La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Salm/Salm 42


Ij Salm

42. Coma la cerva a susta ‘d rij d’eva 

 Ël Salmista a ‘arcorda coma ch’a l’era bel d’andé an procession con ij fedej ëd Nosgnor anvers al Templi an mes ëd cant ëd gòj, ma adess a lamenta d’esse an esili ant na tèra forestera andoa ch’ij sò nemis a lo pijo mach an gir për soa fede.

Për ël magìster dël còro. Un salm dij fieuj ëd Còre. Tant ‘me la cerva a susta ‘d rij d’eva, parèj mia ànima a sosta ti, mè Dé. I son assià ‘d ti, dël Dé ch’a l’é mia vita. Cand ch’a sarà-lo ch’i podrai vëdde Nosgnor an facia? 

Dì e neuit i mangio mach ëd lerme, damentre ch’ij mè nemis am pijo ‘n gir e am diso: “Dova ch’a l’é mai tò Dé?”. 

Am sagna ‘l cheur mach a penseje coma ch’a l’era bel dë sté an companìa dij tò fedej ch’as n’andasìo an procession anvers la ca ‘d Nosgnor e ch’a cantavo ‘d gòj e d’arconossensa an mes ai son ëd na selebrassion granda! 

Përchè mai adess costa tristëssa, ànima mia? Përchè mai costa comossion? Spera an Nosgnor! I artornerai a laudé Nosgnor, ch’a l’é mè Salvator e ‘l mè Dé! Pròpi adess ch’i l’hai lassame andé, i m’arcordrai ëd ti, fin-a dal Mont Ermon, ch’a l’é bin da leugn, la sorgiss dël Giordan, ëd la tèra dël Mont Missar. 

I sento l’arbeuje dël mar an tempesta ch’a s’anfuria dzora ‘d mi, soe onde furiose ch’a së sbato contra ‘d mi, Contut, minca dì Nosgnor a arvërsa sò amor an mè cheur e i sai ch’a më vnirà mai a manché. Parèj ant la neuit i canto soe canson e i levo mie orassion a Nosgnor, ch’am dà la vita. I diso a Nosgnor, mia ròca: “Përchè has-to dësmentiate ‘d mi? Përché hai-ne d’andé ‘n gir ant ël deul, crasà dai mè nemis? Soe schergne ‘d lor am ës-ciapo j’oss. Lor a diso: “Andoa sarà-lo mai tò Dé?”. 

Përchè mai tuta sta tristëssa, ànima mia? Përchè mai costa comossion? Spera an Nosgnor! I artornerai a laudé Nosgnor, ch’a l’é  mè Salvator e ‘l mè Dé!

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Salm