Sergio Gondolo/Paròle a la lun-a
Artorn

Paròle a la lun-a 

Ora, i voria  pensé 't vëdde ‘nco na vòta, 
setà là ‘n fond ëd la cort  mia cara Nòna.
Sota ‘l pogieul ëd la ca veja, da pé a la pòrta,
ferma a cuse, a lese e a preghè  la  Madona.  

L’arcòrdo là ës la cadrega, con j’uciaj sël nas,
pronta për un soris, un sospir o na  brontolada.
Peui i la vëddo pì, ël temp tapinand aumenta ‘l pass,
e  la lun-a  dij  sognador  pòrta na bisa  frèida.  

Lun-a  da brava, arcòrdme dj’orasion dël matin, 
pian,  pian  con Nòna, a venta nën dëstorbela. 
Lesta  lun-a ora date da fé , pòrtme là davzin, 
ël vent a pòrta via le fior, là da pé a  soa stèila.

Fòrsa, ven  da sì lun-a, che mond am pòrtes,
sagrin, pior, magon  o soris , passion e onor.
Coj veij ritrat  ësbiadì dal temp, son lì,j’istess,
fiss al passè ‘d tuti di , ferm e sensa  timor.

Ma se lun-a , ven  a parleme  di  pì  bej color,
an fond a la cort a-i é  ’dcò ‘n pòch ëd mia stòria.  
Vola adasi  Nona,  ij  pensé son  cant  d’amor,
la vos  dël passà  ancheuj  it rend memòria.
Oigres 2011

Leteratura piemontèisa
Poesìa
Sergio Gondolo