Ներա հետ
Համբոյր մ՚առի ներանէ, 
Համբո՜յր մ՚անհուն գորովի, 
Երբ կարմիր շողք մարէին 
Հորիզոնին վերեւի: 

Ձեռքըս տարաւ կուրծին՝ հոն 
Սիրոյ երկին մ՚որոտար . 
Թօշնեցայ գիրկն ես իբրեւ 
Համբոյր մ՚անհուն, դալկահար: 

Նէ զ՚իս իր քով նըստեցուց 
Գորգի վըրայ դալարեայ . 
Հուսկ ճաճանչ մը կ՚պլպլար 
Ներա դիմացը վըրայ: 

Թոթովեցի … դողացի … 
Առի համբոյր անհամար. 
«Խօսի՜նք » ըսաւ — ո՜հ, խօսի՜լ , 
Հատնիլ է լոկ ինձ համար: 

Աչերու բոցն երբ մարի, 
Դադրի տըրոփն երբ սրտին, 
Լոկ այն ատեն հարկ է որ 
Անզօր շուրթերը խօսին: 

Հուր հորիզոնն մարեցաւ, 
Երկինքն աստղեր փթթեցան, 
Համբոյր մ՚առի դարձեալ ես 
Հ՚անուն աստեղց ցիրեւցան: 

Նէ թողուց որ վարսքն ազատ 
Սիւքը դէպ յ՚իս բերելով 
Միշտ հովահրէ բըռընկած 
Ճակատըս զով բոյրերով: 

Ո՜հ, այն ժամը ոսկեզօծ 
Անշուշտ սահած , թըռած է 
Ճակատագրին անողորմ 
Սեւ ձեռքերէն երկաթէ: 

Մեր համբոյրներն պահեցին 
Տերեւները խարշափմամբ, 
Եւ շողերու տըւին շուք 
Աստղերն երկնից այս անամպ: 

Ձեռք վերցուցինք աստղերուն, 
Սէր ուխտեցինք իրարու, 
Դողդըղացին աստղերն ալ 
Մեր երդումէն ահարկու: 

Լըսեց երկինք մեր ջերմ ուխտ, 
Աստղեր սրսկեց ի գորով, 
Բնութիւնն եղաւ պըսակիչ, 
Մեզ պըսակեց աստղերով…:

Պետրոս Դուրյան