La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Maté/Maté 22


Maté

22

Paràbola dla festa 'd nòsse 

Anlora Gesù, na vira 'd pì, a l'ha parlaje con ëd paràbole e a l'ha dit: "Ël Regn dij Cej a smija 'n rè ch'a l'ha dàit na festa 'd nòsse për sò fieul. A l'ha mandà ij sò servitor për feje andé a ciamé coj ch'a l'ero stàit anvità a le nòsse, ma coj-là a l'han nen pròpi vorsuje ven-e. Ancora a l'ha mandà dj'àutri servitor, an disand: 'Dì a coj ch'a son ëstàit anvità: ‘Vardé! La festa ch'i l'hai preparà për voi a l'é pronta. Ij mè tòr e mie bestie a l'angrass a son ëstàite maslà e tut a l'é pront. Vnì a la festa 'd nòsse!". Lor, nopà, a l'han fàit finta 'd nen e a son andass-ne via, chi a soa cassin-a, chi a sò negòssi. D'àutri a l'han fin-a ciapà ij sò servitor, a l'han strapassaje e peui massaje. Cand che 'l rè a l'ha sentù lòn a l'é montaje la flin-a e a l'ha mandà ij sò soldà për massé coj sassin e për dé feu a soe sità.

Peui a dis ai sò servitor: 'Eh bin! La  festa 'd nòsse a l'é pronta, ma j'anvità a na j'ero nen degn. Andé, donca, për le stra e anvité a la festa 'd nòsse tuti coj ch'i-i trovreve. Anlora coj servitor a son andàit për le stra e a l'han ciamà 'nsema tuti coj ch'a-i trovavo, bon e gram, parèj che la sala dla festa a l'é stàita a la fin pien-a 'd gent.

Ël rè, peui, a l'é intrà për vëdde coj ch'a l'ero a tàula e a l'ha 'rmarcà n'òm ch'a l'avìa pa butasse adòss la vestimenta 'd nòsse ch’a l’era d’ordinansa. E a l'ha dije: 'Brav òm, coma ses-to intrà 'mbelessì sensa avèj la vestimenta ch’i l'hai fane la prescrission?' e col-lì a l'é restà sensa paròle. Anlora 'l rè a dis ai sò servitor: 'Gropelo man e pé, portelo via e campelo fòra 'nt ël top, anté ch'a-i sarà da pioré e da argrigné ij dent!'. A l'é parèj che coj ch'a son ciamà a son bin tanti, ma pòchi a son ij sernù".

Paghé le taje a lë stat 

Anlora ij Farisé a son andass-ne e a son consultasse an tra ‘d lor për podèj ciapé Gesù an fala con soe paròle mideme. E a l'han mandaje ij dissépoj che lor a l’avìo ansema a dj'erodian ch'a l'han dije: "Magister, i savoma che ti 't ses sincer, ch'it mostre la stra 'd Nosgnor an vrità, e ch'it dise le còse nete e ciàire sensa vardé an facia gnun. Disne donca, còsa na dises-to 'd sossì: 'É-lo giust dé 'l tribut a l'imperator?". E Gesù, ch'a l'era rendusse cont ëd j'intension grame ch'a l'avìo, a l'ha rësponduje: "Gent fàussa ch'i seve! Përchè i veule buteme a la preuva? Mostreme la moneda ch'a serv për paghé le taje!", e a l'han ësporzuje 'n dné. E a l'ha dije: "Ëd chi ch'a l'é sta facia e sta scrita 'mbelessì?". A l'han rësponduje: "Ëd l'imperator!". Anlora Gesù a-j dis: "Donca, rende a l'imperator lòn ch'a l'é ‘d chiel, e a Nosgnor lòn ch'a l'é 'd Nosgnor". Cand ch’a l’han sentù lòn, a son restà sbalordì e, an chitand-lo, a son andass-ne via.

Ël mariagi e l'arsurression 

L'istèss di ij Saducé, ch' a diso ch' a-i sarà ‘d pianta gnun-a 'rsurression, a son ëvnù da chiel e a l'han ciamaje: "Magister, Mosè a l'ha dit: Se cheidun a ven a meure sens' avej avù 'd masnà, che sò frel a l’àbia da mariene la vidua e parèj a darà 'd masnà a sò frel. Ora a-i era an tra noi set frej. Ël pì vej a l'é mariasse, e peui a l'é mòrt, e sicoma ch'a l'avìa gnun-e masnà, a l'ha lassà soa fomna a sò frel. L'istèss a l'é rivaje a lë scond, e peui al ters, fin-a a col ch'a fà set. E apress ëd lor, ëdcò cola fomna a l'é mòrta. A l'arsurression, donca, chi an tra 'd lor, sarà-lo considerà sò marì? Përchè tùit a l'han avula?". Ma Gesù a-j rispond: "Ël rasonament ch'i feve a l'é sbalià përchè i comprende nen le Scriture, e gnanca la potensa 'd Nosgnor. A l'arsurression ël mariagi a-i sarà pi nen, ma as sarà tanme j'àngej 'd Nosgnor ant ël cel. E al rësguard dl'arsurression dij mòrt, l'eve nen lesù lòn che Nosgnor a l'ha dive: 'I son ël Dé d'Abraam, ël Dé d'Isaac, e 'l Dé 'd Giacòb?' Siché Nosgnor a l'é nen ël Dé dij mòrt, ma dij viv!". Cand che 'l pòpol a l'ha sentù lolì, a l'é maravijasse dla dotrin-a ‘d Gesù.

Ël comandament pì grand 

Cand ij Farisé a l’han sentì ch’a l’avìa sarà la boca ai Saducé, a son radunasse con l’istessa intension. E un ëd lor, ch’a l’era ‘n dotor ëd la Lege, për butelo a la preuva, a l’ha ciamaje: “Magister, col ch’a l’é 'l pì grand dij comandament ëd la Lege?”. Gesù a-j dis: “Vorèj bin a Nosgnor, tò De, ëd tut tò cheur, ëd tuta toa ànima, e ‘d tuta toa ment. Sto-sì a l’é 'l prim e 'l pi grand comandament ch’a-i sia. Lë scond, parèj ëd col-là, a l’é: Veule bin a tò pròssim coma a ti medesim. Da sti doi a ven-o tuti j’àutri comandament”.

Ël Messìa: Fieul ëd David e Signor 

Dàit che ij Farisé a l'ero radunasse, Gesù ha l'ha proponuje na chestion: "Còs i na dise dël Crist? Ëd chi ch'a l'é ‘l fieul?". A l'han rësponduje: "A l’é ‘l fieul ëd Dàvid". E a-j réplica: "Anlora, còm é-lo, donca, che Dàvid, an parland për lë Spìrit, a lo ciama sò Signor, an disand: 'Nosgnor a l'ha dit a mè Signor: 'Anset-te a mia drita, fin-a a tant ch'i l'abia butà ij tò nemis coma në scagn për ij tò pé'. Se donca Dàvid a lo ciama sò Signor, com é-lo ch'a podrìa esse sò fieul? E gnun a podìa replicheje na sola paròla, e da col di là gnun a l'é pi ancalasse a feje 'd chestion.

Nòte 
Bibia
Testament Neuv
Maté