Z pokładu "Marguerity" wypływającej dziś do New-York
I
 Cokolwiek słońca w żaglach się prześwieca,
 Omuska maszty lub na fale spryska;
 Mgły nikną niby zasłona kobieca,
 Obłoki widać za nią jak zwaliska!...
 
 II
 "Czemu zwaliska? i czemu zasłona?
 "Czemu niewieścia...?" - krytyk niech już pyta
 I niech oskarża muzę, że zmącona
 W harmonii-pojęć-swoich ta kobiéta -
 
 III
 Ja, nie wiem... widzę, i rzecz kreślę smutno,
 Jakbym był jednym z ciągnących żurawi,
 Co cień swój wiodą przez masztowe-płótno,
 Nie myśląc, czy stąd obraz się zostawi!...
 
 IV
 Ja nie wiem... końca, nigdy nie wiem może,
 Lecz...
 (tu mi przerwał sternik)
 ...szczęść wam Boże...

Cyprian Kamil Norwid
Liryka
Literatura polskiego romantyzmu