La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Geremia/Geremia 8


Geremìa

8 

“An col temp-lì,” i lo diso mi, ël Signor, “a tireran fòra da soe tombe j’òss dij rè e dj’ufisiaj ëd Giuda, e cole dij sacerdòt e dij profeta, e dj’àutri abitant ëd Gerusalem, e a saran butà an bela vista sota ‘l sol, la lun-a e le stèile - ij dio che mè pòpol tant a-j j’avìa car, ch’a-j ciamava ‘d consej e ch’a-j rendìa l’adorassion. Coj òss a saran pì nen rabas-cià e sotrà, ma a saran spatarà an sla tèra tanme ‘d drugia. Coj ch’a resteran ëd costa gent grama, an tùit ij leu ch’i l’hai dësbergiairaje, a l’avran pì car la mòrt che la vita. I lo diso mi, ël Signor dl’univers”.

Un pòpol dësleal 

“Faje savèj, al pòpol, coste paròle: “Sossì a l’é lòn ch’a dis Nosgnor: ‘Quand che queidun a tomba për tèra, é-lo nen ch’as àussa torna an pé? Quand che queidun as në rend cont ch’a va an sna strà sbalià, é-lo nen ch’a torna andré? Përché, donca, sto pòpol séguita-lo a marcé an sna strà ch’a-j fà andé an malora? Përchè ‘l pòpol ëd Gerusalem as arfuda ‘d torness-ne andré? As taca a soe busiarderìe e a veul nen cambié strà. I sento lòn ch’a diso e i-i trovo gnanca na paròla ‘d vrità. A-i é gnun ch’a ‘rconòssa ch’a l’ha sbalià. A-i é gnun ch’a disa: “An che pastiss ch’i son ficame ‘ndrinta!”. Nò, Tùit a séguito a core soa corsa anvers a ‘n pressipissi coma ‘d cavaj lansà a la bataja. Ant ël cél, la sigògna a sà bin quand ch’a l’ha da migré; l’istess la tórtola, la róndola e la gru, a ‘rtorno quand ch’a l’é  temp: tutun, mè pòpol a conòss nen le lej ëd Nosgnor. Com é-lo ch’i peule dì ch’i seve savi përchè i l’eve la paròla ‘d Nosgnor, quand ch’i vòst magìster a l’han dëstorzula con le busiardarìe ch’a l’han scrivù? Ij savant a saran dësvërgognà, as sentiran dëstornà, a cascheran ant ël trabucèt ëd soa folandràgin midema. S’a l’han arfudà la paròla ‘d Nosgnor, che saviëssa a-j resta?

A l’é për lòn ch’i darai soe fomne a dj’àutri e  soe cassin-e a dij foresté, përché dai pì cit fin-a ai pì grand, soa vita ‘d lor a l’é governà da l’argordisa. Éh, fin-a ij mè profeta e ij mè sacerdot a son parèj. Tùit a son mach ëd trasson. A meisin-o le piaghe ‘d mè pòpol coma ch’as tratèissa mach dë sgrafignure. A diso: ‘Tut a va bin! Tut a va bin!’ Quand che nen a va bin! É-lo ch’a l’han d’onta ‘d sò comportament ch’a dà ‘l vòlta-stòmi? Ma gnanca ‘n pò! Lor a san gnanca coma ch’as fà a vnì ross da la vërgògna! A l’é për lòn ch’a tombran tanme j’àutri: ant l’ora dël castigh a l’avran da prostërnesse. A lo dis ël Signor A l’é sicur: i-j ësterminrai. A-i sarà pì gnun arcòlt ëd fij o d’uva. Ij sò erbo ‘d fruta a meuireran tuti. Tut lòn ch’i l’avìa daje a-i sarà bin tòst pì nen. I lo dis Mi, ël Signor”.

Ël perìcol as avzin-a 

Antlora la gent a dirà: “Përchè l’omne da speté ‘d meuire ambelessi? Andoma a le sità fortificà: a l’é là ch’i meuireroma, përchè Nosgnor a l’ha decretà nòstra dëstrussion. A l’ha dane da bèive un càles ëd tòssi përchè i l’oma pëccà contra ‘d chiel. Nòstra speransa a l’era la pas, ma gnun-a pas a l’é rivaje. Nòstra speransa a l’era na meisin-a për varìne, ma i l’oma trovà mach dë sparm. Da Dan i podoma già sente ‘l bufé dij cavaj dij nemis; ël susnor dij sò cavaj a l’ha dàit ël baticheur a tuta la tèra. A ven-o për divoré la tèra e tut lòn ch’a-i é, le sità e ij sò abitant. I mandrai coste trope nemise an tra ‘d voi tanme ‘d serp velenose ch’i podreve nen anciarmeje. Av mordran e i meuirereve. I lo dis Mi, ël Signor.

Plenta për ëd gent dësgrassià 

Mè deul a peul nen esse pasià: mè cheur a l’é a tòch. Scoté ij pior ëd mè pòpol. As lo peul sente fin-a da ‘d pais da leugn. A ciama ‘l pòpol: “É-lo che Nosgnor a l’ha chità Gerusalem? Sò Rè é-lo pì nen là?”. “Përchè han-ne provocà mia zara con ij sò idoj antarsià e ij sò dio foresté ch’a l’han gnun valor?”, a dis ël Signor. La gent a crija: ‘Passà a l’é ‘l temp dl’arcòlta, e l’istà a l’é finìa, pura i soma nen ëstàit salvà’. I son brisà për ël dësastr ëd mè pòpol. I faso ‘l deul e i son crasà da la soferensa. È-lo ch’a-i è pì gnun-a meisin-a an Ghilead? È-lo ch’a l’é restaie pi gnun ch’a sia bon a varime? Përchè ch’as peul pì nen saré la ferija ‘d mia gent?

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Geremia