Franco Antonel/La fomna e 'l babi
Artorn

La fomna e 'l babi 

Na fomna a marciava arlongh a Pò quand as ambat ant un babi ampërzonà ’nt un busson ëd ronze ch’a-j ciamava d’esse giutà. «Se ti t’ëm giute a seurte da cost busson, mi it esaudisso tre desideri, però ten bin a ment, tuti ij desideri a saran vàlid ëdcò për tò marì e moltiplicà për des». La fomna a-i pensa ’n pòch ëdzora e peui a aceta.

Prim desideri: «I veui esse motobin rica, na sgnoron-a». Ël babi a-j arcòrda che sò marì a sarà des vòlte pì rich, ma chila a-j rëspond: «Am ampòrta nen, lòn ch’a l’é mè a l’é sò e lòn ch’a l’é sò a l’é mè».

Scond desideri: «I veui esse motobin bela, pì che bela». Ël babi a-j arcòrda che sò òmo a sarà des vòlte pì bel che chila e tute j’àutre fomne a-j faran ël fil, ma chila a-j dis: «Sta tranquil babi, am na frega gnente».

Ters desideri: «I veui avèj un mes infart, fin-a ’d meno, motobin cit, magara mach në sbaruv!».
Ël babi a l’é restà ’mbajà sensa podèj dì gnente. Parèj sò òmo a l’é s-ciopà e chila a l’é restà vidoa, motobin bela e óndes vòlte pì che sgnoron-a. Moral ëd la fàula: «A venta mai pijé sot-gamba lë spìrit ëd na fomna e arcordeve che le fomne a son pì furbe dël diav, figuromse d’un babi».

Franco Antonel
Pròsa
Leteratura piemontèisa