List Katarzyny II do Stanisława Augusta Poniatowskiego (2 grudnia 1794)
Panie bracie,

Los Polski, jaki Wasza Królewska Mość mi maluje w liście z 21 listopada jest skutkiem zniszczeń wszelkiego porządku i pochodzi z instytucji społecznych, które Polacy zaczerpnęli od narodu oddającego się swoim błędom. Nie było mi dane powstrzymać ich okropnych skutków i zamknąć przepaść otwartą pod stopami narodu polskiego przez jego uwodzicieli, dokąd udało się im go zwieść.
Wszystkie moje troski, wszystkie trudy były odpłacane niewdzięcznością, nienawiścią i zdradą. 

Ze wszystkich nieszczęść jakie spadły na ten nieszczęśliwy naród najstraszniejsza jest groźba głodu. Wydam rozkazy, by na tyle na ile będę mogła zabezpieczyć przed tą straszną klęską. 

To nieszczęście w połączeniu ze świadomością niebezpieczeństw, na jakie Wasza Królewska Mość była wystawiona w sercu szalonego ludu, pozwala życzyć sobie, by opuściła bez zwłoki to karygodne miasto i udała się do Grodna. Feldmarszałek hrabia Suworow Rymnicki ma rozkaz zaproponowania panu tego i wydania stosownych poleceń by pana tam sprowadzić w sposób tyle bezpieczny co stosowny. Wasza królewska Mość zna mój charakter. Sprawia, że jestem niezdolna do nadużywania korzyści jakie dobro Opatrzności i sprawiedliwość moich przedsięwzięć mi przyniosły. 

Wasza Królewska Mość może więc oczekiwać w spokoju tego, co o losie Polski zadecydują racja stanu i bezpieczeństwo publiczne.

Pozostaję z tym przeświadczeniem, panie bracie, dobra siostra Waszej Królewskiej Mości. 

Katarzyna

Historia nowożytna
Stanisław August Poniatowski
Rozbiory Polski
Katarzyna II
Listy
Przekłady z języka francuskiego
Tłumaczenia Wikiźródeł