Norberto Rosa/Sonèt
Artorn

Sonèt 
Ecco, Monsù Fodrà la poesìa 
Ch’im son scarabociame an piemontèis, 
E ch’i l’heu let ai vintessinch dël mèis 
Quand i disnavo a Susa an companìa. 

Malgrado dl’amor-pròpi ch’am gatìa 
I vëddo ch’a val nen doi sòld al pèis. 
E ch’i farìa mej s’i la brusèiss; 
Ma chiel a veul stampela, e così sia. 

Ansi j’unisso ancor dontrè caprissi (1) 
Tute còse superbe, e da dosen-a, 
Ch’i scrivo quand la lun-a a va an eclissi.

Ch’a-j daga chiel un tìtol ch’a-j conven-a; 
Ch’a-j grava (2) un parpajon sul frontispissi, 
E peui s’a peul nen vendje ch’as jë ten-a. 

d’agost 1834

Nòte 

(1) A l’é ’l nòm ch’as dasìa, an coj ani-à, ai «tòni», spece coj d’argoment turinèis. 
(2) Dal verb gravé, an italian «incidere». Parnas Piemontèis 1835 p. 67

Norberto Rosa Poesìa Leteratura piemontèisa