Bałtyk Tatrom, sonety/IV. Oliwa
Czemuż pokojem w dziejach wsławiona Oliwo
Ty coś od dni Noego pokoju symbolem
Czemuś dla nas jednych tak nielitościwą
Że nas witasz strasznego niepokoju bolem?
 Konie wprawdzie spokojne: lecz niemca stangreta
 Zimne oblały poty wśród bolesnych kurczy:
 A choć po drodze cicho toczy się kareta
 Słychać huk jak stu gromów – tak mu w brzuchu burczy.
Już mu bladość śmiertelna gładkie lica kazi
Przebóg, gdzież my ratunek, gdzież znajdziem obronę?
Może nas jak Almanzor cholerą zarazi
Ta drży o dziecko, ów o matkę, ten o żonę. . . .
W tem fprrr! - Konie stanęły. . . .      .
                                 Niemiec z kozła złazi -
Co dalej? Na to Muzo wieczną rzuć zasłonę!

Stanisław Tarnowski
Sonety