Նամուս ու ղեյրաթ
Դեռ թոթովախոս մի մանուկ էի
Եվ յոթ տարեկան անգամ չկայի,
Երբ ինձ ավանդեց հայրս իմ անուս՝
Մի սրբազան խոսք, և դա էր՝ «նամուս»։

Դպրոցի շեմքին դեռ ոտք չդրած՝
Դեռ նոր էի գիրք ես ձեռքս առած,
Երբ մորս համբույր թրջեց իմ ճակատ
Ու պատվիրեց ինձ անել միշտ «ղեյրաթ»։

Բայց կարճ մնացի ուսումնարանում,
Աղքատի բախտը, դե՛, ի՜նչ է լինում․․․
Հորս պատվերով սովրեցի արհեստ,
Սիրեցի նըրա վաստակը համեստ։

Եվ այն օրից ետ,
Երբ ընկերացա մուրճ ու սալի հետ,
Քրտինքը դեմքես ծորում է կաթ֊կաթ
Եվ ինձ հիշեցնում՝ նամուս ու ղեյրա՜թ,
Նամուս ու ղեյրա՜թ։

Տողատակեր
1895

Հակոբ Հակոբյան