Ten sam duchowi płomienny szlak...
Ten sam duchowi płomienny szlak,
 Ten sam słowiański orzeł o lew,
 Tam gdzieś na wiedźmie Krokt czy Krak,
 Ścierwo — orłowie — ogień i krew.

 A tam gdzieś ludu słowiański syn
 W zagrodzie swojej w modlitwie śni
 Niebo — jak złotych aniołów gmin,
 Wieczność — jak złotych tysiące dni.

 Niebo — jak w kwiatkach błękitny len,
 Przyszła ojczyzna piękna — jak sen,
 Bo on nie sławy, lecz słowa syn,

 On wie, co wielki znaczy się lud,
 Nie padnie, on krwi szanuje czyn,
 A czyn najwyższy — odda za cud.

Juliusz Słowacki
Literatura polskiego romantyzmu