W górę serca i czoła
W górę serca i czoła! Pieśń zabrzmiała wesoła,
i po ziemi rozlega się całej. 

Oto Jezus maleńki, pośród lichej stajenki,
zstąpił do nas z niebieskiej Swej chwały

Radość bije w przestrzenie, czuje każde stworzenie,
jaka dana mu z niebios pociecha;

Wie, że Boskie to Dziecię do każdego na świecie
z łona matki się słodko uśmiecha. 

Lecz spójrz Boska Dziecino, oto z ócz nam łzy płyną
i przez łzy się modlimy do Ciebie;

Niech ta gwiazda, co płonie w chwały Twojej koronie
i nam także zabłyśnie na niebie.

Niech ta gwiazda, co płonie w chwały Twojej koronie
I nam także zabłyśnie na niebie!

Niech jej promyk, co świeci wśród burzliwej zamieci
i nam ulgę przyniesie w niedoli;

Niechaj w polskiej krainie raz pieśń taka popłynie:
"Pokój ludziom, co dobrej są woli!"

   góra strony

Kolędy