La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Salm/Salm 40


Ij Salm

40. I l’hai spetà con passiensa e fiusa 

 Ël Salmista a gionta ansema un càntich për ringrassié Nosgnor ch’a l’ha da pòch salvalo dai sagrin ch’a l’avìo ciapalo con la fërma fiusa che butesse ant le man ëd Nosgnor a l’é sèmper ël mej che mai a peussa fé.

Për ël magìster dël còro. Un salm ëd David. I l’hai spetà con passiensa e fiusa che Nosgnor am giutèissa e chiel, an chinand-se an sù mi, a l’ha scotà mè crij d’agiut. A l’ha tirame fòra da la tampa dla disperassion, fòra da la pàuta e da la nita anté ch’i fongava; a l’ha fame pianté ij pè an sla tèra frema e a l’ha fàit sicur ij mè pass. 

A l’ha inspirame na  canson neuva, n’inn ëd làude a Nosgnor. Tanti a vëdran lòn ch’a l’ha fame e a në saran ëstupì; për lòn, ëdcò lor a daran fiusa a Nosgnor. Che ‘d boneur për coj ch’as fido a Nosgnor e ch’a son pa nen dij blagheur e dj’idolatra. 

Nosgnor, mè Dé! Che ‘d maravije ch’it l’has fàit! Che ‘d progèt magnifich ch’it l’has fàit për nojàutri. Ti ‘t ses sensa confront! Se mi im proponèissa ‘d dëspieghé tut lòn ch’it l’has fàit për nojàutri, i vnirìa mai a la fin!

It l’has ciusioname a j’orije ch’it veules nen d’oblassion o ‘d sacrifissi, ch’it ciames nen dj’olocàust o d’espiassion. A l’é për lòn ch’it diso: ‘Vardme sì, i son rivà, coma ch’a l’é scrivusse ant le Scriture. Fé tò volèj a l’é mia gòj, mè Dé: i guerno toa lege ant ël fond ëd mè cheur I nunsio con gòj la salvassion ëdnans a la radunansa ‘d tò pòpol. I peudo nen chité ‘d nunsiela.  

Pro ch’i lo sapie, Nosgnor. I l’hai pa stërmà toa salvassion ant ël cheur. I l’hai fàit conòsse toa fidelità e potensa ‘d salvëssa. Ant la ciambrèa granda tùit a l’han sentume cand ch’i parlava ‘d tò amor - ch’a ven mai a manch - e ‘d toa fidelità. 

Nosgnor! Traten pa toa misericòrdia anvers ëd mi, che tò amor fedel am goerna sèmper. A son tanti ij sagrin ch’am anviron-o e ch’a sarìa fin-a tròp da conteje! Ij mè pecà tant as ambaron-o ch’i vëddo pì nen na vìa për seurtìne. A son da pì ch’ ij cavèj ch’i l’hai an testa. Mie fòrse am falisso. Nosgnor! Sie benèivol e salv-me; ven an pressa a giuteme, Nosgnor! Ch’a sio umilià e dësvergnà coj ch’a vorìo mia rovin-a. Ch’as n' artorno pien d'onta coj ch’as arlegro dij mè sagrin. Ch’a faso silensi da la vergògna coj ch’am diso: “Ah, ah, i l’oma ciapalo!” Contut, ch’a sìo ampinì ‘d gòj e d’alegressa an ti coj ch’at serco. Che coj ch’a ten-o an bon cont toa euvra ‘d salvëssa a diso sèmper: ‘Nosgnor a l’é grand!”. Mi, i son pòver e bzognos, ma Nosgnor am m’ha sèmper ant ij sò pensé. A l’é ti ch’a l’é col ch’am giuta e am libera. Nosgnor, tarda nen!

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Salm