Oświadczyny poety
O piękna Pani z  krzeseł

Perfumom której chciałbym cały przesiąc,
Pani ma tyle ogni,  których nikt nie skrzesał,
Pani może kochać cały miesiąc 
 
A ja wiem, żeby kochać  pani ma rację 
Trzeba dużo  pieniędzy i szklanych słoni,
A my mamy tylko  słów nieznanych plantacje
I kangury skaczące  po nich 
 
Nie notuje nas żadna giełda
I nie tuczy nam  brzuchów business
Bo nasz towar się utkać z mgieł da
I transakcją  handlową drwi z nas 
 
Ale o nas śpiewają rapsodie szyldów
Wszystkich krajów,  narodów i mów
I jesteśmy bogatsi od wszystkich Rodszyldów
Fabrykanci nieznanych słów 
 
Do moich białych  oaz
Na piaskach pustyń niezdeptanych krain
Próżno z biletem  pierwszej klasy wołasz
Podróżniczko z okrętu Red Star Line 
 
Na moim małym  jachcie
Okrąży cię białych ryb rój
Ostrymi zębami, nim  zgubię w łzach cię
Monogram smutku z ust  mi wypruj 
 
Pokażę ci tam, jak  na łąkach, na wyspach
Gdzie od will  rozklawisza się Bach
Ekstatycznie się pasą, mnąc kwiaty w pyskach
Moje słowa o krowich łbach
 
Zdrętwiałabyś gdybym pokazywać ci zaczął
Wszystkie nowe  gatunki raz i kalibry...
A słowa miłosne ćwierkając skaczą
Maleńkie, roztrzepane ptaszki kalibri 
 
I gdy nocą opłynie cię dancing
Parą par strumieniących się pstro
Zaczną skakać i zmącą trans ich
Białe myszy dziwacznych strof 
 
O piękna, czarna damo
Perfumy której  ciała, jak jad uśmierca
Wyjdź, tam w mroku  już czeka na ciebie przed bramą
Samochód mojego serca 

Bruno Jasieński
Liryka