Wieże piastowskie na Śląsku
Wymarli nasi tak liczni Piastowie, 
Sława ich czynów poszła w zapomnienie, 
Dziedziny posiedli obcy panowie, 
A pyszne zamki toczy spustoszenie. 
Zgasła ich pamięć, bo nikt na ich grobie 
Nie stawił pomnika, wyrył imiona; 
Za to w świątyniach wystawili sobie 
Swej pobożności pomnik, a znamiona 
Wielkiego ducha wyryli we wieżach, 
Które ich grodów ozdobnie broniły. 
Jak dąb samotny na morskich wybrzeżach 
Zdobi i strzeże olbrzymiej mogiły, 
Sam jeden śmiało stawia burzy czoło, 
Sam się i czasom i ludziom opiera, 
Gdy słabsze i młodsze drzewa wokoło 
Niego pożarła burza lub siekiera: 
Tak sterczą nad piastowskimi grodami, 
Jak nad ogromną, acz próżną mogiłą, 
Okrągłe wieże, zębate z czubami, 
Niegdyś obroną, dziś ozdobą miłą 
Dla oka, milszą dla serca śląskiego. 
Do stare te baszty przypominają 
Nie tylko chwile nam wieku złotego, 
Lecz i nadziei wygasnąć nie dają, 
Że godło Piastów zaświeci z tych wieży 
Znów i nad Śląskiem zaświta swoboda, 
Gdy anioł biały swe skrzydła rozszerzy 
I będzie jeden pasterz, jedna trzoda. 
Liryka
Konstanty Damrot