La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Giob/Giob 13


Giòb

13

Giòb a pérora soa càusa ‘dnans a Nosgnor 

Vardé, ij mè euj a l’han bin ëvdù tut sòn, mie orije a l’han bin sentilo e capilo. Lòn ch'i seve vojàutri i lo sai ëdcò mi, i son pa meno che voi. Nopà, mi i vorerìa parleje dirèt al Tut-potent e i l'hai anvìa 'd dëscute mia situassion con Nosgnor. Ma vojàutri, al contrari, i seve sensaj ëd busiarderìe; i seve tuti ‘d médich da nen! Se mach voi i fusse stàit franch ciuto! Për vojàutri, sòn a sarìa stàita considerà ‘d saviëssa! E bin, scoté pura l’argomentassion dij mè làver e fé tension a la contestassion ëd mia boca.

Miraco, volev-ne dì ‘l fàuss an difèisa 'd Dé? E ancor an sò favor parlé con dë sbaj? Forsi l'eve-ne mostrà për chiel parsialità? Voleve fòrse dventé j’avocà ‘d Nosgnor? Còsa ch’av capitrìa se chiel as n’ancorzèissa? Penseve forsi d’angabiolelo parèj com a s'ambreuja n'òm? Sicura che chiel a 'v condanerìa se 'v mostrèisse parsiaj an secret. Sarie-ne pa sburdì da sò splendrior? Sarìene forsi pa crasà da la tëmma ‘d chiel? Lòn che vojàutri i dise a son le sòlite ròbe ch’as diso d'ordinari e ch’a valo tanme ‘d sënner, e vòstre difèise a son nen pì fòrte che ‘n véder. Adess, sté mach ciuto e doverté j’orije për sente lòn ch’i l’hai da dì e le conseguense peuj ch’a sìo lòn ch’a sìo. I ciapo mia vìta an mie man e i dirai lòn che mi përdabon i penso. Che Nosgnor a la fasa pura finìa con mi, am në fà pa; i veui mach difende ‘dnans ëd chiel mia condòta! Lòn ch’am salvrà a l’é sossì: che mi i son un ch’a l’ha sèmper rispetà Nosgnor, përchè un përvers a andrìa gnanca a presentesse ‘dnans a chiel. Scoté da bin mie paròle e che lòn che dirai a staga an vòstre orije.  Vardé, i l'hai prontà tut për ël giudissi, i sai che a la fin i podrai mach esse diciarà nossent. Chi é-lo ch’a podrìa contestemlo? Se cheidun a lo peul, antlora mi i starai ciuto e i meuirirai.

Mach ch’i l’abia pì nen da soporté doi ròbe, Nosgnor, peui i më stërmerai pa pì dëdnans ëd ti. Gavme da ‘dòss toa man greva e chita dë sbaruveme con lë sparm ch’am dà toa presensa. Peui ciama pura a mi e mi 't rëspondrai, opura i sarai mi a parlé e ti t'am daras rispòste. Dime: Vaire son-ne mie colpe e ij mè pëcà? Fame vëdde ‘ndova ch’i l’hai mancà. Përchè t'a më stërmes-to tò visagi e t'am considere tanme un dij tò nemis? Vories-to dé ‘l torment a na feuja dësperdùa dal vent e deje la cassa a na paja sëcca? I të scrive 'd sentense mère contra 'd mi e ti ‘t ëm fas peisé dij mè eror ëd gioventura. Ti 't bute ij mè pé ant ëd sòch, it bèiche tùit ij moviment ch’i faso e ‘t marche le pianà dij mè pé.  Për antant mi 'm dësbelo parèj ëd bòsch camolà o tanme vestimenta antamnà da 'd rasca.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Giob