Bałtyk Tatrom, sonety/I. Westchnienie Bałtyku
Gdy smutne jak tęsknota, lotne jak marzenia
Z bursztynowych wybrzeży dolecą was wiatry
I rozbiją się z jękiem o skaliste Tatry
Czyż poznacie w nich nasze za wami westchnienia?
 Gdy z ciemnego smreku zakwili gdzie ptasze
 Niech w jego skardze nasza dojdzie was tęsknota:
 Gdy strugami trzydniowa zaleje was słota
 Wiedzcie że to za wami wylane łzy nasze!
Nam czy piaszczyste trąby wicher w oczy miecie
Czy złowrogim obłokiem niebo się zachmurza
Czy z łąk woń balsamiczną wieje ku nam kwiecie
Czy aż do dna bezdenni morzem wstrzyma burza:
 Wszystko nam przypomina, wszystko że na świecie
 Z ludzi pierwszy był Adam – pierwszą z kwiatów Róża.

Stanisław Tarnowski
Sonety