Pier Luis ëd Barban/Le mamine
Artorn

Le mamine 
“Le Mamine” ‘d Monfalì
s’àusso quànd a l’è za dì;
des minuti ëd toalét,
sinc minuti ëd siclét. 
“Foma lest a l’autoriméssa: 
ch’ël ven tard e j’oma spressa”. 
Zu dla stra a la gran “vitesse”, 
gnun da dvan e gnun da prés. 
E ti Gildo ‘t sij sèmp istés. 
La scolëta dla borgà 
va nèn bèn për si masnà, 
Vanda aj ven la testa fin-a? 
Ant ‘na scòla sitadin-a, 
Capì – Gildo - testa ‘d gelatin-a? 
A eut or, lì al cancel, 
j’è dij crij e ‘n gran bordel. 
Adés l’è tèmp dël salutin, 
e dëlcò d’in bel basin. 
E ti Gildo fa nen ël…… 
E finì ‘l salutassion 
“le mamine” an procission 
as na van al “Lanternin”, 
vanda j’è ‘n bel localin. 
Si madami , che emossion, 
ciaciaro tuti con passion, 
in café e ‘na briossin-a, 
për mostré la camisin-a 
e fé voghi con discression 
ël braji strëci e i stivalon. 
E ti Gildo fa atenssion! 
Tut antorn, van pi nèn via, 
j’è n’alégra companìa 
ëd monsù e ‘d giovnotin 
con lë sgoard in pòc “sassin”: 
pirchè l’òm ël bèica e ‘s gira, 
se ‘l cotin o strenz e tira. 
A des ori: tucc a ca: 
ò an pissina ò al mercà. 
Ai fornej a j’è ‘l servènti 
e ‘l famiji son contènti, 
torno andré a pijé i bardòt 
quànd o son-a squasi ‘n bòt. 
E ti Gildo fa nèn ël furbòt. 
Certi dì j’è dcò lession 
anche dòp la refession 
ël mamini ant i trèj bòt 
speto za i so ferligòt, 
verament aj va ‘nco ‘n pés: 
pirché seurto a quàtr e més. 
Tant che speto ‘l sò masnà, 
la gènt së sbarda për la stra. 
J’è dij bei giovo, dij papà an piòta, 
e quàj facia da marmòta. 
E aj riva - as dis ëdcò - 
dij simpàtic gigolò, 
speto tucc si beli dòni, 
ma suèns aj riva ‘l nòni 
ò i nòno e… giurapapé: 
ti Gildo torna ‘ndré !

Pierluis ëd Barban – luj 2015

Pier Luis ëd Barban
Pròsa
Monfrin
Leteratura piemontèisa