La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Giob/Giob 32


Giòb

32

La rëspòsta d’Eliu a Giòb 

Tanta a l’era l’ostinassion ëd Giòb a chërdse n’òm giust, che ij tre amis ëd Giòb a son arfudasse d’andé anans a feje d’àutre contestassion. 

Antlora Eliu fieul ëd Barachel ël Busita, dla tribù ëd Ram, a l’é presentasse e a l’ha faje savèj che dcò chiel a l’era motobin anrabià contra 'd Giòb për soa ostinassion ëd pa vorèj amëtte d’esse un pecador e che Dé a l’avìa bin rason ëd castighelo. Eliu a l’é ‘dcò anviscasse 'd ràbia 'dcò contra ij tre amis ëd Giòb, përchè a l'avìo nen savù deje na rëspòsta përsuasiva e a l’avìo daje l’ocasion ëd buté Dé da la part dël tòrt. Mach che Eliu a l'avìa spetà, antramentre che lor a parlavo con Giòb, përchè a l'ero pì vej d’età che chiel. Cora donch, ch’a l'ha vëddù che coj tre òm a l’avìo pì gnuna réplica da deje a Giòb, Eliu a l'é anviscasse 'd flin-a.

A l’é parèj che Eliu, fieul ëd Barachel, ël Busita, ciapà paròla, a l'ha dit: ‘Mi i son giovo e vojàutri già con ij cavèj bianch; a l’é për lòn ch’i j'era pa ancor ancalamne a manifesté con vojàutri com i la penso. I pensava tra 'd mi e mi: ‘A sarà l'età a parlé e ij canù a mostreran la saviëssa. A l’é vera, d’àutra part, ch’a l’é dzortut lë Spìrit dët Tut-potent ch’a dà l’inteligensa a l’òm. A son nen sempe le caterve dj'ann a dé ‘d saviëssa, nì ij vej a capìsso sempe lòn che a l'é giust. Për sòn im n'ancalo a dì: ‘Scoteme. Ëdcò mi i mostrerai lòn ch'i sai. Vardé, mi i l'hai spetà ch'i parlèisse vojàutri. I son ëstàit a sente vòstri pensé, fin-a ch ‘i andasìe anans a sërché d'argoment. I prestava atension a lòn ch’i disìe, ma gnun a l’ha podù convince Giòb che chiel a l’era ant ël tòrt. Gnun an tra ‘d vojàutri a l’ha savù rëspondje a ton. Dì pa: la saviëssa i l’oma pa trovala an Giòb. Che adess a sia Nosgnor midem a feje la confutassion, e pa nen n’òm’. Giòb a l'ha nen adrëssà a mi soe paròle, e mi i-j rëspondrai pa con ij vòstri argoment”.

Lor a son tombà ant la costernassion e a peulo pì nen rësponde: as n'ancalo pa pì  a banfé. I l’hai bin ëspetà, ma dal moment che lor a parlo pì nen, dagià ch’as në stan ambelelì sens’ dì paròla, anlora i veuj ‘dcò mì dì la mìa. I farai savèj lòn ch’i penso. An efet, i l’hai tant da dì. A-i é në spìrit drinta ch’am cissa a parlé tant che i peudo pa pì steme ciuto. I smijo a ‘n botal ëd vin o a na vassela neuva ch’a l’han gnun ësfògh: i son lì lì për s-ciapeje e seurt-ne fòra! I parlerai e i darài sfògh a mie paròle. Parèj, lasseme parlé e i darai na rëspòsta. I vardrai an fàcia gnun e i flaterai gnun. I peudo nen esse ‘n rufian: s’ì provèissa a felo, ël Creator a speteria pa doi vire për feme fòra!

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Giob