Hymn węglarzy
Hej dziesięciu! czas do dzieła, 
Ciemna zgliszcz drużyno! 
Jeszcze Polska nie zginęła, 
Gdy za Polskę giną! 
Niechaj dziewczę się nie lęka 
Zasmolonej twarzy — 
Czarna twarz, lecz serce, ręka 
Czyste u węglarzy. 

Węglem zgliszcz z rodzinnej wioski, 
Na więzienia ścianie, 
Baltazara groźne głoski 
Smutny pisz, młodzianie — 
Przyjdzie wiatr, co czarne słowa 
W ćmiący blask rozżarzy — 
Wtedy będzie w bój gotowa 
Ciemna czerń węglarzy. 

Co tak zewsząd przez kurzawę 
Krwią ku niebu błyska? 
To są naszych siół i krwawe 
Grodów zgorzeliska. 
A wśród zgliszcz i zamieszania 
Co tam z cicha gwarzy? 
To się sobie chyłkiem słania 
Ciemny rój węglarzy. 

Tam, u kraty, nagie mury 
Pismoż zdobi czyje? 
To testament więźnia, który 
Gdzieś w kopalniach gnije. 
Tę ostatnią wolę świętą 
Spełnić któż się waży? 
Cicho! — właśnie w pomoc wzięto 
Ciemną czerń węglarzy. 

Ręka w rękę! ciemne kruki! 
Czerni pracowita! 
Tylko milczkiem — chyłkiem — póki 
Krwawy dzień nie świta! 
Dziś z nas każdy skryty, niemy — 
Ale Bóg nam zdarzy, 
Że wnet w pełną pierś hukniemy 
Grzmiący hymn węglarzy! 

Felicjan Faleński
Liryka
Hymny