Rino Serra/Le fior dël mal/CXIX. Abel e Cain


CXIX. Abel e Cain 
I

Rassa d'Abel, deurm, bèiv e pita; 
Dio at sorid compiasent. 

Rassa 'd Cain ant la nita 
Rabass-te e meuir miserament. 

Rassa d'Abel tò sacrifissi 
A carëssa 'l nas dij Serafin! 

Rassa 'd Cain tò suplissi 
A l'avrà peui mai un-a fin? 

Rassa d'Abel, vëdd toe granaje 
E toe bestie che chërsend a van; 

Rassa 'd Cain, toe ventraje 
A crijo la fam 'mé vej can. 

Rassa d'Abel, va a scàudete 
La pansa, al feu patriarcal; 

Rassa 'd Cain ën toa tan-a 't sete 
E it tërmoli 'd frèid pòver siacal! 

Rassa d'Abel, prolifica e ama 
Ëdcò tò òr fà tanti cit. 

Rassa 'd Cain, cheur ëd fiama 
vard-te da costi gròss aptit. 

Rassa d'Abel, chërs con ël mangé 
Coma le pules ëd la foresta! 

Rassa 'd Cain, ën sij senté 
Toa famija dësperà rabasta. 

II 

Ah rassa d'Abel, toa carògna 
Angrasserà la tèra fumant! 

Rassa 'd Cain, sens'àutr toa bzògna 
L'é pa finìa, a-i na manca tant. 

Rassa d'Abel, avej onta: 
Ël fer da la bròcia l'é vinciù! 

Rassa 'd Cain, al cel monta 
E an sla tèra Dé campa giù!

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire