Cantilena inhonesta
Chcy ja na pannu żałować:
Nie chciałať mi trochy dać
Memu koni owsa.

Mnisz-li ty, panno, bych był mał?
U mneť wisi jako s[t]al
Nożyk przy biedrzycy.

Rożży, panno, świeciczku,
Przysuczywa dratwiczku
Jako pirwe było.

Na pisane perzynie
Damy sobie do wole
Piwa i medu.

Rożży, panno, kahanec,
Ohledawa hned winec,
Jeszcze li je cał.

A ktorak może cał byci,
Za[ra]zem ji starł kici,
Kto pirwe przybiehł.

Mnisz-li, pan[n]o, bych był ślep?
Uderzym ja kijem w kerz,
Wyżenu zajece.

Polska poezja świecka XV wieku