Rino Serra/Le fior dël mal/051


LI. Ël gat 
I

An mè servel dë spass-gé pa manca, 
Coma 'nt ël sò apartament, 
Un bel gat, fòrt, doss e 'nciarmant. 
Cand a miàula, as sent quasi gnanca, 

Tant sò tìmber l'é tënner, discret; 
Che soa vos sia pasia o ch'arbomba, 
Chila l'é rica e përfonda. 
A l'é sò anciarm e sò segret. 

Sta vos ch'a filtra penetranta 
Ant ël mè intim pì tënëbros, 
A m'ampiniss 'mé 'n vers numeros 
E coma 'n filtro am contenta. 

Chila ij maj pì crudej a stanca 
E a s'emp ëd tute j'estasi; 
Për dì peui le pì longhe frasi, 
Ëd paròle a n'ha pa da manca. 

Nò, a-i é pa n'archèt ch'a mòrda 
An sël mè cheur, përfet ëstrument 
E ch'a fasa pì regalment 
Canté soa pì vibranta còrda, 

Che toa vos, o gat misterios, 
Gat serafich, gat baravantan, 
Doa tut coma 'nt un àngel l'é san, 
Assé sutil quant armonios! 

II 

Da soa plissa bionda e brun-a 
S'àussa 'n përfum doss, da ess-ne 'nvlupà 
Na sèira, për avèilo carëssà 
Mach na vòlta, solament un-a. 

Lë spirit famijar dël pòst l'é; 
A giudica, governa e ispira 
Su tute le còse doa a impera; 
Peul esse faja, o Dio a l'é? 

Cand ij mè euj, vers sto gat che adòro, 
Calamità coma për n'amant, 
As vòlto docilment e 'ntant 
Che 'ndrinta a mi esploro, 

Mi i vëddo con stupor chërsent 
Ël feu dij sò lumin ëspali, 
Fanaj bin ciàir, vivent opali, 
Ch'am contemplo fissament. 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire