Do matki (Liebert)
Pod twoim wzrokiem, Matko, jak pod wielkim cieniem, 
Za który oddam chłody całej flory świata, 
Wyrasta moja miłość i w ciebie się wplata, 
Jak drzewo w głębie ziemi idące korzeniem.
 
Pierś moja się podnosi wraz z twoim westchnieniem, 
A a twoim niepokojem sen z powiek mych wzlata - 
Tak oto, co dni wzięły, oddają nam lata. 
Znów na dźwięk twego głosu staję zamyślony,
 
Jak zgiełk cichnę, jak wieczór w twe oczy zapadam, 
Przed samym sobą w tobie szukając obrony, 
Znowu dłonią najdroższy zarys twarzy badam, 
A pod palcami smutek znajdując rzeźbiony, 
Już o nic się nie pytam, nic nie odpowiadam...

Liryka
Jerzy Liebert