Carla Vietti/La maestra migrà
Artorn a la Tàula

La maestra migrà   
S’i passo davanti a na scòla
e i vëddo intré le masnà 
con soe cartele a tracòla,
mi im fermo 'n mes dla stra. 
E i penso a na scòla…la mia,
quasi stërmà dai moré,
tant cita che apen-a a contnìa
tuti ij mè tranta scolé.
A l’avìa për ësfond ël Monvis
con soe ponte d’argent
e d’antorn, un magnìfich tapiss
fàit dë smerald risplendent.
A l’era tant bela e grassiosa
'n cola armonìa 'd color,
a smijava na tèila pressiosa
creà dal seugn d’un pitor.
Un pr’un l’ùltim di l’hai basaje
tuti ij mè tranta scolé
e, sensa parlé, l’hai lassaje
për nen ch’am vëddèisso pioré.
Ma 'n mes a le còse pì care
mi conservo con amor
na viòla e na pàgina 'd bare
gropà con bindel tricolor

Carla Vietti

Leteratura piemontèisa
Poesìa
Carla Vietti