नारायणीयम्/दशकम् ३
पठन्तो नामानि प्रमदभरसिन्धौ निपतिताः	
स्मरन्तो रूपं ते वरद कथयन्तो गुणकथाः ।	
चरन्तो ये भक्तास्त्वयि खलु रमन्ते परममू	
नहं धन्यान्मन्ये समधिगतसर्वाभिलषितान् ॥ ३१॥	
गदक्लिष्टं कष्टं तव चरणसेवारसभरेऽ	
प्यनासक्तं चित्तं भवति बत विष्णो कुरु दयाम् ।	
भवत्पादाम्भोजस्मरणरसिको नामनिवहा	
नहं गायंगायं कुहचन विवत्स्यामि विजने ॥ ३२॥	
कृपा ते जाता चेत्किमिव न हि लभ्यं तनुभृतां	
मदीयक्लेशौघप्रशमनदशा नाम कियती ।	
न के के लोकेऽस्मिन्ननिशमयि शोकाभिरहिता	
भवद्भक्ता मुक्ताः सुखगतिमसक्ता विदधते ॥ ३३॥	
मुनिप्रौढा रूढा जगति खलु गूढात्मगतयो	
भवत्पादाम्भोजस्मरणविरुजो नारदमुखाः ।	
चरन्तीश स्वैरं सततपरिनिर्भातपरचित्	
सदानन्दाद्वैतप्रसरपरिमग्नाः किमपरम् ॥ ३४॥	
भवद्भक्तिः स्फीता भवतु मम सैव प्रशमये	
दशेषक्लेशौघं न खलु हृदि सन्देहकणिका ।	
न चेद्व्यासस्योक्तिस्तव च वचनं नैगमवचो	
भवेन्मिथ्या रथ्यापुरुषवचनप्रायमखिलम् ॥ ३५॥	
भवद्भक्तिस्तावत्प्रमुखमधुरा त्वाद्गुणरसात्	
किमप्यारूढा चेदखिलपरितापप्रशमनी ।	
पुनश्चान्ते स्वान्ते विमलपरि बोधोदयमिळन्	
महानन्दाद्वैतं दिशति किमतः प्रार्थ्यमपरम् ॥ ३६॥	
विधूय क्लेशान्मे कुरु चरणयुग्मं धृतरसं	
भवत्क्षेत्रप्राप्तौ करमपि च ते पूजनविधौ ।	
भवन्मूर्त्यालोके नयनमथ ते पादतुलसी	
परिघ्राणे घ्राणं श्रवणमपि ते चारुचरिते ॥ ३७॥	
प्रभूताधिव्याधिप्रसभcअलिते मामकहृदि	
त्वदीयं तद्रूपं परमसुखचिद्रूपमुदियात् ।	
उदञ्चद्रोमाञ्चो गलितबहुहर्षाश्रुनिवहो	
यथा विस्मर्यासं दुरुपशमपीडापरिभवान् ॥ ३८॥	
मरुद्गेहाधीश त्वयि खलु पराञ्चोऽपि सुखिनो	
भवत्स्नेही सोऽहं सुबहु परितप्ये च किमिदम् ।	
अकीर्तिस्ते मा भूद्वरद गदभारं प्रशमयन्	
भवत्भक्तोत्तंसं झटिति कुरु मां कंसदमन ॥ ३९॥	
किमुक्तैर्भूयोभिस्तव हि करुणा यावदुदिया	
दहं तावद्देव प्रहितविविधार्तप्रलपितः ।	
पुरः क्लृप्ते पादे वरद तव नेष्यामि दिवसान्	
यथाशक्ति व्यक्तं नतिनुतिनिषेवा विरचयन् ॥ ३१०॥