La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Giudes/Giudes 21


Liber dij Giudes

21

Ristabiliment ëd la tribù ‘d Beniamin 

Ant la ciambreja ‘d Mispa, j’Israelita a l’avìo fàit giurament che gnun ëd lor a l’avrìa pì dàit na fija da marié a ‘n Beniaminita. Parèj che la gent a l'é vnùita a Betel e a l'é restà setà dëdnans ëd Dé fin-a sèira, an possand ëd gëmm e an sangiutand gròss. Lor a disìo: “Përchè, Nosgnor Dé, a l'é capità sòn an Israel? Na tribù antrega a l'é scasi dësparìa da Israel ancheuj!”.

L’indoman bonora, ël pòpol a l’é alvasse e a l’ha drissà ‘mbelelì n’autar anté ch’a l’han smonù d’olocàust e ‘d sacrifissi ‘d comunion.  Peui j’Israelita a son ciamasse: “Chi é-lo che, an tra le tribù d’Israel, a l’ha pa partessipà a costa ciambrea dëdnans a Nosgnor?”. Tuti, an efet, a l’avìo fàit un giurament gròss che chi ch’a fussa pa antërvenù a la ciambrea dëdnans a Nosgnor a Mispa, a l’avrìa dovù esse condanà a mòrt. D’àutra banda, j’Israelita a sentìo compassion për ij sò frej beniaminita. A disìo: “ Da ‘ncheuj, nojàutri i l'oma rancà via na tribù antrega d'Israel! Coma che farom-ne a procureje 'd fomne ai survivù? Dòp tut, noi i l'avìo fàit giurament ant ël nòm ëd Nosgnor, ëd deje mai pì nòstre fije da marié!”. A seguitavo donca a ciamé: “Chi é-lo an tra le gent dle tribù d'Israel che a l'ha nen partessipà a la ciambrea dël giurament dëdnans ëd Nosgnor a Mispa?” E a l'é trovasse che gnun dj'abitant ëd Iabes ant ël Ghilead, a l'era vnùit al camp, a la ciambrea. An efet, ël pòpol a l'era censisse ambelelà e a l'era trovasse gnun ëd la gent ëd Iabes dël Ghilead. Parèj che la ciambrea a l'ha mandà dodes-mila guerié vajant con cost comand: “Andé e massé con la vòstra spa j'abitant ëd Iabes ant ël Ghilead, comprèis ëdcò le fomne e le masnà. Però, felo parèj: stërminé mach tuti j’òm e 'dcò minca na fomna che a l'àbia avù 'd relassion sessuaj con n'òm. Salvé la vita mach a le vérgin”. E a l'é stàit lòn ch'a l'han fàit. Lor a l'han trovà an tra la gent ëd Iabes dël Ghilead quatzent fije che da vérgin ch'a l'ero, a l'avìo pa avù 'd rapòrt con n'òm: a son ëstàite mnà ant ël camp ëd Silo ant la tèra 'd Canan. Antlora la ciambreja antrega a l'ha mandà d'emissari ai Beniaminita a la Ròca 'd Rimon për propon-e la pas. Ij Beniaminita a son tornà, e j'Israelita a l'han daje le fomne che a l'avìo risparmià an Iabes dël Ghilead. Ma a-i në j'ero pa pro për tuti.

Ël pòpol a sentìa compassion për lòn ch'a l'era ancapitaje ai Beniaminita, përchè Nosgnor a l'avìa fàit na brecia an tra le tribù d'Israel. Ij cap ëd la comunità a l'han dit: “Com i farom-ne a trové fomne për coj ch’a resto? Da già che le fomne beniaminite a son ëstaite stërminà! La rimanensa dla tribù ‘d Beniamin a deuv esse preservà. A deuv pa essie l’estinsion ëd na tribù antrega d'Israel!”. D’àutra banda, nojàutri i podoma pa deje nòstre fije da marié”. An efet j'Israelita a l'avìo giurà an disend: “Col ch'a darà na fomna a Beniamin a sia maledì!”. Antlora a l'han dit: “Vardé, a l'é la festa ch’as ten tui j'agn  a Silo, che a l'é a tramontan-a 'd Betel, a mesdì 'd Lebon-a e a orient ëd la stra che a monta da da Betel a Sichem. Parèj che a l'han comandaje ai Beniaminita: “Andé a stërmeve ant le vigne! E tnì da bin j'euj dovert. Cora ch’i vëdreve le fije 'd Silo vnì fòra a dansé ant la selebrassion, sautè fòra da le vigne. Mincadun ëd voi, a ciaprà na sposa an tra le fije 'd Silo, peui tornevne an vòst pais ëd Beniamin. E quand che ij sò pare o ij frej a vniran a protesté contra 'd vojàutri, noi i-j rëspondroma: “Përdoneje për lòn ch'a l'han fàit, an pijandse mincadun soa fomna, coma ch’as costuma an guèra. Nojàutri i podìo pa provëdde a lor con na fomna për tuti,  nì vojàutri i-j podìe deje volonté, përchè i l'avrìe mancà al giurament”. Ij Beniaminita a l'han fàit parèj: a son pijàssje. conform sò nùmer, le fomne an tra le fije rapìe antramentre ch’a balavo e, tornà a sò teritòri, a l'han torna edificà le sità e a-i son torna stabilisse. Antlora ij fieuj d'Israel a son dësperdusse për torné mincadun a soa tribù e a soa famija, përparèj che da là a son torna intrà tùit an soa ardità. An coj temp a-i j'era pa un re an Israel e tùit a fasìo lòn che a jë smijava mej.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Giudes