La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Michea/Michea 7


Michea

7

Michea as lamenta dël pecà 'd Giuda 

Che ‘d maleur! I son dventà tanme un che a mësson-a d'istà; coma un ch'a ràpola dòp le vendùmie! Pì nen na rapa da mangé, pa pì 'n fì primiss, che mi i n'hai anvìa! Ij fedej a son ësparì dal pais: gnanca pì un ch’a sìa giust an tra la gent! Tuti a stan a l'avàit për sbardlé ‘d sangh; mincadun a buta 'd trabucet dëdnans a sò frel. Soe man a san mach pì fé dël mal; ël prinsi a buta ‘d condission për bin euvré, ël giudes a fà sò travaj ëd giudissi mach s’a l’é bin pagà, ij potent a buto dëdnans a tuti cole ch’a son soe pretèise - l’anteresse privà a la fà da padron. An tra 'd lor, ël pì bon a l'é coma na ronza, ël pì giust coma na cioenda dë spin-e. Ël dì dël rendicont, contut, a rivrà bin tòst, ël dì che toe sentinele a nunsiavo. A l’é rivà l’ora ch’a-j butrà tùit an confusion!  

Fideve pa dël pròssim, avèj nen fiusa ant l'amis; pijeve varda 'd doverté la boca con cola ch'a divid tò let. Përché 'l fieul a angiùria 'l pare, la fija as arvira contra 'd soa mare, la nòra contra soa madòna, mincadun a l'ha për nemis la gent ëd soa ca. Ma mi i vardo vers ëd Nosgnor, i l'hai speransa ant ël Dé ch'am salverà: mè Dé a më scotrà.

Argiojìss nen për mi, nassion ch’am m’é nemisa! Perché s'i son tombà, im tirerai bin su; s’i stago ant ël top, Nosgnor a l'é mia lus, e i contemplerai la giustissia 'd soe euvre. Venta che mi i sopòrta la flin-a 'd Nosgnor, përch’i l'hai pëccà contra 'd chiel, fin-a a tant che Chiel a giùdica mia càusa e ch’am fasa giustissia; Chiel am farà seurte al ciàir, e i contemplerai la giustissia 'd soe euvre. Quand che mia nemìsa a lo vedrà, a sarà coatà d'onta. Chila ch'am disìa: "Andoa ch'a l'é tò Dé?" Ij mè euj a la beicheran fin-a a tant che chila a sarà scarpisà coma la pàuta dle stra.

Varda, a riva ‘l temp ëd fabriché torna ij tò rampar! An col dì-là, toe frontiere a së slargheran. An col dì-là a vniran fin-a a ti da l'Egit, da le fortësse 'd Tir e fin-a dal Fium Eufrate, dal mar al mar, da la montagna a la montagna. La tèra a vnirà esse un desert pr' ij sò abitant, sòn a sarà la paga ‘d soa condòta.

Preghiera final 

Pastura  tò pòpol con tò baston da bërgé, lë strop ch’a l’é toa ardità, ch’as në stà solengh an mes ai bòsch dël Carmel, ant ij pomé. Ch’a peusso pasturé an Basan e Ghilead coma ant ij temp antich. Nosgnor a dis: “Com ant ël dì ch’it ses seurtì dal pais d’Egit, i farai vëdde ‘d maravije a j’Egissian”. A lo vëdran le nassion e a në resteran antërdoà che soa fòrsa ‘d lor a-j serv a nen. As butran la man an sla boca, soe orije a resteran ës-ciornìe. Lor a bërlicran la poer coma ch’a fà la serp, coma le bestie ch'as rabasto për tèra. A surtiran an trambland da soe soste, sbaruvà e tëmrose dë 'dnans al Signor, nòstr Dé, tute a l’avran tëmma ‘d ti! 

Col ch'a l'é 'l Dé ch’a podrìa comparissionesse a ti? It ses ti che 't përdones ij pëccà, che condón-e l’arvira dla rimanensa ‘d tò pòpol. Ti 'r reste pa anrabià për sèmper, ma it pijes piesì a fé grassia.  Për na vòta ancora, àbie pietà 'd nojàutri! Scarpisa nòstre colpe, campa ant ël fond dël mar tùit ij nòstri pecà! Ti ‘t seras fedel a coj ëd Giacòb e misericordios con coj d’Abraham, pròpi coma ch’it l’has giurà ai nòstri pare dai temp antich ch’it l’avries fàit.

Nòte 

Piemontèis
Bibia
Testament Vej
Michea