La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Isaia/Isaia 33


Isaia

33

Nosgnor a va a ristabilì Sion 

Trist a ti, ravaseur, che ancora gnun at marodava! Ti ‘t ses un vastador e gnun at vastava ancora. L’ora che, contut, ti ‘t chiteras ëd dëvasté, ti ‘t saras dëvastà; l’ora che ti ‘t chiteras ëd ravagé, i‘t saras ravagià.

Nosgnor, pietà 'd nojàutri, che it ëspetoma. Dane fòrsa tute le matin: lìberane ant ël dì dla tribulassion. Mach a sente toe mnasse le gent a scapa; le nassion as dësperdo cora ch’it leve për passé a l’assion. Pròpi coma che j’aliòstre e le cravëtte a dëspojo camp e vigne, parèj l’armeja batùa dl’Assìria a sarà dëspojà. 

Ël Signor a l'é 'dzora 'd tuti përchè a stà an àut; ëd giustissia e dritura a në sarà ampinìa Sion. An col temp-là, a sarà chiel toa  fondassion frema, e chiel at provëdrà generos la salvassion, la saviëssa e la conossensa. La tëmma ‘d Dé a sarà tò tesòr.

Adess, contut, ij tò guerié coragios a pioro an pùblich. Ij tò mëssagé ‘d pas as lamento con ëd lerme mère.  Toe stra a son veuide, a-i passa pì gnun. J’Assir a l’han s-ciapà ij sò tratà ‘d pas e a rispeto pa pì le promësse ch’a l’avìo fàit ëdnans ëd testimòni; a l’han gnun rispet për la gent. La tèra d’Israel a l'é ‘n deul e desolassion, lë forëste dël Liban a son sëccasse e a casco a tòch; la pian-a 'd Saron a smija na vàuda; ël Basan e 'l Carmel a son ëstàite depredà.

“Ore, im ausserai,” a dis ël Signor, “adess i mostrerai mia fòrsa e potensa. Vojàutri, j’Assir, vòstra produssion a l’é mach d’erba sëcca e strobia: vòst fià a l’é tanme ‘d feu ch’a consumrà vojàutri medésim.  Vòst pòpol a vnirà dël tut brusà tanme ‘d busson ëd cardass ch’a le mach da tajesse e da campé ant ël feu. Sté a sente lòn ch’i l’hai fàit, vojàutre le nassion ch’i steve da leugn! E vojàutri ch’i seve davzin, arconòsse mia potensa.

Ij pecador a Gerusalem a tërmolo da la pàu. L’afror a ciapa j’émpi. Lor a crijo: “Chi é-lo ch'a peul vive randa a 'n feu ch'a dvora? Col che a l'é 'd nojàutri che a peul ësté an mes a 'd fiame ch'as dëstisso mai?”. Coj ch’a son onest e giust, coj ch’as arfudo ‘d fé ‘d profit ë fràùda, coj ch’as arfudo d’arsèive ij cadò dla corussion, coj ch’a së stopo j’orije për nen sente le congiure dij sassin, coj ch’a saro j’euj për nen vëdde le tentassion a fé ‘l mal: costi-sì a l’avran na cà an àut, sò arfugi ‘d lor a sarà tanme ‘n fortin an sij ròch; a-j mancrà pa pì nì ël pan nì l'eva da bèive.

Vòstri euj a vëdran ël rè an tut sò splendrior, a mireran un pais sensa finagi. Vòst cheur ësburdì as ciamrà: “Anté ch’a son finì j’ufissiaj d’Assìria ch’a marcavo ‘l nùmer ëd le tor ch’i l’oma? Andova ch’a son ëstërmasse ij contàbij ch’a 'nregistravo tut lòn ch’a l’han robà da nòstre sità? I vëdreve pì nen cola gent ësfacià ch’a parla na lenga foresta ch’as capìss nen, cola gent ch’a bërboja na lenga bàrbara. Al contrari, vojàutri i vëdreve Sion ch’a sélebra nòstre feste religiose. I vëdreve Gerusalem, na sità tranquila e sicura. A sarà tanme na tenda ch’a l’ha soe còrde bin tirà e dai pichèt fissà frem. Përchè Nosgnor a regnerà ambelelà coma nòst rè poderos. Chiel a sarà tanme na rivera larga ch’an guerna e che ‘l nemis a podrà pa travërsé e ch’a podran nen navigheie le galere. Nosgnor a l’é a tùit j’efet nòst giùdes, col ch’an dà le lej e nòst rè. A l’é chiel che an salvërà. Bele se ancheuj soe còrde a son arlamà, a ten-o pa pì drit j'erbo ëd le nav, e a dëspiego pì nen le vele, an col temp-là i vë spartireve na gran quantità ‘d botin. Fin-a jë stròpi as tireran dré un botin bin bondos. Gnun ëd coj che a stan ambelelà a dirà: “Mi i son malavi” e la gent ch’a starà là as vëdrà pardonesse tùit ij sò pecà.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Isaia