La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Corint/1Corint 13


1 Corint

13

Ël senté dl’amor 

S’i parlèissa tute le lenghe dël mond, e fin-a cole dj’àngej, s’i l’hai nen d’amor, i sarìa tanme dij  coèrcc ësbatù ansema ch'a fan mach ëd fracass o 'n tarabass ch’a stroma. E s’i l’avèissa 'l don ëd professìa, s’i conossèissa tùit ij misteri e d'ògni sòrt ëd siensa; e s’i l’avèissa tanta 'd cola fede da podèj bogé fin-a 'd montagne, s’i l’hai nen d’amor, i sarìa gnente. E s’i fèissa part ai pòver ëd tùit ij mè beni, e s’i dèissa mè còrp an sacrifissi, i l’avrìa ‘n motiv për feme bel dë 'dnans ëd la gent, ma s’i l’hai nen d’amor, lolì am serv a nen.

L’amor a l’ha 'd passiensa e 'd bel deuit; l’amor a patiss nen d’anvìa, as vanta nen e a l’ha gnun-a superbia, a l’é nen grossé e a agiss nen pr’ interesse; a s’anrabia nen e as la pija nen. A l’é nen content dl’ingiustissie, ma a s’arlegra dla vrità. L’amor a s’arend mai, a perd mai la fede, a l’ha sèmper dë speransa, e a ten dur an minca circostansa.

A vnirà 'l dì che 'l don ëd professìa, 'd lenghe e 'd conossense foravìa a serviran pì nen, ma l’amor a l'é për sèmper. Ancheuj ij nòstri don ëd conossensa e 'd professìa a son limità, ma cand ch’a vnirà 'l temp dël compiment, lòn ch’a l’era limità e parsial a servirà pì nen.  Cand ch’ j’ero na masnà, i parlavo parèj ëd na masnà, i pensava e i fasìa ‘d rasonament parèj ëd na masnà, ma cand ch’i son dventà n’òm, le ròbe da cit i l’hai butaje da banda, a son servime pì nen. Ancheuj i vëddoma 'd manera fosca, nen ciàira, com an ëspeciand-se ant l’eva, ma un di i vëdroma tut con ciarëssa përfeta. Ancheuj mia conossensa a l’é limità; contut, un bel di, i conoss-rai dël tut, pròpi tanme Nosgnor am conòss.

A son tre le còse ch’a duro për sèmper: la fede, la speransa e l’amor, ma la pì granda 'd cole-lì a l’é l’amor.

Nòte 

Bibia
Testament Neuv
Corint