Mario Albano/La nòna
Artorn

La nòna 
Sla pòrta ’d soa casòta, 
le man drinta le man, 
lé fërma na vejòta, 
sò sguard l’é fiss lontan. 

Con tinte spàlie smòrte 
da na vision lontan-a, 
chissà che ’d còse mòrte 
la ment a dësdavan-a! 

La prima età, l’amor, 
le giòie dla famija, peui... 
crussi, afann, dolor, la mòrt, 
ch’a pòrta via! 

Quanti parent pi vsin, 
quante person-e amìe 
ch’a l’han vorsuje bin 
e ch’a son già sparìe!

Aj ved ch’a passo an fila 
dnans a la ment e a piora - 
Nossgnor - a dis fra ’d chila - 
pieme ’d cò mi, l’è ora! - 

Ma ’nt col moment ardìa 
na bela masnajin-a 
aj sauta al còl e a crija: 
- T’ veuj tanta bin, nonin-a! 

- N’arsaut, un socrolon, 
la nòna a strenz soa cita; 
j’é al pòst d’una vision 
la realtà dla vita. 

E ades, la veja a gòd, 
pensand che, an fond an fond, 
per cola fior ch’a s-ciòd, 
l’é ancora bel ël mond!

Nòte 
Da Armanach piemontèis për ël 1938. Arpijà an Canto ’d cò mi! Ij Brandé Turin 1951. (Neuva edission Ca dë Studi «Pinin Pacòt» Turin 1986).

Leteratura piemontèisa
Poesìa
Mario Albano