Տատս
Տատս իր վերջին օրերն է ապրում, 
Տատս մահվան հետ արդեն հաշտվել է, 
Տեսնես մանկության օրե՞րն է հիշում, 
Թե՞ պատանության լույս գիշերները։ 

Կամ գուցե հո՞րն է նորից վերհիշում, 
Մորը չի հիշի, մայր չի տեսել նա, 
Գուցե եղբո՞րը, քրո՞ջն է հիշում, 
Որոնցից ոչ ոք այլևս չկա։ 

Թե՞ ամուսնուն է նորից վերհիշում, 
Բարի, մարդասեր այն Խաչունց Անդրին, 
Ով ազնիվ գործով հայրենի գյուղում 
Վաղուց է կերտել իր վեհ կիսանդրին։ 

Ու շշնջում է ծանոթ անուններ, 
Որոնք եղել են ու հիմա... չկան։ 
Շշնջում է լուռ, նախազգում նաև, 
Որ մահը շուտով իր դուռն էլ կգա։ 

...Տատս իր վերջին ժամերն է ապրում, 
Տատս աշխարհից պիտի հեռանա... 
Ես այդ կորուստը լուռ եմ տագնապում, 
Ես այդ կորստին ինչպե՞ս դիմանամ։ 

21.03.82, Մարտակերտ