La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Salm/Salm 106


Ij Salm

106. Laudé Nosgnor! Rende grassie a Nosgnor 

 Ël Salmista a ‘rcòrda la longa stòria dj’arvire d’Israel contra 'd Nosgnor, malgré tute le benedission che Nosgnor a l’avìa sèmper daje.

Laudé Nosgnor! Rende grassie a Nosgnor, përché chiel a l'é brav. Soa misericòrdia a dura për sèmper! Chi ch'a podrà mai conté tùit j'at potent che chiel a l'ha fàit o dé cont ëd tute j'assion degne 'd làude che chiel a l'ha compì? Che 'd boneur a l'han për dabon coj ch'a travajo për fé trionfé la giustissia e ch'a fan sèmper lòn ch'a l'é giust!

Nosgnor! Arcòrd-te 'd mi cand ch'it mostre toa binvolensa a tò pòpol! Ancòrz-te 'd mi cand ch'it delìbere, parèj ch'i vëdda la prosperità 'd coj ch'it l'has sernù, ch'im arlegra con toa nassion e ch'im anglòria ansema con la gent ch'at aparten. 

I l'oma pecà tant coma ij nòstri antich, i l'oma fàit lòn ch'a l'é pa giust, i l'oma fàit lòn ch'a l'é mal. Ij nòstri antich ant l'Egit a l'han pa tenù an bon cont ij miràcoj ch'it l'avìe fàit, a l'han pì nen avisàsne 'dla quantità granda 'd favor che ti 't l'avìe faje, e a son arvirasse contra 'd ti dacant al mar Ross. Con tut lòn, chiel a l'ha delivràje a càusa 'd soa arputassion, për fé conòsse soa potensa. A l'ha crijà contra 'l Mar Ross e 'l mar a l'é suvasse. A l'ha mnaje a travers ël fond dël mar coma s'a fussa 'n desert. A l'ha delivràje da la potensa 'd coj ch'a-j j'avìo an ghignon e a l'ha salvaje da la potensa dij sò nemis. J'aque a l'han coatà ij sò nemis e gnanca un ëd lor a l'é survivuie. A l'han chërdù a soe promësse e a l'han cantaje 'd làude. 

Con tut lòn a l'han dësmentià an pressa lòn che chiel a l'avìa fàit, a l'han pa vorsù speté soe istrussion. Ant ël desert a l'han avù anvìa 'd carn, tant che a n'avìo mai pro, e a l'han dësfidà Nosgnor ant ël desert. Chiel a l'ha daje la contenta, peui, nopà, a l'ha faje ciapé na maladìa. Ant ël campament a son pijass-la mal contra 'd Mosè e contra 'd Aron, ël sant sacerdòt ëd Nosgnor, ma la tèra a l'é duvertasse e a l'ha travondù Datan; a l'ha coatà tuta la banda d'Abiram. Ël feu a l'ha brusà tuta cola partìa 'd gent, le fiame a l'han consumà tuta cola canaja.

An sl'Horeb a l'han fasse la mistà d'un vailèt e a son butasse an ginojon dë dnans a 'n buracio 'd metal. A l'han baratà sò Dé majestos con na mistà d'un beu ch'a mangia d'erba. A l'han arfudà 'l Dé ch'a l'avìa liberaje, col ch'a l'avìa fàit  còse grande an Egit, d'assion maravijose 'nt ël pais ëd Cam, d'assion potente dacant al Mar Ross. Anlora Nosgnor a l'ha mnassà 'd anienteje, ma Mosè, sò sernù, a l'ha 'ntërcedù për lor parèj che soa ràbia a chitèissa e a-j anientèissa pa pì. A l'han arfudà na tèra pien-a 'd bon frut, a l'han pa vorsù chërde a soe promësse. A l'han bërbotà an soe tende, a l'han pa scotà Nosgnor. Antlora Nosgnor a l'ha fàit giurament ch'a l'avrìa faje meuire 'nt ël desert, ch'a l'avrìa fàit meuire ij dissendent ëd lor antrames ëd le nassion, che a l'avrìa dësbergiairaje antrames le nassion forëstere. A son butasse an ginojon dë 'dnans a Baal ëd Peor e a l'han mangià 'd vìtime 'd sacrifissi smonù ai mòrt. A l'han fàit anrabié Nosgnor për lòn ch'a l'han fàit, e na piaga a l'é stàita dëscadnà an mes a lor. Fineas a l'é alvasse për fé giustissia e la piaga a l'é chitasse. Lòn ch'a l'ha fàit a l'é staje acredità coma na benemerensa da generassion a generassion. 

A l'han falo 'nrabié dacant  j'aque 'd Merìba, e Mosè a l'ha dovù patì a càusa 'd lor, përchè a l'han sagrinalo an sò spirit e chiel a l'ha parlà 'd manera svantà. A l'han pa anientà le nassion coma che Nosgnor a l'avìa comandaje. A son mës-ciasse con le nassion e a l'han amprendù a vive tanme lor. A l'han adorà ij sò dé fàuss e lolì a l'é stàit për lor un trabucèt. A l'han sacrificà sò fieuj e soe fije a 'd mascon. A l'han spantià 'd sangh nossent - ël sangh dij sò fieuj e 'd soe fije, sacrificà ai dé fàuss ëd Canan. Për lòn ch'a l'han fàit a son antamnasse e a son sbassasse a la vërgògna.

A l'é parèj che Nosgnor a l'é 'nrabiasse con lor e a l'ha dëspressià 'l pòpol ch'a l'é 'l sò. A l'ha consëgnaje a le nassion e a coj ch'a-j'avìo 'n ghignon e parèj a l'han crasaje. Ij sò nemis a l'han acablaje, a son stàit sogetà a lor. 

Vàire vire Nosgnor a l'avìa liberaje, ma lor a l'avìo 'n contegn ostinà e con ij sò pecà a son dësgradasse. Con tut lòn, Nosgnor a l'é sagrinasse 'd  soa aflission, cand che chiel a l'ha sentù ij sò crij d'agiut. A l'é arcordasse dël Pat ch'a l'avìa stipulà con lor e a l'ha gavaje ij castigh ch'a patìo përchè a l'ha avune compassion. A l'ha fàit che coj ch'a-j crasavo a n'avèisso 'dcò compassion. 

Lìberne, Nosgnor, nòst Dé! Archeujine da 'n mes ëd le nassion. Antlora i renderoma grassie a tò nòm sant e is glorieroma 'd toe assion degne 'd làude. Nosgnor Dé d'Israel a mérita d'esse laudà për tuta l'eternità. Che tut ël pòpol a disa: "I soma d'acòrdi! Aleluja! Ch'a sia laudà Nosgnor!".

Nòte 

 
Bibia
Testament Vej
Salm