La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Galat/Galat 1


Galat

1

Salùt 

Costa litra a l’é da mi, Pàul, n’apòstol. Costa mia qualifica d’apòstol a ven nen da na nòmina fàita da n’òm o da 'n grup ëd përson-e, ma a ven drita da Gesù Crist e da Nosgnor, ël Pare, ch’a l’ha arsussitalo dai mòrt. A mandé costa litra a vojàutri, le cese 'd la Galàsia, as gionto tùit ij frej cristian ch’am compagno. Che la grassia e la pas av sio dàite da part ëd Nosgnor, ël Pare, e dal Signor Gesù Crist. Second ël volèj ëd Nosgnor, nost Pare, Gesù a l’é sacrificasse për liberene dai nòstri pecà e da cost mond, ch’a l’é pervers. A chiel a vada la glòria pr’ ij sécoj dij sécoj. Amen!

A-i é mach un sol Evangeli 

Im ëstupisso fòrt ëd la manera ch’i l’eve chità Nosgnor, col ch’a l’avìa ciamave për la grassia dël Crist, e ch’i sie passà sì tòst a n’àutr Evangeli. Contut, ël fàit a l’é che n’àutr Evangeli a-i é pa nen, ma a-i é 'd gent ch’av përturba e ch’a vorìa dëstòrze l’Evangeli dël Crist. I lo diso ciàir: se cheidun a rivèissa e ch’av nunsia n’Evangeli diferent da col ch’i l’oma nunsiave nojàutri, s’a fussa fin-a mi medésim o n’àngel calà giù dal cél, ch’a-j casca adòss na maledission! I l’hai dilo e iv lo diso torna: se cheidun a rivèissa e av nunsia n’Evangeli diferent da col ch’i l’eve già arseivù, ch’a-j casca adòss na maledission! Lòn ch’i faso mi a l’é nen për fé piasì a la gent, ma për fé piasì a Nosgnor. S’i volèissa fé piasì a la gent, vagneme ij sò favor, i sarìa nen un sërvent dël Crist.

L’Evangeli che Pàul a nunsia 

Car ij mè frej e seur, i veuj ch’i lo sàpie bin: l’Evangeli ch’i l’hai nunsiave a l’é nen n’invension ëd cheidun;  gnun a l’ha mostramlo, ma i l’hai arseivulo dirèt për l’arvelassion ëd Gesù Crist.

Sicur che vojàutri i l’eve sentì parlé 'd cola ch’a l’era mìa condòta cand ch’i j’era ant ël Giudaism: i përseguitavo furiosament la Cesa 'd Nosgnor e a-j fasìo ravagi. Ant l’osservansa dij precet dël Giudaism i passavo danans a tanti dij mé coscrit, da già ch’i j’ero motobin cossiensios ant ël andeje dapress a le tradission dij mè antich.

Tutun, fin-a da prima 'd mìa nassensa, Nosgnor, an soa grassia, a l’é piasuje 'd serne pròpi mi. Parèj, cand ch’a l’é vnuje 'l temp, chiel a la ciamame, e a l’ha arvelame sò Fieul përch’i lo nunsièissa a tute le gent. Tut sossì a l’é rivame sensa che mi prima i ciamèissa consèj a d’ànima. Antlora i j’ero gnanca montà a Gerusalem për andé a trové coj ch’a j’ero dj’apòstoj anans ëd mi, ma i son andam-ne ant l’Aràbia, e peuj i son tornà a Damasch.

A l’era pì anans, apress tre agn, ch’i son montà a Gerusalem për fé la conossensa 'd Cefa, visadì, Pero, e i son ëstàit con chiel quindes dì. Dj’àutri apòstoj i l’hai nen vëddune, foravìa che Giaco, ël frel ëd Nosgnor. Lòn ch’i l’hai dive a l’é vrità, Nosgnor a sà ch’i diso nen ël fàuss. Apress, i son andàit ant ij pais dla Siria e dla Cilìcia. Ma le cese dël Crist ch’a son ant la Giudèa am conossìo ancora nen ëd person-a. Tut lòn che lor a savìo a l’era che la gent a disìa: “Col che na vira an përseguitava, adess a nunsia pròpi cola fede che prima a l'avìa vorsù dësblé”. E a dasìo glòria a Nosgnor an càusa 'd mi.

Nòte 

Bibia
Testament Neuv
Galat