Ոչ ոք․․․
Արծիվ   եմ   ազատ,   մրրիկ   թևերով, 
Հոգիս   ձգտում   է   անհունին   անծայր, 
Ըմբոստ   տենչերիս   հասնելու   համար՝ 
Հոգ չէ թե  ճնշե  կյանքն  ինձ  անգորով։

Թռիչքն   է   անհաղթ   մտքիս   կենդանի, 
Հավատս   հզոր,   վառ   սերս՝   անմահ, 
Որ   էլ<ի> կին եմ՝   ամբողջ   պոեմա՝ 
Հոգ չէ թե  մահը ինձ շուտով տանի․․․

Չկա   մի   կապանք,   որ ընկճե   հոգիս, 
Մարե   երկնային   հուրը սրտիս   մեջ, 
Իղձերս թափի հրդեհն է անշեջ՝ 
Ոչ   ոք չի   կարող բռնանալ երգիս։

Արծիվ   եմ   ազա՜տ,   բա՜րձր   թռիչքով, 
Ամենքի   համար   տեղ   կա   իմ   սրտում, 
Ով որ սողում է— սրտանց   եմ   ատում, 
Ըմբոստի   համար  պատրաստ   եմ  կյանքով․․․

1907 թ. 4 մարտի

Շուշանիկ Կուրղինյան