La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Giob/Giob 37


Giòb

37 

Mach a pensé a tut sossì am ven ël baticheur, ël cheur am tërmola. Scota, scota, lë strun ëd soa vos, ël rabel ch’a seurt da soa boca. Sota ij cej a së spantia la lòsna e sò sluss a riva fin-a ai finagi dla tèra. Ël tron a-j barbòta darera - la vos tremenda dla majestà ‘d Nosgnor. Chiel a lo tratniss pa quand ch’a parla. La vos ëd Nosgnor a l’é gloriosa ant ël tron. Nojàutri i podoma gnanca 'nmaginesse coma ch’a sia potenta.

Chiel a-j dis a la fiòca: Tomba an sla tèra! E a le pieuve: Tombé a verse! Antlora tùit a chito ‘d travajé për podèj esse jë spetador ëd soa potensa. Le bestie sarvaje drinta soe tan-e a së stërmo e as quacio sota sò arpar. La bùria a riva dal mesdì e 'l ginich da tramontan-a. Ël sofi 'd Dé a forma la giassa e la dëstèisa d'eva as congela. Le nìvole as càrio d'umidor e da lor a së spantio le lòsne. A-i fà vagolé daspërtut conform a sò comand, përchè a faso lòn ch'a l'ha ordinaje an sël mond antregh. Pieuva o sol a son mandà an sla tèra o për castigh o për segnal ëd soa  misericordia granda.

Fà tension a sòn, Giòb! Fërm-te e consìdera le maravije 'd Dé. Sas-to ti, coma che Dé a-j comanda e coma ch'a fa la nìvola a fé lë sluss ëd la lòsna? It conòsses com a bàutio le nìvole për ària e le fiamenghe atività 'd col ch'a l'é perfet an conossensa? Quand ch’it ës-ciope dal calor ant ij tò vestì quand ch’a chita ‘l vent dël meridion e la tèra a s'arlama, Nosgnor a fà riflete ‘l calor coma da në specc ëd bronz. Podries-to fé l’istess? 

Va a mostrene lòn ch’i l'avroma da dije. Nojàutri i soma tròp ant lë scur për podèj pronteje nostre rason. Forsi che as peul comandeje: ‘Adess i veui parlé mi?’. Nojàutri i podoma gnanca parlé për la confusion ch’i l’oma an testa! Coma i podoma pa vardé ‘l sol quand ch’a brila ant ël cel quand che ‘l vent a l’ha bufà via le nivole, ant l’istessa manera në splendrior d’òr a ven da la montagna ‘d Dé. Chiel a l’é arvëstì ‘d në splendrior ch’a sbòrgna. Nojàutri i podoma gnanca 'nmaginesse la potensa dël Tut-potent. Tutun, combin ch’a sia giust e 'd dirit, chiel an crasa pa. Për lòn j'òm a l'han tëmma ëd chiel: tuti coj ch’a son savi a-j rendo l’onor e la venerassion ch’a j'aparten-o.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Giob