Pieśń katorżników
Nie dbam jaka spadnie kara:
Mina, Sybir czy kajdany; 
Zawsze ja wierny, poddany: 
Pracować będę dla cara.

W minach, kruszec kując młotem,
Pomyślę: ta mina szara — 
To żelazo — z niego potem 
Zrobi ktoś topór na cara.

Gdy będę na zaludnieniu, 
Pojmę córeczkę Tatara; 
Może w mojem pokoleniu 
Zrodzi się Palen na cara.

Gdy w koloniach osiędę: 
Ogród zorzę, grzędy skopię,
A na nich co rok siać będę 
Same lny, same konopie.

Z konopi ktoś zrobi nici — 
Srebrem obwita nić szara. 
Może się kiedyś poszczyci, 
Żе będzie szarfą  dla cara.

Zobacz też 
 Dziady, część III, scena I

Liryka
Adam Mickiewicz