Ինձ ի՞նչ զատիկ կարմիր-կանաչ․․․
Ինձ   ի՞նչ   զատիկ   կարմիր-կանաչ 
Ու խնդություն   մեծ   տոնի, 
Երբ եղբայրս   հիվանդ, քաղցած, 
Թափառական,   տուն   չունի։

Ինձ   ի՞նչ   բերկրանք,   ուրախություն, 
Քրիստոսի   հարության, 
Երբ   տարագիր   ստրկություն, 
Կյանքն է մաշում հավիտյան։

Իմ  զատիկը թշվառ ազգիս 
Բարօրությունն է միայն, 
Այնժամ   միայն   մի   ձու   ձեռիս 
Կասեմ   տոն է հարության։

Մի   խեղճ   ազգի,    որ   դարերով 
Իր   մշտահոս   ալ   արյան 
Անմեղ   հոսած   կաթիլներով 
Ներկել է ողջ Հայաստան։ 

1906 թ․ 

Շուշանիկ Կուրղինյան