Adriana Girodo Arena/La testa 'd mòrt
Artorn

La testa 'd mòrt 

Na dumìnica, dòpdisné, dontré fije a l'avìo combinà d'andé a fé marenda da la part dle Piotere, e precisament al Masass, andova a-i é na bela pera piata che a peul fé da tàula. Rivà, a visco 'l feu e a fan cheuse la frità ant la pèila ch'a j'ero portasse da ca.

Vers l'ambrunì a ritiro soa ròba e as na parto. A-i ero già për la stra dlë Piotere, quand as n'ancòrzo che a l'avìo dësmentià la pèila an sla pera andova a l'avìo consumà la marenda. As tratava d'artorné andarera a piela, ma gnun-a dle fije a vorìa andé. Antlora a gieugo a la mora e an costa manera a serno chi 'd lor a dev torné. Vist ch'a l'era già un pò scur, la fìa a corìa për la stra përchè a l'avìa paura.

Quand a riva torna al Masass e a fà për pijé la pèila, a manda un braj: andrinta la pèila a-i era na testa 'd mòrt an camin ch'a la bërlicava. Ël coragi a comensava a mancheje, ma sicoma a l'avìa 'dcò tëmma che le camrade a la rusèisso e a la pijèisso an gir, a dà 'n càuss a la pèila, fasend rotolé vìa la testa 'd mòrt.

Antlora a sent la testa'd mòrt che a parla e a-j dis: "Stassèira a mesaneuit i ven-o a pijete e at pòrto via", La fija, tuta sburdìa a cor vìa con la pèila pì an pressa che a peul e a riva tuta an làcrime a ca soa. Quand la mama a la ved tuta disperà, as fà conté còsa a l'era suceduje e peui a-j dis: "Sta tranquila, i penso mi a stërmete, avèj nen paura".

E così la sèira la mare a fà buté la fija ant la pajassa e a la cus andrinta, peui a pianta da fòra tuti gucin. Quand a son-a mesaneuit, as sent na vos che a dis: "I son sì al prim scalin". Ma la fija, cusìa ant la pajassa, a canta: "I son cusìa ant la pajassa, i peuss pa pì scapé".

E la vos a dis: "I son sì a lë scond scalin". E la fija a continua a canté: "I son cusìa ant la pajassa, i peuss pa pì scapé".

E la vos a dis: "I son sì daré dla pòrta... I son sì davsin al let... I son sì che it pijo". Ma la testa 'd mòrt, ch'a l'era gnente d'àutr che la mòrt, coma a fà për doverté la boca e mangé la fija, as pianta tuti i gucin e a scapa vìa.

Pròsa
Leteratura piemontèisa