Luis Olivé/Piemont
Artorn a la Tàula

Piemont 
Ò Piemont, ò paìs dij montagnar,
Paìs d’òmini dur e tut d’un tòch,
Ma àut, ma frèm, ma fòrt, com ij tò ròch.
Ma militar!
              Cesare Balbo

PIEMONT! Piemont! I crijo con la fòrsa
ëd tut mè sangh e ‘d tuta la mia vos.
Contra ‘st mond salopard ëd luv rabios
tò nòm lo saro ant cheur come ant na mòrsa.

E tò parlé da mas-cc, Piemont glorios,
tò langagi scurì ‘d paròle crùe,
l’è un arc dë stèile e ‘d nì d’aquile drùe
con ale ‘d vent,  euj visch ëd sol radios.

Un arch sizlà ‘nt ël diamant bleu ‘d tò cel
ch’a splend, Piemont, sle toe montagne a pich
sui tò biond camp laurà dai pian ai brich.

E ‘l pensé ch’a sluzìss ant mè sërvel                      
l’è un ragg dl’arà d’assel che ant le toe  tère                                                                                             
squarsa j’òss dij nemis ëd le toe guère.          

Mont Bianch, 1925      

Leteratura piemontèisa
Poesìa
Luis Olivé