ଶୂନ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମକୁ ହେ
ଶୂନ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମକୁ ହେ

ଭୀମ ଭୋଇ

ଶୂନ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମକୁ ହେ, 
ଦେଖିବ ଯେମନ୍ତେ ଜ୍ଞାନ ଡୋଳେ ।
କଳ୍ପନାକୁ କାଟି ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁ ମେଣ୍ଟି
ଏକ୍ୱୈଶ ପୁରକୁ ଜିଣିଗଲେ । ଘୋଷା ।

ଅନନ୍ତ ବାସୁକୀ ଅଷ୍ଚକୁଳା ନାଗ
ସପତ ସିନ୍ଧୁକୁ ଡେଇଁଗଲେ ।
ଚଉଦ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପୃଥ୍ୱୀ ନବଖଣ୍ଡ
ଅନୁଭବ ସୂତ୍ରେ ବୁଝିଥିଲେ ।୧।

ତିନି ସତାଇଶ ଏକ୍ୱୈଶ ଭୁବନ
ସେ ଜିଣି ପାରିବ ଏକାବେଳେ ।
କାଳିବାସୀ ନୁହେଁ ଏକ ବ୍ରହ୍ମପାଦ
ସ୍ୱଦେହରେ ମିଳେ ତତକାଳେ ।୨।

ଦାରୁ ପ୍ରତିମା ମୂର୍ତ୍ତି ଦେବୀ ଦେବତା
ସବୁଠାରୁ ଚିତ୍ତ ଛାଡିଦେଲେ ।
ମନ୍ତ୍ର ଯନ୍ତ୍ର ତନ୍ତ୍ର ଚାରିବେଦ ସବୁ
ଏମାନଙ୍କୁ ଏଡି ଚାଲିଗଲେ ।୩।

ନବଲକ୍ଷ ତାରା ବିରାଟ ସୁରାଟ
ମହାରାଟ ସବୁ ପଛ କଲେ ।
ପୃଥ୍ୱୀ ଆପ ତେଜ ବାୟୁ ଯେ ଆକାଶ
ଏମାନଙ୍କୁ ଟିକେ ନ ଚାହିଁଲେ ।୪।

ପଡିଅଛି ବଜ୍ର କିଳଣୀ କବାଟ
ସକାମ ନିଷ୍କାମ ଦୁଇ ମେଳେ ।
କାମନା କଳ୍ପନା ସେଠାରୁ ଛିଡିଛି
ସକାମରେ ନ ପଡିଲେ ଭୋଳେ ।୫।

ଠୁଳ ଶୂନ୍ୟପରେ ଅମନ ମନ୍ଦିରେ
ତହିଁକି ବଚନ ନାହିଁ ଚଳେ ।
ତର ତର ହୋଇ ବୋଲେ ଭୀମ ଭୋଇ
ପଡି ଶ୍ରୀଗୁରୁଙ୍କ ପାଦ ତଳେ ।୬।