Do Anny (Naborowski)
Z czasem wszytko przemija, z czasem bieżą lata,
 Z czasem państw koniec idzie, z czasem tego świata.
 Za czasem ustawa dowcip i rozum niszczeje,
 Z czasem gładkość, uroda, udatność wiotszeje.
 Z czasem kwitnące łąki krasy ostradają,
 Z czasem drewa zielone z liścia opadają.
 Z czasem burdy ustają, z czasem krwawe boje,
 Z czasem żal i serdeczne z czasem niepokoje.
 Z czasem noc dniowi, dzień zaś nocy ustępuje,
 Czasowi zgoła wszytko na świecie hołduje.
 Szczyra miłość ku tobie, Anno, me kochanie,
 Wszytkim czasom na despekt nigdy nie ustanie.

Daniel Naborowski
Liryka
Literatura polskiego baroku