La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Complente/Complente 3


Complente

3

An mes dij pior a-i é na speransa 

Mi i son l'òm ch’a l'ha conossù 'l sagrin, sota 'l foet ëd soa flin-a. Chiel a l'ha portame e fame marcé ant ël top e sensa lus. Contra 'd mi sol, chiel a vira e a toira soa man tut ël di. Chiel a l'ha fàit ëvnì veja mia carn e mia pél: a l’ha rompù ij mè òss. A l'ha assediame, a l’ha anserciame con d’afél e ‘d tribulassion. Chiel a l'ha  confiname ant ëd pòst ëscur, coma s’i fussa un che a l'é mòrt da vàire. 

A l'ha murame viv e i peudo pi nen seurte; coma ch’a son greve mie caden-e. Quand ëdcò mi i dovèissa crijé e ciamé, chiel a stenz mia preghiera. Chiel a l'ha sbarà mia stra con ëd pere, stopà ij mè vieuj. Chiel a l'é për mi n'ors a l'avàit, përparèj d'un leon ëstermà. Faséndme dëstorné da mia stra, chiel a l'ha strompame, a l'ha fàit ëd mi n'oror. A l'ha fàit bandé sò arch e a l'ha colpìme parèj d'un bërsaj për soe flece.

A l'ha piantà le flece 'd soa faretra ant ij mè ren. I son ëvnùit a esse la fàula 'd tuta mia gent, për lor i son la ciabra tut ël di. I son ësvers d'ameiror, chiel a l' ha anciarmame d' absint. A l'ha fame mastié d'erbe mère, s-ciapame ij dent con dla giàira; a l'han quatame 'd sënner. Mia ànima a l'ha pì gnun-a pas e i l'hai dësmentià 'l boneur! Antlora i l’hai dit: “I peudo pì nen soporté tut sòn. I l’hai përdù la speransa ant l’agiut ëd Nosgnor”.

Arcòrdte 'd mia misèria e 'd mie peregrinassion, ch’a son amere coma ‘l tòssi. I penso sèmper a sossì e grand a l’é mè sviliment. Im n’aviso, contut, ëd cheicòsa ch’a l’é l’ùnica rason ëd mìa speransa: la misericòrdia ‘d Nosgnor a vnirà mai a manché; soe compassion a son pa andàite a la fin. Lor as arneuvo tute le matin, soa fedeltà a l'é granda! Im disìa: ‘Nosgnor medésim a l’é mia ardità: a l'é për lòn che mi i spero an chiel".

Nosgnor a l’é bon anvers ëd coj ch’a lo speto, coj ch’a lo serco. A l’é bin ëspeté con passiensa che Nosgnor an lìbera. A l'é bin për l'òm che a peussa porté 'l giov fin-a dal temp ëd soa gioventura; ch’a peussa setesse da sol an goernand ël silensi quand che Nosgnor a lo castiga; ch’as në staga dëstèis con la fàcia ant la póer: a peul desse che për chiel a-i sìa ‘ncora speransa! E bìn, ch’a spòrza la ciafërla a col ch’a lo frapa e ch’a aceta j’ofèise dij sò nemis, përchè Nosgnor a possa pa andaré l'òm për sèmper. A podrà bin dene d’aflission, ma peui chiel a l’avrà compassion ëd nojàutri, përchè soa misericòrdia a vnirà mai a manché. Përchè a l'é dë stracheur che Nosgnor a sagrin-a e a umilia ij fieuj ëd l'òm!
 
Ant ël moment che a së scarpiso e as craso tùit ij përzoné d'un pais, cand ch’a së sfàussa 'l dirit ëd n'òm dë ‘dnans a la presensa dël Pì-Àut, 3:36 quand ch’as fà tòrt a n'òm ant un process, miraco che Nosgnor vëdd-lo pa?

Chi ch’a podrìa comandé ch’a sìa fàit cheicòs che Nosgnor a l’àbia pa decretalo anans? Miraco che a l'é pa da la man dël Pì-Àut che seurt-lo 'l mal e 'l bin? Che rason l'avrìa-lo l'òm ëd barboté quand ch’a l’é castigà për ij sò pecà? A sarìa mej për chiel, pitòst, fesse bin n’esam ëd cossiensa e artorné a Nosgnor. Anlora, aussoma nòst cheur e nòstre man anvers a Nosgnor ch’a stà an cel. Nojàutri, mach nojàutri i l'oma pecà; noi, noi i soma stàit d'arviros e ti ’t ses ëstàit con nojàutri sensa pietà. Ti 't ses anvlupate 'd flin-a e it l'has patlane; it l’has massane sensa misericòrdia. It ses anvlupate drinta na nìvola përchè nòstre preghiere a podèisso pa passeie ‘ndrinta. It l’has bandonane an tra le nassion coma d'ëmnis, n'arfud ëd le gent. Tùit ij nòstri nemis an parlavo contra. I soma pien dë sburdiment, përchè nojàutri i soma tombà ant ël trabucet ch’a l’avìo butàne ‘dnans, i soma stàit vastà e ruinà.

Ij mè euj a së slinguo an bialere për ël dësastr ch’a l’é tornaje a còl a mia gent. Torent ëd lerme a ven-o giù dai mè euj e as fërmo pa. I peudo nen deme ‘d pas tant che mè pòpol a l’é stàit dësblà, fin-a al moment che Nosgnor a varda e a vëdd da l'àut dël cél. Lòn che ij mè euj a vëddo am dan n’aflission ch’a finiss mai: lòn ch’a l’é capitaje a le fomne ‘d Gerusalem a l’é afros.

A l'han dame la cassa, a l’han dame dapress parèj 'd n'osél, coj che am esecravo sensa na rason. Lor a l'han pressipità mia vita ant na tampa, a l'han ciapame a prassà. L’eva a l'é passà dzora ‘d mia testa e i pensava che giumai i j’ero a la fin. Da col poss ancreus i l'hai 'nvocà tò Nòm, Nosgnor e ti’t l’has sentù mè crij, scotà mia preghiera e mè apél. Antlora it ses avzinate a mi e it l'has dit: "Gnun-e tëmme". Nosgnor! It ses ëstàit ti ch’it l’has guername e ch’it l'has dësangagià mia vita. Ti 't l'has vëddù, Nosgnor, ël tòrt che a l'é stame fàit: réndme giustissia. Ti 't l'has vëddù soa flin-a ‘d lor, tùit sò complòt contra 'd mi.

It l'has sentù ij sò oltragi, Nosgnor, tùit ij sò complòt contra 'd mi, lòn che ij mè aversari a ciosion-o contra 'd mi, për tut ël di. Che as seto o che as levo, varda, i son dventà na cansonëtta për lor. Daje 'l contracambi, Nosgnor, conform a l'euvra 'd soe man. Faje vnì dur ëd cheur, che toa maledission a peussa esse dzora 'd lor! Daje dré an toa flin-a e dësradisje sota ‘l cel, Nosgnor.

Nòte 

 

Bibia
Testament Vej
Complente