Atak pod Węgrowem (fragment)
Potem poborca ze zbirów pomocą,
 Przyszedł dla cara wybierać żołnierzy,
 Na kwiat narodu napadając nocą,
 By z najpiękniejszej złupić kraj młodzieży.
 I tnąc latorośl wśród szczepów zarodu,
 Na długo odjąć drzewu możność płodu.

 Więc trzeba było jąć się kos, oręży,
 By stoczyć walkę choćby z piorunami,
 Umrzeć, by umrzeć, bo w Polsce nie ciężej,
 Wolnym i dumnym upaść pod kulami,
 Niż dnie swe kończyć od rodziny z dala, 
 Jak podły żołdak w służbie u Moskala.

 Natenczas każdy, w kim tlał ogień żywy,
 Wrzała krew młoda i polskości znamię
 Zostało w duszy, boju tylko chciwy
 Brał kil do ręki lub kosę na ramię
 I szedł do lasu, by w myśli prostaczej,
 Utworzyć zastęp i wszcząć bój rozpaczy.

 I zajaśniały owe wielkie czyny,
 Jakich nam dzieje przedstawiają całe 
 Gdy dwóchset młodzi, jak Termopil syny,
 By resztę braci zasłonić się dało,
 Mężnie na paszcze rzuca się armatnie
 I tam znajduje swe chwile ostatnie.

1863

August Barbier
Powstanie styczniowe
Przekłady poezji