Rino Serra/Le fior dël mal/110


CX. Na màrtira 
(Disegn d'un magister ësconossù) 

An mes ai flacon e a le stòfe laminà 
E a mòbij che tant piaso e valo, 
Fra ij marmo, ij quàder, le veste përfumà 
Che an pieghe riche a calo, 

Ant na stansia tëbbia 'd na sèra, doa as sent, 
L'aria arzigosa e fatal, 
Anté, an soe cassie 'd véder bochèt muirent 
Arfiajisso 'l sospir final, 

Un cadaver sensa testa, a va adess ësbardand 
'Mé 'n fium, an sl'orijé dësblà 
Un sangh ross vivent, doa la stòfa së stà mujand 
E con l'avidità d'un pra. 

Istesse a le palie vision ch'a nasso 'nt l'ombra 
E che a n'ancaden-o j'euj, 
La testa, co 'l grand amass dij cavej a sombra 
E dij sòi bin pressios giojej, 

Ën sël tàulin da neuit, coma na cita ran-a, 
Arpòsa; e, dai pensé lassà 
Un ësguard bianch ëdcò vagh coma l'ambrun-a 
A scapa da j'euj stravirà. 

An sël let, ël tronch patao sensa gena àor 
Ant ël pì complet abandon 
La blëssa soa fatal e 'l segret ësplendor 
Dont la natura la faje don; 

Un caussèt baross a la gamba, soagnà 'd fris d'òr, 
Coma sovenir l'é restà; 
La zartiera, 'mé euj segret fiamegiant ancor 
Dardegia në sguard diamantà. 

L'aspet, dirìa dròlo, ëd costa solitudin 
L'é d'un grand ritrat langoros, 
A j'euj provocant come soa abitudin, 
Arvela n'amor tënëbros, 

Na gòj colpèivol con di festin ëstravis 
Pien ëd basin infernaj 'dcò, 
Anté lë scop ëd j'àngej përvers a giojiss 
E a nova an pieghe ëd ridò; 

Tutun a vëdde la mairëssa eleganta 
Dla spala dal contorn sodà, 
Anche 'n pò pontùe e la taja frissanta 
Com un retil anrabià, 

Chila a l'é ancor giovo! - Soa ànima esasperà 
E ij sò sens da neuja mordù 
A l'ero duvertasse a lë strop assià 
Dij vëzzo vagant e perdù? 

L'òm vendicativ che 't l'has pa podù, vivent, 
Malgré tant amor, sodisfé, 
A l'ha ampinì sla toa carn garga e compiasent 
L'in-mens ëd sò desideré? 

Rëspond cadaver impur! Për tòi cavej rèid 
Con brass frevos a t'àussava, 
Disme testa spaventosa, an sij tòi dent frèid 
L'ùltim adieu a t'ancolava? 

-Leugn dal mond sbefiard, leugn da la furfa e soa 'nflura, 
Bin leugn daj magistrà corios, 
Deurm ën pas, deurm ën pas o dròla creatura 
An tò sepolcro misterios; 

Tò spos a cor ël mond e toa forma pa mortal 
Cand a deurm a-j vija dacant; 
Sensa gnun dubi at sarà fedel e leal 
E fin-a a la mòrt, costant. 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire