Pieśń z 1792 roku
Do Ciebie Boże wznosim nasze modły,
Spuść karę na ten ludzi związek podły,
Niechaj po ziemi ojczystej swobodnie 
Nie chodzą zbrodnie.

Widzisz Twe Boże zhańbione kościoły, 
Widzisz poległych rycerzów popioły, 
Widzisz ро całym kraju mordy srogie, 
Rozpacz i trwogę.

Dzieło to smutne jest dziełem przemocy, 
Przyszedł w kraj dziki mieszkaniec północy, 
Przyszedł i ludu Twego prawa hardo
Depcze z pogardą.

Lecz któż uwierzył znaiazł się wyrodny,
Czci i imienia Polaka niegodny, 
Który przed obcym despotą się modlił, 
By kraj swój spodlił!

Miecz jego przodkom dany ku obronie, 
Utopił zbrodzień w Matki własnej łonie, 
A na swych braci, na lud ponękany, 
Włożył kajdany.

Żołnierz nie liczbą wielki, ale męstwem, 
Okrył się sławą, pamiętnem zwycięstwem, 
Nie bronią ani mestwa swego wadą, 
Lecz poległ zdradą.

Boże, patrz na tę postać swego ludu, 
Tu Twej litości, Twego trzeba cudu! 
Wszakże nas Twoja ręka, wielki Boże, 
Wydźwignąć może!

A gdy Cię wzruszą nasze losy srogie, 
Chowaj Kościuszki życie wszystkim drogie, 
On jeden pęta haniebne z nas zrzuci,
I wolność wróci. 

Liryka