Elegiarum, libri IIII, ejusdem Foricoenia Sive Epigrammatum libellus./ELEGIA I.
Nie Muzy zrobiły mnie poetą, jeżeli nim jestem; nie pomnę też, bym kiedy zaszedł do groty w Aonijskiej skale.  Sama miłość nauczyła mnie słodkie składać wiersze i śpiewać na wzór Kallimacha starego.  Bóg bowiem miłości porusza leniwe umysły, zimne serca i nieczułe dusze. Czyż gnuśny Parys, jak mówią, nie pasał pierwotnie rogatych jałoszek na Idajskich dolinach? A jak tylko zapłonął ogniem miłości do cudzoziemki, porzucił lasy i woły; zbudował flotę i przez tonie ogromnego morza popłynął do odległych wód Eurontu–i  nie prędzej opuścił wojowniczy Lacedemon, aż ciebie, piękna córo Tyndareusza, oszukanemu wykradł mężowi. Wtedy zaś, gdy Grecy pustoszyli frygijskie pola, zgładził dzielnego Eacydę,  który niedawno naokoło murów wysokiej Troji wlókł ciało Hektora końmi hemońskimi. Ta, która mej duszy gnuśnieć nie daje, wprawdzie nie zrodzona z Jowisza, lecz urodą równa Herojidom.  Niech ona tylko–jak zwykle–wysłucha mnie, a wtedy stanę się drugim Amfijonem lub drugim Linusem.  Nie mogę ja wprawdzie twierdzić, by gnozyjski oręż  lub maczuga mym barkom przystała; lecz niech ona rozkaże, a wnet ochoczo rzucę się na dzikie hydry i na zwierza odważnego.; wykradnę jabłka strzeżone przez hesperyjskiego smoka i ukrócę trzy głowy pas piekielnego.  Ty, Krzysztofie,  nadziejo i ozdobo kraju północy, strzeż granic ojczyzny za przykładem, rodzica; i duchem niepokonanym i czynami dzielnymi dowiedź, żeś zrodzon z krwi ojca, który z ziemią zrównał Starodubskie warownie,  który Daków zwyciężył  i Scytów poskromił.  Mnie sroga miłość niezłomnymi skrępowała więzy i oddała w twardą moc kochanki. Według jej rozkazu przepędzam dni i nocy, od niej zależy me szczęście, od niej me wszystkie nieszczęścia. Wy zaś, co sądzicie, że miłość da się ukojić  pieśnią lub zatrutymi czarnoksiężników ziołami, znoście je tu wszystkie, znoście wszystkie jady, jakie tylko Pindus  i Otrys  i wysoki Eryks  posiada. Póki mi ona nie przestanie wydawać się tak powabną, nic mi nie pomogą ni zioła, ni czary wasze. 

Elegiarum, libri IIII, ejusdem Foricoenia Sive Epigrammatum libellus