Bałtyk Tatrom, sonety/II. Droga do Malborga
„Z Marienburskiej wieży zadzwoniono
Zagrzmiał omnibus po Altmarskim bruku
Wśród dzieci wrzasku, końskich kopyt stuku
O was ja myśle, Alfie I Aldono!
 Kochałaś męża wielkiego na ziemi
 A jego cięzkie są grzechy żywota.
 Lecz czy szczęśliwszą jest spokojna cnota
 Mały cel widząc oczyma tępemi?
 Nie! Kto w walk wirze i uczuć zamęcie
 Chociaż I żagle I maszty postrada
 Skry nie puścił na życia okręcie
Szturm go nie złamie, nie obali zdrada
A krzyżak marnem widząc przedsięwzięcie
Rad sobą samym ryknie: Biada! Biada!

Stanisław Tarnowski
Sonety