Luis Olivé/Le tre fôntan-e
Artorn a la Tàula

Le tre fontan-e 
Cantarañe d’la neuit, vsiñe lôntañe, 
le rañe a cantô sôta ‘l cel steilà,
e ij grij a vriñô a fé la bela vià
le note scliñe d’le canssón paisañe.

Lumin ch’as perdô për le bussônà                                  
(parpeile pcite stôfie ‘d cose vañe);                         
e cel e tèra a fan j’añnamorà,                                               
mentre a ciusiôñô ‘d lôr le tre fôntañe.              

- Fôntañe ariônde, tue bôrdà ‘d pere,                         
ch’i v’atarde ‘nt la neuit a ciaramlè                                  
côma tre paisanote cômnarere,                              

cheteve, che la luña av veul parlè…                                   
Un bate d’ala, un pass, dôe man legere;                 
‘na steila ch’a rôbata an s’ël sentè.                            

Vilastlôn, 1931.

Leteratura piemontèisa
Poesìa
Luis Olivé