Rino Serra/Le fior dël mal/160


XII. L'esame 'd mesaneuit 
La pendola, a l'ha sonà 
Mesaneuit, con ironìa a pensé 
Anvita e lòn soma stàit bon a fé 
Ant la giornà giomai passà: 
-Ancheuj data fatìdica, 
Vënner, tërdes, noi i l'oma, 
Malgré tut lòn che savoma, 
Vivù na vita eretica. 

Noi Gesù i l'oma bëstëmmià, 
Ël Dio ch'as peul pa contestesse 
Mé poj a tàula soma stasse 
Ëd càich Creso tòst malforgià, 
Noi i l'oma, për la bestia 'nciarmé, 
Dël Demòni vassal dësgenà, 
Insultà chi l'oma amà 
E sviolinà chi i duvrìo odié; 

Crussià da bòja servitor, 
Ël debol a tòrt dëspresià; 
alutà la grand bestialità, 
Bestialità con la front da tòr; 
Basà la stupida materia 
Con motoben gròssa devossion, 
Ëdcò da putrefassion, 
Benedì 'l ciairor da miseria. 

A la fin noi i l'oma për nié 
Ël lordisson ëd chi a delira, 
Noi, prèive orgojos ëd la lira, 
Dont la glòria l'é sbandieré 
La cioca dle còse fùnebre, 
Bèive sensa sèj, sensa fam mangé! 
La lus a la fin bzògna dëstissé 
E stërmom-se 'nt le tënëbre! 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire