La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Giob/Giob 20


Giòb

20

Scond dëscors ëd Zofar 
Anlora Zofar ël Namatita a l'ha tacà a dì:  “I son ëvnùit torna sì për ël fàit che i l’hai tant pensà ‘a toa situassion ch’a l’ha butame drinta n’agitassion ch’as peul nen dì. An efet, cand ch’i sento un rimpròcc tant ofensiv contra ‘d mi i peuss fé pa d’àutr che arpliché. Ti 't sas da sempe, e i sai ch’it në 't ses sicur, che dal moment che l'òm a l'é stàit butà an sla tèra, ël trionf dij përvers a dura bin pòch e la gòj ëd col ch'a chërd nen a dura mach un moment. Ëdcò se sò orgheuj a-j alvèissa àut fin-a al cel e soa testa a tochèissa le nìvole, lor a sarìo tut a fàit ramassà vià tanme dë mnis  e coj ch’a l’ero costumà a vëdd-je a dirìo: “Andova son-ne finì?”. Tanme d’un seugn a dëspariran e a saran mai pì trovà; a së sbardlerìo parèj ëd na vision noiteja. J’euj ch’a-j vëddìo a-j vëdran pa pì, e gnanca ‘l pòst andova ch’a stasìo as podrà pì nen arconòsse. Sò fieuj a sërcheran ‘l favor dij pòver përchè a dovran deje andaré le richësse ch’a l’avìo robaje. Bele s’a l’avèisso avù la fòrsa dij giovo, ij sò òss a saran cogià ant la póer.

Ëdcò se ‘l mal a fussa stàit coma ‘n bocon doss a soa boca e stërmà sota soa lenga; ëdcò s’a l’avèisso godune ‘l gust tnisend-lo a longh ant la boca, a dventerìa ant sò stòmi na ròba grama; a vnirìa për lor tanme ‘l tòssi ‘d na vipra. Le richësse ch’a l’avìo dvorà a l’avran da campeje torna fòra. Nosgnor a farà ch’a l’abio da gomiteje da lë stòmi.  Lor ch’a ciuciavo velen ëd serpent, ij dent ëd le vipre a-j masseran. A vëdran mai pì rian-e d'euli, torent d'amel e fior ëd làit. A l’avran ëd dé andré ij guadagn nen lécit ch’a l’avìo fait anans ch’a-j podèisso gòde për lor piasì e prosperità. Përché lor a l’han mach crasà e bandonà ij póver. A son ampadronisse ‘d ca che lor a l’avìo pa fabricà. Lor a l’ero sèmpe goliard e mai sodisfàit. A-i restrà pì nen ‘d lòn ch’a n’avìo tanta anvìa. A-i restrà pì gnente ‘d lòn ch’a l’avìo angorgionasse. Për lòn soa prosperità ‘d lor a durerà pa.

Ant ël pien ëd sò foson le dësgrassie a-j tomberan a còl; a-j capiterà ‘d sagrin sensa fin. Ant ël moment ch’a saran an camin a arpatesse lë stòmi, Dé a-j camperà a còl ël feu ëd soa flin-a e a-j farà pieuve 'd brasa adòss. Se a podran ëscampé da l'arma 'd fèr, a saran le flecie ‘d n’arch ëd bronz a passeje da part a part. L’ora ch’a preuvran a tireje fòra da soa schin-a e na ponta ‘d flecia a seurtirà da sò fìdich, a saran ciapà da lë sparm. Na scurità completa a speta d’arsèive ij sò tesòr; un feu che gnun òm a l’avìa anviscà prima a consumerà e dvorerà lòn ch’a-l'era restaje an soe tende. Ij cej a arveleran soa përversità  e la tèra as alvrà contra ‘d lor. La bùria a svërsrà soa ca: eva che a cor ant ël di dla fùria 'd Dé. A l’é costa-sì la sòrt dj’òm gram, l'ardità che Dé a l'ha arzervà për lor conform a sò decret.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Giob