Akt powstania kościuszkowskiego
Akt Powstania Obywatelów, Mieszkańców Województwa Krakowskiego.

Wiadomy jest światu stan teraźniejszy nieszczęśliwej Polski. Niegodziwość dwóch sąsiedzkich
mocarstw i zbrodnia zdrajców Ojczyzny, pogrążyły ją w tę przepaść. Uwzięta na zniesienie imienia
polskiego, Katarzyna II, w zmowie z wiarołomnym Fryderykiem Gwilhelmem, dokonała zamiaru
nieprawości swojej. Niemasz rodzaju zbrodni, fałszu, obłudy i podstępu, któremiby się te dwa rządy
niesplamiły dla dogodzenia swojej zemście i chciwości. Ogłaszając się bezwstydnie carowa za
gwarantkę całości, niepodległości i szczęścia Polski, rozrywała i dzieliła jej kraje, znieważała jej
niepodległość, trapiła bezustannie wszelkiego rodzaju klęskami. Gdy zaś Polska zbrzydziwszy sobie
jej obelżywe jarzmo, odzyskała prawa samowładności swojej, użyła przeciw jej zdrajców Ojczyzny,
bezbożny ich spisek wsparła całą swą mocą zbrojną, a chytrze od obrony kraju odwiodłszy króla,
któremu sejm prawy i naród wszystkie swoje siły powierzył, wkrótce samychże zdrajców haniebnie
zdradziła. Przez takie podstępy stawszy się panią losów Polski, wezwała do łupów Fryderyka
Gwilhelma, nagradzając jego wiarołomstwo w odstąpieniu najuroczystszego z Polską traktatu. Pod
wymyślonemi pozorami, których fałsz i bezczelność samym tylko tyranom przystoi, w istocie zaś
dogadzając nienasyconej chciwości i chuci, rozpostarcia tyranji przez opanowanie przyległych
narodów; zagarnęły te dwa spiknione na Polskę mocarstwa, odwieczne i niewyrzeczone dziedzictwa
Rzeczypospolitej, otrzymały na zbrodniczym zjeździe zatwierdzenie zaborów swoich, wymusiły
przysięgę na poddaństwo i niewolę, wkładając najsroższe na obywatelów obowiązki, a sami żadnych
prócz arbitralnej woli nieznając; oznaczały zuchwale, nowym i niesłychanym dotąd w prawie narodów
językiem, istność Rzeczypospolitej w rzędzie państw niższego stopnia; okazując jawnie, że tak prawa,
jak granice państw udzielnych od ich upodobania zawisły, i że patrzy na północną Europę jak na łup,
przeznaczony dla ich drapieżnego despotyzmu.
Pozostała reszta Polski nieokupiła tak strasznemi klęskami polepszenia stanu swego. Ukrywając
carowa niebezpieczne europejskim mocarstwom dalsze zamiary swoje, poświęciła ją tymczasem
barbarzyńskiej i nieukojonej zemście. Depcze w niej najświętsze prawa wolności, bezpieczeństwa,
własności osób i majątków obywatelskich; myśli i czucia poczciwych Polaków nieznając schronienia
przed jej podejrzliwym prześladowaniem: mowie samej więzy narzuciła. Zdrajcy tylko ojczyzny mają
od niej pobłażanie, aby się bezkarnie wszelkich dopuszczali zbrodni. Rozszarpali oni majątek i
dochody publiczne, wydarto obywatelom własność, podzielili, między siebie urzędy krajowe, jak
gdyby łupy na pokonanej ojczyźnie zdobyte; a przybrawszy sobie świętokradzko imię narodowego
rządu, wszystko z woli obcej tyranji na pierwsze jej skinienie, niewolniczo dopełniają. Rada
Nieustająca, twór obcego narzutu, prawą narodu wolą zniesiona, a świeżo od zdrajców na nowo
wskrzeszona, targana na rozkaz posła moskiewskiego te nawet granice władzy swojej, które od tegoż
posła z podłością przyjęła, gdy ledwie co zniesione, lub uchwalono ustawy samowolnie podnosi,
przerabia i niszczy. Słowem, rząd mniemany narodu, wolność, bezpieczeństwo i własność obywatelów
zostają w ręku niewolników sługi carowy, której przemagające w kraju wojska są tarczą dla ich
nieprawości.
Przytłoczeni tym ogromem nieszczęść, znękani bardziej zdradą, aniżeli mocą oręża
nieprzyjacielskiego, zostający bez najmniejszej krajowego rządu opieki, postradawszy Ojczyznę, a z
nią używanie najświętszych praw wolności, bezpieczeństwa, własności, tak osób jako i majątków
naszych, zdradzeni i najgrawani od jednych, opuszczeni od drugich rządów; my Polacy, Obywatele,
mieszkańcy województwa krakowskiego, poświęcając Ojczyźnie życie nasze, jako jedne dobro,
którego nam jeszcze tyranja wydrzeć niechciała, idziemy do tych ostatnich i gwałtownych środków,
które nam rozpacz obywatelska podaje. Mając więc niezłomne przedsięwzięcie zginąć i zagrzebać się
w ruinach własnego kraju, albo oswobodzić ziemię ojczystą od drapieżnej przemocy i haniebnego
jarzma; oświadczamy w obliczu Boga, w obliczu całego rodzaju ludzkiego, a mianowicie przed wami
Narody, u których wolność jest wyżej ceniona nad wszystkie dobra świata, iż używając
niezaprzeczonego prawa odporu przeciwko tyranji i zbrojnej przemocy wszyscy w duchu rodackim,
braterskim i obywatelskim łączymy w jedno siły nasze; a przekonani, iż pomyślny skutek wielkiego
przedsięwzięcia naszego najwięcej od najściślejszego nas wszystkich zjednoczenia zależy, wyrzekamy
się wszelkich przesądów i opinji, które obywatelów, mieszkańców jednej ziemi i synów jednej
Ojczyzny dotąd dzieliły lub dzielić mogą, i zaręczamy sobie wszyscy nawzajem nieoszczędzać ofiar i
sposobów, jakie tylko święta miłość wolności dostarczyć zdoła ludziom powstającym na jej obronę.
Uwolnienie Polski od obcego żołnierza, przywrócenie i zabezpieczenie całości jej granic, wytępienie
wszelkiej przemocy i uzurpacji, tak obcej, jak i domowej, ugruntowanie wolności narodowej i
niepodległości Rzeczypospolitej, ten jest cel święty powstania naszego, który, żeby w skutku
zawiedzionym niebył, żeby dzielna władza kierowała siłą narodową, zważywszy pilnie stan dzisiejszy
ojczyzny naszej i jej mieszkańców, te nam sposoby nieuchronne i konieczne zdają się: mieć
Naczelnika powszechnego zbrojnej siły narodowej, Radę najwyższą narodową, tymczasową komissję
porządkową, sąd najwyższy kryminalny. Za powszechną więc nas wszystkich wolą stanowimy co
następuje:

1. Obieramy i uznajemy niniejszym aktem naszym TADEUSZA KOŚCIUSZKĘ za najwyższego
i jedynego Naczelnika i rządcę całego zbrojnego powstania naszego.

2. Wspomniany Naczelnik siły zbrojnej złoży zaraz najwyższą radę narodową. Powierzamy
gorliwości obywatelskiej jego wybór osób do tej rady i przyspieszenie jej organizacji. Naczelnik sam
będzie mógł zawsze zasiadać w tej radzie, jako jej członek czynny.

3. Do władzy jedynej Naczelnika należeć będzie: urządzenie siły zbrojnej narodowej,
nominowanie osób na wszystkie stopnie wojskowe i sposób użycia tejże siły zbrojnej przeciw
nieprzyjaciołom ojczyzny i niniejszego powstania naszego. W tym wszystka Rada najwyższa
dopełniać będzie rozkazów i urządzeń jego, beznajmniejszej przeszkody i opóźnienia, jako Naczelnika
prosto z woli narodu wezwanego i wybranego.

4. Gdyby Naczelnik Tadeusz Kościuszko w przypadku choroby lub innej jakowej przyczyny, sam
nie mógł dopełniać obowiązków ważnego urzędu swego; w takimi razie mianować będzie zastępcę
swego, zniosłszy się z Radą najwyższą narodową. Gdyby zaś nagła śmierć lub niewola, lub inna
przyczyna pozbawiła nas wspomnianego Naczelnika, a przez to zdarzenie siła zbrojna narodowa bez
pewnego Naczelnika i rządcy została; pierwszy z porządku w tym korpusie, gdzie będzie naczelnik,
obejmie tymczasem najwyższą komendę, a Rada najwyższa narodowa innego naczelnika na miejsce
Tadeusza Kościuszki mianować będzie. W obydwu tych przypadkach naczelnik siły zbrojnej, jako już
nie prosto z wezwania narodu, lecz ze zdania Rady najwyższej wybrany, rozkazom tejże Rady
podlegać będzie we wszystkiem.

5. Rada najwyższa narodowa opatrzy skarb publiczny na utrzymanie siły zbrojnej narodowej, na
opędzenie wszystkich wydatków wewnętrznych jako i innych, które uzna za nieuchronne w celu
powstania naszego. Będzie zatem mogła stanowić o tymczasowych podatkach obywatelskich o
urządzeniu i użyciu dóbr i wszelkich funduszów narodowych, tudzież o pożyczce bądź w kraju, bądź
za granicą. Taż Rada nakaże rekruta, opatrzy siłę zbrojną we wszystkie potrzeby wojenne, jako to:
broń, amunicję, odzienie etc. Zapewni narodowi i wojsku żywność dostateczną, czuwać będzie nad
porządkiem i bezpieczeństwem kraju, oddalając wszelki przeszkody i poskramiając zamiary celowi
powstania naszego przeciwnie. Doglądać będzie sprawiedliwości, aby ta prędko i dzielnie sprawowana
była. Starać się będzie dla narodu naszego o wsparcie i pomoc obcych narodów. Nakoniec zatrudniać
się będzie prostowaniem opinji publicznej i rozkrzewianiem ducha narodowego, aby ojczyzna i
wolność była hasłem największych ofiar dla wszystkich ziemi polskiej mieszkańców. Te są
główniejsze obowiązki, które wkładamy na radę najwyższą narodową,

6. Stanowimy u siebie komissją porządkową województwa, ziemi, powiatu naszego podług
osobnego tymczasowego układu naszego. Komissja ta będzie w województwie, ziemi lub powiecie naszym jedynym narzędziem wykonawczem Naczelnika siły zbrojnej narodowej i Rady najwyższej;
dopełniać powinna wszelkich ich rozkazów i urządzeń, stosownych do opisu władzy, którąśmy im w
powyższych punktach powierzyli. Rada najwyższa narodowa przepisze natychmiast organizacją i
szczególne obowiązki tej komissji. My zaś przyrzekamy ściśłe wykonanie jej przepisów.

7. Rada najwyższa narodowa przepisze organizacją, postępek sądowy i prawidła pewne dla sądu
kryminalnego w województwie, ziemi lub powiecie naszem, tudzież dla najwyższego sądu
kryminalnego, który przy boku jej zostawać ma.

8. Gdy dla okoliczności teraźniejszych nie jesteśmy w sposobności uczynienia wyboru
porządnego osób dla sądu kryminalnego tak powiatowego jako i najwyższego; zdajemy przeto na
Radę wybór tych sędziów, a to z osób, które przez ostatnie wolne sejmiki ziemskie i elekcje miejskie
sędziów na urząd były wybrane.

9. Pod ten sąd podpadać będą wszystkie zbrodnie przeciwko narodowi i czyny przeciwne
świętemu celowi powstania naszego, jako zbrodnie przeciwko celowi zbawienia ojczyzny popełnione.
Wszystkie te zbrodnie karze śmierci podpadać będą.

10. Zachowujemy przy Naczelniku władzę stanowienia krygsrechtów i sztandrechtów podług
praw wojskowych i ustaw.

11. Ostrzegamy jak najuroczyściej przez akt niniejszy, iż żadna z tych tymczasowych od nas
powyżej ustanowionych władz, ani oddzielnie, ani razem wszystkie wzięte, nie będą mogły uchwalać
żadnych takowych aktów, któreby stanowiły konstytucję narodową. Wszelki akt takowy uznany od
nas będzie za przywłaszczenie samowładztwa narodowego, podobne do tego, przeciw któremu z
ofiarą życia naszego teraz powstajemy.

12. Wszystkie władze doczesne, od nas powyżej tym aktem uchwalone, dopóty w zupełnej mocy i
działaniu trwać będą, dopóki cel niniejszego powstaia naszego uskutecznionym nie będzie: to jest do
czasu, w którym kraj polski od obcego żołnierza i wszelkiej zbrojnej siły, powstaniu naszemu,
przeciwnej oswobodzony i całość granic jego zabezpieczona niezostanie. O czem najwyższy
Naczelnik z Radą narodową pod najściślejszą odpowiedzialnością z osób i majątków obowiązani są
ostrzedz obywatelów. Wtedy naród w reprezentantach swoich odbierze sprawę z dzieł i postępków
władz doczesnych, ogłosi światu wdzięczność dla cnotliwych ojczyzny synów, nagradzając ich pracę i
ofiar sprawiedliwych zasług; wtedy nakoniec stanowić będzie o przyszłej swojej i późnych pokoleń
szczęśliwości.

13. Obowiązujemy Naczelnika siły zbrojnej i Radę najwyższą narodową, ażeby przez częste
odezwy do narodu nauczali go o prawdziwym stanie interesów jego, nie tając ani łagodząc
najnieszczęśliwszych wypadków. Rozpacz nasza jest pełna, miłość ojczyzny nieograniczona.
Najsroższe nieszczęścia, najpotężniesze trudności niepotrafią osłabić i przełamać cnoty i męztwa
obywatelskiego.

14. Przyrzekamy wszyscy sobie nawzajem i całemu narodowi polskiemu stałość w
przedsięwzięciu, wierność dla prawideł, posłuszeństwo dla władz narodowych w tym akcie powstania
naszego wymienionych i opisanych. Zaklinamy Naczelnika siły zbrojnej i Radę powszechną na miłość
ojczyzny, aby wszystkich używali środków do oswobodzenia narodu i ocalenia ziemi jego. Składając
w ich ręku użycie osób i majątków naszych przez ten czas walki wolności z despotyzmem,
sprawiedliwości z przemocą i tyranją, chcemy aby zawsze przytomną mieli tę wielką prawdę: że
ocalenie ludu jest najwyższem prawem.
Działo się na zgromadzeniu obywatelów, mieszkańców Województwa Krakowskiego, w Krakowie

dnia 24 marca 1794 roku.

Tu nastepują tysiączne podpisy obywatelów, mieszkańców województwa.
Zgodno z oryginałem
Kasper Męciszewski, Komissarz Porządkowy Województwa Krakowskiego, pióro trzymający.

Zobacz też 

 Manifest rosyjski przeciwko aktowi insurekcji kościuszkowskiej (31 marca 1794)

Historia nowożytna
Powstanie kościuszkowskie