La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Giob/Giob 10


Giòb

10

Giòb a ciama 'd comprende lòn ch'a-j càpita 

I son ëstrach ëd costa mia vita. I veuj mach dé vos a tute mie lamente sensa pì tratnime. I veuj parlé ‘d tuta l’amarëssa ch’i l’hai andrinta. I veuj dije a Nosgnor: “I l’hai arseivù na condan-a, e a va bin, ma dime mach cola ch’a sìa l’acusa ch’it ëm fase! Ti ’t crase mi ch’i son l’euvra ‘d toe man e, d’àutra banda, a smija fin-a ch’it fase ‘n bel soris ai pervers che an testa a l’han mach ëd ròbe grame!

Has-to d’euj coma ch’i l’oma nojàutri?  Vëddes-to coma ch’i vedoma nojàutri? Ij tò di ָson-ne parèj dle giornà d'un mortal, o ij tò agn tanme dij di dl'òm tant ch’it l’has da fé an pressa ‘d  sërché col ch’a sia mè pëccà e d’anvestighé coma ch’i l’hai fait ij mè crìmen? Ti ’t sas bin ch’i l’hai gnun-e colpe, pura as treuva pa chi ch’a peussa libereme da toe man.

Toe man a l'han modlame e formame antregh daspërtut, ma adess ti 't veule dësbleme 'd pianta! Avist-ne che it l'has fame parèj dla creja e adess përché veules-to a l’amprovista che mi i torna póer? Tanme ‘d làit monzù it l’has fame seurte e tanme ‘d seirass quajà ‘t l’has dame sostansa. It l'has vestime 'd pel e 'd carn e it l'has tëssiame con òss e nerv. Ti 't l'has dame vita e favor, e mè spìrit a l'é mantnusse con tò soèn. Tutun, i lo sai lòn ch’it ëstermave an tò cheur, lòn ch’it l’avìe an ment ëd fé ‘d mi: A l’éra dë sté bin a beicheme për vëdde lòn ch’i l’avrìa fàit: s’i l’avèissa pëccà, ti ‘t l’avrìe pa nen përdonà mia colpa! 

Se i l'hai ëd colpe: maleur a mi! Se i son nossent: im n'ancalo gnanca d’aussé la testa përché mi i son ampinì fin-a al còl d’aflission e ‘d miséria. S’i aussèissa mach un pò la testa,  ti, tanme un leon, it ëm darìes la cassa e t’im farìes torna vëdde tut tò podèj. Ti ‘t porte sempe ‘d testimòni neuv për feme dj’acuse e it fase chërse toa flin-a anvers ëd mi: përparèj che a më smija che'd trupe sempe frësche am ven-o contra.

Për che motiv it l'has fame seurte da la pansa ‘d mia mare? I sarìa mòrt ambelelà, adess, e gnun a l'avrìa mai vëddume! Se mai i fussa vnùit al ciàir dë sto mond, da la pansa ‘d mia mare i sarìa stàit portà dirèt a la tomba! A l’é restame mach pòch da vive: adess lass-me an santa pas, almanch ch’i peussa trové na frisa 'd confòrt anans ëd parte për la tèra dlë scurità e dl’ombra dla mòrt, për torné mai pì andré, ant na tèra ëd top parèj dël caluso, na region ëd mòrt, d'ombra e confusion, andova che ’l ciàir a l'é tanme lë scurità.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Giob