Nasze hasło
Pędzą jak na skrzydłach lata, 
Z niemi jak w odmętach wody 
Przepadają państwa świata, 
Ale nie giną narody, 
W których sercach nie wygasło 
Wielkich ojców wielkie hasło: 
Kochajmy się! Kochajmy się! 

Sześć już wieków, jak od matki 
Łona Śląsk nasz oderwano, 
Odkąd na łup obcym dziatki 
Wspólnej ojczyzny wydano; 
Bo nas starsi nie bronili, 
Choć nas hasła nauczyli: 
Kochajmy się! Kochajmy się! 

Wróg zagarnął, rwąc ogniwa, 
Jakie z bracią nas łączyły; 
Ślepa zazdrość, żądza chciwa 
Dzieło ojców nam zniszczyły; 
Tylko pamięć nam została, 
Która hasło przechowała: 
Kochajmy się! Kochajmy się! 

Naszą młódź na łonie matek 
Gardzić Polską, wróg naucza; 
Zniemczył zamki, miasta, - z chatek 
Mowę ojców dziś wyklucza; 
Ale póki siły stanie, 
Śląsk się bronić nie przestanie: 
Kochajmy się! Kochajmy się! 

Nigdy nie wygaśnie polska 
Cnota w wiernych sercach naszych; 
Nie zapomni młódź opolska 
I gliwicka zalet laszych, 
Hasła też, co w spadku wzięła, 
Jakiem Polska zasłynęła: 
Kochajmy się! Kochajmy się! 

Niechaj cnoty więc ojczyste 
Znowu, bracia, w nas ożyją, 
Zabrzmi hasło święte, czyste 
Tam, gdzie się Ślązacy biją, 
Cierpią, pracują za sławę 
I za wszelką polską sprawę: 
Kochajmy się! Kochajmy się!
Liryka
Konstanty Damrot