La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Maté/Maté 17


17

La trasfigurassion 
Ses dì apress, Gesù a l'ha pijasse ansema Pero, Giaco e Gioann, ël frel ëd Giaco, e a son andass-ne da banda,  an sna montagna àuta. E, là, an presensa 'd lor, Gesù a l'é stàit trasfigurà. Sò visagi a lusìa coma 'l sol e soa vestimenta a l'é vnùa bianca coma la lus. Peui a l'han vëddù Mosè e Elìa ch'a dëscorìo con Gesù. Pero a l’ha dije a Gesù: "Signor, sté ambelessì a l'é pròpi bel. S'it veule, mi i podrìa pianté sì tre bënne: un-a për ti, un-a për Mosè e un-a për Elia. Antant che chiel a parlava, na nìvola ch’a lusìa a l’ha quataje con soa ombra e a l’é sentusse na vos ch'a vnisìa da la nìvola. A disìa: "Sto-sì a l'è mè car fieul ch’i-j veuj tant bìn e ch'am dà tanta sodisfassion: scotèlo bin!". E ij dissépol, an sentenda lolì, a son prostërnasse con la front a tèra e a son restà bele che sburdì. Ma Gesù, avzinandse a lor, a l'ha tocàje e a-j disìa: "Ausseve: abie nen tëmma". E levand j'euj, ij dissépoj a l'han vëddù pì gnun d'àutri che Gesù.

Mentre ch’a calavo da la montagna, Gesù a l’ha daje cost ordin-sì: “Conté a gnun dë sta vision fin tant che ‘l Fieul ëd l’Òm a sia arsussità dai mòrt”.

Apress ëd lòn ij dissépoj a l’han ciamaje a Gesù: “Për còs é-lo che ij magister ëd la Lege a diso ch’a venta che Elìa a ven-a prima?”. Gesù a l’ha rësponduje: “A l’é sicur che Elìa a l’ha da vnì përchè ch’a sìa tut pront. Iv diso, contut, che Elìa a l’é già vnùit e ch’a l’han nen arconossulo, ma l’han faje tut lòn ch’a l’han vorsù. L’istess ël Fieul ëd l’Òm a l’avrà da patì an càusa ‘d lor. Anlora ij dissépoj a l’han capì ch’a l’era ‘d Gioann Batista ch’a l’avia parlaje.

Varision d’un indemonià 

Ai pé dla montagna a-i era tanta gent ch’a-j spetava. Cand ch’a son rivaje, n’òm a l’é fasse anans e a l’é prostërnasse dë 'dnans a Gesù e a l’ha dije: “Signor! Për carità, ven a l’agiut ëd mè fieul, ch’a l’ha ‘l mal caduch e a patiss tant; soens a casca ant ël feu o ant l’eva. I l’hai portalo ai tò dissépoj, ma lor a l’han nen podulo varì. Gesù a l’ha dit: “Che ‘d gent sensa fede e dëstornà ch’i seve! Fin-a a che mira i l’avrai da soporteve? Mneme ‘l fiolin”. Anlora Gesù a l’ha mnassà fòrt ël demòni ch’a j’era ant ël fiolin e a l’é sortije. Da col moment ël fiolin a l’é restà varì. Pì tard ij dissépoj a l’han ciamaje a Gesù an privà: “Për che motiv é-lo ch’i l’avoma nen podulo campelo fòra nojàutri?”. A l’ha rësponduje: “A l’é përchè ch’i l’eve pòca fede. An vrità iv diso che s’i l’avèisse pro na fede cita tanme ‘n granin ëd sënëvra, i podries bin dì a costa montagna-sì: Fate pì ‘n là! E chila as tramudarìa. A-i sarìa gnente ch’i podrie nen fé!”. Costa sòrt ëd demòni për feje seurte a venta preghé e digiuné.

Gesù anunsia për la sconda vira soa mòrt e arsurression 

Coma ch’as trovavo torna ansema an Galilèa, Gesù a l’ha dije ai sò dissépoj: “A rivrà che ‘l Fieul ëd l’Òm a sarà tradì e dàit ant le man dij sò nemis. A lo faran meuire, ma da lì a tre dì chiel a arsussitrà”. Ëd lòn ij sò dissépoj a son motobin sagrinasse.

Ël pagament dla taja dël templi 

Cand ch’a son ëstait rivà a Cafàrnao, coj ch’a arseivìo le taje a son andàit a trové Pero e a l’han ciamaje: “Vòst magister paga-lo nen la taja dl Templi?”. Pero a l’ha rësponduje: “Chiel a la paga bin”. Cand ch’a son intrà antëcà, Gesù a l’ha prevenulo e a l’ha dije: “Còsa na dis-to, Simon?” Ij rè dla tèra, da chi é-lo ch’a pijo le taje: dai sò fieuj o dai foresté?”. Pero a-j rëspond: “Dai foresté”. E Gesù a-j dis: “Siché ij fieuj a na son nen obligà. Nen vera? Foma parèj anlora: për nen fé dij scandoj, vatne al mar, campa tò lamon e ‘l prim pess ch’it ciaperas dovertje la boca: it-i trovras la moneda ch’a serv për paghé la taja; pìjla e dàila a coj dël pedagi për mi e për ti".

Nòte 
Bibia
Testament Neuv
Maté