Orassion e liturgìe piemontèise/Magnificat
Artorn

Ël Magnificat (ël Cant ëd Marìa, Luca 1:46-55) 

"L'ànima mia magnifica Nosgnor. e mè spìrit as arlegra an Nosgnor, mè Salvator perchè chiel a l'ha vardà con favor a l'ùmil condission ëd soa serva. D'adess anans tute le generassion am ciamran beata, përché 'l Potent a l'ha fame 'd grande còse e Sò Nòm a l'é sant. Da na generassion a l'àutra Nosgnor as mostra misericordios anvers a coj ch'a l'han ëd riguard për chiel.  A l'ha dimostrà potensa con Sò bras: a l'ha sbërgiairà j'orgojos e j'arogant, a l'ha tirà giù ij prinsi dai sò tròno e a l'ha esaltà coj ch'a son ùmij. A l’ha gavà la fam a j’afamà, a l’ha mandà via jë sgnor a man veuide. A l'ha giutà Israel, Sò servitor, arcordandse ëd soa misericòrdia, cola ch'a l'avìa promettula ai nòstri antich, a Abraham e a soa dissendensa për sèmper".

Nòte 

Leteratura piemontèisa
Orassion