Prøver af Landsmaalet i Norge/47. Hus-Livet
Dar som dat harde med dat linne
og sterkt og mildt er saman inne,
dar giv dat jamt so god ein Klang.
Di skal ein, fyrr ein bind seg, prøva,
um Hjarta kann til Hjarta høva.
En Draum er kort, ein Harm er lang.
Prydeleg i Brudar-Lokkor
glimar Møyarkransen frid,
naar dei klaara Kyrkjeklokkor
bjoda Folk til Bryllaups Tid.
Men vaar største Fest i Livet
dræg med Blomstren av vaart Liv;
naar som Pyntet fell av Vivet,
burt dan blide Draumen driv.

Ja, Fysno fær Slut,
men Elsken maa hemdast;
og Blomen døyr ut,
men Frukti maa fremdast.
Mannen maa ut, i Vaas og i Møda,
og syta til Føda,
maa pløgja og plukka
og freista si Lukka,
maa vaaga og trøyta
og Tiderne nøyta.
So koma Guds Gaavor i Garden i Lengdi,
dat aukast i Budi dan munarleg’ Fengdi;
og Bingarne veksa, og Buri seg tøygja
og heime dar styrer dan hæve Husfrøya,
dan Moder til Borni;
so visleg i Lyden ho fører Stjorni.8
Ho vaktar Smaaguten, ho lærer Smaa-Kella;
dei trottuge Hender ha’ stødt nokot stella.
Ho aukar sin Vinning
med skipande Minning;
med Skattar ho fyller dan daamlege Hylla,
med Traad ho si snurrande Snelda mun fylla;
ho sankar i reinslege blenkjande Skrin
dan slikjande Ulli, dat snøkvite Lin.
Ho kviler aldri; ho legg dat som fagnar
til dat som gagnar.

(etter Schiller)