महाभारतम्-07-द्रोणपर्व-147
अल्पशेषे दिवसे तिरोहिते च जयद्रथे कृष्णेनान्धकारसर्जनेन सूर्यबिम्बपिधानम्।। 1 ।।
	अदृश्यमाने भानौ जयद्रथे च निःशङ्कमात्मानमाविष्कुर्वति अर्जुनेन कृष्णचोदनया तच्छिरश्छेदः।। 2 ।।
	कृष्णेनार्जुनम्प्रति जयद्रथशिरः बूतले न निपातनीयमित्युक्ते तेन तम्प्रति तत्कारणकथनप्रार्थना।। 3 ।।

5-147-6	कुण्डलितः पाठो झ. पुस्तक एवास्ति।।
5-147-49	कुण्डलितः पाठः झ.पुस्तक एव विद्यते।।
5-147-67	उक्ता सृष्टं तमः कर्तृ प्रभामहरदित्यन्वयः।।
5-147-68	बलं सैन्यं कर्तृ।।
5-147-147	सप्तचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः।।
5-147-*	अथाब्रवीदित्यादीनां वीक्षते सूर्यमण्डलं इत्यन्तानां श्लोकानां स्थाने अधोलिखिताः श्लोकाः ङ.पुस्तके वर्तन्ते।
	अनस्तमित आदित्ये अतान्निर्जित्य सैन्धवः।
	न शक्योहन्तुमित्येवं मन्यमानो जनार्दनः।। 1 ।।
	सस्मार चक्रं दैत्यारिर्हरिश्चक्रं सुदर्शनम्।
	तदादिदेश भगवान्स्मृतमात्रमुपस्थितम्।। 2 ।।
	अस्तं गतमिवादित्यं तमसा च्छादयेति च।
	तत्तथोक्तं भगवता तमो भूत्वा विशाम्पते।। 3 ।।
	अन्धं तम इवाज्ञानामादित्यस्याहरत्प्रभाम्।
	उन्नमय्य शिरोग्रीवामपश्यत्सैन्धवो रविम्।। 4 ।।
	अथार्जुनं हृषीकेशः शोकपूर्णमथाध्रवीत्।
	पश्य कौन्तेय सिन्धूनामधिपं पापकारिणम्।। 5 ।।
	एष तिष्ठति मध्ये वै स्यन्दनस्य धनञ्जय।

महाभारतम्/द्रोणपर्व