Rino Serra/Le fior dël mal/132


CXXXII. Ij giojej 
VI
Mia adorà l'era patan-a e, conossend mè cheur 
Chila a l'avìa tnù ij giojej sonant solament, 
Dont ël rich spatuss a-j dasìa l'aria dël vagneur 
Che le s-ciave dij mòro a l'han ant ij di content. 

Cand a campa 'n dansand sò viv e sbëfiard rumor, 
Sto mond ch'a l'é splendrìent ëd metal e 'd pere 
Am rapis an estasi e i-j veuj bin con furor 
A le còse doa 'l sol as mës-cia a le lumiere. 

Chila donca a l'era cogià e as lassava filé 
E da dzor ëd la sislonga 'd piasì a grignava 
A mè amor che përfond e doss coma 'l mar a l'é 
Che anvers chila coma vers jë scheuj a montava. 

J'euj fiss ëdzor a mi coma na tigra domà, 
Chila a pijava pòse con aria sognanta 
E 'l candor a l'inossensa bin mes-cià 
A dasìa a sò cambiament neuva aria 'nciarmanta; 

E ij sòi brass, soe gambe, soe cheusse, sòi ren, 
Seuli 'mé l'euli, ondegiant 'mé un cign ch'avansa 
Passavo dnans ij mè euj antivist e seren; 
Rape dij mè autin, sò sen e soa pansa, 

A së sporzìo smorfios pì che j'àngej dël mal, 
Mach për dësturbé l'arpòs ëd l'ànima mia 
E për gavela da la rochera 'd cristal, 
Doa calma e solitaria chila a stasìa. 

Ëd vëdde ansem për un neuv disegn mi chërdìa... 
Anche d'un Antiope e 'l bust d'un matèt, 
Tant soa taja risalté soa vita a fasìa. 
Su sò plagi ross e brun borios l'era 'l rossèt! 

-E la lampia a meuire l'era rassegnà, 
Mach pì 'l feu la stansa 'nluminava, 
Minca vòlta ch'a mandava 'n sospir afoà, 
Cola pel color ambra 'd sangh a inondava! 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire