Rino Serra/Le fior dël mal/029


XXIX. NA CARÒGNA 
T'arcòrde la còsa vista ànima mia 
Col bel matin si doss d'istà: 
Na carògna disonorà a la svòlta 'd na via 
Su 'n let ëd pere sëmnà, 

Piòte a l'aria, coma na dòna indecenta, 
Anfiamà e strassuand velen, 
A durvìa 'n manera cinica e indiferenta 
Sò vènter d'esalassion pien. 

Ël sol a picava dzor sta marsònia pura 
Mé a vulèila cheuse da bin 
E 'd rende sent vòlte a la grand natura 
Lòn ch'a l'ha butà 'nsem da bin; 

E 'l cel a vardava la carcassa superba 
Mé fior ch'a së stà për duerté. 
La spussa a l'era così fòrta, che 'n sl'erba 
Për n'àmen tl'has chërdù 'd manché. 

Le mosche su col vènter mars a zonzonavo 
Doa a surtìo nèir batajon, ël mej 
Dle larve, che mé në spèss liquid a colavo 
Arlongh a coj viv brandej. 

Coma n'onda, tut là a calava, montava 
Furmioland, an gir virand-se; 
Sarìa disse che col còrp, che 'n sofi incert gonfiava 
Andèissa 'n moltiplicand-se. 

E da sto mond a-i sortìa na dròla musica, 
Mé l'eva corenta e l'aria, 
Come 'l gran siassà 'n manera ritmica 
Agità e virà an aria. 

Le forme sn'andasìo, mach pì 'n seugn rëstava 
Mé në sbòss meusi indolent, 
Sla tèila smentià e che l'artista disegnava 
Con la memòria solament. 

E an vardand con euj rabios e motoben atent 
Dré dai mass na cagna agità, 
Sërcava d'arpié a lë schéletro, spiand ël moment 
Ël bocon prima abandonà. 

-Donca anche ti 't saras coma st'anflura, 
Coma st'oribil infession, 
Stèila dij mè euj e sol ëd mia natura, 
Ti mè àngel e mia passion! 

Si! Istessa ti 't saras argin-a dle grassie, 
Dòp j'ultim sacrament Cristian, 
Cand it andras sota l'erba e le fior grasse 
E ij tò òss lì mufiran. 

Alora, oh mia blëssa! Ai verm disijlo, va, 
Lor ch'at mangeran ëd basin, 
Che forma e divin-a essensa l'hai conservà 
Dij mè amor marsà da bin! 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire