Neuv Sermon Subalpin/Responsabilità e fiusa rispetosa
Artorn

Responsabilità e fiusa rispetosa  

Quante pretèise ch’i l’oma! Is ëspetoma quand ch’i soma ant ij pastiss, che Nosgnor Dé an ven-a ‘ncontra e ch’a fasa ‘l miracol ch’i vorsoma  e, se chiel an rëspond pa coma e andova i vorsoma, i disoma ch’i-j chërdoma pì nen! Chiel, contut, an rëspond o an rëspond pa conform a soa saviëssa e sèmper con ëd rason precise. Costa nòstra pòsa grama, Gesù a la ciama “ël chërsent dij Farisé e d’Eròde”, la lession che chiel a mostra ai sò dissépoj ant ël pass d’ancheuj, March 8:14-21. 

Ël chërsent dij Farisé e d'Eròde. “Ma ij dissépoj a l'avìo dësmentiasse 'd porté da mangé e ant ël barchet a l'avìo mach na mica 'd pan. Antramentre ch'a travërsavo 'l lagh, Gesù a-j dà costa avertensa: "Fé atension! Pijeve varda dal chërsent dij Farisé e dal chërsent ëd Erode!". Antlora a l'han comensà a disputé tra 'd lor përchè a l'avìo nen portà 'd pan. Gesù, avend sentì lòn ch'a disio, a-j dis: "Përchè steve lì a discute ch'i l'eve nen ëd pan? Possibil ch'i capisse ancora nen? I seve pròpi dur ëd comprendòri! I l'eve dj'euj e i s-ciaire nen! I l'eve dj'orije e i sente nen! Possibil ch'i arcordeve nen? Quand ch'i l'hai fàit la distribussion dij sinch pan ai sinch mila òm, vàire ch'i l'eve cujì 'd cavagne pien-e dij tòch ch'a l'era restaje?". "Dódes", a-j rëspondo. E quand ch'i l'hai fàit la distribussion d ij sinch pan ai quatr mila òm, vàire ch'i l'eve cujì 'd cavagne pien-e dij tòch ch'a-i era d'avans?". E a l'han dije: "Set". E chiel a l'ha dije: "Ancora i capisse nen?" (March 8:14-21). 

A l’era già doe vire ch’ij dissépoj ëd Gesù a l’ero stàit testimòni dirèt ëd la multiplicassion miracolosa 'd pan e 'd pes për deje fa mangé a la furfa. Pura, lor a l’han ancora nen capì la lession che, con lòn, Gesù a vorìa mostreje. "Ancora i capisse nen?" (21). Lòn ch’a càpita adess che lor a ‘rpijo ‘l viagi an soa barca për seguité la mission, a sarà n’ocasion amportanta “d’arpass”. Tanme jë student ch’a son meusi ‘d comprendònio, ëdcò për nojàutri a l’é soens necessari che Nosgnor an mostra sèmper ëd bel neuv le lession ëd base dla vita cristian-a, parèj ch’a peudo esse anreisà ‘ncreus an nòstra ment. Coma c’a dis la litra a j’Ebreo: “I seve cristian da tant temp e i dovrìe ess-ne già 'd magister. Al contrari, i l'eve 'ncora da manca che quaidun av mostra l'abecé al riguard ëd la paròla 'd Nosgnor. I seve 'me 'd masnà ch'a l'han da manca 'd làit e ch'a peudo nen mangé d'aliment sòlid! An efet, coj ch'as nutrisso mach ëd làit a son ancora 'd masnà e a san nen coma fé lòn ch'a l'é giust. J'aliment sòlid a son për ëd gent chërsùa che, grassie a l'esperiensa, a san com arconòsse la diferensa tra lòn ch'a l'é giust e lòn ch'a l'é fàuss” (Ebreo 5:12-14). An efet, ëd pass tanme col ch’i lesoma ‘ncheuj a peudo smijene fin-a enigmàtich, pitòst misterios! Costa-sì, contut, a peul pa esse na scusa për nen ëstudié ancreus lòn che la Paròla ‘d Nosgnor a ‘ntend! Gesù, an efet, com a l’avìa fàit con ij sò dissépoj d’antlora, a podrìa bin, con lòn, butene an sl’avis, esasperà da nòstra meusiarìa, opura esse dispòst a ‘rpete soa lession, con santa passiensa. 

Ij dissépoj a ‘rpijo sò viagi e a l’avìo nen pensà ‘d portesse dapress da mangé. A l’ero an tërdes, e a l’avìo mach na mica ‘d pan. “A l'avìo dësmentiasse 'd porté da mangé e ant ël barchet a l'avìo mach na mica 'd pan” (14). Përchè l’avìo-ne pa pensaje? Fòrse përchè a dasìo për ëscontà che Gesù a l’avrìa pensaje chiel an na quai manera, ch’a së spetavo n’àutr miracol? Gesù a smija che, an cola ocasion, ch’a veul mostré a lor, e a nojàutri, che da la mira cristian-a, la responsabilità përsonal e la fiusa ant l’antervension dla providensa divin-a a van sèmper ansema, a van ëd cobia. Lor a l’avrìo dovù penseje lor medésim, provëdde lòn ch’a l’era necessari scond soe possibilità e arsorse. A l’avìo pa, contut, da sagrinesse, ma d’avèj la fiusa che Gesù, se necessari, a l’avrìa suplì chiel lòn ch’a-j servìa. Ij cristian, an efet, a l’han d’avèj pa la pretèisa che Nosgnor a provëdda ‘d manera miracolosa ai sò bzogn, ma ‘d manera responsabil, second soe possibilità, a fan lòn ch’a l’é necessari da la mira uman-a, con saviëssa e antivision. A l’han, contut, la fiusa che Nosgnor a provëdrà a lor, se, coma e ant la mzura necessària, scond le promësse ‘d soa grassia sovran-a. 

Responsabilità e fiusa, parèj, a son l’opòst, ëd lòn ch’a l’é ciamà ambelessì: “ël chërsent dij Farisé e ‘l chërsent ëd Erode”, visadì, a ‘d pretèise e ‘d mischërdensa: pretèise ant l’intervension miracolosa ‘d Nosgnor e, an efet, ël chërde pa che Chiel a lo peuda e veuja fé. Sossì a l’é ‘n “chërsent” ëd corussion ch’a fërmenta, ch’arbeujiss ëdcò ancheuj an tanti cristian. Da na banda a-i son ëd coj ch’a pijo për ëscontà che Nosgnor a l’abia d’anterven-e ‘d manera miracolosa andova e quand lor a veujo. Lor a penso, parèj, ëd podejlo manipolé, Nosgnor. Ant ël midem temp, lor a chërdo pa che chiel a lo peussa fé përdabon. Sta-sì a l’é na contradission dëstravisa. A-i é an efet na strèita relassion an tra la pretèisa che Nosgnor a fasa Chiel quaicòsa e la mischërdensa. A son tanti, an efet, ëd ch’a diso ch’a l’han pregà che Nosgnor a ‘ntervenìssa e che quandi che chiel a lo fà nen (coma e andova lor a veujo, a soe condission ëd lor), a diso ch’a l’han “përdù la fej”! Ij cristian genit, contut, fin-a ant ël cas che Nosgnor a-j rëspond pa (ant la manera che lor a l’avrìo vorsù) a séguito d’avèj fej an Chiel, përché a rispeto ‘l volej ëd Nosgnor, ch’a l’é savi e sovran, bele ant ël cas che lor a capisso nen përchè a l’ha pa daje na rëspòsta. Nosgnor, donca, a provëdd, ma chiel a së speta na nojàutri ël sens ëd responsabilità e fiusa rispetosa ant l’antervension ëd Nosgnor. 

PREGHIERA 

Nosgnor Dé! I confëssoma d’esse soens ëd dissépoj “dur ëd comprendònio”... Dane, it lo pregoma, ëd podèj angagesse ‘d manera responsabil e, ant l’istess temp, an avend fiusa an toa euvra providensial. Amen. 

Pàul Castlin-a
Neuv sermon subalpin