Sergio Gondolo/Un gest ëd pas
Artorn

Un gest ëd pas 
Na vejòta pogià al semàfor a bofava, 
a l’era carià ’d borse, straca e tuta sola. 
Sò soris, malincònich e genà ’m parlava, 
e mi cariand-me soe borse i l’hai sostnùla. 

N’amprovisa lus tra ij color ëd la tristëssa, 
a arvestìa ’l cel ëd mè cheur con premura. 
Rivà a soa pòrta a l’avìa fame na carëssa, 
istintiva, vera, dlicà, ma pì che tut sincera. 

L’esistensa soens as buta ’n fila për pioré, 
e soa fòrsa, coma tanti seugn, a ranca via. 
Ij sacrifissi ’nt la vita a fan part dël giostré, 
a l’é la solitudin ch’a fà part ëd la malinconìa. 

Vardand drinta costa stòria drocà për cas 
a-i é un mond grandios da conòsse e pituré. 
L’arconossensa regalà ’nt un gest ëd pas, 
a l’é la pì bela emossion për torné a speré.
Leteratura piemontèisa
Poesìa
Sergio Gondolo