La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Samuel/2 Samuel 16


2 Samuel

16

David a ‘rsèiv ëd present da Ziba 

David a l'avìa pen-a passà 'l cò dël mont, ch’a l'é rivaie ‘ncontra Ziba, servent ëd Mefiboset. Chiel a l'avìa na cóbia 'd borich anslà con ël bast, carià ‘d dosent miche 'd pan, na senten-a 'd fogasse d'uva pàssola e sent cavagne ‘d fruta dë stagion con n'óiro ëd vin. Ël rè a l'ha ciamaje a Ziba: “Përchè portes-to tut sòn?”. Ziba a l'ha rësponduje: “J'aso a son për la famija dël rè, përchè a peusso cavalchéje, ël pan e la fruta dë stagion a son da mangé për ij sò òm, e 'l vin  për arlameve dal desert”. Ël rè a l'ha ciamaje: “Andova é-lo 'l fieul ëd tò padron?”. Ziba a l'ha rësponduje al rè: “A l'é restà a Gerusalem, përchè a l'ha dit: ‘D'ancheuj la casà d'Israel a tornerà andaré 'l regn dij mè grand’”.  Ël rè a l'ha dije a Ziba: “Tut lòn ch’a l'era 'd Mefiboset adess a l'é tò. Ziba a l'ha rësponduje:  “Mi 'm pròsterno ‘dnans ëd ti. Che i peussa sèmper gòde ‘d tò favor, mè sgnor e rè”.

Simei a maledis David e ij sò òm 

Ant ël moment che 'l rè a l'é rivà a Bacurim, varda-lì che n'òm, ciamà Simei, fieul ëd Gera, ëd la midema famija 'd Saul, a sauta fòra e, avzinandzje, as buta a crijasseje contra. Mentre che ‘l pòpol e ij soldà ch’a l’ero dantorn a David a soa drita e a manca a vnisìo anans fasendje da scòrta, chiel a l’era butasse a pijé a prassà ‘l rè David e ij sò servent. Antramente ch’a crijava soe maledission, Simei a disìa: “Va via! Spariss da sì! Ti, òm sangonari, canaja! Nosgnor a l'ha castigate për tut ël sangh che it l'has spantià ant la casà 'd Saul, përchè it l'has vorsù regné a sò pòst. Adess ël Signor a l'ha dàit ël regn ant le man ëd tò fieul Absalom. Ël maleur a l'é dzora 'd ti, përchè it ses n'òm sangonari”.

Antlora Abisai fieul ëd Zeruia a-j dis al rè: “Përchè cost can mòrt dovrìa-lo maledì ël rè, mè sgnor? Lasme andé che i-j tajo la testa!”. Ma 'l rè a l'ha dije: “Còs podomne fé, fieuj ëd Zeruia? Se chiel a crija contra, a l’é përchè ch’a l’é stàit Nosgnor ch’a l'ha dije: ‘Maledis David!’ Chi a podrà antlora dije: ‘Për che motiv has-to fàit sòn?’”. Peui David a l'ha dije a Abisai e ai sò servitor: “Vëdde, pròpi mè fieul, mia carn e mè sangh, a sërca 'd masseme, e l’istess a veul fé cost Beniaminita! Lasselo ch’am maledissa, përché a l’é Nosgnor ch’a l’ha dije ‘d felo! Miraco, Nosgnor a tnirà cont ëd mè magon e am rendrà bin për mal al pòst ëd la maledission d'ancheuj”.

Parèj che David e soa gent a l'han seguità soa stra, combin che Simei ch’a marciava an sël coston da l'àutra banda dla colin-a, a andasìa anans a maledì David e an tirandje contra ‘d pere e ‘d tèra. A la fin ël rè e tut ël pòpol ch'a l'era con chiel a son rivà strach e svers a soa destinassion, andova che David a l'é arlamasse.

Ël consèj d’Achitofel 

Antant Absalom e tut ël pòpol, j’òm d'Israel, a son rivà an Gerusalem, Achitofel a l'era con chiel. Antlora Cusai l'Archita, amis ëd David, a l'ha dije: “Longa vita al rè! Longa vita al rè!”. Absalom a l'ha dije a Cusai: “Ciames-to costa-sì la lealtà ch’it l’has për tò amis? Ses-to pa partì con chiel? Cusai a l'ha replicà: “Nò. Mi i sarai leal a col che Nosgnor, e costa gent e tuti j'òm d'Israel a l'han sernù. Dël rest, chi dovrìa-ne serve? A dovrìa pa esse sò fieul? Coma che i l'hai servì tò pare, parèj i servirai ti.

Antlora Absalom a l'ha dit a Achitofel: “Dane ‘n bon consèj. Còs dovrìo-ne fé?” Achitofel a l'ha responduje a Absalom: “Va a cogete con le concubin-e 'd tò pare. Tut Israel a vnirà a savèj che ti 't ses rendute arpugnant a tò pare e antlora tùit ij tò partigian a saran motivà a dete ‘l sò apògg ëd lor”.Donch, a l’han drissà na tenda an sla trassa, e Absalom a l'é andàit a cogesse con le concubin-e 'd sò pare an facia ‘d tut Israel.

An coj di ël consèj d'Achitofel a l'era considerà tant 'me n'arvelassion profética. Sia David che Absalom a l'avìo sèmpe tenù an considerassion granda ij consèj d'Achitofel.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Samuel