Anònim/Ël can ch'a vorìa n'amis
Artorn a la tàula

Ël can ch'a vorìa n'amis 

Na vira ël can a vivìa tut sol ant ij bòsch. Ma as nojava! Un di a l'ha decidù ëd trovesse n'amis.
A l'ha s-ciairà na fèja ant un pra:
- Fèja, brava fèja, veus-to vive con mi?
- Përchè nò? a la dit la fèja. Ven-me dapress...
Rivà la sèira, as son andurmisse. Ma un romor a l'ha dësvijà ël can.
A l'é butasse a baulé! La fèja a l'era furiosa:
- Stà ciuto! S'ël luv at sent, a vnirà a divorene!
E a l'ha taparalo via!
Antlora, ël can a l'é andassne a sërché ël luv.
- Luv gris, muso aùss, veus-to vive con mi?
- Përchè nò? a l'ha dit ël luv.
La sèira, as son andurmisse. Ma ant ël bel mes ëd la neuit, ël can a l'é butasse a baulé!
- Ciuto! Si l'ors at sent, a vnirà a divorene, a l'ha crijà ël luv.
E a l'é scapà... a pass ëd luv...
Antlora, ël can a l'é andassne a sërché l'ors.
- Ors brun, ors con j'ongion! Veus-to vive con mi?
- Përchè nò? a l'ha dit l'ors.
Rivà la sèira, as son cogiasse tuti doi.
Ma ël can a l'é butasse a baulé!
Trambland da la flin-a, l'ors a l'ha crijà:
- Si l'òm at sent, a vnirà a massene!
Antlora ël can a l'é andassne a sërché l'òm.
- Ti ch'it fas peur a l'ors, ch'a-j fa peur al luv, ch'a-j fa peur a la fèja, veus-to vive con mi?
- Ven, a l'ha dit l'òm.
E a l'ha mnalo a ca soa...
Ant ël bel mes ëd la neuit, ël can a l'é butasse a baulé.
- Brav cit can, mangia s'it l'has fam. Ma lassme deurme! a l'ha dit l'òm.
«A l'ha pròpe peur ëd gnente!» a l'ha pensà ël can, e a l'é torna andurmisse, content!
E da col di-lì, ël can a l'é ël mej amis ëd l'òm.

Leteratura piemontèisa
Pròsa
Anònim