La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Isaia/Isaia 32


Isaia

32

Giustissia a saviëssa a prevalran 

Dabon, un rè a regnerà con giustissia e ij sò ufissiaj a goerneran con dritura. Minca un ëd lor a sarà tanme n’arpar dal vent e na sosta da la tempesta, parèj ëd torent d’eva ant ël desert e parèj dl’ombra d’un grand ròch ant na tèra batùa dal sol. Antlora j’euj ëd coj ch’a s-ciairo nen a vedran e  j'orije dij ciòrgn a scotran con attension. La ment dij folatron a l’avran ëd disserniment e la lenga 'd coj ch'a tartajo a parlerà ciàir e lest. Pa pì për vàire 'l fòl a sarà ciamà n’òm d’onor, o n’ambrojon n’òm nòbil. Përchè ‘l fòl a sà mach dì ‘d folairà e sò cheur a gàbola mach ëd fé ‘d mal. A comëtt d’ampietà e a dis ëd gramissie contra 'd Nosgnor. A coj ch’a l’han fam a-j dà gnente për sodisfeje e a coj ch’a l’han sèj a-j dà gnente da bèive. Ij métod dj’ambrojon a son gramissia; ij sò seugn a son pien ëd machinassion maléfiche e a l’han nen dë scrupoj a ruiné dël tut ij pòver con ëd busiardarìe, fin-a quand che là càusa dij pòver a sia giusta. N’òm d’onor a fà ‘d pian onorèivoj, e sò caràter dignitos a-j dà sicurëssa.

Nosgnor a dà vera sicurëssa 

Vojàtre, fomne pien-e  'd sagna, alveve e scoté mia vos; e vojàutre fije pien-e 'd babìa, spòrze l'orija a mia paròla! Da sì n’ann, vojàutre, fije svantà  i tramblereve da la pàu, përchè a-i sarà pì gnente da cheuje a la vendumia e la cujìa dij frut a vnirà pa pì. Tramblè, voi ch'i seve pien-e 'd sust! Frissoné, vojàutre fije compiasente! Dëspojeve, dëspatanuveve e sandreve 'd tërliss ij fianch. Fé deul për ël destin dij camp dru e dle vigne bondose. Fé deul për la tèra ‘d mia gent, përché i andran a chërse busson ëd ronze, e për le cà andoa ch’a-i era ‘d gòj e le sità anté ch’as fasìo ‘d feste, përchè a-i saran pì nen. Ël palass e la sità a sarà chità, ij paìs che ‘d sòlit a-i era tant ëd moviment a restran dzabità për sèmper. Mach j’aso sarvaj a-i andran con piasì e a dventran pastura djë strop.

La desolassion a seguitrà fintant che neuva vita a calerà dal cel. Antlora ‘l desert a dventrà ‘n giardin, un vërzé ch'a fasa pensé a na foresta. La giustissa a starà ‘d cà ant ël desert e ‘l dirit ant ël giardin. E la pas a sarà euvra 'd giustissia, e 'l frut ëd la giustissia a sarà arlass e sicurëssa për sempe. Mè pòpol a starà drinta ‘d ca 'd pas, ca 'd fiusa e d'arpòs sicur. E lolì bele se ij bòsch a j’ero stàit tempestà e la sità a l’era stàita umilià. Vojàutri i arseivreve la benedission ëd Nosgnor, vojàutri ch’ì sëmne arlong ai torent; vojàutri ch’i lass-reve ij vòstri beu e j’aso a pasturé pròpi lì.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Isaia