Boże carja chrani...
Wróg do nas przyszedł i mówi: „Rebiata! 
Niechaj wesołość w waszych sercach gości: 
Dziś wam ojcuje pan i władca świata, 
Car miłościwy! Przeszłość wam zazdrości, 
Że za minionych nie śpiewała dni: 
Boże carja chrani!"
 
Wraz się wyprężył, w takt uderzył w dłonie 
I, groźne ku nam posławszy źrenice, 
Zaintonował w współsiepaczy gronie 
Pieśń, która wstydem oblewa nam lice 
I kłamać każe chwale dawnych dni: 
Boże carja chrani!
 
Jak to? Na ziemi, którą przodki nasze 
Krwią użyźnili — na ziemi, gdzie w tańce 
Z dzidą moskiewską polskie szły pałasze 
I zwyciężały, my dziś, jak zaprzańce, 
Śpiewać tu mamy na szyd wielkich dni: 
Boże carja chrani?!
 
Od starych kopców, od mogił rycerzy 
Głębokie płyną ku wnukom westchnienia: 
Łany dziejowe wielkim krokiem mierzy 
Śmierć i w żałobę świat nam w okrąg zmienia, 
A my nucimy — hańbo smutnych dni: 
Boże carja chrani!
 
Ojczyste pola pod ciosami burzy 
Legły pokotem, w borach smukłe sosny
Chylą się z żalu, ptak się w locie nuży
I wody płaczą, a zasię radosny
Ma hymn rozbrzmiewać w te rozpaczne dni:
Boże carja chrani ?!
 
Nie! nie! Ten język niech uschnie w gardzieli,
Niech bezwład dusze młodzieńcze popęta,
Niżbyśmy kiedy zapomnąć cię mieli
I zdradzić ciebie, nasza ziemio święta,
Pieśnią, co końcem jest twych przyszłych dni:
Boże carja chrani!
 
Przekleństwo tobie, ty hymnie bluźnierczy,
Coś jest ojcowstwa zaprzeczeniem krwawem:
Na gruncie twoim szubienica sterczy,
Bezprawie każe nazywać nam prawem —
Przekleństwo tobie, hymnie podłych dni:
Boże carja chrani!
 
W twej nucie słychać pobrzęk kajdan głuchy,
Lodów sybirskich i kazamat echa
Drżą tu, by straszne, potępione duchy,
Trupich się czaszek zżółkły stos uśmiecha
W twojej melodii, grozo naszych dni,
Boże carja chrani!
 
Ale już zbliża się twój kres: na sądy
Już cię wzywają zdeptane narody - .
Tracisz pod sobą swe morza i lądy:
Brzmieć już zaczyna świeży hymn swobody,
Gdzie dotąd władła ta kaźń wolnych dni,
Boże carja chrani!

Jan Kasprowicz
Liryka