Rino Serra/Le fior dël mal/087


LXXXVII. Ël sol 
Longh ël vej soborgh, doa a pendo da le barache 
Përsian-e, ch'a quato lussurie segrete, 
Quand ël sol crudel a pica con dard ardobià 
An sij camp, sij mësson, sij cop e 'n sla sità, 
A mia fantastica scherma, sol, m'esercito 
E 'n tuj ij canton j'asard ëd la rima nufio, 
M'antrapo 'n sle paròle mé 'n sël pavé, 
E con vers da tant temp sugnà mnà vad a sugné. 

Sto pare nutrìent, nemis ëd gent clorose, 
A dësvija 'nt ij camp ij verm come le reuse; 
A fà vaporisé ij sagrin anvers ël cel 
E 'mpiniss ij servej e j'avié d'amel. 
L'é chiel ch'argiovaniss chi a deuvra le cròsse 
E ch'a-j rend come citin-e, giojose e dosse 
E comanda ai mësson ëd chërse e muré lì 
Ant ël cheur in-mortal che sempe a veul fiorì! 

Cand, coma 'n poeta, chiel a cala 'n sità, 
A le sòrt ëd le còse pì vij, dà nobiltà 
E a intra sensa sagna e sensa valét coma re, 
An tuj j'ospidaj e 'n tuj ij palass ch'a-i é. 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire