Do strumyczka
Strumyczku luby, 
Stąd pełen chluby,
Że którędy chcesz, tam płyniesz, 
Przyjmij w twe zdroje 
Gorzkie łzy moje,
Zanieś Ismenie
Moje westchnienie —
Wiem, że jej domu nie miniesz.
 
Jak będziesz z bliska 
Od jej siedliska,
Płyń, mój strumyczku kochany, 
Wolnym potokiem, 
By mogła okiem
Dojrzeć w twej toni, 
Jak łza łzę goni,
Wylaną dla jej odmiany.

Toż pod tym lasem, 
Gdzie w tobie czasem
Ismena twarz swoję widzi, 
Zamąć tam wodę, 
Niech, swą urodę
Widząc zmieszaną 
Z twarzy odmianą,
Swej się odmiany zawstydzi.

Stanisław Kublicki