La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Giob/Giob 4


Giòb

4

Elifas a taca a parlé 

 Anlora Elifas, ël Temanita, a l’ha pijà la paròla e a l’ha dije a Giob:  “Dat-lo fastidi se cheidun a sërca 'd parlete? Pura, chi ch'a podrìa-lo tense dal parlé?  Varda, ti ‘t dasìe ‘d consej a tanta gent e it l’has dàit fòrsa a ‘d man fiape.  Toe paròle a l'han sostnù coj ch’a strabuciavo e it l'has fàit fòrt ij ginoj ch'as gimbavo.  Mach che ora, l'istess at riva ‘dcò a ti, e ti 't në ses dëscoragià; sòn at frapa e ti 't në ses sburdì.  Stasìa-la pa toa speransa an toa pietà, an toa fiusa e an toa condòta sensa rimpròcc?  Fà memoria, it sùplico! Un nossent é-lo mai andàit an përdission? E un dij giust, é-lo mai stàit dësblà?  Mi midem i l’hai sèmper vistlo: coj ch’a coltivo la përversità a cheujo l'istess, e chi ch’a sëmna d'arlìe a-j cheuj.  Cola gent-lì a periss për ël sofi ëd Dé e a son consumà da soa flin-a. A-i é ‘l breugé dël leon e ij grogn dij lionòt, ma a sfrisesse a son ij dent dij lionòt.  Ël leon, tant ch’a sia potent, a periss për mancansa ‘d pijàite e ij lionòt a ven-o sbardlà.

Gnun a peul consideresse giust 

 Ore, na paròla, dë stërmà, a l'é stame arportà e mie orije a l’ha ‘d lòn përcepì un ciusij.  Ant ël turbol dij pensé dla seugn ëd la neuit, cand che ‘l tërpor a cala an sl'òm,  a l'ha sesìme lë sparm e tùit ij mè òss a l'han ancaminasse a tërmolé. A l'é stàit antlora che un buf ëd vent a l'é passame an sla facia; ij pluch ëd mè còrp a son drissasse.  A stasìa ambelelì an pé na figura, sensa che mi i podèissa arconòsse ch’i ch’a fussa; n'imàgin a l'era dë 'dnans dij mè euj e mi i i sentìa na vos ciosioné:  “Peul-ne n'òm mortal esse considerà giust dë 'dnans ëd Dé? O n'òm nossent an facia 'd sò Creator?  Varda, se 'l Signor as fida pa dij sò servitor e a treuva fin-a ‘d përversità ant j'angej,  tant pì për coj ch’a vivo an ca 'd pàuta e ch’a l'han ij sò fondament ant la sabia o coj ch’a son sgnacà tanme ‘d càmole!  Coj-lì  a saran dësblà an tra la matin e la sèira, e, sensa che gnun as n'antaja, a meuiriran sèmpe.  Lòn ch’a l’han an ësto mond a-j sarà portà vìa e lor a 'ndran a meuire sens’ esse rivà a la saviëssa”.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Giob