Rino Serra/Le fior dël mal/079


LXXIX. Splin 
Quand ël cel bass e pesant pèisa coma 'n cuèrcc 
Su lë spirit ch'a gëmm an bàila a neuja 'nfinìa 
E che dl'orissont ambrassa tut quant ël sercc 
Versa dzor noi un di pì nèir d'ògni neuit ch'a-i sia; 

Cand la tèra as cambia 'nt na përson umida, 
Doa la speransa, coma ratavolòira ij mur, 
As na va batend con soa ala timida 
E soa testa a pica a plafon mars e scur; 

Cand la pieuva soe in-mense rigadure a dëstend, 
Ëd na vasta përson a imita ij cancej 
E un pòpol mut e dzonorà d'aragnà, a stend 
Da bin ij sò fil al fond dij nòstri servej, 

Ëd ciòche tut d'un colp a scato con furia 
E campo vers ël cel n'oribila crijà, 
Come dë spirit vagabond e sensa patria 
Ch'as buto a gëmme 'n manera ostinà. 

-E longh chèr da mòrt sensa tamburn né musica, 
Sfilo meusi drin a mia ànima; ormai vinta, 
La Speransa, a pians, l'Angossa crudel, spòtica, 
Sël mè crani piegà sò drapò nèir a pianta. 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire