La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Isaia/Isaia 17


Isaia

17

Giudissi ‘d Nosgnor contra 'd Damasch 

Oràcol contra 'd Damasch: “Vardé, Damasch a l’é pa pì na sità, ma mach un baron ëd drocheri. Le borgià d’Aroer a son ëstàite bandonà e a saran dovrà për j'ëstrop, ch'as në staran an pas sensa tëmma ‘d gnun. Efraim a perdrà soe sità fortificà e Damasch sò regn. Lòn ch’a restrà dj’Aramé a sarà nen pì amportant che Israel. A lo dis ël Signor ëd l’Univers.

An col di la glòria 'd Giacòb a perdrà ‘d pèis, e, grass coma ch’a l’era, a vnirà a esse mach pì pel e òss. A sarà coma quand ch’as mësson-a la cheuita 'd gran con un brass e con l'àutra man as faussìa jë spi. A sarà parèj dël mëssoné lòn ch’a-i resta ant la Comba dij Refaim. A-i sarà mach pì càiche rimanensa: cora ch’as bato j'olive, doi o tre olive mure a resto su vers l'àut e d'àutre quat o sinch an sij sò branch frutos. A lo dis ël Signor, ël Dé d'Israel.

An col di la gent a l'avrà fiusa an sò Creator e ij sò euj as vireran al Sant d'Israel. As fideran pa pì a j'autar fàit da le man e a contempleran pì nen ij paloch d'Asera e j’ancensor pagan modlà dai sò dij.

An col temp-là toe sità fortifià a saran parèj dij drocheri dle ruin-e dle sità bandonà da j'Amorita e da j'Evita, ch’a l'avìo dësbarassà për motiv dj'Israelita: a saran mach pì na desolassion. Përchè it l'has dësmentià 'l Dé che at salva; it l'has pa memorià la Ròca 'd toa protession. Për sòn a-i capiterà che ti 't coltiveras ëd piante fiamenghe e it butras ëd taragne 'd vis forëstere. Ël di che ti t'ancamin-e a coltivé, it faras ël possìbil për fé chërse e la matin che it vëdde ancaminé a fiorì l'ësmens, it faras lòn ch'it peule për felo giché: ma ant ël di dël maleur e dël dolor che as cura pa, la cheuita a sparirà.

Derota dij popoj nemis 

Pijeve varda, vojàutre le nassion, che v'ambaron-e ansema, voi, ch’i feve ‘d rabel fòrt, parèj dël breugé dj'onde dël mar. Pijeve varda, vojàutri, gent ch’i feve tant tapage e batibeuj, gajard parèj d'onde potente. Ma 'dcò se costa gent a farà n’arbeuj fòrt parèj dlë strun d'onde potente, quand che Nosgnor a-j crija, a scaperà ‘nt na tèra lontan-a, possà dal vent parèj ëd bora mòrta an sle colin-e o tanme  'd cardon mòrt anans ëd na tempesta gròssa. Sparm a l'amprovista 'd sèira, ma la matin a-i é pì nen. Costì a l’é ‘l destin ëd coj ch'a l'han sërcà 'd ravagene, la sòrt ëd coj ch’an maròdo!

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Isaia