Կարապները
Գիշեր է լուռ, հանդարտ գիշեր ամառվան. 
Մութը պատեր է երկինքը համորեն. 
Հեռուներեն քանի մը լույսեր միայն 
Իրենց ձյունը վար կկաթեն հուլորեն: 

Ո՛չ մեկ շշուկ: Լռությունը կթրթռար 
Անծի՜ր, անծա՜յր լայնության մեջ օդերուն. 
ՈՒ բացխփվող աչքերուն պես, ափին վրա, 
Քաղաքներու կպլպլա լույսն հեռուն: 

Բարձրը, մութին ալքերուն մեջ, հեռակա 
Ժյուրաններու ստվերը լո՜ւռ կմրափե. 
Ավելի՛ վեր, արհամարհոտ ու հսկա, 
Ալպյաններու սեգ ճակատն է սատափե: 

Զույգ ալեփա՜ռ շղթաներու դարավոր 
Օրրանին մեջ ընկողմանած հոլանի՛, 
Լեռներուն վեհ հուրիներուն պես աղվոր, 
Կքնանա կապույտ հոգին Լեմանի: 

 * * * 
Գիշերն է լուռ, լիճը տրտում: Հեռուեն, 
Ճաճանչներու, փրփուրների պես աղվոր, 
Քնացող ջուրին երեսին վրա մեղմորեն 
Երկու կարապ կսահին լուռ, մենավոր: 

Իրենց մարմի՛նը քնքույշ է, գեղեցիկ. 
Իրենց թեւերն արծաթակերտ, ձյունագես. 
Ու մարմարի իրենց վիզը սլացիկ՝ 
Երազային տաճարներու հուրին պես: 

Կմոտենան անոնք իրար մեղմովին, 
Ու կտուցնին իրար կուտան ուղղակի, 
Այնպե՛ս ինչպես ո՛չ մեկ շրթունք տակավին 
Այնքա՜ն սիրով չէ՛ մոտեցած շրթունքի: 

Ու ձյունափառ իրենց թեւերն կ՚առնին վեր 
Կգալարեն իրենց վիզը երկնասլաց, 
Այնպես ինչպես երկու բազուկ անձնվեր 
Այնքա՜ն սիրով իրարու չեն գալարած: 

 * * * 
Գյուղերու լո՛ւյսը կցոլա հեռուե՜ն. 
Վերը շո՛ւքը Ժյուրաններու հեռակա. 
Ավելի՛ վեր, Ալպյանները համորեն. 
Ավելի՛ վեր, Երկի՛նք կանգներ է վկա… 

Վա՛րը, քնացող ջուրին վրա տրտմաբար, 
Վեհ պարտքի մը գիտակցությա՛մբը լեցված, 
Բերան բերնի, վիզը վիզին անբարբա՛ռ,

Ռուբեն Սևակ