La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Geremia/Geremia 15


Geremìa

15

Ël trist destin d’un pòpol 

Ël Signor a l'ha dime: “Se fin-a Mosè e Samuel as presentèisso anans ëd mi për fé intercession an favor dë sto pòpol, i n’avrìa gnun-a compassion! Slontànje da mi! I veulo pì nen vëdd-je, ch’as në vado! S’a dovèisso ciamete andova ch'a l'han d'andé, ti 't-j rëspondras ch'i l'hai dit: ‘Col che a l'ha da meuire 'd contacc, ch'a vada a meuire 'd contacc! Chi a l'ha da meuire për la guera, che a vada a meuire an guera! Col ch’a dev meuire 'd fam, che a vada a meuire 'd fam! Chi a l'avrà d'andé an esili, ch’as na vada an esili!”.

“I l’hai pijà la decision ëd frapeje con quat ëspéce 'd maleur: la guera për masseje, ij can për ësbraneje, j'osèj ëd rapin-a e, për finì, le bestie servaje për fé sparì tut lòn ch'a resta ‘d soe caròpe. Tute le gent ëd la tèra a l'avran oror ëd vëdde lòn ch’at càpita për ël castigh ch'a l'han ciapà j'abitant ëd Giuda. A l'é la conseguensa dij delit ch’as comëttìo a Gerusalem sota Manasse, fieul d'Esechia, cora ch'a l'era rè 'd Giuda”.

Ël Signor a l’ha sclamà: “Gnun a l'avrà compassion ëd ti, Gerusalem; gnun a l'avrà për ti un gest ëd pietà, pì gnun as fërmerà për ciamé coma ch'it ëstaghe. It l'has arpossame, it l'has virame le spale. Antlora mi i l'hai dëstendù la man contra 'd ti për dëstrùvte: i son strach d'avèj misericòrdia!”. Ël Signor a l’ha seguità a dime: “An minca na sità dël pais ij farai na purga dij sò abitant an sbardlandje parèj ëd paja al vent. I farai meuire ij sò fieuj, i dësblerai  mè pòpol përchè a l'ha mai chità 'd fé ‘d porcherìe. Sota ij mè euj soe vìdoe a son ëvnùite esse pì ëd bon nùmer dij granin ëd sàbia dle rive dël mar. A mesdì i farai rivé ‘n distrutor dzora le mare e ij sò giovo. I farai an manera che l’angóssa e ‘l teror sùbit a tomba an s’ lor. Ëdcò na mare fòrta ch’a l’ha avù set fieuj as sentirà vnì meno, a-j mancherà 'l fià. Tut sò orgheuj ëd lor a-j sarà gavà ant la prima ‘d soa vita. A smijerà coma se ‘l sol a calèissa damentre ch’a l’é ‘ncora di. A l’avran da patì onta e umiliassion. Quand ij sò nemis a j’atacheran, i farai an manera che tùit ij dzorvivù a sio massà an guèra, a dis ël Signor”.

La plenta ‘d Geremìa 

“Trist ch’i son mi, òh mare mia! Vàire ch’i ringreto che ti ‘t l’has fame nasse! Mè destin a smija sèmper col ëd fé nasse ‘d polémiche e ‘d ciacòt con la gent d’ës pais!  I l'hai pa mai fàit ëd débit e gnanca prëstà a strossinagi, pura, tùit a diso mal ëd mi. 

Nosgnor a l’ha dit: “Gerusalem, ëd sicur it farai parte për tò bin. Ëd sicur mi i farai sversé dzora ‘d ti na buria ‘d nemis. Col-lì a sarà për ti ‘n temp d’aflission e ‘d tribulassion. Podreve vojàutri, sbrisé ‘l pugn ëd fer ch’a riva da setentrion, gent ch'a l'é tanme 'd fer e 'd bronz? Nò. Toa richìsia e ij tò tesòr mi i-j la lasrai ant le man dij tò nemis tanme na pijàita ‘d guèra. I-j darai a lor à gratis për motiv dij pëcà che ti ’t l’has comëttù për tut tò pais. It farai serve ij tò nemis ant na tèra che gnanca ti ‘t conòsse, përchè mia ira afrosa a l’é tanme ‘n feu ch’at consumrà”.

I l’hai dit: “Nosgnor, ti t'am conòsse bin! Avistne 'd mi, giùtme! Fame arvangia dij mè përsecutor. Se ti 't l'has tròpa passiensa con lor, coj-lì am masso! Arcòrdte che a m'ansulto për ti. Ten an considerassion vàire ch’i l’hai soportà për j'ofèise ch’a l’han fame për motiv ch’i veuj restete fedel” Mi i l'avìa maitass ëd toe paròle, e cora ch’i l’hai trovaje, im sentìa 'l cheur pien ëd gòj e i j'era franch content, përchè mi it aparten-o, Signor, Dé dl'Univers. Mi i son mai compagname a coj riboteur ch’a fasìo mach ëd feste, ch’as la riìjo e as amusavo. I son restà për mè cont e toa man a l’era dzora ‘d mi. I j’ero pien d’andignassion mach a vëdde ij pëccà ch’a fasìa cola gent sensa sust. Përchè mai dovrìane andé anans adess a seufre parèj? Mè magon a l'é parèj ëd na fërleca che gnun-a meisin-a a podrà mai varì. E adess, ëdcò ti 't ses na delusion, parèj d'un torent con d'aque ch’a-i passo scond ëd la stagion, coma na sorgiss ch’a l’é vnùita sëcca”.

Antlora Nosgnor a l'ha rëspondume: “Se ti t’arpentisse ‘d tut lòn ch’it l’has pensà e dit, mi it  pijerai torna coma  mè servitor, ch’a l’é ‘n privilegi. Se ti 't savras serne an tra lòn ch'a l'é amportant e lòn ch'a l'é da pòch, mi continuerai a parlé për tò mojen. A l’é lor ch’a l’han da fesse anfluensé da ti, e nen ti da lor!”. Quand ch’it l’avras da afronté cola gent, mi 't farai parèj ëd na muraja 'd bronz arforsà; a combatran contra 'd ti, ma a podran pa prevalèj contra 'd ti, përchè mi 't ëstarai ansema a diféndte e a salvéte, Mi, ël Signor it lo promëtto! It libererai dal podèj dij tò nemis e it portrai a la sosta da le man violente 'd lor.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Geremia