Rino Serra/Le fior dël mal/045


XLV. Confession 
Na vòlta, mach un-a, amàbil e dossa fija, 
Al mè brass ël vòst brass tornì 
L'é pogiasse (an sël fond tënëbros ëd l'ànima mia 
Cost arcòrd l'é mai pì sbianchì) 

L'era tard; coma mudaja neuva la lun-a 
Lusenta e pien-a as mostrava, 
Come fium, la neuit grandiosa dossa e brun-a, 
Su Paris andurmìa a passava. 

Sota ij porton e arlongh ëd le ca grise 
Passavo ij gat furtivament, 
Orija tèisa, o come ombre amise 
An compagnavo lentament. 

Ma tut d'un colp, an mes ëd l'intimità libra 
S-ciodùa al pali ciairor, 
Da voi, rich e sonor andoa a vibra 
Nen àutr che 'l radios bon-umor, 

Da voi, ciàira e giojosa coma na fanfara 
Ant la matin splendrìenta, 
Na nòta piansenta e na nòta bisara 
As na scapa, strambalanta 

Mé na misera cita, impura, sombra, oribil, 
Da la famija arfudà, 
Për ëstermela al mond ël pì ampess possibil, 
Ant na cantin-a a l'han ficà. 

Pòver àngel, a cantava toa nòta scrussìa: 
"Gnente sì l'é sicur vreman, 
E che sempre 'dcò për bin ëstërmà ch'a sia, 
Sauta fòra l'egoism uman; 

Esse na bela dòna, a l'é 'n mesté goregn 
E a l'é 'l travaj banal 
Ëd la dansatris fòla e 'dcò frèida ch'a sven 
Ant un soris sempe ugual; 

Che ambastì 'n sij cheur, a l'é da bon a nen; 
Blëssa e amor saran ësfrisà, 
Finché l'oblì an soa gòrba a-j campa e a-j ten 
Për rèndëj-je a l'eternità!" 

L'hai suvent arcordà cola lun-a 'ncantà, 
Col silensi e col languor 
E cola confidensa oribil bësbijà 
Al confessional dël cheur. 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire