Kurpie
Szumi gaj, szumi gaj, 
Po kraju, po długim, 
To mi świat, to mi kraj 
Nad Narwią, nad Bugiem.
 
Szumi bór, szumi las, 
Sosna rośnie smolna, 
Zboża nic, piasku w pas, 
Ale dusza wolna.
 
Nie ma łąk, nie ma pasz, 
Drogi wiatr zawiewa, 
Lecz gdyś nasz, to je znasz 
Po zacięciach drzewa.
 
Stary las to nasz stryj, 
Siwa wrona ciotka, 
Zwierza moc, zwierza bij, 
Grzmoć, co się napotka.
 
Borem dzik pędzi w dal, 
Zacne to zdobycze, 
Strzelbę chwyć, żwawo pal, 
Dobre schaby dzicze.
 
Szumi bór, szumi gaj, 
Szumi gałązeczka,
Wolny kraj, leśny kraj, 
Środkiem płynie rzeczka,
 
Kurpik w nim poza pniem 
Ze strzelbą się sadzi, 
Kulką w lot nocą, dniem, 
Dzikie bestie gładzi.
 
Dzielny człek Kurpik nasz 
Choć obuwie z łyka, 
Prawdy chcesz, spojrzyj w twarz 
I w serce Kurpika.
 
Przyszedł bój, z Moskwą bój, 
Wrzawa się rozniesie, 
Moskal mknie, bratku stój, 
Kurpik siedzi w lesie.
 
Zszedł się tłum, z kumem kum, 
Wszyscy sobie kumy, 
W lesie szum, cichy tłum 
Bierze na rozumy.
 
Trza się zbyć, trzeba bić, 
Uradziła wioska, 
W lasy bierz, strzelbę chwyć, 
W kim dusza kurpiowska.
 
Szumi gaj, szumi gaj, 
Szumi gałązeczka, 
Wolny duch, wolny kraj. 
A z Moskali sieczka.

Teofil Lenartowicz