Rusałka (Puszkin)
Nad jeziorem, w dzikiej głuszy,
Mnich jakiś z wygód wyzuty, 
Wśród postu — modlitw — pokuty,
      Szukał zbawienia dla duszy. 

Już, już motyką ubogą,
      Kopał starzec grób dla siebie, 
I li-tylko o śmierć błogą
      Upraszał świętych tam w Niebie. 

Raz kiedy, latem, u progu
      Pochylonej swojej chatki, 
Pustelnik myślał o Bogu,
      A dnia schodziły ostatki: 

Nad jeziorem wzniósł się tuman,
      I na niebie księżyc młody 
Błysnął w chmurkach — Mnich zaduman,
      Spojrzał niechcący na wody: — 

Patrzy — cały prsestrachany,
      Sam siebie pojąć nie zdoła... 
Widzi — zawrzały bałwany,
      I znów spokojność dokoła... 

W tém, lekka jak błyskawica,
      Bielsza od świéżego śniegu 
Naga wychodzi dziewica,
      I milczkiem siadła u brzegu. 

Wlepiła wzrok w pustelnika —
      Mokry włos pieszcząc u ręki. 
Starca dreszcz nagły przenika,
      Drży — i patrzy na jéj wdzięki. 

Ta, ni slówka nie zagada,
      Tylko palcem wabi zdala; 
I błędną gwiazdką przepada,
      Senna znów skryła ją fala! 

Całą noc nie spał mnich smutny,
      Ani się modlił dzień cały, 
Ciągle mu jéj cień okrutny
      I wdzięki na myśli stały. — 

Mrok drugą noc zapowiada,
      Księźyc błysnął nad przyrodą, 
I znów dziewica, nad wodą,
      Siedzi śliczniuchna, a blada. 

Patrzy, patrzy — głową kiwa —
      Zdala go całuje — skacze — 
Wodą się spluska — umywa —
     Jak dziecko śmieje się — płącze — 

To znów jak kochanka wzdycha, — 
«Do mnie! do mnie!» woła mnicha —
      I znowu pod wodą ginie —
      I znów cisza na głębinie. — 

Na trzeci dzień mnich namiętny, 
Już na Boga niepamiętny,
      Gdy zmrok padał, dzień uciekał —
      Siedział tam, i — czekał! czekał! — 

Skoroź świt pozłocił wody,
      Nigdzie go więcej nie było — 
Tylko szczątki siwéj brody,
      Falą do brzegu przybiło! 

      Kukuwiaczyn, 1827 r. 
      nad Dżwiną. 

Aleksander Puszkin
Ballady
Przekłady poezji
Teksty oryginalnie w języku rosyjskim
Literatura rosyjska

ru:Русалка (Над озером, в глухих дубровах — Пушкин)