La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Luca/Luca 4


Luca

4

Le tentassion ëd Gesù 

Gesù, pien dë Spirit Sant, a l’é tornass-ne dal Giordan e lë Spirit a l’ha falo andé ant ël desert, andoa che ‘l diav a l’ha sogetalo a ‘d tentassion durant quaranta dì. Për tuti coj dì-lì Gesù a l’ha mangià nen, ma passaje ch’a l'’ero, a l’é sentisse fam. E ‘l diav a l’ha dije: “Se ti’t ses ël Fieul ëd Nosgnor, disje a cola pera ch’a ven-a ‘d pan”, Ma Gesù a l’ha rësponduje: “La Scritura a dis: ‘L’òm a viv nen mach ëd pan’”. Anlora ‘l diav a l’ha portalo an àut e a l’ha mostraje ant un moment tùit ij regn dël mond, e al l’ha dije: “It darai tuta l’autorità e la glòria dë sti regn-sì: a l’han fidala a mi e mi i la dago a col ch'i veui. Rend-me l’adorassion e tut a sarà 'l tò”. Gesù a l’ha rësponduje: “La Scritura a dis: ‘Rendje l'adorassion mach al Signor, tò Dé, e serve mach chiel’”. A l’ha ‘dcò mnalo a Gerusalem, a l’ha butalo an sël pont pì àut dël templi e a l’ha dije: “Se ti ‘t ses ël Fieul dël Signor camp-te giù da sì, përchè la Scritura a dis che Nosgnor a darà l’órdin ai sò àngej ëd guernete. E ancora: “Lor at porteran an soe man përchè ij tò pé as antrapo nen contra na chèich pera”. Ma Gesù a-j rëspond: “La Scritura a dis ëdcò: “Ti ‘t butras nen a la preuva ‘l Signor tò Dé”. Terminà ch’a son ëstàite tute le tentassion, ël diav a l’ha lassalo sté pr’ un pò”

Gesù a l’é arfusà da coj ëd Nasaret 

Anlora Gesù, pien ëd la potensa dlë Spirit Sant, a l’é tornass-ne an Galilea. Soa arnomansa a l’é spantiasse për tut ël pais d’antorn përchè a mostrava ant le sinagòghe ‘d lor e tùit a lo laudavo. Cand ch’a l’é rivà a Nasaret, andova ch’a l’era chërsù, com a l’era sò costum a l’é intrà ant la sinagòga e a l’é levasse për lese le Scriture. E a l’han daje ‘l lìber dël profeta Isaìa e, dësrotolà ch’a l’era, a l’ha trovà ‘l passage anté ch’a l’é scrit: “Lë Spirit ëd Nosgnor a l’é dzora ‘d mi, për motiv ch’a l’ha consacrame; a l’ha mandame a porté la Bon-a Neuva ai pòver, për nunsié ai përzoné la libertà, ai bòrgno ch’a torno a s-ciairé, e a coj ch’a son crasà ch’a saran liberà; a proclamé l’ann ëd grassia ‘d Nosgnor”. Peui a l’ha sarà ‘l lìber e a l’ha dalo andarera a l’ëstant e a l’é setasse. J’eui ‘d tuti coj ch’a j’ero ant la sinagòga a j’ero fissà an sù chiel. Anlora a l’é butasse a dije: “Ël tòch dë Scritura ch’i l’eve giusta sentì a l’é compisse bele ancheuj!”. Tuti a parlavo bin ëd chiel e a së stupìo dle paròle ‘d grassia ch’a surtìo da soa boca. A disìo: “Com a peul esse? Chiel-sì é-lo nen ël fieul ëd Giusèp?”. E chiel a l’ha dije: “Bin sicur am arciamrìe a la ment ël proverbi ch’a dis: ‘Médich, variss-te da ti’, l’é a dì, fà sì, an tò pais, lòn ch’i l’avoma sentì dì ch’a l’ha fàit a Capernaum. Ma an vrità iv diso che gnun profeta a l’é bin arseivù an sò pais. A-i ero ‘d sicur diverse pòvre vidoe an Israel ant ël temp ëd Elìa, cand che ‘l cél a l’é stàit sarà për tre agn e ses mèis; ëd manera ch’a l’é stàje na gran famin-a për tut ël pais. Pura, Elìa a l’é nen ëstàit mandà da gnun-e ‘d lor; ma mach da na forestera, na fomna ch’a l’era vidoa an Sarepta, ant la tèra ‘d Sidon. A-i era ‘dcò diversi lebros an Israel al temp dël profeta Elisé e gnanca un ëd lor a l’é stàit varì, ma mach Naaman, un ch’a l’era da la Sìria”. Cand ch’a l’han sentì lolì, tuti coj ch’a j’ero ant la sinagòga a son anfuriasse, a son alvasse e a l’han campalo fòra da la sità. A l’han ëmnalo fin-a a la broa dla montagna dont la sità a l’era fabricà, con l’intension ëd campelo giù. Ma Gesù a l’é riussì a passé da ‘n mes ëd lor e a l’é andass-ne.

Varision d’un indemonià 

Anlora Gesù a l’é calà a Capernaum, sità dla Galilèa, e lì chiel a dotrinava minca dì ‘d Saba.  Ëdcò ambelelà la gent a së stupìa ‘d soa dotrin-a, për motiv ch’a-j parlava con autorità. Ora, ant cola sinagòga a-i era n’òm possedù da ‘n demòni, në spirit maléfich, ch’a l’é butasse sùbit a crijé con tuta soa forsa: “Ah! Còsa i é-lo tra noi e ti, Gesù ‘d Nasaret? Ses-tu vnù për nòstra përdission? I sai ch’it ses ti, ël Sant ëd Nosgnor!”. Ma Gesù a l’ha rimprocialo fòrt disandje: “Sta ciuto e seurt da st’òm-sì!”. Anlora ‘l demòni a l’ha campà col òm a tèra bele là an mes a tuti e a l’é seurtì da chiel sensa feje ‘d mal. Tuti a son restà a boca doverta e, parland an tra ‘d lor, a disìo: “Ma varda ‘n pò che potensa ch’a l’ha la paròla dë st’òm-sì! Fin-a jë spirit maléfich a j’ubidisso e lor a peudo nen fé d’àutr che andess-ne!”. E soa arnomansa a l’é corùa daspërtut da cole part-là.

Varision ëd la madòna ‘d Simon e d’àutri malavi 

Cand che Gesù a l’é andass-ne da la sinagòga, a l’é intrà ant la ca ‘d Simon. La madòna ‘d Simon a l’avìa la frev àuta e a l’han ciamaje a Gesù ‘d fé cheicòsa për chila. Gesù anlora a l’é avzinasse a chila e a l’ha comandà a la frev d’andess-ne, e la frev a l’ha chitala. Tut sùbit cola fomna a l’é alvasse e a l’é butasse a servije.

Parèj, al calé dël sol, tuti coj ch’a l’avìo ‘d malavi ‘d vàrie sòrt, a l’han ëmnaje da Gesù, e chiel, posand la man an su minca un ëd lor, a-j varìa. Ij demòni ‘dcò a seurtìo  da diversi ‘d lor an crijand: “Ti ‘t ses ël Crist, ël Fieul ëd Nosgnor”, ma chiel a-j rimprociava fòrt e a-j consentìa nen ëd parlé, përchè a savìo che chiel a l’era ‘l Messia.

Gesù a prédica për tuta la Galilèa 

E dì ch’a l’é stàit, Gesù a l’é partì, e a l’é andass-ne ant un pòst desert. La gent a lo sercava e cand ch’a l’han savù anté ch’a l’era, a l’é vnùa da chiel e a vorìa tratnilo për nen ch’as n’andèissa vìa. Ma chiel a l’ha dije: “A l’é necessari ‘d nunsié la Bon-a Neuva dël Regn ëd Nosgnor ëdcò a d’àutre sità; për motiv ch’i son ëstàit mandà pròpi për lòn. Parèj, Gesù a seguitava a viagé tut d’antorn e a predicava ant le sinagòghe 'd tuta la Giudea.

Nòte 

Bibia
Testament Neuv
Luca