Nasz oręż
Dalej, bracia, do oręża, Który nigdy nie zawodzi; 
Nie zaczepia, a zwycięża, 
Rani, chociaż w krwi nie brodzi! 

My ubodzy - dział nie mamy, 
Ani broni i pieniędzy; 
My bez sprzymierzeńców – sami 
Radźmy tedy o swej nędzy! 

Ale bo nas dziś armaty 
Nie wybawią i warownie: 
Nam twierdzami dziś warsztaty, 
Dwory, szkoły i pracownie. 

  
Nam wojenną sztuką - praca, 
Bronią - wiedza lub narzędzie: 
Co kto umie, to popłaca, 
Byle robić - zawsze - wszędzie. 

Sierpy - kosy - piły - młoty 
Naszą ulubioną bronią, 
Gdy nam wśród skrzętnej roboty 
W polu lub warsztacie dzwonią. 

Naszą bronią - słowo dzielne, 
Prawem i męstwem natchnione; 
Bronią - pieśni nieśmiertelne, 
Bo nadzieją namaszczone. 

Naszą bronią - pacierz rzewny, 
Korny, zbożny, pełen skruchy; 
A że szczery, skutku pewny, 
Przeto pełen też otuchy. 

Naszem hasłem: Bóg i wiara! 
Naszem godłem: miłość, zgoda! 
Naszzą siłą: to ofiara! 
A wygraną: to swoboda! 
Pod takiemi znaki wrogów 
Zwyciężymy i wyprzemy 
Daleko z ojczystych progów, 
Lecz oręża nie. złożymy! 

Bo choć wroga zewnętrznego 
Z kraju swego wypędzimy, 
Dopiero gdy domowego 
Zniszczym, przyszłość utrwalimy. 

A tym wrogiem - to próżniactwo 
I wygódki niepochlebne, 
Niedołęstwo i partactwo 
I potrzeby niepotrzebne. 
  

Hej więc, bracia, do oręża, 
Który każdy dźwigać może: 
Kmiecie, rzemieślnicy, księża. 
I niewiasty - w imię Boże! 
Liryka
Konstanty Damrot