Rino Serra/Le fior dël mal/015


XV. DON GIOANN A J'INFERI 
Cand don Gioann vers l'onda sot tèra l'é calà 
E a Carònte ij sò sòld a l'ha ofert bele lì 
Un trist mendicant, che euj fier come Antistene a l'ha, 
Minca rem con brass vendicativ, fòrt, l'ha sesì. 

Mostrand le pupe pendent e le veste dùerte, 
Dle dòne sota 'l nèir firmament as torsìo, 
Coma 'n grand strop ëd vitime lì oferte, 
Daré 'd chiel un longh brogé lor a fasìo. 

Sganarel rijend la soa paga reclamava, 
Don Luis, col dil ch'a bogiava 'n mòda tramblanta 
Ai mòrt ch'a viravo 'n sle rive a mostrava 
Ël fieul ardì ch'a l'ha schernì soa front bianca. 

La casta e màira Elvira, sot sò deul frissonand, 
Avzin a lë spos perfid ch'a l'é stàit sò amant, 
Smijava 'n ùltim soris andé reclamand 
Andoa a lusèissa la dosseur dël prim giurament. 

Drit an soa armadura un grand òm ëd pera 
As tnisìa al timon dividend le nèire onde; 
Ma l'eròe calm, curv an sël sàber l'era, 
A bèicava 'l sorch e gnente àutr fra j'onde. 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire