ସଙ୍ଗୀତ କଳ୍ପଲତା/ଚାହିଁବୁ ଯେବେ ଶ୍ୟାମଦ୍ଯୁତିକି ରେ
(ରାଗ: କାମୋଦୀ)
<poem>
ଚାହିଁବୁ ଯେବେ ଶ୍ୟାମ ଦ୍ୟୁତିକି ରେ, କାହିଁ ହଜାଇ ଦେବୁ ମତିକି ରେ । 
ନାହିଁ ବୋଲିବା କଥା, ଜାଣିବୁ କି ସର୍ବଥା , ଅଉ କି ସମ୍ଭାଳିବୁ ଧୃତିକି ରେ । ଘୋଷା ।

ଏ ନଗରେ ଏଣିକି, ଭ୍ରମେ ଚୁମ୍ବିବ ନିକି, ‘ସତୀ’ ଏ ଦୁଇବର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରୁତିକି ରେ, 
ସତେ ପ୍ରାଣମିତରେ ତା ସେବାରୁ ଇତରେ ଯୁବତୀଜନମକୁ ଗତିକି ରେ । ୧ । 

ଯେବେ ସେ ହେବ କୋଳେ, କଳାବତୀମଣ୍ଡଳେ, ନ ଟେକିବୁ କି ଶ୍ଵେତ ଛତିକ ରେ, 
ଚୁମ୍ବିଲେ ତା ବଦନ-କଞ୍ଜଟି ଗୁରୁଜନ ଗଞ୍ଜନ ଇଭିଲେ ହେଁ କ୍ଷତି କି ରେ । ୨ । 

ଭବନ ମଣି ଶେଷ, ସେ ନବ ଯୁବା ପାଶ, ରବିନନ୍ଦନାତୀର କ୍ଷିତକି ରେ, 
କି ସୁଖ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଙ୍ଗେ, ନନ୍ଦନରେ ନିଃଶଙ୍କେ ଅରୋହିଲେ ଅଭ୍ରମୁପତିକି ରେ । ୩ । 

ଅବା ତା ପଥେ ଯିବା, ଜାଣି କଳପି ଥିବା, ତା ପଛେ ଯେତେ ପରାଭୂତିକି ରେ, 
ମୋହନସ୍ମିତ ଅବଲେକେ ପାସୋର ଯିବ, ନ ଆଚରିବ କି ବିନତିକି ରେ। ୪। 

ଶୁଣି ଶ୍ରୀଠାକୁରାଣୀ, ଚିତ୍ର ମଣିଲେ ଜାଣି, ନ ଥିଲା ପରି ହରିପ୍ରୀତିକି ରେ, 
ସେ କାଳେ ଦୁଇ ସଖୀ, କୃପା କଲେ ସୁମୁଖୀ, ମୁକୁନ୍ଦଦେବ ଗଜପତିକି ରେ। ୫।
</poem>