La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Isaia/Isaia 42


Isaia

42

Ël sërvent ëd Nosgnor 

Vardé sì mè sërvent, che mi i sostnisso e ch’i l’hai sernù. I son pròpi content ëd chiel. I l’hai butà mè Spìrit an chiel. Chiel a porterà la giustissia a le nassion. A crijerà pa, a ausserà nen soa vos për le stra. A s-ciaperà nen la cana scrussìa, nì a dëstisrà na candèila ch’a tërmola. A portera la giustissia an tra le gent. Mè sërvent a l’avrà gnun-a esitassion e as perdrà nen ëd coragi, fin-a ch’a l’avrà trionfà për tuta la tèra. Fin-a coj ch’a vivo da leugn al dëdlà del mar, a speteran soe istrussion.

Sossì at fà savèj Dé, ël Signor, col ch’a l’ha creà ij céj e a l’ha dësdobiaje; ch’a l’ha spianà la tèra përchè a gichèisso j’erbo; ch’a dà ‘l fià a tuti coj ch’a-i vivo, e vita a tuti coj ch’a marcio për la tèra.  Mi, ël Signor, i l’hai ciamate për manifesté mia giustissia. I l’hai pijate për man e it guerno. It darai a mia gent, Israel, përch’ it sìe ‘l Mediator ëd mia aleansa con lor. Ti ‘t saras un ciàir për guidé le nassion. Ti ‘t dovertras j’euj dij bòrgno; ti ‘t rendras la libertà ai përzoné, it faras seurte coj ch’a son ëstàit campà ant lë scur ëd cele sot-tèra.

Mi i son ël Signor, sto-sì a l’é mè nòm. I l’hai gnun-a 'ntension ëd cede a d’àutri mia glòria; ëd cede mè onor a dj’ìdoj. Tut lòn ch’i l’hai profetisà a l’é compisse e adess i lo nunsio torna, iv lo faso savèj anans ch’a riva.

Imn a Nosgnor vitorios 

Canté a Nosgnor un càntich neuv. Laudelo da un cap a l’àutr dla tèra. Canté, vojàutri ch’i sorghe ‘l mar e tut lòn ch’a-i viv, j’isole con tùit ij sò abitant. Gionteve al còro, vojàutre borgià dël desert, ch’as arlègro ij vilagi ‘d Chedar! Che la gent ëd Sela a canta ‘d gòj; che ‘d crij ëd gòj arson-o da la sima dle colin-e, ch’a dago ‘d glòria a Nosgnor! Ch’a faso sente da leugn a j’isole soe làude ‘d lor! Nosgnor a seurt a combate tanme ‘n guerié fòrt, ardì tanme n’eròe 'nvincibil. A lansa fòrt sò crij ëd guèra e a afronta con vajantisa ‘l nemis. 

Chiel a dirà: “I son ëstàit chiet për assè ‘d temp, éh, i son frename. Ore,  contut, tanme na fomna ch’a l’ha da buté al mond na masnà, i crijo, i gëmmo e i trànfio. Dle montagne e dle colin-e i farai na spianada. I farai vnì sech i fium e i suverai tùit ij lagh. I mnerai Israel, ch’a l’é bòrgno, për dij senté ch’a conòsso pa, i-j guiderai për dij violèt dësconossù. I farài vnì ciàir ël top ch’a-i é dëdnans a lor e i rendrai pian-a la strà ch’a jë stà dëdnans. Costa-sì a l’é mia promëssa, i la mantnirai e la compirai. I-j farai torné andré, quatà d’onta, coj ch’as fasìo d’ìdoj e a disìo a dë statue: “Vojàutre i seve nòstre divinità”.

Un pòpol ciòrgn e bòrgno 

Sté a sente, vojàutri ch’i seve ciòrgn! Vardé sì, vojàutri ch’i seve bòrgno! Chi ch’a l’é tant bòrgno coma mè pòpol medésim, mè sërvent? Chi ch’a podrìa mai esse autërtant ciòrgn che mè mëssagé? Chi ch’a podrìa esse autërtant bòrgno che mè pòpol sernù, ël servent ëd Nosgnor? Ti tl’has vëddù tante còse ma it j’arcòrde nen; it l’has bin sentù ma 't l’has pa scotà. Ël Signor, ch’a l’é bon, a l’era compiasusse ‘d fé grand e glorios sò dissègn, ma sò pòpol medésim a l’é stàit caturà e a l’é dventà na ladrarìa ‘d guèra. Tùit a son ëstàit s-ciavisà, ampërzonà e butà a sach. A son dventà ‘n botin che gnun a reclama. Chi ‘d vojàutri a veul sentìlo? Chi ch’a veul comprende lòn ch’i l’avìa profetà? Chi é-lo ch’a l’ha dàit l’autorisassion che Israel a fussa caturà e vastà? A l’é stàit Nosgnor, ch’i l’oma ofendù con nòstri pëccà; përché ‘l pòpol a vorìa nen marcé an sël senté ch’a l’avìa mostraje e a l’ha fàit nen cas a sò vorèj. A l’é për lòn che Nosgnor a l’ha svërsà dzora 'd sò pòpol soa furia afoà e a l’ha faje dëstruve an guèra. A son ëstàit anvlupà dal feu, ma, malgré lòn, ancora a son arfudasse ‘d comprende - a l’han nen amprendù la lession.

Nòte 

Piemontèis 
Bibia
Testament Vej
Isaia