La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Giona/Giona 1


1

Giòna as arvira a soa mission 

La paròla 'd Nosgnor a l'é stàita adressà a Giòna, fieul d'Amitai. Nosgnor a l'ha dije: "Àuss-te e và a Ninive, la sità granda, e ambelelì nunsia mè giudissi ‘d condana contra cola gent, përch'i peudo pì nen soporté soa gramissia 'd lor".

Nopà, Giòna a l'é butasse an camin për ëscapé a Tarsis, leugn da Nosgnor. A l'é calà a Giafa, andova ch'a l'ha trovà na nav ch’a l’era për cole tère, a l’ha pagane ‘l passage e a l’é ambarcasse con ij marinar për scapé da la presensa ‘d Nosgnor.

Ma Nosgnor a l'ha dëscadnà an sël mar un vent fòrt e a l'é vnùita an mar na  tempesta gròssa, a la mira che la nav a stasìa për dësblesse. Ij marinar ësburdì a l'han anvocà tùit ij sò dio e a l'han campà a mar lòn ch'a l'avìo an sla nav për ëslegerila.

Antant Giòna, calà ant ël pòst pì stërmà dla nav, a l'é cogiasse e a l’é butasse a deurme dla quarta. Antlora a l'é avzinassje 'l cap dl'echipagi e a l'ha dije: "Còs fas-to andurmì përparèj? Àuss-te, prega tò dio! Peul desse che chiel a penserà a nojàutri e i androma nen a meuire".

Peui a son disse an tra'd lor: "Vnì, campoma le sòrt për savèj për colpa 'd chi a l'é ancapitane sto maleur". A l'han tirà la sòrt e la sòrt a l'é tombà ansima a Giòna. A l'han ciamaje: "Antlora ‘l colpèivol a l’é ti! Còs ha-lo portate ambelessì? D'andova vènes-to? Ëd che gent fas-to part?”. Chiel a l'ha rëspondù: "I son n'ebreo e a l'é Nosgnor ch'i adoro, ël Dé dël cél, col ch'a l'ha fàit ël  mar e la tèra".

Parèj, quand ch’a l’ha spiegaje che chiel a scapava da la presensa 'd Nosgnor, tùita son ëstàit ciapà da na gran tëmma e a l'han ciamaje: "Coma l’has-to podula fé na ròba parèj?".

A l'han dije: "Còs ch'i l'oma da fé përchè ch'as calma 'l mar, ch'a l'é contra 'd nojàutri?”. An efet, ël mar a l'era sèmper pì furios. Chiel a l'ha dije: "Pijeme e campeme a mar, e 'l mar ch' adess a l'é contra 'd vojàutri as pasierà, përchè mi i lo sai che sta tempesta gròssa a l'ha ciapave për colpa mia".

Coj òm, a fòrsa 'd remé a sërcavo 'd vagné la riva, ma a-j la fasìo nen përchè 'l mar a chërsìa sèmper 'd pì contra 'lor. Antlora a l'han amplorà Nosgnor e a l'han dije: "Òh Signor, fane nen meuire për motiv dij pecà dë st’òm-sì e dane pa la colpa ‘d soa mòrt. Signor!  Ti ‘t l’has mandà costa tempesta an sù chiel për toe bon-e rason!”

Antlora a l'han ciapà Giòna e a l'han campalo a mar e tut sùbit 'l mar a l'ha pasià soa burià. Për lòn ch’a l’é capitaje, coj òm a l'ha avù na gran tëmma 'd Nosgnor Dé, a l'han ësmonù 'd sacrifissi a chiel e a l'han faje ‘d vot.

Ma Nosgnor a l'ha vorsù ch' un pess gròss a travondèissa Giòna; Giòna a l'é restà ant la pansa dël pess tre dì e tre neuit.

Nòte 

Piemontèis
Bibia
Testament Vej
Giona