La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Geremia/Geremia 17


Geremìa

17 

Ël pecà ‘d Giuda a l’é gravà con në stil ëd fer an sù sò cheur, ch’a l’é dur mè na pera. A l’é antajà con na lesna ‘d diamant an sij còrn dij sò autar. Ij sò fieuj a penso sèmper ai sò autar e ai sò paloch sacrà dedicà a la dea Asera, coj ch’a l’han butà ‘n pé aranda a d’erbo verd an sij cò ëd  colin-e, ëd montagne e an pien-a campagna. A l’é parèj ch’i chiterai al ravagi toa ròba e tuti ij tò tesòr. A sarà col-lì ‘l pressi ch’ìt l’avras da paghé për causa dij pecà ch'it l'has fàit për tut ël pais. It dovras për fòrsa arnunsié a l’ardità ch'i l'hai date; it rendrai s-ciav dij tò nemis ant un pais ch'it conòsse gnanca, përchè i l'eve viscà 'l feu ëd mia ira, n’ira ch’a branderà për sèmper.

La sapiensa ‘d Nosgnor 

Nosgnor a dis: “Ch’a sia maledet l'òm che a l'ha fiusa ant l'òm, col ch’as pògia mach ant j’arsorse dla fòrsa uman-a e ch’a slontan-a sò cheur da Dé. N’òm parèj a sarà tanme n’erborin ant ël desert. Cora che a-i rivrà 'l bin chiel a lo vëdrà gnanca. A sarà coma s’a stèissa ‘d ca ant un pòst desolà ant ël desert, ant na tèra ‘nté ch’a-i é mach ëd sal e che gnun a-i peul vive. D’àutra banda, ch’a sia benedet l'òm che a l'ha fiusa an Nosgnor, che soa fòrsa e speransa a l’é mach Nosgnor. N’òm parèj a l’é tanme n'erbo piantà arlongh ëd na rivera e ch’a spòrs soe rèis anvers ëd l’eva; n’erbo parèj a l’avrà pa tëmma quand ch’a vnirà la càud, soe feuje a restran vërde; ant l'ann ëd la suitin-a a sëcca pa, a chitrà nen ëd porté frut.

Ël cheur ëd l’òm! A-i é gnente ch’a sia pì fàuss che ‘l cheur ëd l’òm: a l’é pròpi sensa rimedi! Tanti a veulo nen chërdje vàire ch’a sìa maléfich!  Mach mi, ël Signor, i peudo fongheje ‘n drinta e feje na vera disànima. A l’é parèj ch’i peudo arpaghé mincadun precis coma ch’a mérita, conform al frut ëd soe euvre. 

Col che a ‘mbaron-a 'd sostanse ma sensa giustissia a l'é parèj ëd na pernis che a fà s-ciòde d'euv che a son pa ij sò. Ant ël mes ëd soa vita a dovrà lasseje e a la fin dij cont chiel a sarà mach un fabiòch.

La fiusa ‘d Geremìa an Nosgnor 

Peui i disìa: “Nosgnor! Fin-a dal prinsipi it ses astà an sù tò tròno glorios dël cel. Col-lì a l’é ‘l tabernàcol anté ch’i podoma trové nòstra sosta. Nosgnor! Speransa d’Israel, tuti coj ch’at chito a saran ësmerdà. Tuti coj ch’as ëslontan-o da ti  a l'avran sò nòm scrivù ant la sabia, përchè a l'han chità Nosgnor, l'adoss d'eva viva. Nosgnor! Variss-me ti, e i sarai varì; salv-me ti, e i sarai salv. Mie làude a van mach a ti.

Varda lòn ch’am diso: “Andova ch’a son le ròbe ch’it l’has fane la predission e ch’it disìe che Nosgnor a l’avìa arvelatje? A son nen capità!”. Pura, mi i l'hai pa fortì përchè as pressèissa 'l maleur për cola gent, i l'hai mai auguraje ‘l di dël dësastr. It lo sas. Tut lòn ch’a l'é surtìje dai mè làver, it lo conòsse bin. Fame nen tombé ant la consternassion!  Ti’t ses mia sosta ant ël temp ëd l’aflission. Che coj ch'am përséguito a sio dësvërgognà, nen mi, ch'a sio lor a esse consternà, pa mi; l’aflission ch’a sio lor a tombeje a còl. Bàtie con un foet dobi”.

L’osservansa dël Saba 

Sossì a l’é lòn che Nosgnor a l’ha dime: “Va e fërm-te a la Pòrta dël Pòpol, andova che ij rè 'd Giuda a intro e a seurto an sità. Peui va a sté an tute le pòrte dla sità 'd Gerusalem. Nùnsje: Scoté lòn che a dis ël Signor, vojàutri rè 'd Giuda, e tuti voi ch'i rive da Giuda, parèj com ij sitadin ëd Gerusalem ch'i intre da coste pòrte. Nosgnor a dis: Avèj soèn s’i veule vive, ëd pa portè ëd càrie ant ël dì ‘d Saba e 'd nen feje intré da le pòrte 'd Gerusalem. Fé pa seurte 'd pèis da vòstre ca e fé nen ëd travaj ant ël di ëd Saba. Nompà, i guernereve sant ël di ëd Saba, parèj d'un di ch'a l'é stàit arzervà për Nosgnor, com i l'hai comandaje ai vòstri cé. 

Contut, vòstri grand a l'han pa scotame o dame da ment. Lor a son antestasse d'arfudé e 'd nen guerné o risponde a mie assion dissiplinàri. Nosgnor a dis: ‘Se vojàutri im fareve ubidiensa, s’i fareve nen intré 'd càrie ant le pòrte dla sità ant ël di ëd Saba, s’i guernereve sacrà ël Saba për mi, s’i fareve gnun travaj an col di-lì, s’i fareve tut sòn, antlora ij rè e ij prinsi ch’a séguito la sucession an sël tròno ëd David, a intreran con chèr e cavaj për cole pòrte, lor e sò ofissiaj con la gent ëd Giuda e ij sitadin ëd Gerusalem, e sta sità-sì a sarà abità për sèmper. Nen mach, ma a rivran da le sità ëd Giuda e dai vilagi dj'anviron ëd Gerusalem, dal teritòri ëd Beniamin, da la pian-a, da le colin-e dël meridion e dal mesdì ëd Giuda. Lor a vniran a smon-e 'd sacrifissi e olocàust, a porté d'oferte, oblassion, ancens e oferte 'd gran an ringrassiament, tut ant ël templ ëd Nosgnor. Ma i l'avreve da dësmentié mai mè comand ëd santifiché 'l di ‘d Saba, an portand pa 'd pèis, nì faséndje intré për le pòrte 'd Gerusalem. S’i scotereve nen, mi i flamberai le pòrte e 's feu a dvorerà le ca 'd Gerusalem për mai pì dëstissesse.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Geremia