La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Surtia/Surtia 34


Surtìa

34

Le neuve tàule dla Lege 

A Mosè Nosgnor a l’ha dije: “Taja doi tàule ‘d pera tanme cole ch’it l’avìe faje anans. Mi i-i ëscrivrai j’istess comandament ch’a-i ero an sle prime. Esse pront a la matin bonora a monté an sla bëcca dla montagna për presentete dë 'dnans ëd mi. Che gnun at compagna e gnanca ch’as fasa vëdde là da chèich banda. L’istess a val për jë strop ëd feje o ‘d vache: a l'han pa da ven-e a pasturé davzin a la montagna”.

Parèj Mosè a l’é andàit a tajesse doi tàule ‘d pera parèj dle prime. A la matin bonora chiel a l’é montà an sël mont Sinai coma Nosgnor a l’avìa comandaje, portand an man  doi tàule. Antlora Nosgnor a l’é calà giù an mes a na nìvola e a l’é stàit ambelelà con chiel. A l’ha pronunsià sò nòm, ch’a l’é Jahvé. Nosgnor, an passand dë 'dnans a Mosè a l’ha proclamà: “Jahvé, ël Signor! Ël Dé ‘d compassion e ‘d misericòrdia, ch’a l’é tard a dé ‘d castigh e ch’a l’é fedel ant l’amor. I manten-o mè amor fin-a a mila generassion, i përdon-o le colpe, j’eror e ij pecà, ma ‘l colpèivol i lo lasso pa sensa castigh; i ciamo cont dle colpe dij pare ai fieuj, e ai fieuj dij fieuj, fin-a a la tersa e a la quarta generassion”.

Tut sùbit Mosè a l’é prostërnasse fin-a a toché la tèra con la front e a l’ha adorà Nosgnor. A l’ha dit: “Signor, dagià ch’it l’has acordame tò favor, ven, s’at pias, a compagnene. A l’é sicur che sto pòpol-sì a l’é teston e arviros, ma ti përdon-a nòstre colpe e ij nòstri pecà e fà ‘d nojàutri toa ardità”.

Arnovassion ëd l’Aleansa 

Nosgnor a l’ha replicà: “Scota, mi i stabilisso n’Aleansa. An presensa ‘d tut ël pòpol i farai ‘d portent coma ch’a në son mai stàit vëddù prima an tuta la tèra nì an qualsëssìa d'àutre nassion. Tut ës pòpol ch’a l’é  d'antorn ëd ti a vëdrà coma ch’a fan ampression j’euvre ch’i farai për ti. Contut, fà bin atension, ò Israel, a tut lòn ch’it comando ancheuj. I taparerai dë 'dnans a ti j’Amorita, ij Canané, j’Hitita, ij Perisita e ij Gebusé. Varda bin ëd nen fé dij pat con j’abitant dël pais ch’it ses an camin d’intreje. S’it jë fase, ti ‘t seguitrìe ij sò costum e lòn a dventrìa për ti un trabucèt. A l’opòst, ti 't l’has da dësblé ij sò autar, campé giù soe colon-e sacrà e rasé a tèra ij sò boschet sacrà. Ti ‘t l’has pa d’adoré d’àutre divinità, përchè ‘l Signor a së s-ciama "Ël Gelos", un Dé dont la relassion con ti a l’ha da esse ùnica. Fà gnun pat con j’abitant dël pais. Con soe divinità lor a fan ëd prostitussion e a-j ësmon-o ‘d sacrifissi. At anvitran a mangene le vìtime. Peuj at faran mariè ij tò fieuj con soe fije, fomne ch’a smon-o ‘d sacrifissi a d’àutri dìo. A arciarmëran ij tò fieuj tant da feje comëtte adulteri contra ‘d mi an faséndje adoré d’àutri dìo. It deuvras nen butete an pé d’idoj ‘d metal fondù.

It l’has da selebré la Festa dle Frascà: për set dì it mangeras pan sens’alvà, coma i l’hai comandate. Sélebra costa festa minca n'ann ant ël temp fissà dël mèis d’Abib, përchè col-lì a l’é l’aniversari ‘d toa surtìa d’Egit.

 Ij prim-génit ëd minca na bestia a më speto, comprèis ij prim-génit mas-cc dij tò strop ëd vache, ëd fèje e ‘d crave. Un borichèt prim-génit a peul esse riscatà da Nosgnor an ësmonend n’agnel o na crava giovna a sò pòst. Ma s’it lo veule nen riscaté it l’has da s-ciapeje l’oss dël còl; contut ti ‘t l’has da riscaté minca fieul prim-génit. Gnun a podrà presentesse dë 'dnans a mi a man veuide.

Ti ‘t l’has ses dì për travajé, ma ‘l  sétim di ti ‘t l’has d’arposete, fin-a durant le stagion ëd laurura e cola dl’arcòlt.

It l’has da selebré la Festa dl’Arcòlt al prinsipi dl’archeuita dël forment, e selebré la Festa dl’Arcòlt ëd la Ciusa a la fin dla stagion dl’arcòlt.

Tre vire l’ann tùit j’òm ëd tò pòpol as presentran dë 'dnans a mi, ch’i son ël Sovran, ël Signor Dé d’Israel. I taparerai via j’àutre nassion dë 'dnans a ti e i slargherai tò teritòri e gnun a l’avrà l’anvìa ‘d tò pais e a lo conquistrà damentre ti ‘t presentras dë 'dnans al Signor tò Dé tre vire l’ann.

Compagna pa con ëd pan arlevà ij tò sacrifissi ‘d bestie. Gnente ‘d la carn dël sacrifissi ‘d Pasca a l’ha da esse conservà fin-a  l'andoman.

Pòrta al Templi dël Signor, tò Dé, ël mej ëd le primissie dij tò camp. It l’has nen da fé beuje na crava giovna ant ël làit ëd soa mare”.

Apress ëd lòn, Nosgnor a l’ha dije a Mosè: “Buta për ëscrit coste istrussion, për motiv ch’a son ij termo dl’Aleansa ch’i faso con ti e con Israel.

Mosè a l’é restà 'mbelelà an sla montagna con Nosgnor quaranta dì e quaranta neuit sensa mangé nì bèive, e a l’ha butà për ëscrit an sle tàule ‘d pera ij termo dl’Aleansa: ij Des Comandament.

Mosè a torna a l’acampament 

Cand che Mosè a l’é calà giù dal Mont Sinai portand an man le doi tàule ‘d pera con lë Strument dl’Aleansa, chiel as rendìa pa cont che sò visagi a l’era dventà splendrient përchè ch'a l’avìa parlà con Nosgnor. Parèj Aron e ‘l pòpol d’Israel, an vedend la radiansa dël visagi ‘d Mosè a l’avìo tëmma d’avzinesse a chiel. Contut, Mosè a l’ha mandaje a ciamé e a l’ha dit a Aron e ai cap ëd la comunità d’avzinesse e Mosè a l’ha parlaje. Antlora tut ël pòpol d’Israel a l’é avzinassje e Mosè a l’ha notificaje j’istrussion che Nosgnor a l’avìa daje an sël Mont Sinai.  Quand che Mosè a l’ha terminà ‘d parleje, a l’é quatasse la facia con un vel. Tute le vire che Mosè a intrava an presensa ‘d Nosgnor ant la Tenda dël Rëscontr për parlé con Chiel, a l’avrìa gavasse ‘l vel fin-a a tant ch’a në seurtìa. Antlora a l’avrìa notificaje al pòpol qualsëssìa istrussion che Nosgnor a-j dasìa, e ‘l pòpol d’Israel a l’avrìa vëddù la radiansa ‘d sò visagi. Peuj Mosè a l’avrìa torna quatasse la facia fin-a ch’a fussa artornà a parlé con Nosgnor.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Surtia