Տխուր նոր տարի
Եղբորս՝ Անդրանիկին

Պատել է սիրտս մի հի՜ն դառնություն ու քե՛ն, 
Եկել չոքել է բակում Նոր տարին արդեն։ 

Եկել՝ չոքել, ուր-որ է՝ դուռս կբախի, 
Սամվել տղաս կբացի դուռն առանց վախի։ 

Եկել՝ չոքել է, սակայն եղբայրս չկա։ 
Բայց թվում է՝ ուր-որ է, հենց հիմա կգա։ 

Կգա ու ճիշտ վայրկյանին դուռս կբացի, 
Եվ կարոտած տանս հետ կնստի հացի։ 

Կգա։ Սակայն անցնում է վայրկյանը նշված, 
Հին է դառնում նոր տարին, տխո՜ւր ու... անցա՛ծ։ 

Ու չի գալիս եղբայրս, դառնությո՜ւն է ծով։ 
Լուռ անցնո՜ւմ են օրերս՝ տխուր ու մոլոր։ 

Լուռ անցնո՜ւմ են օրերս... Սիրտս ցա՛վ է զուր, 
Ուրախանալ չի՛ թողնում տխրությունս լուռ։ 

01.01.93, Ստեփանակերտ