La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Isaia/Isaia 13


Isaia

13

Contra 'd Babilònia 

Presagi riguard a Babilònia ch’a l’é stàit arvelà a Isaia, fieul d’Amos.  Alvé n’ansëgna ansima a na colin-a pla, crijé e fé ‘d segn përchè a intro pr’ ij gran’ porton ëd Babilònia. Mi midésim i l’hai dàit d’órdin a coj ch’i l’hai dajne l’ancombensa, i l’hai convocà ij guerié ch’a compiran mia ira, për selebré ‘l trionf ëd mè onor. Scoté mach che brut ciadel a seurt già dai mont: a parëss ch’a sìa col ëd na grand’ armeja! A-i é n'agitassion gròssa an tra ij regn - as assamblo ‘d nassion! Ël Signor dl’Univers a passa a l’arvista soe trope ch’a son pronte a dé 'd bataja. A ven-o da na tèra lontan-a, da pì dlà dl’archengh, për vasté tut ël pais. A l’é Nosgnor ch’a riva con jë strument ëd soa furia. 

Crijé dal dolor, che ‘l Di ‘d Nosgnor as acòsta con ël podèj ëd distrussion dël Tut-potent. A l’é për lòn che tute le man a ven-o a esse fiache e che tùit ij cheur as perdo ‘d coragi. A son antnajà da l'ësparm, da dolor e ‘d torment, as antòrzo tanme na fomna con ij dolor dëscobi. As vardo l’un l’àutr con d'ësburdiment, con la facia ch’a vniss rossa. Ël Di ‘d Nosgnor as acòsta inesoràbil: a sarà n'ës-ciat ëd furia e ‘d furor, ch’a cangierà ‘l pais ant un desert e a në sterminerà ij colpèivol. 

D'ëstèile e ‘d costelassion a chiteran ëd bërluse; ël sol, quand ch’a seurtrà a dventerà sómbr, e la lun-a a darà pì nen  sò ciairor. 

A lo dis ël Signor: ”I castijerai la depravassion dël mond e ij crìmen dij gram. I butrai a la fin l’orgheuj dij superb; i umiliarai l’arogansa dij tiran. I rendrai j’esse uman pì scars che l’òr, pì ràir che l’òr d’Ofir. Ël dì ch’a s-ciatrà mia ira, mi, ël Signor, pien d’andignassion, i farai tramblé ‘l cel e i sopaterai le fondassion ëd la tèra. 

J’òm, tanme ‘d gasele sburdìe o tanme në strop ëd feje sensa bërgé, a torneran mincadun a sò pais, a scaperan an soa tèra. 

Tui coj ch’a saran ciapà a saran trapassà da na lansa; coj ch’a saran caturà a saran massà d'ëspà. A vëdran soe masnà fàite a tòch dëdnans ai sò euj, soe ca butà a sach, e soe fomne violentà. I cisserai contra ‘d lor ij Medi, ëd gent ch’a fà gnun cas a l’argent, ch’as anteressa pa dl’òr. Con ij sò arch a faran tombé ij giovo, a l’avran gnun-a compassion dij cit, a l’avran gnun-a pietà dle masnà”.

Babilònia, perla dj’imperi, giòja e orgheuj dij Caldé, a patirà l’istessa dëstrussion che Nosgnor a l’ha ‘rfilà a Sòdoma e Gomora. 

A sarà mai pì abità, a restrà dëspopolà pr’ ij sécoj dij sécoj. Gnanca ij sìnto a-i butran l'acampament, nì ij bërgé a-i mneran ij sò strop. A vnirà esse ‘n leugh ëd sosta mach për le bestie servaje; soe ca an ruin-a a saran pien-e ‘d can passavolant. Ambelelì a vivran jë struss, e le crave servaje a danseran an tra le ruin-e.  Le jen-e a ucheran ant ëste ca, ij siacal a bauleran andrinta a coj ch’a l’ero ëd palass ësplèndid. L’ora ‘d Babilònia a l’é press ch’a riva, ij sò di a son contà.

Nòta 

Piemontèis 
Bibia
Testament Vej
Isaia