Jaskółka (Jaskółeczko z kraju...)
«Jaskółeczko z kraju, 
Co tam słychać, ptaszę? 
Czy tam kują w gaju 
Kosy i pałasze?
 
Czy tam, jak niedawno 
Śród lesistej dali, 
Pieją piosnkę sławną: 
Hura na Moskali!...
 
Czy tam z chatek kmieci 
Śród śniegu i mrozu 
Polskich chłopów dzieci 
Spieszą do obozu?
 
Czy choć wróg się znęca 
Na wiosek popiele, 
Stary mnich poświęca 
Sztandary w kościele?...
 
Czy Polki kochane 
Snują swoją przędzę 
I szarpie na ranę, 
Łzy mają na nędzę?»
 
«Hej, bracie tułaczu, 
Co tam prawisz, człecze? 
Nie słychać tam płaczu, 
Z oczu łza nie ciecze. 
 
Nikt pieśni nie śpiewa 
Po lesie w tej dobie, 
Tylko jeszcze drzewa 
Dzierżą kule w sobie.
 
Tylko co jagody 
Czerwienią się z rana, 
Jakby dziatwy młodej 
W lesie krew rozlana.
 
Plisy pluszcza wiosły 
Po wodnej topieli, 
Mogiły porosły, 
Ludzie pomaleli.
 
W lochu albo w ziemi 
Kto kocha, kto czuje; 
Niedola się pleni, 
A głupstwo tańcuje .
 
«Cicho! cicho! ptaszę, 
Dosyć już tych wieści, 
Nie polskie, nie nasze, 
Co się tam bezcześci.
 
Przejdzie wiosna nowa, 
Pozagaja blizny, 
Gdy trąbka bojowa 
Wrzaśnie: do Ojczyzny!
 
Wracaj, ptaku miły, 
Do ojczyzny drogiej, 
Odwiedzaj mogiły 
I poczciwe progi».

Teofil Lenartowicz