Satyra na leniwych chłopów
Chytrze bydlą z pany kmiecie,
 Wiele sie w jich siercu plecie.
 Gdy dzień panu robić mają,
 Częstokroć odpoczywają.
 A robią silno obłudnie:
 Jedwo wynidą pod południe,
 A na drodze postawają,
 Rzekomo pługi oprawiają;
 Żelazną wić doma słoży,
 A drzewianą na pług włoży;
 Wprzągają chory dobytek,
 Chcąc zlechmanić ten dzień wszytek —
 Bo umyślnie na to godzi,
 Iż się panu źle urodzi.
 Gdy pan przydzie, dobrze orze,
 Gdy odydzie, jako gorze:
 Stoji na roli, w lemiesz klekce,
 Rzekomoć mu pług orać nie chce;
 Na[my]słem potraci kliny,
 Bieży do chrosta po jiny;
 Szedw do chrosta za krzem leży,
 Nierychło zasię wybieży.
 Mnimać każdy człowiek prawie,
 By był prostak na postawie,
 Boć się zda jako prawy wołek,
 Alić jest chytry pachołek.

Teksty anonimowe i wielu autorów
Polska poezja świecka XV wieku