Rino Serra/Le fior dël mal/090


XC. Ij set vej 
A Victor Hugo 

Fërmiolanta sità, sità pien-a 'd seugn, doa 
Ël fantasma 'n pien di a ciapa ij passant! 
Ij misteri daspërtut colo mé sava, ën broa 
E 'nt ij canaj bin ëstrèit dël colòss vajant. 

Mentre che 'nt la via, a la matin, le ca 
An mes a la nebia a s'àussavo ancor, 
Simoland le doe sponde 'd na rivera 'ngrossà 
E che senari istess a l'ànima d'un ator, 

Na caluso giàuna e spòrca lë spassi a curvìa 
Mi i andasìa, anfreidend ij mè nerv come eròe antant 
E dëscutend con la motoben straca ànima mia 
Për ël soborgh socrolà da tombarej pesant. 

A l'amprovisa un vej con pate giàune 
Imitand ij color dël cel ch'a piuvija 
E da l'aspet ch'a l'avrìa fàit pieuve limòsne, 
Sensa la gramissia che dai doi euj lusìa, 

L'é comparì. It avrìe dit sò lumèt temprà 
Ant la fel; sò sguard ël gel pi tòst avussava 
E soa barba a pej longh, rigida mé na spa, 
Istess a cola 'd Giuda a së slansava. 

A l'era pa curvà, ma s-ciapà e a fasìa 
Soa schin-a, con le gambe un àngol drit përfet 
Tant bin che 'l baston, completand sò aspet a-j dasìa 
Sicurament l'andi e 'l pass për gnente coret 

Ëd bestia a quatr pé sòpa, o d'un Ebreo a tre piòte. 
Tra la fiòca e la pàuta 'ndasìa a stent, 
Coma 'ndèissa sgnacand dij mòrt sot le savate, 
Nemis a l'univers pitòst che indiferent. 

Un mé chiel jë stasìa dré: barba, euj, baston, strass, dòss, 
Gnente lo dëstinguìa, dal midem infern ëvnù, 
Sto gemel sentenari e costi spetr baròch 
Marcio a l'istess pass vers un traguard ësconossù. 

An che complòt infam i l'ero donca drocà, 
A qual malegn cas parej a m'umiliava? 
Minuta për minuta, set vòlte i l'hai contà 
Col sinistr vejard che tòst as moltiplicava! 

A-i é pòch da rije dla mia anchietëssa 
E chi ch'a l'é ch'a sent nen un frisson fratern, 
Pensé bin che malgré tanta decrepitëssa, 
Sti set mostro salòp l'avìo n'aria d'etern! 

Sensa meuire l'otav i l'avrìa contemplà, 
Sòsia inesorabil, irònich e fatal, 
Dësgustosa Fenis, ëd chiel midem fieul e pà? 
-Ma i-j voltai le spale a la coalera infernal. 

Esasperà coma un ch'a vëdd dobi, cioch pers, 
Son tornà a ca, l'hai sarà la pòrta, spaventà, 
Malavi e 'nfreidolì; lë spirit frevos e bolvers 
E ferì dal misteri e da l'assurdità! 

Vanament mia rason pijé 'l timon a volìa; 
La tempesta giugand a dirotava minca sfòrs 
E veja barca a dansava, l'ànima mia 
Sensa erbo, su 'n mar mostrous e sensa bòrd! 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire