La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/At/At 13


J’At dj’apòstoj

13

La mission ëd Bàrnaba e Sàul 

Ora, a-i era ant la cesa ch’a l’era a Antiochia ëd profeta e ‘d magister: Bàrnaba, Simeon (ch’a l’era ciamà ‘l Nèir), Lucio ‘d Cirene, Manaèn (ch’a l’era stàit educà a la cort con ël tetrarca Eròd), e Sàul. Na vira, durant un sërvissi religios, lë Spirit Sant a l’ha dit: “Consacreme Bàrnaba e Sàul e comissioneje a l’euvra ch’i l’hai ciamaje a fé”. Anlora, apress d’avèj digiunà e pregà, a l’han faje l’imposission ëd le man e a l’han lassaje parte.

Bàrnaba e Sàul a Cipro 

Loràutri, donch, mandà da lë Spirit Sant, a son calà an Selèucia, e da lì a l’han navigà fin-a a l’isola ‘d Cipro. Cand ch’a son rivà a Salamin-a, a l’han nunsià la paròla ‘d Nosgnor ant le sinagòghe dij Giudé. Con lor a l’avìo ‘dcò Gioann March për giuteje.

Peui, avend travërsà l’isola fin-a a Pafo, a l’han trovà ansilì në stròlogh giudé, un profeta fàuss ch’as ciamava Bar-jesus. A fasìa part dël grup ëd përson-e ch’a stasio dantorn al procònsol Sergi Pàul, ch’a l’era n’òm sensà. Ël procònsol a l’ha fàit ciamé Bàrnaba e Sàul përchè ch’a vorìa sente da lor la Paròla ‘d Nosgnor. Elima, lë strologh (ch’a l’era sò nòm voltà an grech), a fasìa ‘d resistensa contra ‘d lor përchè ch’a l’avrìa nen vorsù ch’ël procònsol a chërdèissa a lòn che Bàrnaba e Sàul a disìo. Anlora Sàul, conossù ‘dcò coma Pàul, pien dë Spirit Sant, a l’ha fissà j’euj an slë strologh e a l’ha dije: “Ti, fieul dël diav! Ti, òm pien d’ògni sòrt ëd tromparìa e d’astussia! Ti, ël nemis ëd tut lòn ch’a l’é bon! Chiteras-to mai ëd përverte ij senté ‘d Nosgnor, ch’a son drit? Ch’it sàpie che la man ëd Nosgnor a va tombete adòss, e ti ‘t saras bòrgno sensa podèj ës-ciairé la lus dël sol për chèich temp. Anlora, tut sùbit, dë scurità e ‘d top a son tombaje adòss, e virandse da tute le part, a sercava cheidun ch’a lo mnèissa për man. Parèj ël procònsol, cand ch’a l’ha vëddù lòn ch’a l’era rivà, a l’ha chërdù, pien d’amirassion për la dotrin-a ‘d Nosgnor.

Pàul e Bàrnaba a Antiòchia ‘d Pisìdia 

Pàul e ij sò sòcio a son ambarcasse a Pafo e a son andàit vers Perga, sità ‘d Panfilia, ma Gioann March, essend-se artirà d’ansem a lor, a l’é tornass-ne a Gerusalem. Loràutri a l’han seguità sò viage ‘d lor e a son rivà a Antiochia, sità ‘d Pisidia. Ansilà, ant un dì ‘d Saba, a son intrà ant la sinagòga e a son astassje. Apress ëd la letura dla Lege e dij profeta, ij cap dla sinagòga a l’han mandaje a dì: “Frej! S’a-i é da part vòstra na chèica paròla d’esortassion për ël pòpol, disla pura”.

Anlora Pàul a l’é ausasse e avend fàit segn ch’a tuti a restèisso chiet, a l’ha dit: “Gent d’Israel, e vojàutri ch’i chërde ant  ël Dé ùnich, sté a sente lòn ch’iv dirai: “Ël Dé ‘d ës pòpol Israel a l’ha sernù nòstri antich e a l’ha fane ‘n gran pòpol. Cand ch’a vivìo coma dë strangé ant ël pais d’Egit, Nosgnor a l’ha faje seurte da lì con la fòrsa ‘d sò brass. Durant quarant’ agn Nosgnor a l’ha avune soen ant ël desert. e, apress d’avèj dësblà set nassion ant la tèra ‘d Canaan, a l’ha dàit ësta tèra a Israel coma soa ardità. Tut sossì a l’é durà quatr sent e sinquanta agn. Apress ëd lòn, a l’ha daje ‘d giùdes fin-a al temp dël profeta Samuel. Peui a l’han ciamà ‘d podèj avèj un rè, e Nosgnor a l’ha daje Sàul, fieul ëd Chis, n’òm ëd la tribù ‘d Biniamin; e a son passaje quarant’ agn. Nosgnor, contut a l’ha gavaje Sàul e a l’ha fàit che David a dventèissa sò rè. A sò rësguard Nosgnor a l’ha rendune testimoniansa cand ch’a l’ha dit: “I l’hai trovà David, fieul ëd Jessé, n’òm ëscond mè cheur, ch’a farà tuta mia volontà”. A l’é stàit da soa dissendensa che Nosgnor, ëscond soa promëssa, a l’ha dàit a Israel un Salvator, ch’a l’é Gesù. Anans che chiel a rivèissa, Gioann a l’ha predicà a tut ël pòpol d’Israel un batèsim ëd pentiment. Gioann, coma ch’a terminava sò ministeri, a disìa: “Mi i son pa col che vojàutri i pense. Apress ëd mi a ven col ch’i na son gnanca degn ëd dësgropeje le liasse dle sandole.

Mè frej! Fieuj ëd la dissendensa d’Abraham e tuti vojàutri ch’i chërde an l’ùnich Dé! A l’é a nojàutri ch’as adressa costa paròla ‘d salvassion. J’abitant ëd Gerusalem e ij sò dirigent a l’han nen savulo arconòsse Gesù coma col ch’ij profeta a l’avìo parlane. Al opòst, a l’han condanalo e, an fasenda parèj, a l’ha compì le paròle dij profeta ch’as leso tùit ij Saba. Bin ch’a trovèisso gnente an chiel da felo condané a mòrt, a l’han pregà Pilàt ëd felo meuire.

Dòp ch’a l’han avù compì tute le còse ch’a l’ero stàite scrite ‘d chiel, a l’han levalo da la cros e a l’han posalo ant un sepolcr. Ma Nosgnor a l’ha arsussitalo dai mòrt, e a l’é stàit vëddù për diversi dì da coj ch’a l’ero montà 'nsem a chiel da la Galilea a Gerusalem. A son lor ij sò testimòni dë 'dnans al pòpol. A l’é parèj che nojàutri i vnoma a nunsieve la bon-a neuva che Nosgnor a l’avìa promëttù ai nòstri antich e che ora chiel, arsussitanda Gesù, a l’ha compì për nojàutri, ch’i soma ij sò dissendent ëd lor. Sossì a l’é lòn che lë scond salm a dis ëd Gesù: “Ti ‘t ses mè fieul, ancheuj i son dventà tò Pare”, përchè Nosgnor a l’avìa promëttù d’arsussitelo dai mòrt lassand nen che sò còrp as corompèissa ant la tomba. A l’ha dilo an ësta manera: “Iv darai le benedission sacrà ch’i l’hai promëttù a David”. Ant n’àutr salm tut sossì a l’é ‘dcò dëspiegà: 'It lasseras nen che tò sant a vëdda la corussion'. Sto-sì a l’é nen n’arferiment a David, përchè apress che David a l’ha compì la volontà ‘d Nosgnor an soa generassion, chiel a l’é bin mòrt e a l’é stàit sotrà con ij sò antich, e sò còrp a l’é corompusse. Nò, lolì as arferiss a cheidun d’àutr - cheidun che Nosgnor a l’ha arsussità e che sò còrp a l’é nen corompusse.

Mè frej! Steme bin a sente! Nojàutri i soma sì për proclamé che grassie a chiel, Gesù, a l’é nunsiave ‘l përdon dij vòstri pëccà, e che tuti coj ch’a chërdo an chiel a son giustificà për ël mojen ëd chiel, ëd tut lòn ch’i l’eve nen podù esse giustificà për la Lege ëd Mosè. Pijeve donca guarda ch’av riva pa lòn ch’a l’é dit ant ij profeta: ‘Vardé, vojàutri sbefiard, stupive e andé an malora! Përchè i son an camin a fé cheicòsa, an vòst temp, ch’i la chërdrìe nen gnanca se cheidun av la contèissa!’”.

Damentre che Pàul e Bàrnaba a seurtìo da la sinagòga, la gent a-j pregava che 'l Saba ch'a sarìa vnù lor a tornèisso parleje ‘d cole ròbe-lì. Cand l’adunansa a l’é separasse, tanti Giudé e prosélit ch’adoravo ‘l Dé ùnich, a son andaje dapress a Pàul e Bàrnaba, e lor a l’han parlaje e esortaje a seguité a fidesse ant la grassia ‘d Nosgnor.

Pàul a pija la decision d’adressesse ai pagan 

Ël Saba ch’a l’é vnù, scasi tuta la sità a l’era radunasse për ëscoté la paròla ‘d Nosgnor. A-i ero ‘d giudé, contut, che, an vëddand tuta cola gent, a son dventane gelos e a contradisìo fin-a con d'ofèise lòn ch’a disìa Pàul. Anlora Pàul e Bàrnaba, avend pijà coragi, a l’han dije: “A l’era nòst dover ch’i adressèisso prima a vojàutri la Paròla ‘d Nosgnor, ma dagià ch’i l’arfude e ch’a l’é ciàir ch’i l’eve gnun-a anvìa dla vita eterna, a l’é ai pagan che da ora anans is adresseroma. Përchè Nosgnor a l’ha comandanlo parèj: 'I l’hai stabilite për esse ‘l ciàir ëd le nassion, për porté la salvassion fin-a ai confin ëd la tèra'”.

Cand ch’a l’han sentì lolì, ij pagan a son motobin arlegrass-ne e a l’han ringrassià Nosgnor për ël mëssagi ch’a l’avìa mandaje. Parèj, tuti coj ch’a l’ero destinà a la vita eterna a son convertisse a la fede e la paròla ‘d Nosgnor a së spantiava për tuta cola region.

Ma ij Giudé a l’han ansigà ‘d fomne divòte ch’a l’avìo d’influensa e ij cap ëd la sità a cissé na përsecussion contra Pàul e Bàrnaba tant da feje scassé da sò teritori ‘d lor. Parèj, Pàul e Bàrnaba a l’han sopatà contra ‘d lor la póer dij sò pé (coma ‘n segn ëd protesta) e a son venuss-ne a Iconia. Ij chërdent a l’ero pien ëd goj e dë Spirit Sant.

Nòte 

Bibia
Testament Neuv
At