Żywot Józefa/VII
VII.
Przyszedszy ky Józefowi bracia, Ruben mówi
prosząc o odprawę; on poznawszy je i
odprawuje je ze zbożym do ojca, nie dawszy się im
znać, a jednego w więzieniu zostawił, a to

ROZPRAWA SIÓDMA

ROZMOWCE:
RUBEN — JÓZEF — JUDAS

(RUBEN:)
Zdarz Pan Bóg, dobry wieczór,
nasz panie łaskawy,
Jakoś kazał, czekamy
szczęśliwej odprawy,
Bychmy z dobrą nowiną 
do swych przyjechali
A twoje dobrodziejstwa
na wszem wysławiali.

JÓZEF groźno ku nim mówi:
Boję się, iż już insza
potka was snadź sprawa,
A już się wam przewlecze
podobno odprawa;
Bo mię wszytcy sprawują,
iżeście szpiegowie...
A jednak się po części
znaczy i po mowie,
Bo różnemi języki,
jakoś zatrącacie,
I sprawy i postawy
jakieś dziwne macie...
Tak słyszę, iż to państwo
chodząc przeglądacie,
Rzkomo żyta skupując
mięstca wypatrzacie,
Abyście potym na nie
tu przywiedli ludzi;
Podobno się żądny z was
już ztąd nie wyłudzi!...

Bracia się sprawują, lęknąwszy się. JUDAS mówi:
Nie wierz temu, nasz panie,
bych my tacy byli,
Jako żywichmy o tym
nigdy nie myślili.
Z swobodnej ziemie idzim
z pokojnego kraju
Każdyć naród musi być
wżdy swego zwyczaju.

JÓZEF jednego z nich zostawuje do sprawy:
I nie dosyć ci na tym,
iże się sprawiacie,
A iż sami o sobie
świadectwo dawacie;
Bo iście każdy złodziej
by się mógł odprzysiądz,
Snadźby żądny nie zginął,
by ich było tysiąc.
Ale już tak wiedz wprawdzie,
ty starszy nieboże,
Jednemuć tu z was zostać —
inak być nie może.
Aż przyniesiecie słuszne
z swojej ziemie znaki,
Iż tak, jako mówicie,
jest z was każdy taki.

RUBEN pyta, jako się wywieść mają:
Jakież znaki mają być,
miłościwy panie?
Daj nam wżdy do przyjaciół
jakie swoje znamię,
O tej naszej przygodzie,
co się tu nam stało,
Gdyż z naszego nieszczęścia
to się nam przydało.

JÓZEF każe młodszego brata na znak przywieść:
Jako zową młodszego
tam brata waszego,
Na znak od swych przyjaciół
przynieście tu jego;
A potem społu wszytcy 
gdy się wyprawicie,
Pojedziecie do domu
i z żytem obficie.

JUDAS się wymawia trudnościami:
A jakoż my z tym chłopcem
ta się włóczyć mamy?
Ociec go też nam nie da,
tak to pewnie wiemy;
Bo to jego kochanie,
w jego starej głowie,
A własnem go imieniem
Beniamin zowie.
A tak proszę, nasz panie,
co inszego rozkaż,
Boć już i tak źle o nas,
a więcej nas nie strasz.

JÓZEF kazał jednego wziać do tarasu:
Już, com ja wam powiedział,
inak nie może być,
A tyć wasze wymówki
u mnię wszytki za nic.
Weźcie słudzy jednego
wsadźcież do tarasu,
A niechaj tam posiedzi,
aż do tego czasu,
Aż ci dosyć uczynią
to, com im rozkazał,
A żyto im wydajcie,
com namierzyć kazał.

JUDAS już Simeona zostawuje:
Gdyż, miłościwy panie,
inak być nie może,
Poruczamy to wszytko
tobie, Panie Boże.
Już niechaj tu Simeon
do czasu zostanie,
A my się zalecamy 
twojej łasce, panie,
Abychmy ją znaleźli
gdy się wyprawiemy,
Acz nam przydzie z trudnością,
już dobrze baczemy.

RUBEN już idąc w drogę narzeka:
Hej, hej, bracia, pomnicie,
iżem ja mówił wam,
Iż nie rad krzywdy widzi
Bóg sprawiedliwy Pan.
W jakiemechmy kłopocie
brata ustradali — 
Wszytkoć to za onego,
coś my ji przedali...
A wie-ż to Bóg i z nami
co się jeszcze stanie, 
Bo to, co się poczęło,
nie dobre to znamię.

JUDAS cieszy bracia:
A o cóż to narzekasz,
ocz głowę frasujesz?
Jeszczeć się nic nie stało,
już sobie myśl psujesz.
Kiedy się słusznie z tego
mnimania sprawimy 
Tedy snadnie przyszedszy
brata wyprawimy.
Acz nam to trudno przydzie,
Iścieć powim tobie,
Iścieć się nam i ociec
nie raz w łeb zaskrobie,
Kiedy mu przydzie posłać
tam Beniamina —
Bowim mu tu już pójdzie
o trzeciego syna...
Kwapmy się oto k niemu
co rychlej do domu,
Coć z nieszczęścia przypadnie,
żadnego nie sromu.

RUBEN przedsię żałuje Józefowego przedania:
Szczęście albo nieszczęście,
to ma słuszne miestce,
Ale mi się i mówić
jakoś o tym nie chce.
Kiedy na to wspomionę
cochmy pobroili,
Nie mogę dobyć myśli
w żadnej krotofili.
Ach, szlachetnaż to jest rzecz,
kto ma myśl bezpieczną,
Iż nic na się nie czuje,
ten ma radość wieczną...
Jako mówisz i ociec 
kłopotu używie,
Bo długo w jego sercu
Józef nie zażywie.
Teraz mu też to przydzie
nadobna nowina,
Iż już stracił napoły
i drugiego syna,
A trzeciego mu jeszcze,
teraz odnieść mamy — 
Jaka tam będzie radość,
sami dobrze znamy.
Ale cóż dalej czynić
gdy już się tak stało?
Już czyńcie, co raczycie,
we mnięć rady mało.

JUDAS
Już ci próżno mędrować,
jedno co przypadło
Wszytcy cirpieć musiemy,
acz nas barzo zjadło.
Już rychlej jedźmy k niemu,
powiedzmyż mu wszytko,
Nie tak ci go wżdy ruszy,
kiedy ujrzy żytko.

Żywot Józefa 07