Rino Serra/Le fior dël mal/030


XXX. DE PROFUNDIS CLAMAVI 
I ciamo toa pietà, Ti, l'ùnich mè amor, 
Dal fond ëd l'abiss ëscur doa mè cheur l'é drocà. 
A-i é n'univers nèch da l'orissont ëd piomb marcà, 
Doa 'nt la neuit a novo la bëstëmmia e l'oror; 

Un sol sensa calor për ses mèis jë sta dzora 
E për j'àutri ses mèis la neuit a cheurv la tèra; 
A l'é 'n pais pì nù dla tèra polar l'é vera 
-gnun-e bestie, nì rì, nì bòsch e nì vërdura! 

A-i é pa 'd sicur al mond oror ch'a sorpassa 
Ël frèid crudel dë sto sol ch'a l'é fàit ëd giassa 
E costa neuit si granda e al vej càos egual; 

Mi son gelos ëd la sòrt dël pì vil animal 
Përchè 'nt un seugn bin ëstupid a peul campesse 
Mentre la marela dël temp va a dësvanesse! 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire