Rino Serra/Le fior dël mal/122


CXXII. La mòrt dij pòver 
L'é la mòrt ch'a consola, aidé! E a da vita; 
L'é 'l but dël vive e la speransa pì sola 
Che, coma elisir, a n'ancioca e n'anvita 
E an dà fòrsa 'd marcé fin-a a sèira 'ncora; 

Travers la fiòca, la brin-a e la tempesta, 
A l'é 'l ciairor ch'a vibra al nòstr orissont ëscur 
Oberge famos che scrit ën sël lìber resta, 
Doa 's pudrà mangé, deurme e setesse 'd sicur; 

L'é n'àngel ch'a ten tra ij sò dij magnetich 
La grand seugn e 'l cadò 'd seugn ëstatich, 
E ch'a rifà 'l let ai pòver e ai patanù; 

L'é la glòria dij Dei, l'é 'l grané mistich, 
L'é la borsa dël pòvre e sò pais antich, 
L'é 'l pòrti duvert su dij cej ësconossù! 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire