La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Amos/Amos 6


Amos

6

Për jë sgnor la festa a l’é finìa 

Maleur a coj che as në stan pasi an Sion, a coj che as sento pien ëd fiusa an sla montagna 'd Samaria! Coj cacam ëd le primìssie dle gent andova che a va tut ël mond d'Israel! "Passé a vëdde a Calne, sòn a diso, e d'ambelessì andé a Amat, la gròssa e da là calé a Gath dij Filisté. Son-ne, miraco, mej 'd costi regn? Sò teritòri é-lo pì gròss dël vòst?" Vojàutri i pense dë slontané 'l di dla malora e nopà i presse 'l di dla violensa! Cogià dzora 'd let d'avòri e slongà ansima a 'd sofà, lor a mangio ij babero dlë strop e ij vailèt dël cabial. Lor a brajo al son ëd l'arpa, tanme David, a fan ëd mùsica; a bèivo 'l vin ant le cope larghe, as fërto con ij përfum pì bon, ma as sagrin-o pa për la sòrt  ëd Giusèp! A l'é për lòn che, quand a saran mnà an esili, lor a saran ëdnans a tùit e con lor a finiran ij dësbaucià! 

Nosgnor a l'ha fàit chiel midem un giurament: "I lo diso mi, ël Signor, Dé dl'Univers: "I l'hai an ghignon l'orgheuj ëd Giacòb, i detesto soe fortësse. Për sòn i farai ocupé la sità 'd Samarìa dai nemis, e tut lòn che a-i é andrinta". Se a-i resto bele mach des òm andrinta a na ca sola:  ch' a meuiro. 

Mach un cit nùmer a survivran për fé seurte ij drocheri da la ca:  e, se as dirà a col che a l'é ant ël fond ëd la ca: "É-lo pì gnun con ti?", chiel a dirà: "Pì gnun!" E l' àutr a dirà: "Stà ciuto! Venta pa nominé Nosgnor"! Va bin, varda lòn che Nosgnor a comanda: ëd fé a tòch la ca granda e dë sbrisé la cita. Miraco che ij cavaj coro-ne an sjë scheuj o che as làura 'l mar con ij beu? Përchè voi i cambie 'l dirit con ël tòssi e 'l frut dle bon-e assion ant j'erbe mère! Vojàutri i argiojisse con ël Nen, voi i dise: "É-lo pa për nòstra fòrsa che nojàutri i l'oma ciapà Carnaim"? Ore, vardé che mi i fas ës-ciòde contra 'd vojàutri, famija d'Israel. I lo diso mi, ël Signor, Dé dl'Univers - na nassion che av craserà da l'intrada d'Amat fin-a al torent ëd l'Araba.

Piemontèis
Bibia
Testament Vej
Amos