ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ସ୍ତୁଚି
ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ସ୍ତୁତି

ନମସ୍ତେ ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥ         ।      ଅନାଥ ଲୋକଙ୍କର ନାଥ ।।

ନମସ୍ତେ ପ୍ରଭୁ ବାସୁଦେବ         ।      ଭକତ ଜନଙ୍କ ବାନ୍ଧବ ।।

ନମସ୍ତେ ପ୍ରଭୁ ହୃଷୀକେଶ         ।    ଭକତ ଜନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ।।

ନମସ୍ତେ ପ୍ରଭୁ ବିଶ୍ୱରୂପି         ।    ସକଳ ହୃଦେ ଅଛ ବ୍ୟାପି ।।

ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରଳୟ ଅନ୍ତ କରୁ          ।    ଏ ସର୍ବ ଗର୍ଭରେ ସମ୍ଭାଳୁ ।।

ପଚାଶ କୋଟି ବସୁନ୍ଧରି          ।   ତୋର ହୃଦରେ ଛନ୍ତି ଭରି ।।

ଚଊଦ ଭୁବନ ପାଟଣା             ।   ଏ ସର୍ବ ତୋହର ରଚନା ।।

ତୁ ବ୍ରହ୍ମା ରୁଦ୍ର ବିଷ୍ଣୁ ତୁହି       ।   ତୋ ବିନୁ ଅନୟ ଗତି ନାହିଁ ।।

ସୃଷ୍ଟି ଯାହାର ଖେଳ ଘର          ।    ଅସ‌ହୟମାୟା ଜୀବ ପାର ।।

ତୋହର ନିଶ୍ୱାସୁଂ ମରୁତ          ।   ଦେବେ ହୋଇଲେ ତ‌ହୁଁ ଜାତ ।।

ତୁହିତି ଅଗ୍ନିଦେବ ଇନ୍ଦର        । ନ୍ୟନୁ ଜାତ ସୂର୍ଯୟ ଚନ୍ଦର ।।

ଭୁଜରୁ ଅନନ୍ତ ମୂରନି             ।  କଣ୍ଠରୁ ଜାତ ସରସ୍ୱତୀ ।।

ସଦା ଚଞ୍ଚଳ ନିଦ୍ରା ନାହିଁ          । ଏ ରୂପେ ଶୂନ୍ୟେ ଅଛୁ ରହି ।।

ଏମନ୍ତେ ଅଶେଷ ମହିମା            । କେ ଜାଣି ପାରେ ଗୁଣସୀମା ।।

ତୋ ନାମ କରୁଥିଲେ ଲ୍ୟ           ।   କୋଟିଏ ଜନ୍ମ ପାପକ୍ଷୟ ।।

ନାମ ଘୋଷିଲେ ସର୍ବସିଦ୍ଧି          । ଖନ୍ଦଇ ରୋଗ ଶୋକ ଆଦି ।।

ଆରତ ଭଞ୍ଜନ ତୋ ବାନା          । ଆତନ୍କ୍ କାଳେ ବ୍ଜ୍ରସେନ୍ହା ।।

ହୋଇଲ ଦଶ ଅବତାର             ।  ନାଶିଲ ମେଦିନୀର ଭାର ।।

ଦୁଷ୍ଟ ନିବାରି ସନ୍ଥ ପାଳୁ           ।  ତୁ ନାଥ ପରମ ଦୟାଳୁ  ।।

ତୁ ଅଟୁ ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ଧନ            । ତୋ ନାଥ ପରମ ଦୟାଳୁ ।।

ସତୀ ଯୁବତୀଙ୍କର ମନେ            ।  ନିଜର ସ୍ୱାମୀ ଥାନ୍ତି ଯେହ୍ନେ ।।

ସେହି ପ୍ରକାରରେ ମୋର ମନ        । ତୋଠାରେ ରହୁ ଭଗବାନ ।।

ଏମନ୍ତ ଭାବେ କଲେ ସ୍ତୁତି         । ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇବେ ଶ୍ରୀପତି ।।

ଏ ସ୍ତୁତି ଯେ ଜନ ଶୁଣନ୍ତି         । ଯମ ତାପାଖ ନ ମାଡନ୍ତି ।।

ରାଜଦଣ୍ଡକୁ ନାହିଁ ଭୟ           । ଅଇରିମାନ ଯାନ୍ତି କ୍ଷୟ ।।

ଭୁତ ପିଶାଚ ପ୍ରେତଗଣ           । କତିକି ନ ଯାନ୍ତି ତା ପୁଣ ।।

ଅଶୁଭ ସ୍ୱପନ ଦେଖିବା           । କି ଅବା ଗ୍ରହାପୀଡା ଥବା ।।

ଏ ସ୍ତୁତି ଶ୍ରବଣେ ଶୁଣିଲେ         । ହୁଅଇ ବାଞ୍ଛା ସିଦ୍ଧି ଭଲେ ।।

ବଢଇ ଆୟୁ ବିଦ୍ୟା ଧନ          ।  ଖଣ୍ଡଇ ସବୁକ୍ଳେଶ ମାନ ।।

ଗଙ୍ଗା ସ‌ହିତେ ସର୍ବତୀରଥେ       । ସ୍ନାଙ୍କୁ କଲେ ପାଦ ତଳ ।।

ଏ ସ୍ତୁତି ପଢି ସେତେ ଫଳ        । ନମଇ କୃକ୍ଷନ ପାଦ ତଳ ।।

ଖନ୍ଡି ଭବ ଭୟ ତ୍ରାସ          ।  ଭଣଇ ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ ।।

ଏ ସ୍ତୁତି ହୋଇଲା ସମ୍ପୂର୍ଣ      । ଶୁଣି ସନ୍ତୋଷ କ‌ର ମନ ।।