Դու կգաս ու կրկին հեքիաթով կդյութես
Դու կգաս  ու կրկին եքիաթով կդյութես
 Լուսերես կցրես մառախուղն իմ հոգու
 Ոսկեշող հայացքով և քնքուշ խոսքերով, որ գիտես միայն դու։
 Կփարվես մեղմորեն, կփռես, կվառես անթառամ
 Կուսական աշխարհիդ ծաղիկներն անծանոթ,
 Կնստենք իրար մոտ, և հեռու կլինի առօրյան միաձայն ու աղոտ։
 Սև թախիծն՝ իմ սրտից, մութ խոհերն՝ իմ հոգուց կգնան
 Լույսիդ դեմ կցրվեն ըստվերները մռայլ,
 Տառապանքը քեզ հետ՝ քաղցր հուշ, և խոսքերը՝ խորհուրդ կդառնան, կհագնեն ուրիշ փայլ։
 Մթագին գիշերում, աշխարհում մթամած, խավարում,
 Կվառենք չմեռնող, չմարող կրակը մեր հոգու,
 Մեր ողջույնը սիրով կնետենք և՛ մարդկանց, և՛ երկրին, և՛ հեռուն ես ու դուն