Rino Serra/Le fior dël mal/116


CXVI. Un viagi a Citèra 
Mè cheur, 'mé n'osel, viravoltava giojos 
E lìber, antorn ai cordagi as calava; 
Sot d'un cel sensa nivole la nav rolava, 
Com un àngel anciocà da 'n cel radios. 

Che isola a l'é si arnosa e nèira? - 
L'é Citèra, A l'han dine, un pais ant le canson arnomà, 
Eldorado banal ëd tuti ij vej pa marià. 
Bèichela, dòp tut, l'é mach na bin pòvra tèra. 

-Isola dij doss segret e dle feste dël cheur! 
Dl'antica Vénere 'l fantasma pien ëd babìa 
Dzor dij tòi mar a plan-a come aròma e carìa 
Për da bin lë spirit d'amor e 'dcò 'd langor. 

Bela isola dai mirt verd, pien-a 'd fior ch'as deurbo, 
Venerà e bin volùa da tute le nassion, 
Dont ij leugn sospir dij cheur an adorassion 
Coma l'incens un giardin ëd reuse a cheurbo, 

Oh ël rocolé d'un colomb, etern sempe egual! 
-Citèra l'era ormai un teren dij pì malandà, 
Un desert tut rochere turbà da aspre crijà. 
Antërvëddìa però na còsa singolar! 

L'era pa 'n templi con j'ombre dle boschin-e, 
Doa la giovo sacerdotëssa ch'a ama le fior, 
Andasìa, ël còrp brusà da segret calor, 
Duvertand la vesta a j'ariëtte fin-e; 

Ma bèica-sì che rasentand la còsta da press 
Fin-a a nojosé j'osej con nòste vele 
Bianche, na forca a tre brass che ambele- 
Là as mostrava contra 'l cel nèir coma 'n cipress. 

Dij feros osej an sël mangé bin quacià 
A dësblavo con rabia n'ampicà già tòst mur 
E ognidun piantava, 'mé n'utiss, sò bech impur 
An tuti ij pòst ëd col marsum ansagnentà 

J'euj a l'ero doi përtus, da la pansa sfondà 
J'antëstin pesant an sle cheusse a vnisìo a pende 
E ij lagosin, angord ëd se delissie orende, 
A l'avìo a colp ëd bech assolutament castrà. 

Sot dij pé un trop ëd bestie a quatr pé invidios 
Ël muso aussà, anans e 'ndré as virava; 
E na bestia pì gròssa 'n mes a s'agitava 
Coma un bòja 'n mes a sòi aiutant fogos. 

Abitant ëd Citèra, fieul d'un cel sens'ombra, 
Silensiosament ti 't sofrìe costi insult 
An ëspiassion ëd tòi motoben dzonorà cult 
E dij pecà ch'a l'han proibite la tomba. 

Ridicol pendù, a son ij mè e ij tòi dolor! 
L'hai sentì a la vista dij tòi member flutant, 
Coma 'n vòmit, armontè anvers ij mè dent 
Ël bin longh fium ëd fel ëd j'antich balord dolor; 

E dë dnans a ti, pòr diav da l'arcòrd bin car, 
L'hai sentì tuti ij bech e tute le mangiòire 
Dij cornajass aùss e dle pantere nèire 
Ch'a godìo 'n mond a trituré mia pòvra carn. 

-Ël cel l'era 'nciarmant, ël mar na maravija; 
Oramai për mi tut l'era nèir e sagnant, 
Òmmi! E i l'avìa coma 'nt un sudari pesant, 
Ël cheur sotrà 'n cola trista alegorìa. 

An toa isola oh Vénere! L'hai mach truvà 
Na forma simbòlica con pendùa mia imagi... 
-Ah Nosgnor! Dame la fòrsa e 'l coragi 
Ëd beiché mè cheur e mè còrp sensa esse nausià! 

Rino Serra
Leteratura piemontèisa
Baudelaire