La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Roman/Roman 3


Litra dl'Apòstol Pàul ai cristian ëd Roma

3 

Col ch'a l'é, donca, l'avantagi ch'a l'han ij Giudé? O cola ch'a l'é l'utilità dla sirimònia dla sirconcision? An efet, j'avantagi a son tanti e da tute le mire. An prim leu, ai Giudé a l'é stàita fidà l'arvelassion ëscrita 'd Nosgnor. A l'é vera che cheidun ëd lor a l'é nen staje fedel, ma soa infedeltà rendrà-la fòrse sens' efet la fidelità 'd Nosgnor? Nò 'd sicur! Nosgnor a seguitrìa a dì la vrità bele se tùit a fusso 'd busiard. A l'é pròpi coma ch'a dìs la Scritura: "Dë 'dnans al giudissi, a sarà dimostrà che col ch'a l'ha rason it ses ti e ti 't vinceras la càusa". "Anlora," cheidun a podrìa dì (i parlo dla mira uman-a), "Se nòst pecà a serv, a la finitiva, a 'n bon propòsit, visadì, a dimostré ch'a l'é Nosgnor ch'a l'ha rason, a sarìa nen giust che Chiel ancora an castiga. Nen vera?". Nò 'd sicur! A sarìa nen giust s'a lo fèissa nen! Com' a podrìa 'nlora giudiché 'l mond?

"Ma, "cheidun a podrìa 'ncora insiste: "Com' a peul Nosgnor ancora condaneme coma 'n pecator se mia busiardarìa a serv për rende ciàir che chiel a dis la vrità e a fé 'rconòsse soa glòria?". A-i son fin-a 'd maldisent ch'a fan chërde ch'a i sio nojàutri a dì: "Pì 'd pecà ch'i foma tant mej ch'a l'é!". Coj ch'a diso 'd còse parèj a merito d'esse condanà.

La condan-a dël mond e soa redension 

Bin, anlora, tiroma le some: podrìo-ne mai dì che ij Giudé a sio mej che j'àutri? Nò, pròpi për gnente! Përchè i l'oma già dimostrà che tuti, tant ij Giudé che ij pagan, a son sugetà a la potensa dël pecà.

Coma ch'a diso le Scriture: "A-i é gnun ch'a sia giust, gnanca un. A-i é gnun ch'a l'abia d'inteligensa, gnun ch'a serca Nosgnor. Tùit a son ësperdusse, tùit ansema a son rendusse inùtij; a-i é gnun ch'a fasa 'l bin, gnanca un sol. Lòn ch'a seurt da soa gola a fà scheur coma la fiàira ch'a ven da na tomba doverta. As servo 'd soa lenga për angané. A-i é 'd velen ëd vipra sota ij sò làver. Soa boca a l'é pien-a 'd maledission e d'ameror. Ij sò pé a van lest a spantié 'd sangh. Daspërtut andova ch'a passo, as lasso darera mach ëd dëstrussion e 'd miseria. A san nen andoa ch'a podrìo trové la pas. A l'han pròpi gnun timor ëd Dé".

A l'é ciàir che la Lege a s’àplica mach a coj dont la Lege a l'era stàita dàita, parèj ch'a l'àbio gnun-e scuse e che 'l mond antregh a sia 'rconossù colpèivol dë 'dnans a Nosgnor. A-i é gnun, an efet, ch'a podrìa fesse diciaré giust da Nosgnor përchè a l'avrìa fàit lòn ch'a la Lege a comanda. La Lege an fa mach vëdde vàire ch'i soma ‘d pecator.

Ora, però, Nosgnor a l'ha fane vëdde cola ch’a l’é la manera 'd podèj esse diciarà giust dë 'dnans a chiel, na manera ch'a dipend nen da nòstr' oservansa dla Lege e ch' a l'era stàita bin promëttùa tant temp fa, ant jë scrit ëd Mosè e dij profeta. As trata dla giustissia ch' a deriva da la fidelità 'd Gesù Crist e che Nosgnor a na fà don a tuti coj ch'a chërdo an chiel, Gesù Crist, senza fé 'd distinsion, përchè tùit a l'han pecà e a son pì nen an condission ëd podèj conformesse ai glorios criteri 'd giustissia stabilì da Nosgnor, ma, sensa dovèj vagness-lo, a son diciarà giust për soa grassia, për l'euvra 'd redension ëd Gesù Crist.

Ël propòsit che Nosgnor a l'ha avù da tùit ij temp a l'era dë smon-e Crist ch'a meuir an s' na cros për esse la propissiasion dij pecà ëd tùit coj ch'a l'avrìo avù fede an chiel. Ës sacrifissi a fà vëdde che Nosgnor a l'era giust cand ch'a soportava, an passà, coj ch'a l'avìo pecà, përchè a vardava anans e a-j includìa an lòn ch'a l'avrìa fàit al temp d'ancheuj. A l'ha falo për dimostré soa giustissia, përchè Nosgnor a fà ‘d còse giuste e a diciara giust coj pecator che, për esse përdonà, as fido an Gesù.

A-i é donca pì gnun motiv ëd vantesse përchè noi i l'avrìo fàit cheicòsa për esse acetà da Nosgnor. Nò, përchè nòstr' assolussion a l'é pì nen fondà an sù nòstr' ubidiensa a la Lege, ma an sla fede. A l'é parèj ch' i soma diciarà giust për la fede e nen përchè i l'oma ubidì a la Lege. A la finitìva Nosgnor a l'é nen mach ël Dé dij Giudé. A l'é 'dcò 'l Dé dj'àutre gent. Da già che a-i é mach un Dé, la manera ch'a l'ha për diciaré giusta na person-a a l'é mach për ël mojen ëd la fede ant ël Crist. 

An disend che lòn ch' a conta a l'é la fede ant ël Crist, a podrìa disse ch'i rendoma inùtil la Lege? Nò 'd sicur! A l'opòst i la confermoma.

Nòte 

Bibia
Testament Neuv
Roman