Moja ojczyzna
Kto mi powiada, że moja ojczyzna: 
 Pola, zieloność, okopy, 
 Chaty i kwiaty, i sioła — niech wyzna, 
 Że — to jej stopy.

 Dziecka — nikt z ramion matki nie odbiera;
 Pacholę — do kolan jej sięga;
 Syn — piersi dorósł i ramię podpiera:
 To — praw mych księga.

 Ojczyzna moja nie stąd wstawa czołem; 
 Ja ciałem zza Eufratu, 
 A duchem sponad Chaosu się wziąłem: 
 Czynsz płacę światu.

 Naród mię żaden nie zbawił ni stworzył; 
 Wieczność pamiętam przed wiekiem; 
 Klucz Dawidowy usta mi otworzył,
 Rzym nazwał człekiem.

 Ojczyzny mojej stopy okrwawione 
 Włosami otrzeć na piasku 
 Padam: lecz znam jej i twarz, i koronę, 
 Słońca słońc blasku.

 Dziadowie moi nie znali też innej; 
 Ja nóg jej ręką tykałem; 
 Sandału rzemień nieraz na nich gminny 
 Ucałowałem.

 Niechże nie uczą mię, gdzie ma ojczyzna,
 Bo pola, sioła, okopy
 I krew, i ciało, i ta jego blizna
 To ślad — lub — stopy.
 
 Paryż, styczeń 1861

Cyprian Kamil Norwid
Liryka
Literatura polskiego romantyzmu