Obrona Wirgiliusza rzymskiego
Co się toczy na me oczy,
Książkę czyta Sarmata! 
Potem sieje rzymskie dzieje
I z nich błędy wymiata.
 
Sam zaś kryśli dziwne myśli, 
Na wspak mu się coś snuje,
Rozgniewany na Rzymiany, 
Wierszopisów szkaluje.
 
Przez połowę zmyśla mowę
Z Mecenasem Cesarza, 
Potem budzi w grobie ludzi
I honorem ich szarza.
 
Rzym jest świadkiem, z jakim statkiem 
Wirgilijusz wiek strawił,
Wiele sławy z swej zabawy 
Parnasowi zostawił.

Od Pallady wierszów składy 
Z czystej zwijał osnowy,
Jego czoło kwieciem wkoło 
Toczył wieniec laurowy.
 
Nie miał ducha do fartucha, 
Owszem, szydził z niecnoty,
Żył na świecie, jak poecie 
Przystoi żyć bez noty.
 
Więc gdy zdarzy te potwarzy 
Czytać komu trefunek,
Niech tłumaczy, że to znaczy 
Innych ludzi gatunek.
 
Teraz wszędzie ludzie w błędzie 
Wszyscy chcą być Rzymianie,
To ich zdobi, co Rzym robi, 
A ojczyzna - w naganie.
 
Co ziemianin, to Rzymianin,
Parnas w każdej jest stronie,
Co kraj pusty, to Augusty 
Wystawuje na tronie.
 
Chociaż tacy są Polacy,
Z Warszawy Rzym nie będzie, 
August panem, senat stanem,
Wirgilijusz jest wszędzie.
 
Jest Witelli, Corticelli,
Można tysiąc rachować,
Kto poetów dla portretów 
Chce u siebie malować.
 
Gdyż w tym czasie na Parnasie 
Sama tylko biesiada,
Trzoda dziewek od Nalewek 
Miejsce bogiń zasiada.
 
Już przestały płynąć z skały 
Helikońskie strumienie,
Z inszej wody wierszopłody 
Wyczerpują swe pienie.
 
Już z krynicy spod spódnicy
W Polskę mądrość wypływa,
Od napoju z tego zdroju 
Rozum światu przybywa.
 
Leżą muzy w tej kałuży,
Tam wszystkiego nauka,
Prawa w sądach, rady w rządach 
Teraz każdy tam szuka.
 
Wszyscy prawie, co w Warszawie 
Chcą się modnie zabawiać,
Przy tej strudze żony cudze 
Uczyli się odmawiać.
 
Złożył pono w polskie grono 
Wirgilijusz w tej szkole
Te wierszyki, co Słowiki 
Mają tytuł na czole.
 
Kogo bodzie w tym narodzie 
Wierszopisów zgorszenie,
Niechaj łaje te hultaje,
Niech ich z kraju wyżenie.
 
Jeślić w bobrze było dobrze 
Biesiadować w zakonie,
Wstyd poecie w fijolecie
W cudzej kochać się żonie.

Liryka
Tomasz Kajetan Węgierski
Literatura polskiego oświecenia