La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Deuteronomi/Deuteronomi 14


Deuteronòmi

14

Costumanse pagan-e proibìe 

Vojàutri i seve fieuj dël Signor, vòst Dé: feve pa ‘d scarificassion an sla pel, tosoneve pa ij cavèj an sla front quand ch’i feve deul, përchè vojàutri i seve un pòpol consacrà al Signor, vòst Dé: ël Signor a l’ha sernuve d’an tra tùit ij pòpoj dla tèra për ch’i sie soa ‘rdità soasìa.

Carn përmëttùe e carn proibìe 

I peule nen mangé lòn ch'a l'é proibì. J’animaj ch’i peule mangé a son ësti-sì: ël beu, la feja, la crava, ël serv ross, la gasela, ël cravieul, ël daim, l'àntìlope, ël bisont e ël ciamoss, e tute j’àutre bestie ch’a rùmio e ch’a l’àbio l’óngia forcùa. Da costi animaj, contut, venta gaveje ‘l gamel, la levr e ‘l daman: lor a rùmio ma a l'han pa l'óngia forcùa: considereje, donca, 'mpur. Parèj ëdcò ‘l crin, ch’a l’ha l'óngia s-ciapà ma ch’a rùmia nen, considerelo 'mpur. Mangé pa la carn ëd cole bestie, nì toché soe caròpe.

An tra tute le bestie ch'a vivo ant l'eva, i podreve mangé coj che a l'han j'alëtte da noé e le scaje; ma i podreve pa mangé coj ch'a n'han nen: considereje 'mpur. I podreve mangé tùit j'osèj pur. Ma i podreve pa mangé costi-sì: l'òja, l'òja marin-a, ël voltor; ël farchèt ëd montagna e minca sòrt ëd farchèt ross; tute spécie 'd cornajass; jë struss, l'oloch, l'ochëtta 'd mar e tute sòrt dë sparvié; ël duso, la sivìtola, l'ìbis, ël pelican, ël voltor bianch, ël cormoran; la sigògna e tute spécie d'airon, ël popù e la rata-volòira. 

I l'avreve da consideré 'mpur tute sòrt d'inset con j'ale: as në mangeran pa. Nopà tut lòn ch’a vòla e a l'é pur, i podreve mangelo. 

Mangé pa gnun-a bestia mòrta daspërchila: i la dareve da mangé pitòst al forësté ch’a sarà drinta 'd vòstre sità, opura i podreve vendla a në strangé, përchè i seve na gent consacrà al Signor, vòst Dé. Fé mai cheuse 'n cravòt ant ël làit ëd soa mare.

Prescrission riguard a le décime 

I sareve pontuaj, minca n’ann, a dé la décima part ëd ij vòstri arcòlt. A la presensa dël Signor, vòst Dé, ant ël leugh che chiel a l’avrà sernù për ch’a pòrta sò nòm, mangie la décima part ëd vòst forment, ëd vòst vin, ëd vòst euli, e  ij prim-nassù ëd vòst cabial e 'd vòstr ëstrop, përchè i vade a ‘mprende për tuta la vita ch'i l'eve da avèj timor dël Signor, vòst Dé. Ma se ‘l viage a dovèissa esse tròp longh për porté cole décime, e 'l pòst, che Nosgnor a l'avrà sernù për stabilìje sò nòm, tròp lontan da vojàutri, dòp che Nosgnor a l'avrà benedive, vira cole décime an ëdné, bùtje ‘ndrinta na borsa, e con coj sòld an man, pòrtje al leu che 'l Signor, tò Dé, a l'avrà sernù. Ambelelà, deuvra coj sòld për caté lòn che toa ànima a veul: beu, feje, vin, bira, o d'àutr ch’iv n’eve d'anvìa, e dë 'dnans al Signor, tò Dé, mangia e fà festa con vòstra famija. Nopà, chita nen ël Levita che as trovrà drinta 'd vòstre sità, përchè chiel a l'ha arseivù gnun-a porsion ëd vòstra ardità.

Nen mach, ma a la fin ëd tùit ij ters agn, ciapé tute le décime 'd vòstre intrade dël ters ann; peui fé rivé 'l Levita, ch'a l'han pa part ëd l'ardità con vojàutri; e 'l forësté e l'orfanin e la vìdoa ch’a dovèisso trovesse drinta dle muraje ‘d vòstra sità e ch'a peudo mangé e arpatesse. Parèj che ël Signor, vòst Dé, av benedirà an tùte vòstre 'mprèise.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Deuteronomi