La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Esechiel/Esechiel 20


Esechiel

20

Idolatrìa testarda d’Israel 

L’ann ch’a fà set ëd la deportassion dël rè Jeconìa, ël dì des dël mèis ch’a fà sinch, a l’é vnuje a consultesse con Nosgnor quaidun dj’ansian d’Israel e am son setasse ‘dnans. Antlora Nosgnor a l’ha adressame soa paròla. A l’ha dime: “Fieul d’òm, parla a j’ansian d’Israel e dije: ‘Sossì a l’é lòn ch’a dis ël Signor Dé: Sevene vnùit për consulteme? Bin, antlora, sicur coma ch’i vivo, a vojàutri iv dirai pròpi pì gnente! Veus-to esse giùdess ëd lor? Veus-to giudicheje, fieul d'òm? Antlora faje vëdde j'abominassion ch’a l’han comëttù ij sò grand! E dije:

Ël di che mi i l'hai sernù Israel, i l’hai fàit un giurament ai dissendent dla casà ‘d Giacòb e i l’hai fame conòsse a lor ant ël pais d’Egit. Mè sarament a l’é stàit ësto-sì: Mi i son ël Signor, vòst Dé. An col dì-là i l’hai giurà ch’i l’avrìa faje seurte dal pais d’Egit e ch’i l’avrìa mnaje ant na tèra che mi i l’avìa esplorà për lor, un pais ch’a cola ‘d làit e d’amel, ël pì bel pais ch’a-i sìa. I l’hai peuj daje cost órdin: Mincadun ëd vojàutri ch’a campa vìa j’idoj detestabij che tant av anciarmo; lasseve nen antamné da j’idoj arbutant d’Egit. A l’é mi ‘l Signor, vòst Dé.

Lor, contut, a son arvirasse contra ‘d mi e a l’han nen vorsume scoté. Gnun a l’ha campà vìa j’idoj detestabij che tant a-j anciarmavo, nì a l’han chità j’idoj arbutant d’Egit. Antlora i l’hai pijà la decision dë sverseje ansima ‘d lor mia rabia, e dë sfogheje contra mia ira an mes dël pais d’Egit. I l’hai agì parèj për guerné mia ‘rputassion për ch’i fussa pa dëspressià da la gent andova ch’as trovavo, dagià ch’i l'avìa bin diciarà ch’i l'avrìa faje seurte dal pais d'Egit sota ij sò euj.

Antlora i l’hai faje seurte da l’Egit e i l’hai mnaje fin-a al desert. I l’hai daje ij mè statut e i l’hai faje conòsse ij mè decret, ch’a fan vive coj ch’a jë scota. Nen mach, ma i l’hai daje ij mè dì d’arpòs, ij mè saba, për ch’a fusso un segn dël Pat ëstabilì an tra mi e lor, përchè ch’as sapia che mi, ël Signor, a-j consacro a mè servissi. 

Ma 'l pòpol d'Israel a l'é arvirasse contra 'd mi ant ël desert; a l'han pa staje dapress ai mè precèt, a l’han arfudà ij mè decrèt, ch’a dan vita a col che a-j guerna, e a l'han fàit nen d'àutr che profané ij mè saba, a la mira che mi i son arsolvume dë sfoghé contra ‘d lor tuta mia ira, an ësterminandje ant ël desert. Ma për considerassion ëd mè nòm, për nen sogeteme a le schergne dj’àutre nassion, i l'hai fàit an n'àutra manera, përchè ‘dnans ëd lor, mi i l'avìa bin falo seurte ‘l mè pòpol. I l'hai faje giurament ant ël desert, ch’i l'avrìa mnaje ant ël pais destinà a lor, na tèra ch’a cola ‘d làit e d’amel, ël pì bel ëd tùit ij pais; ma lor a l’han dëspresià ij mè comandament, a l’han pa pì andaje dapress ai mè statut e a l’han profanà ij mè saba, përchè sò cheur a ‘ndasìa dapress ai sò idoj. Pura i l’hai conpassionaje e i l’hai pa stërminaje; parèj i l’hai pa faje dësparì ant ël desert.

Antlora, ant ël desert, i l’hai ordinà ai sò fieuj: ‘Andeje nen dapress ai precèt dij vòstri grand, fé pa parèj ëd lor, lasseve nen antamné dai sò idoj arbutant. A l’é mi ‘l Signor, vòst Dé. Andeje dapress ai mè precèt, osservé ij mè decrèt e buteje an pràtica. Santifiché ij mè dì d’arpòs, ij mè saba, për ch’a sio ‘n segn dël pat ch’a-i é an tra mi e vojàutri, e ch’as sapia che mi, ël Signor, i son vòst Dé’. Ma ‘dcò ij sò fieuj ‘d lor a son arvirasse contra ‘d mi; a son pa andaje dapress ai mè precèt, a l’han pa guernà e butà an pràtica ij mè decrèt, ch’a dan vita a chi ch’a-j ten da cont; a l’han profanà ij mè dì d’arpòs, ij mè saba. Antlora i l’hai pijà la decision ‘d deje ‘l gir a mè arsentiment dzura ‘d lor e ‘d deje sfògh contra ‘d lor a mia ira ant ël desert. Ma, na vira ‘d pì, i son tratnime për considerassion ëd mè nòm, për nen sogeteme a le schergne dj’àutre nassion, përchè dëdnans ëd lor, mi i l'avìa bin falo seurte mè pòpol.

Ant ël desert, i l’avìa ‘dcò giuraje che mi i l’avrìa dësbërgiairaje an tra le nassion e dëspërduje për tùit ij pais. I l’hai falo përchè lor a l’han pa osservà ij mè decrèt, a l’han arfudà ij mè precèt, a l’han profanà ij mè dì d’arpòs, ij mè saba, e a son lassasse anciarmé da j’idoj arbutant dij sò grand. Avij-ne fòrsi daje ‘d precèt ch’a j’ero nen bon e ‘d decrèt ch’a-j dasio pa la vita? Son-ne fòrsi mi ch’i l’hai portaje a comëtte la profanassion ëd smon-me an sacrifissi ij sò prim-génit? E-lo ch’i l’hai faje fòrse inoridì për ch’a savèisso parèj che mi i son ël Signor?

Ora, donca, fieul d’òm, parla ‘ncora al pòpol d’Israel e dije: Sossì av fà savèj ël Signor Dé. Ij vòstri grand a l’han seguità a ofend-me con soe infidelità ‘d lor. Mi i l’hai faje intré ant ël pais ch’i l’avìa giurà ‘d deje, ma viravoltà che lor a vëdìo na colin-a àuta o n’erbo pien ëd feuje, ambelelà a smonìo ‘d sacrifissi ch’a provocavo mia ira. A-i portavo soe oferte odiose, a-i presentavo ij sò përfum d’odor agreàbil e a-i vërsavo soe libassion. Parèj i l’hai dije: Lòn ch’a sarìo mai costi leugh elevà che vojàutri i-i vade tant volenté? (A son ciamà parèj fin-a al dì d’ancheuj).

Përtant, dì al pòpol d’Israel: ‘Sossì av fà savèj ël Signor Dé: E-lo ch’i vorìe antamneve tanme ij vòstri grand e fé ‘d prostitussion con ij vòstri idoj detestabij? Quand ch’i smon-e ij vòst sacrifissi - quand ch’i feve passé ij vòstri fieuj pr’ ël feu - ancora dël dì d’ancheul vojàutri i antamneve vòstre përson-e con tùit ij vòstri idoj. Coma podrie-ne pensé ch’im lasso consulté da vojàutri, pòpol d’Israel? Sicur coma ch’i vivo, mi, ël Signor Dé, im lasserai pa consulté da vojàutri!

Vojàutri i dise: I vorsoma esse tanme j’àutre nassion, tanme la gent dj’àutri pais ch’a rendo l’adorassion a ‘d dio ‘d bòsch e ‘d pera. Bin, antlora, fichev-lo bin ant la crapa che lòn ch’i l’eve progetà a l’avrà gnun-a bon-a riussìa. Mi, ël Signor, i fortisso, sicur coma ch’i vivo, ch’i regnerai dzura ‘d vojàutri con man fòrta, con brass poderos e con n’ira dësbordanta. Con man fòrta, con brass poderos e con n’ira dësbordanta, iv farai seurte da ‘n mes a ‘d pòpoj strangé, iv buterai torna ansema dai pais anté ch’i j’ere dëspërdù. Iv ëmnerai a ‘n desert lontan da j’àutre nassion, e ambelelà i intrerai an giudissi contra ‘d vojàutri an vardand-ve an fàcia. Pròpi coma ch’i son intrà an giudissi contra dij vòstri grand ant ël desert dla tèra d’Egit. I lo diso mi, ël Signor Dé. Coma ch’a fà n bërgé iv farai passé sota sò baròt e i farai na sernùa conform ai termo dël pat. I slontanerai da vojàutri j’arviros ch’a son arvoltasse contra ‘d mi; i-j farai seurte dal pais anté ch’a stan, e a intreran pa pì ant la tèra d’Israel. Antlora i savreve ch’a l’é mi ‘l Signor.

Pòpol d’Israel! Sossì a dis ël Signor Dé: “Andé pura, minca un ëd vojàutri, s’i veule pa scoteme, e adoré ij vòstri idoj arbutant. Mè nòm, contut, a sarà pì nen profanà dai vòstri sacrifissi e vòstri idoj arbutant. Përchè là ‘n sël mont sant, an sël mont àut d’Israel, tut ël pòpol d’Israel, tuti coj ch’a stan ant ël pais, un bel dì am rendran l’adorassion. I-j arseivrai ambelelà, e ambelelà i acetrai l’oferta ‘d lòn ch’a l’é arservame, vòstre primissie e tut lòn ch’im consacrereve. Quand che mi iv farai seurte d’an mes ëd j’àutre nassion e iv archeujerai dai pais anté ch’i seve dëspërdù, im compiasrai ëd vojàutri tanme ‘n përfum agreàbil. I arvelerai mia santità an tra ‘d vojàutri dëdnans a j’àutre nassion. Antlora, quand che mi iv farai intré ant la tera d’Israel, ël pais ch’i l’hai giurà ‘d deje ai vòstri grand, i savreve che ‘l Signor a l’é mi. Ambelelà, quand i visereve dla vòstra condòta passà e ‘d tute le assion ch’a l’han antamnave, i l’avreve dëspiasì ‘d vojàutri medésim për tute j’assion grame ch’i l’avìe comëttù. Pòpol d’Israel! Quand mi iv traterai për motiv ëd mè onor e nen com a meritrìa vòstra mala condòta e vòstre assion pèrfide, i savreve che ‘l Signor a l’é mi. I lo diso mi, ël Signor Dé.

Professìa contra ‘l meridion 

Nosgnor a l’ha adressame soa paròla. A l’ha dime: “Fieul d’òm! Virte anvers ël meridion e parla contra Darom. Profetisa contra la boscaja dël Neghev. e dije: Sossì a l’é lòn ch’a l’ha dit ël Signor Dé: Vardé i son an camin ëd vischè ‘n gran’ feu an ti ch’a divorerà an ti minca n’erbo verd e minca n’erbo sech. Le fiame foà a podran pa esse dëstissà, e la superfice ‘ntrega dël teren dal Neghev fin-a al nòrd a në sarà tuta brusà. Tuti a podran vëdde ch’a l’é stàit mi, ël Signor, a brusela; a podrà nen esse dëstissà”.

Antlora mi i l’hai dije: “Signor Dé! Lor am diso: ‘E-lo vera o as trata mach ëd na figura ‘d toa eloquensa, na paràbola?”.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Esechiel