La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Sacaria/Sacaria 11


Sacarìa

11

Fin dle gran potense 

Lìban, doverta toe pòrte, parèj che ‘l feu a divora ij tò séder. Crija ‘d dolor, arsipress, përchè ‘l séder a l’é tombà giù; a l’han dësblà j’erbo superbi. Crija ‘d dolor, rol ‘d Basan: a l’han dësreisà ‘l bòsch ampenetràbil. As sento le plente dij bërgé: a l’han dëstruvìa soa bòria. As sent ël breugg dij lion, a l’han devastà ‘l bòsch brondos dël Giordan.

Ij bërgé e le feje 

Nosgnor, mè Dé a l’ha dime: “Pastura le feje destinà al masel. Col ch’a-j cata a-j massa 'mpunì. Coj ch’a-j vendo a diso: ‘Ch’a sia benedì Nosgnor! Che bon afé ch’i l’hai fàit!’. Ij bërgé midem ëd cole feje an n’han gnun-a compassion,

Vera, i l’avrai pì gnun-a compassion dj’abitant dë sto pais. I buterai mincadun a la mërcé ‘d sò vzin e ‘d sò rè. Ch’a dësblo pura ‘l pais! I farai pì gnente për salveje. I lo diso Mi, ël Signor”.

Parèj i l’hai butame a pasturé lë strop destinà al masel, ël pì crussià ‘d tuti jë strop. Peuj i l’hai ambrancà doi baròt da bërgé. Un i l’hai ciamalo “Blëssa”, l’àutr i l’hai ciamalo: “Vìncol”, e i l’hai mnà lë strop a pasturé. Ant un sol mèis i l’hai peuj scartà tre bërgé, ma i l’hai ëdcò përdù la passiensa con le feje, e lor a l’han pijame an ghignon. Antlora i l’hai dije: “I veuj pa pi esse vòst bërgé. Cole ch’a l’han da meuire ch’a meuiro; cole ch’a l’han da perdse, ch’as përdo; e cole ch’a dzorvivo ch’as divoro j’un-e j’àutre.

Peuj i l’hai ambrancà ‘l baston ch’as ciama “Blëssa” e i l’hai s-ciapalo për dësfé l’Aleansa ch’i l’avìa fàit con ij pòpoj ëvzin. L’aleansa a l’é stàita dësfàita bele col dì lì, e ij comerciant ëd feje ch’am beicavo a l’han capì che lolì a l’era ‘l comand ëd Nosgnor. I l’hai dije: “Se lolì a vë smija bin, pagheme la giornà, e se nò a l’è peui l’istess”. A l’han contame tranta moneje d’argent e a l’han dàmje për paga. Nosgnor a l’ha dime: “Varda ‘l gran pressi ch’a l’han stimà, e camplo dëdnans al tupiné”. Antlora i l’hai ciapà le tranta moneje e i l’hai campaje dëdnans al tupiné ch’a j’é al templ ëd Nosgnor. Peui i l’hai s-ciapà an doi lë scond baston, Vìncol, për dësfé la fradlansa an tra la gent ëd Giuda e la gent d’Israel.

Antlora Nosgnor a l’ha dime: “Prepar-te a fé adess ël bërgé fòl. Përchè mi i manderai ant ël pais un bërgé ch’a l’avrà gnun soèn ëd le feje destinà al masel, ch’a andrà nen a l’arserca dle perdùe e ch’a binderà nen soe ferìe. Col-lì a darà pa da mangé a cole ch’a son san-e; a l’opòst, a sarà chiel a mangé la carn ëd le pì gròsse. Trist al bërgé gram ch’a chita sò strop! Che la spa a-j taja ‘n brass e ch’a-j ferìssa l’euj ëd drita. Che sò brass a ven-a esse sech e che sò euj ëd drita a vnissa dël tut bòrgno.

Nòte 

Piemontèis
Bibia
Testament Vej
Sacaria