La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Giudes/Giudes 17


Liber dij Giudes

17

Mica e sò templ privà 

An sle montagne d’Efraim a j’era un viton ciamà Mica. Un dì, chiel a l’ha confëssà a soa mare: “Arcòrdes-to coj mila e sent sicl d’argent ch’at j’ero dësparì e che ti ‘t l’avìe maledìne ij làder ëdnans ëd mi? E bin, vardje sì ij sòld: i l’avìa pijaje mi!”. E soa mare a l’ha ësclamà: “Che Nosgnor at benedissa, mè car fieul!”. Chiel, parèj, coj sòld a l’ha daje ‘ndré a soa mare. Chila, contut, a l’ha dije: “I veuj consacré cost argent a Nosgnor për tò benefissi, mè car fieul, përché a sìa fondù e ch’as na fasa na stàtua ‘d metal. André ch’a l’avìa dàit col argent a soa mare, chila a l’ha ciapane dosent sicl e a l’ha daje a n’argentié, ch’a l’ha fane na statua fondùa; peui chila a l’ha piassala ant la ca ‘d Mica. A l’é parèj che ‘d soa ca Mica a l’ha fane ‘n santuari. A l’é fasse n’éfod e ‘d terafim e a l’ha dàit l’anvestiura ‘d sacerdòt a un dij sò fieuj. An coj temp-là a j’era pa ‘ncora ‘d rè an Israel e tùit a fasìo lòn ch’a jë smijava mej.

A j’era ‘n giovo ‘d Betlem an Giuda, dla tribù ‘d Giuda, ch’a l’era levita e a stasìa ‘n col leugh tant ‘me ‘n forësté. St’òm-sì a l’ha chità Betlem con l’intension ëd trovesse n’àutr leugh ëd residensa. Ant el viage për le montagne d’Efraim a l’é rivà a la ca ‘d Mica. Mica a l’ha ciamaje: “Da ‘ndova venes-to?”. L’àutr a l’ha rësponduje: “I son un levita ‘d Betlem an Giuda e i serco ‘n leugh anté ch’i peuda sté”. Mica a l’ha faje costa propòsta: “Resta da mi! Ti ‘t ëm faras da pare e sacerdòt, e mi ‘t darai des sicl d’argent a l’ann, da vestite e da mangé”. Ël levita a l'ha consentì dë sté da st'òm e 'l giovo a l'é stàit për chiel parèj d'un fieul. Mica a l’ha daje l’anvestiura sacerdotal al Levita e a l’é vnùit esse sò prèive privà e a l’é restà a vive ant la ca ‘d Mica. Mica a l’ha dit: “Adess mi i son sicur che ‘l Signor am sarà propìssi, përchè cost Levita a l’é dventà mè sacerdòt.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Giudes