Prolog do "Wesela" Stanisława Wyspiańskiego
Otwórzcie serc waszych drzwi ! 
Omiećcie z pyłów progi ! 
Oto z dalekiej drogi 
W zbroczonym płaszczu w krwi 
Tysięcznogardły i tysięcznoręki 
Wracam czerwonym szlakiem mojej męki 
Z wędrówek próżnych zdań przed wami spraw?. 
Witajcie ! W twarz wam rzucam moje "Ave" !

Wracam, a wracam z dali. 
Krew wasza w żyłach mi płonie. 
Jeśliście mnie nie poznali - 
Twarz wam odsłonię. 
A wiecie co to wychylić kielich goryczy? 
Milczeć gdy zranione serce krzyczy? 
Spalać się w popiół na stosie ofiarnie? 
Czy znacie to wy, wielcy i mali? Znacie?

Jam krzyk. Krzyk waszej ciężkiej niemocy 
Zrodzony jednej potwornej nocy, 
Kleszczami bólu wydarty. 
Kiedy zaś głód mnie zadręczy uparty 
I pogrążył w otchłaniach rozpaczy, 
W chwili słabości - do nieba 
Szedłem żebrać chleba. 
A kiedym stanął przed archaniołem 
I śpiewać jąłem 
Pieśń o nieszczęściu naszym człowieczym 
Archanioł pierś mi rozrąbał mieczem 
Aż krew potokiem chlusta przez usta 
I pierś otworzył. 
A pierś była pusta ! 
Za moje męki próżnych wymówek, 
Za moją pustkę co mi trzewia szarpie Przychodzę tu 
Budzić ze snu 
Was, polscy obywatele. 
Na wesele! na wesele! 
Na wesele czynu z pustką. 
Tam na dworze szumi liść. 
Los dał znak czerwoną chustką: 
Czas nam iść ! 
Słyszycie ? - drzewa szumią 
Słyszycie ? - grają grajki. 
Wiodą was wszystkich na noc weselną, 
Śmiertelną noc Kleopatry.

Czas nam iść. Dość było spania ! 
Oto z głębi gminu 
Głos potężny się wyłania: 
Czynu ! Czynu ! Czynu ! 
Gdzie, gdzie waszych marzeń czyny ? 
Patrzcie ! Oto rozwarłem waszych dusz kurtyny.

Szumią grajki, grają grajki, 
Jak pod równy świst nahajki 
Tka się, tka się szara przędza: 
Wielkość, małość, płaskość, nędza. 
Może z tego będzie co ? 
Dziś niech huka złoty róg 
U rozstajnych dróg. 
Niechaj dany rozkaz - słowo 
Znowu zagrzmi nam na nowo. 
Niech gdzieś dniało, nie rozdniało, 
Byle piór u czapki stało, 
Byle znikł ten wstyd co pali, 
Byle ładnie grajcy grali.

Czas - mitręga, niemoc - siła. 
Gdzieś godzina czynu biła. 
Ty od pana do parobka 
Tańcuj, tańcuj cała szopka !

Bruno Jasieński
Liryka