Կանգնենք կողք-կողքի
Զուլում  է<ր>․․․  գիշեր․․․  ընկեր, չե՞ս հիշեր՝ 
Ինչպես   կուրացած,  իրար   մոռացած 
Էն   կռվում   դաժան   ընկանք մենք բաժան․․․
Զուլում էր, գիշե՜ր, թողինք շա՜տ լեշեր։

Քո զարկը ուժգին կպավ  իմ   կրծքին, 
Արյունես   անմիտ հազար քղամի<դ>, 
Ես լացի  անձայն, մարդիկ քար  դարձան, 
Երկիրը   թնդաց, զուլումը խնդաց․․․

— Զուլում	է<ր>․․․ գիշեր․․․ հինը մի՛ հիշեր․
Կանգնենք  կողք-կողքի,  մի  սիրտ,  մի հոգի, 
Միացման   հույսին   թիկնած   միասին՝ 
Հարվածենք ուժգին զուլումի կրծքին․․․

1908 թ. փետրվարի

Շուշանիկ Կուրղինյան