La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Geremia/Geremia 6


Geremìa

6

Gerusalem a l’é mnassà 

Beniaminita! Andé a ‘rfugeve leugn da Gerusalem! Soné ‘l còrn a Tecoa!  Dzora 'd Bet-Cherem visché ij feu ‘d segnalassion! Përchè un maleur a l'ha fàit ël ni giù da tramontan-a, a l’é ‘l presagi d’un gran dësastr. Ëd la Fija ‘d Sion i në farai ravagi, ch’a l’é pròpi tanme na bela fiëttin-a dlicà e sensa difèise. Ëd rè con soe armeje a-j daran l’atach. A-j pianteran soe tende tut d'antorn. Minca un ëd lor a farà ravagi dla porsion ëd la sità ch’a l’era staje assegnà. Lor a diso: “Angagioma na guèra santa contra la sità! Alé! Andoma a l’atach a mesdì!”. Pì tard, contut, a diran: “Maleur a noi! A cala già 'l di e a së slongo j'ombre dla sèira. A fà nen. Sah, andoma anans l’istess, montoma e dómje l'assàut ëd neuit, ruinóma giù tute soe fortificassion!”. Tut sòn  për ël motiv che Nosgnor dl'Univers a l'ha dit: “Tajé j'erbo d'antorn ëd Gerusalem e drissé un rampar d'assedi dëdnans ëd soe muraje. Costa-sì a l'é la sità ch’a l’ha da esse castigà, a-i é mach ëd crasament drinta 'd chila. Parèj coma che n'adoss a versa d'eva frësca, dl’istessa manera chila arvërsa soa përversità. Rabel ëd violensa e dëstrussion a-i arson-o daspërtut. Dëdnans ëd mi da chila as presenta mach ëd gent sagrinà e ferìa. Për lòn, pijte varda, Gerusalem, përchè mi i vada pa a slontaneme da ti con dësgust e it fasa dventé na desolassion, un pòst andova che gnun a peul vive.

Sòn a l'é lòn ch'a l'ha dime ‘l Signor dl’Univers: “Coj che a dovèisso resté an Israel a saran coma le ràpole ch’a son cojìe da na vis. Për lòn, torna a passé an sij bramboj coma ch’a fà ‘l rapolor, passa ‘ncora toa man an sij bramboj n’ùltima vira”.

I l'hai rëspondù: “A val pròpi nen la pen-a ‘d parleje e ‘d buteje an sl’avis. A son ëstopasse j'orije për nen sente. An efet, la paròla 'd Nosgnor a l'é svergna për lor; a-j pias pròpi për nen a sta gent. Peui, ëd lor mi i në peudo gnanca pì, i son pien ëd flin-a pròpi coma it lo ses ti, i-j soporto pì nen!”.

Nosgnor a l'ha rëspondume: “Antlora svérsla dzora dle masnà che a gieugo për la stra, e ansima ai giovo ch’as -i riunisso. Svërs-la ‘nsima a j’òm e a soe fomne ch’as në van a fé na spasgiada, e ansima ai vej ch’a son anans ant j’agn e ch’as në van an gir a pijé d’ària bon-a! Soe ca a saran passà a d’àutri, parèj come ij sò camp e soe fomne. Përchè mi i patlerai fòrt la gent ch’a viv an costa tèra”, a dis Nosgnor. “Sòn përchè, dal pì cit al pì amportant ëd lor, a son tùit cissà 'd vagné an manera dzonesta. Ch'a sio ‘d profeta o ‘d sacerdòt, tùit a pràtico la fràuda dla midema manera. Quand ch’a l’han da giuté la gent ch’a patiss, a-j trato coma se soe ferìe ‘d lor a fusso mach dij sgrafignon. A diso: ‘Sagrineve nen, tut a va bin!’, ma a-i é gnente ch’a va bin! A dovrìo vergogness-ne përchè a l'han fàit lòn che a l'é abominèivol, pura a n'han pa onta, a san gnanca vnì ross! Parèj che a andran a meuire, pròpi coma che a son mòrtje d'àutri. Ant l'ora dël castigh a saran ruinà”, a lo dis ël Signor.

Nosgnor a-j dis a soa gent: “Adess i seve an na crosiera dë stra. Anformeve dij vieuj dël passà, coj ch’as peul fidess-ne. Ciamé andova ch'a l'é la veja bon-a stra. A l’é an costa manera ch’i trovereve d’arpòs për vòste ànime”. Ma lor a l'han rëspondù: “Nò, nojàutri i voroma pa andeje”. Nosgnor a dis: "Mi i l'hai ciamà 'd profeta coma ‘d sentinele për buteve an guardia. I disìa: ‘Fé atension al son dël còrn’”. Ma lor a l’han rëspondù: “Nò, noi i-j daroma pa da ment!”. Për sòn, scoté, vojàutre le gent ëd la tèra: sie testimoni ëd lòn ch’a-j ancapitera a cost pòpol. Scoté sòn, vojàutri, ij pòpoj dël mond: ‘Armarché! Mi i mando ël maleur contra sto pòpol. A sarà për lor un castigh për ij sò antrigh, përchè a l'han pa daje da ment a mie paròle e a l'han arpossà mia Lej. Còs l'hai-ne da fé con l’ancens ch’a riva da Sheba e  con la canela pressiosa ‘mportà da ‘n pais lontan? I gradisso pa ij vòstri olocàust, e ij vòstri sacrifissi am fan dëspiasì. Për lòn,” a dis ël Signor: “Vardé, mi i vado a buté 'd pere d'antrap për sta gent, andova ch'a s'antraperan ij pare e ij fieuj e a andran a meuire avzin e amis”.

Invasion dël pais 

Parèj a dis Nosgnor: “Atension! N’armeja a ven dal pais d'Aquilon e na nassion gròssa as dësvijerà da le bande le pì lontan-e dla tèra. Ij sò soldà a ‘nbranco l’arch e la lansa; a son crudej e sensa pietà. Quand ch’a rivo a breugio tanme ‘l mar gròss, a cavalco ij sò destré; a son butasse an formassion ëd bataja coma un sol òm, contra ‘d ti, sità ‘d Sion.

Ël pòpol a crija: “I l’oma sentù ëd soa fama ‘d lor!  Nòstre man a son tombane; l'angossa an lassa pa: a l'é parèj dël mal dëscobi ëd cola ch'a l'ha da caté un cit. Andé pa a seurte ant ij camp e marcé pa për le stra, përchè la spa dël nemis e lë sparm a son tut d'antorn”.

Parèj mi i disìa: “Mia cara gent! Va a sandrete 'd sach e a raviolete ant la sënner. Fà deul coma për un fieul ùnich: na plenta mèra përchè 'l dëstrutor a l'amprovista a tomberà dzora 'd nojàutri”.

Mission dël profeta 

Nosgnor am disìa: “Mi it rendìa tanme ‘n sagieur ëd metaj për buté a la preuva mè pòpol. It l’has da esamineje bin e giudiché soa condòta ‘d lor.

Mi i l’hai rësponduje: “Lor a son tuti d'arviros ch’ a spantio mach ëd calùnie; a son tuti corompù dal ruso parèj dël fèr o dl'aram. Ël màntes a sofia con fòrsa, ël piomb a l'é consumà dal feu, ël fondeur a travaja për fonde a dzoneus, përchè 'l maciafèr a l'é pa stàit isolà. Lor as ciameran: Scòria d'argent, përchè Nosgnor a l'ha butaje a la preuva e scartaje”.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Geremia