Gianfranco Baron/J'euj
Artorn

J'euj 
J'euj a son azur,verd, maròn, neir o gris
ch'at pioro, ch'a serco ch'at fan en soris
ëd l'ànima ij specc, dël cheur ij ciairin
ch'at raconto le gòj e a stërmo ij sagrin.
At fotògrafo ij seugn e le tribulassion,
antant j'ani as në van e a passo l'ilusion.

Basta në sguard, at peul contè na blëssa
ant j'euj as-n'arcors sa a-i é cola tristëssa,
d' ògni pensè dël cheur, spers o disperà,
son coma 't fanai, quand a son an-namorà,
at luso, 'd cola lus ch'it peule pa stërmé,
di pi bei seugn dorà dl'ànima, da realisé.

Ëdcò mi son stàit an-namorà 'd n'ànima bela
coj euj che da 'nt la ment gnun më scancela.

Leteratura piemontèisa
Poesìa
Gianfranco Baron