La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Giob/Giob 3


Giòb

3

Prim dëscors ëd Giòb 

Finalment Giòb a l’é stass-ne pì nen ciuto e a l’ha maledì ‘l di ‘d soa nassensa. A l’ha dit: 

“Ch'a sia sganfà 'l di 'd mia nassensa e la neuit ch’a l'é disse: ‘A l'é stàit concepì un mas-cc!’ Che 'd col di-lì Nosgnor dal cel a n’abia pa pì da manca; ch’a sia cangià ‘n top e che gnun-a lus a-j splendrissa ansima. Ch’a lo reclama lë scur e l’ombra dla mòrt; che na nivola spëssa a lo quata; che l’ecliss dël di a lo sburdissa! Che cola neuit a sia dëscancelà dal calendari, ch’a sia pa pi contà an tra ij di dl’ann, ch’as vëdda pì nen an tra ij mèis. Che cola neuit a vëdda gnun-a nàssensa e che la gòj a peussa pa intreie. Ch’a maledisso col dì-lì ij mascheugn ch’a campo ‘d maledission, coj ch’a san dësvijé ‘l mostro Leviatan! Ch’a ven-o scure le stèile an soa ambrun-a; che la speransa dla lus a sia vanificà; ch’a vëdda 'l dësbandisse dle parpèile dla primalba, Përchè it l'has pa sarà ël varch ëd la pansa ‘d mia mare? Parèj i l’avrìa pa vëddù tute ste tribulassion!

Përchè son-ne pa mòrt ant ël moment ch’i son nà, e i son pa ëspirà pen-a surtì da la pansa 'd mia mare? Përchè na fàuda a l'ha arseivume e doe pupe a l'han fame ciucé ‘l làit? S’i fussa mòrt a mia nàssensa, adess i podrìa esse cogià an pas, i durmirìa chiet e i podrìa avèj ëd rechie. I arposrìa con ij rè e ij governant ëd la tèra ch’a l’ero drissasse ‘d mausolé, o con ij prinsi, ch’a l'han d'òr e a ampinisso soe ca d'argent. Përchè j’er-ne pa stàit sotrà tanme n’abòrt o parèj dij cit ch’a meuiro sensa vëdde la lus? Antlora mi i esistrìa pa. Ant ël pais dij mòrt ij pervers a fan gnun dann e jë strach as arlamo. Ambelelà fin-a ij përzoné a son pì nen tormentà e a sento pa pì la vos dël lagosin. Ambelelà a-i é pì ‘d diferense an tra rich e pòver e lë s -ciav a l’é lìber da sò padron. 

Për che motiv deje lus a 'n dësgrassià, e vita a col ch'a l'ha ameiror ant ël cheur? Lor a speto la mòrt, ch’a riva nen, e a la sërco da pì che ‘d tesòr ëstermà. Cand che a la fin lor a meuiro a n’han gòj e as n’arlegro quand ch’a treuvo la tomba. Për che motiv deje la lus a n'òm ch'a l'àbia gnun avnì e che Dé a-j buta dantorn mach ëd dificoltà? I l’hai gnun’ anvìa ‘d mangé tant ch’i son sagrinà; ij mè gëmm a së svërso tanme d’eva. A l’é ancapitame lòn ch’i n’avìa pì tëmma, e lòn ch’am ësbaruvava ‘d pì a l’é tombame a còl. I treuvo gnun-a pas, gnun-e rechie; i peus pa arlameme; am casca adòss mach ëd confusion.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Giob