Żywot Józefa/IIIb
III. b.
A to już będzie

ROZPRAWA TRZECIA,
jako Józef będąc w więzieniu sny wykładał,
jako ji podczaszy, co z nim siedział,
opowiedział królowi, i jako był przywiedzion przed
króla i potym ku jakiej zacności przyszedł.

ROZMÓWCE:
JÓZEF — PODCZASZY — WIEŻNY — PIEKARZ
CEKLARZE — KRÓL.

JÓZEF narzeka w więzieniu:
I cóż się wżdy już dalej
ze mną ma dziać nędznikiem?
I długoż tak na świecie
mam być tym męczennikiem?
I cóżeś wżdy tak we mnie
miły Panie baczył,
Żeś tak dziwnie me sprawy
z łaski swej przejrzeć raczył?
Abowiem bez twej wolej
i włos z głowy nie spadnie
Żadnemu, kiedy raczysz;
trefisz w to barzo snadnie...
Ja jeszcze doma będąc
niewinnym w swej młodości,
Użyłem na wszem dziwnie
aż i od swych srogości:
Właśni mię byli bracia
nieboraczka przedali...
Z onej słodkiej wolności
w wieczną niewolą wdali!...
Przedsiem jednak nad sobą 
znał, panie, rękę twoję,
I w niewoliś okazał
nademną łaskę swoją...
Teraz zasię, co mi się
tu nowo przytrefiło,
O czym nigdy me serce
snadź było nie myśliło...
Co dziś za swą wiernością
ucirpieć muszę srodze!...
Lecz, iż spełna nadzieje
mam w Tobie, swoim Bodze,
Bo mi to wszytko smaczno
cirpieć i w tej niewoli,
Gdy co na mię przypada
według twej świętej woli...
A szkoda, iż by mię też 
snadz tym Józefem zwano,
Gdyby we mnię tej cnoty 
i z stałością nie znano.
A tak, gdyż to twa wola,
nic ja w tym niecknę sobie,
A wszytko w twa opiekę
już tam poruczam tobie...

HANO, podczaszy króla Faraonów, który też tam
siedział w wieży, mówi ku Józefowi,
usłyszawszy go narzekając:
Nie wiem, ktoś jest, lecz słyszę
Józefem cię zową:
I czemuż wżdy tak bardzo
trwożysz tak swą głową?
Zwłaszcza, iż się niewinnym,
jako mówisz, czujesz...
A czemuż się tak barzo
w przygodzie frasujesz?
Wszytkoć z czasem przypada
każdemu człowieku;
I któż tak zawżdy w szczęściu
pływa aż do wieku?
Nie byłby świat, ani żywot,
ale jakieś gody,
Gdyby na nas nie miały
przyść nigdy przygody.
A snadź bychmy ni Boga,
ani wstydu znali,
Jedno jako zwierzęta 
po świecie bujali...

JÓZEF ku podczaszemu:
Słyszałem też to o tobie,
a snacieś podczaszy...
Prawda wżdy, jakoś teszno,
kogo szczęście straszy.
Chociaj będzie w niewinności,
lecz to dawno słynie,
I niejeden i niewinny
czasem marnie zginie.
A zwłaszcza jakie dziś marne
w ludzioch sprawy znamy,
Co pirwej przed nas przyniosą,
to za prawdę mamy.
Ano to wielki uczynek
sprawiedliwie sędzić,
Trzeba na to polnych szpiegów 
kto w tym niechce zbłędzić.
Ale gdyż nie w naszej mocy
szczęście położono,
Musim przyjąć z dobrą wolą,
co przyniesie ono...

PODCZASZY cieszy Józefa:
A cóż czynić? bądźmy przedsię
wżdy dobrej nadzieje,
Gdy się szczęście z naszej nędze
do wolej naśmieje.
Przydzie ten czas, iż nam kiedy
wżdy stanie za szkodę,
A z tych przygód gdy wywiedzie
na miłą swobodę.
A tak to, co czas przyniesie,
już przymujmy wdzięcznie,
Wżdyć nas tak trapić nie będzie
już ta nędza wiecznie.
A już też w noc nie blizu,
więc się kęs przespiemy, 
A co który przez sen ujrzy,
to sobie powiemy.

HANO podczaszy, rano wstawszy, mówi ku
Józefowi, a powiada mu swój sen:
Dobry dzień, panie Józef,
podobnoś czujno spał,
Bom słyszał, żeś się wczora był
barzo zafrasował...
Powiedz-że mi, coć się wżdy
w tej przygodzie śniło?
Aby nas i to jednak
po części cieszyło...
Jam widział gniazdo wina
śród pięknej winnice
Z którego wnet wyrosły
piękne trzy macice:
A z nich potyni nadobne
grona wyrastały,
A jam zrącz dzierżał kuflik
królewski nie mały,
W który-em z onych gronek
wino wyciskawał — 
A potem swemu panu.
piciem z niego dawał.

JÓZEF sen wykłada podczaszemu:
Ty możesz mieć dobrą myśl,
a już bądź ist tego,
Że dasz iście królowi
picie dnia trzeciego;
Bo to ty trzy macice
pewnie znamionują.
A iścieć prędkie szczęście
na wszem obiecują.
A to już miej odemnię
iście pewne znamię,
A kiedy k temu przydziesz.
proszę, pomni na mię!...

ZOFAR piekarz, co też z nimi siedział, swój sen
powiada:
Mnie się zdało, żem nosił
trzy kosze na głowie:
We dwu mąkę, a w trzecim 
wszytko, com piekł sobie,
Do którego rozliczni
ptacy się zlecieli,
A z onego koszyka 
zobali, co chcieli.

JÓZEF piekarzowi sen wykłada:
To zły znak, że nad tobą
ptaszkowie latają...
A iście wiedz, iż ci ten
pewny znak dawają:
Niźli przydzie trzeci dzień
na gałęzi będziesz,
A tam już z tymi ptaszki
snadź na wieki siędziesz.

PODCZASZY dziękuje Józefowi za dobry wykład snu:
Ja dziękuję, Józefie,
za twe winszowanie.
Któreś mnie ty uczynił
o mym miłym panie.
Aż bych mu trzeciego dnia
miał picie podawać,
Wierz mi, jestli to dojdzie.
będęć to oddawać.

PIEKARZ za zły wykład snu łaje i niewierzy:
Ja nie mam zacz dziękować,
po djable mi tuszy:
Acz jednak ma dobra myśl
nic się tym nie ruszy,
Bo któż to właśnie może
zrozumieć na świecie,
Co się więc dziwnie komu
przez sen we łbie plecie!...
Sen mara, dobra wiara
rozdzieli nas równo:
Mnię przedsię ten kosz z chlebem
a sędziemu — gówno...

WIEŻNY podczaszego puszcza, a piekarza każe
wiesić, a zwoływa ceklarzów:
Hej, słyszcie towarzysze,
Król sam ku mnię srodze pisze,
Abych puścił podczaszego;
Dziś ma służyć k stołu jego.
Ale tego nieboraka
Kazał obiesić prostaka 
Piekarza, co tam z nim siedzi,
Już przyjaciół nie nawiedzi!...
A tak obu wyciągnicie,
Tego już na dół wezmicie,
Już tam swą zapłatę weźmie...
Nie równo idą ci więźnie.

JÓZEF piekarzowi przypomina sen usłyszawszy to:
Panie miły, piekarzu,
cóż sędziemu przydzie?
Zda mi się, iż już ta rzecz
snadź ci z kunstu wydzie;
Podobnoć się na jaśnią
sen mara wyjawi,
A barzo to krótki czas
wszytko tobie sprawi.
Acz ci tego nieżyczę,
to mi możesz wierzyć;
Ale któż gdy nieszczęściu
może krys zamierzyć?..

PIEKARZ lęknąwszy się mówi:
Już widzę, że to szczęście
ma na wielkiej pieczy,
Aż żadnego nie miną
obiecane rzeczy.
Już ja iście o sobie
mam nadzieje mało,
Bo mi się serce lękło,
a prawie zadrżało...

CEKLARZE puścili podczaszego, a piekarza wiodą wiesić:
Panie miły, podczaszy,
racz sam do nas wynidź,
Bo już nam rozkazano,
co mamy uczynić.
Jużeś jest na wszem próżen
więzienia twojego,
A idź już a bądź pilen
urzędu swojego,
Boć się już łaska pańska,
na wszem odnowiła,
I wszylkę spełną znajdziesz,
jako pirwej była.
Temuć nieborakowi
już nie masz lekarza,
Bo kazano obiesić,
nędznego piekarza.
A my czynić musiemy,
co nam rozkazano,
Bo to nam poruczono,
by ji na dół zdano.
A tak już pódź niebożę,
a sprawuj się Bogu
Boć być iście na gruszce,
jestli nie na głogu.

PIEKARZ narzeka nieborak:
Ach, niestotyż! toć piękną
to nowinkę słyszę,
A od wielkiej radości
prawie ledwie dyszę.
Bodaj że mnie był Józef
mych snów nie wykładał,
Aczem się i sam o nich
czemuś pilnie badał.
Bom słyszał, iż drugiemu
nadobnie wyłożył,
By się mnie tak trefiło
wiecznie bych mu służył.
Aleć już widzę próżno
dobrze tuszyć sobie,
Poruczam, Panie Boże,
duszę swoję tobie.
Widzę naznaczony czas
nikogo nie minie,
A kiedy komu przyjdzie,
bez pochybnie zginie.

Żywot Józefa 03B