Gioanin Mariëtta/Savi come 'n pito
Artorn a la tàula

Savi come 'n pito 

Ëd pito, come d'omo, ai na j'è 'd coj furb e 'd coj biòvo. Ebin, mi i son un pito ‘nteligent. Bastansa 'nteligent. Meraco i son nen pròpi dij mej, ma 'd sicur ch'i rason-o pì ëd tuti ij polastr e j'agne ch'as vëddo per lì 'n gir.   Per dine un-a, lor a san pà chi ch'a l'è ch'a 'nvisca la luci a la matin. A l'è Rico, ël galucio. Mi i lo sento ch'a va fòra dal polè 'n cantand ch'a l'è 'ncora scur e, canta canta, pòch a la vòlta, la luci a s'anvisca. Ël mond a va parej. Tut a quadra. Rico a sgara nen. Mai ch'as dësmentia na vòlta. I son rivà 'n cassin-a ch'i j'era gròss come 'n pipì e ades i son ël pì grand sì 'ndrinta, e Rico a l'ha mai molà na matin. Na vòlta, quand ch'i j'era cit, i l'avìa fin-a paura 'd Rico. A më smijava grand e gròss e fòrt, con cola coa vërda e giauna: pròpi 'n re dël polè! Ades, mi i pèiso des vòlte chiel. Pòr Rico. A passa le giornà a brajè dëdsà e dëdlà. Mi 'ntant i mangio. Per fòrsa ch'a l'è restà galucio e mi i son diventà 'n pito. Tut a quadra. Ël mond a va parej.

Mi i l'hai capì che tute le matin, pen-a che Rico a l'ha 'nviscà la luci, d'ant la cà ai seurt Neto, ël cassinè. A traversa la cort e a versa da mangè ant ël treu. E mi i mangio. I coro subit e i mangio. Pa come Rico, ch'a perd temp a crijassè 'n sla cinta. I mangio e i ven-o bel grand e gròss. Des vòlte pì gròss che Rico. Ël mond a va parej. Rico. Luci. Neto. Mangè. Tut a quadra. Stamatin però Neto a tarda. A l'è pro surtì ant la cort, ma a l'ha nen dame da mangè. A l'era mai capità. A sarà perchè a l'è rivaje cola gent an cassin-a. Ai sarà na festa. Sì, perchè a smijavo alegher. Per fòrsa a sarà parej. A j'è na festa 'n cassin-a. Sednò Neto a sarìa vnuit a portè da mangè già da 'n tòch. E già.  Tut a quadra. Ël mond a va parej. Ah, guardlo lì ch'a riva. I lo savìa. A l'ha tardà 'n pòch, ma peuj... Ma... an man a l'ha nen ël sigilin... Cò a l'è? 'N piolèt? A vorerà pa 'ndè a fè bòsch adess ch'a l'è ora da mangè?

Sì a j'è quaicòs ch'a quadra nen...  Dì, Neto, a të smija nen ch'a sia già 'n pòch tardi per...  Zòch.

Leteratura piemontèisa
Pròsa
Gioanin Mariëtta