ଅବକାଶଚିନ୍ତା/ଭକ୍ତ କବିବର ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ
ଉତ୍କଳର ବ୍ୟାସ 	ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ
ବିଷ୍ଣୁ ଅଂଶେ ଅବତାର,
ଭକତ-ପ୍ରଧାନ 	ଗୂଢ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ 
କଲ ସ୍ବଦେଶେ ପ୍ରଚାର ।
ବେଦ-ମହୋଦଧି 	ବ୍ୟାସ ତପୋନିଧି
ମନ୍ଥି ଯେ ତତ୍ତ୍ବ ସକଳେ,
ଉଦ୍ଧରି ପୁରାଣେ 	ନାନା ଉପାଖ୍ୟାନେ
ପ୍ରକାଶିଥିଲେ ସରଳେ ।
ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ସଂସ୍କୃତି 	ଅମୁଲ୍ୟ ଆଧାରେ
ଥିଲା ସେ ଅମିୟ ରସ,
ସର୍ବେ ଦୁଃଖୀ ଧନୀ 	ପଣ୍ଡିତ ଅଜ୍ଞାନୀ
ନ ପାଇଲେ ସମ ଅଂଶ ।
ତେଣୁ ବାରସ୍କନ୍ଧ 	ପ୍ରାକୃତ ପ୍ରବନ୍ଧ
ଗୀତେ କଲ ପରକାଶ,
ଥିବାଯାଏ ଭାଷା 	ଗାଇବ ଓଡ଼ିଶା
“କହେ(କହଇ) ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ " ।
ନୃପତି-ନବରେ 	କୃଷକ-କୁଟୀରେ
ଆଜି ଉଠେ ତୁମ୍ଭ ନାମ,
ଦିନ ଅବସାନେ 	ଶ୍ରମକ୍ଳାନ୍ତ ଜନେ
ଦେଉଛ ଶାନ୍ତି ଆରାମ ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚଣ୍ଡାଳ 	ପ୍ରେମେ ଏକମେଳ
ଧର୍ମ୍ମଭାବେ ହୋଇ ମତ୍ତ,
ବିପଦେ ସମ୍ପଦେ 	ଗାଆନ୍ତି ଆନନ୍ଦେ
ସ୍ଥାନେ ସ୍ଥାନେ ଭାଗବତ ।
ସୁକବି ପ୍ରଶଂସା 	ପାଇବାକୁ ଆଶା
ମନରେ ନ ଥିଲ ପୋଷି,
ତଥାପି ଉତ୍କଳ 	ଭାବି କବିକୁଳ
ହେବେ ତୁମ୍ଭ ନାମ ଘୋଷି ।
ତୁମ୍ଭ ସମାଧିରୁ 	ଆହେ କବିଗୁରୁ!
କେତେ ଦାର୍ଶନିକ କବି,
ଜନମିଣ କାଳେ	ଉତ୍କଳ-ସାହିତ୍ୟେ 
ଦେବେ ନବ ନବ ଛବି ।
କେତେ ଧର୍ମ୍ମବୀର 	ଦେବେ ନିଜ ଶିର
ସ୍ବଦେଶ ସ୍ବଧର୍ମ୍ମ ହିତେ ,
ଅସଂଖ୍ୟ ନାସ୍ତିକ 	ହୋଇବେ ପ୍ରେମିକ
ତୁମ୍ଭ ମଧୁମୟ ଗୀତେ ।