O ty piękności, w kwiecie nam porwana
O ty piękności! W kwiecie nam porwana, 
 Głazy pomnika nie zaciążą tobie; 
 Lecz nad murawą wzniesie na twym grobie 
 Róża woń świerzą w twój powab odziana: 
 Wśród puchu trawki, wśród dyszącej woni 
 Melancholijny cyprys cię osłoni. 

 Często zwieszona ku temu strumieniu 
 Boleść bezsilną głowę swą nachyli; 
 Syta marzeniem, odejdzie po chwili, 
 Odejdzie we łzach, w głębokim milczeniu, 
 Z tłumionym jękiem, stopą lekką, wolną, 
 Jak gdyby sen twój przerwać była zdolną.

 Łzy są daremne, śmierć na jęki głucha;
 Nie mniej łez przeto na grobowce spada...
 - Zapomnić - mówisz. - Marna twoja rada!
 I ty, o luba! zdając niebu ducha,
 Gdy mi chcesz ulżyć tą zabójczą radą,
 Łezkę masz w oku i twarz smutkiem bladą.

George Gordon Byron
Tłumaczenia
Przekłady poezji