La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Maté/Maté 18


Maté

18

La question ëd chi ch'a peul consideresse 'l pì grand; jë scàndoj 
An col' istèssa ora ij dissépoj a son ëvnù da Gesù e a l'han ciamaje: "Chi é-lo 'l pì grand ant ël Regn dël cel?". E Gesù a l'ha ciamà na masnà, a l'ha butala lì 'n mes ëd lor e a l'ha dije: "An vrità iv diso, che se i cambie nen e s'i dvente nen coma 'd masnà, i intrëreve pa ant ël Regn dël cel! A l'é për lòn che chionque as rendrà ùmil tanme sta masnà, a l'é col lì 'l pi grand ant ël Regn dël cel, E chionque a arsèiv na masnà parèj a mè nòm, a l'é coma s' arseivèissa mi. Ma chionque a scandolisa un-a dë ste masnà ch'a chërdo an mi, a sarìa mej për col lì ch'as tachèissa na pera da mulin al còl e ch'as campèissa ant ël mar andoa ch'a l'é 'l pì përfond. Trist al mond për motiv djë scàndoj! Jë scàndoj a-i na rivo dë spess, ma maleur a col òm ch'a l'é càusa 'd në scàndol.

Se toa man o tò pe at son càusa 'd pecà, trancc-je vìa: a l'é mej ch' it intre ant la vita sòp o stropià d'un bras ch' avèj doi pè o doe man e esse campà ant ël feu ch'as dëstiss-rà mai pì.E se tò euj a l'é càusa 'd pecà, gavlo e camplo vìa: a l'é mej intré ant la vita mach con n’euj sol ch' avejne doi e esse campà ant l'infern.

La paràbola dla fèja perdùa 

Pijeve varda 'd mai meprisé un-a dë ste masnà, përché iv diso che ant ël cel ij sò àngej a son sèmper a la presensa 'd mè Pare ch'a l'é an cel. [përché 'l Fieul ëd l'Òm a l'é vnù për salvé lòn ch'a l'era përdù]. Còs i na dise? Se n’òm a l'ha sent fèje, e se un-a 'd lor a ven a straviesse, é-lo nen vera ch' a lassërà an sle montagne le novant' e neuv për andé a serché pròpi cola ch'a l'é straviasse? E s'a ven a trovela, an vrità iv diso ch'a l'avrà pì 'd gòj për chila che për le novant' e neuv ch'a j'ero pa perdusse. Ant l'istèssa manera, a l'é la volontà 'd vòst Pare ch'a l'é 'n cel che gnanca un dë sti cit a vada a perdse.

L'arconsiliassion tra frèj 

Se tò frel a l'ha ofendute, và a feje na rimostransa a quatr euj. S' a të scota, it l'avras vagnà tò frel. Se, nopà, a të scota nen, pija 'nsem a ti un o doi d'àutri, parèj che doi o tre testimòni as rendo cont ëd la còsa. Se peui a veul dé da ment gnanca a lor, dis-lo a la Cesa; e s'a veul nen ëscoté gnanca la Cesa, ten-lo tanme 'n pagan o un gablé. An vrità iv diso che tut lòn ch' i l'avreve ligà an sla tèra, a sarà ligà 'dcò 'nt ël cel; e tut lòn ch'i l'avreve dësligà an sla tèra, a sarà dësligà 'dcò ant ël cel.

Iv diso 'dcò che se doi 'd vojàutri iv butreve d'acòrdi an sla tèra, cola ch'a sìa lòn ch'a ciamëran, a-j sarà dàit da mè Pare ch'a l'é 'nt ël cel. Përché là doa ch'a son radunà doi o tre a mè nòm, ëdcò mi i son ansema lor". Anlora Pero, avzinand-se, a l'ha ciamaje: "Signor, vàire vòlte, se mè frel am ofend, é-lo ch'i son obligà 'd përdonelo? Sarà-lo fin-a a set vòlte?". Gesù a l'ha rësponduje: "It diso nen fin-a a set vòlte, ma fin-a a stanta set vòlte!".

La paràbola dël servidor ch'a vorìa nen përdoné 

Për costa rason ël Regn dël cel a l'é tanme 'n rè ch'a l'avìa vorsù regolé ij cont con ij sò servidor. Quand ch'a l'é 'ncaminasse a conté, a l'han presentajne un ch'a-j dovìa desmila talent. E për càusa che col-lì a l'avìa nen ëd che paghé, sò sgnor a l'ha dàit l'ordin ch'a fussa vendù, chiel, soa fomna e soe masnà, e tut lòn ch'a l'avìa, e che dë sta manera-sì 'l débit a fussa pagà. Anlora sto servidor a l'é campasse a tèra dë 'dnans a chiel e a lo suplicava con ste paròle: 'Signor, për carità, it l'abie 'ncora 'n pòch ëd passiensa e it arpaghërai 'd tut'. Anlora 'l padron dë sto servidor, tocà 'd compassion, a l'ha lassalo 'ndé e a l'ha faje la grassia 'd condoneje tut ël débit. Ma sto servidor, quand ch'a l'é surtì, a l'ha ancontrà un dij sò colega 'd servissi ch'a-j dovìa sent dné, e a l'ha ciapalo për ël còl tant ch'a mancava pòch ch'a l'avria strossalo, e a-j disìa: ‘Pagh-me lòn che ti 'm deuve!’. Ma sò colega 'd servissi, campand-se an ginojon, a lo suplicava e a-j disìa: ‘Për carità, it l'abie 'ncora 'n pòch ëd passiensa e it paghëraj tut lòn ch'it deuvo’. Ma a l'ha nen vorsulo scoté, a l'é 'ndassne e a l'ha falo buté 'n përzon, fin-a a tant che 'l débit a sarìa stàit saldà. Ora, j'àutri sò colega 'd servissi, quand ch'a l'han vëddù lòn ch'a l'era rivà, a l'é rinchërsuje e a son andàit a conté al padron tuta la facenda. Anlora sò padron a l'ha falo vnì e a l'ha dije: 'Servidor gram ch'it ses, i l'avìa date la gràssia 'd condonete tut ësto débit përché 't l'avìe suplicame. É-lo ch’a l’era nen ëdcò tò dover d’avèj pietà 'd tò colega 'd servissi, coma mi i l'avìo avù pietà 'd ti?' E sò padron an còlera a l'ha dalo ant le man ëd le guardie dla përzon për esse suplissià fin-a a tant da paghé tut lòn ch'a-j dovìa. A l'é parèj ch'av farà mè Pare ch'a l'é 'n cel, s’i përdon-e nen ëd bon cheur tute soe mancanse ognidun a sò frel.

Nòte 

Bibia
Testament Neuv
Maté