Ձկնորսուհին
Ահա լուսնկան մտավ առագաստ,
Եվ   ծածկվեց   ամպե  թավիշ վերմակով․
— Մոտեցիր զգույշ,   համբուրիր   զգաստ՝
Մի շող   երերաց ամպերի տակով։

Լուսնկան   սաստիկ   սիրում   է   նայել, 
Խորը   թափանցել   ամեն   մի   գաղտնիք․
Նա   երբեք առատ լույս չէ   խնայել՝ 
Տեսնելու մարդկանց համբույրը-կնիք։ 

Մոտեցիր զգույշ, համբուրիր կամաց, 
Վայելքիս համար չուզեմ ափսոսալ․․․ 
Լուսնկան կանգնեց աստղերի դիմաց, 
Սկսեց   նրանց   ինչ-որ   փսփսալ։

Տե՛ս, մի նենգ աստղիկ լողում է լճում, 
Ալիքներն   անգութ   ծաղրող   դեմք   ունին։ 
Հույսն է  վերևից  ափի  հետ վիճում 
Նայում է դժգոհ   լալկան   ուռենին։

Գուցե   նա   այսօր   այստեղ գա   որսի, 
Ալիքն   էլ   երրեք   չի  պահել   գաղտնիք․․․
Այստեղ   ամեն   ինչ   ճորտ   է   ձկնորսի, 
Նրան   համախոհ՝  ջուր, աստղ   ու երկինք։

1908 թ․ 18 հոկտեմբերի

Շուշանիկ Կուրղինյան