La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Geremia/Geremia 9


Geremìa

9 

(8:23) I vorìa tant che mia testa a fussa ‘n pos pien d’eva e che ij mè euj a fusso na sorgiss pien-a ‘d lerme! S’a lo fusso, mi i podrìa pioré dì e neuit për ij fieuj ‘d mè pòpol ch’a son ëstàit massà. (9:1) I vorìa trové ant ël desert n’obergi pr’ ij viandant anté ch’i podèissa passé la neuit coma ‘n viagiator ëstrach. Antlora, a la fin, i podrìa chité mia gent e slontaneme da lor, përchè a l’é na gent adùltera, na congregassion ëd traditor ëd Dé.

Nosgnor a peul fé gnent’àutr che castighé sò pòpol 

Nosgnor a dis: “La lenga dë sta gent a l’é tanme n’arch tendù ch’a tira: lor a frando ‘d busiardarie! Da quand ch’a son dventà padron dë sto pais a passo da ‘n mal a l’àutr e a më scoto pa. Tuti a l’han da guardesse fin-a dij sò amis: as peul pì nen fidesse gnanca dël frel. Minca un ëd lor a serca mach la manera d’angabiolé sò pròssim e tùit ij sò amis a spantieran ëd busiardarìe a sò rësguard. N'amis a angana l'àutr e gnun a dis la vrità. A l'han costumasse la lenga a dì ëd busiardarìe. A fan ëd tòrt e a veulo pa pentiss-ne. A fan na vessassion dòp l'àutra, n'angann dzora n'àutr. A s'arfudo ëd deme da ment - i lo diso mi, ël Signor”.

A càusa ‘d lòn, ël Signor dl’Univers a dis sossì: “Vardé, mi i-j purificherai ant ël griseul e i-j butrai a la preuva. La gramissia 'd mia gent a l'ha pa dame d'àutre alternative. Còs d'àutr podria-ne mai fé? Soe lenghe a son parèj ëd flece 'd mòrt. A diso sèmpe 'd busiarderìe. Da soa boca a rivo paròle d'amicissia, ma drinta 'd lor a penso mach a la manera d'angabioleje. Mi i-j castieraj sicura për avèj fàit tut lòn!”, a dis ël Signor. “E i-j portrai la retribussion ch’a mérita na nassion parìja!”.

Plenta për na tèra desolà 

I disìa: “I piorerai e farai deul  për le vàude an sle montagne, na sombra canson da mòrt i canterai për ij pasturagi dël desert,  përchè a son brusà, pì gnun a-i passa, nì as sent ël breugé dël cabial. Fin-a j'osèj ant ël cel e le bestie servaje dij camp a son ëscapà për andesne da leugn.

Nosgnor a disìa: “I farai ëd Gerusalem un baron ëd drocheri. Ij siacaj a l'avran soa sosta ambelelì. Le sità 'd Giuda a saran mach pì na desolassion, ëd manera che mi i farai che gnun a-i peussa vìve”.

I disìa: “Chi é-lo tant savant da capì përchè sòn a l'é ancapità? Chi ch’a l'ha na paròla dël Signor che a peussa spieghé tut lòn? Për che motiv ël pais a l'é vastà? Përchè tut a l'è brusà com ant un desert, sensa che gnun a peussa passeje travers?”.

Nosgnor a l’ha replicà: “Tut sòn a l'é rivà përchè costa gent a l'han arpossà mie lej, cole che mi i l'avìa daje. A l'han pa scotà mia paròla e a son pa andaje dapress. A l’opòst, a son andaje dapress testard a j’inclinassion ëd sò cheur. A l’han promëttù fidelità ai dio ch’a ciamo ij Baal, ij dio che ij sò grand a l’avìo faje conòsse. Për lòn, ël  Signor ëd l’Univers, Dé d'Israel, a dis përparèj: “Vardé, i-j darai da mangé l'absent dij patiment e i-j farai bèive l'eva anvelenà dël giudissi. I-j sbardlerai an mes a ‘d gent che nì lor, nì ij sò cé, gnanca a savìo ch’a-i ero. I manderai contra d’ lor la spa ‘d gent forëstera fin-a ch’a l'àbio sterminaje”.

Ël Signor am ciamava për feje savèj al pòpol: “Pijé bin nòta ‘d lòn ch’i diso. Mandé a ciamé le fomne ch'a fan la plenta pr’ ij mòrt! Pijene an tra le pì vajante!”. Mi i disìa: “Fé ch’a rivo an pressa  e ch'a ‘nton-o na plenta da mòrt dzora 'd nojàutri. Che loràutre a canto fin-a che le lerme a dësboco dai nòstri euj e che 'l pior a scora da nòstre parpèile. Përchè la vos dle complente as sentirà bin tòst da Sion. A dirà: ‘Coma ch’i soma ruinà! I soma stàit dël tut dzonorà! Përchè ‘d nòstre ca a l’han fane mach ëd ruin-e, i l’oma da chité ‘l pais!”.

I disìa: “Vojàutre fomne ch’i piore, scoté, donca, lòn ch’a dis Nosgnor. Doverté bin vòstre orije për sente le paròle ‘d soa boca. Mostré a vòstre fije vòstra plenta pr’ ij mòrt, e minca un-a ‘d vojàutre ch’a la mostra ‘dcò a soe vzin-e ‘d ca. La mòrt a l'é intrà për nòstre fnestre. A l'é portasse andrinta a nòstre ca. A l’ha arlevà via le masnà ch’a gieugo për le stra e ij giovo ch’as ancontro ant le piasse dla sità. Dì a vòstre fije e vzin-e ‘d ca: ‘Përparèj a dis Nosgnor: ‘Le caròpe dla gent a son sbardlà parèj dë liam slargà an campagna, coma gerbe darera dël siador, che gnun a cheuj”.

Conòsse Nosgnor 

Ël Signor a dis: “Che 'l savi a vada pa a esalté soa saviëssa, nì ël fòrt a vanté soa potensa; ch’a blaga nen ël rich sò boneur. Pitòst, col che a veul gloriesse che as vanta 'd sòn: d'avèj ëd sust e 'd conòsse mi, përchè mi i son ël Signor, ch'i pràtico misericòrdia con dirit e giustissia an sla tèra e ch’i veuj che tuti a faso ‘dcò parèj. I lo diso mi, ël Signor.

Nosgnor a dis: “Vardé, a vniran di, andova che i castijerai tùit ij sirconcis mach ant la carn: Visadì, i castijerai j’Egissian, ij Giudé,  j'Amonita e ij Moabita, ansem a tuta la gent dël desert ch’as taja ij cavèj an sël pols dle témpie, përchè tute coste nassion, ansem a tuta la ca d'Israel a son nen sirconcis ant ël cheur.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Geremia