Rino Serra/Garcia Lorca/026


PAESAGI 
	
Le stèile dëstisse
Ampinisso ‘d sënner ël rì
Verd e ‘nfreidolì.

L’adoss l’ha pa le tërse
A sta mira a son brusasse le nià
Stërmà.

Le ran-e a fan dël let dël fium
Na siringa ‘ncantà, 
Stonà.

Da la montagna a s’àussa la lun-a,
Con soa facia a la bon-a
Da toton-a.

Na stèila a la pija ‘n gir
D’indich l’é soa ca
Da masnà.

Ël debol color reusa
A fà grossé l’orissont
Dël mont.

E a vëdd che ‘l làur
L’é strach d’esse poetich
E profetich.

Com i l’oma sempe vist-la
L’eva a së sta ‘ndurmend
Rijend.

Tut a piora për costuma,
Tuta la campagna l’é un lament
Sensa dess-ne cont solament.

I diso për educassion
E për nen ëstoné:
“Cheur mè!”

Tutun na grand tristëssa
A tens ij mè làver macià
Ëd pecà.

Mi von leugn dal paesagi.
A-i é ‘n mè pét n’ancreusura
Ëd seportura.

Na ratavoròira am dis
Che ‘l sol a së stërma dolent
A ponent.

Pater nòster për mè amor!
(Pior ëd j’arbrere
E dj’erborere).

Ant ël carbon ëd la sèira
Bèico ij mè euj lontan
Coma milan.

E dëspenten-o mia ànima mòrta
Con ragnà ‘d beicà
Dësmencià.

Àor a l’é neuit e le stèile
A pianto pugnaj ant ël rì
Verd e ‘nfreidolì.

Giugn 1920 

Rino Serra
 Poesìa
Leteratura piemontèisa
Garcia Lorca