La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Neemia/Neemia 9


Neemìa

9

Ël pòpol arconòss ij sò pëccà ‘dnans a Dé 

Ël di ch'a fà vintequat dël midem mèis, tuti j’Israelita a son congregasse pr’ un digiun pùblich. Për lòn a son vestisse 'd tërliss ëd sach e sbardlasse sënner an sla testa. Coj ch’a j’ero dabon dj’israelita a son separasse da tùit ij foresté e, an ëstasend an pé, a l’han confessà ij sò pëccà e le colpe dij sò antich. A l'han ëscotà për tre ore la letura dël lìber ëd la Lej ëd Nosgnor sò Dé, peui, për d'àutre tre ore, a l'han ciamà përdon dij sò pecà e renduje l’adorassion al Signor sò Dé. Antlora a son montà an sla tribun-a costi Levita: Jesua, Binui, Cadmiel, Sebania, Buni, Serebia, Bani, e Chenani, che a son butasse a invoché Nosgnor, sò Dé, a àuta vos. E ij Levita Jesua, Cadmiel, Bani, Asabneia, Serebia, Odiah, Sebania, e Petaia a l'han esclamà: “Alveve e benedì ël Signor vòst Dé!”.

“Signor nòst Dé! Ch’it sie benedet për tuta l’eternità! Ch’a sìa benedì tò nòm glorios! Ch’a sìa esaltà dzura ‘d tute le làude e le benedission! It-i ses mach ti Nosgnor. Ti 't l'has fàit ij cej, ij cej dij cej e tute le stèile dël firmament, la tèra e tut lòn ch'a-i é dzora, ij mar e tut lòn ch'a-i é andrinta: ti 't-j daghe vita a tut sòn e le moltitùdin dël cel a t'adòro. 

It ses ti, Nosgnor, col Dé ch'a l'ha sernù Abram; it l'has falo seurte da Ur dij Caldé, an cangiandje ‘l nòm an Abraham. L’ora ch’it l’has trovà sò cheur fedel ëdnans ëd ti, it l'has stabilì n'aleansa con chiel, cola ‘d deje a sò dëssendent la tèra dij Cananita, d'Hitita, d'Amorita, dij Perisita, dij Gebusita, e dij Ghirgasita. Ti 't l'has mantnù toa promëssa përchè it ses fedel. Ti ‘t l’has vëddù la tribulassion dij nòstri grand an Egit, e it l'has scotà ij sò crij aranda dël Mar Ross. It l'has compì ëd segn e 'd marche contra 'd Faraon, contra ij sò servitor, e contra 'd tuta la gent ëd soa tèra, përchè it savìe che j'Egissian a l'ero comportasse con prepotensa contra 'd lor. Ti 't ses fate n’arnomansa selebrà fin-a al di d'ancheuj. It l'has dividù ël mar ëdnans ëd lor, ch’a l'han travërsalo dzora 'd tèra sùita. Ma ij sò përsecutor a son ëstàit sversà ant ël përfond dj'eve parèj coma ch’a va a fond ant l’eva torbijosa na pera. It l'has guidaje 'd di con na colon-a ‘d nìvole, e 'd neuit con na colòna 'd feu, për anlumineje dëdnans la stra andova che a marciavo.

Ti 't ses calà an sël Mont Sinai e it l'has parlaje dal cel. Ti ‘t l’has daje giuste disposission, ëd bon comandament e ‘d bon precèt. It l'has faje conòsse tò Saba sant; it l'has comandaje për mojen ëd Mosè, tò servent, ëd fé ubidiensa a tùit ij tò precèt, comandament e lege. Ti 't l'has procuràje 'd pan dal cel, cora che lor a l'avìo fam, e it l'has fàit seurte d'eva dai ròch ant ël temp ëd la suitin-a, cora ch'a l'han avù sèit. It l'has comandaje d'andé a pijé possess ëd la tèra ch'i l'avìe giurà 'd deje.

Mach che lor, ij nòstri antich, a l'han agì con presunsion: a son arvirasse e a l'han pa scotà ij tò comandament. Lor a son arfiudasse d'ubidì, dësmentiand ij miràcoj, che ti 't l'avìe fàit për lor. Da bon, lor a son arvirasse e a l’han nominasse ‘n cap ch’a-j portèissa andaré an Egit, a soa s-ciavensa. Ma ti 't ses un Dé ch’a përdon-a, it ses pien ëd clemensa e 'd compassion, dosman a la flin-a e bondos ëd grinor genit e it l'has pa chitaje gnanca quand ch’a l’avìo fasse n’ìdol d’adoré, un bocin fondù an bronz e a l'avìo dit: ‘Vardé-sì col ch’a l'ha liberane da l'Egit!” E a l'han fàit d’abominassion teribij.

Ma ti, con toa gran compassion, it l'has pa chitaje ant ël desert. La colòna 'd nìvole ch'a-j guidava 'd di a l'é nen dësparìa, parèj come la colòna 'd feu che a 'nluminava 'd neuit la stra andova ch’a dovìo marcé. Nopà ti 't l'has daje tò spìrit bon a instruìje. E it l'has pa gavaje la manna da soa boca; it l'has seguità a provëdd-je d'eva cora che a l'avìo sèit. Për quarant'agn ti 't l'has sostnìje an tut. Fin-a ant ël desert lor a son pa consumasse 'l vestiari e ij sò pé a son mai gonfiasse. It l'has daje ‘d regn e pòpoj, e ti ‘t l’has dëstribuije ant minca ‘n canton dël pais. Lor a l'han ardità 'l regn  ëd Rè Sicon ëd Chesbon e 'l regn ëd Rè Og ëd Basan. Ti 't l'has moltiplicaje ij sò dëssendent parèj dle stèile dël cel. it l'has mnaje a la tèra ch’it l’avìe promëttuje ai sò antich ch’a sarìo entraje e pijane ‘l possess. Sò dëssendent a son intrà e a son ampadronisse dla tèra 'd Canaan. It l'has umilià e butà an soe man ij Canané ch'a stasìo ambelelà. J'Israelita a son vnùit a esse padron ëd regn e 'd pòpoj ëd cola tèra, ch’a podìo aministré a sò piasì. A son pijasse ‘d sità fortifià e tère drue. A l'han piàit possess ëd ca pien-e 'd richësse, ëd poss già scavà, ëd vigne, d'ulivé e 'd gròss vërzé. A l'han avù da mangé e da bèive fin-a ch’a l’han vorsune. A l'han argiojì complèt ëd la richëssa ch'it l'has daje. 

Malgré tut lòn ch’a l’avìo arseivù a son dventà dzubidient e a son arvirasse contra ‘d ti: a l’han campà toe lege darera dle spale. A l’han fin-a massà ij profeta ch’a l’avìo butaje an sl’avis për feje artorné a ti. A l'han comëtù ëd blasfemìe teribij. Antlora ti it l'has bandonaje ant le man dij sò aversari, ch’a l’han butasse a craseje. Ma ant ël temp ëd soe tribolassion a l'han crijà a ti e ti dal cel it l'has scotaje. Antlora, an toa compassion sensa fin, it l'has mandaje 'd liberator ch'a l'han dësangagiaie da le man dij sò nemis.

Ma pen-a che a tornava la pas, lor a andasìo torna contra toa volontà. Ti 't-j bandonave n'àutra vira ant le man dij sò nemis ch’a-j dominavo. L’ora, peuj che an soa arlìa a ‘ncaminavo torna a ciamete agiùt, ti, an toa compassion, it jë liberave ‘d bel neuv. E ti 't l'has rasonaje 'd manera bin séria 'd torné a toa lej, ma lor a son sèmpe stàit arviros e con presunsion a l'han pa obidì a tò comandament. A l'han pëcà contra 'd toe ordinanse, ch'a son sorgiss ëd vita për tuti coj ch’a j’ubidisso.  Ma lor nen guernand tò comand a son ëstàit dësubidient, teston e arviros. Për vàire agn e d'agn ti 't l'has passientà con lor, an ciamàndje con tò Spìrit për mojen dij profeta. Lor a l'han mai scotaje! Përparèj che a la fin, it l'has chitaje ant le man dle gent dj'anviron. Contut, an toa bondosa miserdicòrdia, it l'has pa dësblàje 'd pianta; ti 't l'has nen dësmentiàje dël tut. Che Dé pien ëd compassion e 'd misericòrdia ch’it ses!

Parèj che adess, Dé nòst, grand potent e afros, ti 't guerne tò angagg ëd fedeltà. Ora, ten cont ëd lòn ch'i l'oma patì, nojàutri e ij nòstri pare, ij nòstri rè e ij nòstri cap, ij nòstri sacerdòt e ij nòstri profeta, nòstri grand e tuta la gent, dai di dij rè d'Assiria, fin-a al di d'ancheuj. Quand ch’it l’has castigane it l’avìes bin rason! Soma nojàutri ant la colpa, e nojàutri i l’oma arseivù mach lòn ch’i meritavo. Nòstri rè, nòstri cap, nòstri sacerdòt e nòstri cè a l'han pa guernà toa lej. Lor a l'han pa daje da ment ai tò comandament, a l'han nen scotà ij tò amoniment. A l'han pa servite gnanca ant la tèra drua e granda ch'it l'avìe butaje a dësposission, pròpi ant ël regn pien a ras dij tò beni, lor a l'han pa chità soe pràtiche grame.

Parèj che adess i soma trovasse torna s-ciav! S-ciav an cola tèra che ti 't l'avìe daje ai nòstri antich për gòdne dij sò bon frut. Ancheuj sta produssion bondosa a va a d'àutri rè, coj ch’a dòmino dzura ‘d nojàutri a càusa dij nòstri pëccà. Lor a son nòstri padron, a fan lòn ch'a veulo ëd nòst cabial, antramentre che noi i soma ant na gran tribolassion.

Ël pòpol as angagia a osservé la lej 

[10:1] Dòp ëd costa preghiera, i soma dessidusse ‘d fé la promëssa solen d’esse  fedej a Dé. I l'oma butala an forma scrita coma n’ampegn precis, e ij nòstri cap, ij Levita e ij sacerdòt a l'han sotsignala ant un document cacëtà”.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Neemia