Neapol (Tarnowski)
Tu przed gwiazdami cichymi na niebie 
Sam i samotny wspominałem ciebie. 
Gdy nad piekielną otchłań Wezuwiusza 
Zszedł księżyc srebrną hostią na błękicie 
W goryczym dumał, że jest nędzne życie,
Kraterem serce, a księżycem dusza.
I gdy z krateru powiał kwef żałobą,
Płakałem za tobą.

Władysław Tarnowski
Literatura polska
Liryka