Ուժեղը
Մելիք Շահնազարը որդու հետ քեֆ էր անում։ Նստել էին կողք-կողքի։ Մի երկու բաժակ գինի խմելուց հետո Մելիքը ձեռքը դնում է  տղայի ուսին, թե.

-Հը, ես եմ ուժեղ, թե դու։

-Ես,- կտրուկ պատասխանում է որդին։

Մելիքը զայրացած ձեռքը ետ է քաշում, նորից հարցնում.

-Արա, մի անգամ էլ կրկնիր՝ ես եմ ուժեղ, թե դու։

-Դու,- նույն կտրուկ ձայնով խոսում է տղան։

Եվ այդպես՝ մի քանի անգամ։ Մելիքը տղայի խոսքից բան չի հասկանում։ Պուղին կողքից նայում է  ու ծիծաղում.

-Մելիքն ապրած կենա, տղադ այն ժամանակ է ասում քեզանից ուժեղ եմ, երբ հայրական ձեռքդ ուսին ես դնում, երբ քաշում ես ձեռքդ, ասում է, որ ուժեղը դու ես...

Լսելով նրա խոսքերը, Մելիքը խեղճանում է ու Պուղուն ասում.

-Պուղի, ես ում հետ էլ մրցում եմ, էլի ուժեղը վերջում դու ես դուրս գալիս... Քո կենացը։