La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Arvelassion/Arvelassion 6


Arvelassion ëd Gioann

6

L’agnel a s-ciapa ij prim ses cacèt 

Apress ëd lòn i l’hai vëddù che l’Agnel a l’avìa s-ciapà un dij cacèt an sël ròtol ëd bërgamin-a, e i l’hai sentù un dij quatr esse viv ch’a disìa, con na vos ch’a smijava l’arson d’un tron: “Ven sì e varda!”. I l’hai campaje j’euj e i l’hai vëddù ch’a j’era ‘n caval bianch, e col ch’a lo montava a l’avìa n’arch. A l’han daje na coron-a e, a l’é surtì për vince motobin ëd bataje e vagné la vitòria.

Cand che l’Agnel a l’ha s-ciapà lë scond cacèt, i l’hai sentù lë scond esse viv ch’a disìa: “Ven sì e varda!”. E a l’é surtìje n’àutr caval che sta vira a l’era ross. A col ch’a lo montava a l’é staje dàit na spa granda e ‘l podèj ëd gavé la pas da la tèra përchè j’òm as massèisso j’un j’àutri. E a l’é staje ‘d guèra e ‘d carnagi daspërtut.

Cand che l’Agnel a l’ha s-ciapà ‘l ters cacèt, i l’hai sentù ‘l ters esse viv ch’a disìa: “Ven sì e varda! E a l’é surtije un caval nèir, e col ch’a lo montava a l’avìa an man na balansa. E i l’hai sentù na vos ch’a vnisìa d’an mes ai quatr esse viv e ch’a disìa: “Na mica ‘d pan ëd forment o tre miche d’òrdi a costran na giornà ‘d pàga e sgairé nen l’euli d’uliva e ‘l vin!”.

Cand che l’Agnel a l’ha s-ciapà ‘l quart cacèt, i l’hai sentù la vos dël quart esse viv ch’a disìa: “Ven sì e varda!”. E a l’é surtìje ‘n caval spali e col ch’a lo montava a l’avìa për nòm Mòrt, e a j'andasìa dapress l'Infern, sò compagn. A l’han daje ‘d podèj dzora la quarta part ëd la tèra përchè a massèisso con la spa, la fam, la pestilensa e con le bestie sarvaje dla tera.

Ël cacèt ch’a fà sinch 

Apress ëd lòn, cand che l’Agnel a l’ha s-ciapà ‘l cacèt ch’a fà sinch, i l’hai vëddù che sòta l’autar a j’ero j’ànime ‘d coj ch’a l’ero stàit massà për motiv ëd la Paròla ‘d Nosgnor e dla testimoniansa ch’a l’avìo dàit. A crijavo a tuta fòrsa an disand: “Fin-a a cand, Nosgnor sant e ch’a dis la vrità, fas-to nen giustissia e vendiches-to nen nòst sangh sù coj ch’a stan an sla tèra për lòn ch’a l’han fane? E a l’é staje dàit na vesta bianca a pr’un e a l’han dije ch’as dago pas ancora pr’ un pò ‘d temp, fin-a a tant ch’a sìa compì ‘l nùmer dij sò compagn e fratej che, coma lor, a l’avìo da esse massà për giontesse a lor.

Ël cacèt ch’a fà ses 

Apress ëd lòn, cand che l’Agnel a l’ha s-ciapà ‘l cacèt ch’a fà ses, i l’hai vëddù ch’a l’é vnuje ‘n gran taramòt. Ël sol a l’é restà nèir com ël carbon e la lun-a a l’é dventà rossa coma s’a fussa ‘d sangh; Le stèile dël céla son drocà an sla tèra coma s'a fusso ‘d fìj verd ch’a dròco për tèra da ‘n fijé sopatà pr’ un gran vent. Ël cel a l’é anrolasse coma na bergamin-a, e tute le montagne e  j'ìsole a son ëstàite bogià da sò leugh. Peui ij rè dla tèra, coj ch’a conto, ij generaj, jë sgnor, le përsonalità, jë s-ciav e le përson-e lìbere, tùit a son andàit a stërmesse ant le balme e an tra ij ròch dle montagne. E a disìo a le montagne e ai ròch: “Croéne a còl, e stërmene da la facia ‘d col ch’a l’é setà an sël tròno e da l’ira dl’Agnel, përchè a l’é rivà ‘l gran dì dl’ira, e chi é-lo ch’a podrìa sostnila?”.

Nòte 

Bibia
Testament Neuv
Arvelassion