La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Cantich/Cantich 5


Càntich

5 

[Chiel a chila:] I son ëvnùit an mè giardin, mè tesòr,  mia sposa;  I son andàit a cheuje mia mërra con mie spéssie balsàmiche. I mangio l'amèl ëd mia stòrsa, i l'hai beivù mè vin e mè làit!

[Ël poeta a la cobia:] Mangé, amis, bèive! Anciocheve 'd grinor, voi ij moros!

Preuve d’amor 

[Chila:] I son andurmime e i l’hai fàit un seugn. Scoté! Mè amor a tambussa a la pòrta!

[Chiel a chila:] Dovert-me, mè tesòr, amisa mia, mia colomba, mia bela! Mia përfession! Mia testa a dagna 'd rosà, ij mè cavèj a stisso le stisse dla neuit.

[Chila a chiel:] I son pen-a dëspojame, i dovria forsi arvëstime? I son dl'andi d'avèime lavà ij pé, përchè dovrìa sporcheje torna? Mè amor a butava la man ant la filura dla pòrta e im sentìo friciolé ‘l cheur. I son alvame ‘n pé për deurve a mè amà; mie man a stissavo d’euli ëd mërra ant ël moment ch’i àussava ël froj. I l'hai dovertaje a mè moros, ma chiel a-i era pì nen, a l'era andàit via. A l'era andass-ne e mi i në son ëstàita bolversà. Parèj I son andàita ‘n sërca 'd chiel, ma i riussiva pa a trovelo. I l’hai ciamalo ma chiel am rëspondìa nen. I l’hai trovà, tutun, le vardie ch'a fasìo la ronda për la sità. A son profitass-ne ‘d mi, a l’han patlame, a l’han ës-ciancame la mantlin-a, cole ansidite vardie dle muraje!

Trionf ëd l’amor 

[Chila a le fijëtte:] Iv sùplico òh fije 'd Gerusalem, s'i dovèisse mai trové mè amor, dije che mi i son malavia d'amor për chiel!

[Le fije a chila:] Peudes-to dine, ti ch'it ses la pì bela che j'àutre, còsa ch'a l'ha tò amà, ch'a sia divers da j'àutri? É-lo pròpi tant diferent, che ti t'an súpliche përparèj?

[Chila a le fiëtte:] Mè amor a l'é bel tant da sbaluché, a sprìcia ‘d salute e ‘d fòrsa, i podrìe arconòss-lo an tra mila. Soa testa a l'é parèj dl'òr dël pì pur, ij sò cavèj a son ariss e s-ciass, nèir parèj dël giajèt. Ij sò euj a son  colombe aranda d'un ri. Ij sò lumèt a stan a gala an sël làit, montà tanme colombòt dzora 'd n'ëspecc d'eva. Soe ciafërle a son giardin d'erbo balsàmich e dë spessie. Ij sò làver a smijo ëd liri, ch'a dagno euli ëd mërra. Ij sò brass a son d'anèj d'òr carià 'd pere pressiose. Sò stòmi a l'é na piastra d'avòri quatà 'd zafir. Soe gambe a son pìlie 'd marm biancon ch'a pògio dzora 'd basi d'òr pur. Soa aparensa a l'é cola dle montagne dël Lìban, fiamengh tanme j'erbo ëd séder. Soa boca a l'é tut un dosseur; a l'é tuta n'anvìa. Col-lì  a l'é mè amà! Chiel a l'é mè amis, mè compagn! Fije 'd Gerusalem!

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Cantich