Marco Motto Ros/U pensionà an-namorà
Artorn

U pensionà an-namorà 
A sta lì, su për la Pera,
ma ai smìa d’esi ‘n galera;
parej già bunura ‘n piassa tlu vèij a ‘ndè
për lesi u giurnal e ‘n cafè pudejse piè;
peui via cun la caplin-a e u tratur
për ëndesse a vardè l’ort e i fiur.
Ën ti ritaj, su ai scole cun la ramassa
a dà na pulidà a tùta la piassa:
dùra la vita da pensiunà
j’ure a sun lunghe e a pasu pa;
ma chiel as treuva tanti travaj
parej frem a vista mai:
cun u Grùp Storic a va a recitè
e për la SEA la gent a va a purtè.
Tra na bala e l’auta a l’è sempi ‘mpegnà
e co cun j’alpini a l’è grupà:
eh, as capis che se ‘d fumne a j’è ‘n gir
a deuvu fè tensiun a capitej a tir …
cume Don Bosc ai benedis
e peui, për la pressa, a fa mac ëd pastis …
perché perdi ‘d temp chiel a peul pa
a l’ha so grand amur ch’a lu speta a cà:
feve pa d’ilùsiun … Fiorina a l’è pa
a l’è Lùn-a la sua dussa metà!!!

Marco Motto Ros
Reanèis
Poesìa
Leteratura piemontèisa