La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Daniel/Daniel 3


Daniel

3

Ij tre giovo campà ant na fornasa anvisca 

Rè Nabucodenesar a l’avìa fàit fé na statua d’òr, àuta tranta méter e larga tre, e a l’avìa fala drissé ant la pian-a ‘d Dura, ant la provinsa ‘d Babilònia. Peui, ël rè a l’avìa convocà jë sgnoròt, ij prefet, ij consijé, ij tresoré, ij giùdes, ij questor e tute j’autorità le pì àute dle provinse, përchè a pijèisso part a la dedicassion ëd la statua che ‘l rè a l’avìa fàita tiré sù. Tuti sti-sì, donch, a son riunisse dëdnans a la statua fàita drissé dal rè Nabucondenesar për selebrene la dedicassion. Un crijor a l’ha crijà a vos àuta: “Gent ëd tùit ij pòpoj, nassion e lenghe! Ant ël moment ch’i sentireve ‘l son dël còrn, ëd la fluta, dla setra, dël clavicòrdi, dël saltèri, dla piva e ‘d tuta sòrt dë strument, i vë prostërnereve e i adorereve la statua d’òr ch’ël rè a l’ha fàit drissé! Coj ch’as arfuderan ëd prostërnessje e a l’adoreran nen, a saran campà ant na fornasa ‘d feu ch’a branda.

Parèj, la gent ëd tùit ij pòpoj, nassion e lenghe pen-a sentù 'l son dël còrn, ëd la fluta, dla setra, dël clavicòrdi, dël salteri, dla piva e 'd tuta sòrt dë strument, a son prostërnasse e a l'han adorà la statua d'òr che  rè Nabucodenesar a l'avìa fàit drissé. Ma queidun dij Caldé a son fasse anans për acusé ij Giudé, e a son andàit a dije al rè Nabucodenesar: “Ch’ ël rè a viva për sèmper! Ti ‘t l’has decretà, òh rè, che tùti coj ch’a sento ‘l son dël còrn, ëd la fluta, dla setra, dël clavicòrdi, dël salteri, dla piva e ‘d tuta sòrt dë strument, a l’han da prostërnesse e d’adoré la statua d’òr. e coj ch’as arfudo ‘d felo, ch’a sio campà ant na fornasa ‘d feu ch’a branda. Varda mach ch’a-i son ëd Giudé ch’it l’has fidaje l’aministrassion dla provinsa ‘d Babilònia, visadì Sadrach, Mesach e Abed-Nego, ch’a të scoto pa. Coj-lì, òh rè, a rendo nen ël culto ai tò dio, e a adòro pa la statua d’òr ch’it l’has fàit drissé”. 

Antlora Nabucodenesar a l’é viscasse ‘d rabia e a l’ha comandà ch’a-j portèisso Sadrach, Mesach e Adde-Nego, e sti-sì a son ëstàit ëmnà a la presensa dël rè. Nabuconodonésar a l’ha dije: “É-lo vera, Sadrach. Mesach e Abed-Nego, che vojàutri i rende pa ël cult ai mè dio nì i adòre la statua d’òr ch’i l’hai fàit drissé? Sevene dispòst adess, cora ch’i sente ‘l son dël còrn ëd la fluta, dla setra, dël clavicòrdi, dël salteri, dla piva e ‘d tuta sòrt dë strument, ëd prostërneve e adoré la statua d’òr ch’i l’hai fàit drissé? Përchè, s’i l’adòreve nen, an col midem moment i sareve campà ant na fornasa ‘d feu ch’a branda, e a-i sarà gnun dio ch’a podrà libereve da mie man”. Ma Sadrach, Mesach e Abed-Nego a l’han rësponduje al rè Nabucodenesar: “I l’oma gnun-a rispòsta da dete a cost rësguard: tutun it l’has da savèj che ‘l Dé che nojàutri i adoroma a peul bin liberene, s’a veul, da la fornasa ‘d feu ch’a branda e da toe man. A sarà chiel, òh rè, ch’an salverà. Tutun, bele s’an liberèissa pa, ch’i lo sapie, òh rè, che nojàutri i renderoma mai cult ai tò dio, nì i adoreroma la statua ch’it l’has fàit drissé”.

Antlora Nabucodenesar, rabios fòrt e con un visagi mnassos anvers Sadrach, Mesach e Abed-Nego, a l’ha comandà ch’as vischèissa la fornasa set vire ‘d pì dla régola. Peui a l’ha comandaje a j’òm pì fòrt ëd soa armèja ‘d gropé Sadrach, Mesach e AbedNego e ‘d campeje ant la fornasa con ël feu ch’a brandava. Parèj, a son ëstàit gropà, bele vestì coma ch’a j’ero, con ij sò mantej, le caussadure, ij turban e tute soe vestimente, e campà ant ël mes dla fornasa ‘d feu ch’a brandava. E përchè ‘l rè, an soa rabia, a l’avìa fàit visché al màssim la fornasa, le fiame a l’han massà j’istess soldà ch’a l’avìo campane coj tre òm andrinta. Parèj Sadrach, Mesach e Abed-Nego, bin gropà, a son ëstàit campà an cole fiame furiose. 

Tutun, a l’amprovista, Nabucodenesar a l’é aussasse e a l’é andàit a vardé ant la fornasa. Con sò grand sburdiment a l’ha dit ai sò consijé: “L’om-ne pa campà coj tre òm tuti gropà ant ël feu?”. E lor a l’han rësponduje: “Sicura, òh rè!”. E ‘l rè a l’ha seguità a dì: “Ma com é-lo possibil? Mi i-i vëddo quatr òm an libertà ch’a spassigio ant ël feu sensa ch’a-j riva gnun mal, e la quarta përson-a a smija a ‘n fieul dij dé!”. Antlora Nabucodenesar a l’é avzinasse a la pòrta dla fornasa ‘d feu e a l’ha dit: “Sadrach, Mesach e Abed-Nego, servitor dël Dé pì àut: seurte da lì e vnì sì”: Antlora lor a son sortì fòra da ‘n mes al feu.

Ij ministr, ij magistrà, ij governator e ij consijé dël rè a son avzinasse për vëdde sti òm: ël feu a l’avìa nen avù podèj ansima a sò còrp, ij sò cavèj ‘d lor a l’ero nen consumasse, ij sò mantej a l’ero nen ëstàit tocà, gnun odor ëd brusatà a l’era tacasse a lor.  Antlora Nabucodenesar a l’ha sclamà: “Ch’a sia benedì ‘l Dé ‘d Sadrach, Mesach e Abed-Nego, ch’a l’ha mandà sò àngel për liberé ij sò sërvent, lor che, con fiusa an chiel, a l’han pa scotà ‘l comand dël rè e a l’han ësmon-à sò còrp a la mòrt pitòst che rende culto e adoré d’àutri dio divers da sò Dé .Vardé adess mè decret: I dago l’òrdin che tua la gent, a fa nen a col pòpol, nassion o lenga ch’a sia, ch’a parla sensa rispet dël Dé ‘d Sadrach, Mesach e Abed-Nego, a sio fàit a tòch, e che soe ca a sio dësblà e dvento ‘n baron ëd pere, përchè a-i é pa d’àutri dio ch’a peusso salvé coma col-lì”.

Peui ël rè a l’ha dàit na promossion a Sadrach, Mesach e Abed-Nego, e a l’ha fidaje ‘d càriche importante ant la provinsa ‘d Babilònia.

Nòte 

Piemontèis
Bibia
Testament Vej
Daniel