Luis Olivé/Mòrt ëd la primavera
Artorn a la Tàula

Mòrt ëd la primavera 
A-i-é ’d di che mè cheur a-i-é na pen-a
dossa coma na mùsica slanguìa 
che as peul nen disse na malinconìa tant a l’é ciaira, 
tant a l’é seren-a. 

Tramola, ant cola lus ëd maravija, 
una gran ciòca ’d fior: ma con na ven-a 
rossa, che aj visca ij bòrd, con una ven-a 
ëd sangh come an sël fil d’una faussìa. 

E n’angelëtta ’d nébia, an coefa nèira, 
ij pols che aj sagno... am ven sul cheur... legera. 
Òh, bela mòrt ëd la mia Primavera! 

E ’l vent carëssa j’ariss brun dla sèira. 
E le fontan-e ciaciarin-e a rijo 
a le paròle che j’erbo ai bësbijo..   

Leteratura piemontèisa
Poesìa
Luis Olivé