La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Samuel/1 Samuel 6


1 Samuel

6

Artorn trionfal dl’Èrca an Israel 

A fasìa già set mèis che l’Èrca ‘d Nosgnor as trovava ant ël pais dij Filisté, ant ël moment che ij Filisté a l’han convocà ij sò sacerdòt e j’andvin. A l’han ciamaje: “Còs l’om-ne da fé dl’Èrca dël Signor? Fene savèj coma podriom-ne mandela andaré ant ël pòst andova ch’a l’era”. Coj-lì a l’han rësponduje: “S’i vorèisse mandé andarera l’Èrca dël Dé d’Israel, mandela pa a veuid, ma fene 'n rangiament për ël tòrt ch’i l’oma faje. Antlora i varireve e i podreve savèj përchè ‘l podèj dla man dël Dé d’Israel a chitava nen ëd colpive”. 

A l’han ciamaje: “Che d’oferta l’om-ne da presenteje?”. A l’han rësponduje: “Fé sinch bognon e sinch giari, conform al nùmer dij prim magistrà dle sità filisté, dagià che 'l contacc a l’ha contaminà pa mach la gent an general ma fin-a ij prim magistrà dle sinch sità. I l’eve da feve ‘d mistà dij vòstri bognon e ‘d mistà dij giari ch’a ravagio ‘l pais. Parèj i-j dareve glòria al Dé d’Israel. A peul desse, antlora, ch’a slegererìssa soa man dzora 'd vojàutri, dzora ai vòstri dio e dëdzora a vòst pais. Përchè mai l’avrev-ne da andurì ij vòstri cheur coma ch’a l’avìo fàit j’Egissian e ‘l Faraon? Avìa-lo nen trataje Dé con rudiëssa fin-a che lor a l’han peui lassaje parte, j’Israelita, e lor a l’han podù andess-ne? 

Ore, donca, fé un chèr neuv, ciapé doi vache ch’a dàn ël làit, ma ch’a sio ancora nen ëstàite dovrà da bestie da tir, gionteje al chèr con un giov, ma slontaneje ij bocin che portreve torna ant lë stabi. Peui pijé l’Èrca dël Signor, butela an sël cher. Buteje aranda, drinta na cassiëtta le mistà d’òr ch’i smon-e tanme riparassion. Apress ëd lòn lassé ch’ ël chèr as në vada. Antratant, vojàutri sté a vëdde: s’a ciapa la stra ch’a monta ‘nvers Bet-Semes, a sarà la marca ch’a l’era pròpi cola la càusa dël gran’ maleur ch’a l’è tombane a còl; dësnò i savroma ch’a l’era pa stàita la man dël Signor cola ch’an l’avìa castigane, ma che tut a l’era rivà da la sòrt”. 

J’òm a l’han donca fàit conform a j’istrussion ch’a l’avio daje: a l’han ciapà doi vache da làit, a l’han giovaje al chèr e sarane ij bocin ant la stala. Peui a l’han butà an sël chèr l’Èrca dël Signor con la cassiëtta dij giari d’òr e le mistà dij bognon. 

Le vache, antlora a son andass-ne drite për la stra ch’a pòrta a Bet-Semes. A son tnisse sèmper ansima a col camin, e a andasìo anans an breugiand an continuassion, ma sensa pieghé nì a drita nì a mancin-a. Ij prim magistrà dle sità filisté a-j son andaje dapress fin-a a le borne ‘d Bet-Semes.

La gent ëd Bet-Semes a l’ero darera a fé l’amson dël gran ant la valada. A l’han aussà j’euj e, quand ch’a l’han vëddù l’Èrca a-j son andaje ancontra con grand’argiojissansa. Ël chèr, rivà ch’a l’é stàit ant ël camp ëd Giosuè, ël Betsemita, a l’é fermasse andova ch’a-i era ‘n ròch gròss. Coj ëd Bet-Semes, antlora, a l’han dësblà ‘l bòsch dël cher e, avend-ne fàit un farò, a l’han smonù cole vache an sacrifissi coma n’olocàust a Nosgnor. Ij Levita, ch’a l’avìo dëscarià  l’Èrca ‘d Nosgnor e la cassiëtta con le mistà d’òr, a l’avìo butà tut dzora col grand ròch. Ant col dì-lì, la gent ëd Bet-Semes a l’han smonù dj’olocàust e d’àutri sacrifissi a Nosgnor. 6:16 I sinch prim magistrà dle sità dij Filisté, vëddù ch’a l’avìo tut lòn, a son tornass-ne dël midem dì a Acaron.

Ij bognon d’òr che ij Filisté a l’han pagà a Nosgnor coma ‘d riparassion, a j’ero: un  për Asdod, un për Gasa, un për Ascalon, un për Gath e ‘l darié për Acaron. Ij giari d’òr a l’ero vàire ch’a son le sità dij Filisté governà dai sinch prim magistrà, tant ëd sità fortificà con popolassion sensa muraje; ij sò confin a rivavo fin-a al grand ròch anté ch’a l’avìo colocà l’Èrca ‘d Nosgnor. Sto ròch-lì ancora al dì d’ancheuj as treuva ant ël camp ëd Giosuè ‘l Betsemita.

A l’é ‘dcò capitaje che queidùn ëd Bet-Semes a son mòrt përchè a l’avìo vorsù vardé lòn ch’a-i era dintra dl’Èrca ‘d Nosgnor. An tra le sinquanta mila përson-e d’età adulta ch’a-i j'ero là a në son ëstàit colpìe pì che stanta. La gent ëd Bet-Semes a l’ha fàit për lor un deul gròss përchè Nosgnor a l’avìa castià parèj sì tante përson-e. A disìo: “Chi podrìa-lo tnisse dëdnans ëd Nosgnor, cost Dé tant sant? Anté podriom-ne mandé l’Èrca, përchè ch’as në vada da ‘n mes a nojàutri?”. Antlora a l’han mandà ‘d mëssagé a la gent ëd Chiriat-Iearim, për dije: “Ij Filisté a l’han rendù l’Èrca ‘d Nosgnor. Calé e portela vìa da sì vojàutri!”.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Samuel