Żywot Józefa/XII
XII
Tu ku królowi Jakóba Józef wiedzie, ojca swego,
a jako ji król wdziecznie przyjął, i jako im
dał osiadłość, a to:

ROZPRAWA DWANASTA.

ROZMOWCE:
JÓZEF — JAKÓB — FARAO

(JÓZEF mówi:)
Pójdzi-ż, namilejszy ojcze,
do pana mojego,
Bo wierz mi, wielki to dziw
też będzie u niego.
Wiem iże cię barzo rad
będzie u siebie miał,
A z tobą stare dzieje
będzie rozprawował...

JAKÓB:
Już mię wiedź, kędy raczysz,
ja idę za tobą,
A snadź by mi i na śmierć
nic nie ciężko z tobą;
Bo już Pan Bóg twe sprawy
kiedy cię tak przejrzał,
Zawżdy na wszytko dobre
snadź będzie obracał.

JÓZEF przywiodszy ojca mówi ku królowi:
Najaśniejszy mój panie,
miłościwy królu!
Raczył dziś Pan Bóg dziwnie
ulżyć mego bólu:
Ojca swego, któregom
nie widział wiele lat.
Teraz ku mnię przyjechał —
któremum barzo rad.
Zwłaszcza w takich przygodach,
co on i ja miewał,
Kiedy się panie dowiesz
będziesz się dziwował.
A takiem go tu przywiódł
k jego poczciwości,
Aby rękę całował
waszej wielmoźnosci;
Bo on będzie nie małą
pociechę z tego miał,
Kiedy syna i z panem 
pospołu oglądał.

KRÓL wita Jakóba:
Daj rękę, miły stary,
barzo cię widzę rad...
Daj Boże, i mnie chociaj
doczekać takich lat.
Otóż masz swego syna,
na któregom łaskaw,
A toć jest pirwszy sprawca
naszych królewskich spraw.
Już tam niechaj opatrzy
czas twojej starości,
Abyś w mej ziemi nie miał
żadnej niewczesności.
Już wam ziemię Rameses
tam w dziedzictwo dawam,
Czyniąc cię już w niej panem —
a tak to zeznawam.

JAKÓB dziękuje i błogosławi królowi:
Pan Bóg, co ziemię, niebo
swą możnością sprawił.
Aby ciebie i twój dom
wiecznie błogosławił!..
Iżeś raczył wywyższyć
tak syna mojego,
I mnię w tę łaskę przyjąć
sługę nikczemnego.
Lecz ten sobie z łaski swej
sowito zapłaci,
Który miłosiernego 
każdego bogaci.

KRÓL Józefowi ojca porucza:
Już, Józef, opatrz dobrze
przyjacioły wszytki,
Bo tam mogą w tej ziemi
mieć wielkie pożytki;
Zwłaszcza, iż jako słyszę
w bydlech się kochają,
Tam pastwiska, tam wszytko
po swej myśli mają.

JÓZEF dziękuje królowi z tej łaski:
Jakoż ja to, mój panie,
mam tobie zasłużyć,
Że mi dawasz tak hojnie
tej swej łaski użyć?
I dusza ma po śmierci
snadź by się godziła,
Nigdyby takiej łaski
snadź nie zasłużyła.
Ztąd twoja pańska sława
będzie się mnożyła,
I w postronne narody
sławę roznosiła,
I uroście dobra myśl 
każdemu człowieku,
Tak szlachetnemu panu 
służyć aż do wieku,
Gdy tak nad cudzoziemcy
łaskę okazujesz,
I inym wiele ludziom
hojnie ją szafujesz.
A Bóg możny sowito
to wszytko nagrodzi,
Bowiem to z jego wolej
snadź wszytko pochodzi.
Już ja pójdę, opatrzę
z rodem ojca swego —
Niech wiecznie wysławiają
ciebie, pana swego!

JÓZEF już Jakóba wiedzie do swych roskoszy:
Pójdzi-ż, namilejszy ojcze,
używać radości,
Którycheś ty doczekał
tuż w swojej starości.
Gdy mię masz sługę swego
już i wszytcy słudzy,
Cokolwiek ich jest przy mnię
musząć służyć drudzy.
A bracia z inem rodem
już tam w tej ziemicy
Niech Pana Boga chwaląc
tam mieszkają wszytcy.
A tak już używajmy
wespołek radości,
Czyniąc Panu wieczną cześć
tam na wysokości!...

KU TEMU CO CZEDŁ
MAŁA PRZEMOWA

Jużeś przeczedł, co się pirwej działo,
Wielkich strachów i dziwów nie mało.
Tu też obacz, gdy już k temu przyszło,
Na jaką im radość po tym wyszło;
Bo tam w wielkiej obfitości byli
A barzo się byli rozmnożyli.
Tyć był Józef do Egiptu przywiódł,
Które Mojżesz z Aaronem wywiódł,
Tym się morze było rozstąpiło,
Co je gonił, króla utopiło.
Wielką im Bóg łaskę okazował,
Siła dziwów nad nimi sprawował...
To więc potym, co się z nimi stało,
Szukaj sobie masz pisma nie mało;
Bo gdyś począł, już będziesz chciał wiedzieć,
Zwłaszcza, gdy cię teszno będzie siedzieć:
Bo snadź z tego rozum się urości,
Gdy czytają istoryje prości.

KU DOBRYM TOWARZYSZOM
TOWARZYSKA PRZEDMOWA

Tu już obacz, towarzyszu miły,
Co się dzieje w świeckiej krotofili:
Dziwne błędy, dziwne przewrotności,
A któż wytrwa w takiej omylności?
Boć gdyć się snadź świat nawięcej śmieje,
Nigdy nie bądź bezpiecznej nadzieje;
Ujrzysz wkrótce, iż po małej chwili
Nie jednego więc marnie rozkwili.
A tak na to, to snadź nalepszy plastr,
Wszytko pod nim zgoi się natychmiast:
Mieć myśl wolną a serce przespieczne,
Gdyż nam nie jest tu mieszkanie wieczne.
A nie zwięzuj myśli ni sumnienia
Prze mały kęs doczesnego mienia...
Widzisz, żeć to wszytko z wodą płynie,
A marnie ich wiele przeto ginie.
Nie dosyć jest w obfitem żywocie
Tu do czasu mieszkać a w kłopocie,
Bo pieszczone ciało zgnije w grobie:
Strójże, radzęć, dobrą sławę sobie,
Która by tu po tobie została,
Wieczną pamięć twoję odnawiała.
Bo kto w ludzkich uściech dobrze słynie,
Snadź i pańska łaska go nie minie;
A kto się tu zachowywa dobrze,
Bóg każdemu snadź też płaci szczodrze:
Tu na świecie doczesnią roskoszą,
Tam swą łaską, kiedy ztąd popłoszą.

Żywot Józefa 12