Sergio Bellino/Otogn
Artorn

Otogn 
Së sfumo le nebie su dle colin-e,
bëschìo le ponte usse dj’arbrere,
e gieugo dosman con le freidolin-e
e danso al consert ëd le ciochinere.

Son j’ùltim ëstrop ch’a van për bruere
chitand dë stracheur le bàite alpin-e,
ij pét l’han gonfi dël giuss dle fiorere,
e calo dasiant a j’antiche cassin-e.

Sle grope svaporo ’l prime piuvzin-e,
- j’é ’nt j’euj l’aringret dël sol sle rochere -
e meusi as na van arlongh dle boschin-e

barosse e ’ndorà, sle brove ’d bialere
ch’a spòrzo sipari ’d nebie molzin-e.
An sj’èire jë speto le cassinere.

Ciadlà lë stabi, lustrà le caudere.

Leteratura piemontèisa
Poesìa
Sergio Bellino