La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Re/2Re 2


2 Rè 2

La traslassion d'Elia 

Anans che Nosgnor a l'avèissa fàit monté Elia an cel ant un mulinel ëd vent, Elia a l'era partì da Ghilgal con Elisé. Elia a l'ha dit a Elisé: "Resta ambelessì, përchè Nosgnor a l'ha dime d'andé a Betel", ma Elisé a l'ha rësponduje: "Për la vita ‘d Nosgnor e për toa vita midema, i giuro che mi it chitrai mai!". Anlora a son calà ansema a Betel. La partìa dij profeta ch'a-i era a Betel a son vnù da Elisé e a l'han dije: "Sas-to che ancheuj Nosgnor a portrà via da ti tò magìster?", e a-j rëspond: "Eh, i lo sai pro, ma parléne nen, sté chet". Peui Elia a l'ha dit a Elisé: "Resta ambelessì përché Nosgnor a l'ha dime d'andé a Gérico", ma Elisé a l'ha rësponduje: "Për la vita ‘d Nosgnor e për toa vita midema, i giuro che mi it chitrai mai!". Anlora a son rivà ansema fin-a a Gérico.

5 Ël trep dij profeta ch'a-i ero a Gérico a son ëvnù da Elisé e a l'han dije: "Sas-to che ancheuj Nosgnor a portrà via da ti tò magìster?", e a-j rispond: "Eh, i lo sai pro bin, ma parlé pa, sté chet". Peui Elia a l'ha dit a Elisé: "Resta ambelessì përché Nosgnor a l'ha dime d'andé al fium Giordan". ma Elisé a l'ha rësponduje: "Për la vita ‘d Nosgnor e për toa vita midema, i giuro che mi it chitrai mai!". Anlora a l'han seguità a marcé fin-a al Giordan.

A son andaje 'dcò sinquanta òm dla partìa dij profeta e a l'han vardaje da lontan antramentre che Elia e Elisé a l'ero fermasse dacant al fium Giordan. Anlora Elia a l'ha pijà sò mantel, a l'ha anrolalo e a con lòn a l'ha frapà l'eva. A l'é parèj che 'l fium a l'é dividusse e ij doi òm a l'han traversalo a pé sùit! Quand ch'a son rivà da l'àutra part, Elia a l'ha dit a Elisé: "S'a-i é cheicòsa ch'i peudo fé për ti prima 'd mia partensa, ciamëmla pura". Elisé a l'ha rësponduje: "I l'avrìa tant piasì d'arsèive na dobia porsion ëd tò spirit e dventé tò sucessor". Elia a l'ha replicà: "It l'has ciamame cheicòsa 'd malfé! Se ti t'am vëdde mentre ch'i parto, anlora it lo arseivras, dësnò nò!".

Damentre ch'a marciavo anans e ch'a parlavo, a l'amprovista a l'é comparuje 'n chèr ëd feu tirà da 'd cavaj 'd feu. A l'é piassasse an tra ij doi òm, a l'ha separaje, e Elia a l'é stàit portà 'n cel ant un mulinel d'aria. Elisé a l'ha vëddulo e a l'ha crijà: "Mè pare! Mè pare! I vëddo ij chèr e la cavalarìa d'Israel!". Quand ch'a son disparù da la vista, Elisé, tant ch'a l'era bolversà, a l'ha s-ciancà soa vestimenta an doi tòch. Elisé a l'ha tirà su da tèra 'l mantel d'Elia, col ch'a l'era cascaje, a l'é tornà andarera e a stasìa an sla sponda dël Giordan. A l'ha peui frapà l'eva con ël mantel d'Elia e a l'ha dit: "Andoa ch'a l'é 'l Signor, ël Dé d'Elia?". Parèj ël fium a l'é dividusse e Elisé a l'ha travërsalo.

J'òm dël grup ëd profeta ch'a stasìo a Gérico, quand ch'a l'han vist-lo da l'àutra riva a l'han ësclamà: "Lë spìrit d'Elia a l'é posasse an su Elisé!". Anlora a son andaje ancontra e a son campasse con la facia a tèra dë 'dnans a chiel. A l'han dije: "An tra 'd costi tò servent, a-i é sinquanta òm coragios. Lor a podrìo andé a l'arserca 'd tò signor. Peul d'esse che lë Spìrit ëd Nosgnor a l'àbia campalo an su quàich montagna o an quàich val!". "Nò," a l'ha rësponduje Elisé, "mandje nen". Contut, tant ch'a l'han tormentalo con lòn che a la fin a l'ha dije: "Anlora e bin, mandje pura a l'arserca!". A l'é parèj che sinquanta òm a son andàit a l'arserca d'Elia për tre di, ma a l'han pa trovalo. Quand ch'a son artornà, Elisé a l'era 'ncora a Gérico. A l'ha dije: "É-lo pa vera ch'i l'avìa dive 'd nen d'andé  a sërchelo?".

Elisé a dà na dimostrassion ëd soa autorità 

Un bel di, ij cap ëd la sità 'd Gérico a son vnù a fé visita a Elisé. A l'han dije: "Mè sgnor, i l'oma 'n problema. Nostra sità a l'é motobin bela, coma ch'it peule vëdde, ma l'eva ch'i l'oma a l'é pa bon-a e a rend stéril la tèra". Elisé a l'ha dije: "Porteme 'n vas neuv e buteie 'ndrinta 'd sal". E a l'han portajlo. Peui a l'é andàit a la sorgiss ch'a provëddìa d'eva la sità 'd Gérico e a l'ha campaje 'ndrinta 'd sal. E a l'ha dit: "Sossì a l'é lòn ch'a dis Nosgnor: 'I l'hai depurà st'eva-sì. A sarà pì nen càusa 'd mòrt o dë sterilità'". A l'é parèj che l'eva 'd Gérico a l'é restà pura fin al di d'ancheuj, conform a la paròla ch'a l'avìa dit Elisé.

Elisé a l'ha chità Gérico e a l'é 'ndàit a Betel. Mentre ch'a marciava arlongh la stra, na maraja 'd fiolin a son surtì da la sità e a son ancaminasse a pijelo 'n gir an disend: "Testa plà, cor mach! Testa plà, cor mach!". Elisé a l'é virasse, a l'ha vardaje e a l'ha maledije 'nt ël nòm ëd Nosgnor. A l'é parèj che doi ors a son surtì dal bòsch e a l'han fàit a tòch quarantedoi dij fieuj 'd cola maraja. Elisé a l'é peui andàit al Mont Carmel e da là a l'é tornà 'nt la Samaria.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Re