ଅବକାଶଚିନ୍ତା/ବିଷାଦ ସମୟରେ ଲିଖିତ କତିପୟ ପଂକ୍ତି
<center>
<poem>           
ପ୍ରଣୟର ସୁହାସ ଲୋତିକ
ସୁଖ ଦୁଃଖ ଆହ୍ଲାଦ ଯାତନା,
ଜୀବନେ ମୁଁ ଭୋଗିଛି ଅନେକ
ନାହିଁ ଆଉ ଅଧିକେ କାମନା !
ମୋ ଜୀବନ-ବୀଣାଯନ୍ତ୍ରତାର,
ସ୍ୱରହୀନ ବଇତମ ଅତି,
ଏବେ କ୍ରମେ ହେଉଛି ଅସାର,
ତେଜି ଆଦ୍ୟ ମୋହିନୀ ଶକତି । 
ମଧୁକାଳ ଆଶା-ଫୁଲରାଜି 
ନିଦାଘର ତପନ କିରଣେ,
ଝାଉଁଳିଛି କି ବିଷାଦେ ଆଜି
ଗନ୍ଧହୀନ ଜୀବନ-କାନନେ । 
ପ୍ରଭାତେ ମୃଦୁ ଗନ୍ଧବହ
ହରାଇଛି ନିଜ ଶୀତଳତା,
ଭୀମ ଝଞ୍ଜା ପବନ ପ୍ରବାହ 
ନାଶେ ଏବେ ହୃଦ-ସରସତା । 
ଭ୍ରମି ଭ୍ରମି ଅବସନ୍ନ କାୟା
ବିଷମ ଏ ବହୁ ଦୂର ବାଟେ,
ଦେଖିବଇଁ ଯେବେ ସ୍ମିଗଧ ଛାୟା 
ବିଶ୍ରାମିବି ତହିଁ ଜଳଘାଟେ । 
ଶୁଣି ଖଗ ମଧୁର କାକଳୀ
ଜୀର୍ଣ୍ଣ ବୀଣା ରଖିବ ସମ୍ପାଦି,
ପକ୍ଷୀଗୀତେ ଦେବି କରତାଳି,
କେହି ମୋର ନ ଥିବେ ବିବାଦୀ । 
ତରୁଲତା ନବ କିଶଳୟେ
ବିରଚିଣ କୋମଳ ଆସନ,
ଶୋଇବି ମୁଁ ବିତାନ ହୃଦୟେ
ଶୁଣିବାକୁ ବାୟୁ ସନ ସନ । 
 
<center>