Rymy dorywcze
I. DEDYKACJA [III]
 Patrzyłem, jak przez szyb brylanty
 Wbłysł słońca promień - i zalotnie
 Na czole rzeźbionej Atalanty
 Drżał, i wachlarzył się stokrotnie!
 Potem przez liście bluszczów w wazie
 Kroplił - i piasku źdźbła krysztalił... 
 I aksamit bogatych kotar
 Po łamiących się fałdach palił, 
 Nim złocony grzbiet książki otarł.
 
 A książka była klamrą spięta,
 A była śniącą coś w promieniu -
 Jak gdy chce z trumny powstać Święta,
 Gdy zawoła ją Pan, po imieniu.
 I wszystko to było pełne blasku
 Maurytańskiej obfitości
 Lub, jak gotyckie tło w obrazku,
 Gotyckiej Boga znajomości -
 Gdzie słońce igra z ziemi pyłem!...
 
 Wiedząc, iż księga spięta klamrą
 Mieści Poezje - - - pomyśliłem:
 Niech już w blasku ich chwały zamrą!
 Po co wzruszać mam wieko księgi,
 Mięszając spokój autora - -
 Tam też same blaski i wstęgi,
 Co na wierzchu - - - a prawd... półtora!!
 
 Dlatego - Tobie! o Warszawo,
 Niosę dziś księgę mniej złoconą.
 Dotknij jej swoją ręką krwawą,
 Ty! nie dziewczątko... Ty, Matrono!
 - Syrena herbem Twym, zwodnicza,
 Lecz ja zmierzyłem Oceany,
 A pamiętałem Cię z oblicza,
 Niekiedy równie zapomniany!...
 
 Niech dziwo-włose Partenopy
 I rozkoszne małe dzieweczki
 Pod swoje pląsające stopy
 Zgarniają muszle i kwiateczki;
 Niech rym cenią, ile on chwalny?!
 Ile wiejący błogą wonią...
 By zagłuszyć grom prawdy walnéj,
 Niech w dzwoneczki fijołków dzwonią.
 
 Inny jest powab u Matrony,
 Równym wyprostowanej czołem,
 Ubranym w gęste kłosów plony,
 Dla której bardon w rękę wziąłem - -
 - Ona, jak górne Jeruzalem,
 Hymnów świadoma i boleści,
 Ani się złamać dawa żalem,
 Ni tylko tego chce - co pieści...
 
 Przyjm! - - i chęciami chęci zamień,
 O! Ty, młodości mej Stolico...
 Z Twego bruku rad bym miał kamień
 W mchu cmentarza, pod błyskawicą...
 Gdy grobowce skrzywią się i zaskrzypią,
 A o wtórego świata kręgi
 Bieguny tego się uczépią...
 - I odpomnę karty mojej księgi.

Cyprian Kamil Norwid
Liryka
Literatura polskiego romantyzmu