La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Daniel/Daniel 10


Daniel

10

La gran vision final 

Ël ters ann ëd Ciro, re’ d Persia, Daniel, ch’a l’avìa lë stranòm ëd Baltasar, a l’ha arseivù n’arvelassion. A l’era ‘n mëssagi dël tut sicur, ch’a nunsiava na gran tribulassion. Daniel a l’ha comprendune ‘l mëssagi durant la vision. Daniel a l’ha dit: “An coj d’-lì, mi, Daniel, i l’hai fàit ël deul për tre sman-e ‘d dì. I l’hai pa nutrime ‘d pianta con ëd mangé soasì; mia boca a l'é gnanca avzinasse a ‘d vin o a ‘d carn, e i son pa onzume d’euli për cole tre sman-e.

Ël dì ch’a fasìa vintequat dël prim mèis, im në stasìa an sla rivera dël Tigris, ël gran fium. I l’hai aussà j’euj e i l’hai vëddù n’òm vestì ‘d lin con na s-cirpa d’òr pur d’Ufas an sij ren. Sò còrp a l’era parèj dla crisolita, soa facia a-j ësmijava a la lòsna, ij sò euj a l’ero tanme ‘d giolà ‘d feu, ij sò brass e soe gambe a l’ero parèj dlë slusse dël bronz lustrà, ël son ëd soa vos a arsonava parèj dël ciadel ëd na caterva ‘d gent. Mach mi, Daniel, i l’hai vëddù l’aparission; j’òm ch’a j’ero con mi a l’han vëddula pa, ma sesì da ‘n grand ësburdiment, a l’ero scapà a stërmesse. Am m’avìo lassà sol quand ch’i l’hai vëddù costa aparission. Im sentìa d’avèj pì gnun-e fòrse. I j’ero smòrt e dësfigurà; i podìa gnanca sté an pé. Quand ch’i l’hai sentù la vos ëd col òm, i l’hai avù ‘n mancament e i son finì con la facia a tèra. Antlora na man a l’ha tocame fasend-me frissoné ij ginoj e le parmele dle man. 

A l’ha dime: “Daniel, ti ‘t ses un tesòr pressiòs a j’euj ëd Nosgnor. Sërca ‘d capì lòn ch’i stago për dite e stà sù an pé. Mi i son ëstàit mandà da ti”. A coste paròle i son aussame an pé an trambland. A l’ha seguità: “Daniel, gnun-e tëmme, përchè dal prim dì che ti ‘t ses proponute ‘d comprende e ‘d mortifichete dëdnans a Nosgnor, toe paròle a son ëstàite scotà e a l’é për lòn che mi i son ëvnùit. Ël prinsi dël regn ëd Persia a l’ha arzistume për vint e un dì e Michel, un prinsi dij pì amportant, a l’é vnuìt a giuteme e mi i son restà dacant al rè ‘d Persia. Tutun, ora i son ëvnùit da ti për fete comprende lòn ch’a-j ancapiterà a toa gent ant ij dì darié, përché a-i é ancora na vision për coj dì-lì.

Damentre ch’am parlava parèj, i son prostërname a tèra sensa podèj dì gnente, ma un ch’a smijava a n’òm a l’ha tocame ij laver. Antlora i l’hai dovertà la boca për parlé, e i l’hai dije a col ch’as tenìa ‘d facia a mi: “Mè sgnor, cost’aparission a l’ha fame ciapé ‘n grand ësparm e i l’hai perdù le fòrse. Coma podrìa-ne parlé con ti, ora ch’i l’hai pa pì ‘d fòrse e ch’i son sensa fià?”. Antlora col ch’a smijava a n’òm a l’ha torna tocame e i son arvivame. Chiel a l’ha dime: “Gnun-e tëmme, òm pressios a j’euj ëd Nosgnor, la pas a sìa con ti. A venta esse fòrt”. E mentre ch’am parlava, i son sentume fòrt e i l’hai dit: “Mè sgnor! Parla, ch’it l’has confortame”. A l’ha dime: “Sas-to përchè son-ne vnuit da ti? I l’hai da tornemne për combate contra ‘l prinsi ‘d Persia e, mentre ch’i sarai fòra, a rivrà ‘l prinsi ‘d Grecia. Ma mi it nunsierai lòn ch’a l’é scrit ant ël liber ëd la Vrità. Contra ‘d coj lì a-i é mach un sol ch’am dà na man: a l’é Michel, vòst prinsi.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Daniel