La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Luca/Luca 17


Luca

17

Dutrin-a an sël përdon e la fede 

Gesù a l’ha dije ai sò dissépoj: “Purtròp a-i sarà sèmper cheidun ch’a farà tombé d’àutri an pecà, ma maleur a chi a-j fà tombé! A sarìa mej për chiel ch’a-j butèisso na pera da mulin antorn al còl e ch’a lo campèisso ant ël mar che ‘d fé tombé un dë sti cit-sì. Sté a l’avàit! Se tò frel cristian a comët un pecà contra ‘d ti, arpròcc-lo, e s’as na pentiss, përdonjë. S’a comët col pecà set vire ‘l dì, e set vire ‘l dì a artorna për dite: “Im në ringreto”, ti ‘t l’has da përdonelo”.

Anlora j’apòstoj a l’han dije al Signor: “Fà chërse nòstra fede!”. E ‘l Signor a l’ha dije: “S’i l’avèisse na fede pcita tanme na grana dë smens ëd senëvra, a sarìa assé për dì a col moré: ‘Dësreis-te e vate a piantete ant ël mar’ e col èrbo av ubidrìa!”.

“Chi é-lo col ëd vojàutri che s’a l’ha un sërvent a lavoré o a pasturé jë strop, e ch’a-j disa sùbit  cand che chiel a torna dai camp: ‘Ven sì e mangioma ansema’? Nò, a-j dirà pitòst: ‘Pront-me 'l disné: but-te adòss ël faudal për servìme e date da fé fin-a ch’i l’àbia mangià e beivù mi. Apress ëd lòn it mangeras e it beivras ti”! Përchè ‘d lòn, ha-lo salacad d’obligassion a col sërvent për avèj fàit lòn ch’a l’avìa comandaje? I chërdo che ‘d nò. Parèj, vojàutri l’istess, cand ch’i l’avreve fàit tut lòn che Nosgnor a l’ha comandave, dì: ‘I soma ‘d sërvidor ch’a mérito gnun-e làude: i l’oma mach fàit lòn ch’i l’avìo da fé’.

Gesù a variss des lebros 

Mentre ch’a l’era an marcia vers Gerusalem, Gesù a l’é rivà al confin tra la Galilèa e la Samarìa. Coma ch’a intrava ant na borgià, des òm ch’a j’ero ‘d lebros a-j son vnùje a l’ancontr, a son fërmasse a na certa distansa da chiel e a son butasse a crijé: “Gesù, magìster, àbie ‘d compassion ëd nojàutri!”. E tòst ch’a l’ha vëdduje, a l’ha dije: “Andé a feve vëdde dai sacerdòt”. E a l’é rivà che damentre ch’as n’andasìo a son ëstàit purificà da la lebra. Contut, un ëd lor, an rendend-se cont d’esse stàit varì, a l’é tornà andré e, a àuta vos, a dasìa glòria a Nosgnor. A l’é prostërnasse ai pé ‘d Gesù con la front a tèra e a-j disìa mersì për lòn che Gesù a l’avìa faje. Col òm a l’era da la Samarìa. Gesù a l’ha dije: “Ij des son-ne pa stàit tuti purificà? E j’àutri neuv dova son-ne? A l’é staje mach ësto foresté ch’a sìa tornà për dé glòria a Nosgnor?” Anlora a l’ha dije: “Àuss-te e va pura, toa fede a l’ha salvate!”.

La vnùa dël Regn 

Ij Farisé a l’han ciamaje a Gesù cand ch’a sarìa vnùit ël Regn ëd Nosgnor. Chiel a l’ha rësponduje: “Ël Regn ëd Nosgnor a vnirà nen ant un un moment ch’as peuda prevëdde, E gnanca as podrà dì: ‘Vardé, a l’é sì’ opura ‘Vardé, a l’é là’, përchè ‘l Regn ëd Nosgnor a l’é già an mes ëd vojàutri”.

A l’ha ‘dcò dije ai sò dissépoj: “A-i vnirà ‘l temp ch’i l’avreve anvìa ‘d vëdde un-a sola dle giornà dël Fieul ëd l’Òm, ma i la vëdreve nen. Av diràn: ‘Vardé, a l’é sì’, opura: ‘Vardé, a l’é là’, ma andeje nen, andeje pa dapress. Përchè l’istess che lë sludi a bërlusa e splendriss d’un cap a l’àutr dël cel, parèj a sarà ‘l Fieul ëd l’Òm cand ch’a vnirà sò dì. Ma, anans ëd lòn chiel a l’avrà tant da patì, e la gent ëd costa generassion a l’ha da arfudelo.

Ij dì dl’artorn dël Fieul ëd l’Òm a saran parèj ëd coj ëd Noè: An coj dì là as mangiava e as beivìa; as piava mojé e marì, fin-a al dì midem che Noè a l’é intrà ant l’arca e ‘l diluvi a l’é rivà e a l’ha faje meuire tuti. L’istess a l’era capità ant ij dì ‘d Lòt: as mangiava e as beivìa, as catava e as vendìa; as piantava e as fabricava; ma ‘l dì che Lòt a l’é seurtì da Sòdoma, a l’é vnuje giù na pieuva ‘d feu e ‘d sorfo dal cel, e tùit a son mòrt. A n’a sarà l’istess ant ël dì che ‘l Fieul ëd l’Òm as arvelerà. Ant col dì-lì, col ch’a sarà an sla trassa dla ca, ch’a cala nen giù antëcà për fé le valise; col ch’a sarà ai camp ch’a torna ‘dcò nen a ca për lòn ch’a l’é restaje andré. Arcordeve dla fomna ‘d Lòt! Chionque a sercrà ‘d salvé soa vita, a la perdrà; e chionque a la perdrà, a la goernarà. Iv diso che an cola neuit a-i saran dòi ant l’istess let: un a sarà pijà e l’àutr lassà. A-i sarà doe fomne ch’a meulo ansema la farin-a; un-a a sarà pijà e l’àutra lassà”.

Anlora a l’han ciamaje: “Doa sarà-lo ch’a vnirà, Signor?” E chiel a l’ha rësponduje: “Doa ch’a-i sarà ‘l cadàver, là ‘dcò as sambleran ij voltor”.

Nòte 

Bibia
Testament Neuv
Luca