Giusep Gorìa/La reusa e ‘l desert
Artorn

La reusa e ‘l desert 
It j’ere ant la toa assensa nen spetà,
e a l’é l’assensa ‘l bram solengh ëd l’esse,
e a l’é sté lì a speté sò score an van,
e a l’é ‘l vive l’avziné semp le téssere
 
për compon-e na forma mai colmà,
una «Sehnsucht», un desideri arcan
che vers ëd l’esse a varda vis-a-vì.
I é pa rëspòsta: ël nent l’é dré dla cèja.
 
Débola vos ant l’esistensa cruva,
parèj d’un luminet ‘nt la neuit nuitèja
– frandà già ‘l dard dalà dë l’ambrunì:
 
‘T ses lë spòrz-se dla reusa sconossùa
ch’as mostra e a-i é, mentre ‘l desert avansa.
Penso e ringrassio. Ël cant l’é fasse dansa. 
1997

Nòte 

Leteratura piemontèisa
Poesìa
Giusep Goria