Smutek (Liebert)
...Źle, źle, zawsze i wszędzie
Ta nić czarna się przędzie.
Norwid

I

Nie pomogła zaduma i wyjazd, i słońce. 
Dzisiaj, o, jak mi trudno przemawiać z słodyczą 
I uśmiechy rozdawać ptakom, które krzyczą 
I zimne niebo krają skrzydeł swych goryczą.
 
Jak płacz Norwida, ziemia łka nade mną 
I choć mam w piersiach ocean zachwytu, 
Wiem, że tu ze mną nie chce pić z błękitu 
Nikt, Katarzyno, i jasność mam ciemną.
 
II
W oczy nieba jak żołnierz spoglądam raniony,
Pod miękkie skrzydła ptaków głowę chyląc gorącą,
Jak dobrze słyszę trzcinę i brzozę szeleszczącą.
Jak dobrze słońce w twarz uderza jak we dzwony.
 
Tak się kiedyś cieszyłem błękitem i jasnością, 
A dzisiaj puchar ten wypijam pełen smutku, 
I chciałbym, jak z muzyką, odejść po cichutku, 
Jak z szmerem  długich traw z błękitną mą miłością.

Zobacz też 
 Lwów

Liryka
Jerzy Liebert