La Bibia piemontèisa/Testament Vej/Isaia/Isaia 58


Isaia

58

Ël digiun ch’a-j pias a Nosgnor

“Crija bin fòrt, chita nen ëd crijé. Fà sente toa vos tanme n’arson ëd tromba. Arcòrda a mè pòpol soa 'nfedeltà, a la sëppa ‘d Giacòb ij sò pëccà. Pura, lor a smijo d’esse tant religios! Am ciamo tùit ij dì an preghiera përchè 'm pòrto parèj coma se lor a fusso ‘d gent ch’a fà ‘d bin e che mai a së slontan-a dai comandament ëd sò Dé. A reclamo ch’i-j fasa giustissia; a fan visa dë steme dacant. Lor a diso: “Përchè vardes-to nen che nojàutri i foma ‘d digiun? Përchè it fase pa cas a nòstre sùpliche?”. Ma mi 'v rëspondo: “A l’é përchè i fase ‘d digiun mach për fé piasì a vojàutri. Vojàutri i feve ‘d digiun e, ant l’istess temp, i séguiteve a crasé coj ch’a travajo për voi. A che pro ch’a l’é digiuné quand ch’i séguite mach a cicogné e a rusé an tra ‘d vojàutri? Digiunand an ësta manera, vòstra preghiera a peudrà mai rivé al cél. Penseve forse ch’i peussa consideré ‘n digiun mach feme ‘d sùpliche tut ël dì, ësbassé la testa tanme ‘n gionch al vent, vestisse ‘d sach nèir e setesse an sù ‘d sënner? É-lo sto-sì ch’i ciame ‘n digiun? Penseve forsi parèj ëd fé piasì al Signor? Ël 'digiun' ch’i lo ten-o an bon cont a l’é pitòst sossì: liberé coj ch’a son ëstàit butà an përzon ëd manera 'ngiusta; slegerì ‘l pèis ëd coj ch’a travajo për vojàutri. Lassé lìber ij crasà e gaveje le caden-e dai pé. Fé part ëd vòst pan con coj ch’a l’han fam, dé d’arpar a chi ch’a l’ha gnun-a ca da steje. Deje da vestisse a coj ch’a l’han gnente da butesse a còl e dë stërmeve nen dai vòstri parent quand ch’a l’han da manca ‘d vòst agiut. Antlora vòst ciàir a brilerà coma l’alba, e vòstre ferije a variran ant un moment. Vòstra pietà a sarà vòstra vangarda e vòstra retrovardia a sarà la glòria dël Signor.  Antlora, quand ch'i anvochereve ël Signor, chiel midésim av darà la rëspòsta. Ij vòstri crij d’agiut a saran tòst ëscotà. Iv dirai sùbit: “Vardme sì”. Se vojàutri i gave vìa da vòstra ca tùit ij giov ëd crasament, se voi i fase nen segn con ël dìl për acusé; S'i dareve vòst pan a chi ch’a l’ha fam e i giutreve coj ch’a son sagrinà, a sarà antlora che vòst ciàir as leverà ant lë scur, e che ‘l top ch’av ëstà tut d’antorn a sarà ciàir tant com a mesdì. Ël Signor av guiderà sèmper, av darà d’eva da bèive an pien desert e a ristabilirà vòstre fòrse. Vojàutri i sareve tanme ‘n verzé bin bagnà, tanme na sorgiss ch’a chita mai ëd vërsé. I sareve vojàutri a edifiché torna j’antiche rovin-e; i arcostruireve le fondassion bandonà da vàire. A diran ëd vojàutri “Vardé-là j’arcostrutor ëd muraje, j’arpopolator ëd sità”.

Ël saba, dì consacrà a Nosgnor 

Se, ëd saba, iv astnisse dal travajé e, ant ës dì sant, dal meinagé ij vòst anteress; s’iv lo stime un dì d’arfestié; s’iv onore ‘l saba an tut lòn ch’i feve an col dì-lì e i vade nen dapress a vòstre anvìe o i parle sensa cognission, antlora i trovreve an mi, ël Signor, vòstra letissia. I sarai mi a deve un grand onor e iv sodisferai con l’ardità ch’i l’avìa promëttùa a Giacòb, vòst antich. Mi midésim, ël Signor, i l’hai parlà.

Nòte

Piemontèis 
Bibia
Testament Vej
Isaia