Białorusin (Kupała)
Patrzę: оt się toczy jakiś cień zmarniały,
Licha siermięga z chudych bark opływa,
W strzępach kożucha tonie głowa siwa,
A krzywe nogi wleką z lip sandały. 
 
Twarz cała w zmarszczkach, jak ta w bruzdach niwa,
Cieni zgnębieniem istoty zmartwiałej, 
W oczu brak życia, znać go łzy zalały, 
A z piersi oddech zgrzytem się odzywa.
 
To Białorusin, co cierpi i kocha. 
To Białorusin, którego stoczyła 
W bagnisko nędzy ciemnota-macocha. 

Bogactwem jego — chatyna pochyła, 
Celem do życia — siekiera i socha, 
A kresem cierpień — karczma i mogiła.

1906 r.

Janka Kupała
Liryka