Żywot Józefa/X
X.
Tu Judas i z bracią  żegnają Józefa, gdy się
im już oznajmił, a z wielkim strachem idą dodomu; i jako żałobliwie ojca przepraszając,powiedają mu o Józefie, a to:ROZPRAWA DZIESIĄTA

ROZMOWCE:
JUDAS — RUBEN — JAKÓB(JUDAS:)Raczyż, panie miły, Pan Bóg
wszytko szczęście tobie...
My idziemy i w radości
i w wielkiej żałobie;
Bo acz teraz nasze serca
po części się śmieją,
Ale wiecznie z przeszłych rzeczy
snadź nie otrzeźwieją.
Bo chociaś ty jako mądry
nam raczył przepuścić,
Lecz sumnienie co wspomienie,
zawżdy się musi gryźć.
Albo z ojcem żałościwym
co my począć mamy?
A snadź sobie jego łaski
wiecznie nie zjednamy.
A jednak inaczej sami
nie możemy zeznać,
Żechmy mu wiecznie nieprawi, 
nie ma zacz dziękować.

RUBEN już idąc w drogę mówi ku braciej:Pomnicież, panowie bracia,
wszytkom ja też tuszył,
Iże był każdy z was w on czas
barzo dzwonka ruszył:
Zdradzić Boga, zdradzić ojca,
brata rodzonego,
A iż się to kiedy stało —
żal się Boże tego.
A barzochmy w on czas na to
trzęśli rogi pyszno;
A baczycież nacz tu teraz
nam to wszytkim wyszło? 
Iż teraz chodzierny wszytcy
by w odmącie ryby,
A z ojcem wielkich kłopotów
używiem bez chyby...
Jużem sobie nędzną głowę
tak barzo zfrasował,
A co sobie dalej począć,
rozum się zepsował.
Owdzie mię wstyd kole w oczy,
owdzie strach powiedzieć...
A cóż czynić? już się trudno
z pokojem wysiedzieć.

JUDAS cieszy brata a radzi ku ojcu co rychlej:Próżnoć się już rozmyślać
i we mnięć duszy mało,
Jedno wszytko powiedzieć
tak, jako się stało:
A iżechmy nieprawi
wszytcy między nami,
Pódźmy przedsię, a prosząc
padmy przed nogami...
Bo już widzę, iż trudno
przed Bogiem mędrować;
Na wszem on dziwnie chce swą
możność okazować.
A pilnie len pan strzeże
serca niewinnego, 
A dziwnie je wywyższa,
niszczy złośliwego.

RUBEN i z bracią wita ojca:Witaj nasz miły Panie
a ojcze jedyny!..
Niesiemyć snadź, dali Bóg,
wesołe nowiny.
Jużechmy wszytcy spełna
i co był w więzieniu,
Acz został Beniamin
k twemu pocieszeniu.

JAKÓB narzeka, iż został Beniamin:Ach, tocieście mię teraz
pięknie pocieszyli!..
Snadź lepiej, byście wszytcy
tam zostali byli...
Bo już mnię moje zdrowie
i ze wszytkim minie,
Jestliże mi to dziecię 
jeszcze jako zginie!..

JUDAS z bracią padszy przed nogi ojcu proszą o miłosierdzie:Nie lękaj się, panie ojcze,
gdy powiemy tobie,
Bo wieczną radość uczynisz
gdy usłyszysz sobie:
Ale niźlić co powiemy
przed tobą padamy:
Odpuść nam, prze miły Bóg,
coć powiedzieć mamy.

JAKÓB niechce odpuścić, jestli co o Beniamina:Jestliże co o dziecię —
ani powiadajcie,
A mego mi skonania 
już nie przekażajcie!..
Boć lepiej z dobrą wiarą
niż w rozpaczy zginąć,
Bo mię iście marna śmierć
nie może ominąć,
A jestli co inego
wszytko wam odpuszczam,
W opiekę panu swemu
swe sprawy przypuszczam.
Ten już niechaj o wszytko 
jako raczy radzi,
Bowiem, kto temu dufa
nigdy się nie zdradzi.

RUBEN płaczliwie powieda, co się stało, i co siędnieje z Józefem:O dziecięć, panie, idzie
o pirwsze, nie o to,
Któreć Pan Róg obrócił
snadź lepiej niż w złoto...
Acz strach rozum i mowę
musi wszytkim odjąć,
Jako nóż w serce wraził,
gdy to mam wspomionąć.
Wierz, ojcze namilejszy,
cochmy udziałali:
Nie zginął ci on Józef —
mychmy go przedali,
Zajrząc mu onej łaski
coś mu okazował...
Dziwnąś zwirzchność nad nami
zawżdy prorokował.
Wzgardziwszy Boskie sprawy,
w których dziwnie słynął,
Przedalichmy go byli
aby wiecznie zginął...
Tobiechmy powiedzieli,
iż go zwierzę zjadło...
Aleć nam tej niecnoty
już dziwnie przesiadło!..
Ten ci to jest tym panem
jako król w Egipcie...
Dziwnie na wszem od Boga
obdarzon obficie.
A wiele by powiadać,
co tam z nami działał:
Musiał każdy zapłakać,
kto tam o tym wiedział.
A wszakoż nam już wszytko
przepuścił łaskawie,
Jako brat miłosierny
przyjął w łaskę prawie:
Ale nas tak tym ślubem
prawie związał wszytki,
I ukazał każdemu
rozliczne pożytki,
Których tam z nim używać
mamy z roskoszami...
Snadź za tę pańską łaskę
nie stoimy sami.
A chce, byś k niemu jechał
ze wszytkim narodem,
A nic się nie frasować
już więcej tym głodem.
Brata Beniamina
dziwnie umiłował,
Płacząc nad nim z radości
obłapiał, całował,
A tamże ji przy sobie
w roskoszach zostawił,
Chcąc, abyś się sam k niemu 
co rychlej wyprawił.
A tak, nasz miły ojcze,
nóg się nie puścimy,
Aż, iżeś nam odpuścił,
pewnie się dowiemy,
A obiecasz i z rodem
tam swym wszytkim jechać;
Bo iścieć jest tu prze co 
wszytkiego zaniechać.

JAKÓB usłyszawszy o Józefie z radościprzemówić nie może:Poczkajcież trochę, mało,
aż mię mdłość ominie...
A niechaj nędzna głowa
trochę, odpoczynie,
Bo z dziwu i z radości
przemówić nie mogę...
A dziwną mam swej głowie,
nędznik, teraz trwogę.
Ale, me miłe dziecię —
mamli wierzyć pewnie,
Iż tak jest? boć ja mało
czuje dusze we mnie...

JUDAS pewni ojca o Józefie, iż jest:''
Oto masz nasze garła.
panie, w mocy swojej;
Inak-li jest, nie lituj
srogiej ręki twojej,
A pomści się nad nami,
bochmy jednak krzywi,
A snadź się nie sprawiemy
pókichmy tu żywi.
Ale swego Józefa
wiem, że go pożądasz,
Iście w rychłe, dali Bóg,
oczyma oglądasz.

Żywot Józefa 10