Michel Fusé/L'ùltima preghiera dë 'dnans al presepi
Artorn

L'ùltima preghiera dë 'dnans al presepi 
Ora che tuti a son tornasne a ca 
da Tò Presepi, con an cheur la pas,
 e fin-a ij Rè, tornand për n’àutra stra, 
son già daleugn e fòra dj’ambarass, 

mi im fas anans, e im fërmo sì, davzin 
al vej Gilindo che genà a bëstanta 
a ’ndesne via da sol, për sò destin, 
adess ch’as sent arfàit ëd san-a pianta. 

Con Chiel mi i veuj adess fé na preghiera 
për tuti ij car Amis che ’nt sò bon cheur 
a l’han fame d’auguri na coalera. 
Daje, Nosgnor, a lor tuti ij boneur: 

ël boneur ëd Toa Grassia e ’d Tò soris 
ansema a ’n tòch ëd pan, con pas e argal: 
che a tiro anans sla stra dël Paradis 
sensa tëmma’d maleur, sens’onta ’d mal. 

Fà, Ti, Gesù, lòn ch’a l’é mej për lor, 
për coj che am veulo bin: davzin, lontan… 
Mi i l’hai finì ’d preghé, ma Ti, Nosgnor,
 continua a dé ’d boneur, a pien-e man. 

Don Michel Fusé Da «Parèj d’un càles» - A l’ansëgna dij Brandé 1987

Leteratura piemontèisa
Poesìa
Michel Fusé