La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Salm/Salm 22


Ij Salm

22. Mè Dé, mè Dé, përchè l'has-to chitame?  

 L’autor a 'nvòca Nosgnor ch’a lo lìbera dai sò nemis mortaj ch’a l’han ansercialo e ch’a mnasso soa vita. A l’ha fiusa che Nosgnor a antërvnirà, a fà vot ëd ringrassié Nosgnor an pùblich për sò agiùt e a l’ha na granda aspetativa dël temp che tùit a arconosseran la grandëssa ‘d Nosgnor e a-j rendran l’adorassion.

Për ël magìster dël còro. Un Salm ëd David, da cantesse scond ël ton ëd “Cerva al calé dël sol”. Mè Dé, mè Dé, përchè l'has-to chitame? Përchè it të staghe tant da leugn da mi cand che mi i gëmmo e i ciamo d’agiut? Mè Dé, i crijo cand ch'a lé di, e ti ‘t rësponde nen; i crijo cand ch'a l'é neuit e i treuvo gnun arlass. Pura, ti ‘t ses sant e it l’has për tròno le làude d’Israel! 

Nòstri antich as confidavo an ti, e ti ‘t l’has liberaje. At anvocavo e a l’ero salvà, an ti a confidavo e mai a son ëstane delus. Mi, contut, i son un verm, e pa n’òm. La gent am fà dë sbefie e tùit am mepriso! Tuti coj ch’am vëddo am rijo dapress; a më schergno e a sopato la testa. A diso: “É-lo sto-sì col ch’as confidava an Nosgnor? Ch’a lo salva, anlora! Se Nosgnor a-j veul tant bin, ch’a lo libera, donca!”. 

Pura it ses ti ch’it l’has fame seurte sicur da la pansa ‘d mia mare e ch’it l’has ëmname a avèj fiusa ‘d ti com a le pupe ‘d mia mare. Cand che mi i son nà, i son ëstàit campà 'nt ij tò brass. Ti ‘t ses ëstàit mè Dé fin-a dal moment ch’i son nassù. 

Slontan-te nen da mi, përchè ch’i son an perìcol e i l’hai gnun ch’am giuta. Ij mè nemis a më stan tut d’antòrn, tanme në strop ëd tòr; ëd tòr feros ëd Basan a l’han pijame an mes. Tanme ‘d leon, a l’han doertà soa gola contra ‘d mi. A breugio e a pianto ij dent an soa pijàita. 

Mia vita a së sversa tanme d’eva, e tuit ij mè òss a son dësloà. Mè cheur a l’é tanme ‘d sira ch’a së slingua drinta 'd mè stòmi. Mia boca a l’é sëccasse tanme ‘d crèja brusà dal sol. Mia lenga a l’é tacasse a la vòlta ‘d mia boca. It l’has fame cogé 'nt la póer e it l’has considerame coma mòrt. Ij mè nemis a l’han anserciame tanme ‘n trop ëd can; a l’ha sircondame na màniga ‘d malfator. A l’han forame le man e ij pé. I peudo conté tuit ij mè oss. Ij mè nemis am bèico e a në argiojìsso. A së spartisso mie vestimente e as gieugo ai dà mia ròba. Nosgnor! Slontan-te nen! Ti ‘t ses mia fòrsa. Ven an pressa a giuteme! Libera mia vita da la spa, risparmia mia vita pressiosa da sti can. Salv-me da la gola dël leon e dai còrn dë sti bovin servaj. 

I nunsiarai Tò nòm ai mè frej, an mes a la radunansa ‘d Tò pòpol it laudrai. Fedej ëd Nosgnor: laudelo! Fieuj ëd Giacòb, glorifichelo! Fieuj d’Israel, reverensielo!  Përchè Nosgnor a l’ha pa voltasse da l’àutra banda dë 'dnans al bzognos, nì a l’ha meprisà ij sò patiment. A l’ha nen voltaje le spale, ma a l’ha bin ëscotà ij sò crij d’agiut. 

Dë 'dnans a tuta la radunansa ‘d Tò pòpol it laudrai. I compirai tùit ij mè vot a la presensa ‘d coj ch’at rendo l’adorassion. Ij pòver a l’avran da mangé e a në saran sodisfàit. Tuti coj ch’a sërco Nosgnor a lo laudran. Ij sò cheur as arlegreran con na gòj sensa fin. La tèra antrega  arconosrà Nosgnor e a tornerà a chiel; tute le famije dle nassion as prostërneran dë 'dnans a chiel, Përchè ‘l podèj regal a l’é ‘d chiel. Nosgnor a governa le nassion. 

Che jë sgnor ëd la tèra a faso festa e ch’a-j rendo onor. Anchineve dë 'dnans a Chiel, vojàutri tuit ij mortaj, tuti vojàutri che vòstra fin a sarà la póer. 

Ëdcò nòstri fieuj a lo serviran. Le generassion ëd l’avnì a sentiran parlé dij prodis che Nosgnor a fà. Soe assion ëd giustissia a saran contà a coj ch’a son ancora nen nassù. A sentiran ëd tut lòn che Nosgnor a l’ha fàit.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Salm