Gemma Cattero/Scòla 'd montagna
Artorn

Scòla 'd montagna 
(Valgravi ëd Condove)

Valgravi, e pròpi aranda d’un torent na scòla
spërdua là ‘nt ij bòsch an mes ai pra, da sola:
j’ante chërpà, col sò cancel rusnent…
che pen-a!
Passand më smija ‘d cheuje sò lament,
lo sento volé për l’ària, scòla dël passà!
M’arcòrdo:
col tachëtté an sla stra dij socolét an corsa,
l’arson ëd vos ësclin-e dle masnà ch’a rivo,
faciòte bianche e rosse con doj euj ch’a parlo,
spònte dë ‘d sà e dë dlà come d’oslin tra j’erbo:
cartela a spale, come ‘n sach alpin ch’a pèisa
e ant un-a man un cit bochèt ëd fior sërvaje.
Un grop ëd ca perèj ‘d laserte al sol:
Valgravi.
Adess a-i è pì gnun ch’a veul sté sì van via…
A veulo andé a sërchè fortun-a al pian
a scapo…
Fortun-a ‘nvece a l’era cola pas ch’as treuva
an mes ai bòsch e a costi bej pra verd e ant l’aria,
ant l’eva ch’a ven giù da le sorgiss, polida,
ant le faciòte rosse lì, d’jë scolé, Valgravi,
ch’as na rivavo lì, tuti content co’ij sòco…

Leteratura piemontèisa
Poesìa
Gemma Cattero