ତୁମ୍ଭ ଶୁଣିବାକୁ ମୋହ କହିବାକୁ
<poem> 
ତୁମ୍ଭ ଶୁଣିବାକୁ ମୋହ କହିବାକୁ 
ସମୟ ନାହିଁ ମୁରାରୀ ।
ତୁମ୍ଭ କୃପା ହେଉ ହେଉ କହୁ କହୁ
ବିପତ୍ତି ଦେଉଛି ସାରି ।
ମହାପ୍ରଭୁ ହେ ।୧।

ଦୁଃଖ-ତଟିନୀ-ତଟ-ତରୁ ହୋଇ ମୋ 
ପିଣ୍ଡେ ବଳ ନାହିଁ ମୁଳେ ।
ତୁମ୍ଭ ନିରାଶ-ପ୍ରବଳ-ପବନରେ 
ଉପୁଡ଼ୁଛି ମୁଁ ସମୁଳେ ।
ମହାପ୍ରଭୁ ହେ ।୨।

ମୁହିଁ ଗଲେ ନାଶ ତୁମ୍ଭେ କେଉଁ ଯଶ
ଲଭିବ ଆହେ କରୁଣାନିଧି ।
ମଲାଠାରେ ଜଳି ଅଧିକରେ ଜାଳି 
ସଂସାରେ କେତେ ରଖିବ ସିଦ୍ଧି ।୩।

ଦୁଷ୍ଟ ମତ୍ତନାଗ ରହିଥିଲେ ଆଗ 
କେହି ତା ପୁଚ୍ଛ ଦିଅଇ ଟିପି ?
ଧର୍ମ ନିକି ଚାଳି ଦେବା ବନମାଳୀ 
ଯେଉଁଠାରେ ସିଂହ ଥାଏ ଝାମ୍ପି ।୪।

ପ୍ରବଳ ପବନ ଘାତେ ରମ୍ଭାବନ 
ହୋଇଲା ପ୍ରାୟେ ମରୁଛି ଭାଳି ।
କାଳକୁ ଗୁହାରି ଯେହ୍ନେ ନିତ୍ୟେ କରି 
ଦୁଃଖୀ ମରୁଥାଇ ଝୁରି ଝୁରି ।୫।

ଏ ଡକା ପାରଇ ତାକୁ ନ ଶୁଭଇ 
ସେ କେହ୍ନେ ହରିବ କଷ୍ଟ ତାର ।
ତେମନ୍ତ ତାର ଯେମନ୍ତ ଗତି ହୋଇ 
ବେଳୁ ବେଳ ଏ ମୋ ଦୁଃଖ ଭାର ।୬।

କୃପଣକୁ ଲୋଭୀ ଥାଇ ଯେହ୍ନେ ସେବି
ଧରି ନ ଛାଡ଼ଇ ଲୋଭ ବଳେ ।
ଏ ତ ନ ଦିଅଇ ସେ ତ ନ ଛାଡ଼ଇ 
ଲୋଭୀ ନାଶ-ଫଳ ପାଇଁ କାଳେ ।୭।

ପ୍ରଭୁକୁ କୃପଣ ଡରେ ନ ବୋଲଇ  
ଦୁଃଖ ଲୋଭ ପଣ ହୁଏ ସିଦ୍ଧି ।
ପ୍ରଭୁପଣ ଥିଲେ ସବୁ ହିଁ ସୁନ୍ଦର 
ଅସୁନ୍ଦର କଥା କଲେ ବିଧି ।୮।

ହୋଇ କୃପାସିନ୍ଧୁ କହିବାକୁ ବିନ୍ଦୁ 
ସରିବ ବୋଲି ଡରିବାଠାରେ ।
ତେବେ ହେଁ ବୋଲନ୍ତି କରୁୁଣା-ସମୁଦ୍ର 
ବିବେକ ମହତ ମନ୍ଥନରେ ।୯।

ଦୁଃଖ-ଅନ୍ଧକାରେ ନାମ ସୁଧାକର 
ହୋଇ ତ କିରଣ ନ ଛାଡ଼ିଲ ।
ଏମନ୍ତ ନିଷ୍ଠୁର ହୃଦୟ କଠୋର 
ନିରାଶ-ଘନରେ ଉହାଡ଼ିଲ ।୧୦।

ସୁଖ-ସିନ୍ଧୁ ବୋଲି ଶରଣ ମୁଁ ଗଲି 
ବେଳୁ ବେଳୁ କଚାଡ଼ିଲ କୂଳେ ।
ପତିତ ପାବନ ଅପ୍ରାଧ ଭଞ୍ଜନ 
ସତ୍ୟକୁ କିଏ ଛାଡ଼ିବ ଢାଳେ ।୧୧।

ତୁମ୍ଭେ ସତ୍ୟବାଦୀ ପଣକୁ ଅସିଦ୍ଧି 
କଲେ କେହୁ ମର୍ତ୍ତ୍ୟେ ରହିବ କି ।
କହେ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦ ମୂଢ଼ ମହାମନ୍ଦ 
କ୍ଷିତିର ସାମନ୍ତ ନୋହିବ କି ।୧୨।
</poem>
ନିତ୍ୟାନନ୍ଦ ଦାସ ରଚନାବଳୀ