Na dzień detronizacji
Krzyczcie na wszystkie świata strony:
Niechaj od jednej do drugiej krawędzi,
Głos nas przez lądy i morza popędzi,
Na głowie cara nie ma już korony!
Kradzione złoto ze skroni mu zdarto -
Polski wojownik berło mu wytrąca! -
Ludy spółbratnie! od wieków tysiąca,
Dzieje podobną nie zabłysły kartą!

Jednemu Bogu z niczego przystało, 
Świata olbrzymią wystawić budowę;
My po nim pierwsi, sercem wzmogli ciało, 
Duchem stworzyli zastępy bojowe;
A słowem jednem jak niegdyś prorocy,
Ze szponów orła i cara północy,
Wybili berło wolności narodu -
Ludy! to czyny - pierwszych chwil zawodu.

Rok tylko życia a dziecko w olbrzyma, 
Młodzieńczy naród w siły świata wzrośnie;
Rok tylko życia! - a po jednej wiośnie,
Słońce mnogiemi zabłyśnie oczyma!
My orłem białym wiewając na przodzie, 
Gdy krwawy bęben zagrzmi wojny hasło,
Przechodzić będziem naród po narodzie - 
Bagnetem błyszcząc gdzie światło zagasło!

Wtenczas wy ludy, za piersi przedmurzem
Wolnych Polaków danych na ofiary;
Berła, korony, ciężkie wieków kurzem,
Z rąk niedołężnych, z głowy strąćcie starej!
A gdy w rodzinę jedną świat się zmieni,
Królów nazwiska będą dzieci strachem - 
Kończąc do czego my dziś przeznaczeni,
Pod rodzicielskim wypoczniemy dachem. 

Liryka
Stefan Garczyński
Literatura polskiego romantyzmu
Powstanie listopadowe