Pier Luis ëd Barban/La nebia
Artorn

La nebia 
Adès… la nèbia fin-a fin-a 
l’è rivaja ant la borgà
in mond neuv l’ha piturà
da la pian-a a la colin-a.
Mé a sènt ël mè paròli
ch’aj rimbombo in frisinin:
son velaji e ‘n pòc pu dròli
e as pèrdo qui-dausìn.
Ant la neucc ch’l’è silensiosa
l’aria fregia e farinosa 
a la zela i mè pomìn.
In odor ven dai camìn
e së sbarda për la strà,
l’è odor ëd bòsc brusà.
Circondà da bambasin-a,
mé am sènt za tut bagnà
a l’è marsa la mè schin-a
a son beli constipà.
A son confùs ant ël servèl
an sla tèsta j’heu mantèl:
sofocant e ‘n pòc bisar
e antorn j’è come ‘n mar,
pén ëd neuia e ‘d tristëssa,
ant la nèbia s-ciassa e spëssa.

Pierluis ëd Barban - gené 2016

Pier Luis ëd Barban
Poesìa
Monfrin
Leteratura piemontèisa