La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Daniel/Daniel 7


Daniel

7

Daniel a l’ha na vision ëd quat bestie ch’a seurto dal mar 

Ël prim ann dël regn ëd Baldassar, rè ‘d Babilònia, Daniel, antant ch’a l’era cogià an sò let, a l’ha avù ‘n seugn: a son passaje për la ment ëd vision. Peui a l’ha butà për ëscrit la sostansa ‘d sò seugn. A l’ha scrit parèj: “Mi, Daniel, sta neuit ant la seugn i l’hai vëddù che ij quat vent dël cél a bufavo con furia an sël Mar Mediterani. Dal mar a surtìo quat bestie bin gròsse, diferente un-a da l’àutra. 

La prima a jë smijava a un leon, e a l’avìa j’ale ‘d n’òia. Antant che mi i vardava, a l’han gavaje j’ale e a l’han aussala da tèra, fasendla sté an sij doi pé coma s’a fussa n’òm, e a l’han daje n’anteligensa uman-a. 

A l’é vnùje peui na sconda bestia ch’a smijava n’òrs; a l’avìo butala an pé da na banda, a l’avìa an mes ai dent tre còste. A l’han dije: “Alé, mangia e ampiniss-te ‘d carn”.

A l’é vnuje peuj, antant ch’i vardava, n'àutra bestia ch’a smijava ‘n liopard, con quatr ale da osel an sla schin-a. La bestia a l’avìa quatr teste, e a l’han daje l’autorità ‘d governé.

A l’é vnuje peuj, antant ch’i vardava costa vision ëd neuit, na quarta bestia afrosa, da fé tëmma e fòrta ‘d manera strasordinaria. A l’avìa ‘d gran dent ëd fer. A mangiava e a sbrisava. Lòn ch’a vansava as lo butava sota ij pé e a lo sbërgnacava. A l’era pa l’istess dj’àutre bestie e a l’avìa des còrn.

Antant ch’i vardava, an mes a sti còrn a l’é surtije fòra n’àutr còrn pì cit, ch’a l’ha fàit ranché vìa tre dj’àutri còrn. Col neuv còrn a l’avìa dj’euj ch’a smijavo uman e na boca ch’a parlava con insolensa.

Damentre ch’i vardava, a son ëstàit peui butà an pé dij tròno. N’òm vej, carià d’agn a l’ha pijà sò pòst. Soa vestimenta a l’era bianca tanme la fiòca e ij sò cavèj parèj dla lan-a candia. Sò tròno a smijava fàit ëd vampe ‘d feu e soe roe a l’ero coma ‘d feu ch’a branda. Na rivera ‘d feu a nassìa e surtìa da dnans a chiel. Ij sò servitor a l’ero mila milen-e. La cort a l’é setasse e a son ëstàit durbì ij liber.

I l’hai seguità a vardé për vìa dle paròle 'nsolente ch’ ël còrn a disìa, e i l’hai vëddù ch’a massavo la bestia e sò còrp dësblà a l’é stàit campà ant ël feu përchè ch’a brusèissa. A j’àutre bestie a l’han gavaje ‘l podèj, lassàndje ch’a vivèisso ancora, ma mach fin-a al temp ch’a l’era stàit fissà.

Mi i j’era ancor ant ël seugn quant ch’i l’hai s-ciairà an sle nivole dël cél un ch’a smijava a ‘n fieul d‘òm. A l’é rivà dëdnans al Vej carià d’agn e a l’é stàit presentà a chiel ch’a l’ha daje ‘l podèj, la glòria e ‘l regn. La gent ëd tùit ij pòpoj, nassion e lenghe a-j rendran omagi. Sò podèj a l’é për sèmper, a finirà mai e sò regn a sarà mai pì dësblà.

N’àngel a dà l’anterpretassion dël seugn a Daniel 

Mi, Daniel, i son sentime manché përchè le vision ch’i l’ero passame për la ment a l’avìo sburdime. Antlora i son avziname a un ch’a j’era lì present për ciameje s’a podèissa dem-ne dë s-ciairiment. A l’ha rëspondume dasend-me costa 'nterpretassion:

Le quatr bestie gròsse a veulo dì quat rè ch’a seurtiran da la tèra. Apress ëd lòn, ël pòpol sant dël Pì-Àut a arseivrà ‘l regn e a lo tnirà për sèmper. Peui i l’hai vorsù savèj la vrità an sla quarta bestia ch’a l’era bin diferenta da j’àutre e motobin afrosa, ch’a l’avìa ‘d dent ëd fer e le grinfe ‘d bronz, e ch’a mangiava e a sfrisava, e lòn ch’a vansava as lo butava sota ij pé e a lo pistava con le piòte. I vorìa ‘dcò savèj la vrità an sij des còrn ch’a l’avìa fàit ranché vìa d’àutri tre còrn, e përchè col òm a l’avìa j’euj e na boca ch’a parlava con babia e ch’a smijava pì gròss che j’àutri còrn. I l’avìa vëddù che col còrn a fasìa guèra al pòpol sant e a vagnava, fin-a ch’a l’é rivaje col òm vej carià d’agn ch’a l’ha salvà ‘l pòpol sant dël Pì-Àut e a l’é rivà ‘l temp che ‘l pòpol sant a l’ha pijà possess dël regn.

Chiel a l’ha donca dime: “La quarta bestia a veul dì che an sla tèra a-i sarà ‘n quart regn diferent da coj ëd prima. A divorerà tuta la tèra, a la scarpiserà e a la craserà. Ij des còrn a veulo dì che da col regn a seurtiran des rè. N’àutr rè a seurtirà apress ëd lor, ma a sarà divèrs da j’àutri, ch’a sotgiovrà tre dj’àutri. Chiel a dirà 'd minca sòrt d’ofèise contra ‘l Pì-Àut; a maltraterà sò pòpol sant e a sërcherà ‘d cangié le feste e la religion. Ël pòpol sant dël Pì-Àut a sarà butà an soe man për un temp, doi temp e la metà d’un temp. Apress ël lòn ël tribunal a lo giudicherà e a-j gavrà ‘l podej, a sarà crasà e fàit fòra ‘d pianta. Antlora ‘l regn, ël podej e la magnificensa ‘d tùit ij regn ch’a-i son sota ‘l cél a saran dàit al pòpol dj’àngej sant dël Pì-Àut. Sò regn a sarà etern, e tute j’autorità a lo serviran e a lo scotran.

Përparèj a finiss l’esposission ëd la question. Mi, Daniel, i son ëstàit motobin ësburdì, mia facia a l’ha cangià ‘d color e i l’hai guernà tut sòn an mè cheur.

Nòte 

Piemontèis
Bibia
Testament Vej
Daniel