La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Luca/Luca 9


Luca

9

La mission dij Dódes 

Peui Gesù a l’ha radunà ij sò dódes dissépoj e a l’ha daje potensa e autorità për taparé vìa ij demòni e varì ‘d maladìe. E a l’ha mandaje a nunsié ‘l Regn ëd Nosgnor e a varì ij malavi. E a l’ha dije: “Porté gnente pr’ ël viagi, nì baston, nì sach, nì da mangé, nì dné, e gnanca na muda. Tut andova ch’i vade, sté ant l’istessa ca fin-a tant ch’i parte da col pòst. E se da cheich banda a veulo nen arsèive, cand ch’i parte da là, sopaté la póer dai vòstri pé an testimoniansa contra ‘d lor. Anlora a son andass-ne e a l’han fàit ël gir ëd le borgià. A nunsiavo la Bon-a Neuva e përtut a varìvo ij malavi.

Eròd a veul vëdde Gesù 

Ora Eròd, ël tetrarca, a l’ha sentì parlé ‘d tut lòn che Gesù a fasìa e chiel a savìa nen còsa pensene përchè a-i era ‘d coj ch’a disìo che Gioann [ël batesator] a l’era arsussità dai mòrt. D’àutri a pensavo che Gesù a fussa Elìa o un dj’àutri profeta antich arsussità dai mòrt. Eròd a disìa: “A Gioann i l’hai faje tajé la testa. Chi é-lo donca stossì dont i sento dì ëd còse parèj?”, e a sercava la manera ‘d vëdde Gesù.

La multiplicassion dij pan 

Artornà ch’a son ëstàit, j’apòstoj a l’han contaje a Gesù tut lòn ch’a l’avìo fàit.

Peui Gesù a l’é artirasse da banda ant un leugh desert, davzin ëd la sità ciamà Betsàida. Cand che la gent a l’ha savùlo, a son andaje dapress e a l’han trovalo. Gesù a l’ha bin arsevùje e a-j parlava dël Regn ëd Nosgnor e a varìa coj ch’a j’ero malavi. Ora, coma ch’as fasìa già tard, ij Dódes a son ëvnùit e a l’han dije: “Pija congé da tuta sta furfa e dije ch’as na vado ant le borgià e ant ij paisòt d’antorn pr’ artiresse e trové da mangé, përchè sto pòst-sì a l’é desert”. Ma Gesù a l’ha dije: “Deje vojàutri da mangé a sta gent!”. A l’han rësponduje: “Ma i l’oma mach sinch pan e doi pess! Se ‘l cas, l’avrìo-ne nojàutri d’andé a caté da mangé për tuta cola gent? A-i era ambelelà, an efet, apopré sinch mila òm. E Gesù a-j dis ai sò dissépoj: “Feje rangé për compagnìe ‘d sinquanta l’una. A l’han fàit parèj e tùit a son butasse a stesse. Peui Gesù a l’ha pijà ij sinch pan e ij doi pess e, vardand anvers al cél, a l’ha benedije. A l’ha fane 'd tòch e a compartije ai sò dissépoj përchè a-j butèisso dë 'dnans a la gent. Tùit a l’han mangiane fin tant ch’a na vorìo e peui dij tòch ëd pan ch’a l’ero stane d’avans a l’é portass-ne vìa dódes cavagne pien-e!

La diciarassion ëd Pero a rësguard ëd Gesù 

Ora a l’é rivà che com’ a l’era ant un leugh da banda për preghé e ch’ij dissépoj a j’ero ansema a chiel, Gesù a l’ha anterogaje e a l’ha dije: “Chi é-lo che la gent a dis ch’i son mi?”. A l’han rësponduje: “Cheidun a dis che ti ‘t ses Gioann ël batesator; d’àutri Elìa; d’àutri ancora a diso che ti ‘t ses un dij profeta antich ch’a l’é arsussità dai mòrt”. Gesù a-j dis anlora: “Ma vojàutri, chi é-lo ch’i dise ch’i son mi?”. Pero a-j rëspond: “Ti ‘t ses ël Crist ëd Nosgnor”. Ma Gesù a l’ha comandaje sever che lolì a lo disèisso a gnun.

Gesù a nunsia soa mòrt e arsurression 

Gesù a l’ha giontà: “A venta che ‘l Fieul ëd l’òm a patissa motobin, e ch’a sìa arfudà da j’ansian dël pòpol, dai gran' sacerdòt e dai magìster ëd la Lege, e ch’a lo faso meuire, e ch’a arsùssita apress tre dì”. E peui a disìa a tuti: “Se cheidun a veul vnime dapress, ch’a buta da banda ij sò anteresse privà e peui, minca dì, ch’a ciapa an sle spale soa cros e ch’am ven-a dapress. përché chi ch’a veul guernesse la vita a la perdrà, ma chionque a la perd për mi, a la salvërà. E còs podrìa-lo serve 'd vanié tut ël mond, se peui as perd tut o as va 'n ruin-a?

Se cheidun a l’ha onta ‘d mi e ‘d mie paròle, ël Fieul ëd l’òm a l’avrà onta ‘d chiel cand ch’a vnirà an soa glòria e ant la glòria ‘d sò Pare e dj’àngej sant. Iv diso an vrità che fra coj ch’a son sì present, a-i na j’é ch’a meuireran nen fin-a a tant ch’a l’àbio vëddù ‘l Regn ëd Nosgnor”.

Trasfigurassion ëd Gesù 

Ora, apopré eut dì apress d’avèj dìt së paròle, a l’é rivà che Gesù a l’ha pijà ansem a chiel Pero, Gioann e Giaco, e a l’é montà an sna montagna për preghé. Damentre ch’a pregava, la sembiansa ‘d sò visagi a l’é dventà tuta n’àutra, e soa vestimenta a l’é rëstà bianca, ëd manera ch’a lusìa tanme në sludi. Tut sùbit, doi përsonagi, visadì Mosé e Elìa, a son ëvnù a parlé con chiel. A parëssìo anvironà ‘d glòria. A parlavo dla partensa ‘d Gesù ch’a l’avìa da compisse a Gerusalem. Pero e ij sò compagn, a l’ero andurmisse. Cand ch’a son dësvijasse a l’han vëddù la glòria ‘d Gesù e ij doi përsonagi ch’a j’ero ansema a chiel. E a l’é rivà che, damentre che sti përsonagi-sì a j’ero an camin a partiss-ne, Pero, ch’as rendìa nen bin cont ëd lòn ch’a disìa, a l’ha dije a Gesù: “Magister, a sarìa pròpi bel ëd resté ambelessì! Fomje donca tre caban-e, un-a për ti, un-a për Mosé e un-a për Elìa!”. E antramentre ch’a disìa ste còse, a l’é vnùje na nìvola ch’a l’ha quataje con soa ombra. Cand ch’a son intrà ant la nìvola, a l’han avù tëmma. Anlora a l’é seurtije da la nivola na vos ch’a disìa: “Stossì a l’é mè Fieul, col ch’i l’hai sernù: scotelo!” Terminà ch’a l’era cola vos, Gesù a l’é restà da sol. An col temp-lì a l’han nen dijlo a gnun lòn ch’a l’avìo vëddù.

Varision d’un fiolin possedù da në spirit malefich 

Ora, ël dì apress, a l’é rivà che, cand ch’a son calà da la montagna, na gran furfa a l’é vnuje ancontra. N’òm ch’a l’era ‘n tra la gent a l’é butasse a crijé disandje: “Magìster, it sùplico, varda ‘n pò mè fieul, ch’a l’é l’ùnich ch’i l’hai. Soens në spirit a lo ciapa, sùbit a lo fà crijé e a lo sopata con violensa fasendje fé s-ciuma, e con pen-a a lo lassa sté, dòp ch’a l’ha avulo raviolà. Ora, i l’hai bin pregà ij tò dissépoj ëd taparelo via, ma lor a son nen ëstàit bon a felo”. Gesù a l’ha sclamà: “Che ‘d gent sensa fede e arvirosa ch’i seve! Fin-a a cand é-lo ch’i sarai ansema a voi e ch’i l’avrai da soporteve! Mneme sì tò fieul!”. E mentre ch’as avzinava, ël demòni a l’ha sopatalo con violensa coma s’a l’avèissa vorsù s-cianchelo a tòch, ma Gesù a l’ha rimprocià lë spirit maléfich e l’ha varì ‘l fiolin e a l’ha rendujlo a sò pare. E tùit a son ëstàne stupì da la grandiosa manifestassion ëd la potensa ‘d Nosgnor.

Gesù a nunsia për la sconda vira soa mòrt 

E coma tùti a së stupìo ‘d tut lòn ch’a fasìa, Gesù a l’ha dije ai sò dissépoj: “Vojàutri, scoté bin sti discors, përchè a rivrà che ‘l Fieul ëd l’òm a sarà dàit ant le man dij sò nemis”. Lor, nopà, a l’han nen capì lòn ch’a vorìa dì, e a l’avìo tëmma ‘d ciameje dë spiegassion riguard a costa chestion.

Ël pì grand ant ël Regn 

Peui, ij sò dissépoj a son butasse a disputé për savèj col ch’a fussa, an tra ‘d lor, ch’a l’avèissa la pì granda amportansa. Ma Gesù, ch’a conossìa ij pensé dij sò cheur, a l’ha pijà na masnà e a l’ha butass-la davzin a chiel. Peui a l’ha dije: “Chionque a arseivrà sta masnà a mè nòm, a l’é coma s’arseivèissa mi midem; e chionque a m’arsèiv, a arsèiv Col ch’a l’ha mandame; përchè col ch’a l’é ‘l pì pcit tra tuti vojàutri, a l’é col-lì ch’a l’ha l’importansa pì granda.

Dovré ‘l nòm ëd Gesù 

E Gioann, pijand la paròla, a-j dis: “Magìster, i l’oma vëddù cheidun ch’a deuvrava tò nòm për taparé ‘vìa d demòni, e i l’avoma antërdijlo për càusa ch’at séguita nen con noi. Ma Gesù a-j dis: “Antërdijlo nen, përchè col ch’a l’é nen contra ‘d noi, a sta da nòstra part.

L’oposission dij Samaritan 

Cand ch’a son compisse ij dì che Gesù a deuvìa esse elevà, a l’ha pijà l’arsolussion d’andé a Gerusalem. E a l’ha mandà dë 'dnans a chiel ëd comissioné ant na borgià dij Samaritan për pronteje d’alògg. Ma coj-là a l’han vorsulo nen arsèive, mach përchè Gesù a l’avìa l’intension d’andé a Gerusalem. Coma che Giaco e Gioann, ij sò dissépoj, a l’han vëddù lòn, a l’han dije: “Signor, veus-to ch’i disoma coma ch’a l’ha fàit Elìa, che ‘l feu a cala giù dal cél e ch’a-j brusa?”. Ma Gesù, virand-se, a l’ha rimprociaje. Parèj a son andass-ne da n’àutra banda.

Andeje dapress a Gesù 

E a l’é rivà che mentre ch’a l’ero për la stra, a l’han trovà n’òm ch’a dis a Gesù: “It seguiterai, Signor, daspërtut andoa ch’it andras”. Ma Gesù a l’ha rësponduje: “Le volp a l’han ëd tan-e, e j’osej dël cél a l’han ëd nì, ma ‘l Fieul ëd l’òm a l’ha gnanca andoa ch'a podrìa pogé la testa”.

Peui Gesù a dis a n’àutr: “Venme dapress”; e stossì a-j rëspond: “Signor, lass-me prima andé sotré mè pare!”. E Gesù a-j rëspond: “Lassa ch’a sio ij mòrt a sotré ij sò mòrt, ma ti va a nunsié ‘l Regn ëd Nosgnor”. N’àutr a l’ha dije: “It andrai dapress, ma lass-me prima andé a dì adieu a mia famija”, Gesù a l’ha rësponduje: “Chionque a dà man a la slòira e peui a varda andaré, a va nen bin pr’ ël Regn ëd Nosgnor”.

Nòte 

Bibia
Testament Neuv
Luca