ଜନନୀର ଉକ୍ତି
ମାତା ମାତା ରବ       ବହୁଦିନ ହେଲା
           ଦୂରରୁ ଶୁଣିଛି ମୁହିଁ,
ଦୂରରୁ ଶବଦ            ପବନ ଆଣୁଛି
           ନିକଟରେ କେହି ନାହିଁ ।        
ଗର୍ଭେ ଧରିଥିଲି         ଶତ କର୍ମବୀର
           ସେମାନେ ଡାକିଲେ ନାହିଁ,
ବାକ୍ୟବୀରଙ୍କର            ରବ ଶୁଣୁଅଛି
           କର୍ମବୀରେ ଗଲେ କାହିଁ ।        
ଏକ ପୁତ୍ର ମୋର       ନୀଳାଚଳ ଧାମେ
         ଉଡାଇଲା ମୋର ଧ୍ଵଜା,
ସମସ୍ତ ଭାଇଙ୍କୁ          କୋଳେ ବସାଇଲା
           ଭେଦ ନାହିଁ ରାଜା ପ୍ରଜା ।        
ଇତିହାସ ତୂରୀ         ଜଗତେ ଘୋଷୁଛି
           ମୋର ସୁତଙ୍କର ଯଶ,
ତାଙ୍କର ବଂଶଜ           ଘୃଣିତ ଓଡ଼ିଆ
           ଏହା ମୋ କପାଳ ଦୋଷ ।       
ବହୁ କାଳ ଧରି           ରୋଦନ କରୁଛି
           ନୟନକୁ ଦିଶୁନାହିଁ,
ମୋହର ସନ୍ତାନ       କତିକି ଆସିଲେ
           ଅଣ୍ଡାଳି ଚିହ୍ନିବି ମୁହିଁ ।
ନାହିଁ ମୋର ମାନ         ନାହିଁ ମୋର ଧନ
           ବଦନେ ଲାଗିଛି ଧୂଳି,
ବୀରପ୍ରସବିନୀ             ଶୋଣିତ ରହିଛି
         ତୋ ଶିରାରେ ଦେବି ଢାଳି ।        
ସେ ଶୋଣିତ ବଳେ       ବୁଦ୍ଧିର କୌଶଳେ
           ହେବୁ ତୁହି କର୍ମବୀର,
ଅତି ଅଳ୍ପଦିନେ             ପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପାରେ
         ତୋର ଦୁଃଖ ହେବ ଦୂର ।