La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Isaia/Isaia 43


Isaia

43

Nosgnor, ël Salvator d’Israel 

Ma ore, scota lòn ch’at dis ël Signor ch’a l’ha create, òh pòpol ëd Giacòb, col ch’a l’ha butate ansema: “Àbie pa tëmma, përchè i son mi ch’i l’hai rëscatate; i l’hai ciamate për nòm, ti ‘t ses mè. Se ti ‘t l’avras da travërsé d’aque ancreuse, i sarai con ti. Se ti ‘t l’avras da passé ‘d rivere, la corent at quatrà nen tant da fete meuire nià. Se ti ‘t l’avras da marcé pr’ ël feu, at brusrà pa, le fiame at consumran nen. A sarà parèj përchè mi, ël Signor, i son tò Dé, ël sant d’Israel, tò Salvator. Për rëscatete I darìa l’Egit, l’Etiòpia e Seba a tò pòst. Për mi it ses tant pressios e amà ch’i darìa an barata d’àutra gent an cambi ‘d toa vita. Àbie nen tëmma, përchè mi i ’t son dacant! I farai torné tò fieuj da l’orient e da l’ocident. I dirai al nòrd e al meridion: “Porteme andarera ij mè fieuj e le mie fije; feje vnì dai canton pì distant ëd la tèra tuti coj ch’a pòrto mè nòm, coj che mi i l’hai creà për mìa glòria, përchè i son mi ch’i l’hai formaje e faje. Fé seurte la gent ch’a l’ha d' euj ma ch’a vëdd pa, ch’a l’ha d’orije ma ch’a sent nen”.

Israel, testimòni ‘d Nosgnor 

Ch’as riunisso tùit ij pòpoj, ch’a ven-o a assemblesse le nassion. Chi mai, an tra ‘d lor, a l’avìa prevëddù tut sòn? Qual dij sò ìdoj a l’ha mai anunsià prima cole ròbe? Chi mai, an tra ‘d lor, a podrìa dì prima lòn ch’a-i rivrà doman? Andoa ch’a son ij testimòni ‘d cole predission? Chi é-lo ch’a podrìa rëscontré ch’a l’avìo dit la vrità? I lo diso mi, ël Signor: ‘Ij mè testimòni i seve vojàutri. I seve ij mè sërvent. I seve stàit sernù për conòss-me, për chërde an mi, për comprende che mach mi i son Dé e ch’a-i në j’é gnun d’àutri: a-i në j’é mai staje e a-i në saran mai. I son mi, i son mi, ël Signor. Feura che mi a-i é gnun d’àutri salvator. A l’é mi ch’i l’avìa prima nunsià ch’i l’avrìa salvave, col ch’a l’ha falo savèj al mond. Gnun d’àutri dé forësté a l’han mai fàit ëd ròbe parèj. Ij mè testimòni i seve vojàutri che mi i son ël Dé ùnich - a dis Nosgnor. Da sèmpre i lo son. A-i é gnun ch’a peuda s-cianché queidun da mia man. A-i é gnun ch’a peuda disfé lòn ch’i fas mi”.

Na neuva stra ant ël desert 

Sossì a l’é lòn ch’a fà savèj ël Signor, ël Sant d’Israel, Col ch’an lìbera: “Për vojàutri i mandrai n’armèja contra ‘d Babilònia e i farai scapé tùit ij Babilonèis pròpi con cole nav ch’a-i në fan tant ëd orgheuj. I son mi ël Signor, vòstr Sant. I son ël Creator d’Israel, vòst Rè”. Nosgnor a l’avìa dovertà na stra an mes al mar, un senté a travers d’aque furiose. I l’avìa fàit seurte la poderosa armèja d’Egit con ij sò chèr e cavaj. I l’hai faje tombé ant l’eva e a s’ausseran mai pì. Soa vita ‘d lor a l’é dëstissasse coma ‘l mocin ëd na candèila. Ma dësmentieve ‘d lòn: a l’é gnente an confront ëd lòn ch’i son an camin a fé. Përchè i son press a fé quejcòs ëd neuv. Vardé, a l’é già ancaminasse! I lo vëdde nen? I farai na stra ch’a passa an mes al desert. I son an camin a creé ‘d rivere ant la vàuda sëcca. J’animaj ant le foreste am diran grassie, éh, fin-a ij siacal e j’oloch, përchè ant ël desert i-j darai da bèive. Éh, i farai nasse d’eva ant ël desert, parèj che mè pòpol sernù a peuda bèive.  I l’hai creà Israel për mi, e a vnirà ‘l dì che an rendran onor dëdnans al mond antregh”.

Nosgnor a denunsia la colpa d’Israel 

Ma, cara famija ‘d Giacòb, i l’eve arfudave ‘d ciameme d’agiut. I seve stracave ‘d mi, òh Israel! I l’eve nen smonume dj’olocàust con ij vòstri agnej, nì i l’eve onorame con ij vòstri sacrifissi, bele se mi i son mai stave ‘d pèis e i l’hai mai stracave con d’arceste d’oferte ‘d gran e d’ancens. Ëd sicur i l’eve nen sgairà ‘d sòld për cateme ‘d përfum e i l’eve nen fame piesì con ël gras ëd le vìtime ‘d sacrifissi. A l’opòst, i seve stàit vojàutri ch’i l’eve stracame con ij vòstri pecà: a son vòstre colpe ch’a son stame ‘d pèis.

Antlora sì, i sarai mi, mach mi, a dëscancelé vòstri pecà. I veuj ch’a sia parèj: i vòstri pecà am vniran mai pì a la ment. Presenteme vòstre rason e discutómje ‘n pò: vardoma cola ch’a l’é la situassion e iv podreve giustifiché s’i seve nossent. Ël fàit a l’é che, fin-a dal prinsipi, a l’é stàit vòst prim antich a comëtte ‘d pecà contra ‘d mi; tùit ij vòstri cap a son arvirasse contra ‘d mi. A l’é costa-sì la rason ch’i l’hai gavà ai vòstri sacerdòt l’onor ch’a l’avìo e ch’i l’hai bandonà Giacòb a lë stermini, ël pòpol d’Israel a l’onta.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Isaia