La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Roman/Roman 10


Litra dl'Apòstol Pàul ai cristian ëd Roma

10 

Car ij mè frej e seur, con tut mè cheur bin i vorìa che 'l pòpol d’Israel a fussa salv, e për lon i prego Nosgnor. I peudo rende testimoniansa che, ant la pràtica 'd soa religion, lor a son motobin diligent, ma a falisso përchè soa conossensa a l’é dëstravisà. A chërdo che l’esse giust dë 'dnans a Nosgnor a sia l’arzultà 'd soa osservansa rigorosa dla Lege, damentre che, a l’opòst, a l’é 'l don ëd Nosgnor e lolì lor a l’aceto nen . A l’é 'l Crist ch’a l’ha compì 'l propòsit che la Lege a l’era destinà. A l’é për lòn ch’a son considerà giust dë 'dnans a Nosgnor tuti coj ch’as fido an chiel.

L’istess Signor tant pr’ ij Giudé che për j’àutri pòpoj 

Mosé a parla d’esse giust për ël mojen ëd l’osservansa dla Lege cand ch’a scriv: “Coj ch’a compisso le prescrission ëd la Lege a vivran mersì a lor”. Contut, la via ch’a men-a a la giustissia basà an sla fede a dis: “Dis nen an tò cheur: Chi é-lo ch’a monterà an cel?”. Lolì a l’é fene calé ‘l Crist. Opura: “Chi é-lo ch’a calerà fin-a a l’abim?”. Lolì a l’é fene monté ‘l Crist dai mòrt. An efet, la Scritura a dis: “La Paròla a l’é motobin davzin a ti, an toa boca e an tò cheur”. Col-lì a l’é pròpi 'l mëssagi riguard a la fede che nojàutri i nunsioma: s’it confesse con la boca che Gesù a l’é 'l Signor e s’it chërde an tò cheur che Nosgnor a l’ha arsussitalo dai mòrt, ti 't saras salv. Përchè a l’é an chërdend an tò cheur che Nosgnor at considererà giust, e a l’é an confessand con la boca ch’it saras salv. La Scritura a dis: “Chionque a chërd an chiel a l’avrà pa da vërgogness-ne”.

A-i é gnun-a diferensa, donca, an tra ij Giudé e coj ch’a lo son nen, da già che parèj tùit a l’han un medésim Signor, ch’a l’é generos anvers a tuti coj ch’a lo invòco. An efet, “tùti coj che 'l nòm ëd Nosgnor a l’invòco a saran salv”.

Ma com é-lo ch’a invocheran col ch’a l’han nen chërduje? E com é-lo ch’a chërdran an col ch’a l’han mai sentune parlé? E com é-lo ch’a na sentiran parlé s’a-i é gnun ch’a lo nunsia? E com é-lo ch’as podrà nunsielo s’a-i é gnun che për lòn a l’é stàit mandà? A l’é coma ch’a l’é scrit: “Òh coma ch’a l’é bel da vëdse quand ch’a rivo coj ch’a nunsio 'd bon-e neuve!” Ma nen tùit a l’han fàit ubidiensa a la bon-a neuva dl’Evangeli, përchè Isaìa, ël profeta, a dis: “Signor, chi é-lo ch’a l’ha chërdù a nòstra predicassion?” La fede, donca a ven dal sente, l’é a dì, dal sente la bon-a neuva riguard al Crist. Contut, mi i ciamo: “Ël pòpol d’Israel, ha-lo nen sentula? A l’ha bin sentula! Sò anunsi a l’ha travërsà tuta la tèra, e soe paròle fin-a ai confin dël mond!. Ancora i ciamo: “É-lo che 'l pòpol d’Israel a l’ha capilo? Mosé për prim a dis: “I l’hai cissave a d’esse gelos d’un pòpol ch’a l’é gnanca na nassion. I farai ch’i v’anràbie për ël mojen ëd gent sensa cognission”. E Isaìa a riva fin-a a dì: “I son ëstàit trovà da coj ch’am sercavo nen, e i son manifestame ciàir a coj ch’a gnanca a ciamavo 'd mi”. A l'opòst, riguard a Israel, Nosgnor a l’ha dit: “Për tut ël di i l’hai tenù dëstèise mie man anvers a 'n pòpol arviros ch’a ubidiss nen”.

Nòte 

Bibia
Testament Neuv
Roman