La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Neemia/Neemia 4


Neemìa

4

Le mnasse dl’oposission finìje an gnente 

(3:33) Cora che Sanbalat a l'é vnùit a savèj ch’i stasìo a buté torna an pé le muraje dla sità, a l'é anrabiasse motobin e a l'é ancaminasse a rije dapress a nojàutri. An presensa dij sò amis e dl’ufissiaj dl’armèja 'd Samaria, a disìa: “Còsa chërdo ‘d fé sti fòj? A penserìo fòrsi ‘d rivè a la fin, ëd fé tut ant un di e 'd finì an blëssa con la selebrassion d'un sacrifissi? Miraco a chërdo 'd deje torna vita a baron ëd drocheri, che 'l feu a l'ha ardovù an póer!”. Ëdcò Tobia l'Amonita, che a stasìa da la soa part, an pijava an bala: “Ma che bela muraja ch'i feve! A basterìa mach che a-i sautèissa ansima na volp e tut a drocherìa!”.

Antlora i l'hai pregà parèj: “Nosgnor, varda com an rijo dapress. Fà che 'dcò lor a preuvo lòn che an fan patì; ch'a preuvo ël dëspresi e l'insult an tèra d'esili. Lor a ingiùrio coj che a son angagià a arcostrue: ten da cont sò pëcà, dësmentia pa soa colpa ‘d lor”.

A la fin a l’é completasse ‘l travaj dle muraje tut d’antorn ëd la sità, bele se pr’ ël moment fin-a mach a metà autëssa: ël pòpol as dasìa da fé con gòj e bon-a len-a.   

(4:1) Cora che Sanbalat, Tobia, j'Àrab, j'Amonita e la gent d'Asdod a l'han sentù che 'l restaur dle muraje 'd Gerusalem a l'era andàit anans con bon ésit e che le brecie a l’ero stàite sarà, a son motobin anrabiasse. Antlora tuti d’acòrd a l'han cospirà për bogesse con fòrse armà contra 'd Gerusalem e causeje tut ël dani possìbil. Donca, nojàutri i l'oma pregà nòst Dé e i l’oma organisà për nòstra protession un servissi ‘d guardia sia 'd di che 'd neuit. Antlora coj ëd Giuda a l'han comensà a fé ‘d lamente. A disìo: “J'ovrié a son ësvers e sensa fòrse! A l’é tròp ël drocheri ch’i l’oma da sposté. I podroma mai fèjla da nojàutri a ‘rcostruve sta muraja”. Ant ël mentre ij nòstri nemis as vantavo e a disìo: “Prima ch’as ancòrzo ‘d lòn ch’i l’oma progetà ‘d feje, a-j tomberoma a còl, i-j masseroma e parèj i faroma chité ij travaj!”. Ma ij Giudé ch’a stasìo dacant ëd lor a son bin rivà a butene al corent vàire vire dzora a tùit ij progèt dij nòstri nemis.  

A l'é për lòn che i l'hai piassà darera dla muraja e ansima a 'n teren sùit ël pòpol dividù për famije, tuti con soe spa, soe lanse e ij sò arch. Antlora apress d’avèj considerà bin la situassion, virandme a j'autorità, ai cap e a la gent, i l’hai dije: “Sbaruveve pa për costi nemis. Dësmentié mai che gnun a peul arziste a la grandëssa e a la glòria  'd Nosgnor. Venta che i combate për ij vòstri frej, vòstri fieu, vòstre fije, vòstre fomne e vòstra famija!”.

Parèj, l’ora che ij nòstri nemis a son antajasse ch’i j’ero vnùit a savèj dij sò pian, Nosgnor a l’ha renduje inùtij e i soma tornà tùit a nòstri travaj an sle muraje, mincadun a l’euvra ‘d soa competensa. Da col di, metà 'd mia gent a travajava a l'arcostrussion e l'àutra metà a fasìa la vàrdia, con la protession ëd le corasse e armà 'd lanse, dë scu e d'arch. J'ofissiaj a tenìo d'euj tut ël pòpol ëd Giuda. Ëdcò coj che arcostruìvo le muraje o a spostavo ‘d materiaj, a l'avìo d'utiss da travaj ant na man e n'àrma da l'àutra. Mentre a travajavo, ij costrutor a portavo le spa sandrà a le sinture e dacant ëd mi a j’era sèmper n’òm con ël còrn, pront a dé l’alarme.

A j'autorità, ai cap e al rest ëd la gent, mi i l'avìa daje ste drite: “Ël travaj a l'é gròss e spantià, për lòn i soma obligà a dëspérdse an sle muraje, leugn l’un da l'àutr. Da qualsëssìa banda andèisse a troveve, contut, s’i sentireve soné ‘l còrn, buteve a core për rivé ambelessì d'antorn ëd mi. Se a-i sarà da batze, Nosgnor a combatrà për noi!”.

Parèj che i soma andàit anans con ël travaj, da primalba fin-a a l'ambrun dla seren-a e metà dj'òm as tenìa pront con la lansa a la man. Për la neuit i l'avìa comandaje përparèj: “Tùit ij trep ëd gent con sò capësquadra, venta ch'as fërmo a Gerusalem ëd manera da organisé j'atività e la vàrdia tant për ël di che për la guardia 'd neuit. Mi midem, ij mè parent, ij mè servent e la gent ëd mia scòrta i l’oma gnanca mai podù cambiesse nì lavasse. Minca un a tnisìa j'arme a portà 'd man fin-a quand ch’a l’avìa da ‘ndé a bèive.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Neemia