Rino Serra/Garcia Lorca/059


Mar 
Ël mar
A l’é ‘l Lucifer ëd l’asur.
Ël cel drocà
Për avej vorsù esse lus.

Pòvr mar condanà
A etern moviment,
Essend prima rëstà 
Tranquil ant ël firmament!

Tutun ëd toa amarëssa
A l’ha riscatate l’amor.
It l’has partorì Vénere tuta purëssa,
E toa pasia përfondità a l’é caressa,
Vèrgin sensa dolor.

Toe tristësse a son bele,
Mar dë spasm glorios.
Ma ‘ncheuj anvece dë stèile
It l’has ij pòrpo verd, bondos.

Sopòrta tò sofrì
Formidabil Demòni.
Crist a l’era con ti
Ma ‘dcò Pan.

La stèila Vénere a l’é 
L’armonìa dël mond.
Stra l’Eclesiaste!
Vénere l’é ‘l përfond
Ëd l’ànima…

E l’òmo miserabil
A l’é n’àngel andàit giù.
La tèra l’é ’l probabil
Paradis përdù.

Avril 1919

Rino Serra
 Poesìa
Leteratura piemontèisa
Garcia Lorca