ବାଲି ତୃତୀୟା ବା ତୀଜ ବ୍ରତ କଥା
<poem>
ବାଲି ତୃତୀୟା ବା ତୀଜ ବ୍ରତ

ଜଳାଶୟରୁ ଆର୍ଦ୍ର ବାଲୁକା ଆଣି ତ‌ହିଁରେ ଶକ୍ତି ସ‌ହିତ ଶିବଲିଙ୍ଗ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ସଂକ‌ଳ୍ପ କରିବ, ଯଥା - ଦେଶକାଳ ବାକ୍ୟାନନ୍ତରଂ ମମ ଇହଜନ୍ମାନି ବାଞ୍ଛିତୀର୍ଥ ଫଳପ୍ରାପ୍ତି ପୂର୍ବକଂ ଶିବଲୋକ ପାପ୍ତ୍ୟର୍ଥଂ ଉମାମହେଶ୍ୱର ପୂଜାକର୍ମ ପୂର୍ବକଂ ତୀଜ ବ୍ରତକଥା ଶ୍ରବଣୀ ମହଂ କୁର୍ବୟ ତ‌ତଃ ଆଚାର୍ଯ୍ୟବରଣଂ ।

ପୂଜାମନ୍ତ୍ରୋ ଯଥା - ଶିବୟୈ ସର୍ବମାଙ୍ଗଲ୍ୟୈ ଶିବାୟ ସତ‌ତଂ ନମଃ । ଶିବେସର୍ବପ୍ରଦାତ୍ରି ତ୍ୱଂ ଶିବରୂପେ ନମୋନମଃ । ଇତି ମନ୍ତ୍ରେଣ ପଞ୍ଚୋପଚାରୈଃ ପୂଜ‌ୟେତ୍ ।  ପାପୋହଂ । ପାପକର୍ମାହଂ । ଇତି । ନମସ୍କାରଃ ।

ଉମାମହେଶ୍ୱରାଭ୍ୟାଂ ନମଃ

'ମନ୍ଦାରମାଳା ପରିଶୋଭିତାୟୈ, କପାଳମାଳାଙ୍କିତ ଶିଖରାୟ ।

ଦିବ୍ୟାମ୍ବରାୟୈ ଚ ଦିଗାମ୍ବରାୟ ନମଃ, ଶିବାୟୈ ଚ ନମଃ ଶିବାୟ ।' ଏହା ବୋଲି ପୁଷ୍ପାଞ୍ଜଳି ଦେବ ।

ଚରିତ୍ର

ମନ୍ଦାରମାଳା ଶୋଭିତ କେଶପାଶ ଯାର ।  କପାଳମାଳା ଶୋଭିତ ଜଟିଳ ଶେଖର ।  ଦିବ୍ୟମ୍ବର ଶୋଭିତ ଦିଗମ୍ୱରେ ପରସ୍ପର ।  ନତ ଶିରେ ପ୍ରଣମଇ ଉମା ମହେଶ୍ୱର । କୈଳାସର ରମ୍ୟ ଶୃଙ୍ଗେ ହରଷେ ଗଉରୀ । ପଚାରନ୍ତି ଗୁପ୍ତପୁଣ୍ୟ କ‌ହ ତ୍ରିପୁରାରୀ ।  ହେ ନାଥ ପ୍ରସନ୍ନ ଯେବେ ସତ୍ୟ ମୋତେ କ‌ହ ।  ଶୁଣି ଦୂର ହେଉ ମୋର ମନରୁ ସନ୍ଦେହ ।  ପୂର୍ବଜନ୍ମେ ଦାନ କିବା ତପ କରିଥିଲେ ।  ବଜର୍ତ୍ତା ରୂପେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏ ଜନ୍ମେ ପାଇଲି ।  ଈଶ୍ୱର କ‌ହନ୍ତି ପ୍ରିୟେ ଶୁଣଦେଇ ମନ ।  କ‌ହୁଛି ଉତ୍ତମ ବ୍ରତ ମୋର ଗୁ୍ପ୍ତଧନ ।  ନକ୍ଷତ୍ର ଗଣରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଉତ୍କଷ୍ଟ ଯେସନ ।  ଗ୍ରହଗଣେ ରବି ବର୍ଣ୍ଣମାନଙ୍କ ବ୍ରାହ୍ମଣ ।  ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟେ ବିଷ୍ଣୁ ଯଥା ହେଜ ।  ନ‌ଦୀରେ ଗଙ୍ଗା ପୁରାଣେ ଭାରତ ସ‌ହଜ ।  ଚାରିବେଦେ ସାମ ଯଥା ଇନ୍ଦ୍ରିୟରେ ମନ ।    ଉତ୍କଷ୍ଟ  ବୋଲି ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଅଛି ନିଉଊପଣ ।  ପୁରାତନ ଧର୍ମସାର ଆଗମେ କଥିତ । ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ଖ୍ୟାତ କଥା ଏହି ବ୍ରତ ।  ଏହି ଶୁଭବ୍ରତ ପ୍ରିୟେ ଏକମନେ ଶୁଣି ।  ଯାହାର ପ୍ରଭାବେ ଟଳିଗଲା ମୋ ଆସନ ।  ପୂର୍ବକାଳେ ହିମାଳୟେ ଦେଖିଅଛି ଯାହା ।  ବିସ୍ତାରି କ‌ହିବି ତୁମ୍ଭ ଆଗେ ଏବେ ତାହା ।  ଭାଦ୍ରବ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ତୃତୀୟାରେ ।  କରିବ ଏ ବ୍ରତ ଯୁକ୍ତ ହସ୍ତା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ।  ଅନୁଷ୍ଠାନ ମାତ୍ରେ ବ୍ରତ ସର୍ବ ପାପ ମୁକ୍ତ ।  କରିଥିଲେ ଅଜ୍ଞାତରେ ବାଲ୍ୟେ ଏହି ବ୍ରତ ।  ସେ ସବୁ ତୁମ୍ଭ ଆଗରେ କ‌ହିବି ଗୋ ପ୍ରିୟେ ।  ନିଜେ ଯାହା ଦେଖିଅଛି ପୂର୍ବେ ହିମାଳୟେ ।  ଶୁଣି ପାର୍ବତୀ ବୋଲନ୍ତି ଆହେ ପ୍ରାଣନାଥ । କିପରି ମୁଁ କରିଥିଲି ପୂର୍ବେ ଏହି ବ୍ରତ ।  ଶୁଣିବାକୁ ଇଛା ମୋର ହୁଏ ପ୍ରାଣେଶ୍ୱର ।  ବୁଝାଇ କ‌ହହେ ତୁଟୁ ସନ୍ଦେହ ମନର ।  ଈଶ୍ୱର କ‌ହନ୍ତି ଦେବୀ ଶୁଣଦେଇ ମନ ।  ଥିଲା ପର୍ବତ ଉତ୍ତମ ନାମ ହିମ‌ବାନ ।  ସିଂହ ବ୍ୟାଘ୍ର ଗଜ‌ଯୁଥ ଯହିଁ ବିହରନ୍ତି ।  ବୃକ୍ଷଲତାରେ ମଣ୍ତିତ ବ‌ହୁ ମୃଗପନ୍ତି ।  ନାନା ବର୍ଣ୍ଣେ ବ‌ହୁ ଶୃଙ୍ଗେ ବିଚିତ୍ର ମୁରତି ।  ମଧୁର ରବେ ବୋଲନ୍ତି ଯହିଁ ପକ୍ଷୀପନ୍ତି । ଦେବତା ଗନ୍ଧର୍ବ ସିଦ୍ଧ ଚାରଣ ଗୁହ୍ୟେକେ । ମହାନନ୍ଦେ ବିହରନ୍ତି ଗନ୍ଧର୍ବ ଗାୟକେ ।  ସ୍ଫଟିକ କାଞ୍ଚନ  ବଇଡ଼ୁର୍ଯ୍ୟ ମଣିମୟ ।  ଶୃଙ୍ଗେ ଶୋଭିତ ଆକାଶ ବ୍ୟାପି ବୃକ୍ଷଚ୍ୟ ।  ଯହିଁଦେଖ ହିମାଚଳ ତୁଷାରେ ପୂରିତ ।  ଗଙ୍ଗାଜଳ ପ୍ରବାହେ ଯେ ହୋଇଛି ଚିତ୍ରିତ ।  ରତ ସଦା ସୁରନାରୀ ନୃତ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତରେ ।  ବାଲ୍ୟେ ଆରମ୍ଭିଲେ ବ୍ରତ ସେହି ପର୍ବତରେ ।  ଅଧୋମୂଖେ ବାରବର୍ଷ ଗଲା ଧୂମ୍ରପାନେ ।  ଚଉଷଠି ବର୍ଷ ପକ୍ୱ ପତ୍ରର ଆସନେ ।  କଠୋର ନିୟମେ କଷ୍ଟ ଦେଖି ତବ ତାତ ।  ମନେ ମନେ ଚିନ୍ତାକରି ହୋଇଲେ ଦୁଃଖିତ ।  କାହାକୁ ଏ କନ୍ୟା ଦେବି ଚିନ୍ତାକଲେ ବସି ।  ଆସି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ନାରଦ ମହର୍ଷି । ଅର୍ଘ୍ୟାଦି ଦେଇଣ ତାଙ୍କୁ ପୂଜି ହିମାଳୟା ଭକ୍ତିଭରେ ପଚାରିଲେ ପ୍ରକାଶ ବିନୟ ।  କାହିଁକି ଆସିଲ କ‌ହହେ ମୁନି ପୁଙ୍ଗବ ।ଭାଗ୍ୟବଶେ ବଜିଅଛି ମଦୀୟ ଗୌରବ ।  ଭାଷିଲେ ନାରଦ ଶୁଣ ନରକୁଳ ସାଇଁ ।  ପଠାଇଲେ ବିଷ୍ଣୁ ମୋତେ ତବ କନ୍ୟା ପାଇଁ ।କନ୍ୟାଦାଙ୍କର ଯୋଗ୍ୟପାତ୍ର ବାସୁଦେବ ।  ତାଙ୍କସମ ନାହିଁ ଶିବ ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଦେବ ।  ଅନୁରୂପ ବରେ ହେଉ କନ୍ୟାରତ୍ନ ଦାନ ।  ମୋ ମତରେ ଏଥି ନାହିଁ ଚିନ୍ତାର କାରଣ ।  ହିମାଳୟ କ‌ହନ୍ତି ହେ ଦେବ‌ଋଷି ବର ।  ଯେବେ ପ୍ରାର୍ଥୀହେଲେ ବିଷ୍ଣୁ ସମ୍ମତି ଆମ୍ଭର ।  କନ୍ୟାଦେବି ସତ୍ୟକଲି ନୋହିବ ଯେ ଆନ ।  ଯହିଁରେ ମଧ୍ୟସ୍ଥ ହୋଇ ଆସିଛ ଆପଣ ।  ଶୁଣିହର୍ଷେ ମୁନି ବିଷ୍ଣୁ ନିକେତନ ଗଲେ ।  ନତ ଶିରେ ଶଙ୍ଖଚକ୍ର ଧରି ପ୍ରଣମିଲେ ।  କର‌ଯୋଡ଼ି ନିବେଦନ କଲେ ଋଷିବର ।  ବିବାହର ଆୟୋଜନ କର ଦାମୋଦର ।  ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ର ନାରଦ ଏହା କରି ନିବେଦନ ।  ପ୍ରଣମି ପ୍ରୟାଣ କଲେ ସ୍ୱକୀୟ ଭବନ।  ବିସର୍ଜି ନାରଦେ ତବପିତା ହିମ‌ବାନ ।  ପ୍ରକାଶି କ‌ହିଲେ ଯାଇ ତୋର ସନ୍ନିଧାନ ।  ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜେ ତୁମ୍ଭଙ୍କୁ ମୁଁ କରିବି ଦାନାବସେ ଅଙ୍ଗିକାର କଲି ନୋହିବ ଯେ ଆନ ।  ମାତ ଜନ‌କ ସ‌ହିତେ ହେଲେ ଏକ ମତି ।  ପାର୍ବତୀ ଦୁଃଖିତା ଶୁଣି ଏସନ ଭାର‌ତୀ ।  ଦୁଃଖଭରେ ସନ୍ତାପରେ ବସିବାର ଦେଖି ।  ଏକାନ୍ତରେ ବସି ପଚାରିଲେ ପ୍ରିୟସ‌ଖି ।  କାହିଁକି ଗୋ ମନେଦୁଃଖ କ‌ହ ମୋ ଆଗର ।  ଉପାୟେ ଭଲ କରିବି ସଂଶୟ ନ‌କର ।  ପାର୍ବତୀ ବୋଇଲେ ସଖୀଶୁଣ ମୋ ବଚନ ।  ଶିବଙ୍କୁ ଭର୍ତ୍ତା କରିବି ଥିଲା ମୋର ମନ ।  ସତ ସ‌ଖୀ ଭାବିଥିଲି ମନେ ଏହିକଥା । ଜାଣିଲି କ‌ହିଲେ ପିତା କରିବେ ଅନ୍ୟଥା ।  ପିତୃସତ୍ୟ ବାଣୀ ଶୁଣି ନ ଦିଶେ ଉପାୟ ।  ତେଣୁ ଦେହ ଛାଡ଼ିବାକୁ କଲିଣି ନିଶ୍ଚୟ ।  ଶୁଣି ପାର୍ବତୀଙ୍କ ବାଣୀ ସଖୀ କ‌ହେ ବୋଧି ।  ପିତାଙ୍କ ଅଜ୍ଞାତେ ମହାରଣ୍ୟେ ଯିବା ବିଧି ।  ଶଙ୍କର କ‌ହନ୍ତି ସଖି ଫେରାଇ ତୋ ମତି ।  ନେଇଗଲା ଘୋର ବନେ ତୁମ୍ଭଙ୍କୁ ସେ ରାତି ।  ଏ ସମୟେ ପିତା ତୋତେ ନ ଦେଖି ମନ୍ଦିରେ ।  ଖୋଜିଲେ ନ‌ଗରେ ଯାଇ ପଶି ଘରେ ଘରେ ।  ନ ଦେଖି ଆତୁର ମ‌ନେ କରି ନାନା ଶଙ୍କା ।  ସୁର ମାନବ କିନ୍ନରେ କେ ନେଲା କନ୍ୟକା ।  ମୁନି ଆଗେ ସତ୍ୟକଲି ଦେବି ବାସୁଦେବେ ।  ମିଥ୍ୟାବାଦୀ ହେଲେ ଲୋକେ ମୋତେ କି ବୋଲିବେ ।  ଚିନ୍ତାଭରେ ମୂର୍ଚ୍ଛା ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ ଭୂତଳେ ।  ଦେଖି ହାହାକାରେ ଲୋକେ ସେଠାରୁ ଧାଇଁଲେ ।  ଦୁଃଖଭରେ ଆଗେ ଥାଇ ପଚାରିଲେ ଜନ ।  ଶୋକେ ମୋହ କାହିଁପାଇଁ କ‌ହ ହେ ରାଜନ । ସନ୍ତାପରେ ହିମାଳୟ କଲେକ ଉତ୍ତର ।  ଜାଣିଲି କନ୍ୟାରତ୍ନ କେ ନେଲା ମୋହର ।  ଦଂଶିଲା କି ସର୍ପ ସିଂହ ବ୍ୟାଘ୍ର କି ଖାଇଲା ।  ଗୁପତେ କନ୍ୟାକୁ କେହି ଦୁଷ୍ଟ ବା ମାଇଲା ।  କ‌ହୁ କ‌ହୁ ଶୋକଭରେ ପଡ଼ିଲେ ସେ ଢ଼ଳି ।  ବତାସ ପବନେ ପଥେ ଉପୁଡ଼େ କଦଳୀ ।  ଦୁର୍ଜନ ଭୟସଙ୍କୁଳ ବନେ ତୁମ୍ଭେ ଗଲ ।  ସିଂହ ବ୍ୟାଘ୍ର ଶୃଗାଳାଦି ଯହିଁ ପଲପଲ ।  ଗଜ ମୃଗ ପକ୍ଷୀ ସମାକୁଳ ମହାବ‌ନେ ।  ସଖୀ ସଙ୍ଗେ ଯାଉ ନ‌ଦୀ ପଡ଼ିଲା ନୟନେ । ନିରାହାରେ ରମ୍ୟତୀରେ ବସି ସେହି ରାତି ।  ବାଲିରେ ରଚି ପୂଜିଲି ଶଙ୍କର ପାର୍ବତୀ । ଭାଦ୍ରବ ଶୁକ୍ଳ ତୃତୀୟା ହସ୍ତା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ।  ଗୀତ ବାଦ୍ୟ ଉଜାଗର କଲ ଭକ୍ତିଭରେ ।  ସେହି ବ୍ରତ ପ୍ରଭାବେ ମୋ ଟଳିଲା ଆସନ ।  ସଖୀ ସଙ୍ଗେ ଥିଲ ଯ‌ହିଁ ଗମିଲି ସେ ସ୍ଥାନ ।  ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି ଗୋ ତୋରେ ମାଗ ବୋଲି ବର ।  ଭାଷିଲି ଶୁଣି କ‌ହିଲ ତୁମ୍ଭେ ଯୋଡ଼ି କର । ଭୋ ଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ଯେବେ ହେଇ ହେ ଈଶାନ । କୃପା କରି ମୋର ଭର୍ତ୍ତା ହୁଅନ୍ତୁ ଆପଣ । ତ‌ଥାସ୍ତୁ କ‌ହି ମୁଁ ଦେବି ଗଲି କଇଳାସ ।  ଏସନେ ସମୟେ ନିଶା ହୋଇଲା ପ୍ରକାଶ ।  ନ‌ଦୀରେ ବିସର୍ଜି ସବୁ ବ‌ନ‌ଜାତ ଫଳେ । ପାରଣା କରି ପାର୍ବତୀ ଶୋଇଲେ ବିହ୍ୱଳେ ।  ତେଣେ ହିମାଳୟ ଦୁଃଖେ ନ‌କରି ଭୋଜନ ।  ଚାରିଦିଗେ ଖୋଜି ବନେ କଲେ ଆମଗନ ।  ନ‌ଦୀକୂଳେ ଦୁଇକନ୍ୟା ଶୋଇବା ଦେଖିଲେ । ଉଠାଇ କୋଳେ ବସାଇ କାନ୍ଦି ପଚାରିଲେ ।  କିପାଇଁ ଗୋ ଏବେ ଏଥି କଲ ଆଗମନ ।  ସିଂହ ବ୍ୟାଘ୍ର ଗର୍ଜେ ଭୟଙ୍କର ଯେଉଁ ବନ । ପାର୍ବତୀ କ‌ହନ୍ତି ତାତ ଶୁଣ ମୋର କଥା । ମୁଁ କରିଥିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କିମ୍ପା କଲ ମିଥ୍ୟା । ଶିବଙ୍କୁ ବିଭା ହେବାକୁ ଥିଲା ମୋର ମନ ।  ସତ୍ୟ କଲ ବାସୁଦେବ ଦେବ କନ୍ୟାଦାନ ।  ତେଣୁ ଜୀବନ ହାରିବି ସତ୍ୟ କରିଥିଲି ।  ପ୍ରିୟ ସଖୀ ପରାମର୍ଶେ ବନ‌କୁ ଆସିଲି ।  ହରିଙ୍କି ନ ଦେଇ ଶିବେ ଦେବା ସତ୍ୟ କଲେ ।  ଆନନ୍ଦେ ଘରକୁ ଯିବି ପାର୍ବତୀ ଭାଷିଲେ ।  ତ‌ଥା କ‌ହି ପିତା ତୋତେ ଘରେ ନେଇ ଗଲେ ।  କ୍ରମେ ମୋତେ ବିଭା ଦେଇ ସନ୍ତୋଷ ଲଭିଲେ ।  ବ୍ରତ ବଲେ ଅର୍ଦ୍ଧାସନ ମୋହର ପାଇଲା । ଅଧିକ କିସ କ‌ହିବି ଏଥି ବ୍ରତ ଭଲା ସେହି ଦିନୁ ଶୁଣ ଦେବୀ ଆଳି ହରିବାରେ ।  ବ୍ରତ ଖ୍ୟାତ ହେଲା ହରିତାଲିକା ନାମରେ । ପାର୍ବତୀ କ‌ହନ୍ତି ପ୍ରଭୁ କ‌ହିଲେ ଯେ ନାମ ।  ଗୁଣଫଳ କିବା କ‌ହ ପୂଜାବିଧି କ୍ରମ । କିଏ ଏହା କରିଥିଲା ପୂଜାକଲେ ହର ।  ଶିବ କ‌ହନ୍ତି ବିଧାନ ଶୁଣ ରାମାବର ।  ଭାଗ୍ୟକ୍ରମେ ନାରୀମାନେ କରନ୍ତି ଏ ବ୍ରତ ।  ମଣ୍ତପ କଦଳୀ ସ୍ତମ୍ଭେ କରିଣ ମଣ୍ତିତ ।  ଚାରି ତୋରଣ ଶୋଭିତ ବିବିଧ ବର୍ଣ୍ଣରେ ।  ପାଟବସ୍ତ୍ର ଆଚ୍ଛାଦିତ ମଣ୍ତପ ଉପରେ ।  ସୁଗନ୍ଧ ଚନ୍ଦନ ଲେପେ ମଣ୍ତପ ଲିପାଇ । ଶଙ୍ଖାଦି ମୃଦଙ୍ଗ ବାଦ୍ୟ ସ‌ହ ଗୀତ ଗାଇ ।  ମଙ୍ଗଳ ସଙ୍ଗୀତ କରି ମଦୀୟ ମନ୍ଦିରେ । ସ୍ଥାପିଣ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜିବ ପାର୍ବତୀ ଶଙ୍ଗରେ ।  ଗନ୍ଧ ପୁଷ୍ପ ଧୂପ ଦୀପ ଫଳ ନିବେଦିବ ।  ଶୁଦ୍ଧଚିତ୍ତେ ପୂଜାରେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରିବ ।  ସର୍ବ ମଙ୍ଗଳା ସ‌ହିତେ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ ।  ଶିବେ ସର୍ବଦାତ୍ରୀ ଶିବରୂପେ ନମୋ ନମଃ ।ଭବସାଗରେ ପଡ଼ି ମୁଁ କରୁଛି ଦଇନି ।  ପ୍ରସନ୍ନେ ସୌଭାଗ୍ୟ ଦିଅ ହେ ସିଂହବାହିନୀ ।  ଭୋ ଦେବୀ ଏମ‌ନ୍ତେ ପୂଜି ଈଶ୍ୱର ପାର୍ବତୀ ।  ଭକ୍ତିରେ ଶୁଣିବ କଥା ହୋଇ ଏକମତୀ ।  ପାଠକ ଦ୍ୱିଜକୁ ଦେବ ବ‌ହୁବିଧ ଦାନ ।  ଧନ ରତ୍ନ‌ଧେନୁ ସୁନା ଆହାର ବାସନ ।  ସର୍ବ କାମ‌ପ୍ରଦ ବ୍ରତ କରେ ଯେଉଁନାରୀ ।  ନିଃସନ୍ଦେହେ ସାତଜନ୍ମେ ପାପ‌ହୋଏ ଏ ପାରି ।  ତୃତୀୟାରେ ଯେଉଁନାରୀ ଆହାର କରଇ ।  ସାତ ଜନ୍ମ‌ଯାଏ ଦୁଃଖ ବୈଧବ୍ୟ ଲଭଇ ।  ଦରିଦ୍ର ହତଭାଗିନୀ ଦୁଃଖ ପୁତ୍ର ଶୋକେ ।  ଉପବାସ ବିନା ନାରୀ ପଡ଼ଇ ନରକେ ।  ଇହଲୋକେ ଘୋରକଷ୍ଟ ଲଭଇ କାମିନୀ ।  ନ କର ସନ୍ଦେହ ଏଥି ସେ ମନ୍ଦ ଭାଗିନୀ ।  ଧେନୁ ମୃତ୍ତିକା ଭାଜନ ସୁନାପାତ୍ର ମାନ ।  ବିପ୍ରେ ଦେଇ ଅନନ୍ତର କରିବ ପାରଣ ।  ଏମ‌ନ୍ତ ବିଧାନେ ଯେଉଁନାରୀ କରେ ବ୍ରତ ।  ଲଭିବ ନିଶ୍ଚେ ସେ ମୋର ସମାନର କାନ୍ତ ।  ବିନାଶକାଳେ ସେ ନାରୀ ମୋର ରୂପ ପାଇ ।  ସମାନ ରୂପେ ସାଯୁଜ୍ୟ ମୁକତି ଲଭଇ ।  ତୀଜବ୍ରତ କଥାଭାଷାଗୀତ ସମାପନ ।  ସଦାଶିବ ଶ୍ରୀଚରଣେ ହେଉ ସମର୍ପଣ ।

ଇତି ଶ୍ରୀବାଲି ତୃତୀୟା ବା 

ତୀଜ ବ୍ରତ କଥା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ।।
</poem>