Apokalipsa przymierza
sen nasiąknięty starożytnymi nazwami
labiryntów dawno rozpadłych w łatwe odpowiedzi
każdego zdania żałując i oblewając się rumieńcem
szerokie uśmiechy noża na wilgotnej skórze
południe wyszło spod oczu i zamieniło pokój w ogród
grad promieni o których wiem bardzo dużo
dłużyzny onirii zaklęte w pomniki każdej powszedniości

wszedłem więc haszysz cichych stąpnięć
walący się na głowę strop krople ciepłe i delikatne
nie było tu już nic do zrobienia

Jarosław Lipszyc
bólion w kostce