La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Coelet/Coelet 6


Qoèlet

6 

A-i é n’àutr mal ch’i vëddo sota ‘l sol, e ch’a l’é grand për l’òm: Dé a l’ha conceduje a un ëd beni, richësse, onor e a-j manca gnente ‘d lòn ch’a veul; ma Dé a conced nen ëd podèine gòde, përchè a l’é në strangé ch' a në gòd. Sòn a l’é vanità e maleur gròss!

N’òm a podrìa bin avèj sent fieuj e vive për tanti d’agn. Ma se col-lì a treuva gnun-a sodisfassion ant la vita e gnanca na seportura decorosa, a sarìa stàit mèj për chiel d’esse nassù mòrt. A l’é rivass-ne ant la vanità, as në va ant lë scur, e sò nòm a l’é sotrà ant ël top. Chiel a l’avrìa mai vëddù ‘l sol o savù ‘d soa esistensa. Pura, chiel a l’avrìa avù motobin da pì ‘d pas che ant ël chërse mach për vnì n’òm nen content.

E s’a l’avèissa ‘dcò vivù doi vire mila agn, pura a l’avrìa pa avù ‘l boneur; miraco che tùit as në van vers ël midem leugh? Tuta la pen-a ch’as pija l’òm a l’é për soa boca, pura sò aptit a l’ha mai pro.

Che vantagi ch’a l’ha ‘l savi an sël sensa sust? Col ch’a l’é ‘l vantagi dël pòver ch’as porta bin dëdnans a j’àutri? Mej vëdde con j’euj che con l’anvìa dl’ànima, bele sòn a l’é vanità e buf ëd vent!

Le limitassion dl’òm 

Lòn ch’a l’é stàit, da vàire a l’ha già avù ‘n nòm e as sà lòn ch’a l’é n’òm: as peul pa rusesse con chi ch’a l’é pì fòrt. Pì a-i é ‘d paròle e pì a-i é vanità, lòn ch’a-j në ven për l’òm? E chi a sà lòn ch’a conven a l’òm antramentre ch’a viv, tut longh ël cors ëd soa vita ‘d vanità ch’a passa parèj ëd n’ombra? Chi ch’a-j dirà a l’òm lòn ch’a-j ëvnirà dòp ëd chiel sota ‘l sol?

Nòte 

Piemontèis
Bibia
Testament Vej
Coelet