La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Giob/Giob 12


Giòb

12

Réplica a Zofar 

Anlora Giòb a l'ha rëspondù a Zofar e a l'ha dit: “Sensa dubi, l’ora che voi, ch’i seve ‘d gent savia, i meuirereve, la saviëssa midema a ‘ndrà a meuire con vojàutri! Ma 'dcò mi i son pa da meno che vojàutri, iv la dago pa vinta: Chi é-lo ch'a sia già pa a conossensa 'd lòn che  vojàutri i dise? Mi i son dventà un che tùit ij mè amis as në fan ësbefie. Pròpi mi ch’i ciamava Nosgnor e chiel am rëspondìa; pròpi mi, n’òm giust e dabin, adess i son un che tùit as në sbefio. Coj ch’a stan bin a mepriso coj ch’a son pien ëd sagrin. Ij sansossì a dan un posson a coj ch’a son antrapasse. Le tende dij ladron, gnun a-j dësturba, e coj ch’a provocavo Nosgnor as chërdo dë stess-ne al sicur coma s’i portèisso Dé an soe sacòcie!

La conossensa dla saviëssa e'l podèj ëd Nosgnor 

Ma adess, ciàmje pura a le bestie e lor at lo mostreran, a j'osèj dël cel e lor at lo nunsieran. Parla a le bestie ch’as rabasto për tèra e lor at lo mostreran, e ai pess dël mar, e lor at lo conteran. Chi é-lo an tra tuti costi-sì ch'a sàpia pa che a l'é la man ëd Dé che a l'ha fàit sòn? An soe man a sta la Vita ‘d minca na creatura parèj dël respir ëd tuta l’umanità.

A dis ël proverbi “J’orìe a ‘rconòsso le paròle tanme la lenga a tasta ‘l mangé”. E peui, “La saviëssa a l’é dla veciàia e la prudensa ‘d coj ch’a son anans ant j’agn”. Tutun, la sapiensa e la fòrsa ‘d fé a son ‘d Nosgnor; ël consèj e l’anteligensa a son ij sò. Se chiel a dësbla, gnun a peudrìa torna fabriché; se chiel a buta cheidun an përzon, gnun a peudrìa pa pì  tirelo fòra da lì. Se chiel a ten andaré j'eve e a-i riva la suitin-a; s’a-j lassa core la buria a dëstruv la tèra. An chiel a-i é fòrsa e saviëssa, da chiel a dipéndo tant ël sedutor che col ch’a l’é dëstradà. Chiel a fà dventé fòj ij consijé e ij giùdes sensa sust. Chiel a gava le veste regaj ai rè e a-j fà mné vìa gropà con dij soastr ai fianch. Chiel a fà scassé ij sacerdòt privà dij sò onor e a campa giù ij potent. A gava la paròla fin-a ai consijé pì fidà e ‘l sust ai vej. Chiel a fà tombé ‘d dësgrassie an sù ij prinsi e dzàrma chi ch’as sent anvincìbil. Chiel a ‘rvela le còse ancreuse dël top e a pòrta a la lus l'ombra dla mòrt. Chiel a fà sì che ‘d nassion a ven-o esse grande e peuj a-j dësbla; chiel a slarga ij finagi ëd nassion e peuj a-j dësperd. A-j gava 'l dësserniment ai cap dij pòpoj dla tèra, a-j men-a solengh e ramingh ant un desert sensa stra. A van al toch ant jë scurità ancreuse e a-j fà strambalé tanme 'd cioch".

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Giob