Rino Serra/Le fior dël mal/022


XXII. LA MASCRA 
Statua alegòrica 
Ëd gust rinasimental

A Ernest Christophe, scultor. 

Vardoma sto tesòr ëd grassie Fiorentin-e 
Ant l'ondolassion ëd col sò còrp muscolos 
L'elegansa e la fòrsa abondo, seur divin-e. 
Costa dòna, tòch sicurament miracolos 
Divinament fòrta, adorabil, esil, così 
A l'é fàita për tronegé su 'd let fastos, 
D'un papa o d'un prinsi, për arlegré ij piasì. 

-Peui 't vëdde 'dcò col soris fin e piasos 
Doa la legerëssa soa estasi a compagna; 
Col longh ësguard sornion, tant languid e sbëfios; 
Col visagi grassios, che tut d'un vel as soagna, 
Doa minca soa part a dis con andi vitorios: 
"Ël piasì 'm ciama e l'amor a m'ancoron-a!" 
A sta creatura dotà 'd tanta maestà 
Vëdd che 'ncant ecitant la gentilëssa a-j don-a! 
Avzinomse e antorn a sta blëssa...alé na virà. 

Oh bëstëmmia 'd l'art! Oh grand sorprèisa fatal! 
La dòna dal còrp divin, ch'a promëttia boneur, 
An àut a finiss ant un mostro bifrontal! 

-Ma nò! A l'é pen-a na mascra, un fàuss decòr, 
Sto visagi da na smòrfia squisìa s-ciairì 
E varda-sì, a l'é anrupìa atròcement, 
La vera testa e la facia sincera l'é lì 
Anversà lì dapara 'd na facia ch'a ment. 
Pòvra grand blëssa! Magnifica fiuman-a 
Va a finì 'nt ël mè cheur pensos, e fium dij tò pior; 
Toa busìa m'ancioca e mia ànima a sta fontan-a 
A bèiv ai flut che dai tò euj fà sgorghé 'l dolor! 

-Përchè a piora? Na blëssa përfeta parija 
Chila ch'a buta ai sò pé 'l géner uman vinciù, 
Sò fianch d'atleta che mal misterios lo rosìa? 

-Chila a piora, gnun sens e përchè l'ha vivù! 
E përchè a viv! Ma lòn che chila a deplora 
Dzortut, lòn ch'a la fà frissoné fin-a ai ginoj, 
A l'é che doman, ahidemì! Dovrà vive ancora!
Doman e dòp doman e për sempe!- Come noi! 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire