Սոնադին
Միջոցին մեջ կը թոշնի 
լույսի ծաղիկը թրթռուն. 
ըմպած մըռայլն ամպերուն, 
տըխուր է ծովն աշունի:

Ցորեկներուն կը հակին 
գորշություններն հոգվույս մեջ` 
ու գիշերվա երգը գեջ 
լացավ թոնով մը մեկին:

Ամայության մը տրտում 
կու գա ինձ ցավն երբեմնի. 
և երազանքս անպատում 
կը կոծկոծի՜, կ’արյունի:

Հովը կ’ոռնա խուլորեն, 
ու գիշերը կ’երկարի՜. 
ալիքներու ժըխորեն 
ու սարսափեն խավարի:

Դալուկ սիրո մ’աշնանային 
կը կաթե դողն հոգվույս մեջ, 
ուր հուրիներ կը նային 
անրջածին, լուսամեջ:

Բայց կը վախնամ որ նորեն 
խուսափի՜ լույսն երազին, 
ու մըշուշներ գաղտորեն 
վայելքներուս շուրջ հածին:

Աղաղակ մը մեջն հոգվույս, 
արագորեն կը ձայնե 
մահվան պարը սրտահույզ, 
մեռա՜ծ է կույսը ձյունե:

Տարփատենչիկ, զաղփաղփուն, 
աղջիկն է ան անուրջիս, 
երազունակ ու փաղփուն 
հոգին կանգնած է առջիս:

Ու կը տեսնեմ դեռ շողուն 
փայլը սրտին իր նըսեմ. 
մոգութենեն աչքերուն 
հափշտակված կ’երազեմ…:

Տողատակեր

Միսաք Մեծարենց