Kolęda się z Allelują zwadziła
SEQUITUR STRENA VERNACULE LOQU[U]CIONIS

 Kolęda się z Allelują zwadziła,
 Jedna drugiej ku czci przymowiła.
 Lelujać Kolędzie zdradę zadała,
 Iż się cały rok Kolęda wagowała,
 A dzisia się do nas nawrociła,
 Aby chłopy chodząc powadziła.
 Kolędać Lelujej otpowiedź dała:
 "Żeś się, Leluja, cały post wagowała.
 Czyliś beła co złego zbroiła,
 Żeś się kościoła siedm niedziel chroni[ła]?
 Do szkoły cię skarcić beło niesiono,
 Aby cię już więcej nie śpiewano.
 Tamoś beła z kościoła wywleczo[na]
 Jako ktora z miasta zbytnia żona.
 Żacy z tobą dziwy pobroili;
 Na ścienie zasię obiesili,
 A kto by cię jeno chciał beł odwiązać,
 Musiał ci by o to wojta i też pytać".
 Lelujać Kolędzie otpowiedź dała:
 "Żem to wszytko z prawa udziałać musiała.
 Bierzą sobie ludzie za dwie niedzieli,
 Abych sobie <słusznie> słuszniej otpowiedzieli.
 Ty, Kolędo, z wieczora łazuczesz,
 Popoiwszy chłopy, szpatnie je potłuczesz,
 Pamiętam ci łońskie twoje wesele:
 Żeś goliła przez brzytwy chłopy śmiele.
 Chodząc po nocy na ludzie fukasz,
 Opalonej gromnice dębowej szukasz,
 A jać ludzie we dnie uweselam,
 A stądże też nawiętszą poczesność mam.
 Spytaj, chcesz-li, naszego kantora,
 Żeć przeze mnie nie trafił żadnego tenora".
 ...................................................

Teksty anonimowe i wielu autorów
Polska poezja świecka XV wieku