Cesare Lavarino/Viage dle “Gossolin-e” dai Giassé a la Pian-a
Artorn

Viage dle “Gossolin-e” dai Giassé a la Pian-a 

A j'Eve Pure e Generose ch’ a gioto nòstra Vita

Quandi ’l prim Sol dël mèis d’ Avril 
a fà splende la Fiòca sle bianche Montagne 
ch’ a fan coron-a a nòst Piemont, 
a comensa a slinguesse pian pian 
la giassa dl’invern lassù su ’j  Giassé.

Tante Gossolin-e d’eva ciàira e pura 
a  s’archeujo festose tra le prime perëtte, 
peui as dàn da man e a comenso a core, 
prima pòche e ’n pòch silensiose, 
peui sempre pì tante, pì numerose.

Sempe pì alegre, sempe pì canterin-e, 
col fil d’ eva pura ch’a seurt da la giassa 
adess a  l’ é ’n  Rigagnol ch’a canta soa vita 
e  ’n  poch  pì a bass a forma già ’n cit Rian: 
e sì  la canson a diventa pì sclin-a e pì alegra.

A passo, tute ’nsema,  an mes a le pere sculpìe 
da j'Eve  ch’ a son  scorìe ant ij secoj passà, 
an mes a le Fior ch’ a sorido al Sol da le Rive; 
e tra ’l  vërd  ëd le feuje e l’erbëtta novela 
na Bestiòla ’s dësvìa  e  a seurt da la Tan-a.

Cole Gosse d’eva  pura sgorgà dai Giassé, 
adess a s’ ambrasso alegre a milion,  
a coro, a sàuto, a gieugo, a fan gabriòle, 
as campo giù ant le prime cite Cascà  
e a canto, tute ansema, sempe pì fòrt. 

Antant  da  drita e da snistra, an mes ai Rivass, 
àutri Rian a s’ancontro e s’ambrasso;  
adess le gosse a son parèj tante, ch’ as conòsso  pa pì, 
a formo d’onde ch’a luso  e risplendo 'd mila color, 
rifletend ël vërd ëd le Rive, l’òr dël Sol e l’ azur dël Cel.

Tuti ’j Torent, sortend ognun da soa Val, 
a compagno soe eve  vers nòst "Gran Fium”, 
ch’ a ven giu dal Monvis e, come na benedission, 
a pòrta so agiut, traversand dasiant la Pian-a,  
a soa Gent, a soa Tèra, a soe Sità e a soa Campagna
che sota ’l  Sol d’ Avril as trasforma an col grand 
“Mar a quadrèt”, che da l’Aurora al Tramont as colora 
’d Ross e d’ Azur e peui d’òr e a risplend d’Argent  
ant le neuit ad  Lun-a, ch’a lo cangia  ant ël mond ëd le Faje  
e a  spécia Borgh  e Casaj an mila quàder ëspeciaj.

Për coste eve,  pure e generose, ch’a passo e a van vers ël Mar, 
ringrassioma  Nosgnor, nostre Montagne  
e... ’l Piemont, nòstra “Tèra Mare”. 

Cesare Lavarino
Poesìa
Leteratura piemontèisa