La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Abacuc/Abacuc 3


3

Preghiera d'Abacuch e sò Salm ëd trionf 

Preghiera dël profeta Abacuch, an ton ëd plenta. 

"Nosgnor, i l'hai scotà lòn ch' it l'has nunsiame, Nosgnor, i l'hai avù tëmma  'd toa euvra. Manifestla an nòst temp. An nòst temp fela conòsse. Quant ch'it lasse sfoghé toa ira, dësmentia nen toa misericòrdia. 

Nosgnor a ven da Teman, ël Sant da la montagna 'd Paran. Soa maestà a cheurv ij cej, la tèra a l'é pien-a 'd soe laude. Sò splendrior a l'é parèj dla lus, sluss ëd lòsna a seurto da le soe man: ambele-là a së sterma soa potensa. Dëdnans ëd chiel a ven anans ël contacc, frev afoà a séguita ij sò pass. As fërma e a fà tramblé la tèra, a varda e a fà tërmolé le gent; le montagne sempiterne a së sfriso, e le colin-e antiche a së sbasso: ij sò vieuj ant ij sécoj. 

I l'hai vëddù le tende 'd Cusan ciapà da lë sparm, ij pavajon ëd Midian a svantajé. Miraco contra ij fium, Nosgnor, contra dij fium a s'anvisca toa flin-a; opura, tò furor a l'é contra 'l mar, quand che ti it monte dzora dij tò cavaj, ansima ai chèr ëd toa vitòria? Ti it tire fòra tò arch e it i-j gave l'anvìa 'd flece a la còrda. It fase s-ciòde la tèra an torent; le montagne at vëddo e a tramblo, na buria d'eva a dà  'l vir, ël balatron a fà sente soa vos. 

An àut, ël sol a veul pa pì  vnì fòra, e la lun-a a resta andova ch' as treuva, a scapo a lë slusse 'd toe flece, a lë splendrior afoà 'd toa lansa. Pien ëd flin-a, ti it traverse la tèra, pien ëd fot ti it ëscarpise le gent. It ses surtì për salvé toa gent, për salvé tò consacrà. It l'has dësblà 'l tèit ëd la ca dël përvers, it l'has rancala da le fondamenta. Con toe flece ti it l'has passà la testa dij sò guerié da part a part, lor che a vnisìo anans sfrandà për dësperdme con la gòj ëd col che a fà a tòch ël pòver dë stërmà. It l'has niaje ant ël mar, ij sò cavaj, ant la nita dj'eve gròsse.

Conclusion: Tëmma e Fej an Nosgnor 

I l'hai sentù e mè cheur a l'ha frissonà, a sente sta vos, mè làver a l'é butasse a tërmolé, la camola a intra drinta mè òss e ij mè pass, sota 'd mi a strabuco. I sospiro al di dl'angossa che a vnirà contra dla gent ch' an crasa. An efet, ël fié a gicherà pa, le vis a daran nen, l'uliv a chitrà 'd dé la cujìa, ij camp a daran pa pì da mangé, jë strop a spariran da jë stabi, e le stale a resteran sensa beu. Ma mi i argiojirai an Nosgnor, i esulterai an Dé mè salvator. Nosgnor Dé a l'é mia fòrsa, chiel a fà esse ij mè pé tanme coj dle bëcce e an farà marcé an sj'auture.

(Sta canson a l'é për ël magìster dël còr. Da sonesse con dë strument  a còrda).

Piemontèis
Bibia
Testament Vej
Abacuc