Vinèis Minòt/Un sigilin ëd lumasse/Second At
Artorn

Second At

Sena 1a: 
La famija a l’é tornà dal mar : Marisin a buta an ordin la sala; a-j riva madamin Lussìa. 

Lussìa: Òh, Marisin, it ses sì.

Marisin: Marisin a l’é sempre… sì.

Lussìa (a sospira): it sas-to o it sas-to pa ch’i son bele contenta d’esse tornà dal mar? E ti,

           Marisin, it ses-to contenta?

Marisin: Che ch’a veul, madamin, për mi a l’é pa ch’a l’abia cambiaje cheicòs.

Lussìa: Ma s’it ses ëstàita ‘dcò ti al mar. An nòstra ca, ansema a noi.

Marisin: Pròpi për lòn ch’a l’é cambiaje gnente : polidé da sì, polidé da là… a l’é 

              sempre la midema mnestra. Sempre travaj a l’é. 

Lussìa: Su su, lamente nen tant. I lo sai ch’it ses contenta d’esse tornà.

Marisin: E përchè mai i dovrìa "esse contenta d’esse tornà"?

Lussìa: Va  va, Marisin, va mach : it peule contejla a tuti, ma nen a mi!

Marisin: E che ch’i podrìa nen conteje a chila?

Lussìa: Ma chi soma partì për ël mar an furia an furia.

Marisin: S’a l’é mach për lòn, an costa ca,  as fa sempre tut "an furia an furia".

Lussìa: Girme nen la frità : quand ch’i soma partì "an furia an furia", it l’has gnanca avù

            ‘l temp…

Marisin: Dagià che Marisin a l’ha mai ël temp : Marisin sì, Marisin là e su e giù…

Lussìa: … it l’has gnanca avù ‘l temp ëd saluté col ësfojor ch’a l’é monsù Àngel!

Marisin: Monsù Àngel Tofeja? Ma che ch’a dis… Chila am badin-a.

Lussìa: Che badin-a e badin-a, mia cara Marisin. I soma fomne tute e doe.

Marisin : A l’é lòn ch’an siguro ij papé dl’anàgrafe da quand ch’i soma nassùe.

Lussìa: It veules pa feme chërde d’ess-te pa antajate che monsù Àngel pen-a ch’a të 

            s-ciaira…

Marisin: Pen-a ch’a më s-ciaira?

Lussìa: … a fa doi ujon da crava mòrta: a l’é bele cheuit e cusinà!

Marisin: S’a l’é mach për lòn a-i në j’é tanti ch’a fan j’euj da crava mòrta.

Lussìa: Tutun con Àngel a l’é divers.

Marisin: Ma përchè con Àngel a l’é divers?

Lussìa: Ma, santa dòna, i devo pròpi spieghete tut! Àngel  a l’é mai mariasse e a më

            smija…  

Marisin: A jë smija?

Lussìa: …a më smija ch’a sia rivà al bon, ch’a sia stofiasse ‘d vive bele sol.

Marisin: Ma ch'a varda mach, ëdcò a mi a l'hai fame cost'idea.

Lussìa: Marisin, parlomse s-cèt e net: fin-a ti it ses sola.

Marisin: E alora?

Lussìa: Alora it l'has franch l'aria 'd chi ch'a l'é stofi 'd vive da sol.

Marisin: A l'é len a disse, ma mi miraco i l'hai conossù tròpi òmni ch'a fasìo j'euj da

              crava mòrta: a l'é 'l cas ëd dì che con lor lì a-i va n'euj davanti e l'àutr dëdré.

Lussìa: Sagrinte nen: fin-a Àngel a l'ha conossune 'd fomne. It lo dijo mi ch'a son ani ch'i

            lo conòsso.

Marisin: Alora a l'é mej butà na man davanti e l'àutra dëdré!

Lussìa: Abia nen tëmma che, al di d'ancheuj, pì gnun a-j fà cas a j'esperiense dël passà. E

            peui, e peui... pensa mach a coma ch'a sonerìa bin tòta Marisin Belafior ch'a

            diventrìa: madamin Marisin Tofeja!

Marisin: A l'é cert che l'idea am gatija bele se... a më smijrìa 'd fé na fin pa tant bela.

Lussìa: Ma coma: Àngel a l'é 'n bon partì. At farìa fé na vita da sgnora. Na sgnora coma

           mi. I podrìo dritura andé a fé 'l "siòpin" ansema.

Marisin: A dila giusta mi i pensava al gieugh ëd paròle: mi, tòta Belafior, na bela fior ch'a

              finiss an tofeja.

Lussìa: It capisso pa.

Marisin: A l'ha present col paireul ëd crea tìpich dël Canavèis?

Lussìa: Andova a cheuso cola pitansa 'd carlevé?

Marisin: Pròpi cola. Ch'a pensa: na bela fior ch'a finiss a beuje ansema a coja, pèiver,

             faseuj e salamin!

Lussìa (a rij): Cert ch'it l'has sempre la batùa  pronta, ti. It ses anteligenta e pontùa, ti.

                       Tòst o tard a ven sempre fòra ch'it l'has virà për ël mond.

Marisin: Quand ch'a-i j'é nen dëdré cheicadun ch'at supòrta, ch'at agiuta,... Quand ch'a-j

              manca na famija, a bzògna dësgropesse an pressa.

Sena 2a: 
A intro Minòt e Zeubi ch'as gionto a la conversassion.

Lussìa: Vardje sì, ij mè doi òmni.

Zeubi: Ciau mama, ciau Marisin.

Lussìa: Bondì

Minòt: Sempre a mné la bërtavela, vojàutre fomne. D'àutra part s'i ciaciarèisse nen a

           bzognerìa sagrinesse.

Lussìa: Sagrinesse për còsa?

Minòt: Sagrinesse për buteve an valis camisa da neuit e savate për porteve a lë spidal.

           Terapìa intensiva për lë rianimassion!

Lussìa: Sempre galant a toa manera.

Minòt: E cola ch'a sarìa la mia manera?

Lussìa: Galant ma con na ponta 'd brusch! Comsìa noi i parlavo 'd ròbe an-te-re-ssan-te!

Minòt: (irònich): Su son a-i j'era gnun dubi. E cole ch'a sarìo coste ròbe an-te-re-ssan-te?

Lussìa: Stòrie 'd vita: Marisin a l'era 'n camin ch'am contava 'd quand ch'a l'avìa dovù

            migré për sò travaj. Pensa mach: a l'ha dovù dritura andé a l'éstero!

Minòt: Ma peui a l'é tornà.

Zeubi: Ma a l'éstero, a l'éstero 'ndova?

Marisin: An Olanda, ël pais dij tulipan.

Lussìa: Giornà e giornà 'ntreghe lavrà e sëmnà a tulipan. Pensa mach!

Minòt: Che mi i sapia, an Olanda fin-a le piòle a son sempre pien-e 'd tulipan.

Marisin: Mai savulo, combin ch'i-i sia stàita vàire temp bele-là.

Minòt: Ma mi im arferìa pa a le fior. Tuti a san che bele-là as fumo an libertà certi

          "canon"...

Zeubi: As fan le cane?

Minòt: A fassin-e, a la mira che a tuti coj ciola ch'a le fumo aj ven na cera da tulipan.

Marisin: A l'é vera, tuti a lo san. Ma ch'i sapie bin che mi i frequentava pa cole piòle,

              neh?

Lussìa: I l'hai sempre dilo, mi, che Marisin a l'é un-a da bin.

Zeubi: E còsa ch'it fasìe coma travaj?

Minòt: Àngel a l'ha dime ch'a j'era Pi-Ere: relassion pùbliche. A l'é vera o nen?

Marisin (genà): Bele-là, pì che relassion pùbliche i fasìa. i fasìa...

Zeubi: Che ch'it fasìe bele-là?

Marisin: I fasìa la vetrinista.

Lussìa: A dev esse 'n travaj creativ, ch'a da 'd sodisfassion.

Marisin: Ëd sodisfassion a në dava pro, e a dovìa dene tanta, ma a l'era fatigos.

Zeubi: E përchè mai, fatigos?

Marisin: Ebin, ...tut ël di an giojera...

Zeubi: E an che sità?

Marisin: An Amsterdam, la capital.

Minòt (sarcàstich): Adess a së spiega: Amsterdam a l'é la capital ëd le giojere, ëd tute

                               sòrt.

Marisin (con lë sparm acòl): Con sòn, monsù Minòt, che ch'a 'ntend dì? Ch'a së spiega.

Minòt: I veulo mach dì che, an Amsterdam, con tute cole giojere, ël travaj për na bon-a

           vetrinista a podrà mai manché!

Marisin: Ma la concorensa a l'é tanta: a bzògna sempre anventesse chèich strambarìa

              neuva për atiré ij client.

Lussìa: Che client?

Marisin: Ëd tuti i tipo. Ch'am chërda, ëd tuti i tipo. Ma adess a l'é mej ch'im na vada

             dëdlà a pronté 'l cafè.

Minòt: Miraco a l’é mej ch’i të spete: ai va nen tant ch’a-j riva mè amis Àngel.

Marisin: Alora i devo tiré fòra passito e biciolin : chiel-là a l’é n bocafin-a, chiel-là. Minòt: Am sà che col "bocafin-a", coma ch’it lo ciame, da ti a pijerìa bele un caulifior

           broà e sensa condiment sensa ‘ntajesse dla diferensa con un biciolin.

Zeubi: Giurament s’a l’é parèj!

Marisin: Sempre a badineme, vojàutri. Im në vado dëdlà a fé cheicòs.

(Marisin a seurt)

Lussìa: I l’eve fala scapé: sempre a cissé le përson-e, vojàutri.

Zeubi: Ëdcò mi i devo andé: i pijo toa vitura, papà. Dal moment ch’a l’é già fora…

Minòt: Dagià ch’a l’é fòra e,… dagià ch’a l’ha ‘l pien ëd bròda…

Lussìa: Sempe tacà ai sòld ti : it l’has mach ës fieul…

Minòt: I l’hai mach ës fieul, i l’hai mach sa fomna…

            (a Zeubi) : E andova ch’it vas?

Zeubi: Al mar i l’hai fame d’amis neuv : i l’hai anvitaje a ven-e bele-sì chèich dì e i l’hai

           daje pontel al casel dl’autostrà.

Minòt: Coma ‘l sòlit mi i në savìa pa nen. E ti Lussìa?

Lussìa: Mi si. Con Marisin i l’oma già prontà le stansie për ospiteje.

Minòt: A-i rivo mach d’amis?

Zeubi: Amis e… amise.

Minòt: A l’é giusta lòn ch’a-i va : frequenté gent neuva, fesse amicissie neuve…

Zeubi: Alora a basta mach ch’it ëm daghe le ciav e mi i parto.

Minòt : A son a so pòst, dëdré a l’uss ëd ca. Va pian che la vitura a l’é neuva. Ciau.

Zeubi : I farai atension. Ciau mama, ciau papà.

Lussìa : Ciau Zeubi.

Sena 3a: 
Zeubi a sòrt. Lussìa e Minòt a resto soi 

Lussìa: Nen përchè i lo diso mi, neh! Ma nòss fieul a l'é fasse pròpi 'n bel òm. E fin-a

           brav.

Minòt: Për fòrsa, a l'ha pijà tut da noi: a podìa nen manché.

Lussìa: E fin-a da la mira sicològica a l'ha dimostrà d'esse un arbust, ch'a jë stà con la

            testa.

Minòt: Përchè it dises parèj?

Lussìa: A l'é gnanca 'n mèis ch'a l'ha rompù le busche con la fija 'd toa coscrita Marìa,

            cola bela fija ch'a rispond al nòm dë Stèila Fiordacamp.

Minòt (sglissant): Già, già. A son ròbe ch'a sucedo.

Lussìa: I l'avìa mai vistlo con ël moral an ribass, ma adess...

Minòt: Ma adess tut a l'é passà.

Lussìa: Ma lòn ch'a më scapa, ch'i riesso nen a buté a feu, a l'é come mai ch'it l'has nen

           vorsù deje toa contenta.

Minòt: Ël përchè a l'é sempi e ciàir.

Lussìa: Lòn a l'é sigur: për ti a sarà pro ciàir, ma për mi a l'é neuit nuiten-a. Fame capì.

Minòt: Ma përchè, përchè... Stèila a fasìa nen për chiel, a fasìa nen për noi.

Lussìa: Costa peui. Ma còsa ch'a l'avìa ch'a 'ndasìa nen cola pòvra fija...

Minòt: A andasìa nen e basta. I l'avrai bin ël drit ëd dì la mia, o no?

Lussìa: Ma la ròba pì dròla a l'é che Marìa, toa amisa e coscrita, ël pòst d'ofendse... a

           l'era franch d'acòrdi con ti.

Minòt: Alora tut as rangia: it l'has vist ch'i l'avìa rason?

Lussìa: A sarà pro parèj, dagià che ti e Marìa i smije esse diventà pì amis che prima.

Minòt: Mah,... tra përson-e,... i soma 'd gent civilisà...

Lussìa: Civilisà ma dròla!

(a ciochin-o a la pòrta)

Minòt (tra chiel): Boneur ch'a l'han sonà: a sarà mè amis.

          (a Marisin): Marisin, Marisin, va 'n pò' a deurbe, va.

(Marisin a riva 'd corsa)

Marisin: I coro sùbit. Ch'a stago pura còmod ch'i-i penso mi.

Minòt: Oh basta, la! A cor sensa bërboté. Costa si ch'a l'é na neuva da edission

           ëstraordinaria dël telegiornal.

Lussìa: A me avis a sà che Àngel a dev rivé. Andoma dëdlà e lassomje chèich minuta da

            soj, an manera ch'as saluto coma ch'a-j conven, sensa avèj gena 'd nòstra

            presensa.

Minòt: Su, su, andoma e lassomje soj.

(Lussìa e Minòt a seurto)

Sena 4a: 
Marisin a va a deurbe.

Marisin: Ma cerea, monsù Àngel, ma a l'é pròpi chiel? I l'avrìa mai podù maginemlo!

Àngel: Cerea tòta, ma  coma ch'a l'é bronzà!

Marisin: I son ëstàita al mar...

Àngel: Ma a lo sà che bronzà parèj a l'é 'ncor pì bela?

Marisin: Ma chiel a l'é sempre bon a feme gené.

Àngel: Ma a lo sà che, bronzà parèj, sò euj a luso... a luso coma...

Marisin: A luso coma? 

Àngel: A luso coma... coma dj'euj ch'a luso. Valà! 

Marisin: Un compliment përparèj i l'hai mai sentulo.

Àngel: A luso coma... coma...

Marisin: Coma dj'euj ch'a luso?

Àngel: A luso coma... coma dle stèile la neuit!

Marisin (tra chila): Mai vistje luse dël di, le stèile.

             (a Àngel): Ma chiel am confond.

Àngel: E ij dent a son fin-a pì bianch, e brilo... a brilo coma... 

Marisin: A brilo coma?

Àngel: A brilo... a brilo coma dij dent bianch!

Marisin: Ma Àngel, ma chiel a l'é 'n poeta.

Àngel: E chila a l'é la musa 'd tute mie ispirassion!

Marisn: Àngel, oh Àngel, chiel am fà sente tuta bolversà!

Àngel: Gnente dë straordinari: i l'hai mach dit la vrità.

Marisin: Ma përchè a stà lì sl'uss, ma përchè a intra nen?

Àngel: Cribio, Marisin: ma përchè chila a l'é 'n mes a la pòrta!

Marisin: Ma che fòla ch'i son. Ch'a më scusa tant. Ch'a intra, ch'a intra.

Àngel: A l'é mach ch'i vorìa pa fërtela, ch'i vorìa pa strafogneje la camisin-a.

Marisin: Oh, ch'a fasa pura, ch'a fasa pura.

Àngel: Coma... còsa ch'i devo fé?

Marisin: Ij sò compliment am confondo. I vorìa dì: ch'as còmoda, ch'as còmoda...

Àngel: (antra chiel) S'a l'era nen n'anvit cost... 

Marisin: ...ch'as còmoda an sala.

Àngel: As capiss che chila a l'ha fàit la Pi-Ere...

Marisin: E da còsa as capiss ch'i j'era Pi-Ere?

Àngel: As capiss da coma ch'am buta a l'asi: a së s-ciàira sùbit ch'a l'é una dël mëstè!

Marisin (antra chila sagrinà): Ch'a l'abia capì tut?

             (a Àngel): Ma , ma... che mëstè ch'a 'ntend?

Àngel: Ma che diane: sò mëstè, col ch'a l'ha sempre fàit prima 'd finì bele-sì.

Marisin (antra chila): A l'é la fin: a sà tut!

Àngel: A dovìa esse fantàstica e motobin arsercà: na Pi-Ere parèj a dev avèjne butà a pòst

           d'afé.

Marisin: A podrìa mai maginass-ne quanti!

Àngel: Chissà vàire ch'a-j son passajne për le man!

Marisin: Ma ch'a staga mach ciuto: i l'hai perdine 'l cont!

Àngel: Quand ch'as travaja con giudissi e cossiensa... as perd ël cont.

Marisin: A-i é gnanca 'l temp ëd vardé darera quand ch'a-i é già 'l pròssim ch'a possa!

Àngel: Quand ch'as branda... via l'un, avanti l'àutr.

(a ciochin-o a la pòrta)

Marisin: Ch'am përdon-a, ma a son-o: i devo andé a deurbe.

Àngel: Ch'a fasa, ch'a fasa: mi i speto.

(Marisin a va a deurbe)

Marisin: Ah, it ses ti, Zeubi. Già tornà? It l'has fàit an pressa.

Zeubi: Mia amisa a l'era già rivà al casel.

Marisin: Bondì tòta. A l'ha fàit bon viage?

Stèila: Buongiorno. Grazie, si. C'era traffico ma era scorrevole.

Zeubi: Costa a l'é Stèila Dalmar, l'amisa ch'i spetava.

Marisin: Ma che tòta bela! 

Stèila: Grazie.

Marisin: Piasì, mi i son Marisin, Marisin TOFEJA. Ch'a intra che dëdlà an sala a j'é

             Àngel PASSITO, ch'a l'é 'l BICIOLIN ëd Zeubi, an camin ch'a speta 'd tasté na

             BELAFIOR, magara mojandje drinta doi PARIN.

Zeubi: Ma che ch'it tërdòche, Marisin, A l'ha rason mè pare: quand ch'i të s-ciàire Àngel,

           ël servel a fricassa e 'l comand a passa al.... cheur.

Marisin: Al cheur?

Zeubi (a vos bassa a Marisin): Vreman mè pare a l'avìa nominà n'òrgo ant na posission

                                                geogràfica pì an bass dël cheur.

Stèila: E che c'è mai di tanto strano: ne sarà semplicemente innamorata cotta.

Marisin: Fërma, fërma la mula! Butoma a pòst le ròbe: piasì, mi i son Marisin...

Zeubi: E fin-a a sì... i-i soma.

Marisin: Marisin Belafior. Ch'a intra che dëdlà an sala a-i é Àngel Tofeja, ch'a l'é 'l parin

             ëd Zeubi, an camin ch'a speta 'd tasté 'l passito, magara mojandje drinta doi

             biciolin.

(a intro an sala)

Zeubi: Ciau, parin. It presento mia amisa Stèila, Stèila Dalmar.

Àngel: Ma che fija bela: a smija n'atriss dël cine. Piasì, Àngel Tofeja.

Stèila: Ma che piacere conoscerla di persona: Zeubi mi parla sempre di lei.

Àngel: Sarà perché è il mio nipotte che cci ho più caro.

Zeubi: Lòn a sarà pa, për cas, përchè mi i son "l'unico nipotte che cci hai"? 

Àngel: Sempre a pontoalisé, ti.

Sena 5a: 
a rivo Lussìa e Minòt. Zeubi a-j presenta Sèila Dalmar

Lussìa: Zeubi a l'é già tornà!

Minòt: A l'é stàit lest.

Zeubi: Papà, mama, costa a l'é mia amisa Stèila.

Lussìa: Piasì, mi i son Lussìa, la mamma.

Stèila: Piacere, signora.

Minòt: Ma che bella totta che cci hai portato ambelle qui. D'andove che ci viene?

Stèila: Vengo da Noli, dalla Riviera di Ponente.

Minòt: Cuintaccio! Ma l'é proprio andove noi ci abbiamo la casa al mare. Neh che a l'è

           vero, Lussìa? 

Lussìa: Già, e da vairi anni che non m'anviso più gnanca!

Stèila: Lo so, lo so.

Minòt: Ma come che cci fà a saverlo?

Stèila: Mia mamma è la Tonina, quella che vende i giornali.

Lussìa: Ma allora sei la figlia della nostra amica, quella che ci ha l'edicola vzino

          all'Aurelia.

Minòt: La Tonina, la Tonina  Magnone? 

Stèila: Proprio lei: quella che ha sposato...

Minòt: Pietro Dalmar, quello che ciappa i pessi. Giurabachèt, che combinassione!

Lussìa: Quell'omnassone che ci faceva sempre vagnare la regata  al suo Borgo!

Àngel (a Lussìa e a Minòt): Ma coma ch'i parleve, vojàutri doi? A smija ch'i deuvre

                                           n'italian ambërbojà e passà an sla raspa. Ancofin-a con un

                                           pom an boca.  

Minòt: A l'è per non metterci gena alla signorina, neh?

Stèila: La vostra gentilezza mi commuove. Ma parlate pure piemontese: lo capisco

          benissimo e, se m'impegno, qualche frase riesco a metterla insieme.

Àngel: I l'hai capilo sùbit, mi, ch'a l'é un-a ch'a l'ha studià.

Lussìa (a Stèila): Ma che bel: ma coma ch'it fas a capilo? E a parlelo, peui...

Stèila: Al tempo delle vacanze, da noi ci sono più turisti che residenti. E poi...

Zeubi: E peui?

Stèila: E poi mia mamma l'ha imparato da piccola: quand'era bambina giocava sempre

         con i figli dei villeggianti.

Lussìa: Ah, coma ch'a l'era bela toa mama: quand ch'a l'é chërsùa, iv lo sicuro mi, a l'ha

            s-ciancane 'd cheur.

Minòt: A l'é 'ncor bela adess.

Stèila: Mi racconta sempre di quanti le facessero la corte.

Lussìa: Im gieugo la ca, mia cara Stèila, che adess at toca a ti avèj na coalera 'd fieuj ch'at

            fan la cort!

Àngel: E Zeubi a l'ha franch l'andi d'un farchèt.

Minòt (a Àngel): Mai ch'it sìe bon ëd fete ij tò afé, neh?

          (a Stèila): Ma coma ch'a fà a conòss-ne?

Stèila: Quelli della vostra età sono troppo presi dai loro discorsi, non sempre fanno a

          caso ai piccoli. Che, nel frattempo crescono...

Lussìa: E ch'a cambio. An cambio sota j'euj a la mira ch'i-j conossoma gnanca pì.

Stèila: Propio così. Ma intanto noi ascoltiamo e... impariamo. Se si aggiunge che mia

          mamma Tonina, tra tutti quelli che conosce, parla sempre di voi.

Zeubi: E coma ch'a l'é che toa mama a parla tant dij mè?

Stèila: Ma perché da giovani si frequentavano. Pensa che addirittura i tuoi genitori

          davano una mano all'organizzazione dei festeggiamenti della nostra cittadina.

Zeubi: Dabon?

Stèila: Se ci pensi, anche tu hai fatto la stessa cosa quest'estate.

Zeubi: A l'é vera... Mach a l'é che un a pensa mai che fin-a pare e mare a son ëstàit giovo.

Minòt: Pròpi parèj, dagià che voi giovo in conòsse mach da quand ch'i l'oma avù 'd

           responsabilità.

Lussìa: A l'é na roa ch'a vira.

Minòt (a Zeubi): Sent un pò', bel fieul, i më sbalio o it l'avìe dime ch'a sarìo rivaje "amis

                           e amise?. Mi i s-ciàiro mach n'amisa, i s-ciàiro mach... Stèila.

Zeubi: It l'has rason, ma a l'é staje 'n cambiament.

Stèila: Marco, un nostro amico che doveva venire, è stato chiamato da una compagnia di

          crociere per sostituire un cameriere ammalato...

Minòt: Brav, as da sempre la precedensa al travaj!

Zeubi: E la sorela 'd Marco, ch'a dovìa ven-e sì con sò moros, a l'ha dovù compagnelo 'd

          corsa a l'imbarch a Génoa.

Stèila: E così sono arrivata sola soletta: ormai l'avevo promesso a Zeubi.

Zeubi: Ma adess it ses pa pì sola: i son mi bele-sì: tut për ti! Coma ch'i son content.

Stèila: Anch'io sono felice di avere Zeubi tutto per me.

Lussìa: Àngel, Minòt, ma che bel: tra ij doi a më smija ch'a-i sia n'anghicio, ch'a-i sia dël

            tënner.

Àngel: I l'avìa dilo,mi, che mè novod a fà 'l galant.

Minòt (sagrinà): Për carità: i soma torna an camin-sì, i soma. E chila a fà la sivìtola!

(a intra Marisin)

Marisin: Ma quanta alegrìa sì 'ndrinta: valà 'l passito e biciolin.

Minòt: A-i mancava mach pì costa.

Àngel: Brava, Marisin: a l'é da mèis ch'i la sustava 'd bèive 's passito famos!

Marisin: E da mojé 'l biciolin: eco un biciolin a la drita dël bicer.

Àngel: Ma coma ch'am vissia.

Marisin: Eco n'àutr biciolin da la banda snistra.

Lussìa: Ma vardje mach sti doi! 

Àngel: Parèj i peulo mojé 'n pòch da-sì...

Marisin: ...e 'n pòch da-là.

(Marisin a-j versa 'l passito)

Zeubi: Ma parin, it patisse la suitin-a ch'it bagnes 'l bech già la matin bonora?

Minòt: Am sà che tò parin a bèiva mach doe vòlte al di: a past e... fòra past!

Àngel: Ma chitela, e vojàutre deje pa da ment a costi doi fafioché...

Lussìa: Ma a sente lor a smija ch'it cimpe con l'ambossor coma në svìsser.

Àngel: It sas ch'a l'é nen vera, a l'é che mi i son pa bon d'arfudeme 'd bèive a le blësse

           d'un.

Zeubi: Dila giusta, parin. It bèives a le blësse... d'un-a.

Marisin (an camin ch'a versa a Àngel) Ch’a-j daga pa da ment. Ch'am disa basta. 

Àngel: Pòch pòch... Pòch pòch... Pòch pòch...

(Marisin a chita 'd versé)

Àngel: Ancora 'n pòch!

(Marisin a ampiniss ël bicer)

Marisin: Për j'àutri: cafè o passito?

Tuti: Cafè, cafè.

Minòt: Për mi passito, ch'i l'hai damanca 'd tireme su.

Marisin: Ël cafè i lo sento ch'a l'é già bele vnuit su: iv lo pòrto dun-a.

(Marisin a serv Minòt e a seurt)

Zeubi: Papà, i l'avrìa damanca 'd parlete: da òm a òm.

Àngel: Da òm a òm: a sarà-lo pa coma l'àutra vòlta, neh?

Lussìa: Alora sentoma: mi l'àutra vòlta i j'era pa.

Minòt: A son ròbe da òmni: " Da òm a òm" a l'ha dit Zeubi.

(a riva Marisin)

Marisin: Eco ij cafè.

Lussìa, Stèila e Zeubi: Grassie, Grassie.

Lussìa: Am piasrìa sente 'dcò mi.

Minòt: Ma ancheuj a l'é vënner.

Lussìa: A l'é-lo pa për cas përchè jér a l'era giòbia? Che ch'a intra che ancheuj a l'é

           vënner?

Minòt: A intra, a intra: ëd costuma ti al giòbia it vade a fé 'l "siòpin".

Lussìa: E con sòn?

Minòt: E con sòn, e con sòn, a ciama chila. E con sòn jér it ses nen andàita a fé 'l

           "siòpin".

Lussìa: A l'é mach përchè jér, përchè jér... la carta 'd crédit a l'é torna difetosa. Eco 

            përchè!

Stèila: Ma signora, poteva usare il bancomat?

Lussìa: I l'hai pro provà fin-a con ël bancomat...

Minòt: Dilo nen: ëdcò 'l bancomat a l'ha 'l midem difet. 

Zeubi: Ma che difet ch'a l'ha?

Lussìa: A l'ha 'l midem difet ëd la carta 'd crédit. Am càpito tute a mi.

Minòt: It lo conto mi 'l difet ch'a l'han: për un pòch a fonsion-o peui, d'amblé a taco a

           marché "credito non disponibile".

Lussìa: Mach quand ch'i-j deuvro.

Àngel: Ma basta lah!

Minòt: Darmagi ch'a-j seurta nen la scrita completa: "credito non disponibile per abuso

           scriteriato".

Lussìa: Valà, i lo s-ciàire tuti: as anrabia sempre. Dësnò i l'avrìa bin ciamate la toa 'd

            carta.

Minòt: Ma nò, ma nò, ch'im anrabio nen: tòh, ciapa mia carta ma deuvrla con giudissi. Va

           a fé 'l "siòpin". Va mach, va!

Lussìa: Mersì. I lo sai ch'it bërbòte, ma ch'it l'has un cheur d'òr (a-j dà 'n basin).

Minòt: E magara Stèila a podrìa compagnete...

Lussìa: Ma che bel!. Neh ch'it venes a compagneme, Stèila?

Zeubi: Ma a sarà straca për ël viage.

Stèila: Nessuna stanchezza può trattenermi: io amo pazzamente fare shopping!

Lussìa : Ma coma ch'i son contenta: it ses giova e, sensa dubi, it conòsse la mòda neuva:

             le dernier cri!

Àngel: Le dernier cri, l'ùltim crij a lo farà Minòt quand ch'a lesrà 'l sald su sò cont corent!

           A sarà na ròba strassianta.

Stèila: Non dubitate, l'aiuterò io a spendere come si deve.

Minòt: Pian e dosman: esageroma nen!

Stèila: Monsù Minòt non si preoccupi. Vedrà che saranno soldi ben spesi: sua moglie

          sarà ancora più bella.

Minòt: I pense ch’a në vala la pen-a?

Stèila: Passeremo anche dall’estetista: al ritorno non la riconoscerà più! Parola.

Minòt: Am sa che a sarà ‘l diretor ëd mia banca, e j’ampiegà tuti, che da lùn-es am

           conosseran pa pì: a vireran ël canton pen-a ch’a më s-ciàiro.

Lussìa: Sagrin-te nen: i la dovrerai con giudissi toa carta.

Stèila: Allora andiamo? Non vedo l’ora.

Minòt: Ma costa a l’é n’àutra professora dle spèise a spatuss!

Lussìa: A l’arvista : noi i andoma.

(tuti a saluto Stèila e Lussìa ch’as pronto për seurte)

Marisin: Madamin, për ël disné i devo pronte la tàula ‘dcò për vojàutre?

Lussìa: Grassie nò, Marisin: a fa nen damanca.

Marisin: A va a l’òsto?

Lussìa: A-i é n’oberge neuv ch’a ciapo le carte ‘d crédit. E mi i l’hai tant piasì ’d parlé

            mach tra nojàutre fomne, ëd parlé "da fomna a fomna". An santa pas, sensa

            òmo.

Stèila: Sarà un piacere parlare finalmente con una signora così elegante, così fine. Lussìa: Pensa mach che ‘l cusiné a l’é specialista dla "novelle cuisine". Andoma.

Àngel: "Nouvelle cuisine", i la conosso bin mi… la "nouvelle cuisine"! Mi i l’hai pì car

            andé sul tradissional. Lor lì a son mach bon a contetla longa, con la soa "nouvelle

            cuisine".

Sena 6a: 
Lussìa e Stèila a seurto. A-j resta j'òmo con Marisin.

Zeubi: Già, combin ch’at servo drinta ‘d piat gròss coma coj da portà : da mangé at në

          dan pòch!

Minòt: E bele s’a scrivo ‘n romanzo, ël mangé a l’é mach n’assagg: a basta nufielo për

            esse a metà dël past. Për contra ël cont  a l’é col d’un disné da sposa!

Marisin: Ma monsù Minòt, sempre tacà a l sòld, chiel! Madamin Lussìa a veul mach fé

              bela figura con l’amisa ‘d so fieul.

Minòt: Am sà che madamin Lussìa a veula fé bela figura con tute j’amise ch’a conòss!

Àngel: Daje da ment a Marisin, Minòt. Chila a sa : a j’era Pi-Ere.

Zeubi: A l’ha virà për ël mond.

Minòt: A l’ha fàit dritura la vetrinista an Amsterdam.

Zeubi: An Olanda?!

Àngel: Ciola mè barba! An Olanda mi i son ëstàje.

Zeubi: Conta, parin conta.

Marisin (genà): Mi i vado a pronté ‘l disné : as ferma ‘dcò monsù Àngel?

Minòt: Dagià ch’a l’ha molzinasse la boca con biciolin e passito…

Zeubi: E ch’a dev conté sl’Olanda…

Àngel: S’i seve sigur ch’i dëstorbo nen…

Minòt: Gnanca a parlene : it ses n’òmo ‘d ca, un ëd famija.

Zeubi (malissios): E peui Marisin…

Àngel: Marisin còsa?

Zeubi: Marisin a l’é na bon-a cusinera.

Marisin: I coro a fé ‘l mè mèj.

(Marisin a seurt)

Zeubi: Alora, vist ch’a j’é gnun-e fomne d’antorn, mi i faso che parlé.

Minòt: Sentoma.

Àngel: Speroma bin: l’àutra vòlta, ël mèis passà…

Zeubi: Ël passà, a l’é passà : a torna pì.

Minòt: Për boneur. E m’arcomando: boche sarà, dësnò i son ruvinà.

Àngel: Tò segret a sarà bin conservà.

Zeubi:  Ma prima, dagià ch'a-i é gnanca na fomna... conta, parin, conta.

Àngel: E che diav ch'i l'hai da conté, mi?

Zeubi: Ma 'd cole ròbe beschin bescose ch'it deve avèj fàit an Olanda.

Àngel: Mah, i sai pa s'a sia 'l cas...

Minòt: S'a l'é mach për Zeubi, fate nen gena: la magior età a l'ha già passala da 'n pess.

Àngel: I deve savèj che, a sarà 'n pàira d'ani, mi i l'avìa avù na delusion d'amor.

Minòt: Im n'anviso bin: a-i mancava mach ch'i ti’t campèisse 'nt un poss!

Àngel: I j'era pròpi giù. Anlora, dij colega 'd travaj...

Minòt: Natural coj pì giovo, pì disprà e nen marià.

Àngel: Disoma coj ch'am capìo 'd pì, a l'han organisà na gita dna sman-a...

Zeubi (irònich): Për santuari.

Àngel: Nò, a Amsterdam. "Për vardé le giojere, andé për vertrin-e.

Zeubi: E as sà bin ch'a son giojere cite ma bin soagnà.

Minòt: E, për nen confonde ij client, con na mërcansìa sola.

Àngel: E che mërcansìa galupa!

Minòt: La bon-a mërcansìa a treuva sempre chi ch'a la cata.

Àngel: Ògni botega a l'ha soa specialità.

Zeubi: E coma ch'a son: it n'has provane tante?

Àngel: Pa vàire: i l'hai fërmame mach na sman-a.

Minòt: Ma va a ldiav ch'at pòrta: salacad it vorìe consumete?

Zeubi: Consumesse.... i dirìa 'd nò. Ma amusesse ant ël tenteje... neh, parin?

Àngel: D'àtra part a va considerà coma na cura, la cura për mia depression.

Zeubi: Dagià che toa morosa a l'avìa date 'l bleu.

Minòt: Ma va 'n pò' 'l sol, va! Cóntajla a n'àutr. Na cura, a la ciama.

Àngel: Na cura për ij mè sagrin. Si, na cura!

Zeubi: E a l'ha fate bin: a fonsion-a?

Àngel: Contacc s'a l'é fonsionà!

Minòt: I scomëtto che se, al ritorn a fussa drocaje 'l rioplan, gnanca dòp na vinten-a d'ore

           d'intervent sirògich a sarìo stàit bon dë sganféje 'l soris dal moro!

Zeubi: Alora fin-a a mi, dòp dël dëspiasì ch'a l'é tocame 'l mèis passà, na cura parèj a

           l'avrìa mach che fame dël bin. Con lòn ch'i l'hai passà...

Minòt: Ël passà a l'é... 'l passà. Stà mach ciuto e butje na pera 'nsima për piasì.

Zeubi: Na pera tombal.

(Marisin a fà babòja e a orija)

Marisin (fòra camp): Santa passiensa, ma mach ëd lolì a devo parlé.

Zeubi: Parin, ma coma ch'a fonsion-a tuta la facenda?

Àngel: A l'é coma quand ch'it l'has damanca o veuja 'd caté cheicòs...

Minòt:An cost cas... dì pura veuja: a basta già për indiché an manera precisa 'l concet.

Àngel: ... it vire për vetrin-e e it intre an cola ch'at... tira da pì.

Zeubi: ...ch'at tira da pì. Bel!

Minòt: Lòn a l'é indiscutibil: i sicòlogo a la ciamo "la spinta emotiva dell'impulso

          all'acquisto".

Àngel: Valà lòn ch'a l'era col'emossion! Veus-to vëdde ch'a l'era n'arbuton?

Zeubi: Conta, parin, conta.

Àngel: Quant ch'it intres a së scambia ij salut e, sa bela fija, at buta a l'asi.

Zeubi: An che manera at buta a l'asi?

Àngel: Ma varda mach che dròlo: adess ch'i-i penso... a l'ha servime 'n bicerin  ëd passito.

(Àngel a toca 'l bicer ëd passito e peui ij biciolin)

Minòt: Vin motobin ràir da cole bande. E a l'era bon coma cost?

Àngel: S'im n'anviso bin... a më smija ch'a l'abia pròpi 'l midem gust.

Zeubi: Për fòrsa: ël passito a l'é passito. Che diane!

Àngel: E peui a l'avìa dame doi doss butandje da na banda e da l'àutra dël bicer. Doss

           coma costi-sì.

Zeubi: Coma për dì 'd mojé...

Àngel, Minòt e Zeubi (an còro): Un pòch da sì, un pòch da là!

Àngel: E ancor pì dròlo a l'é ch' j'ero 'd doss tìpich.

Minòt: Tìpich olandèis?

Àngel: Për gnente. A j'ero tìpich dle nòstre bande: a j'ero biciolin!

Zeubi: Ma varda mach la globalisassion: andoa ch'i soma rivà!

Minòt: It veus-to vëdde che cola tòta a l'era 'dcò chila piemontèisa coma sò biciolin e

           passito?

Àngel: I savrìa pa divlo: chila... a l'ha mai parlà.

Minòt: Gnanca na paròla?

Àngel: Gnanca na paròla. D'àutra part, se chila-là a l'ha mai parlà... mi i capisso nen

           l'olandèis.

Zeubi: Ma coma i l'eve fàit a passé la giornà sensa parleve? Coma ch'i l'eve fàit a capive?

Minòt: Për cole ròbe a l'é nen ch'a-i vada tant për capisse: a l'é pa coma esse dëdnans an

           nodar, neh?

Zeubi: Ma alora, s'a fussa piemontèisa, miraco, un dì o l'àutr, it podrìe ancontrela belessì.

Àngel: Miraco i l'hai già ancontrala, ma da lì a arconòss-la... gnanca a parlene.

Minòt: E përchè mai it sarìe nen bon d'arconòss-la?

Àngel: Përchè a l'avìa 'l vëzzo 'd porté na mascrin-a 'd piume colorà ch'a-j coatava j'euj e

           part ëd col bel nasin.

Zeubi: Magara ch'a fussa na tòta pien-a 'd gena?

Minòt: Mai conossune gnun-a ch'a fussa tìmida e ch'a fèissa col mësté. Për mi a l'era

           un-a ch'a gieugava a fé la misteriosa për cissé ij sens.

Àngel: A sarà parèj, dal moment che tuti ij dì a cambiava mascra, a cambiava color.

Zeubi: Ma parin, coma ch'it fas a savèj che tuti ij di a cambiava color?

Minòt: Se tò parin a l'é armanù bele-là na sman-a, se mi i lo conòsso... tuti i di a catava da

           la midema botega.

Àngel: Mi, i lo seve, i l'hai cheur da poeta. Am pias amiré jë spetàcoj 'd la natura...

Minòt: Ah, lòn ch'a-i é 'd pì anciarmant ëd la "natura"?

Àngel: A mi am pias amiré l'arch an cel, con tuti i set color ëd l'ìride, parèj...

Zeubi: Parèj con un color al di...

Minòt: E con la sman-a olandèisa ch'a dura set di coma la nòstra...

Àngel: I l'hai podù gòdme tute cole nuanse, tuti coj color.

Zeubi: Adess ch'i-i penso, andoa chi l'hai già vist na colession ëd mascrin-e 'd piume

          tute colorà?

Marisin (fòra camp): Santa rigolissia: mai gnun ch'a osserva 'l comandament ch'a fa

                                 óndes: minca un a dev fesse ij sò d'afé!

Minòt: It l'has rason: ëdcò mi i l'hai vist ëd mascrin-e 'd piuma. Ma andova?

Zeubi: Ma si, Marisin. Ant la ca da deurme 'd Marisin a-i në j'é na colession bela.

Àngel: A l'avrà cataje an Amsterdam: ëdcò chila a l'ha travajà an Olanda.

Minòt: Ëdcò chila a "butava a l'asi". E a dovìa esse brava, da coma ch'a l'ha butate a l'asi

           pen-a ch'it ses intrà.

Zeubi: Ma Parin: Parlà, i l'eve mai parlà. La cera, it l'has mai vistajla. Ma, i sai nen,

          chèich segn particolar... an n'avìa?

Àngel: Miraco un: un neo aranda l'amborì.

Zeubi: E pura. na ròba parèj, a l'é pa tant ch'i l'hai vist-la...

Marisin (fòra camp): Santa polenta: i lo savìa mi, che al mar i dovìa nen buteme a pijé 'l

                                sol con ël bikini! A bzògna ch'i-j fasa cambié dëscors.

(Marisin a intra)

Marisin: Për pronté 'l disné, i son bele al bon. I son ëvnùita a vëdde s'i l'eve damanca 'd

             cheicòs.

Zeubi: A propòsit, Marisin: it deve përdoneme mia malagrassia, ma i devo ciamete na

           ròba un pòch përsonal.

Marisin: Sentoma, sentoma.

Zeubi: Beh, an riva dël mar ti... it butave 'l "due pezzi" për pijé 'l sol... 

Marisin: Për pié 'l sol i l'avìa pa damanca dël paltò, neh?

Zeubi: I ciapo 'n bàilo oooo... tacà a l'amborì...

Àngel e Minòt: Tacà a l'amborìììì???

Zeubi: It l'avìes un neo: a l'é vera o nen?

Marisin: I lo sai pa.

Zeubi: Ma coma ch'it fas-to a nen savèjlo?

Marisin: Tuti a lo san: ch'i ch'a l'ha 'n neo... a lo vëd pa.

Minòt: Giust: a lo dis fin-a 'l proverbi!

Marisin: Ma ti, Zeubi, it dovìe pa parleje a tò pare?

Zeubi: A l'é vera, ma peui i l'oma divagà.

Marisin: Alora a l'é mej ch'iv parle, parèj, quand che tut a sarà pront, i podreve seteve a

              tàula con la ment lìbera dai sagrin.

Àngel: E i saroma... bin pì a l'asi!

Marisin: Oh, Àngel, coma ch'an fà chiel i compliment... ma lasseme andé ch'i l'hai tëmma

             che dëdlà an cusin-a an brusa cheicòs.

(Marisin a seurt ma a séghita a orijé)

Minòt: Alora, Zeubi, andoa ch'i j'ero rivà?

Àngel: Al neo o... a l'amborì.

Minòt: Ma nò, prima 'd parlé dle toe aventure ‘d tòi "pais bass" ant ij Pais Bass.

Zeubi: I vorìa parlé fin-a mi 'd fomne.

Àngel: S’achit i l'hai già sentulo 'l mèis passà.

Minòt: Speroma che adess le ròbe as buto a pòst.

Zeubi: Papà, parin, i son an-namorame.

Àngel: Ah, la gioventù! Ah l'amor! 

Minòt: A l'é dël pais o a l'é forëstera?

Zeubi: A l'é forëstera, a l'é forëstera.

Àngel: Boneur.

Minòt: E noi, noi i la conossoma?

Zeubi: Sigur, ch'i la conòsse.

Minòt: E ch'i ch'a sarìa? 

Àngel: A l'é bela? 

Zeubi: A l'é na fija franch bela... a l'é bela coma na stèila.

Àngel: Su, dine, dine...

Zeubi: A l'é Stèila, la mia stèila.

Minòt (al pùblich): adess as esprim torna an vers: i soma bin ciapà!

          (a Zeubi): Adess ch'it fas ël poeta, it veules-to pa tireme giù tut ël firmament! Ma

                           chi ch'a l'é toa gognin-a? 

Zeubi: Ma i l'hai pen-a divlo.

Minòt e Àngel: Dijlo a chi? Su, dine, dine...

Zeubi: Ma i seve diventà tuti ciòrgn? Iv l'hai dit ch'a l'é Stèila.

Minòt: Ma Stèila, Stèila chi?

Àngel: E fin-a costa a më smija d'avèjla già sentùa.

Zeubi: Ma a l'é Stèila, Stèila Dalmar!

Minòt: Contacc, im lo sentìa, mi!

Àngel: A l'ha na bela siloèt, a l'ha un bel përsonal!

Zeubi: As ancamin-a bin: parin, i son franch content ch'at piasa. A l'avìa pro rason mè

           pare: mandeme al mar për meisiné ij mè sagrin.

Minòt: Miraco a l'era mej mandete an Olanda a fé la cura 'd tò parin.

Zeubi: Scotme pare, i vorìa giusta ciamé toa contenta, toa benedission.

Minòt (con na vos speransosa): Ma, ma... e chila, chila... Stèila, a lo sà?

Zeubi: Sigur: tòta Stèila Dalmar a veul diventé Madamin Stèila Frustacotin!

Àngel: A son-a fin-a bin: compliman. A l'é ora 'd fé 'n brìndes con ël passito! 

Minòt: Gnun brìndes!

Àngel: Ma coma: gnun brìndes? A l'é 'n darmage.

Zeubi: Papà, mi i-j veuj bin a Stèila, e chila am në veul a mi, donca…

Àngel: Donca, s’as veulo bin…

Zeubi: ...mi it ciamo la contenta.

Àngel: Tut a fila : daje sa contenta e tocoma ij bicer na vira con ël passito!

Minòt: Gnente da fé: as në parla gnanca! A l’é na ròba ch’as farà mai!

Zeubi: Ma përchè?

Àngel: Ma coma ch’it la bute giù dura : a son giovo, san, as veulo bin! Ma përchè dije ‘d

           nò?

Minòt: Përchè i lo dijo mi!

Zeubi: Ma as peul almeno savèjne ij motiv?

Minòt: A l’é nen na ròba ch’at riguarda. Nò e basta : fame pì nen parlé! 

Zeubi: Ma coma a sarìa ch’a l’é nen ròba ch’am riguarda: i son mi col ch’a veul

          mariesse! I devo savèj.

Minòt: Përchè Stèila a fà nen për ti. 

Àngel: Ma për che motiv? As peul nen dì nò e basta.

Zeubi: A l’ha rason ël parin: as peul nen mach dì nò.

Minòt: Ma ti, Zeubi, con costa fija it l’has combinà cheicòs?

Zeubi: Mi Stèila i l’hai gnanca tocala con un dil. Ma i-j veuj tanta ‘d cola bin.

Àngel: Gnanca 'n basin?

Zeubi: Gnanca 'n basin!

Àngel: Da nen chërde. Ai mè temp... dël '68... la rivolussion sessual... (al pùblich) Ma

           coste ròbe i l'oma pa già dije 'l mèis passà?

Minòt: Lassa perde, Àngel. A l'é nen ël moment. Boneur ch'a l'é suceduje gnente.

Zeubi: Alora…

Minòt: Alora la mia rispòsta a l’é sempe cola: nò!

Àngel: I l’avrìa mai fate dur parèj : dritura ciòrgn dëdnans a l’Amor.

Zeubi: A la finitiva i l'hai nen capì tò arfud, papà. Comsìa, con o sensa toa contenta... mi,

          Stèila, im la pijerai l'istess!

Àngel: Cost sì ch'a l'é parlé da òm.

Minòt: Alora mi i son torna bele ruvinà!

Àngel: Ma che ruvinà e ruvinà: it peule mach blaghete d'avèj un fieul coma Zeubi. Un

           fieul ch'a l'é stàit bon ëd tiresse su dòp ël disastr sentimental ch'a l'ha vivù su soa

           pel.

Zeubi: A l'é vera: i l'hai tant fatigà për seurtne feura. E sensa gnanca andé a Amsterdam.

Minòt: A l'ha fàit lest a consolesse. A sta mira am resta gnente d'àutr che torna confessé...

Àngel: Confessé? Ahi ahi ahi ahi: am sa ch'i-i soma torna! 

Marisin (fòra camp) Ah, monsù Minòt Frustacotin! Frustacotin: "di nome e di fatto".

Zeubi: Che tregenda! I l'hai paùra 'd capì.

Minòt: A l'é a mi ch'am toca, ch'am toca torna confessé: confessé n'àutra colpa dle mie.

Àngel: A l'era da maginess-lo: altro che toché ij bicer!

Minòt: Mi iv contrai mach s'im dareve vòstra paròla d'onor che gnente a surtrà

          d'ambelessì, ch'iv na stareve bin botonà!

Àngel: Sa, taja curt e conta.

Minòt: Prima deve paròla, vòstra paròla d'onor...

Àngel: ...ëd fene paròla con gnun: it l'has mia paròla.

Minòt: Zeubi?

Zeubi: It l'has ëdcò mia paròla.

Minòt: Con gnun? Dzortut con toa mare?

Zeubi: Già dl'àutra facenda i l'hai nen batù gnanca na paròla!

Marisin (fòra camp): Santa passiensa: lor-sì a paròle, a-j ferma mai gnun!

Minòt: Bin, i deve savèj che Zeubi a peul nen mariesse con Stèila përchè,  përchè Stèila a

          l'é fija 'd Tonina.

Àngel: Varda mach, adess a l'é tut ciàir coma 'l sol: Tonina a l'é la mama dë Stèila, e mè

           amis Minòt... 

Minòt (sempe pì genà): E tò amis Minòt a l'é la vìtima, l'agnel sacrifical dël passà. Ëd col

                                     passà ch'a séguita a drocheje acòl.

Zeubi: Mi i son?...

Minòt: Zeubi a l'é sò frel, Zeubi a l'é 'l frel dë Stèila, Stèila Dalmar.

Zeubi: Dime ch'a l'é nen vera.

Minòt: A l'é vera, a l'é vera. Darmagi s'a l'é vera!

Àngel: Mè car Zeubi, monsù Minòt Frustacotin in quanto  tò pare a peul nen diventé tò

           mëssé.

Marisin (fòra camp) E a mi che monsù Frustacotin a perd nen ocasion për ribadime che

                                costa a sarìa na ca da bin, na ca con deuit! Sacrenon: àutr che "santa

                                polenta", santa rigolissia", santa passiensa"... mi i fortisso: Santa

                                Mònica Levinsy! Ch'a l'é bin pì adat, neh.

Zeubi: Ma coma ch'it l'has podù?

Àngel (a Zeubi): Mè car Zeubi, ant la manera sòlita, a la mòda veja. 

         (a Minòt): Birichin d'un Minòt, gnanca costa it l'avìe pa mai dimla. Dai, conta

                           coma ch'it l'has fàit, coma ch'a l'é podù sucede.

Minòt: Coma tuti j'ani, la prima dumìnica dë stèmber, a Nòli a organiso la Regada Stòrica

           e Tonina a l'avìa ciamame 'd deje na man a andé a controlé ij galegiant ch'a fusso

           bin ancorà e ch'a fusso drit për tut ël përcors ëd la gara.

Àngel: E coma ch'it l'has controlaje-je... ij galegiant?

Zeubi: Va avanti, conta.

Minòt: A controlé i l'oma fàit prest, dagià che tut a l'era an órdin. Antlora mi i l'avìa na

          curiosità: i savìa ch'a j'era na riva dël mar stërmà, andoa ch'as podìa mach riveje

           con na barca. A bastava mach dobié 'l cap, an diression ëd la baja dij Sarasin. 

Àngel: E ti, balòss d'un balòss, con l'andi dël pirata, it éres calate ant la part dël Sarasin.

Minòt: Tonina a l'é dël pòst e a l'era smonusse 'd compagneme.

Zeubi: I son ëstàje 'dcò mi: a l'é 'n pòst da fàula.

Minòt: I soma stendusse a pijé 'l sol. Dòp n'orëtta 'l temp a l'era cambià a l'improvista: le

           nìvole a j'ero fasse scure e afrose e 'l mar a l'era diventà gròss an càusa d'un

           ventass frèid. La temperadura a l'era bassasse e la pòvra Tonina a l'avìa frèid.

Àngel: A-j mancava mach pì ch'a tachèissa a pieuve.

Minòt: La pieuva a l'ha nen tardà e noi, për riparene, i l'avìo mach na toaja an doi, con

          gnente acòl che ij costum da bagn.

Àngel: E ti, da col gran cavajer ch'it ses, it l'has daje coma protession tut tò calor.

Minòt: Pòvra fija, a l'era frèida coma la giassa. Ma 'dcò mi i l'avìa na frèid da forca.

Zeubi: Ma a fasìa pròpi frèid parèj?

Minòt: A l'avìa 'dcò tacaje 'n concert con tron e lòsne. Parèj i soma strensusse

          ambrassà për ëscaudesse, mach për ëscaudesse, neh!

Àngel: Giust, mach për ëscaudesse.

Minòt: Ma dal moment ch'i j'ero a prim dë stèmber, i soma sùbit scaudasse...

Àngel: Im figuro 'l calor!

Minòt: E che calor! E i l'oma gnanca ancorzuss-ne dël temp ch'a passava. Dël temp ch'a

         cambiava.

Àngel: Im lo magìn-o: Tonina a l'avù tut ël temp ëd përfessioné jë studi dël piemontèis.

Minòt: Quand ch'i soma tornà con ij pè su costa tèra a l'era quasi a la fin dël di: ël temp a

           l'era arserenasse da 'n tòch e i soma pressasse 'd torné anans ch'a fasèissa neuit.

Zeubi: Ma papà, ma fin-a con Tonina.

Minòt: A l'é andàita parèj, i peulo feje gnente. I soma tornà a riva e i l'oma tirà 'n sèch la

           barca: an sl'orisont a j'era già la stèila Boera ch'a lusìa. 

Àngel: A sarà-lo pa për lòn che Tonina a l'avrà ciamà Stèila soa fija? 

Zeubi: Ma alora 'dco costa Stèila a l'é mia sorela.

Minòt: Për lòn ch'i peulo nen dete la contenta. Ma, im arcomando: nen na paròla con

          chicassìa!

Àngel: A sarìa në scàndol tròp gròss!

Zeubi: Im në vado a magoné bele daspërmì: gnanca sta vira i podrai confideme con mia

          Stèila. Ma chi ch'a l'avrìa mai 'l corage 'd deje dëspiasì: a sarìa coma feje na

         dëspresia ch'as mérita nen.

Minòt: I confido an toa comprension.

Zeubi: E mi am resta gnente d'àutr che confidé mach ant la meisin-a giusta: ël temp.

Minòt: Për ti a sarà na bon-a meisin-a, ël temp. Ma për mi a l'é diventà un bòja.

Àngel: Andoma, Zeubi, it ses fòrt: as rangerà 'dcò costa..

(Àngel e Zeubi as në van lassand sol monsù Frustacotin) 

Minòt: Ah, l' Amor: n'ora 'd piasì, sent ëd dolor! 

(a calo le lus: fin dël second at) 

Vinèis Minòt
Teàtro piemontèis