Rino Serra/Le fior dël mal/059


LIX. Cant d'otonn 
I

Bin prest i fongheroma 'nt ël frèid tënëbror; 
Adieu, viv ciairor dle nòste tròp curte istà! 
I sento già rubaté e con sord romor 
Ël bòsch an sël pavé dij cors ch'arsonand a va. 

Tut l'invern a intra 'n mi; ansem a l'oror, 
L'òdi e 'l frisson, la flin-a, ël travaj dur e forsà 
E, coma 'l sol an sò infern polar, mè cheur 
Tutun a sarà nen àutr che 'n bòsch ross giassà. 

Minca tòch ch'a rubata i scoto 'n tërmoland 
La forca ch'a s'àussa a l'ha pa pì fòrt arson. 
Mè spirit a l'é parej ëd la tor ch'a sta drocand 
Sot ij colp infaticabij, pesant dël moton. 

A më smija, da sto romor sord nojos cunà, 
Ch'a 'nciòvo 'n pressa na cassia da na càich via. 
Për chi? -Ancheuj l'é l'otonn; A j'era jer l'istà! 
to brut son l'é coma l'arson ëd n'agonìa. 

II 

Dij tò longh euj i-j veuj ben al vërdastr lusor, 
Mia dossa blëssa, ma tut ancheuj l'é amèr, 
Pa 'l fornel, né l'alcova, gnente, né 'l vòst amor, 
A val ël sol con ij sò ragg ch'a frando 'l mar. 

Përtant vureime ben, tënner cheur! Esse mare 
Anche se i son cò perfid e malarconossent; 
Esse la dosseur precaria, morosa e seure, 
D'un glorios otonn opura d'un sol murent. 

Còmpit curt! La tomba a speta; a l'é vujosa! 
Ah! Lassé an su ij ginoj mia front ch'a sia posà, 
Gusté, an rigretand l'istà bianca e afosa, 
E ij bej ragg giàun e doss ëd la stagion ch'a va! 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire