Michel dij Bonavé/Vardand ël cél
Artòrn a la tàula

Vardand ël cél 
Na tèila nèira foratà: la neuit ëd Natal, 
am sotra con pensé creus d’inmensità 
ch’a m’ampinisso dë sparm geilà. 

Anciarm e afr ch’a van sotbrassëtta, 
bësson ëd la vita tuta  
mai separà, 

am vòlo dantorn con bindej dj’arcòrd 
ch’i l’hai gòj d’antërsé a fé cocarda 
për na festa ’d gala sla vnùa dël Bambin. 

Sguard ch’a susta stèila pnassùa 
vardand lassù ’ndoa lë sclint, për boneur, 
l’é nen antamnà da nòstri pecà bondos. 

Veuj ciadlé mè cheur al moment soasì 
ëd ciòca ch’a son-a baudëtta ’d nassensa;  
veuj o vorerìa?  

Etern bautié d’onda ’nchieta o rispòsta 
ch’i vad sercand pistand la fiòca pura, 
mia seur fidela ’nt sa neuit ëscura.  

Slargo la man ant la mesaneuit Santa 
për strenz-ne tante sla carzà dla bin 
e col soris che da la cun-a a spantia 

sël mond na neuva speransa ’d pas, 
sleiva d’un bòt tuta la gramissia van-a 
con ij giasson ëd l’indiferensa uman-a. 
Leteratura piemontèisa
Poesìa
Michel dij Bonavé