Anònim/Barbis e Iris a sërco na masnà
Artorn a la tàula

Barbis e Iris a sërco na masnà 

Barbis e Iris a pioro da la matin a la sèira, përchè, an soa grassiosa ca bianca, a-i é gnun cit giaròt da vorèj-je bin, da cuné, da poponé.
Un bel di as diso:
- A peul pi nen andé anans përparèj. A-i é 'd sigura, da chèich part an sla Tèra, na masnà bandonà ch'a speta ch'i andoma a sërchelo.
Antlora Iris a suva soe larme, Barbis a mangia un tòch ëd formagg për desse 'd corage e a parto.
A la surtìa dël cit bòsch, a s-ciàiro un mignin minùscol ch'a gieuga a le bije con dij maron. Barbis e Iris a-j diso, con soa vos pì dossa:
- Cit gat, vorìës-to esse nòstra masnà?
- Òh nò! a rëspond ël mignin, i l'hai già un papà e na maman ch'a son tre vire pì gròss che vojàutri e ch'am veulo bin con tenerëssa. Ma, s'i veule, i peuss giuteve a trové n'àutra masnà.
Barbis, Iris e ël mignin a traverso un cit pont ëd bòsch. A rancontro un giovo cagnet an camin a ciucé n'òss.
- Cit can, a ciamo Barbis e Iris, veus-to esse nòstra masnà?
- Òh nò! a rëspond ël giovo cagnet, i l'hai già un papà e na maman ch'a son des vire pì grand che voj e a m'adòro an manera stragròssa. Ma, s'i veule, i peuss giuteve a trové n'àutra masnà.
Barbis, Iris, ël mignin e ël cagnet a monto an àut ëd na colin-a, e a s-ciàiro na cita fija an camin ch'a cun-a na buata.
- Cita fija, a diso Barbis e Iris, veus-to esse nòstra masnà?
- Òh nò! a rëspond la cita fija, i son già vint vire pì granda che voj, e i son la maman ëd na buata ch'a popon-a con passion. Ma, s'i veule, i peuss giuteve a trové n'àutra masnà.
Barbis, Iris, ël mignin, ël cagnet e la cita fija a intro ant un camp ëd gran. E ambelelà, trames a jë spi dorà, a dëscheurvo un ratin minùscol ch'a piora coma 'n vailèt:
- I l'hai frèid, i l'hai fam, i l'hai peur, e i vorërìa trové un papà e na maman për ch'as òcupo ëd mi!
Antlora, Barbis e Iris a pijo ël cit ant ij sò brass, peui, apress avèj salutà tuti ij sò amis, a rintro an soa grassiosa ca bianca.
An pressa, Iris a fà fé 'n bagn a Ratin.
Barbis a lo vest con un pigiama bin càud. A-j fa bèive un biberòn ëd làit ansucrà.
Iris a lo basòta, a lo popon-a, a lo cogia an soa grassiosa cun-a.
Peui, pof! as lasso casché an sna cadrega e a mangio un tòch ëd lard con tanta toma.
Leteratura piemontèisa
Anònim
Pròsa