La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Rut/Rut 1


Rut

1

La famija d'Elimelech a migra a Moab 

Ant ël temp che ij Giudes a governavo j'Israelita, a l'é staje na famin-a 'nt ël pais, e n'òm ëd Betlem ëd Giuda, ciamà Elimelech, a l'é migrà 'nt la campagna 'd Moab, con soa fomna e Ij sò doi fieuj. La fomna 'd cost òm-sì as ciamava Noemi, e Ij sò doi fieuj Maclon e Chilion. Lor a j'ero Efratita da Betlem ëd Giuda. Rivà 'nt la campagna 'd Moab a-i son ëstabilisse. Peui Elimelech, marì 'd Noemi, a l'é mòrt, e chila a l'é restà con ij doi fieuj. Costi-sì a son maridasse con ëd fomne moabita. Un-a as ciamava Orpa e l'àutra Rut. Des agn pì tard, ëdcò Maclon e Chilion a son mòrt, Naomi a l’é restà tuta sola, sensa sò marì e 'dcò sensa 'd fieuj.

Naomi a torna a Betlem compagnà da Rut 

Quand che Noemi a l'ha savù che Nosgnor a l'avìa visità sò pòpol acordandje na bon-a mësson ëd gran, a l'é preparasse a chité la campagna 'd Moab con soe doe nòre. A son donca partiss-ne dal leugh andoa ch'a vivìo për artorné a Giuda. Contut, antant ch'a l'ero butasse an marcia, Noemi a l'ha dit a soe doe nòre: "Andé, torné ognidun-a a ca 'd vòstra mare. Che Nosgnor a peussa esse tant bon con vojàutre coma ch'a l'é stalo anvers ij vòstri marì ch'a son mòrt e coma con mi medésima! Che Nosgnor a peussa acordé a vojàutre 'l boneur a ca d'un neuv marì!". Chila a l'ha ambrassaje, ma lor a son butasse a criijé e a pioré, e a l'han dit: " Nò! Noi i vniroma con ti da toa gent!". "Torné andaré, care mie fije," a l'ha rësponduje Noemi, "përchè i veule vnì con mi? Miraco a-i é ancora an mè sen ëd fieuj ch'a peusso dventé ij vòstri marì? Torné andarera, care le mie fije, andevne, përchè mi i son tròp veja për marieme! E quand bin i disèissa: A-i é ancora dë speransa për mi, costa midema neuit i vado a esse 'd mè marì e i l'avrai 'd fieuj". Fòrse che vojàutre i speterìe che costi-sì a fusso vnùit grand? E i farìe për sòn astinensa dal matrimòni? Nò, care mie fije! Mi i son pien-a d'ameiror për voi, përchè la man ëd Nosgnor a l'é aussasse contra 'd mi". 

Lor a l'han torna ancaminasse a crijé e a pioré, peui Orpa a l'ha ambrassà soa madòna e a l'é tornass-ne da soa gent, ma Rut a l'é restaje tacà. Anlora Noemi a l'ha dije: "Varda, toa cugnà a l'é tornà da soa gent a dai sò dio; torna andarera 'dcò ti, coma chila". Ma Rut a l'ha rësponduje: "Fame nen fòrsa che mi it chita e i torna andaré sensa 'd ti, përchè 'ndoa che ti 't andras, i-i andrai ëdcò mi; andoa che ti it fërmeras, im fërmerai; toa gent a sarà mia gent e tò Dé a sarà mè Dé. Ambelelà 'nté che ti it meuriras, i meuirirai mi e là i sarai sotrà. Che Nosgnor am castiga coma ch'a veul se a sarà n'àutra còsa diversa da la mòrt a separene!". An vedend che Rut as antestava 'd compagnela, Noemi a l'ha pì nen ansistù. 

Përparèi ch'a l'han fàit ël viage ansema fin-a a Betlem. Quand che a son rivà a Betlem, tuta la sità a l'é anteressasne: "L'é-lo bin cola-lì Noemi?" a crijavo le fomne? "Ciameme pì nen Noemi", a l'ha rësponduje, "Ciameme Mara, përchè 'l Tutpotent a l'ha ampinime d'ameiror. Mi i son partìa con le man pien-e, e Nosgnor a l'ha fame torné a man veuide! Përchè ciameme ancora Noemi, quand che Nosgnor a pòrta testimoniansa contra 'd mi e 'l Tutpotent a l'ha fame vnì dësgrassià?". 

A l'é parèj che Noemi a l'é tornà con Rut, la Moabita, soa nòra, vnùa da la campagna 'd Camp ëd Mòab. Lor a son rivà a Betlem quand ch'a s'ancaminava l'amson ëd l'òrdi.

Bibia
Testament Vej
Rut