Rino Serra/Le fior dël mal/130


CXXX. Ël Lete 
IV 
ËL LETE 

Ven su mè cheur ànima crudel, fiera, 
Tigre adorà, mostro dal fé 'ndolent; 
Mi i veuj për longh temp buté ij mè dij tramblant 
Ant lë s-ciass ëd toa pesanta caviera; 

Ant la vesta pien-a 'd tò odor 
Sotré mia testa tuta 'ndolensìa 
E respiré coma na fior anfiapìa 
La spussa dossa dël mè mòrt amor. 

Veuj deurme! Deurme pitòst che 'n vive gram! 
Peui 'nt un seugn tant doss coma la mòrt, 
I poserai ij mè basin sensa rimòrs 
Dzor tò bel còrp lusent coma l'aram. 

Për traonde ij mè basin pasià da bin 
A-i é gnente 'd mej 'd l'abiss ëd tò let, as sa; 
An sla toa boca, l'oblì potent a sta 
E 'l Lete a cola dai tò basin. 

Al mè destin che adess l'é 'l mè delissi, 
I scoterai coma 'n predestinà; 
Martir bindispòst, inossent condanà, 
Dont ël fërvor anvisca 'l suplissi, 

I ciucerai, për ënié mè rancor, 
Ël "nepent"e la bon-a erba soa 
Da l'anciarmanta forma 'd tò sen, pontùa, 
Ch'a l'ha pa mai ampërsonà un cheur. 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire