Rino Serra/Le fior dël mal/040


XL. Un fantasma 
I
LA TËNËBRA 

Drin le caverne doa as sonda pa malinconìa 
Andoa che 'l destin a m'ha già ficà, 
Doa mai a intra 'n ragg alegher o rosà; 
Doa sol con la neuit, òspite sensa alegrìa, 

Mi i son coma 'n pitor che 'n burlon Dé 
Ant lë scur lo condana, ahidé a la pitura; 
Doa con funerari aptit cusinand con cura 
I faso beuje dabin e i mangg ël cheur mè, 

Ëd tans an tan a lus, së slonga e së stira 
Un fantasma fàit ëd grassia 'dcò splendrìor 
A soa sugnanta oriental andura, 

Tutun cand ariva soa total grandeur, 
Mia bela visitatris ëd longh as presenta: 
A l'é chila! Nèira ma tutun bin lusenta. 

II 
ËL PËRFUM 

Letor, it l'has ti quàich vòlta respirà 
Con bon-a cioca e meusia angordisa 
Sto gran d'incens ch'ampiniss na cesa, 
O d'un sachèt la mofa ormai stagionà? 

Incant përfond, magich, n'ancioca àor 
Ant ël present ël passà l'é restaurà! 
E così l'amant su 'n còrp adorà 
Ëd l'arcòrd ësquisì a na cheuj la fior.

Dai sòi cavej pesant e arbiciulù, 
Sachèt bin viv, ëd l'arcoa incensor, 
Selvagi e baross, un montant odor; 

E dai vestì, ëd mussolin-a o vlù, 
Tut ampregnà 'd soa pura giovinëssa, 
As librava 'n vir un përfum ëd plissa. 

III 
LA CORNIS 

Na cornis bela a-j gionz a la pitura, 
Anche s'a l'é d'un pitor pì che vajant, 
Un sai pa còsa...'d dròlo e d'incant, 
Isoland-la 'nt l'in-mens ëd la natura, 

Parej bisó, mòbij, metaj, dorura, 
S'adatavo giust a soa ràira blëssa; 
Gnente a 'nfoschìa soa ciàirëssa, 
Tut ësmijava servije 'd bordura. 

A sarìa disse che chila a chërdèissa 
Che tut quant d'antorn bin a-j vurèissa, 
Nijava soa nudità 'nt ël godiment 

Ant ij basin ëd satin e lingerìa 
E, meusi e brusch a minca moviment 
Dla sumia noela vëdde 'l deuit a fasìa. 

IV 
ËL RITRAT 

La maladìa e la mòrt a fan sënner 
Ëd tut ël feu che për noi a l'é brusà. 
Ëd coj grand euj si fërvent e si tënner, 
Da cola boca doa mè cheur l'é nià, 

Ëd coj basin dru mé dictam foravìa, 
Ëd coj ardor pì viv e dij ragg pì fòrt, 
Còsa a-i resta? A l'é afros, oh ànima mia! 
Gnente che 'n disegn a tre crajon, ësmòrt, 

Che an solitudin a meur con mi 
E che 'l temp, col grand vejon ingiurios, 
Sforcion-a con soa ala rudia tui ij di... 

Ëd la vita e dl'art nèir sassin ontos, 
Ti 't masserai mai 'nt mia memòria 
Cola ch'a l'é stàita mè piasì e glòria! 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire