Tòni Bodrìe/Ij vint-e-sinch ëd mars
Artorn a la tàula

Ij vint-e-sinch ëd mars 

La bela Madonin-a 
a pòrta, sël pavon1, mila e na randolin-a, 
a neusti vej cioché, neuste marse travà, 
dij vej, glorios ëstabi. 
La prima a l’é tornà. É-lo? 
Përchè che Chila a’l l’é dabon la prima... 
dë’l creadure uman-e, ren-a dël cel. 
La sima. Ma ’l pòvre randolin-e, 
cand a vogran soa Santa poncià për set ëspà, 
sagné da j’euj pioranta, 
për l’ësparm e l’ësgiaj a biarderan leugn leugn, 
neuva «fuga» an Egit, la tèra dij mascheugn. 
A l’ha cabtà set gòj e piorà set dolor, 
set gòj e set dolor, tut na sola grinor. 
Ai vin-e-sinch ëd mars, 
Chila, ’nt ës di tan’ grand, a l’ha consepì ’l Fieul, 
consepilo ’n cantand, un cant mai pì finì, 
un cant ch’a canta ’ncora: 
ël Magnificat, l’ora ch’a rij e piora, 
sgnora ëd tut lòn ch’a-i é dzora, 
col cel ch’an an-namora. 
A l’era ’l di che Pare a l’avìa comënsà 
a creé l’univers e ’l di ch’a l’ha chità, 
an creand òm e fomna. 
’Dcò ’l di che tò Fieul, Mama, 
a l’ha fàit, për la bin, ver’ noe, 
la mòrt pì grama, cheur ëd lus, cheur ëd fiama. 
A sarà ’l di dla fin, dël Paradis, 
e s-ciav: còrp-ànime beà. S’i saroma stàit brav.

1) pavon = an italian manto

Leteratura piemontèisa
Poesìa
Tòni Bodrìe