Idą, idą Monarchowie
Idą, idą Monarchowie, 
I ze wschodu trzej królowie, 
By powitać tam w żłóbeczku 
Boga z nieba na sianeczku, 
Który zstąpił na tę ziemię, 
Aby zbawić ludzkie plemię. 

Niosą dary Monarchowie 
I ze wschodu trzej Królowie, 
Niosą dary cenne, drogie,
Zwyciężają trudy mnogie, 
A z darami pokłon dają,
Boga kornie wychwalają. 

Nas na dary nie stać, Boże!
Ztota, miry, któż dać może? 
Lecz my spieszym z łzą błagania, 
Żebrząc Twego zlitowania: 
Boże Wielki - Sprawiedliwy, 
Daj dla Polski dzień szczęśliwy! 

Polska dała już w ofierze 
Łez krwi morze, silna w wierze, 
Niezłamana, nieugięta, 
Jak na krzyżu dziś rozpięta; 
Gdy wróg depce ją ze złością, 
Patrzy w niebo wciąż z ufnością. 

Ona dzisiaj wraz z Królami 
Spieszy do Cię z swemi łzami, 
Ona błaga, wznosząc dłonie, 
Pokazując na ból w łonie: 
Boże Dziecię! świt wolności 
Niech rozbłyśnie nam w jasności! 

Boże Dziecię, jako dary 
Przyjm rozliczne te ofiary, 
Które Polska przynosiła, 
Gdy Kościoła wciąż broniła 
I błogosław tej krainie, 
Która łzami sto lat płynie. 

Kolędy