Dario Chioli/La piramide dël nòno
Artorn

La piramide dël nòno 
Për ij novant’ani ëd Nòno Albino, ël 22 ’d fëvré dël 2004
Ël mond l’é pròpi na piramide d’Egit: 
Sota pì larga, a-i coro tanti cit; 
Montand an sù, ij giovnòt, peui ij pì vej; 
Ma mach an ponta at peuli trové ’l mej.
Për monté fin-a lì bzògna avej fàit 
Al minim novant’ani, alora ’t peuli 
Intré ’nt la ca dle stèile tuta bianca, 
Vivend tranquil fin che la vita at manca.
E da là sù quàich vòlta at senti ’n vent 
Con andrinta le vos dij tò fratej. 
Con tò pare e toa mare a son setà: 
Davanti a lor a j’é l'eternità.
Ògni tant dan n’uciada për dëdsà 
At guardo vive e a rijo tuti content. 
Chissà? forse a faran tifo ch’at rivi 
’Ndoa l’é rivaje gnun dij tò parent.
A fé sent’ani ’t ses bin ancaminà: 
At chërdi ëd meuire, ma peui at meuiri pa... 
Ògni ses mèis at fa stra Sant’Antòni; 
Dë dzora a crijo: “Sta lì, ven pa dëdsà!”
J’é na scomëssa an cel tra ij tò fratej 
Con ël Sampietro da la barba nèira; 
L’han scomëttù la nivola pì bela 
Ch’a-i passerà ’n bel pò për la toa sèira.
E ’dcò toa fomna a veul pa lassete ’ndé; 
S’at manchi ti, come a fa a barboté? 
Ij sent ani a të speto, e la speransa 
A l’é ch’i të smijoma, e ch’a-i n’avansa!
E adess brindoma tuti an alegrìa: 
Peussa riveje ’l bin e così sia!

Dario Chioli
Poesìa