Տունը
Իմ առաջին ճիչը, որ լսել է տունը,  
Իմ առաջին ճիչը վաղո՜ւց չկա,   
Բայց հիշո՛ւմ է տունը։ Ու ապրո՛ւմ է տունը  
Մեր այն հեռո՜ւ գյուղում ադամանդյա։   
 
Ու երբ ամեն անգամ ես այցի եմ գալիս,  
Եվ լուռ լռում լռած դռան առաջ,  
Տան պատերն ասես անուրջներ են լալիս...  
Ու լսվում է միշտ մի անհո՜ւյս հառաչ։  
 
Ծանրանում են մեկեն քայլերս՝ տուն եկած,  
Ծնկներս լուռ ծալվում փլվում հողին,  
Նկարս տան պատին ծանրությո՛ւն է անում,   
Երբ ե՛ս պիտի պատին երկարվեի։  
 
Ու կանգնել եմ շվար՝ հիմա ի՞նչ եմ, տանտե՞ր,  
Հիմա դաղձն է ձգվում տանս պատին,  
Տանս անքուն պատին ձգվում եղինջն անտեր,  
Սպառնում է նույնիսկ... ժամանակի՛ն։  

...Իմ առաջին ճիչը, որ լսել է տունը  
Մեր այն հեռո՜ւ գյուղում ադամանդյա,  
Հրդեհվել է տան հետ, ավերվել է, ավա՜ղ,  
Ու էլ չկա՛ տունս, ճիչս չկա՜...  
  
17-25.12.84, 17.12.93, Ստեփանակերտ