Rino Serra/Le fior dël mal/102


CII. Seugn parisin 
A Costantin Guys 

I

Ëd col teribil paesagi, 
Che mai gnun mortal l'ha vist dirìa, 
Stamatin ancora l'imagi, 
Van-a e lontan-a am pija, 

Ël seugn l'é bin pien ëd miracoj! 
Për në sghiribiss singolar, 
L'avìo bandì da stì spetacoj 
Ël vegetal nen regolar 

E, pitor orgojos ëd l'art mia, 
An mè quàder tastavo pa mal 
La bin cioca monotonìa 
Dël marmo, dl'eva e dël metal. 

Babilònia dë scale e arcade, 
A l'era un palass anfinì, 
Pien ëd vasche e 'd cascade 
Ch'a tombo 'nt l'òr mat e brunì; 

E ciuse motoben pesante, 
Coma le tende 'd cristal, 
Ch'a pendo tòst sbalucante 
Tacà a muraje 'd metal. 

S'anvironavo armeuj andurmì, 
Nen d'erbo, ma 'd colòne, 
Anté smisurà Naiadi lì, 
Së speciavo coma dòne. 

Tovaje d'eva a së sbardavo, 
Bleu, tra ij bòrd reusa e verd, 
E milion ëd lìje a quatavo, 
Là, vers ij confin dl'univers; 

A l'ero pere mai pensà 
E ondà magiche; a smijo 
n-mens ëspecc ësbalucà 
Da tut lòn lor a rifletìo! 

Silensios e dëspassionà 
Dij Gange, ant ël firmament, 
Ij tesòr ëd soe urne a l'han vërsà 
Andrinta abiss ëd diamant. 

Architet ëd j'anciarm, ij mè, 
I fasìo a mia volontà, 
Sota 'n tunel ëd pere passé 
N'océano ormai domà; 

E peui tut ël midem nèir color, 
Smijava ciàir, cangiant, pulidà;
Ël liquid sërtìa soa glòria 'ncor 
Drin a un ragg cristalisà. 

Gnun àstr antorn, gnun-a forma a-i é 
Ëd sol ant ël cel bass, nen d'egual 
Che stì portent peussa 'nluminé 
Ch'a lusìo d'un feu përsonal! 

E su ste mòbij maravije 
Calava (teribil novità! 
Tut për l'euj, gnente për j'orije!) 
Un silensi d'eternità. 

II 

Ij mè euj ëd fiama 'n duvertand, 
L'han vist j'oror dël ciabòt mè 
E sentì, an mia ànima tornand 
Le ponte dij maledet pensé; 

Ël pèndol con acsan dël dëdlà 
Sonava brutalment mesdì 
E 'l cel anvërsava scurità 
An sël mond arnos anfiapì. 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire