Elegiarum, libri IIII, ejusdem Foricoenia Sive Epigrammatum libellus./ELEGIA V.
Nie wstydź się, Tarnowski,  jeżeli kiedy swe imię w książkach mych wyczytasz. Chociaż nie opiewam Teb ni wysokiego Pergamu, ni Atosa przekopanego, ni na kołach cieśniny morskiej przebytej;  przecież Feb  nie broni mi wstępu do kastalskiej groty,  dokąd utarta droga przez Mimnermowe łany  prowadzi.  Przecież i mnie już dawno nagi Amor, zdjąwszy sajdak splata wieniec z macierzyńskich liści. Jeśli kiedy pieśni me czytać pobłażliwie będziesz, jeśli sprzyjasz muzom i memu gienijuszowi:  nie tracę nadzieji, że starożytnych bohaterów wywiodę na boje i na adonijskiej trąbie walki jich  głosić będę. Owszem opiewać będę i ciebie, jak w złowrogiej bitwie Obertyńskiej Dakowie przez zdradliwe przed tobą pierzchali brody, jak uciekała Moskwa z Ryfejskiego szczytu,  jak pierzchali Scytowie groźniejsi wtedy, gdy w tył zawracają konie. Teraz wszakże, póki jeszcze pierwszy ogień wre w piersi, pozwól mi jiść  w dotychczasowym kierunku; pozwól, zdala od obozu, zdala od dźwięku trąb wojennych, opiewać uczty nocne i zgiełk podchmielonych biesiadników. Wy tymczasem, wawrzyny Feba, podrastajcie sobie; nateraz dosyć mi skronie mirtem uwieńczyć.

Elegiarum, libri IIII, ejusdem Foricoenia Sive Epigrammatum libellus