Nad grobami Piastów Śląskich
Dzielnego Piasta dzielni potomkowie 
I śląskiej ziemi troskliwi ojcowie, 
Nad waszym grobem stawam rozrzewniony. 
Nie ciekawością, lecz sercem wiedziony. 
Nie by wam mącić spokój grobu miły 
I świętokradzko przewracać mogiły; 
Lecz by śladami waszymi pogonić, 
Z wspomnieniem się pieszcząc, łezkę uronić. 

Smutny los, smutny spotkał wasze plemię 
I wasze dziedzictwo, tę śląską ziemię! 
Jak dąb wspaniały, wiekiem przygnieciony 
Zwolna usycha, tracąc swej korony 
Świeżość i kształty, aż runie spróchniały, 
Tak wygasł ród wasz, syty prac i chwały. 
Dziedzictwa waszego zaś spadkobiercy, 
To nasi i wasi serdeczni -: [mordercy, wyraz opuszcziny ze względu na pruską cenzurę]
Zimnego serca, a na duchu mali, 
Zbierają dumni, coście wy zasiali; 
Stawiają gmachy, których podwaliny 
Przez was rzucone; którzy własne czyny 
Wynosząc nad miarę, z przeszłości szydzą, 
Źdźbło w waszem, tramu w swem oku nie widzą. 
Źeście błądzili, wykazały dzieje. 
Ale gdzież człowiek, co się nie zachwieje, 
Nie potknie czasem i mylnie postąpi? 
Więc pobłażania nikt wam nie poskąpi, 
Chyba złośliwiec lub zarozumiały, 
Którego jeszcze nie wypróbowały 
Pokusy ani chwile doświadczenia. - 
Także słabostki, zdrożne nawyknienia, 
Ba! wadne bziki jednych z was szpeciły, 
Drugich w dziwactwa płaszczyk przystroiły. 
Lecz z tego niejedno, co dziś zgorszeniem, 
Było tylko waszych czasów znamieniem, 
Było li cząstką i posagiem wziętym 
Z krwi wspólnej Piastom, zatem spadkiem świętym. 
Były to wady słowiańskie i lasze, 
Przeto ta same, co i dzisiaj nasze: 
Skorzy do korda, w potyczce waleczni, 
A przy kielichu weseli, serdeczni; 
Pobożni, hojni i wszystko gotowi 
Poświęcić Bogu, sławie i krajowi. 
A więc zaprawdę, te wady rzekome 
Były to cnoty, prawie nieznajome 
Dzisiejszym; a że jeszcze mniej cenione, 
Więc za zdrożności przez nich osądzone. 
Ale daremnie ciasne uprzedzenie, 
Zawistna niechęć albo złe sumienie 
Wrogów, dzieje wasze i imię czerni: 
Bo my, wasze dzieci po duchu, wierni 
I wdzięczni na zawsze pozostaniemy 
Waszej pamięci - wierze - mowie - ziemi!
Liryka
Konstanty Damrot