La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Giona/Giona 4


4

Dëspiasì dël profeta e rispòsta divin-a 

Tut sòn Giòna a l’ha pijalo pitòst mal e a l'é anrabiasse.

A l'ha pregà Nosgnor parèj: "Miraco er-lo bin sòn ch'i disìa quand ch'i j'era an mè país? Për sòn i j'era pressame a scapé a Tarsis. I savìa che Ti ‘t ses un Dé 'd misericòrdia e d’andulgensa, tolerant, d'amor grand e ch'it sente pen-a pr' ël mal ch'it l'has mnassà. Donch, adess, Nosgnor, gavme la vita, përchè për mi a l'é mej ëd meuire che ‘d vive.

 Ma Nosgnor a l'ha rësponduje: "A të smija giust d'anrabiete parèj?".  Giòna, antlora, a l’é surtì da la sità e a l'ha fàit sosta a levant. Ambelessì a l'é fasse n'abrì 'd bronde e a l"é butasse a l'ombra a speté 'd vëdde lòn ch'a sarìa ancapitaje a la sità.

Antlora Nosgnor Dé a l'ha fàit chërse na pianta 'd rìcin dëdzora "d Giòna për feje ombra an sla testa e calmeje ‘l malumor. Giòna a l’ha sentù na gòj granda për col rìcin.

Ma 'l dì ch'a l'é vnùje, a l'alvesse 'd primalba Dé a l'ha mandà na bòja a mangé 'l rìcin e costì a l'é dëssëccasse. Quand che 'l sol a l'é alvasse, Dé a l'ha fàit siflé na bisa da levant, sofoganta. Ël sol a l'ha colpì la testa 'd Giòna, ch'a l'é sentusse manché e a l'ha ciamà 'd meuire, an disant: "Mej për mi ‘d meuire che vive". Nosgnor a l'ha dit a Giòna: "Smijatlo giust d'esse 'ndignà parèj për na pianta 'd rìcin?". Chiel a l'ha rësponduje: "Eh, a l'é giust; i në son andignà a la mira 'd vorèj meuire!".

Ma Nosgnor a l'ha rëspondù' "Ti 't daghe afann për cola pianta 'd rìcin ch'a l'é ben costate nì travaj nì fatiga, che ant na neuit a l’é chërsùa e ant na neuit a l’é mòrta, e mi dovrìa nen compassioné Ninive, cola sità granda, andova ch’a-i son pì ‘d sentevintmila përson-e ch’a san nen dësserne ‘l bin dal mal, an mes na caterva ‘d bestie?”.

Nòte 

Piemontèis
Bibia
Testament Vej
Giona