La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Giob/Giob 27


Giòb

27

Giòb a fortiss soa nossensa 

Giòb a l'é andàit anans an sò dëscors e a l’ha dit: “I giuro për ël Dé ch’a viv, pròpi për  chiel ch’a l’ha gavame ij mè drit, për ël Tut-potent ch’a l’ha dame d’amarëssa ant l’ànima, fin a tant che mè spìrit a sarà ancor an mi, e 'l sofi ‘d Dé drinta dij mè polmon, ij mè làver a diran mai 'd còse grame e mia lenga a pronunsierà pa ‘d busiardarìe! I diciarerai pa mai che vojàutri tre i l'àbie rason: fin-a a la mòrt i dësfendrai mia nossensa. Im mantnirai frem an mia giustissia sensa molé gnanca për un moment; mia cossiensa a m'arprocia pa e a lo farà pa për gnun dij mè di.

La fin dj’ipòcrita 

Pitòst, ch’a sio ij mè nemis a esse considerà émpi e che lor, ij mè aversari, pa dij giust. An efet, còsa ch’a podrìo mai speré ancora quand che Dé a-j tajerà vìa, l’ora che Dé a-j gavrà soa vita ‘d lor? Miraco Dé a scotrà sò crij quand che 'l maleur a-j tombrà ansima? Podran-ne forsi arlegresse ant ël Tut-potent e esse scotà da chiel quand che lor a lo prego? Mi 'v mostrerai ël podèj ëd Dé, ij pensé dël Tut-potent a saran pa stërmà a vojàutri. Se vojàutri medésim i lo vëdde, përché i ansiste tant a dime ‘d ròbe a dzoneus?

Tut lolì a l’é lòn ch’a arseivran da Dé dj’empi coma vojàutri; cola-lì a sarà l’ardità che ij malfasent a arseivran. Se soe masnà a chërseran a sarà mach për esse destinà a la spa o a meuire ‘d fam. Coj ch'a survivran a saran sotrà dal contacc e soe vidoe a faran gnanca plenta për lor. J’empi a podrìo fin-a ambaroné d’argent parèj dla póer e ampinì soe guardaròbe ‘d vestiment soasì. Tutun, a saran ij giust a vestiss-ne e ij nossent a ardité col argent-lì. A l'han fabricasse na ca parèj d'un cocon dj’aragn e parèj ëd na bënna fàita da le vardie për stërmess-ie 'ndrinta. Ij përvers a van a cogesse tranquij che soe richësse a sio al sicur, ma quand ch’a dovertran j’euj a trovran ch’a son tute dësparìje. Antlora a saran ciapà da lë sparm coma da n’inondassion e ‘d neuit na tempesta a-j porterà vìa tanme ‘n turbij. Ël vent ëd l’est a-j sofiarà lontan e a podran pa pì artorné, a saran sijà e portà lontan da sò pòst. Ij turbij ëd vent a-j ciaprà e a l’avran ‘d lor gnun-a pietà: a podran pa scapé da soe man. La gent antlora a-j ësbieferan mach e a-j pijeran an gir”.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Giob