Na Górze Św. Anny
W sercu zraniony, 
W duszy zgnębiony 
Przyszedłem tu znów po pociechę, 
Tak jak stroskane 
Ptaszę zbłąkane 
Do gniazdka się tuli pod strzechę. 

Krocie pątników, 
Kalek, grzeszników 
Przede mną już tu się modliły, 
Przez matkę Annę 
I Matkę-Pannę 
Zyskały tu spokój i siły. 
Bo prośby wiary 
Z duchem ofiary 
I łzami pokuty serdecznej 
Zawsze zyskają, 
Czego szukają: 
Pociechy doczesnej i wiecznej. 

Łzy i westchnienia 
Niebios sklepienia 
Cudowną drabiną sięgają; 

Po niej ku ziemi 
Z czary złotemi 
Anioły się boże spuszczają. 
Jednych kroplami, 
Drugich strugami 
Niebieskiej słodyczy częstują, 
Biorąc za miarę 
Miłość i wiarę 
Tych, którzy ku górze wstępują. 

Śród bożych dzieci 
Stawam raz trzeci 
I ja na tej górze znękany 
Bolem złudzenia, 
Niepowodzenia, 
By w duszy wygoić znów rany. 

Patronki tego 
Miejsca świętego, 
Przed wami upadam w ufności, 
Że duszne zdrowie 
Całkiem odnowię, 
Wykraśnieję w światłej młodości. 

O matko Anno, 
I Matko-Panno, 
Co nad ludem śląskim czuwacie 
Już całe wieki, 
Wszak swej opieki 
Mnie darmo wyglądać nie dacie? 
Liryka
Konstanty Damrot