La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Esechiel/Esechiel 47


Esechiel

47

L’adoss dël Templ 

Peui col òm a l'ha torna mname  ant l'andron dël Templ. Mi i-i armarcava che  a surtìa d’eva da sota dla seuja dël templ, anvers levant, përchè 'l templ a vardava vers l’orient. L’eva a calava dal fianch ëd drita dël templ, a meridion dl’autar. Apress, a l'ha fame seurte dal pòrti setentrional e a l'ha fame fé 'l gir da fòra, an sël vieul ch'a pòrta a l'andron ëd fòra ch’a varda a levant, e i l’hai armarcà che l'eva a sorzìa da la banda 'd drita.

Ant ël moment che l’òm a l'é peui slontanasse vers orient con na lignòla an man, a l'ha mzurà mila cùbit. A l’é antlora che a l'ha fame ancaminé per l'eva, ch’am rivava a le cavije. A l'ha torna mzurà d'àutri mila cùbit e a l'ha portame pì anans ant l’eva, che adess am rivava ai ginoj. Ancora na vira a l'ha mzurà mila cùbit, peui a l'ha ‘ncora portame anans ant l’eva: am rivava ai fianch. A l'ha mzurane d'àutri mila: l’eva a l'era dventà ‘n fium ch'i j'era pa pì bon a traversé. A l’era na corent d’eva ch’a l’avrìa podusse travërsé a nov, ma, an efet, a l’era dventà ‘n fium ch’a l’era pa possibil ëd dëstravërselo. L’òm a l'ha dime: “Fieul d'òm, has-to vëddù sòn?”.

Peui a l'ha torna portame ‘ndré an sla rivera dël fium. Ant ël moment ch’i son tornà, i l'hai armarcà na bon-a quantità d'erbo an sla rivera dël fium, da na part e da l'àutra.Chiel a l'ha dime: “Coste eve a seurto ant  la region oriental e a calo ant la comba dl'Araba për intré peui ant ël Mar Mòrt: rivà ch’a son al mojiss dël mar, l’eva malsan-a a l’é arsanìa. Tute le creature ch'a vivo e che a bùlico andova ch'a riva 'l fium a vivran; an qualsëssìa leugh ch’ës fium a scorerà a-i sarà tante sòrt ëd  pess. Daspërtut andoa ch’a rivrà cost fium a-i sarà vita neuva. Ij pescador a-i ëstaran aranda; da Ghedi a En Eglaim a s'ëspantieran le rej. A ciapran vàire sòrt ëd pess, parèj dij pess dël Mar Gròss. Tutun, ij sò mojiss e soe eve mòrte a saran pa arsanìe: a restran salà. Da na banda e da l'àutra dle rivere dël fium a chërseran tute sòrt ëd piante da fruta. Ma soe feuje a vniran pa fiape, nì sò frut a chiterà, ma tùit ij mèis a mureran, përchè la sorgiss d'eva a dësboca dal santuari. Ij sò frut a saran bon da mangè e soe feuje a saran meisinòire.

Le borne dël pais 

Sossì a l’é lòn ch’a dis ël Signor Dé: “Costi-si a saran ij finagi ch’i guernereve quand ch’a saran ëspartì ij teritori dle dle dódes tribù d'Israel (a la tribù ‘d Giusep i-j dareve doi porsion). I dovreve spartijé ‘d manera idèntica conform a lòn ch’i l’avìa fane giurament a man aussà ai vòstri antich; costa tèra a l'é assegnà a vojàutri tanme n’ardità.

Coste le finaje dël pais: Da nòrd, dal Mar Gròss arlongh la stra 'd Chetlon fin-a a l'intrada 'd Zedad; Amat, Berota, Sibraim, che as treuva an tra 'l teritòri ëd Damasch  e col d'Amat, Caser-Ticon, che as treuva an sla frontiera d'Auran. Peui le borne andran a core dal mar fina a Casar-Enan, ai termo 'd Damasch e col d'Amat a setentrion. Costa la part setentrional. A levant, an tra Ghilead e la tèra d'Israel: ël Giordan a sarà la frontiera, fin-a al mar oriental, vers Tamar. Costassì la part oriental. A mesdì, da Tamar fin-a a j'eve 'd Meriba-Cades, fin-a al torent anvers ël Mar Gròss. Costa la part meridional anvers ël Negheb. A ponent, ël Mar Gròss, dal finagi e fin-a a l'intrada  d'Amat. Costassì la part ocidental.

Costa es la manera ch’i l’eve da fé për ëspartì ës teritòri an tra le tribù d'Israel. I dovreve divide n'ardità an tra vojàutri e ij forësté ch’a stan con voi e ch'a l'han generà 'd fieuj an tra 'd vojàutri. I dovreve considereje tanme ij nativ an tra j'Israelita; lor a tireran la sòrt con vojàutri për soa part an mes a le tribù d'Israel. Ant la tribù andova ch’a l'é stabilisse ël forësté, ambelelà i-j dareve soa part. I lo diso mi, ël Signor Dé”.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Esechiel