Հայոց պատմության դասին
Թափո՛րն է քայլում նեղլիկ փողոցով  
Ու քայլում եմ ես այդ թափորի մեջ՝  
Հետևում թողած... դիակներ անթիվ։  

...Ունկերիս մեջ դեռ զնգում է զիլ-զանգ  
Կանչը գուժկանի.  
- Հալիձորն ընկա՜վ... Հասի՜ր, Մխիթա՛ր...  
- Հալիձորն ընկա՞վ...  
- Չընկա՛վ։ Ծախեցի՜ն...  

Թափո՛րն է քայլում լռած փողոցով,  
Հետևում՝ ավե՛ր, մահ ու տարաժա՛մ։  
Խարույկի միջից չեն լսվում ճիչեր։  
Խարույկից առաջ՝  
Ողջախոհության խորհուրդն է խորին.  
- Մեզ ների՜ր, եթե կարող ես, խանո՛ւմ...  
- Հասի՜ր, Մխիթա՛ր...  

Լուռ է փողոցը,   
Լռին քայլում է փողոցը հոգնած,  
Գնում է հեռու,  
Գնում է՝ հասնի Սաթենկան դատին։  
- Հասի՜ր, Մխիթա՛ր...  

- Դու մեզ զորավիգ չեղար, հա՞, Սո՛ւրբ Խաչ,-  
Պատին է զարկվում թասը գազազած։  
Թափո՛րն է քայլում  
Տխո՜ւր ու հոգնա՛ծ...  

Ողբա՛, Բարխուդա՛ր, դու քո բախտը սև՝   
Դավաճան որդի սնելու համար,  
Որդի, որ երբեք Գոհա՛ր չդառավ...  
- Հալիձորն ընկա՜վ...  

Թափո՛րն է քայլում...  
- Թե Սյունիքն, Արցախն առնի օսմանլուն՝  
Կտիրի և ողջ աշխարհին հայոց...  
Կտիրի՜։ Բա ո՞նց...  
- Հասի՜ր, Մխիթա՛ր...  

...Մահվա՛ն թափորն է քայլում փողոցով։