Rino Serra/Le fior dël mal/016


XVI. CASTIGH ËD L'ORGHEUJ 
An coj temp maravijos che la teologìa 
A fiorìa con pì 'd sava e energìa, 
As conta che 'n di, un dotor dij pì vajant, 
-Dòp avej forsà ij cheur insignificant; 
E avej-je sbogià da profondità nèire; 
E press avej franchì anvers celeste glòrie 
Ëd senté dròlo a chiel istess ësconossù, 
Da 'ndoa mach jë spirit pur a pudìo esse vnù,- 
Come n'òm pijà da pàu, përchè àut l'é montà, 
Trasportà da orgheuj satanich l'ha crijà: 
"Gesù, o mè cit Gesù! Bin àut l'hai possate! 
Ma se l'avèissa 'nt la corassa tocate 
Ël pont pì fiap, l'onta a sarìa ugual a la glòria, 
E gnent'àutr che d'un creà dròlo a sarìa toa stòria!" 
Ant un nen soa rason l'é spatarasse. 
E lë s-ciandor ëd col sol a l'é stërmasse; 
Tut ël caòs l'é andà 'n cola 'nteligensa, 
Prima templi viv, pien d'ordin e d'abondansa, 
Sota ij plafon andoa tant spatuss l'é staje. 
Grand silensi e neuit an chiel a l'é calaje, 
Come 'nt na tomba doa la ciav l'é persa. 
Da bestie da stra soa sòrt l'é nen diversa 
E cand travers ai camp, sensa vëdde andasìa 
E le istà da j'invern pa pì a distinguìa, 
Spòrch, inutil e brut coma na còsa duvrà, 
A l'era dij gagno piasì e felicità. 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire