Skotopaska
Czasy mi wszystkie i dni maleńkie,
Gdy chłopiec ze mną się pieści,
Wyrywa serce, biorąc za rękę,
W głowie to mej się nie zmieści.
 
Skoro się słońce na dół pochyli,
Wypada z rąk mi robota,
Bojaźń choć umysł do pracy sili,
Przemaga jednak pieszczota.
 
Nie wiem, żebym się kiedy ubrała, 
Bo zawsze na to narzeka:
«Tyś mi swe serce czyste oddała,
Na niego tylko Jaś czeka.
 
Jeżeli jestem tobie kochany,
Ustrój się do mnie we kwiatki, 
Czyli to w róże, czy w tulipany,
Czyli w goździki, w bławatki.
 
Ja z tobą zbierać wieczorem będę 
Po łące nimi odzianej,
Potem nad rzeczki brzegiem usiędę,
Szukać tam ciebie ubranej.
 
Tam będziem jakie gry wymyślali
Przy naszym własnym śpiewaczku,
Żebyśmy czasu nie żałowali,
Gdy on się cieszy na krzaczku.»
 
Kiedy dojrzała wiosna nastanie,
Zjawią się słodkie truskawki,
Najpierwszy dla mnie czyni staranie,
Z gałązką zrywa wśród trawki.
 
Gdzie zaś upatrzy ziemię usłanę,
Beze mnie tam ich nie rusza,
Tam już prowadzi swoję kochanę
I iść na pewne przymusza.
 
Każdego ranku gdy mam iść z bydłem, 
Gdy je wyganiam na paszę,
Leci, jak gdyby wspierał się skrzydłem, 
Całując mówi: «To nasze.»
 
Kiedym się jemu raz osrożyła,
Żebym dociekła miłości,
Samam się bardziej tym zatrwożyła,
Gdy padł na trawę od mdłości.
 
«Na cóżeś serce — mówi — wyrwała!
Na cóż go drażnisz, ażali 
Jeszcześ mię mało dotąd poznała,
Któż ciebie za to pochwali?»

Gdym go zaczęła wtedy żałować,
Gdy to zobaczył na twarzy,
Za mój występek zaczął całować
Mówiąc: «I to się przydarzy.
 
Nie przykrzę sobie czasowej wady,
Gdy mi kochanie nadgradza,
Trafiają te się ludziom przykłady, 
Ale pieszczota osładza.»

Antoni Czaki