Mae'r dydd yn dod i'r had brenhinol
gan Ann Griffiths
Mae'r dydd yn dod i'r had brenhinol
Gael mordwyo tua'u gwlad
O gaethiwed y priddfeini
I deyrnasu gyda'u Tad;
Eu ffydd tu draw a dry yn olwg,
A'u gobaith eiddil yn fwynhad,
Annherfynol fydd yr anthem,
Dyrchafu rhinwedd gwerthfawr waed.

Mae fy nghalon am ymadael
Â phob rhyw eilunod mwy,
Am fod arni'n sgrifenedig
Ddelw gwrthrych llawer mwy –
Anfeidrol deilwng i'w addoli,
Ei garu, a'i barchu, yn y byd;
Bywyd myrdd o safn marwolaeth
A gafwyd yn ei angau drud.

Arogli'n beraidd mae fy nardus
Wrth wledda ar y cariad rhad;
Sêl yn tanio yn erbyn pechod,
Caru delw sancteiddhad;
Torri ymaith law a llygad
Ynghyd ag uchel drem i lawr;
Neb yn deilwng o'i ddyrchafu
Onid Iesu, 'r Brenin mawr.

O! am fywyd o sancteiddio
Sanctaidd enw pur fy Nuw
Ac ymostwng i'w ewyllys
A'i lywodraeth tra fwyf byw;
Byw dan addunedu a thalu,
Byw dan ymnerthu yn y gras
Sydd yng Nghrist yn drysoredig
I orchfygu ar y maes.

Addurna'm henaid ar dy ddelw,
Gwna fi'n ddychryn yn dy law,
I uffern, llygredd, annuwioldeb,
Wrth edrych arnaf i gael braw;
O! am gymdeithasu â'r Enw,
Ennaint tywalltedig yw,
Yn hallt i'r byd, gan bêr aroglau
O hawddgar ddoniau eglwys Dduw.

Tarddiadau
http://www.anngriffiths.cardiff.ac.uk/emynau.html

Ann Griffiths