Հայրենիքիս
ՀԱՅՐԵՆԻՔԻՍ

Ավետիք Իսահակյան

1929

Ցորենի ծըփուն արտերի եզրին

Կանգնել խորհում եմ սրտիս մեջ լռին

–Մի՞թե դու չէիր, հայրենի՛ք իմ հեգ,

Որ տայգաներից, մթին յուրդերից,

Հորդացող – եկող ելուզակների

Բյուր նիզակ ու տեգ

Սրտիդ մեջ մխված` ընկել էիր խեղճ

Քառուղու վրա բախվող ազգերի,

Դաժան դարերի մղձավանջի մեջ,

Սմբակների տակ խոլ նժույգների.

Եվ սրում էին ճիչով խնդագին

Անգղներն իրենց կտուցները վես

Քո արևակեզ ժայռերի վրա`

Հոշոտելու քեզ …

Եվ սակայն հիմա

Դու նորից ծաղկել, ցնծում ես նորից,

Ելնում է ծուխը խրճիթներից հին,

Ուր մայրըս անուշ օրորել է ինձ,

Իմաստավորել մանուկ իմ հոգին

Քո հզոր լեզվով, երկի՛ր կաթոգին:

Այնքա՛ն ժամանակ, որ պիտի հերկե

Սևահողըդ հին` քո կտրիճ որդին,

Եվ գուսանըդ վառ` սերըդ պիտ երգե,

Դու պիտի ծաղկի՛ս, երկի՛ր հայրական,

Քո ոգով, ոճով և բարձրագլուխ,

Դու պիտի հնչե՛ս, հնչես հաղթական,

Իմ հին հայ լեզու` քա՛ղցր ու սրտաբուխ:

Գյումրի,1929