La Bibia piemontèisa/Testament Neuv/Corint/1Corint 11


1 Corint

11 

E vojàutri i l'eve da pijé mè esempi, tant coma mi i pijo l'esempi dël Crist.

L’òm e la fomna dëdnans a Nosgnor 

I son pròpi content ch’im m’eve sèmper ant ij vòstri pensé e ch’i ten-e da bon cont lòn ch'i l'hai mostrave.

I veui, contut, ch’i sapie che 'l cap ëd tùit j’òm a l’é 'l Crist, ël cap dla fomna a l'é l’òm, e che ‘l cap dël Crist a l’é Nosgnor Dé. Cand che n’òm a prega o profetisa con la testa quatà, a fà disonor a sò cap, ël Crist, ma cand na fomna a prega o profetisa con la testa dësquatà, a fà dzonor a sò cap, përchè a sarìa l’istess ch’a fussa rapà. A l’é për lòn che se na fomna a veul nen quatesse la testa, a dovrìa pitòst tajesse tùit ij cavèj. Ora, s’a l’é n’onta për la fomna d’avèj ij cavèj tajà, o d’esse rapà, ch’a staga quatà.

L’òm a l’ha nen da quatesse la testa, përchè chiel a l’é l’imàgine e 'l rifless dla glòria ‘d Nosgnor, mentre che la fomna a l’è ‘l rifless ëd la glòria dl’òm. A l’é nen che 'l prim òm a sia seurtì da la fomna, ma la prima fomna da l’òm. A l’é gnanca che l’òm a sia stàit creà për la fomna, ma la fomna për l’òm.

A l’é për lòn e an càusa dj’àngej, che la fomna a l’ha da porté an sla testa na marca d’autorità. D’àutra banda, për Nosgnor, nì la fomna a l’é sensa l’òm, nì l’òm a l’é sensa la fomna, përchè, combin che la fomna a sia seurtìa da l’òm, tùti j’àutri òm a seurto da na fomna, e tut a ven da Nosgnor.

Giudichene tra 'd vojàutri midem: conven-la che na fomna a prega con la testa dësquatà? “Ë-lo nen vera che la natura midema a mostra ch’a l’é 'n disonor për l’òm d’avèj ij cavej longh? A l’opòst, a son un motiv d’onor për la fomna: la caviera a l'é dàita a chila përché ch’a-j serva da coefa”.

Se peui cheidun a-j pias ëd fé 'd polémiche a sto rësguard, ch’a sapia che nojàutri i l'oma gnun-a d'àutra costuma che sta-sì, e gnanca j'àutre cese 'd Dé. .

La Sin-a dël Signor 

Ora, an sossì ch’i vado a dive, i l’hai gnun-e làude da feve. A smija, an efet, che cand ch’i feve d’adunanse a-i seurta pì ‘d darmagi che ‘d bin. An prima, i sento dì che, cand ch’i feve d’adunanse ant la comunità, a-i é ‘d division an tra ‘d vojàutri, e i lo chërdo bin. D’autra banda, a venta ‘dcò ch’a-i sìo 'd division tra ‘d voi, përchè parèj as podrà arconòsse mej coj ch’a son aprovà da Nosgnor.

Donca, cand ch’i feve d’adunanse, a l’é nen pròpi  la Sin-a 'd Nosgnor ch’i na feve la selebrassion? Përchè 'nt ël moment ëd mangé, mincadun a mangia la ròba ch’a l’ha portà da ca sensa fene part a j’àutri. A n’arzulta che cheidun a na seurt e ch’a l’ha ancora fam, e d’àutri as ancioco! Peudeve nen mangé e bèive a ca vòstra? Opura mepriseve la cesa 'd Nosgnor an fasend avèjne onta coj ch’a l’han gnente da porté? Còsa ch’i podrìa dive? Për lòn ch’i feve spetevene forsi 'd làude? Sicur che për lolì i l’hai gnun-e làude da feve!

La tradission ch’i l’hai arseivù e ch’i l’hai passà a vojàutri a ven dal Signor. Gesù, 'l Signor, la neuit ch’a l’è stàit tradì, a l’ha pijà 'd pan, e dòp avèjne rendù grassie, a l’ha falo a tochetin e a l’ha dit: “Pijene, mangene: sossì a l’é mè còrp ësmonù për vojàutri. Fé sossì an memòria 'd mi”. L’istess, dòp sin-a, a l’ha pijà 'l càles e a l'ha dit “Cost càles a l’é la neuva aleansa sigilà con mè sangh; fé sossì tute le vire ch’i na bèivreve an memòria 'd mi”. Përchè tute le vire ch’i mangereve dë sto pan, e ch’i beivreve da sto càles, i nunsie la mòrt dël Signor fin tant ch’a ven-a torna.

Parèj, donca, chi ch’a mangia 'l pan o ch’a bèiva dal càles dël Signor an manera nen degna, a sarà colpèivol ëd pëcché contra ‘l còrp e 'l sangh ëd Nosgnor. Che mincadun, donch, anans ëd mangé dë sto pan e 'd bèive dal càles, ch'a fasa na disànima 'd chiel midem. Përché col ch’a mangia e ch’a bèiv ëd manera nen degna, sensa esse consient ch’as trata dël còrp ëd Nosgnor, a mangia e a bèiv soa condan-a midéma A l’é për lòn che diversi an tra vojàutri a son fiach e malavi, e che diversi a son fin-a mòrt.

Se, contut, is giudichèisso da noi midem, i sarìo nen giudicà da Nosgnor an cola manera-lì. Pura, cand ch’i soma giudicà da Nosgnor, a l’é për coregg-ne, parèj i saroma nen condanà ansem al mond.

Donca, mè frej, cand ch’i feve d’adunanse për la Sin-a 'd Nosgnor, sie premuros j’un për j’àutri. Se cheidun a l’ha fam, ch’a mangia a soa ca për fé che vòstre adunanse a dvento nen ëd motiv ëd condan-a. Riguard a d’àutre ròbe, iv darai peui d’istrussion cand ch’i vnirai.

Nòte 

Bibia
Testament Neuv
Corint