Ո՜ Տալիթա
Ո՜ ՏԱԼԻԹԱ

Կարմրաշառայլ լույսերուն մեջ կը վառի Կապելադ, ո՛ Տալիթա:
Բե՛ր գարեջուրն, եւ թող փրփուրն հոսանուտ 
Մատերդ ի վար պըղպըջա:

Ի՛նչ փույթ թե ես ազնըվական կը թվիմ, Ունիմ ձեռքեր քընքշենի.
Եվ ի՛նչ փույթ թե դուն աղջիկ մ’ես 
ջըլեբաց` 
Որ բանվորներ կ’ընդունի:

Կ’ատեմ կիներն` որոնք դիմացն հայլիին Դիմաներկեր կը շաղվեն.
Կը ծըցընեն Ծերակույտի անդամներ Տըռփանքներով տարորեն:

Դահլիճներուն փարթամ կիները կ’ատեմ. Իրենց կավատն է` ոսկին.
Զիրենք սիրողը կը սպառեն, եւ իրենք
Տան շընիկեն կը սպառին:

Բե՛ր, Տալիթա՜, բե՛ր գարեջուրն, ու նըստե Ծունկիս վրա` թույլ տալով
 Որ աղախնի կարճ քըղանցքեդ երեւնան Բումբերըդ` սեւ գուլպայով:

Թող ճըրագներդ հյուծին մինչեւ առավոտ, Եվ թող շեմին վրա երգե
Գինով աշուղն` հառած բիբերը մեզի, Բիբերը զուրկ կըրակե:

Թող մազերուդ ոսկի հյուսկերը քակես Գավաթին մեջ բյուրեղյա,
Եվ ծունկերես վար սըրունքներդ օրորես` Մինչեւ որ սերս հասուննա:

Ինծի ի՛նչ փույթ թե շրթունքներդ են խածեր Նավաստիները կոպիտ,
Եվ հոսեր են քըրտինքն իրենց տըռփանքին Աչքերուդ մեջ` ու ծոցիդ:

Այսօ կ’ուզեմ կուրծքիդ վըրա գինովնալ Ինչպես զինվոր մը արբուն.
Կ’ուզեմ պարպել գավաթդ, եւ դուն ալ պարպես 
Սիրտըս` նուռի պես հասուն:

Այսօր կ’ուզեմ դահլիճին մեջ ծաղըրված Սերըս առջեւըդ պղծել,
Խաբված հոգիս բերել ռամիկ աղջըկան Գարեջուրով մը ծախել: