Ինչո՞ւ․․․
Այնտեղ՝  խրախճանք   շեն   պալատներում, 
Ոսկի   և   արծաթ, 
Սեղաններ   առատ,
Չարն   է   անպատիժ,   դավերին՝ ներում, 
Վշտերից՝   անտես, 
Բախտը ժպտերես։

Այստեղ՝  սև   կարիք,   ճնշում,   մաշող   սով,
Որբերի լաց,  կոծ,
Քաղցածներ   անգործ․
Լքած գերիներ,   շնչող   լոկ   հուսով,
Ստրուկ   և   անբախտ․
Կործանիչ   ժանտախտ։

Այնտեղ՝  շքեղ   փառք,   անարժան   պատիվ, 
Ձեռքեր   արյունոտ, 
Խղճեր   մրուրոտ,
Լիրբ   շվայտության   մոլություն   անթիվ
Տեր ու տիրական,
Եվ տենչեր վարձկան․․․

Այստեղ՝ կախաղան,  աքսոր, բանտ, մտրակ, 
Կյանքի   սև   գիշեր, 
Տրորած   լեշեր.
Բողոք,   անեծք,   ճիչ— բռնի   լծի   տակ, 
Արցունք   ամեն   օր, 
Զրկանք   ահավոր․․․

Այնտեղ՝  փափկասուն,   սպիտակ   ձեռքեր 
Կյանքից   հղփացած, 
Փորեր յուղ  կապած․
Սիրո,   հեշտանքի   շռայլ   հաճույքներ, 
Ինքնիշխան,   անկախ, 
Ամենքից   անվախ․․․

Այստեղ՝   կոր   թիկունք,   ձեռքեր   կոշտացած 
Եվ   ծախվածների, 
Փոր   հացի   գերի
Ագահ հայացքներ, խոնավ, անլույս, ցած,
Խարխլած   նկուղ՝
Մարդը՝  անպտուղ։

Ինչո՞ւ․․․ ո՛վ աստված, ինչո՞ւ  այս   ամեն
Անարդար վիճակ
Եվ նույն երկնի տակ,
Նույն  հողի վրա, միևնույն հյութեն
Չկա հավասար
Ոչ   մի գործ արդար․․․

1907 թ․, 5 ապրիլի

Շուշանիկ Կուրղինյան