Do zielonego Beskidu
Beskidzie graniczny! Beskidzie zielony!
 Od Boga pomiędzy narody rzucony!
 Coś źródła podzielił na morza, na dwoje,
 O, powiedz mi, powiedz! czy jeszcze twe zdroje
 Tak żywo jak dawniej i grają, i pienią?
 Czy łąki się twoje jak dawniej zielenią?
 Czy szumią twe lasy, jak dawniej, wesoło?
 Czy trzmielą tak smukło twe świerki wokoło?
 Czy sklepią się jeszcze twe buki jak wprzódy?
 A jawor czy chyli się jeszcze do wody?

 Beskidzie zielony! W trzy rzędy sadzony!
 Beskidzie graniczny! Beskidzie kochany!
 I chłodem jelenim, i mgłami owiany...
 Gdzież czasy są owe, gdym konno tam hasał,
 Gdym serce i oczy po tobie ja pasał?
 To wąsik się ledwie na twarzy mi pisał
 I świat mną jak świerkiem wyniosłym kołysał...
 A dzisiaj spoglądam, Beskidzie, w twe strony
 Żałośnie - jak jawor nad wodą schylony...

Wincenty Pol
Liryka
Literatura polskiego romantyzmu