La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Isaia/Isaia 47


Isaia

47

Predission ëd la crova ‘d Babilònia 

Cala giù e stà ‘nt la poer, fija vèrgin ëd Babilònia, set-te për tèra, përchè a son finì për ti ij dì ch’it ëstasìe astà s’un tròno. Fija ‘d Babilònia! Ti ‘t saras mai pì la bela prinsipëssa, dossa e dlicà. Pija la mòla e mulin-a la farin-a, gavte 'l vel, tirte su la vesta, dëscoat-te le gambe e dëstraversa ij fium. Ch’as vëdda ch'it ses patanùa, ch’it ses svërgnà. Mi im pijerai l'arvangia e gnun at giutrà. 

Nòst Redentor, ch’a l’ha për nòm ël Signor ëd l’Univers, a l’é ‘l Sant d’Israel.

Babilònia, la bela! Set-te ant ël top e ant ël silensi. Mai pì ti ‘t saras conossùa coma l’argin-a dij regn. Përchè mi i j’era anrabiame contra ‘d mè pòpol sernù e i l’avìa castigaje lassàndje tombé an toe man. Ti, contut, it l’has avune gnun-e pietà. Ti ‘t l’has fàit peisé tò giov grev fin-a ans ij sò vèj.

Ti 't pensave: për sèmpe mi i sarai l’argin-a dël mond! It l’has pa fàit na riflession a riguard ëd toa condòta o pensà a cole ch’a l’avrìo podune esse le conseguense.

Adess ëscota bin, ti ‘t ch’it j’ere ‘n regn ch’a-j piasìa fonghé ant ij godiment, ch’it vivìe ant j’asi e it sentìe sicura. Ti ‘t dise: “Mi i son l’ùnica, e a-i é gnun d’àutri ch’a sìa parèj ëd mi. Mi i sarai mai na vìdoa e mai i përdrai mie masnà”. E bin, l’un-a e l’àutra dë ste ròbe a tomberan dzora ‘d ti ant un moment: la vidoansa e la pèrdita dij fieuj. Vera, costi sagrin at tomberan a còl malgré tute toe mascarìe e magìe.

It l'avìe fiusa an toa malissia, it disìe: “A-i é gnun ch'am vëdda”. Toa sapiensa e tò savèj a l'han portate fòra dë stra. Pura drinta 'd ti it disìe: “Mi e gnun fòra 'd mi!”. Parèj ël disastr at drocherà a còl e it saras pa an condission ëd catete toa salvassion. Dzora 'd ti a rivrà a l'amprovista 'n disastr che it prësentìe nen.

Và pura anans a chërde an toe fìsiche e an toe tante mascarie ch'a l'han ëstracate da cand ch'it j'ere giovo: a peul d'esse ch'at giuto, miraco it podras fé por a cheidun! Ti 't ses ëstofiate dij tò vàire consijé: che as presento e ch'a vado a salvete jë stròlogh ch’a bèico le stèile, che tùit ij mèis at pronòstico lòn che at ancapitrà. Varda, lor a bruso parèj dë strobia: ël feu a-j consuma; as salveran pa dal podèj ëd le fiame. A-i sarà pa 'd brasa për ëscaudesse, nì feu për setessie dnans. E tùit ij tò amis, coj che con ti a l’han fàit d’afé fin-a da quand ch’it j’ere giovo, mincadun ëd lor as n’andrà për soa stra e lor a faran visa ‘d nen sente ij tò crij d’agiùt.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Isaia