O zachowaniu się przy stole
::Gospodnie, da mi to wiedzieć,
 Bych mogł o tem czso powiedzieć,
 O chlebowem stole!
 Zgarnie na się wszytko pole,
 Czso w sto[do]le i w tobole,
 Czso le się na niwie zwięże,
 To wszytko na stole lęże.
 Przetoć stoł wieliki świeboda,
 Staje na nim piwo i woda,
 I k temu mięso i chleb,
 I wiele jinych potrzeb —
 Podług dostatka tego,
 Kto le może dostać czego.
 Z jutra wiesioł nikt nie będzie,
 Aliż gdy za stołem siędzie,
 Toż wszego myślenia zbędzie.
 A ma z pokojem sieść,
 A przy tem się ma najeść.
 A mnogi jidzie za stoł,
 Siędzie za nim jako woł,
 Jakoby w ziemię wetknął koł.
 Nie ma talerza karmieniu swemu,
 Eżby ji ukrojił drugiemu,
 A grabi się w misę przod,
 Iż mu miedźwno jako miod —
 Bogdaj mu zaległ usta wrzod!
 A je z mnogą twarzą cudną,
 A będzie mieć rękę brudną,
 Ana też ma k niemu rzecz obłudną.
 A pełną misę nadrobi
 Jako on, czso motyką robi.
 Sięga w misę prze drugiego,
 Szukaję kęsa lubego,
 Niedosto[j]en niczs dobrego.
 Ano wżdy widzą, gdzie czsny siedzi,
 Każdy ji sługa nawiedzi,
 Wszytko jego dobre sprawia,
 Lepsze misy przedeń stawia.
 Mnodzy na tem niczs nie dadzą,
 Siędzie, gdzie go nie posadzą;
 Chce się sam posadzić wyszej,
 Potem siędzie wielmi niżej.
 Mnogi jeszcze przed dźwirzmi będzie,
 Czso na jego miasto sędzie,
 An mu ma przez dzięki wstać —
 Lepiej by tego niechać.
 Jest mnogi ubogi pan,
 Czso będzie książętom znan
 I za dobrego wezwan.
 Ten ma z prawem wyszej sieść,
 Ma nań każdy włożyć cześć,
 Nie może być panic taki,
 Musi ji w tem poczcić wszelki;
 Bo czego wie doma chowany,
 To mu powie jeżdżały.
 U wody się poczyna cześć:
 Drzewiej niż gdy siędą jeść,
 Tedy [j]ą na ręce dają,
 Tu się więc starszy poznają,
 Przy tem się k stołu sadzają.
 Panny, na to się trzymajcie,
 Małe kęsy przed się krajcie.
 Ukrawaj często, a mało,
 A jedz, byleć się jedno chciało.
 Tako panna, jako pani
 Ma to wiedzieć, czso się gani;
 Lecz rycerz albo panosza
 Czci żeńską twarz — toć przysłusza.
 Czso masz na stole lepszego przed sobą,
 Czci ją, iżby chce sobie zachować,
 Będą ji wszytki miłować
 I kromie oczu dziękować.
 Boć jest korona czsna pani,
 Przepaść by mu, kto ją gani!
 Ot Matki Boże tę moc mają,
 Iż przeciw jim książęta wstają
 I wielką jim chwałę dają.
 Ja was chwalę, panny, panie.
 Iż przed wami niczs lepszego nie.
 Za to się ma każdy wziąć,
 Otłożywszy jedno swąć.
 Mnodzy za to niczs nie dbają,
 Iż jim o czci powiedają,
 Przy tem mnogiego ruszają:
 Kogo podle siebie ma,
 Tego z rzeczą nagaba,
 Nie chce dobrej mowy dbać,
 Ni je da drugiemu słuchać.
 Ktokoli czci żeńską twarz,
 Matko Boża, ji tym odarz:
 Przymi ji za sługę swego,
 Schowaj grzecha śmiertnego
 I też skończenia nagłego.
 Boć paniami stoji wiesiele,
 Jego jest na świecie wiele,
 I ot nich wszytkie dobroć mamy,
 Jedno na to sami dbajmy.
 I toć są źli, czso jim szkodzą,
 Bo nas ku wszej czci przywodzą.
 Kto nie wie, przecz by to było,
 Ja mu powiem, ać mu miło:
 Ktokoli czsną matkę ma,
 Z niej wszytkę cześć otrzyma,
 Prze nię mu nikt nie nagani,
 Tęć ma moc każda czsna pani.
 Przetoż je nam chwalić słusza,
 W kiem jeść koli dobra dusza.
 Przymicie to powiedanie
 Prze<d> waszę cześć, panny, panie!
 Też, miły Gospodnie moj,
 Słota, grzeszny sługa Twoj,
 Prosi za to Twej Miłości,
 Udziel nam wszem swej radości!
 Amen.

Przecław Słota
Polska poezja świecka XV wieku