La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Neemia/Neemia 6


Neemìa

6

A séguita l’oposission a l’arcostrussion 

Sanbalat, Tobia, Ghesem l'Àrab e j'àutri nòstri nemis a son vnùit a savèj che nojàutri i l'avìo finì la riparassion ëd le muraje. Tute le doverture a l'ero stàite rangià e a mancavo mach pì le granghìe a le pòrte. Sanbalat e Ghesem a l'han anvitame për parleme  a Chefirim, un pais ant la comba d'Ono. Ma a l'era un tranel për feme dël mal. Parèj che mi i l'hai mandaje 'd nunsi a dije: “Mi i son angagiame ant un travaj avosà e i peus pa vnì: i vorerìa nen trascurelo an vnisend da vojàutri”. Lor për quat vire a son andàit anans a contateme, ma mi i l'hai sèmpe rësponduje l'istess. Për la quinta vira Sanbalat a l'ha mandame un sò assistent con na litra doverta an man. A l'era scrivùa con ste paròle:

“A cor vos an tra le nassion e a l'é stame confermà da Ghesem, che ti e ij Giudé i l'eve l'intension d'arvireve; a l’é për costa rason ch’iv sarìe darera a restauré ij bastion. Apress, e sèmpe conforma lòn ch'as dis, ti it vorerìe vnì a esse rè 'd lor. Nen mach, ma ti 't l'avrìe già stabilì ëd profeta che a nunsio an Gerusalem a tò favor: ‘Nojàutri i l'oma un rè an Giuda!” Ste vos a rivran ëd sicur  a j'orije dël sovran. Donch, ora ven e parloma 'd tut sòn”.

Ma mi i l'hai faje rësponde: “Le còse a stan nen com it l'has scrivù: a son dicerìe ëd toa imaginassion”. Ora, tuti costi-sì a sercavo d'ësburdine, an pensand: “Soe man a chiteran ëd travajé e parèj as farà pì nen”. Nompà, mi i son andàit anans ancor con pì ìmpit.

Peui i l'hai ciapà la residensa ant la ca 'd Semaia, fieul ëd Delaia, ël fieul ëd Meetabel. Chiel a l'era confinà a soa ca. A l'ha dime: “Va a stërmete ant ël Templ ëd Dé, drinta al Santuari. Nojàutri i sareroma da bin le pòrte, përchè vniran për massete: òhi, pròpi sta neuit a voreran massete”.

Ma mi i l'hai arpiàit: “A dovrìa n'òm parèj ëd mi scapé për salvesse? Un che a l'é pa ‘n sacerdòt, com i son mi, a podrìa intré ant ël Templ e seurte viv? Nò, mi i intrerai pa!”. Antlora i l'hai capì che a l'era nen ëstàit mandà da Dé e a l'avìa parlà parèj përchè al sòld ëd Tobia e Sanbalat. A l'avìa stërmame, përchè mi, sesì d'ësparm, i fèissa an manera 'd buteme da la part dël tòrt. parèj che lor a l'avrìo avù un pretest për dësonoreme e screditeme.

Nosgnor, mè Dé! Arcòrdte ‘d com a l'avìo fàit Tobia e Sanbalat, ma avisnte 'dcò dël profeta Noadia e dj'àutri profeta che a sercavo d'ësbaruveme!

A la fin l’arcostrussion ëd le muraje a l’é terminà 

Ël di che a fà  vintessinch  dël mèis d'Elul, le muraje as podìo disse finìe: a j'era andaie sinquantedoi di. Cora che a l'han savulo ij nòstri nemis, tute le nassion dj'anviron a son dëscoragiasse, arconossend che 'l travaj a l'era fasse con l'agiut ëd Dé.

Contut, an tuti coj sinquanta dì, vàire litre a son ëstàite scambià tra Tobìa e le përson-e ‘d riguard dij Giudé. An Giudea chiel a l'avìa vàire amis, përchè a l'era gënner ëd Secania, fieul d'Ara, e sò fieul Jonatan a l'avìa marià la fija 'd Mesulam, fieul ëd Berechia. Nen mach, ma dëdnans ëd mi lor a lo laudavo për soe bon-e qualità arferéndje peui lòn ch'i l'avìa rëspondù. D'àutra part, Tobia andasìa anans a vorèj sburdime.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Neemia