Niedosyt (Bååth)
I moja dusza miała inną, która się do niej przytulała,
Która najgorsze i najlepsze jej moce znała, –

Kobieta-duch, jedyna co gorąca,
Która czuła tak głęboko, że oczy zdały się słońca –

Wtenczas może się zdarzyć ma pieśń zimna i bojowa 
Cieplejsze, łagodniejsze tony we dniu schowa.

Widziałem wśród świata zakątek, co wart malowania,
Z życia widok, zdolny barwą do promieniowania,

I szukałem jego znaczenia, byśmy potem jedni
Ze smutku cieni, spojrzeli ku radości dni.

Gdzie było przyćmione, może mi iskrę pokazała 
Gdym walczący leżał – nadziei, która w końcu życie odebrała.

I tam gdzie widziałem tylko światło, które zbyt jasno pała,
Ona stłumiła światło i dar życia ogrzała.

Teraz pieśń brzmi przeważnie jak z mgieł ugorów
Wiosenny płacz czajki  w ciemnej godzinie marcowego wieczoru.
Może kiedy uniesie się jak skowronka piosenka  
On nad jasnymi polami i światłem na skrzydełkach,

A śpiewem mógłby rozgrzać, co cudownie wyglądało
Tam gdzie słońce nad zielonymi, rozległymi terenami zawisało,

I odtąd stonowany oczyszczony z silnych zdarzeń
Całe szczęście i smutek na wsi w pogodny dzień.

Albert Ulrik Bååth
Przekłady z języka szwedzkiego
Teksty oryginalnie w języku szwedzkim
Tłumaczenia Wikiźródeł
Przekłady poezji