La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Isaia/Isaia 44


Isaia

44

Nosgnor a arnovrà Israel 

“Ma ora scota, Giacòb, mè servent, Israel, mè soasì. Parèj a l'ha dit ël Signor ch’a l'ha modlate, formate da la fàuda 'd toa mare e at giuta: “Gnun-e tëmme, Giacòb, mè servent, Israel, che mi i l'hai sërnù. Përchè i darai ël vir a j'eve an sël teren ch'a l'ha sèj, a 'd fium an sla tèra sùita. I spantierai mè Spìrit ansima a toa dissendensa, mia benedission ëdzora dij tò fieuj. A gicheran parèj d'erba antrames a dj'eve, parèj ëd sales an sla riva d’un fium. A-i sarà col ch’a dirà con orgheuj: “Mi i aparten-o a Nosgnor”. D’àutri a diran: “Mi i son dissendent ëd Giacòb. D’àutri ancora a scriveran ël nòm ëd Nosgnor ansima a soe man e a diran che ‘l nòm d’Israel a l’é ‘l sò”.

Ël contrassens ëd l’idolatrìa 

Sossì a l’é lòn ch’a dis ël Signor - ël Rè d’Israel e ‘l Redentor, ël Signor ëd l’Univers: “Mi i son ël prim e mi i son ël darié; fòra 'd mi a-i é gnun dio. Chi é-lo parèj ëd mi? Ch’as fasa anans e ch’a lo preuva dëdnans ëd mi. Che chiel a fasa lòn ch’i l’hai fàit mi dai temp antich, cora ch’i l’avìa stabilì ‘n pòpol e dëspiegaje lòn ch’a sarìa stàit sò avnì. Tramblé pa! Gnun timor! Miraco a l'é pa vàire che i l'hai fatlo savèj e arvelatlo? Voi i seve ij me testimòni! A-i é miraco n'àutr fòra 'd mi o un ch’a peussa dì ch’a sia na roca d’arpar? Nò, gnanca un!”.

Che folairà a l’é fesse d’ìdoj! Cola ròba, ch’a-j rendo tanta devossion, a l’é pròpi sensa valor. La gent ch’a rend l’adorassion a d’ìdoj a san pròpi nen lòn ch’a fan, e për lòn a saran dësvërgognà. Chi d’àutri, se nen mach un fòl, a podrìa fesse sò pròpi dìo e pensé ch’a podrà arsèiv-ne d’agiùt? Tuti coj ch’a rendo l’adorassion a d’ìdoj a saran, an efet, dësvërgognà ansema a tuti coj ch’a l’han fabricaje - mach d’òm ch’a penso ‘d fesse na divinità! A podrìo bin fesse fòrt l’un con l’àutr, ma a saran tuti sbaruvà e a tomberan an confusion.

L'artisan a travaja 'l fer d'un piolèt, a lo travaja an sla brasa e a-j dà forma con ëd massëtte, a lo finiss con brass vigoros, a seufr fin-a la fam, a-j manca la fòrsa; a beiv pa d'eva e a l'é svers - për motiv ëd sò travaj. Ël minusié a dëstend ël truschin, a marca la mistà con ël giss; a lo travaja con le sgórbie, a mzura con ël compass, a còpia la forma dl'òm: na bela figura d'òm da buté drinta a sò santuari. 

Chiel a taja ij séder, a ciapa n'arsipress o na rol ch'a lassa chërse fòrt ant ël bòsch; a pianta un frasso che la pieuva a farà chërse. Tut sòn a dovrìa esse për col òm mach ëd bòsch da brusé. Tutun, a në ciapa na part, as ëscàuda e as fà ëdcò da mangé an viscand ël forn, e con l’àutra as në fà ‘dcò na mistà e a l'adora; a në forma na statua e a la vénera. Na metà a la brusa ant ël feu, an sla brasa a cheus la carn, as arpata, a mangia 'l ròst e as sodisfa. Dël midem temp as ëscàuda e a dis: mè scaudo, m'arlamo a la fiama. Con lòn ch'a vansa a në fà sò dio, soa mistà; as cin-a, as buta an gënojon e a lo prega: “Rend-me lìber përchè ti 't ses me dio!”.

Che ‘d gent ëstùpida ch’a son! Che ‘d badaluch e ‘d gnorant! Ij sò euj a son sarà e a peudo nen vëdde. Soa ment a l’é sarà e a peudo nen pensé coma ch’as deuv. La përson-a ch’as fà n’ìdol as fërma mai a ‘rflete: “Ma col-lì a l’é mach un tòch ëd bòsch! I l’hai brusane la metà për ëscaudeme e i l’hai dovrà n’àutra part për cheuse ‘d carn. Coma podrìa mai ‘l rest esse na divinità? Dovrìa-ne prostërneme e adoré ‘n tòch ëd bòsch?”.

Col pòvr fabiòch ch’a ‘mbroja chiel medésim a l’é coma s’a mangèissa ‘d sënner. As confida an cheicòsa che a podrà mai ven-e a sò agiùt. Pura a riva mai a ciamesse: “Miraco é-lo nen fàuss lòn ch'i ten-o ant le man?”.

La restaurassion ëd Gerusalem 

“Giacòb! Fà tension, che ti ‘t ses mè servent, Israel. A l’é mi, ël Signor, ch’i l’hai fate e mi im dësmentierai mai ëd ti. I l'hai ësganfà parèj ëd na nìvola toe përversità, e ij tò pecà parèj d'un nivolon. Torna a mi ch’i l’hai pagà ‘l pressi ëd toa libertà!”.

Canté, cej, përchè ‘l Signor a l’ha fàit costa ròba maravijosa. Crijé ‘d gòj, përfondità dla tèra! S-cionfé an cant ëd goj, montagne, foreste e minca n’erbo! Përchè Nosgnor a l’ha riscatà Giacòb e a l’é glorificà an Israel.

Parèj a dis ël Signor ch’a l'ha rangiate e formate fin-a da la fàuda 'd toa mare: I son mi, ël Signor, ch’i l'hai fàit tut sòn, dëspiegà ij cej da sol, dëstendù la tèra; chi mai ch'a l'era con mi e ch’a l’ha giutame? I son mi ch’i denunsio le busiardarìe dij profeta fàuss e a dësgògno j’andvin. I son mi ch’i faso dé ‘d consèj gram a coj ch’as chërdo d’esse ‘d savant e i dimostro ch’a son ëd balengo! Ma i compisso le predission dij mè profeta! Për sò mojen i diso a Gerusalem: “Ëd gent a vivrà torna ambelessi”, e a le sità ‘d Giuda: “I sareve torna butà an pé. I sareve arcostruìe e mi i ausserai torna vòstre ruin-e!”. Cora ch’i parlo a le rivere e i-j diso: “Suveve!”, lor a saran suvà ‘d sicur! Quand ch’i diso ‘d Ciro: “A l’é chiel mè bërgé”, a l’é sicur ch’a farà lòn ch’i diso. Chiel a darà l’órdin: “Che Gerusalem a sìa arcostruvìa!”. Chiel a dirà ‘d mè Templ: “Che soe fondamenta a sìo torna fongà!”.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Isaia