Խաչունց աղբյուրը
Հայրս ասաց` Խաչունց աղբյո՜ւր, չէ՜, Խաչունց... ջրափո՜ս գրիր, տղա՜ս...  
                   ...Քանզի մոլուցքը անձնական շահի
                   Բերում է իր հետ բիրտ ժամանակներ, 
                   Եվ ավերակված երազ-աշխարհիս
                   Խաչունց աղբյուրից ոչինչ չի պահել... ''

Անտառի եզրին մի աղբյուր կար ջինջ, 
Որ խոխոջում էր անվերջ, ամեն օր, 
Անցնող-դարձողին համբույր էր տալիս
Իր եդեմական, քնքուշ շուրթերով: 

Եվ կարկաչում էր նա գիշեր ու զօր, 
Ձայնում էր ծանոթ-անծանոթներին, 
Նրա կարկաչին մանկուց եմ ծանոթ, 
Մանկուց է տիրել նա իմ սիրտ-հևքին: 

Դրա համար էլ որքան հեռացել, 
Այնքան ավելի սիրել եմ նրան, 
Ու իմ հոգու մեջ միշտ վառ եմ պահել
Խաչունց աղբյուրի անունը պայծառ... 

1977, Դիլիջան