Karkonosze
Karkonosze śląskie, góry prastare, 
Oj niegdyś nasze sławiańskie, prześliczne; 
Czemuście, czemu złamały nam wiarę, 
Hej, dziś giermańsko-kosmopolityczne? 

Ogłady wprawdzie więcej i wygody 
Dziś między wami, jak było przed laty: 
Za to było dawniej więcej swobody 
I serca, gdy tu gościły Sarmaty. 

Gęsto od zwierza grubego roiły 
Się knieje, rozdoły i skał wertepy; 
Surmy myśliwskie postrach roznosiły 
W te roje, a śmierć żelazne oszczepy. 

Albo na ptastwo i drobną zwierzynę 
Puszczano sokoły jak dla igrzyska, 
A patem piosnka i miodek drużynę 
Myśliwską łączyły wkoło ogniska. 

To pasterz za trzodą, to kmieć za pługiem 
Nucili sobie swe dumki słowiańskie, 
W dzień zaś Sobótek zajaśniały długiem 
Pasmem po górach ognie świętojańskie. 

Jeśli nie u stóp, to na góry szczycie 
Błyszczał klasztorek, skąd się rozlewały 
Wiara, nauka, chrześcijańskie życie, 
Opieka i rada na kraik cały. 

Dzisiaj ta wszystko pod strychulec wzięto: 
Zbory zamknięto, lasy popisano, 
Sarny, zajączki w rejestra wciągnięto, 
Na ryby, grzyby ustawy wydano. 

Zniknęła szczera gościnność klasztorna, 
Przycichła ludu wesołość swobodna; 
Ich miejsce zajęły grzeczność pozorna, 
Płatna uprzejmość i kultura modna... 
Liryka
Konstanty Damrot