Rino Serra/Le fior dël mal/145


XX. A na dòna 'd Malabar 
Ij tòi pé a son fin coma toe man, l'anca 
L'é larga da fé anvìa a la pì bela bianca; 
A l'artista pensieros tò còrp l'é doss e car; 
Ij tòi grand euj dë vlù a son pì nèir che toa carn. 
Ant ij pais càud, bleu, doa la fate nasse tò Dé, 
Tò compit l'é...la fuma dël padron anvisché 
D'ampinì bote d'eva frësca e përfumà, 
Ëd fé core leugn dal let zanzare 'mpestà 
E, pen-a che la matin ij plajo a fà canté 
Al basar, ananas e banane andé a caté. 
Tut ël di, doa it veule, it men-e ij tòi pé patanù 
E sot vos it cante motiv pa conussù; 
E cand con sò mantel ross la sèira s'arneuva 
Ti 't pòse dosman tò còrp su na steuja, 
Doa ij tò seugn flutant son pien ëd colibrì 
E sempe coma ti, a son grassios e fiorì. 
Përchè giojosa masnà it veus beiché la Fransa 
Pais tròp popolà ch'a taja la soferensa 
E fidand toa vita ai brass fòrt dij marinar, 
Fé dij grand salut d'adieu a tòi tamarindi car? 
Ti, a metà d'orgàndis leger it j'ere vestìa, 
Frissonand là-bass, da fiòca e tempesta 'nvestìa, 
Coma 't rimpianserìe tòi piasì doss e franch 
Se, ël corsèt brutal ampërsonèissa ij tò fianch, 
Se cheuje toa sin-a 'nt la pàuta 't duvèisse 
E 'l përfum dël tò anciarm dròlo 't vendèisse, 
L'euj pensos, an nòstre spòrche nebie seguitand, 
Ij fantasma spatarà dj'erbo 'd còch ch'a van mancand! 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire