La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Colosseis/Colosseis 3


Colossèis

3

Esortassion a serché le còse ‘d là an àut 

Sicoma ch'i seve arsussità a neuva vita ansema al Crist, susté le realità del cel, andova che chiel a l'é astà ant ël pòst d'onor a la drita 'd Dé. Pensé a le còse del cel, nen a cole ch'a aparten-o a cost mond-sì. Përchè i seve coma mòrt a soa manera 'd vive, e vòstra vita, la pì vera, a l’é stërmà con ël Crist an Nosgnor Dé. Cand che Crist, ch’a l’é vòstra vita, a s’arvelërà, anlora ‘dcò vojàutri i sareve arvelà ansema a chiel an glòria. Buté a mòrt, donca, tut lòn ch’an vojàutri a l’é ‘d costa tèra: fornicassion, impurità, passion dësbaucià, anvìe pien-e 'd gramissia, e l’avarissia, ch’a l’é idolatrìa. Përché a son prope coste le còse ch’a tisso l'ira ‘d Nosgnor sij fieuj dla dzubidiensa.

Ëdcò vojàutri i j’ere parèj, cand, temp fà, i vivìe coma ch'a fan lor. Adèss, però, campé via tute cole còse, ël ghignon, ël malànim, la maldisansa, e che gnun-a paròla dzonesta a seurta mài da vòstra boca. Dì nen ëd busiardarìe l’un a l’àutr, përché i seve dësvestìve dl’òm vej ch’i j’ere, con tute soe assion, e i seve arvestive coma n’òm neuv ch’as arnova an conossensa, a smijansa ‘d col ch’a l’ha crealo.

Ambelessì a-i é pì nen nì Grech, nì Ebrèo, nì sirconcis, nì ansirconcis, nì bàrbar, nì Sita, nì s-ciav, nì lìber. Crist a l’é tut lòn ch’a conta, e chiel a viv an tùit ij cristian.

Parèj, donca, arvestive coma ‘d gent che Nosgnor a l’ha sernù, da sant e preferì ch’i seve, ëd sentiment ëd compassion ancreusa, ëd bontà, d’umiltà, ëd dosseur, ëd në spirit passient; Soporteve j’un j’àutri. Se cheidun a l’ha cheicòsa contra n’àutr, përdonje. Nosgnor a l’ha përdonave: përdoné ‘dcò vojàutri. Dzurtut, arvestive dl’amor, che tut a gropa ansema e a përfession-a.

Che la pas ëd Nosgnor, ch’i na seve ciamà pr’ esse un còrp sol, a l’àbia ‘l pòst ël pì amportant ant ij vòstri cheur; e manché nen d’esse arconossent. Che la paròla ‘d Crist an tota soa richëssa a ampinissa vòstra vita. Mostreve e esorteve a vicenda con tuta la saviëssa che Nosgnor av dà; cissà da la grassia ‘d Nosgnor, canté con tut ël cheur e pien d’arconossensa ëd salm, ëd làude e ‘d càntich dlë Spirit. Tut lòn chi’i feve, sia an paròla che ‘d fàit, fé tut a nòm dël Signor Gesù, rendand për chiel grassie a Nosgnor ël Pare.

Neuve relassion përsonaj 

Fomne, sogeteve ai vòst marì, ma felo coma comanda ‘l Signor. Vojàutri marì, voleje bin a vòstre fomne, e trateje sèmper con rispèt. Fieuj, fé l’ubidiensa a vòst pare e vòstra mare an tut, përchè lolì a-j pias a Nosgnor. E vojàutri, pare e mare, porté nen ij vòstri fieuj a l’esasperassion përchè as dëscoragio nen. Vojàutri ch’i seve ‘d serv, fé l’ubidiensa a coj che an tèra a son ij vòstri padron, nen mach për feje content cand ch’av vëddo. Feje l’ubidiensa con sincerità, pròpi përchè ch’i seve timorà ‘d Nosgnor. Qualsëssia ch’a sìa vòst travaj, felo ‘d bon-a veuja coma s’a fussa ‘n travaj fàit për Nosgnor e nen për d’àutri. Tnive an ment ch’a sarà da Nosgnor ch’i arseivreve ‘l salari dl’ardità, përché i serve 'l Crist, ël Signor. Contut, col ch’a fà nen lòn ch’a l’é giust a sarà arpagà con l’istessa monèja, përché Nosgnor a fà nen ëd distinsion an tra le përson-e.

Nòte 

Bibia
Testament Neuv
Colosseis