ଉତ୍କଳ ସନ୍ତାନ
ତୁ ପରା ବୋଲାଉ         ଉତ୍କଳ ସନ୍ତାନ
        ତେବେ କିମ୍ପା ତୁହି ଭୀରୁ,
ତୋହର ଜନନୀ           ରୋଦନ କରିଲେ
         କହିବାକୁ କିମ୍ପା ଡରୁ ?
ତୋ ପୂର୍ବ ପୁରୁଷେ         ବୀର ପଣିଆରେ
         ଲଭିଥିଲେ କେତେ ଖ୍ୟାତି
ହାକିମ ନିକଟେ             ଦୁଃଖ କହିବାକୁ
         କିମ୍ପା ଥରେ ତୋର ଛାତି ?
ତୋ ପୂର୍ବ ପୁରୁଷେ          ଜୟ କରିଥିଲେ
          ଗଙ୍ଗାଠାରୁ ଗୋଦାବରୀ
ତାଙ୍କରି ଔରସେ            ଜାତ ହୋଇ ତୁହି
         କେଉଁ ଗୁଣେ ତାଙ୍କୁ ସରି ?
ବ୍ରିଟେନ୍ ନିବାସୀ             ଅତୀବ ସାହସୀ
          କାପୁରୁଷେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ନାହିଁ,
ଶିଖ ରାଜପୁତ               ଯେ ମାନ୍ୟ ଲଭନ୍ତି
          ତୋର ଭାଗ୍ୟେ ତାହା କାହିଁ ?          
ତୁ ମନେ ଭାବୁଛୁ            ତୋଷାମଦ କରି
            ବଢ଼ାଇବୁ ଜାତି ମାନ,
ତୋଷାମଦିଆର             କୁକୁର ପ୍ରକୃତି
            ଅଇଁଠା ପତରେ ଧ୍ୟାନ ।
ତୋଷାମୋଦକାରୀ          କ୍ଷିପ୍ତ ଶ୍ଵାନ ପରି 
          ସହଜେ ଚିହ୍ନା ନଯାଏ,
ଭୃତ୍ୟ ଭାବ ଧରି            ଗୋଡ ଚାଟୁ ଚାଟୁ
          ବିଷ ଲେସି ଦେଇଥାଏ ।           
ତୋଷାମୋଦ ଅଟେ        ଅନ୍ଧାର ଗୋହିରୀ
          ସ୍ଵାର୍ଥ ତହିଁ ଲୁଚି ବସେ,
ସରଳ ପଥିକ               ବାଟରେ ଭେଟିଲେ
         ଅକାତରେ ତାକୁ ନାଶେ ।          
ଜାତିର ଉନ୍ନତି               ହେବ କିରେ ଭାଇ
          ସ୍ଵାର୍ଥକୁ ଜଗତ ମଣି 
ଗୋଦର ଗୋଡରେ         ମାଉଁସ ଲାଗିଲେ
          ଦେହର କି ଶୁଭ ଗଣି ?          
ଜାତିର ଉନ୍ନତି               ସେ କାହିଁ କରିବ
          ସ୍ଵାର୍ଥେ ଯାର ବ୍ୟସ୍ତ ମନ,
ଶାଗୁଣା ବିଲୁଆ             ଚିକିତ୍ସକ ହେଲେ
          ଶବ କି ପାଇବା ପ୍ରାଣ ?
ଜାତି ନନ୍ଦିଘୋଷ            ଚଳିବ କି ଭାଇ
           ସ୍ବାର୍ଥକୁ ସାରଥି କଲେ,
ଟାଣେ କିରେ ଗାଡି         ଦାନାର ଥୋବଡ଼ା
          ଘୋଡ଼ା ମୁହେଁ ବନ୍ଧା ଥିଲେ ? 
ସ୍ଵାର୍ଥର ବନିତା             ଅଟେ ତୋଷାମୋଦ
          ଭୟ, ମିଥ୍ୟା ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର,
ରାଜ୍ୟରେ ବିପ୍ଳବ           ନିଶ୍ଚୟ ଘଟିବ
         ଏମାନେ ହେଲେ ଏକତ୍ର ।
ଉଠରେ ଉଠରେ          ଉତ୍କଳ ସନ୍ତାନ
         ଉଠିବୁ ତୁ କେତେ ଦିନେ,
ପୂରୁବ ଗୌରବ            ପୂରୁବ ସାହସ
         ପଡିବ କି କେବେ ମନେ । 
ତୋହର ଜନନୀ           ବୀରପ୍ରସବିନୀ
          ଧୂଳିରେ ପଡିଛି ଦେଖ,
ଜନ-ସମାଜରେ           ଏ ମହୀ ମଧ୍ଯରେ
          କିପରି ଦେଖାଉ ମୁଖ ? 
ତୋ ପୂର୍ବ ପୁରୁଷେ        ସ୍ଵର୍ଗଧାମେ ଥାଇ
          ଭୋଗୁଛନ୍ତି ମନସ୍ତାପ,
ତାଙ୍କର ଜୀବନ           କରି ବିସ୍ମରଣ
           କରୁଛୁ ତୁ ମହାପାପ ।
ତୋଷାମୋଦ ଛାଡି       ସ୍ବାର୍ଥ ପରିହରି
           ସତ୍ୟକୁ ଆଶ୍ରୟ କର,
ଦୁଇଦିନ ପରେ            ସ୍ଵାଧୀନ ରାଷ୍ଟ୍ରରେ
           ମଙ୍ଗଳ ହୋଇବ ତୋର ।