La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Isaia/Isaia 26


Isaia

26

Na càntica ‘d làude a Nosgnor 

An col di as canterà sta canson ant ël pais ëd Giuda: “I l'oma na sità fòrta; i soma anvironà da le muraje e ij contrafòrt che Nosgnor a l’ha butà an pé për salvene. Deurbe le pòrte! Ch’a-i intro ij giust; che ij fedej a-i peusso intré! Ti ‘t goerne an sicurëssa compléta ‘l pòpol ch’a ‘t resta fedel, përchè lor ëd ti a l’han fiusa. Avèj fiusa an Nosgnor për sèmpe, përchè  'l Signor a l'é ‘l Priòch etern. Chiel campa giù da soe autësse ‘d lor tuti coj ch’a-i vivo sù an sle sime; a sbassa le sità an sij cò, a-j umìlia fin-a a tèra, a-j fà mòrde la póer. A-j scarpisa sota ij sò pé, ij pé dij pòver e dij crasà”.

Ël vieul dël giust a l'é dritura, ij senté ch’it prontes ti a son drit. Òhi, ant ël sapel ëd tò giudissi, noi it ëspetoma, Nosgnor. A tò nòm e a toa memòria a va 'l desideri dl'ànima nòstra. Con tut ël cheur nòstra grand’ anvìa a l’é che toa fama e toa ‘rputassion a ven-a sèmper pì granda. Mia ànima a l'ha maitass ëd ti tute le neuit, ambelessì, ant ël pì ancreus ëd mi, mè spìrit at serca përchè, cand che ti 't ësmon-e tò giudissi an sla tèra, j'abitant dël mond a amprendo la giustissia. Se chiel a fèissa grassia aj gram, lor a ‘mprendrìo mai la giustissia. Fin-a ant un pais anté che la giustìssia a l’é ‘rcompensà, lor a fan lòn ch’a l’é mal; a s-ciàiro nen l’arvelassion dla majestà ‘d Nosgnor. Nosgnor, tò pugn a l'é aussà, ma lor a lo s-ciàiro pa! A lo vëdran, pien ëd confusion, quand la flin-a ‘d tò giudissi a tomberà contra l’umanità; vera, ‘l feu a ‘ngorgionrà ij tò nemis.

Nosgnor, ti 't ën garantisse la pas, e fin-a nòstre amprèise it ses ëstàit ti ch’it l'has compije për noi. Signor nòst Dé, d'àutri padron fòra 'd ti a l'han dominà ansima a nojàutri, ma noi i laudoma mach tò nòm. Coj che noi i servìo prìma a son mòrt e a vivran pa pì; soe ombre as alveran pì nen përchè tò giudissi a l’é tombà ansima a lor e it l’has crasaje. It l'has fàit perde fin-a soa memòria. Nòstra nassion ti ‘t l’has fala dventé granda; vera, ti ‘t l’has fane ‘n gran pòpol. Ti ‘t l’has ëslargà le borne ëd nòst pais e it l’has arvelà tò splendrior. Nosgnor! Ant l'angossa lor a l’han sercate; ti it-j frapave con ij tò castigh e lor a l’han fàit d’ancantament. Përparèj ëd na fomna an condission, cand che as avzin-a 'l moment ëd caté un pcit, a crija dolenta ant ij sò dolor dëscobi: parèj i soma nojàutri ëdnans ëd ti, Signor. Nojàutri i j’ero tanme na fomna ansenta, i l’avìo ij dolor dël part, ma i l’oma butà ‘l mond mach ëd vent. I l’oma pa podù porté la salvassion an sla tèra, nì i l’oma portà ‘d vita ant ël mond.

Nosgnor! Ch’a vivo ij tò mòrt! Ch’a ‘rsussito da soe tombe! Dësvijeve e crijé ‘d gòj, vojàutri ch’i steve dëstèis ant la póer! Përchè i vivreve tanme ‘d piante mojà da la rosà dla matin, e ‘l pais dj’ombre a farà seurte ij sò spirit mòrt. Va, mia gent, intra an toe stansie, fërmte la pòrta darera, stërm-te për un moment, fin-a che a sia passaje la flin-a dël giudissi ‘d Nosgnor. Përchè varda che Nosgnor a seurt da 'ndova ch’a stà për castijé le colpe dj'abitant ëd la tèra; e la tèra a farà vëdde ‘l sangh ch’a l’é stane spatarà e a chitrà 'd cheurve ij sò cadàver.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Isaia