Żywot Józefa/II
ROZMÓWCE:
POTYFAR, hetman króla Faraona.
COROBON, Izmaelita, kupiec.
JÓZEF, młodzieniec.

POTYFAR już w Egipcie ujrzawszy Izmaelity
pyta, nie mają-li czego przedć osobnego:

Hej, hej, posłuchajcie mało,
towarzysze mili!
Znać, iżeście w dalekich
gdzieś krainach byli.
A cóż tam wżdy niesiecie,
i cóż z sobą macie?
Owa się co spodoba, tedy mi przedacie...

COROBON Izmaelita, kupiec:
Nie masz, panie, zda mi się,
u nas nie wąskiego,
Bo by trzeba na wasz stan
mieć co osobnego.
Ty jedno proste rzeczy
teraz z sobą mamy,
Których wam snadź nie trzeba: 
wszak was dobrze znamy.

POTYFAR ujrzawszy Józefa pyta, co jest:
A to co za pacholę
na wielbłądzie macie?
Znać, że nie z naszej ziemie:
komu je chowacie?
A znać, iż to musi być
jednak coś dobrego,
Bo to stan okazuje,
i osoba jego.

COROBON Józefa chwali:
Tuchmy, panie, na drodze
też tego dostali: 
Bóg wie, żechmy dwadzieścia
zań srebrników dali.
Ale wierę nam nie żal 
nic nakładu tego,
Bo iście z niego mamy
służkę tak pilnego,
Iż mało sami wiemy
tam o której rzeczy,
Mało on już nie wszytko
tam ma na swej pieczy.

POTYFAR prosi o Józefa:
Proszę was, chciejcie mi się
tym chłopcem zachować,
A w rychle to poznacie,
iż wam to chce oddać.
A dam wam na nim zysku
tak wiele pieniędzy;
A iścieć u mnie w żadnej
też nie będzie nędzy.
A będzieli mi się tak
zachowywał w wierze,
Nie zachceć mu się zasię
rychło do macierze.

IZMAELITA, kupiec:
Panie, mychmy też radzi,
iż się nam nagodził,
Bowiem się nam we wszytko
foremnie przygodził.
Ale, gdy się wam tak zda,
sobie go wziąć raczcie,
A potym też te naszę
nam życzliwość baczcie.

POTYFAR dawa pieniądze za Józefa:
Owoż weźmicie pieniądze,
towarzysze mili,
Barzoście mi wdzięczną rzecz
teraz uczynili.
I od tej drugiej kupiej
już dam za was myto,
A nagrodzi się wam to
odemnie sowito.

Już przedany JÓZEF pana prosi, aby był nań
łaskaw:
Gdyż tak Pan Bóg raczył mieć,
mój łaskawy panie,
Żem został twoim więźniem —
bądźże łaskaw na mię.
Iścieć mnie nic nie zejdzie
na każdej pilności,
Jedno mało sfolgować
racz mojej młodości.
Jestlibyś z mej prostoty
co nie k myśli baczył,
Proszę, abyś do czasu 
z łaską karać raczył.

POTYFAR pyta o naród i o Boga Józefa:
Zkądeś jest a któregoś,
powiedz mi, narodu?
Albo wżdy też, któremu
tam służycie Bogu?
Bo więczeyzawżdy musi
myśleć o swem rodzie,
A stara się, aby był
zawżdy na swobodzie.

JÓZEF wysławia Boga swego i naród:
Więleby mówić o tym,
mój panie łaskawy,
Jakiego Boga mamy —
bo dziwne jego sprawy.
Co stworzył niebo, ziemię,
tegoż my chwalemy,
Bo to jest Bóg nad Bogi,
o tym pewnie wiemy.
A z rodum żydowskiego,
cnotliwego domu,
O swoich ja przygodach
nie powiem nikomu:
Bo snadźby kto słuchając
chciałby o tym szydzić,
A ja bych się za swą krew 
i sam musiał wstydzić.

POTYFAR oddawa klucze Józefowi:
Niechcę się ja nic pytać
o twojej przygodzie.
To mi miło, iż dobrze
mówisz o swym Bodze,
Wyznawasz też poczciwość
na wszem domu swego:
Ja nie tuszę o tobie 
iście już nic złego.
Otóż ci już oddawam
klucze od wszytkiego;
Bądźże wiernym szafarzem
już dobra mojego;
A poznamli cię wiernym
w twych posługach moich,
Iście łacno nagrodzisz
przeszłych przygód swoich.

JÓZEF się być wiernym obiecuje:
Dali Bóg to, mój panie,
wkrótce się objawi:
Mój Bóg, któremu dufam,
nademną to sprawi.
Choć sprawy nie dostanie
mnie w mojej młodości, 
Lecz, zdarzy Bóg, nie zejdzie
iście na wierności.
A ty jako mądry pan
mnię przepuścić raczysz,
Gdy z prostoty, nie z chuci,
co ku mnie zobaczysz.
Bo snadź i Bóg, co nigdy
w swych sprawach nie błądzi,
Ten więcej złościwam myśl,

JÓZEF swe więzienie Panu Bogu porucza:
Panie Boże, wszej chwały
jedyny na niebie,
Wiem, że gdy kto na pomoc
wiernie wzywa ciebie,
Żądny się na twym bóstwie
nigdy nie omyli,
A dozna dziwnej łaski
każdy w krótkiej chwili.
Zwłaszcza w świeckich pomocach,     
co są opuszczeni.
Ci są twojej opiece
wszytcy poruczeni.
Nie opaszcząjże, Panie,
twej nędznej siroty.
A racz kiedy uśmierzyć
wżdy moje kłopoty...
A wszak twoja cześć, chwała.
ztąd nawięcej słynie,
Iż ten, ktoć wiernie ufa,
nigdy nie zaginie!...

Żywot Józefa 02