Sergio Bellino/Lasseme sté
Artorn

Lasseme sté 

S’anandierà mé spìrit 
an sij dij ëslanguì dël vent 
vers ij termo dla lus 
e, ant l’amburì dla pas disuman-a, 
lë s-ciandor ësbalucant 
a monderà mia pel 
dle scaje ’d pàuta
 ch’a më sghicia a còl 
la gëneuria splorcion-a 
ch’as raviola ’nt j’armeuj 
dij vissi morlach. 
Lasseme sté frej dësperà 
ch’i v’ambrutisse ant la pasia 
incossiensa l’ignoransa. 
Lasseme sté vojàutri 
che j’ànime i cate... e vojàutri... 
che le consiense i vende. 
Lasseme sté 
an mia solitudin fiamenga, 
a rusié ’l crocion 
ch’i l’eve lassame. 
Che colpe a peulo anfleme 
se già d’àutri a son ij bòja? 
Che lerme i peuss pioré 
se già d’àutri a pioro l’ànima? 

Sergi Blin Dal Musicalbrandé dë stèmber 1975

Nòte 

1) breujé = gité, campé feura ij but.

Leteratura piemontèisa
Poesìa
Sergio Bellino