Testament Michała Jerzego Poniatowskiego z 1794 r.
Kopie dwóch pism bez daty i podpisu
ale ręką Ś. P. Xięcia Prymasa Poniatowskiego pisanych,
a w szkatule jego znalezionych

	I. Bogu Przedwiecznemu a nieskończenie Miłosiernemu nieśmiertelną polecam duszę, znikomej ziemi ciało; szczere serce Królowi i Ojczyźnie którym zawsze dobrze życzyłem – Fortunę ruchomą i nieruchomą dysponować nie umiem, w tym czasie, w którym nikt zgadnąć nie potrafi losów Ojczyzny i własnych, i ledwie nie w całej Europie żadnej o niczym pewności zakładać nie można, ani kąta ziemi upatrzyć, w którym by spokojnie resztę dni zakończyć można pragnącemu z duszy i serca nienaruszenie dochować do ostatniego tchu życia Wiarę Świętą Katolicką, poprzysiężoną wierność Królowi i Ojczyźnie, na zaradzeniu którym zbliżając się do lat 60. przepędzonych w ustawicznych kłopotach i troskliwościach, ustają we mnie siły moralne i fizyczne, i pamięć coraz słabiejąca niedozwalają dźwigać interesów kościelnych i cywilnych w najkrytyczniejszym położeniu zostających, i chyba cudem Opatrzności dźwignione zostać mogą, wspieraiącej męstwo naszych rycerzów; jeżeli ci w tejże Świętej Opatrzności całe swe położą zaufanie godnemi się staną tej wielowładney opieki.

	Srebro i konie na ratunek Ojczyzny i własny oddałem, zebranych cokolwiek pieniędzy na opłacenie reszty zaciągnionych długów, na trzy drogie expedycje rzymskie, na wystawienie pałacu i innych fabryk w Jabłonnej, na dokończenie prymasowskiego w Warszawie, na jego oporządzenie i całego dworu prymasowskiego etc. etc. etc. bankructwo Teppera mnie zabrało. Podatki, ogień, i rabunek może resztę zabiorą ruchomości między któremi znajduje się, nie liczna ale dobrana kolekcja obrazów Rafała, Caracciów, Rubensów i Titianów i innych najsławniejszych malarzów ręką malowanych żadnej ceny w zniszczonym kraju znaleźć nie mogących, lecz znaczny kapitał zawierających gdyby je można w dobrym stanie przewieźć do jakiego jeszcze pieniężnego i spokojnego kraju.

	Apparaty Kościelne leguję kolegiacie warszawskiej bardzo w nie ubogiej, a pojedyncze ornaty kościołom archidiakonatu warszawskiego najszczególniej onychże potrzebujących, dwa kolorowe a jeden żałobny z kielichem zostawując przy kaplicy jabłońskiej.

II.

 Herbu Ciołek
 Michał syn najmłodszy
 Stanisława i Konstancji z Czartoryiskich Poniatowskich
 Za życia i po śmierci zaklina swych rodaków
 Aby oddawali cześć Bogu winną w Trójcy Świętej Jedynemu
 Nieodstępnie trwając w Wierze Świętej Rzymskiej Katolickiej
 Aby byli wiernymi panującym i Ojczyźnie
 Przykładem i nauką zachęcającymi do cnót towarzyskich
 Miłośnikami pokoju - między sobą i z sąsiadami
 Nie zakładając swoich zysków na ich szkodzie
 Ale własne bezpieczeństwo fundując na zgodzie wewnętrznej i zewnętrznej
 A stałej gotowości mężnego odporu zawsze i wszędzie, kiedyby przez
 Czasową powolność i przyjazne traktowanie wielkiej szkody krajowej uchronić nie można.
 Tandem prosi wszystkich o 
 Wstawienie się do Boga Miłosierdzia aby raczył przez
 Nieograniczoną swą dobroć przyjąć go kiedyżkolwiek wraz z
 Rodzicami, Stanisławem Augustem, krewnymi, przyjaciółmi
 I z dobrymi ludźmi do Przybytku Swej Chwały.

Michał Jerzy Poniatowski
Testamenty