Rino Serra/Le fior dël mal/085


LXXXV. L'arlògi 
Arlògi! Dio, spaventos e snistr ch'it tramble mai, 
Arcòrd-te chiel a dis, ëdcò con ël di mnassant. 
An tò cheur bin pien dë sgoment ij dolor vibrant 
As pianteran motobin prest coma 'nt un bërsaj; 

Ël piasì vaporos vers l'orissont anvita 
Come silfide al fond dël palch senich; at pija 
n minca istant un grand bel tòch d'alegrìa 
Che a minca òmo as conced për tuta soa vita. 

Tremilasessent vòlte l'ora, ël second a va 
E a bësbija: arcòrd-te! - Rapid con soa vos 
Da bòja: mi i son l'Alora, tranquil a dis borios 
E i l'hai ciucià toa vita con savuj antamnà! 

Remenber! Arcòrd-te! Pròdigh! Esto memor! 
(Parla tute le lenghe mia gola 'd metal). 
Le minute, a son mineraj, folitro mortal 
Da nen fesse scapé via sensa gaveje l'òr! 

Arcòrda a l'é n'àvid giugador ël temp, sempe; 
A minca colp, l'é lege. A vagna sensa trufé 
Quand ël di a meur, la neuit aumenta; a bzògna arcordé 
La clesidra as veuida; l'abiss l'ha sej...sempe. 

Prest a sonerà l'ora doa 'l divin Asard, 
L'augusta Virtù, toa sposa vèrgin ancora, 
L'istess pentiment (oh l'ultima dimora!), 
Tut at dirà: Meuir, vej viliach! A l'é tròp tard! 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire