Luigi Vaira/Mè cambrada
Artorn

Mè cambrada 

A l’avrìa avù dabzògn d’agiut 
quand che coj fieuj marì, Cain, 
a-j disìo ch’a l’era tanto brut 
e ch’a fiairava coma ’n crin. 
A fòrsa ’d sentisse dì ch’a l’era grass 
a l’é piantasse bin an testa 
col pensé ch’a lo pognava a minca pass. 
D’Oreste adess tut lòn ch’an resta 
a l’é ’n tilèt an sël canton ëd la viëtta 
për arcordé a chi a-j vorìa bin 
ch’a l’ha patì tanti, tròpi tòrt. 
Speroma che mai pì quajdun as përmëtta 
ëd torna cojoné d’àutri fiolin 
che coma chiel a son nen basta fòrt. 
La biciclëtta giàuna, 
ùltim regal ëd só pare, 
a l’é ’ncor lì, da na sman-a, 
campà ’d fianch a le bare. 
Arlongh a la stra ch’a va a Cavlimor 
ëd tut lòn che col òm a l’avìa ’d pì bel 
a l’é rëstaje na bici e ’n lagh ëd dolor. 
104 + 449 a l’é ’l passagi a livel 
andoa che ’n pò ’d fum e ’n cichèt 
a l’han dàit l’ùltim dij consèj 
che Oreste, pòvr matèt, 
a l’avrìa avù dabzògn d’avèj

Luigi Vaira
Poesìa
Leteratura piemontèisa