Kiedy za kółkiem biegałaś po darni
Kiedy za kółkiem biegałaś po darni, 
 Cała w warkoczach,
 Mówiłem tobie: „Włos sobie odgarnij!" - 
 I łzym miał w oczach.
  
 Brat twój, od rana ci błogosławiłem 
 Młodości cnoty;
 A tyś urosła i nie wiesz, czynić byłem... 
 Brzydka istoto!
  
 Rad bym ci za to wziąść te złote sploty 
 I obcuje nożem -
 Albo uknować jakie wielkie psoty 
 Z aniołem - strożem...
 
 Bo byłem smutny - a kto przyszedł do mnie? 
 Nic ty - o pani!
 Gdy krew i ogień, i fala koło mnie 
 Wrzały z otchłani...
  
 Bo byłem blady - a róża zza kraty 
 Dała mi wonie;
 I w puszczach byłem, a mech mi brodaty 
 Kładł się pod skronie...
  
 I smutki ludzkie, prawie smutki Boże - 
 Znam po nazwisku; 
 Zawiści chude brałem na obroże 
 W piekieł ognisku.
  
 "Eurydyce! - miałbym mówić prawo - 
 Pozdrów mię, proszę..." 
 I Andromacy rzec: "Ksicni! łaskawo 
 Patrz, ile znoszę..."
 
 Nie jak Eneasz, ja piekielne groty 
 Przeszedłem - o!  nie: 
 Bo żałowaliście mi rózgi - złotej, 
 I ziół na skronie.
  
 Gdym nogę bosą stawił z dumą wielką 
 Na zamieć czasów, 
 A nie splamiłem ci łzy mej kropelką 
 Wstążek, atłasów!...
  
 Anim gazowy oberwał ci welon,
 By otrzeć skronie,
 Choć nie duch jestem, ale jestem wcielon,
 Pomny o zgonie...
  
 Dlatego znam cię, Realności - wdowo! 
 I znam twą śliczność, 
 I powiem tobie tylko jedno słowo: 
 „Tyś... jak... publiczność."

Cyprian Kamil Norwid
Liryka
Literatura polskiego romantyzmu