Mario Albano/Stèile
Artorn

Stèile 
Stèile spantià ’nt ël cel andova i vene, 
bianche sorele 
lusente e bele e ciaire e pure për le neuit serene? 

Forse ’d fé bel i lasse ’l Paradis, 
e, tute quante, i seve tante, 
i vene a vié sto mond ch’a s’ansopis. 

I sponte ’nt l’ora che ’l trafen a chita. 
Che bela còsa! 
Tut a ripòsa; 
come la s’ciaire pasia nòstra vita! 

Travers al vel dla neuit, con na cantada 
legera e sclina, 
për l’aria fina 
av mando i grì sfacià la serenada. 

J’aque ’d cò lor, con la soa vos d’argent, 
av canto ansema 
sò gran poema 
ch’a va ’d sora dla neuit, portà dai vent, 

e mi che iv guardo fiss, quasi a më smija 
d’sentime ’vsin al vòstr ciairin, 
portà su j’ale d’òr dla fantasia. 

Portà su aut, e ’ntant che ’l mond a tas, 
sola e tranquila 
l’ànima chila a viv ël sò bel seugn, 
d’amor e pas!

Nòte 
Da Armanach piemontèis për ël 1935.

Leteratura piemontèisa
Poesìa
Mario Albano