Żywot Józefa/XI
XI.
Tu Jakób dziękuje Panu Bogu za szczęsną
nowinę i jedzie do Egiptu ze wszem narodem;
i jako się żałobliwie z Józefem na drodze zjechał
i przywitał, a to:

ROZPRAWA JEDENNASTA

ROZMOWCE:
JAKÓB — RUBEN — JUDAS — JÓZEF

(JAKÓB mówi:)
Bądź pochwaleń, mój panie,
com usłyszał z tego,
Żeś mię raczył pocieszyć
nędznika swojego;
Bo to jest twego Bóstwa
święte przyrodzenie,
Każdemu kogo karzesz,
dawasz pocieszenie.
Aleć żadny nie wątpił,
acz w przygodach bywa,
Kto jedno tobie dufa
zawżdy rad wypływa.
Już moje miłe dziecię,
gdyż się już tak stało,
Już me serce z radości
trochę otrzeźwiało.
Już wam wszytko odpuszczam,
z Bogiem się jednajcie,
A już wstańcie od mych nóg
a przed nim padajcie:
Bowiemeście snadź jemu
więcej przewinili,
Żeście się jego mocy 
Pańskiej przeciwili.
A ja nie dla roskoszy,
lecz więcej dla tego,
By oczy oglądały,
tak syna miłego,
Pojadę co narychlej,
abych go mógł widzieć;
Snadź by mi tej godziny
nie żal było umrzeć!..
Gotujcie wszytko rychlej,
przyjaciołom każcie,
A co się z nimi dzieje,
wszytko im rozważcie...
Aby ze mną jechali
z nędze w obfitości,
Gdy nam Pan dał doczekać 
takowych radości.

JUDAS powiada, iż radzi a gotowi wszytcy:
Jużechmy, panie ojcze,
wszytkim powiedzieli;
Było płaczu z radością
między nimi wiele,
Dziwując się nowinie,
co się teraz stała;
A prawie w każdym dusza
teraz otrzeźwiała.
A już wszytcy gotowi,
panie ojcze miły,
A iście barzo radzi
takiej krotofili.
Już jedźmy, w imię Boże!
gdy tak przejrzeć raczył —
Któż kiedy jego dziwne
sprawy był obaczył?..

JAKÓB Judasa naprzód śle:
Już jedź naprzód, mój synu,
kiedyś już tam świadom;
Powiedz miłemu synowi,
iż ja i wszytek dom
Jedziemy k niemu wszytcy,
bychmy go widzieli,
I z tej wielkiej łaski pańskiej
pocieszenie mieli.

JUDAS przyjechawszy do Józefa naprzód powiada,
iż już ociec jedzie i z narodem:
Panie Boże bądź pochwalon,
namilejszy bracie,
Iż cię tak często nawiedzam 
a iż patrzam na cię.
Iż me oczy na świecie
póki będą żywe,
Gdy na cię patrzyć mają
muszą być wstydliwe.
Już masz wszytko po myśli,
czegoś pilnie żądał,
Abyś miłego ojca
w starości oglądał:
Już ci i z swym narodem
tu jedzie do ciebie,
Aby mieli swe kochanie
już na wieki z ciebie.

JÓZEF z radością bieży przeciw ojcu a mówi ku Judasowi:
Wsiadaj ze mną wnet na wóz,
bieżmy przeciw jemu,
A uczyńmy mu poczciwość
jako ojcu swemu.
Dziękujęć, miły Panie,
żeś mi dał doczekać,
Aż dziś me oczy mają
radość swą oględać!..
Onoż jedzie mój staruszek —
bądź pochwaleń Boże!
Serce się trzęsie z radości
ledwie wytrwać może.
Z oczu się łzy wymiatają,
patrząc na swój naród,
Który k mej wielkiej radości
tak rozmnożył Pan Bóg.
Zwłaszcza, iż się tak tego
nigdy nie nadziali,
Aby mnie straconego
kiedy oglądali.

JAKÓB żałościwie wita Józefa:
O witajże, moje dziecię,
z dawna pożądliwe!
Panu Bogu cześć i chwała,
iż cię widzę żywe...
Szczęsny-że to był czas u mnię,
gdyś się był urodził,
Prawieś teraz w mej starości
serce me ochłodził.
Już jako się kolwiek stało,
gdy ja widzę ciebie,
Niechaj będzie wieczna chwała
Panu Bogu w niebie!
Oczy płaczą, słów nie stawa
od wielkiej radości...
Jako mię mój Pan pocieszył
dziś w mojej starości!..
A jakaż mnię to przypadła 
dziś szczęsna godzina,
W którą ja teraz oglądał
tak miłego syna.
Dajże mi nań, miły Panie,
do swej wolej patrzyć,
Abych wżdy mógł swe kłopoty
przeminęłe zetrzeć.

JÓZEF wysławia tę swą radość przypadłą:
Ach, mój namilejszy ojcze,
nie mniejszać mnię radość,
Iż po mych wszytkich przygodach
patrzę na twą starość.
Oczy patrzą, a serce by
rado przemówiło,
Jako teraz swe kłopoty
wszytki ucieszyło.
Acz mi Pan Bóg miłą matkę
raczył wziąć do siebie,
A snadź ta więtszych roskoszy
tam używa w niebie,
Aleć by mię iście była
ta rzecz nie mier-ziała,
Aby była tych przypadków
naszych doczekała.
Daj-że nas tak Pan Bóg raczył
w łasce długo chować,
Bo i tak mu wszytcy sprawnie
mamy zacz dziękować.
A tym upadłym nędznikom
już odpuśćwa oba,
Wszak twa sroga nie bywała
szlachetna osoba.
Mnieć winniejszy, lecz mi bracia 
a tobie synowie,
I tak ci dosyć kłopota
mają w nędznej głowie.

JAKÓB odpuszcza po wtóre synom:
Ach, mój namilejszy synu,
wszytko jako raczysz
Po twej myśli niech się dzieje,
bowim wszytko baczysz;
Bo podobno pańska wola
już tak mieć raczyła,
Która im rozum i pamięć:
w ten czas odmieniła.

Żywot Józefa 11