Ցայգն է պայծառ...
Ցայգն է պայծառ անհունորեն 
ցոլցըլանքովն իր խոլապար. 
օդանույշներ` որ մեղմաբար 
քնքշանքով զիս կը պարուրեն:

Բուստ համբույրով` որուն կարմիր 
կարոտովն իմ հոգիս կուլար, 
ինչպես փանդիռ մը մեղմալար` 
պոնդերու տակ մեղկ ու ցանցիր:

Պարզկա ցայգուն անուրջին մեջ 
լըվալ կ’ուզեմ հիմակ հոգիս, 
և հըրահրել երբեմնի շեջ 
աշտանակներն իմ երազիս:

Մըտածումըս կ’անցնի նորեն 
շավիղներեն իր լուսավետ, 
հեշտություններ հոգվույս հավետ 
բերելով իր ճամբաներեն:

Գինո՜վ եմ ես ծաղկանց բույրեն, 
տարաշխարհիկ ու գըրավիչ, 
ու ձայներն ալ` որ քիչ քիչ 
իմ երազներըս կ’օրորեն:

Եվ անծանոթ աշխարհներուն` 
անեզրին մեջ խորհրդազեղ` 
կ’անդրադառնա մեջն իմ հոգուն 
կրկներևույթը գունագեղ:

Պիտի ըզգա՜մ ես տևաբար 
բուրումն անոնց ծաղիկներուն, 
որոնք հեշտին կը դառնան պար` 
լուսացնցուղ ցողով լեցուն:

Պիտի ծըծե՜մ ես անդադար 
հոծ երազանքն անոնց բալին, 
ու շողերն` որ կը փալփըլին` 
ոսկեպաղպաջ` ինչպես նեկտար:

Պիտի անցնի՜մ ես խանդավառ 
այդ լուսոռոգ ուղիներեն, 
ես` ուխտավոր ուղեմոլար` 
խորհրդածուփ թափառելեն: 

Պիտի անցնի՜մ ես Անհունին 
հավերժալուռ երկինքներեն, 
մինչև հույզերս ամեն թոշնին` 
ու ես երկիր դառնամ նորեն:

Միսաք Մեծարենց