Rino Serra/Le fior dël mal/117


CXVII. L'amor e 'l crànio 
L'amor l'é setà sël cranio 
Ëd l'umanità 
E 'l profan ëdzor a sto tròno, 
A rij ësfacià 

E a sofia giojos bole a tut riond 
Che an aria a van, 
Coma për podèj rivé ai mond 
Ëd l'eter lontan. 

Ël glòbo luminos e fragil 
A pija 'n grand vòl, 
A s-ciòpa e spùa soa ànima gracil 
Coma 'n seugn d'òr. 

Sento 'l cranio che a minca bola 
A prega e gëmmiss: 
-"Sta giugà feros, ridicola, 
Ma cand a finiss? 

E përchè toa boca crudel 
Ën vir va sbardand, 
Mostro sassin, ël mè servel, 
Mia carn e mè sangh!" 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire