La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Giob/Giob 11


Giòb

11

Prim dëscors ëd Zofar a Giòb 

Anlora Zofar ël Namatita a l'ha vorsù rëspondje a Giòb e a l’ha dije: “Podrìa-la resté sensa rësposta na caterva parèj ëd paròle? Podrìa-lo n’òm esse diciarà nossent mach përché a sà parlé bin a soa difèisa? Dovrìa-ne mi sté ciuto dë 'dnans a toa bertavela? E cand che ti ‘të sbefie Nosgnor, dovrìa-lo nen cheidun arprocete? 

Ti ‘t fortisse: “Lòn ch’i diso mi a peul nen arprocesse e dë 'dnans a Nosgnor mi i son net”. Nopà, se Dé a dovèissa parlé, se mach a dovertèissa la boca për rasonete; se chiel at arvelèissa ij segret ëd la sapiensa - e la sapiensa a l’é pa na còsa sèmpia, antlora it comprendrìe che sensa dubi chiel a l’ha castigate motobin da meno ‘d lòn ch’it meritrìe. 

Peudes-to ti comprende le pianà 'd Dé? Peudes-to rivé a le borne dla përfession dël Tut-potent? Përchè la përfession ëd Nosgnor a l’é pì àuta dël cel: còsa podrìes-to fé? Chila a l’é pì ancreusa che l’infern. Còsa veus-to savèine? Soa mzura a l’é pì longa dla tèra e pì larga dël mar. Se Nosgnor a vnèissa da ti, at butèissa an reclusion e at portèissa al giudissi ‘d na cort, chi podrìa-lo dije contra?

Nosgnor a conòss bin le busiardarìe ch’a diso j’uman e a deuv nen ësforsesse për vëdde j’ingiustissie. Ël fòl ësvantà a butrà giudissi ‘l dì che ‘n borichèt servaj as lasrà domestié.

D’àutra part, s’it butras a pòst tò cheur e të slongheras anvers ëd Nosgnor toe man, S’it dësbarasseras ëd la përversità ch’it l’has an man, e it lasseras pa che ‘l mal a peuda abité sota toa tenda, antlora it podras aussé tò visagi sensa macia e it saras frem, sicur e sensa tëmma. Antlora ti ‘t podras dësmentiete ‘d minca toa gusarìa e arcordetne mach coma l’eva ch’a l’é passà via. Toa vità a sbërlusrìa pì che 'l mesdì; jë scurità a sarà parèj dla matin. Ti 't në starìa al sicur, përchè dë speransa a-i në j’é bin; t'andras pasi a cogete. It podras andé a ‘rposete sensa che gnun a vada a dësrangete, e vàire a sërcheran tò favor. Nopà j'euj dij gram as consumran: a l'avran pa pì 'd sosta, soa sola speransa ‘d lor a sarà rende l’ànima.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Giob