Sergio Gondolo/Òm sens aria
Artorn

Òm sens aria 

Brut seugn drinta na neuit sens’aria, 
ël respir meusi a marcia con dificoltà..’ 
Na stòria përdùa ’n fond a la miseria 
d’un temp sensa pas për soa siviltà. 

Ant j’ore dure l’ànima a tas tuta sola, 
sla front bujenta ’s barona la tristëssa. 
Ma la man fòrta ch’a cura a ’t consola, 
portand ’nt j’euj quatà na sola carëssa. 

Ora, a cala la soferensa ch’a strangola, 
ij respir sempe pì afanà a van sla bordura 
d’un cel sensa luna che pì gnun a dondola. 

As visca ’nt le chërpadure ëd la consiensa 
n’incertëssa terìbil ch’a sopata e a piora 
për avèj sotvalutà l’essensa dl’esistensa.

Leteratura piemontèisa
Poesìa
Sergio Gondolo