La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Isaia/Isaia 27


Isaia

27 

An col di-lì, Nosgnor con soa spa afrosa, fòrt e potent, a punirà 'l Leviatan, ël serpent ësghinciant e antorzù, e a masserà col mostro marin. Col di-lì, ël Signor a dirà: “Canta na canson ch’a parla ‘d mia vigna fiamenga”. “Mi, ël Signor, i son sò vignolant, i la sèivo tùit ij moment e la goerno di e neuit përchè gnun a-j reca dann. Mi i son pa pì anghignonà con mia vigna. Chi a vorèissa buteve ‘d ronze e dë spin-e, mi i marcerìa contra 'd lor për la bataja: I-j bruserìa tùit ansema. Ch'a serca pura mia protession e che a fasa la pas con mi. Òhi, ch'a fasa pas con mi.

A vnirà temp che Giacòb a butrà rèis; Israel a fiorirà e a gicrà. Con la produssion ëd sò frut a ampinirà tuta la tèra. É-lo stàit ël Signor pì sever con Israel o con coj che a lo crasavo? Israel é-lo stàit dëstrovù com a lo son ëstàit ij sò nemis? Cora che a l'ha mandà via Israel da soa tèra, a l'ha castijalo e bolversalo con la midema fòrsa ëd n'orissi dl'est. Dë sta manera ij pëccà ‘d Giacòb a sarà espià, e sossì a sarà ‘l frut dël përdon dij sò pëccà: tute le pere dij sò autar a ‘ndran an póer parèj dla caussin-a e le pèrtie sacrà d’Asera e j’autar dl’ancens a saran campà giù. La sità fortifià a l’é restà ‘n ruin-a, a l’é mach pì n'ëstansiament bandonà ant ël desert. A l'è vnùita esse leu ëd pastura, andova che ij bocin a peulo mangé e sdrojassesse. Cora che ij branch dj'erbo a son sech e s-ciapà, le fomne a-j cheujo tanme bòsch për ël feu. Israel a l'é gent pròpi sensa sust: a l'ha butà Dé, sò Creator, an condission ëd nen avèj compassion ëd chila e 'd feje pa misericòrdia.

Ëd col temp, ël Signor a sopatrà j’erbo dal fium Eufrate al torent d’Egit. Antlora vojautri i sareve cojì com as buto ansema j'ëspì. Col di, la tromba gròssa a sonerà për ciamé tuti j'esilià da l'Assiria e l‘istess coj ch’a son arfugiasse an l'Egit. Lor a torneran për adoré Nosgnor an sla soa montagna sacrà, a Gerusalem.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Isaia