Niewola
Wierzę - że naród trwa, bo cierpi noże;
 Wiem, że o rganizm tylko krew lać może -
  
 Wierzę - iż główną przeto powinnością 
 Znać ów organizm, krzepić go miłością -
  
 Że: aby pomóc bólem złożonemu, 
 Nie dość organizm lepszy wyśnić jemu, 
 Ucząc, iż będzie duchem, jak spróchnieje, 
 Lecz rany zamknąć, życia wlać nadzieję -
  
 Wierzę-że miłość nie wtłacza ideję,
 Lecz że ją w ciela i sama boleje -
 Wierzę, iż celem jest wszech-doskonałość
 Przez wykonania stopniowe - po całość -
 
 Wierzę - że ludom, gdy nie postąpienie,
 Lecz dostąpienie hasłem ostateczne,
 Tytańskie na pierś wracają kamienie:
 Takie ich ruchy są bez-wiednie-wsteczne -
 I-że wolności roz-połowić dwójce
 Jest to znieść walkę, miejsce dając bójce -
 I że, gdy wolność-postępu w osobie
 Na rzecz postępu w historii zaprzeczysz,
 Wielki ci stanie mąż na woli-grobie,
 Pytając: „Czemu to ducha kaleczysz?...
 Ktoś jest? człowieku marny!"-a ty jemu:
 „Jam Brutus, chcę cię zgnieść, choć nie wiem, czemu!"
  
 Wierzę — iż postęp w historii gdy zgładzę 
 Na rzecz postępu w osobie człowieka, 
 Odwlekę wolność, ojczyznę przesadzę, 
 I będę cieszył się, że sprawa czeka:
 Lecz aniołowie z umarłych popiołu
 Na mój czy wstaną głos - zasiąść do stołu?!
 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Uwagi 
 Fragment poematu, całość w przygotowaniu: od strony 634 do strony 641 Dzieł Cyprjana Norwida.

Cyprian Kamil Norwid
Liryka
Literatura polskiego romantyzmu