Bóg wam zapłać, Koledzy...
13 kwietnia wieczorem 1905. St. Wyspiański
Bóg wam zapłać, Koledzy, za miłość dla sceny
tak nagle i tak bystro ujawnioną w czynie; 
przyjaźń, choć działa skrycie, nie ma nigdy ceny, 
żaden jej objaw czułości nie ginie. 
Mniej się czuję samotny, gdy jestem odczuty
i zapewnienie mam pismem podane: 
że ktokolwiek potrafi śpiewać, mając nuty, 
i przejść wygodnie gościńce ciosane. 
Las nie trzebiony dostrzegłem przed sobą, 
który sam pragnę karczować pod rolę; 
nie same szmaty teatru ozdobą, 
w słowie na scenie chcę mieć daną wolę. 
Nie o posadę staram się zyskowną, 
gdzie mój talencik byłby zapłacony; 
lecz chcę, by w dziele stworzyć myśl przytomną, 
by szaniec myśli był myślą stawiony. 
Nie dla mej ręki o teatr dziś proszę
ani dla zgrabnych malarskich zalotów; 
gdzie się kształciłem, duszę tam przynoszę, 
by do Sezamu dojść przez chwast wykrotów. 
Nie dla autorskiej ambicji się głoszę - 
ale, że wolny - służyć jestem gotów; 
zaś służyć mogę tylko tam, gdzie rządzę; 
pod cudzy namiot przygodny nie zbłądzę. 
Pozwólcie Radzie wejść w meritum sprawy
i nie wtrącajcie się w kontrakt dzierżawy.

Stanisław Wyspiański
Liryka