा चैवास्मि तथापि तत्र सुरतव्यापारलीलाविधौ 
रेवारोधसि वेतसीतरुतले चेतः समुत्कण्ठते  ।। इति  ।
     एतच्चिन्त्यं  । अत्र हि विभावनाविशेषोक्तमूलस्य संदेहसङ्करालङ्कारस्यस्फुटत्वं  ।
एतेन--
'अदोषं गुणवत्काव्यमलङ्कारैरलङ्कृतं  ।
रसान्वितं कविः कुर्वन्कीर्तिं प्रीतिं च विन्दति  ।।'
     इत्यादीनामपि काव्यलक्षणत्वमपास्तं  । यत्तु ध्वनिकारेणोक्तम्-- 'काव्यस्यात्मा ध्वनिः'-- इति तत्किं वस्त्वलङ्काररसादिलक्षणास्तिरूपो ध्वनिः काव्यस्यात्मा, उत रसादिरूपमात्रो वा ? नाद्यः,-प्रहेलिकादावतिव्याप्तेः  । द्वितीयश्चेदोमिति ब्रूमः  ।
ननु यदि रसादिरूपमात्रो ध्वनिः काव्यस्यात्मा, तदा--
अत्ता एत्थ णिमज्जै एत्थ अहं दिअसां पलोएहि  ।
मा पहिअ रत्तिअन्धिअ सेज्जाए मह णिमज्जहिसि  ।।
     इत्यादौ वस्तुमात्रस्य व्यङ्ग्यत्वे कथं काव्यव्यवहार इति चेत्? न। अत्रापि रसाभासवत्तैवेति ब्रूमः । अन्यथा 'देवदत्तो ग्रामं याति' इति वाक्ये तद्भृत्यस्य तदनुसरणरूपव्यङ्ग्यावगतेरपि काव्यत्वं स्यात् । अस्त्विति चेत्। न। रसवत एव काव्यत्वाङ्गीकारात् । काव्यस्य प्रयोजनं हि रसास्वादसुखपिण्डदानद्वारा वेदशास्त्रविमुखानां सुकुमारमतीनां राजपुत्रादीनां विनेयानां 'रामादिवत्प्रवर्तितव्यं न रावणादिवत्' इत्यादिकृकत्याकृत्यप्रवृत्तिनिवृत्त्युपदेश इति चिरन्तनैरप्युक्तत्वात् । तथा चाग्नेयपुराणोऽप्युक्तम्-- 'वाग्वैदग्ध्यप्रधानेऽपि रस एवात्र जीवितम्' इति  । व्यक्तिविवेककारेणाप्युक्तम्-- 'काव्यस्यात्मनि अङ्गिनि, रसादिरूपे न कस्यचिद्विमतिः' इति  । ध्वनिकारेणाप्युक्तम्--
'नहि कवेरितवृत्तमात्रनिर्वाहेणात्मपदलाभः, इतिहासादेरेव तत्सिद्धेः' इत्यादि  ।
ननु तर्हि प्रबन्धान्तर्वर्तिनां केषांचिन्नीरसानां पद्यानां काव्यत्वं न स्यादिति चेत्? न, रसवत्पद्यान्तर्गतनीरसपदानामिव पद्यरसेन, प्रबन्धरसेनेव तेषां रसवत्ताङ्गीकारात् । यत्तु नीरसेष्वपि गुणाभिव्यञ्जकवर्णसद्भावद्दोषाभावादलङ्कारसद्भावाच्च काव्यव्यवहारः स  सादिमत्काव्यबन्धसामायाद्रौण एव  । यत्तु वामनेनोक्तम्-- 'रीतिरात्मा काव्यस्य' इति, तन्न; रीतेः संघटनाविशेषत्वात् । संघटनायाश्चावयवसंस्थानरूपत्वात्, आत्मनश्च तद्भिन्नत्वात् । यच्च ध्वनिकारेणोक्तम्--
'अर्थः सहृदयश्लाघ्यः काव्यात्मा यो व्यवस्थितः  ।
वाच्यप्रतीयमानाख्यौ तस्य भेदावुभौ स्मृतौ  ।।' इति  ।
     अत्र वाच्यात्मत्वं 'काव्यस्यात्माध्वनिः-' इति स्ववचनविरोधादेवापास्तं  ।
     तत्किं पुनः काव्यमित्युच्यते--
          वाक्यं रसात्मकं---
     रसस्वरूपं निरूपयिष्यामः  । रस एवात्मा साररूपतया जीवनाधायको यस्य  । तेन विना तस्य काव्यत्वानङ्गीकारात् । 'रस्यते इति रसः' इति व्युत्पत्तियोगाद्भावतदाभासादयोऽपि गृह्यन्ते तत्र रसो यथा--
शून्यं वासगृहं विलोक्य शयनादुत्थाय किञ्चिच्छनै- 
र्निद्राव्याजमुपागतस्य सुचिरं निर्वर्ण्य पत्युर्मुखं  ।
विस्त्रब्धं परिचुम्ब्य जातपुलकामालोक्य गण्डस्थलीं 
लज्जानम्रमुखी प्रियेण इसता बाला चिरं चुम्बिता  ।।
अत्र हि संभोगश्र्टङ्गाराख्यो रसः  ।
भावो यथा महापात्रराघवानन्दसान्धिविग्रहिकाणाम्--
यस्यालीयत शल्कसीम्नि जलधिः पटष्ठे जगन्मण्डलं,
दंष्ट्रायां धरणी, नखे दितिसुताधीशः, पदे रोदसी  ।
क्रोधे क्षागणः, शरे दशमुखः, पाणौ प्रलम्बासुरो, 
ध्याने विश्वम,असावधार्मिककुलं, कस्मैचिदस्मै नमः  ।।
अत्र भगवद्विषयारतिर्भावः  ।
रसाभासो यथा--
     मधु द्विरेफः कुसुमैकणत्रे पपौ प्रियां स्वामनुवर्तमानः  ।
     शृङ्गेण च स्पर्शनिमीलिताक्षीं मृगीमकण्डूयत कृष्णसारः  ।।
अत्र स्म्बोगशृङ्गारस्य तिर्यग्विषयत्वाद्रसाभासः  । एवमन्यत् ।
दोषाः पुनः काव्ये किंस्वरूपा ? इत्युच्यन्ते--
दोषास्तस्यापकर्षकाः ।
     श्रुतिदुष्टापुष्टार्थत्वादयः काणत्वखञ्जत्वादय इव, शब्दार्थद्वारेण देहद्वारेणोव, व्यभिचारिभावादेः स्वशब्दवाच्यत्वादयो मूर्खत्वादय इव, साक्षात्काव्यस्यात्मभूतं रसमपकर्षयन्तः काव्यस्यापकर्षका इत्युच्यन्ते  । 
एषां विशेषोदाहरणानि वक्षयामः ।
गुणादयः किस्वरूपा इत्युच्यन्ते--
उत्कर्षहेतवः प्रोक्ता गुणालङ्काररीतयः  ।। सूत्र १.३  ।।
     गुणाः शौर्यादिवत्, अलङ्काराः कटककुण्डलादिवत्, रीतयोऽवयवसंस्थानविशेषवत्, देहद्वारेणोव शब्दार्थद्वारेण तस्यैव काव्यस्यात्मभूतं रसमुत्कर्षयन्तः काव्यस्योत्कर्षका इत्युच्यन्ते  । इह यद्यपि गुणानां रसधर्मत्वं तथापिगुणशब्दोऽत्र गुणाभिव्यञ्जकशब्दार्थयोरुपचर्यते  ।
अतश्च 'गुणाभिञ्जकाः शब्दा रसस्योत्कर्षकाः' इत्युक्तं भवतीति प्रागेवोक्तं  । एषामपि विशेषोदाहरणानि वक्षयामः  ।

इति श्रीमन्नारायणचरणारबिन्धमधुव्रत- साहत्यार्णवकर्णधार-ध्वनिप्रस्थापन-परमाचार्यकविसूक्तिरत्नाकराष्टादशभाषा-वारविलासिनीभुजङ्ग-सान्धिविग्रहिक-महापात्र-श्रीविश्वनाथ-कविराजकृतौ साहित्यदर्पणो काव्यस्वरूपनिरूपणो नाम प्रथमः परिच्छेदः  ।

साहित्यदर्पणम्