La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Isaia/Isaia 41


Isaia

41

Nosgnor a dësfida le nassion 

Sté chiet e steme bin a sente, vojàutre  nassion ch’i steve da l’àutra banda dël mar. Porté anans vòstre rason le pì përsuasive, avzineve e peui i podreve parlé. La cort a l’é bin pronta a sente lòn ch’i l’eve da dì. 

Chi é-lo ch’a l’ha sussità da l’orient col ch’a l’ha arseivù la comission ëd fé giustissia? Chi é-lo ch’a l’ha dàit a st’òm d’esse vitorios tant da sugetesse ëd nassion antreghe e ‘d butesse sota ij pé ij sò rè? Con soa spa chiel a l’ha polverisà d’armeje. Con sò arch chiel a l’ha dësperduje tanme ‘d vòrva al vent. A-j dà adòss e a va anans pr’ ëd senté che gnun a l’avìa mai prima scarpisà. Chi ch’a l’é ch’a l’ha compì coste 'mprèise? L’istess ch’a nunsia l’avnì fin-a dal prinsipi. A l’é mi, ël Signor, ël Prim e 'l Darié. A l’é mi, e gnun d’àutri.

Le nassion ch’a stan da l’àutra banda dël mar a në son sburdìe. Ëd gent ch’a viv ant ëd pais da leugn a tërmolo e as buto an marcia për combate. J’idolatra as ancoragio j’un j’àutri e as diso: “Fomse fòrsa!”. Jë scultor a fan ànim ai giojé, e ‘l fondeur a giuta col ch’a bat a l’ancuso. “Pròpi bel,” a diso, “A l’é ancaminasse a vnì pròpi bin”. A la fin lor a fisso l’idol con ëd ciò për tëmma ch’a casca për tèra.

Nosgnor a guerna sò pòpol 

Ti, contut, Israel, mè servent, pòpol ëd Giacòb che mi i l’hai sernù, dissendend d’Abraham, mè amis, I l’hai pijate dai confin ëd la tèra, i l’hai ciamate da le region le pì lontan-e, e i l’hai dite: “Ti ‘t ses mè servent”. I son mi ch’i l’hai sernute, i l’hai pa scartate. Àbie gnun-e tëmme, përché mi i të stago dacant. Sagrinte nen, përché mi i son tò Dé. It dago fòrsa e d’agiùt. It sostnirai con mia man drita vitoriosa. Vàrdie, tùit ij tò nemis, coj ch’a j’ero furios contra ti, a son ëstàit tuti dësvergognà e disonorà. Tuti coj ch’at fan la guèra a saran anientà e a conteran pì nen. It sërcheras coj ch’at combatìo, ma it jë troveras pa. A saran dël tut anientà coj ch’at fan la guèra. Përchè mi, ël Signor, i son tò Dé. It ten-o la man e it diso: Àbie gnun-e tëmme, i son mi ch’it agiuto! Pòpol ëd Giacòb, ch’it ses tanme ‘n verm; Israel, ch’it ses bin pòca ròba, àbie gnun-e tëmme, i son sì për giutete! I lo diso mi medésim, ël Signor. Mi, ël Sant d’Israel, i son mi ch’it libero. It saras tanme na sarbiòira neuva, armà ‘d tanti dent. It trieras tùit ij tò nemis: a son tanme ‘d montagne, ma a dventeran tanme ‘d vòrva. It i-j camperas për ària e ‘l vent a-j buferà vìa; n’orissi a-j disperdrà. Antlora ti t’arlegras dl’euvra ‘d Nosgnor, e it glorieras dël Sant d’Israel.

Ël desert a sarà arnovà 

Ëd gent carià d’aflission e ‘d sagrin a l’é an serca d’eva, ma a la treuvo pa. La sèj a sëcca soa lenga, ma mi, ël Signor, i jë scoto; mi, ël Dé d’Israel i-j bandon-o nen: Për lor i farai seurte ‘d rivere dzora dij platò pì àut. I-j darai ‘d surgiss d’eva an mes a j’avalament. I ampinirai ‘l desert con ëd gòje d’eva. Ëd rivere ch’a calo da ‘d surgiss a scoreran për ëd tèra sùita. I pianterai ‘d sitron ant ël desert, gasìe, mortele e olivé; ant la vàuda, dacant a j'arsipress, i farai chërse ‘d sapin e ‘d pin. I faso lolì parèj che tuti, an vardand ësto miràcol, i sàpio ch’a l’é ‘l Signor ch’a l’ha falo, ch’a l’ha crealo ‘l Sant d’Israel.

Nosgnor a dësvergògna j’ìdoj 

Nosgnor, rè d’Israel, a dis ai dio dle nassion: “Vnì a presenté vòstra càusa, porté anans vòstre rason. Ch’a-j pòrto, parèj i podroma conòsse lòn ch’a capiterà ant l’avnì. Ch’an diso cole ch’a j’ero le predission ch’a l’han fàit: parèj ch’i vëdroma s’a son compisse. Dësnò, fene savèj lòn ch’a passerà. Nunsiene le còse ch’a vniran: parèj i savroma se lor përdabon a son ëd dio. Fé donca queicòsa, bon-a o grama ch’a sìa, ch’an fasa stupì e sbaruvé. Gnun rìsigh! A rivran pa përchè vojàutri i seve men che gnente e i peude fé nen dël tut! Coj ch’av pijo per dio a fan mach rije, a son n’abominassion.

Mi, contut, i l’hai sussità dal nòrd queidun che già a l’é ‘n camin ch’a riva. Dal levant chiel a 'nvocherà mè nòm: chiel a scarpiserà ij governant tanme ‘d pàuta, coma ‘l tupiné a pista la crèja. Chi é-lo ch’a va a fene la predission përch’ i lo sàpio e ch’i podoma savèj che lolì a l’é sicur? Gnun a l’ha podulo mai nunsié o a l’ha mach parlane, gnun a l’ha sentine ‘n quai presagi ch’i l’eve fàit. A l’é stàit mi ch’i l’hai dilo për prim a Sion: “Vardé ch’a riva!”. A l’é mi ch’i mando a Gerusalem col ch’a pòrta ‘d bon-e neuve. I l’hai vardà e i l’hai vëddù pì gnun: gnun ëd lor a l’é bon a dé ‘d consèj, nì ‘d dé rësposta a coj ch’a ciamo. Vëdde nen che cole lì a son tute ‘d ròbe veuide ch’a l’han gnun valor? Tùit ij vòstri ìdoj a son mach d’ària: a l’han gnun-a sostansa.

Nòte 

Piemontèis 
Bibia
Testament Vej
Isaia