La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Maté/Maté 25


Maté

25

La paràbola dle des fije 

An col temp-là ël regn dij céj a smijerà a des fije ch'a l'han pijà soe luserne e a son andass-ne a l'ancontra dlë spos. Sìnch ëd cole fije a l'ero stùpide e sinch a l'ero savie. Le stùpide, an pijanda soe luserne, a l'avìo nen procurasse d'euli d’arserva. Le savie, nopà, con soe luserne, a l'avìo 'dcò pijà 'd fiaschëtte d'euli 'd gionta. Sicoma che lë spos a rivava ancora nen, a l'é vnuje seugn e a son andurmisse. Ora, a mesaneuit, a l'é sentusse 'n crij: "Lë spos a l'é lì ch'a riva! Andeje ancontra!". Antlora tute cole fije a son dësvijasse e a l'han prontà soe luserne. E le stupide a l'han dije a le savie: "Dene ‘n pò ëd vòst euli, përchè nòstre luserne son dëstìssasse e i n'oma pì nen". Le savie, nopà, a l'han rësponduje: "Nò, a na sarìa nen pro për voi e për nojàutre. Andé pitòst da coj ch'a na vendo e caté lòn ch'av serv". Antramentre ch' a l'ero andass-ne a catelo, lë spos a l'é rivà, e cole ch'a l'ero pronte a son intrà ansem' a chiel ant ël salon dla festa e peui la pòrta a l'é stàita sarà. Pì tard, a son rivaje 'dcò j'àutre fije e a l'han crijà: "Signor, signor, deurb-ne!". Ma chiel da 'ndrinta l'ha rësponduje: "An vrità iv diso che vojàutre i sai nen ch'i sìe!". Vijé, donca, përchè i conòsse nen né 'l dì né l'ora.

La paràbola dij talent 

Ancora, ël regn dij cej a l'é tanme n'òm che, prima d'andess-ne a fé 'n longh viagi, a l'ha ciamà ij sò servitor e a l'ha afidaje soe proprietà. E a l'ha daje a un sinch talent, e a n'àutr doi, e a n'àutr un, a ognidun ëscond soa abilità. Sùbit apress a l'é partiss-ne. Ora, col ch'a l'avìa arsèivù ij sinch talent, a l'é andass-ne, a l'ha negossiaje, e a l'ha vagnane d’àutri sinch ëd talent. Për l'istèssa manera, col ch'a l'avìa arseivù doi talent, a l'ha 'dcò vagnane àutri doi. Ma col ch'a l'avìa arseivune mach un, a l'é andass-ne e l'arzan ëd sò padron a l’ha stërmalo sot-tèra. Ora, motobin pì tard, ël padron ëd coj servitor a l'é artornà, e a l'ha vorsù rangé ij cont con lor.  Anlora, col ch'a l'avìa arseivù ij sinch talent a l'é rivà, a l'ha presentà d'àutri sinch talent e a l'ha dit: 'Signor, it l'has fidame sinch talent. Varda-sì, i l'hai vagnane d’àutri sinch ëd sovrapì". E 'l Signor a l'ha dije: "Bin fàit, servitor bon e fidà! Ti 't ses stàit fidà 'nt ël meinagi 'd costa cita gifra, për lòn it darai adess motobin da pì 'd responsabilità. Ven, foma festa ansema!". Apress a l'é vnuje col ch'a l'avìa 'rseivù ij doi talent e a l'ha dit: 'Signor, it l'has fidame doi talent. Varda-sì, i l'hai vagnane d’àutri doi 'd sovrapì". E 'l Signor a l'ha dije: "Bin fàit, servitor bon e fidà! Ti 't ses stàit fidà 'nt ël meinagi ëd costa cita gifra, për lòn it darai adess motobin da pì 'd responsabilità. Ven, foma festa ansema!". Ma col ch'a l'avìa mach arsèivù un talent a l'é vnù e a l'ha dit: "Signor, i savìa che ti 't ses n'òm dur, ch'it mësson-e 'ndoa ch'it l'has nen sëmnà, e ch'it ambaron-e  andoa ch'it l'has nen ëspantià. Për lòn i l'avìa tëmma, parèj ch'i l'hai stërmà tò talent sot-tèra. Varda-sì, it dago andaré lòn ch'a l’é ‘l tò".

E sò padron a l'ha dije: "Servitor gram e plandron ch'it ses! I lo savìe ch'i son n'òm dur, ch'i mësson-o andoa ch'i l'hai nen sëmnà, e ch'i ambaron-o andoa ch'i l'hai nen ëspantià. S’a l’é parèj, a ventava mach ch'it l'avèisse dàit mè arzan ai banché e, a mè artorn, i l'avrìa artiralo con j'anteresse!". Leveje donca 'l talent, e dejlo a col ch'a l'ha già ij des talent, përchè a ognidun ch'a l'ha a-j sarà dàit e a n'avrà 'ncora 'd pì, ma da coj ch'a fan gnente, fin-a col pòch ch'a l'han a-j sarà gavà. Campé dònca col servitor dësùtil, fòra 'nt ël top, anté ch'a-i sarà da pioré e d'argrigné ij dent!'.

Ël giudissi 

Ora, cand che 'l Fieul ëd l'òm a vnirà, anvironà 'd Sòa glòria e compagnà da tùit j'àngej sant, anlora as seterà an sël tròno 'd Soa glòria. E tute le nassion a saran radunà dë 'dnans a Chiel, e a dividrà j'un da j'àutri coma 'l bërgé a divid le feje da le crave. A butrà le feje a Soa drita, e le crave a Soa mancin-a. Anlora 'l rè a dirà a coj ch'a staran a Sòa drita: 'Vnì, vojàutri ch'i seve benedì da Mè Pare, arsèive l'ardità dël règn ch'a l'é stàit prontà për vojàutri fin-a da la fondassion dël mond. Përchè i l'avìa fam e voi i l'eve dame da mangé; i l'avìa sèj e i l'eve dame da bèive, i j'ero 'n forësté e i l'eve anvitame a sté da voi; i j'ero dësvestì e i l'eve vestime; i l'ero malavi e i l'eve cudìme; i j'ero an përzon e i seve vnume a trové'.

Anlora ij giust a-j rispondran: 'Signor, cand l'é-lo ch'i l'oma vëddute avèj fam, e ch'i l'oma date da mangé; opura avèj sèj e ch'i l'oma date da bèive?; E cand é-lo ch'i l'oma vëddute foresté e ch'i l'oma 'nvitate a sté da noi; o dësvestì e ch'i l'oma vestite? Opura, cand'é-lo ch'i l'oma vëddute malavi o an përzon e ch'i soma nen vnute a trové? E' l ré a-j rëspondrà: "Iv diso la vrità, ch'an tant ch'i l'eve fàit cole còse a un dij cit ëd mè frel o seur, a l'é coma se l'avèisse falo a Mi".

Peui a dirà 'dcò a coj ch'a saran a Soa mancin-a: "Maledì ch’i seve, artireve da Mi e andé 'nt ël feu etern ch'a l'é pront për ël diav e për ij sò àngej. Përché i l'avìa fam e i l'eve nen dame da mangé; i l'avìa sèj e i l'eve nen dame da bèive; i j'ero forësté e i l'eve nen anvitame a sté da voi, dësvestì e i l'eve nen vestime; i son stàit malavi e an përzon e i seve nen ëvnume a trové. Anlora coj-lì 'dcò a rëspondran: "Signor, cand é-lo ch'i l'oma vëddute avèj fam, o avèj sèj, o esse forësté, o dësvestì, o malavi, o an përzon, e ch'i l'oma nen dàte lòn ch'it l'avìe damanca?'. Anlora a-j rëspondrà: "Iv diso la vrità, lòn ch'i l'eve nen fàit a un dë sti-sì, ch'a son ij pì cit, i l'eve 'dcò nen falo a Mi'. E sti-sì as n'andran a 'n castigh sensa fin, ma ij giust as n’andran a gòde la vita eterna".

Nòte 

Bibia
Testament Neuv
Maté