Censin Pich/Vardomse da si mostro
Artorn

Vardomse da si mostro 
J’era a Turin na vira na contrà
che istessa a vàire d’àutre an ësmonìa
un quadrèt ëd brich e cél che an argalava.

Am capitava mincatant d’andeje
e për la cesa e pen-a ’dnans l’ufissi
’ndova spedì o paghé lòn ch’i dovìa.

E ’ntant e brich e cél franch i godìa
ma sòn mach fin-a al di ch’a l’ha grataje
un mostro che a chitava mai ëd chërse

fin-a a stopela ’d pianta la contrà
ch’l’era ’n moment soasì an mie spasgiade
n’arciam ëd leu che assè ’m arsercavo.

Un mostro cost, ma d’àutri a manco pa
ch’i vorrìo, e già lo fan, sganfé la lenga
ch’l’é giusta nòsta bin la pì pressiosa.

Vardomse da si mostro ch’an ëspeto
sigur che, pen-a i mòlo, saran lor
a fene tut un dzerb ëd nòst avnì.

Dvijomse e tuti ’nsema domse n’andi
ch’i l’oma pa tant temp për anviaresse
contra si draj che nòst destin a mnasso.

Da "Ij Brandé", 2014.

Leteratura piemontèisa
Poesìa
Censin Pich