Rino Serra/Tèra mìa/17


Àuta Langa 
Àuta Langa 'nt el frèsch ed la matin 
Ven desvijà dal ross sol al sò basin, 
Le nebiette 's desperdo fra j 'onde
Dle colin-e che vers el mar fan esponde;

La frescura ch'at intra 'nt la pel 
Già at dis che 'l tò di sarà bel, 
Lus el verd ed le colin-e d'antorn
Tond ed lun-a l'é ancor là 'n sie sfond,

El bel arch dle montagne maestos
A sovrasta oltra 'I pian un pò nebios,
_Sì 'I Piemont it lo veddi ai pé 
Dle montagne pì bele che a-i é.

El mè euj dl'àuta Langa ij bej brich 
A veul descheurve ij segret pì antich
E già 's perd ant un seugn quand el mar 
Dle soe eve j'era sì gnente avar;

Ma quant temp da col di l 'é passà 
Mach pì j'onde 'd colin-e a-i son stà, 
Però a-i resta n'asur su 'nt el cel
Che 'l bel mar or at fà da capel,

Quandi peui 'nt le neuit sensa lun-a 
Un rosari de stèile 's desgrun-a
E 'l tò cheur riess pì nen a frené 
Tuti ij bàtit del sò grand martlé.

Àuta Langa argin-a 'd Piemont
Mi 'l tò seugn tnirai sempe da cont 
Come 'n seugn dij ricòrd da masnà 
Quandi 'I mond j'era meno inquinà!

(Stèmber 1997)

Rino Serra
Leteratura piemontèisa