Rino Serra/Le fior dël mal/100


C 
La serva dal grand cheur dont it j'ere gelosa, 
Ch'a deurm sò seugn sota na màndola ombrosa, 
Noi duvrìo donca porteje na qualsëssìa fior. 
Ij mòrt, ij pòver mòrt, a l'han pro dij grand dolor, 
Cand otober a sofia, sfojeur dij vej erbo, 
Sò vent malincònich d'antorn ai sòi marmo, 
Ëd sicur a treuva ij viv bin pòch arconossent, 
A deurme, mé a fan, sot dij linseuj piasent, 
Antant che mangià da nèire fantasticarìe, 
Sensa bon-e paròle e 'nt ël let pa companìe, 
Vej schéletri bin giassà travajà dai verm, 
Ch'a sento stissé le bianche fiòche dl'invern 
E ij secoj passé, sensa amis né famija 
Ch'a arpiasso jë strass ch'a pendo da soa grija. 

Cand che 'nt la sèira 'l such a subia e as sent canté, 
Pasia, an sël cadregon la vëddèissa sté, 
Se 'nt na neuit dë dzèmber bleu e tant giassà, 
La trovèissa 'nt un canton ëd mia stansa, quacià, 
Grave e vnisend là dal fond ëd sò let etern 
Cové la masnà chërsùa da sò euj matern, 
Còs pudrìa rësponde a st'ànima religiosa, 
Vëddend droché lerme da soa parpèila creusa? 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire