Rino Serra/Le fior dël mal/086


LXXXVI. Quàder ëd Paris 
PAESAGI 

Mi i veuj, për compon-e mie égloghe castament, 
Cogeme mé j'astròlogh, visin al cel lusent 
E tacà ai cioché, ste a scoté 'n sugnand 
Le làude grandiose che 'l vent va portand. 
Da l'àut ëd mia mansarda, man pogià al menton, 
La bòita vëdrai canté e ciaciaré ën minca canton; 
Ij fornej, le ciòche, costi erbo 'd sità 
E 'l grand cel ch'a fan sugné d'eternità. 
A l'é doss, podej vëdde nasse travers ai fum, 
La stèila 'nt l'asur e a la fnestra 'n lum, 
Ij fium ëd carbon àussesse al firmament 
E la lun-a vërsé ij sò palid ancantament. 
I vëdrai le prime, j'istà e j'otogn torné; 
E quand ëvnirà l'invern e sò nojos fioché, 
Daspërtut pòrte e përsian-e saran sarà 
Për costrùe 'nt la neuit ij mè palass ëncantà. 
Alor sugnerai orissont bleu scur, ëd giardin, 
Campà d'eva piorant tra j'alabastr, dij basin, 
D'osej cantant sèira e matin, con fé gentil 
E tut lòn che l'idili a l'ha 'd pì 'nfantil. 
Ël tumult, che vanament ij véder tempesta, 
Am farà pa aussé dal leturil la testa; 
Përchè 'n cost piasì mi i sarai fongà 
D'evoché la prima con mia fòrta volontà, 
Për ch'a seurta 'n sol da mè cheur e 'd fé 
Na tëbbia atmosfera dij mè ardent pensé! 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire