Rino Serra/Le fior dël mal/023


XXIII. LA CAVIERA 
Caviera, ch'it ondegi fin-a a la dëscoladura! 
Oh rissolin! Oh përfum che d'abandon it ses carià! 
Anciarm! Për ampinì stassèira l'arcoa scura 
Dj'arcòrd ch'a deurmo 'n tra mes a costa caviura 
Ij veuj coma fassolèt lassete 'nt l'aria...agità! 

La languida Asia e la ben brusatà Africa, 
Tut un mond bin lontan da sì, assent, squasi mòrt ëdcò, 
A viv ant ël tò përfond, foresta aromatica! 
Coma àutri spirit a viròlo 'n sla musica, 
Ël mè, o mè amor, a naviga 'n sël përfum tò. 

Mi i andrai lagiù dova l'erbo e l'òmo 'd sava pien 
Da temp crasà a cedo a sti clima e sò ardor; 
Tërse fòrte, che sìe l'onda ch'am pija, che për mi a ven! 
An ti 't l'has, mar d'ebano, un seugn sbalucant seren 
Ëd vele, ëd fiame e d'erbo e 'd remador: 

Un pòrt arsonant doa mia ànima peul gavesse la sèj 
Sensa economia 'd përfum, ëd son e 'd color; 
Doa a van sghijand ën sl'òr e an sël moar ij vassej 
E a duverto ij sò grand brass për ambrassé la glòria mej, 
D'un cel vreman pur andoa a vibra l'etern calor. 

Camperai mia testa an-namorà, da esaltassion spëssa 
An cost nèir ocèan andoa l'àutr a l'é stàit sarà; 
E 'l mè spirit sutil che 'l rulij a carëssa 
A savrà bin torna truvete, drua pigrëssa, 
Anfinì cunesse dla plandronerìa përfumà! 

Cavej celest, bej padijon ëd tënëbre dëstendue 
Voi im devi torna l'asur del cel in-mens e curvà; 
An sij bòrd vlutà 'd le toe bele mèss torsue 
M'ancioco con ardor ëd sentor ëd còse confondue 
Ëd l'euli 'd còco, ëd mufa e d'odor catramà. 

Për tant! Për sempe! Mia man ant la caviura s-ciassa 
A sëmnerà la perla, ël zafir ëdcò 'l rubin, 
Finché 't sìe pa sorda a l'anvìa che mai am lassa! 
Boracia, it ses pa ti l'òasi dël seugn ch'am passa 
Le longhe golà ch'i bèivo dj'arcòrd dël vin? 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire