O pierdzeniu
Od prawieków w całym świecie,
 Kogo kolka w boku gniecie,
 Każdy sobie pierdzi chętnie,
 Cicho, smutno lub namiętnie.

 Stary, młody, mały, duży,
 Wszystkim dym się z dupy kurzy,
 Każdy chętnie portki pruje,
 Bliźnim pod nos popierduje.

 Pierdzą panny, dobrodzieje,
 Księża, szlachta i złodzieje,
 Nawet papież chociaż miernie,
 Też kadzidłem sobie pierdnie.

 Pierdzą ludzie na siedząco,
 Na stojąco i chodząco,
 Pierdzą nawet przy kochaniu,
 By dać taktu jak przy graniu.

 Krasawice w wieku kwiecie,
 Pierdzą cicho jak na flecie,
 A poważne w wieku damy
 Wypierdują całe gamy.

 I w teatrze i w kościele,
 W dnie powszednie i niedziele,
 I filozof i matołek,
 Każdy pierdzi ciągle w stołek.

 Jeden przebrał w jadle miarkę
 I ma w dupie oliwiarkę.
 Gdy chciał pierdnąć na odmianę,
 Obsrał okna, drzwi i ścianę.

 Ten zaś smrodzi jak niecnota,
 Jakby zjadł zdechłego kota.
 A kiedy się czosnku naje,
 To aż wiatrak w oknie staje.

 A ten trzeci jest w humorze,
 Kiedy pierdnąć sobie może,
 Więc natęża siłę całą
 By popierdzieć chwilę małą.

 Tam jąkała w kącie stoi,
 Dupę ściska bo się boi,
 Chciałby sobie puścić bąka,
 Lecz w pierdzeniu też się jąka.

 Jednym słowem w całym świecie,
 Kogo bzdzina w dupie gniecie,
 Wszyscy niech se pierdzą chętnie,
 Cicho, smutno lub namiętnie.

Aleksander Fredro
Liryka
Literatura polskiego romantyzmu