La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Maté/Maté 6


6

La limòsna 

“Pijeve bin varda ‘d nen fé vòstra limòsna dë 'dnans a la gent për ess-ne vardà, përchè parèj i arsèivreve pa l’arcompensa da vòst Pare ch’a l’é an cel. Donca, cand ch’it fas toa limòsna, fà nen soné la tromba dë dnans ëd ti, coma ch’a fan j’ipòcrita ant le sinagòghe e për le strà mach për fesse laudé da la gent. An vrità 'v diso che cola-lì a sarà l’ùnica arcompensa ch’a n’avran. A l’opòst, cand ch’it fas toa limòsna, che toa man mancin-a a sapia nen lòn ch’a fà la drita, përchè toa limòsna a l’ha da resté segreta. Antlora tò Pare, ch’a vëdd tut lòn ch’as fà an segret, a t’arcompenserà 'n pùblich.

La preghiera 

Cand ch’it preghe, fà ch’it sie nen tanme j’ipòcrita, përchè a lor a-j pias ëd preghé bele drit an pé ant le sinagòghe e ai canton ëd lë strà për fesse vëdde da la gent. An vrità iv diso che cola-lì a sarà l’ùnica arcompensa ch’a l’avran. Ma cand ch’it preghe, intra an toa stansia e, sarà la pòrta, prega tò Pare ch’a l’é bin present ant ij leugh pì segret; e tò Pare, ch’a ved tut lòn ch’a l’é segret, at në darà l’arcompensa.

Ora, cand ch'i preghe, parlé nen tant për parlé coma ch'a fan ij pagan ch'a penso che con soa ciaciara as faran ëscoté. I l'eve nen da smijé a lor, përchè vòst Pare a sà bin còsa ch'i l'eve da manca fin-a dë dnans ch'i-j lo ciame.

L’orassion ëd Nosgnor  

Vojàutri, donca, cand ch’i preghe, dì: “Nòst Pare ch’it ses an cel, ch’a sia onorà tò nòm. Ch’a ven-a tò regn, ch’as fasa tòa volontà an tèra come a l’é fàita an cel. Dane 'ncheuj nòst pan ëd minca dì. E përdon-a ij nòstri débit, tant 'mè noi i-j përdonoma ai nòstri debitor. E fane nen tombé 'n tentassion, ma liber-ne da minca mal. Përché a l’é a Ti ch’a aparten ël regn, e la potensa, e la glòria për sèmper. Amen”.

An efet, s’i përdon-e coj ch’a l’han mancà contra ‘d voi, ëdcò vòst Pare a përdonerà dal cel ij vòsti mancament, ma se voi i përdon-e nen coj ch’a l’han mancà contra ‘d voi midem, vòst Pare a përdonerà ‘dcò nen ij vòsti mancament.

Ël digiun 

Cand ch’i feve ‘l digiun, pijeve nen n’aria neca e sbatùa coma ch’a fan j’ipòcrita, përchè lor a rendo dësfigurà soa facia a pòsta mach përchè la gent a vëdda ch’a fan digiun. An vrità iv diso che cola-lì a sarà l’ùnica arcompensa ch’a l’avran. A l’opòst, cand ch’it fase digiun, përfùmte ij cavèj e làvte la facia përchè j’àutri as n'ancòrzo nen che ti ‘t fase digiun, ma ch’a lo vëdda mach tò Pare, ch’a ved tut lòn ch’as fà 'n segret, e chiel at arcompenserà.

Un tesòr an cel 

Ambaroneve nen dij tesòr an sla tèra, che 'mbelessì ij verm a-j rusio e a jë sgàiro e ij làder a fan dij përtus e a -i pòrto vìa. Ambaroneve pitòst dij tesòr an cel, andova che ij verm a i-j rusio pa e a peudo nen sgaireje e 'nté che ij lader a peudo nen intré e porteje vìa. Përchè 'nté ch’a-i é vòst tesòr, là a sarà dcò vòst cheur.

Ël ciàir dël còrp 

Ij tò euj a son tanme ‘n ciàir ch’a dà ‘d lus a tò còrp. Se ij tò euj a son san, tò còrp antregh as ampiniss ëd lus; ma se ij tò euj a vëddo mal, tò còrp antregh a sarà 'nt lë scur. Se la lus ch’it pense d’avèj a l’é, an efet, dë scur, lë scur ch’a n’arzulta a sarà torna pì grand.

Nosgnor e ij sòld 

Gnun a peul serve doi padron, përchè, o a vorerà mal a un e a vorerà bin a l’àutr; o as afessionrà a un e dëspresierà l’àutr; i peude nen serve Nosgnor e ij sòld ant ël midem temp.

Ij sagrin ëd la vita 

Siché iv diso: sagrineve nen për vòsta vita, ëd lòn ch’i l’avreve da mangé o da bèive; nì për vòst còrp e 'd lòn ch'i sareve vestì: la vita a l'é nen ëd pì che ‘l mangé e ‘l còrp ëd pì che la vestimenta? Vardé mach j’osej dël cel: lor a sëmno nen, nì a mësson-o, nì a fan ëd baron ant ij grané. Vòst Pare, ch’a l’é 'n cel, contut, a-j goerna. A l'é ch’i vale pa vojàutri motobin ëd pì che lor? E chi a l'é col an tra ‘d voi che a fòrsa ‘d sagrin, a peudrìa gionteje a soa vita un mes ras?

E përchè i seve tant an crussi për la vestimenta? Amprende coma ch’a chërso ij liri dij camp: lor a travajo nen nì a filo; tutun, iv diso che fin-a Salomon, an tuta soa glòria, a l’é nen ëstàit vestì coma un ëd lor. Se donca Nosgnor a soagna parèj ij camp ëd n’erba ch’a-i é ancheuj e che doman a l’é campà ant ël feu, a farà-lo nen ëd pì për vojàutri, gent ëd pòca fede ch’i seve? Siché, sagrineve pa 'n disand: cò' i l'avrom-ne da mangé o da bèive? Opura, ‘d cò' i sarom-ne vestì? Tut sossì a l’é ij pagan ch’a lo sërco, ma vòst Pare, ch’a l’é 'n cel, a sa bin ch’i l’eve da manca ‘d tute ste còse. Vojàutri, contut, sërché prima ‘l Regn ëd Nosgnor e fé lòn che për chiel a l’é giust e tute ste còse av saran dàite sul pat. Donca, sagrineve nen ëd l’indoman, përchè ai sagrin ch’a-i saran antlora i pensereve doman. Ij sagrin d’ancheuj a son già pro për vojàutri.

Nòte 

Bibia
Testament Neuv
Maté