Giovanni Gianotti/Temporal
Artorn a la Tàula

Temporal 

‘L sol së stërma, l’aria a ven pesanta
e sota ij nivolon as fà pi scura;
j’e ‘n gran silensi an mes a la natura,
pi gnun-e vos, pi nen n’osel ch’a, canta.
E ‘l vent piegand le rame d’ògni pianta
a-j dà ‘d frisson a tuta la vërdura;
jë sguissa ‘d le losnà ch’a fan paùra
ch’anvisco la campagna tuta quanta.
Peui d’improvis la gran veduta as varia:
a-i cala giù na nebia bassa, bassa,
e ‘l cel a smija ch’as versa e ch’as dëscaria.
Giù ‘d pieuva e giù ‘d tempesta gròssa e s-ciassa
ch’a fila dë sfrandà³ trames a l’aria,
ch’a pica, a s-cianca, a stritola, a fracassa.

Glossari 

 Spompé: rigonfiare, lievitare.
 Angrumolì: raggomitolato.
 Sfrandà: lancio di pietre.

Leteratura piemontèisa
Poesìa
Giovanni Gianotti