La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Isaia/Isaia 59


Isaia

59

Ij senté dl’ingiustissia 

Vardé, la man ëd Nosgnor a l’é pa ch’a sìa trop fiàca për podèjve salvé, nì che Nosgnor a sìa vnù dur d’orije e ch’av senta nen. A son vòstre colpe ch’a l’han drissà ‘n mur an tra vojàutri e vòst Dé; a son ij vòstri pëccà ch’a l’han faje passé la veuja dë sté a sente vòstre preghiere. A l’é che vòstre man a son ëspòrche ‘d sangh e ij vòstri dij ëd cativeria; i doverte ij làver mach për busiardé e vòstra lenga a l’é lesta a dì ‘d maldicense. Ant ij tribunaj gnun a reclama con giustissia, gnun a fà ‘d plente ‘d vrità. As fan dj’acuse fàusse, e ‘d preuve sensa fondament. A concepisso la malissia e a buto al mond ëd crimen. A covo dj’euv ëd serp velenose e a a tësso ‘d rèj d’aragn. Chi ch’a mangia ‘d coj euv a meuir, përchè ch’a son dj’euv covà ‘d vìpre. Lòn ch’a l’han tëssù a serv nen për vëstisse e gnanca për quatesse. Lòn ch’a fan a l’é mach ëd pëccà e dij delit ëd sangh. A coro lest për fé ‘d mal, a l’han pressa ‘d vërsé ‘d sangh nossent. A studio coma fé dij progèt criminaj e as lasso mach andré ‘d devastassion e ‘d ruin-e. A conòsso pa ij senté dla pas e andova ch’a passo as lasso dré mach d’angiustissie. A fan ëd rasonament antorzù e coj ch’a-j van dré a amprendo nen la pas.

Ël pòpol ëd Nosgnor a ‘rconòss ij sò pëccà 

Adess i savoma përchè na liberassion an parëss tant lontan-a e ch’ a riva nen a nojàutri toa salvassion. I speravo ‘l ciàir, e daspërtut a-i é mach dë scur; i l’avìo la speransa dla lus dël dì ma i seguitoma a marcé ant ël fòsch. I andoma anans a taton tanme ‘d bòrgno; i andoma a branche coma coj ch’a vëddo nen bin. Is antrapoma an pien mesdì coma s’a fussa neuit. D’àutri a son an bon-a sanità, ma nojàutri i soma tanme ‘d mòrt. Tùit i grugnoma tanme d’ors: i rocoloma trist tanme ‘d colomb; i spetoma la liberassion, ma a-i na ven gnun-a, la salvassion, ma a resta lontan-a da nojàutri. Tut sossì a l’é përchè nòstre trasgression a son moltiplicasse dëdnans a ti, e ij nòstri pëccà a rendo testimoniansa contra ‘d noi. I l’oma fàit faliment e i arconossoma pro nòstre colpe. Nosgnor! I soma arvirasse contra 'd ti e i l‘oma sercà ‘d trassete; i soma slontanasse da ti, nòst Dé. I cissavo la gent fin-a a arviresse a ti e ‘d fé ‘d crasament; i spantiavo tute le busìe ch’an passavo për la testa. A l’é për lòn ch’it arfude ‘d rendne giustissia e che la salvëssa as ten da leugn da nojàutri. Vera, la bon-a fej as antrapa për le stra ‘d nòstre sità e l’onestà a sa gnanca coma intreje an nòstre piasse. La bon-a fej as la vëd da gnun-e part e ch’i ch’a serca d’evité ‘d fé ‘l mal a-j fan le schergne e a l’é derobà.

Nosgnor a lìbera Sion 

Nosgnor a l’ha vëddù tut sossì e a l’é dëspiasuje che ‘l dirit a sia scarpisà. A l’ha vëddù che gnun as na renda l’avocà; a l’é stupisse che gnun a ‘nterven-a. Parèj chiel istess a l’ha pijasse la còsa an man: a l’é soa anvìa ‘d giustissia ch’a lo cissa a felo. A l’é vestisse ‘d soa anvìa ‘d giustissia tanme n’armora; soa anvìa ‘d liberé a l’é tanme n’elmèt an soa testa. As buta adòss la tùnica dël castigh e sò angagiament pront a l’é tanme ‘n mantel ch’a l’ha butasse an sle spale. Chi ch’a l’avrà fàita a la pagherà; sò giudissi ‘d condan-a a mancherà nen ëd tombé an sij sò aversari; ij sò nemis a la pagheran, a la pagheran bele se a së stërmo da leugn o an na quai isola. Antlora, dal levant fin-a al ponent as arconosserà ‘l nòm ëd Nosgnor e ‘d soa glòria.; quand ël nemis a rivrà coma na corent furiosa, un buf ëd Nosgnor a la farà arculé. Nosgnor a vnirà a liberé Sion e j’arviros dël pòpol ëd Giacòb ch’as saran arpentisse. A lo dis ël Signor.

Nosgnor a dis ancora: “Costa-sì a sarà mia aleansa con lor: Mè Spirit ch’a l’é an sù vojàutri e le paròle ch’i l’hai butaje an vòstra boca a së slontaneran mai da vojàutri, nì dai vòst dissendent, nì dai sò fieuj, da ora e për sèmper. I lo diso mi, ël Signor”.

Nòte 

Piemontèis 
Bibia
Testament Vej
Isaia