La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Numeri/Numeri 16


Ij nùmer

16

Arvira ‘d Còre 

Còre, fieul d'Isear, fieul ëd Cheat, fieul ëd Levi e Datan e Abiram, fieuj d'Eliab, fieul ëd Ruben, e On fieul ëd Pelet, fieul ëd Ruben, a l’han pijasse ansema d’òm për arviresse contra 'd Mosè ansema a cheidun dj’Israelita, dosentessinquanta cap ëd tribù, sernù da la ciambrea, gent d’arnomansa. Assemblasse contra 'd Mosè e Aron, a l'han dije: “I n'oma pro! A l'é tuta la comunità, a son tùit ij sò sant ch’a son sacrà, e Nosgnor a l'é an tra 'd lor. Përchè 'v bute dzora ëd la ciambrea 'd Nosgnor?”.

Mosè sentù ch’a l’avìa lolì, a l'é prostërnasse con la front a tèra. Peui a l'ha dije a Còre e a tuta la gent ch'a l'era con chiel: “Doman matin Nosgnor a farà conòsse chi ch'a-j aparten e chi ch'a l'é l'òm consacrà ch’a lasserà avzinsse a chiel. La përson-a ch’a farà avziné a chiel a sarà col ch’a l'avrà sernù. Vojàutri, Còre e tùit ij sò partisan, fé sòn: Ciapé ‘d turiboj, e doman dë 'dnans ëd Nosgnor, buteje andrinta ‘d brasa e dëdzora d’ancens. L’òm che Nosgnor a sernerà a sarà chiel l’òm sacrà. É-lo che Ij Levita a l’han già nen pro da fé?”.

Mosè a l'ha dije a Còre: “Donca, scoté, voi, ij fieuj ëd Levi! E-lo miraco tròp pòch për vojàutri, che 'l Dé d'Israel a l'àbia sernuve da la comunità d'Israel, an ciamand-ve davzin ëd chiel për fé servissi ant ël Tabërnàcol ëd Nosgnor, an piassand vojàutri an facia 'd costa comunità ant ël moment ch’ i fase vòst ministeri për lor? A l'ha ciamave davzin ëd chiel, ti e con ti tùit tò frej, ij Levita, e vojàutri an pì i vorerìe 'dcò esse ‘d sacerdòt! A l’é donca contra 'd Nosgnor che vojàutri i seve samblave ansema, ti e tuta toa gent! Chi é-lo donca Aron, përchè vadne a mormoreje contra?”.

Arvira ‘d Datan e Abiram 

Peui Mosè a l'ha mandà a ciamé Datan e Abiram, fieuj d'Eliab. Lor a l'han rëspondù: “I-i vniroma pa! É-lo forsi pòch për ti, l'avèine fàit chité 'n pais andova ch’a cola ‘d làit e d’amel për fene meuire an cost desert, che ti 't veule ancora fete cap ëdzora 'd nojàutri? Ëd pì, it l’has pa mnane ant na tèra andova ch’a scor ëd làit e d’amel, nì it l’has dane n'ardità 'd camp e 'd vërzé! Penses-to che la gent a sia bòrgna? Nojàutri i vniroma nen!”.

Anlora Mosè a l'é anviscasse motobin ëd flin-a, e a l'ha dije a Nosgnor: “Aceta nen soa oferta ‘d lor. Mi da costi-sì i l'hai nen pijàit un borich e i l'hai mai faje tòrt a gnun dij sò!”.

Castigh ëd Còre e dij sò partisan 

Peui Mosè a l’ha dit a Còre: “Doman ti e toa compagnìa ‘d gent i presenteve dë 'dnans ëd Nosgnor. Ëdcò Aron a-i sarà. Ti e Aron i portereve ij vòstri turiboj, e che ‘dcò a-j pòrto mincadun dij dosentessinquanta dij tò partisan”. Parèj, mincadun ëd lor a l’ha pijà'l sò turibol, a l’han butaie dzora ‘d brasa e a son piassasse a l’intrada dla Tenda dël Rëscontr, con Mosè e Aron. Quand che Còre a l’ha convocà tuta la comunità contra ‘d lor a l’intrada dla Tenda dël Rëscontr, la glòria ‘d Nosgnor a l’é comparije a tuta la comunità.

Nosgnor a l’ha parlaje a Mosè e Aron. A l’ha dije:  “Separeve da costa comunità, përchè mi i vado a fela spërfondé ant un sol moment”. Tutun, Mosè e Aron a son prostërnasse con la front a tèra e a l’han ësclamà: “Nosgnor! Dé djë spirit ëd tuti j’esse vivent! Veus-to pijètla con tuta la comunità, cora che a l'é stàit mach un a pëcché?”-

Nosgnor a l’ha rësponduje a Mosè: “Dì a tuta sta gent dë slontanesse da ‘ndoa ch’a stan Còre, Datan e Abiram”. Mosè a l'é aussasse e a l'é andàit da Datan e Abiram; j'ansian d'Israel a son andaje dapress. Ambelelà a l’ha dije a la comunità: “Slontaneve da le tende dë sti òm përvers, e toché gnente ch'a sia 'd lor, për tëmma d’esse ‘dcò vojàutri spërfondà a càusa ‘d tuti ij sò pecà. E lor a son ëslontanasse da j’anviron dël leu anté ch’a stasìo Còre, Datan e Abiram. Datan e Abiram a l'ero vnùit fòra e as trovavo a l'intrada 'd soe tende, con soe fomne, soe masnà e ij sò fieuj. Anlora Mosè a l’ha dit: “Da sòn i savreve che a l'é Nosgnor  ch’ a l'ha mandame për compì tute ste euvre, e ch’i l'hai nen falo 'd testa mìa. Se costa gent a meuir ëd mòrt natural, second ël destin comun ëd tuti j’uman, anlora a l'é pa Nosgnor ch'a l'ha mandame.  Ma se Nosgnor a fà ‘n gran portent, cheicòsa dë strasordinari, se la tèra a doverta soa boca për travonde tuta sta gent e tut lòn ch'a l'é ‘l sò, e se lor a calo viv ant ël pais dij mòrt, anlora i podreve savèj che costi-sì a l'han dëspresià Nosgnor”.

A l'avìa ancora nen finì 'd pronunsié tute cole paròle, che la tèra sota ij sò pé ‘d lor a l’é dovertasse e a l’ha travonduje, lor e soe famije ‘d lor, parèj coma tuta la gent ëd Còre e tut lòn che a l'era ‘l sò. A son calà viv ant ël pais dij mòrt con tut lòn ch’a l’avìo. La tèra a l'ha curvìje e lor a son ësparì d'an mes ëd la comunità. Quand ch’a l’han sentije crijé, tuti j’Israelita ch’a j’ero lì present a son ëscapà vìa, përchè a disìo: “Che la tèra a vada pa a travonde 'dcò nojàutri!”. D’àutra banda, un feu ch’a l’é surtìe da la presensa ‘d Nosgnor a l’ha consumà ij dosentessinquanta òm ch’a smonìo l'ancens.

Peui Nosgnor a l’ha dije a Mosè: “Dì a Eleasar, fieul d’Aron, ël sacerdòt, ëd tiré fòra da ‘n mes al feu ij turiboj, përchè a son sacrà, e peui dë sbardlé le brase a na chèich distansa. Për lòn ch’a riguarda ij turiboj dë sti òm, mòrt pr’ ël pecà ch’a l’han comëttù, a l’han da esse trasformà an làmine për arvestine l’autar, përchè a son ëstàit presentà dë 'dnans ëd Nosgnor e santificà. Lolì a sarà n'avertiment për j'Israelita”. Ël sacerdòt Eleasar, donca, a l’é andàit a cheuje ij turiboj ëd bronz presentà da coj ch’a j’ero restane brusà, e a son ëstàit martlà për fene ‘d piastre da ‘rvëstine l’autar. Për j’Israelita, lolì a sarìa stàit n’avertiment përchè gnun ëstrangé ch’a sia pa dissendent d’Aron a l’abia mai da brusé d’ancens dë 'dnans ëd Nosgnor e ch’a fasa parèj la fin ëd Còre e ‘d coj ch'a l'ero con chiel, pròpi coma Nosgnor a l’avìa dit për l’autorità ‘d Mosè.

Ma ‘l dì apress, l’antrega comunità dj’Israelita a l’ha barbotà contra Mosè e Aron, an disand: “Vojàutri i l’eve fàit meuire ‘l pòpol ëd Nosgnor!”. Ora, a l’é ancapità che, antramentre che cola gent a l’era assemblasse contra 'd Mosè e Aron,  a son virasse anvers ëd la Tenda dël Rëscontr e a l’han vëddù che na nivola a l’avìa quatala e ch'a l'era manifestasse la glòria ‘d Nosgnor. Anlora Mosè e Aron a son portasse dë 'dnans ëd la Tenda dël Rëscontr.

Nosgnor a l'ha parlaje a Mosè e a l'ha dije: “Slontaneve da cola gent-lì, parèj ch’i peussa consumeje a l’istant!”. Ma Mosè e Aron a son prostërnasse con la front për tèra. Peui Mosè a l’ha dije a Aron: “Ciapa l'ancensor, bùtje 'd brasa anvisca pijàita da l'autar, dëpón-ie dzora l'ancens e dësgagg-te d'andé da cola gent e faje ‘l rit d’espiassion an favor ëd lor, përchè l’ira ‘d Nosgnor a l’é anviscasse e ‘l castigh a l’é già ancaminasse!”. Aron a l'ha pijàlo, com a l'avìa dit Mosè, e a l'é corù an mes ëd la ciambrea; ma 'l castigh a l'avìa già ancaminasse an tra la gent. Parèj a l'ha butà l'ancens e fàit ël rit d'espiassion pr’ ël pòpol. Peui a l'é butasse an tra ij mòrt e ij viv e la piàga a l'é fërmasse. A son ëstàie quatòrdesmilassetzent mòrt ëd costa piaga, sensa conté coj ch’a l’ero mortie anans con Còre. Peui Aron a l'é tornass-ne da Mosè a l'intrada dla Tenda dël Rëscontr: ël castigh a l'era chità.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Numeri