La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Giosue/Giosue 2


Giosuè

2

Giosuè a manda dë spie a Gérico 

Giosuè, fieul ëd Nun, da Sitim a l'ha mandà an segret doi spie an esplorassion përchè a vaitèisso la sità ‘d Gérico e tut sò teritòri. Rivà ch’a son ëstàite a Gérico, a son portasse a ca ‘d na bagassa ch’as ciamava Racab e a l’han passà la neuit da chila. Ma cheidun a l’ha fàit savèj al rè ‘d Gérico che, an cola neuit-lì, a l’ero rivà dë spie israelite a vaité ‘l pais. Parèj, ël rè ‘d Gérico a l’ha mandà n'órdin a Racab ch'a disìa: “Fà seurte j’òm ch’a son ëvnùit da ti, coj ch’a son intrà an toa ca. I voroma ciapeje: a son dë spìe ch’a son ëvnùite a vaité tut ël pais”. La fomna, contut, che già a-j avìa faje stërmé, a l’ha responduje: “A l’é vera, a son presentasse a ca mia doi òm, ma mi i savìa pa da 'ndova ch’a rivèisso. Ma a son torna surtì la sèira, cand che le pòrte dla sità a l’ero ‘n camin d’esse sarà, e i sai pa andoa ch’a sio andàit. S’i feve an pressa a ‘ndeje dré, i-j podreve ancora ciapeje”. Nopà Racab a l’avìa faje monté an sla trassa e a l’avìa stërmaje sota ‘n baron ëd busche ‘d lin. Le vardie, anlora, a l’han pensà d’andé a sercheje për la stra ch’a va al Giordan fin-a a jë svass. E darera ‘d lor a son estàite sarà le pòrte dla sità.

Pat an tra Racab e le spie 

Coj-lì a l'ero pa ancora cogiasse che Racab a l'é montà da lor an sla trassa.  E Racab a l’ha dije: “I sai che Nosgnor a l'ha dàit a vojàutri ës pais, e che lë sparm che voi i l'eve spantià a l'è tombà dzora 'd noi e che tuta la gent ëd la region a son crasà da lë sbaruv mach a pensé a vojàutri ch’i rive. I l’oma sentù an efet, temp fà, quand ch’i surtìe da l’Egit, che ‘l Signor a l'ha strasuvà j'eve dël Mar Ross dë 'dnans a vojàutri përchè i podèisse travërselo, e ‘dcò com i l'eve tratà ij doi re amorita, che a l'ero dëdlà dël Giordan, Sicon e Ogh, da voi votà a lë stermìni. I l’oma savulo e i soma restane dëscoragià e sensa speransa ‘d podej arzist-ve, përchè ‘l Signor, vòst Dé, a l’é Dé përdabon - tant ant ël pì àut dël cel come ambelessì bas an sla tèra. Ore, donca, feme ‘l giurament ant ël nòm dël Signor, ch’i tratereve mia famija con la midema binvolensa ch’i l’hai avù mi anvers ëd vojautri. Deme la garansìa ch’i risparmiereve la vita ‘d mè pare, ëd mia mare, dij mè frej e seure e ‘d tut lòn ch’a l’é sò, e ch’i lassereve nen ch’an masso”. Ij doi òm a l’han rësponduje: “Se coj ëd Gérico an dëscheurvo nen, i në rëspondroma con nòstra vita midema. Cand Nosgnor a l’avrà dane cost pais, iv trateroma con binvolensa e con lealtà”. 

Anlora Racab a l’ha faje calé da na fnestra pr’ ël mojen ëd na còrda, dagià che la ca anté ch’a vivìa a l’era pròpi aranda dla muraja dla sità. E a l’ha dije: “Për feve nen ciapé, andé vers la montagna. Stërmeve ambelelà për tre di, fin-a che lor as në sio tornà ‘ndré e peui i podreve andé për vòstra stra”. J’òm a l’han dije: “Nojàutri i mantniroma ‘l giurament ch’it l’has fane fé, ma a coste condission: cora  ch’i ‘nvadroma ‘l pais, gropa sto cordon ross a la fnestra 'ndova ch’it l’avìe fane calé, e it ciameras ansema a toa ca, tò pare, toa mare, ij tò frej e tuta la famija. Chi ch’a dovèissa seurte da la pòrta ‘d toa ca, a sarà responsàbil ëd soa mòrt, nojàutri i n’avroma pa la colpa. Ma se cheidun a ‘taca coj ch’a saran a ca con ti, nojautri i në saroma responsabij. Nopà se 't rivèissa d'arvelé 's nòst afé, e bin, noi i saroma lìber da cost giurament che 't l'has fane fé”. Chila a l’ha rësponduje: “Ch'a sia parèj!” E a l'ha faje parte e lor a son andass-ne. Anlora chila a l'ha tacà un cordon ross a la fnestra. Parèj ij doi òm a son partì e a son andàit anvers ëd la montagna. Ambelelì a son restaie stërmà tre di, an ëspetand ch’a ‘rtonèisso a Gérico coj ch’a-j sercavo. Costi-sì a l'avìo batù tuit ij vieuj sensa troveje. A l’é parèj che ij doi òm a son calà da la montagna, a l’han dëstravërsà ‘l Giordan e a son presentasse a Giosuè, fieul ëd Nun, për dëspiegheje tut lòn ch’a l’era ‘ncapitaje. A l’han dije: “A l’é vera! Nosgnor a l’ha butane an man tut ël pais, e già tuta la gent ëd la region a l'é ciapà da lë sparm mach a pensé che nojautri i soma ‘n tren ëd rivé!”.

Nòte 

Bibia
Testament Vej
Giosue