La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Giob/Giob 14


Giòb

14

Vàire ch'a l'é curta la vita! 

A l’é bin curt e pien ëd sagrin ël temp ëd la vita ‘d n’òm, nassù da na fomna! A s-ciòd  e a chërs parèj ëd na fior e peui a ven fiap, a scapa tanme n'ómbra e as fërma mai. Pura, a na creatura parèj ti ‘t jë bute j’euj adòss e it jë ciame ch’at renda cont ëd soa vita! Chi é-lo ch'a podrìa rende mond lòn che a l'é antamnà e 'mpur? Gnun! Se ij sò di a son contà, se da ti a dipend ël nùmer dij sò mèis, s’it l'has fissà na borna ch’a peul pa passé, sarìa-lo pa mej che ti ‘t lo lassèisse an pas fin tant ch’a sia rivà a la fin, parèj d'un salarià ch’a chita soa giornà?

La mòrt as peul pa evitesse 

Fin-a për n'erbo a-i é speransa: S’a ven tajà, a buta ancora e ij sò neuv gich a chito pa 'd chërse. Ëdcò se sota 'l teren a ven veja soa rèis e che a la sëppa a meuira sò  such, pura, pen-a ch'a senta l'eva argicherà torna e a butrà 'd branch neuv parèj ëd na pianta giovna. Nopà, l'òm a meuir e a stà antërpì; dov va-lo ant ël moment che 'l mortal a spira? J'eve dël mar a podran dësparì o ij fium suvesse e sëcchesse, ma  l'òm dëstèis mòrt, a s'alverà pa pì, fin-a ch'a duro ij cej as dësvijerà nen, nì pì as dësgiocrà da soa seugn.

N’àutra vita é-la possìbil? 

Òh, se mach ti 't vorèisse stërmeme ant ël mond dij mòrt  e scóndme, fin-a che a sia passà toa flin-a: fiss-me un termo e peui avis-tne 'd mi! Se mach l'òm ch'a meuir a podèissa torna arvive, i speterìa con dë speransa tùit ij di ‘d mia vita ‘d sagrin, fin-a ch'a rivèissa për mi un cambi ëd condission! Ti t'im ciamerìe e mi i rëspondrìa: it l'avrìe anvìa ‘d mi, l'euvra ‘d toe man. Antlora ti ‘t im starìe dacant, pass për pass, e it andrìe pa pì a marché ij mè pëcà. Mie colpe a sarìo sarà ant un sach e ti të scancelerìe ij mè pëcà.

Ma aidemì! Coma che na montagna a tomba ant na fran-a e com un ròch as dëstaca da sò pòst, e l'eva a consuma le pere e le bùrie a pòrto via la tèra: përparèj ti 't dëstrùve la speransa dl'òm. Ti 't lo campe giù për sempe e chiel as në va, la mòrt a dësfigura sò visagi e ti ‘t lo tapare via. S’a fusso pura onorà ij sò fieuj, chiel a lo sa pa; a podrìo esse dëspressià ma chiel a lo peul nen savèj! Chiel a sent mach ij dolor ëd soa carn e a piora dzora 'd chiel midem.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Giob