Osman/18. pjevanje


Osamnaesto pjevanje 

  Zvijezda lijepa i ljuvena<br/ >
biješe opsjela nebo veće,<br/ >
i razlikosti urešena<br/ >
zemlja svukla crne odjeće;<br/ >

  u povojijeh zlatnijeh zora <br/ >
stoprv rođen dan iznese,<br/ >
a u zbor cića dogovora<br/ >
nabunjeni skupiše se.<br/ >

  Starce od puka i velike<br/ >
postaviše suce sjesti <br/ >
i od zakona razumnike,<br/ >
ki nathode inijeh svijesti.<br/ >

  Pitaše ovijeh: „Što zapada<br/ >
po zakonu, kad car ište<br/ >
iz carskoga prinijet grada<br/ >
blago, zakone i sjedište?<br/ >

  Što li ide caru koji<br/ >
mješte robinj u saraju<br/ >
tri ljubovce prave osvoji<br/ >
da š njim pored svijet vladaju?“<br/ >

  Zakonjaci odvit daše:<br/ >
„Toj nikada ne bi prije;<br/ >
car zakone stare naše<br/ >
ki potlače, to car nije.“<br/ >

  Čuše se ištom odgovori <br/ >
ke podaše znanci sijedi,<br/ >
a Daut se diže gori<br/ >
usred vojske da besjedi.<br/ >

  On strahoće i vrline<br/ >
začeo buduć u pameti, <br/ >
carstvo, vas svijet da pogine,<br/ >
ištom da se on osveti,<br/ >

  misleć, čim ga huđe gnive<br/ >
uspomene stare zledi,<br/ >
neprijatelj da ne žive,<br/ >
a zlo svako neka slijedi.<br/ >

  Kô kad pukne grom, iz koga<br/ >
s urnebesom trijesi udare,<br/ >
omraze i gniv srca svoga<br/ >
riga, izdavstva i privare.<br/ >

  Bez obzira srne kuda<br/ >
nesvijesni ga bijes potiče,<br/ >
i s pogleda srčna i huda<br/ >
mećući oganj, vapeć kliče:<br/ >

  „Dokli ovako u mrtvilu <br/ >
podnosit nam suđeno je<br/ >
plijen općeni, smrt nemilu,<br/ >
bezakonja zlo svakoje?<br/ >

  Ustanite! što čekate,<br/ >
o hrabreni vitezovi?<br/ >
Vojevodu mene imate:<br/ >
vrz'mo s grla jaram ovi!<br/ >

  Koga ištete veće svjeta?<br/ >
Gdi gledate man skupljeni?<br/ >
Jeda, dokli od djeteta<br/ >
svi budemo posječeni?<br/ >

  Od djeteta koji nije<br/ >
krepak ni bit može u sebi,<br/ >
kojijem svaki vjetar vije,<br/ >
ki ne pozna što mu je trijebi;<br/ >

  ki plahosti svôm se vlada,<br/ >
ki zakone po tleh meće,<br/ >
koji sluša zlobnijeh sada,<br/ >
a od dobrijeh svjeta neće;<br/ >

  tri robinje, tri carice<br/ >
ki postavi na sto uza se<br/ >
i klanjajuć žensko lice<br/ >
rob pritvori od cara se;<br/ >

  s lakomosti koji scjenu<br/ >
veću čini od pjeneza<br/ >
negli za svu čâs općenu<br/ >
i živote svijeh viteza.<br/ >

  Koji od carâ vik je bio<br/ >
da vojnikom k staroj plati<br/ >
nov dar nije priložio,<br/ >
kad se š njimi s boja vrati?<br/ >

  Ah davori, slavni Otmane,<br/ >
i vi silni cari ostali,<br/ >
sad viteze viđte izbrane,<br/ >
kijeh ste vašom djecom zvali, <br/ >

  gdje ih dijete s prijeke želje<br/ >
bjelodano kolje i davi,<br/ >
vaše im plešuć sve povelje<br/ >
koje drža svak na glavi;<br/ >

  ter ih samo s sobom vodi,<br/ >
neka ginu posred boja,<br/ >
gladni u kopnu, žedni u vodi,<br/ >
goli u mrazu, bez pokoja.<br/ >

  Ah, spomen' se svak i žali<br/ >
lansku jesen! Joh, kolici <br/ >
od leškijeh su mača pali<br/ >
turski pješci i konjici!<br/ >

  Dijete tašto, plaho i vrlo<br/ >
kad pô svijeta skupi ujedno,<br/ >
i svôj vojsci jedno grlo<br/ >
prikla i carstvu svom neredno;<br/ >

  na očiju kad svim nami<br/ >
- ah vidjenje strašno dosta! -<br/ >
turski mjesec pod nogami<br/ >
krstjanskomu križu osta.<br/ >

  Države su opustile,<br/ >
krajine su bez bojnikâ;<br/ >
za sinovim majke cvile<br/ >
kijeh posiječe sablja prika.<br/ >

  I bez djece i bez hrane<br/ >
pali u staros oci ostaju,<br/ >
a svud sestre neudane<br/ >
mrtvu bratju naricaju!<br/ >

  Nevjeste su udovice:<br/ >
plaču vojna i djevera;<br/ >
tko nije mrtav dno tamnice<br/ >
u verigah ropstvo tjera.<br/ >

  Od turskijeh cvijet mladića,<br/ >
kijeh Kozaci i još kolju,<br/ >
zvijerma i pticam leži pića<br/ >
na bogdanskom ravnom polju.<br/ >

  Bez ukopa time sada<br/ >
tužni ostatak, gole kosti,<br/ >
vjetri nose, plešu stada,<br/ >
more izmeće bez milosti.<br/ >

  Jer vojnica ova uteče,<br/ >
da 'e ne isijeku poljski mači,<br/ >
ište da ju on isiječe<br/ >
i porazi i potlači.<br/ >

  Ter kad ona tako izgine,<br/ >
da nje svijetlo mjesto iskoči,<br/ >
crnce lupeže Arapine<br/ >
i gusare od Istoči -<br/ >

  njih će učinit janjičare,<br/ >
a spaholjân mjesto čeka<br/ >
ćesel-baške graničare<br/ >
i djevoje od Derbeka.<br/ >

  Ali inako nego svoja<br/ >
nepravedno zače sila<br/ >
sablja vaša, sablja moja<br/ >
za svijeh čâs je odlučila.<br/ >

  Vi ste uzrok što on izgubi<br/ >
mlad, plah, nevješ, bez razbora -<br/ >
uzrok je on sam ki zagrubi,<br/ >
a svijeh nas je sad pokora.<br/ >

  Uzrok je i on ki pristupi<br/ >
pravom caru kletvu i vjeru;<br/ >
stoga vojska, kad se skupi,<br/ >
ne prostrije se pri Nesteru.<br/ >

  Otada nas sveđ bič bije,<br/ >
zemlja je gladna, nebo u gnivu;<br/ >
i istočni oprijet Zmaj ne smije<br/ >
sjevernom se Orlu sivu.<br/ >

  Tursko ime, jur od slave,<br/ >
od pogrde osta svijetu,<br/ >
otkad sablju tamne glave<br/ >
pripasaše zlom djetetu.<br/ >

  Ali on car pravi nije:<br/ >
car vaš, car moj Mustafa je:<br/ >
njemu kletvu dasmo prije, <br/ >
njega vojska obrala je.<br/ >

  Nu što velim? Na sramotu<br/ >
vašu i moju Osman vlada,<br/ >
a zatvoren u životu<br/ >
Mustafa je tužnu sada.<br/ >

  I nije toga da ustane,<br/ >
da slobodi, da ga izvede,<br/ >
da vam opet bio dan svane,<br/ >
čim na carski svoj sto sjede?<br/ >

  Mustafu opet cara dobra,<br/ >
Mustafu opet cara sveta,<br/ >
Bog i vojska koga obra,<br/ >
stav'mo, a vrz'mo tja djeteta!<br/ >

  Slijed' me, slijed' me, družbo hrla,<br/ >
slijed' me, ko god živjet haje!<br/ >
Stoji nam sablja više grla!<br/ >
Mustafa opet naš car da je!<br/ >

  Slijedite me i hrlite,<br/ >
hudi silnik da se istira;<br/ >
tlač'te, dav'te, sijec'te, bi'te, <br/ >
itko nam se uzopira.<br/ >

  Nu što veće riječi služe?<br/ >
Prid očima viđte štetu!<br/ >
na oružje, na oružje,<br/ >
na oganj, na plijen, na osvetu!“<br/ >

  Jak na vjetra silna dmjenje<br/ >
more uzavri na valove,<br/ >
tako uzraste svačije smjenje<br/ >
na otrovne riječi ove.<br/ >

  Svak se uzbuni, svak razgnivi; <br/ >
posta žamor, pače sva se<br/ >
vojska užeže u plam živi<br/ >
u strašive vapeć glase.<br/ >

  S golom sabljom u desnici<br/ >
svak za ljudskom krvi smagne; <br/ >
hrle naglo svikolici,<br/ >
da prije car se s stola izagne.<br/ >

  Daut im je stô naprijeda;<br/ >
gdi on obraća, kud on ide,<br/ >
bez obzira i bez reda <br/ >
svi ga u skupu slidom slide.<br/ >

  Teče oholo, tijekom skače,<br/ >
skokom plahi vihar tjera<br/ >
i nasrće na polače<br/ >
hrabrenoga Dilavera.<br/ >

  A to er ima glase istine<br/ >
kako mudri vezijer oni,<br/ >
čim poplaha prva mine,<br/ >
isprid vojske tuj se ukloni.<br/ >

  Dilaverov dvor posrijedi<br/ >
među lijepijem obgradami<br/ >
na iznositu mjestu sjedi<br/ >
kô u prstenu dragi kami.<br/ >

  Ima ženski stan ponase<br/ >
i raskošne perivoje,<br/ >
i okolo sve to uza se<br/ >
jedan veliki mir opstro je.<br/ >

  Jaki sobom odasvudi<br/ >
u obzidi se tvrdoj kaže;<br/ >
nu još tvrđi s mnoštva od ljudi<br/ >
kijeh ga opstiru jake straže.<br/ >

  Tim što dosle uokolo<br/ >
ima same bijele mire,<br/ >
sad ga strašno i oholo<br/ >
gvozdje i oganj svega opstire.<br/ >

  Ovdi Daut najprije svrnu<br/ >
s nabunjenom vojskom svojom,<br/ >
i naripi i nasrnu<br/ >
s krvavijem ga rvat bojom,<br/ >

  vapeć kletvom od sve vjere:<br/ >
„Na sramotu Osmanovu<br/ >
danas ti ću, Dilavere,<br/ >
skučit glavu pod sablju ovu.<br/ >

  Krij se gdi hoć, bježi, hodi<br/ >
u gore, u zemlju, udno pakla: <br/ >
od smrti se ne oslobodi,<br/ >
junačka te ruka zakla!“<br/ >

  Utoliko vapaj vrli<br/ >
od viteza svijeh se začu;<br/ >
svaki naprijed silom hrli,<br/ >
vrata i mire valjat skaču.<br/ >

  Nu iz oblaka ljutih strila<br/ >
zgar godina stište crna;<br/ >
grada od stijenja pade sila<br/ >
i od ognjenijeh smrtnijeh zrna.<br/ >

  Strijelâ oblaci, gradi ognjeni<br/ >
dižu se i odzdal raste bjenje;<br/ >
vrhu glave štit pereni<br/ >
drži se od svijeh, svak se penje.<br/ >

  Nu tko se ište pripet prvi <br/ >
prvi i pada, ali opeta<br/ >
naripljuje vas u krvi<br/ >
i smrti silom svoju sreta.<br/ >

  Smioni Kurkut s Crnogorci<br/ >
skače gdi zid niži gleda; <br/ >
nu ga ognjeni teški udorci<br/ >
silno meću, gone ureda.<br/ >

  Crničanin Rizvan bijesni<br/ >
srne i š njime Piva i Tara;<br/ >
nu mu su ončas puti tijesni<br/ >
za uteć - stijenja grad ga udara.<br/ >

  Strijelâ oblak vrh Eleza,<br/ >
čim mu iz oči munja sjeca,<br/ >
zdaždje s krvim od vitezâ<br/ >
na mir se uspet s kijem zatjeca.<br/ >

  Duklanina još Murata<br/ >
i Abdiju krajičnika,<br/ >
čim željezim sijeku vrata,<br/ >
smeči ujedno zid velika;<br/ >

  a Džefera i Selima,<br/ >
čim su podrijet prag naprli,<br/ >
poli iz magle crna dima<br/ >
goruć katran, i sve isprli.<br/ >

  Veće pripet Ugrin Isa,<br/ >
ušto na mir kročit ište,<br/ >
strmoglav se satarisa,<br/ >
Dilaver ga slavni tište.<br/ >

  On s jednoga još zamaha<br/ >
zatim rve i potlača<br/ >
iz Osinja Memišaha<br/ >
i Piraliju š njim iz Drača.<br/ >

  Vješto morski gusari ovi<br/ >
lećahu uz mir kô dvije ptice;<br/ >
nu ih udarac teški ulovi,<br/ >
moždanim im poli lice.<br/ >

  Tim u krvi strmo odzgora<br/ >
niz visinu se oreć onu<br/ >
mnjahu umiruć da sred mora<br/ >
u pučini sinjoj tonu.<br/ >

  S Božje odsude ovo isto<br/ >
svijem opacijem ljudem biva:<br/ >
na času se smrtnom misto<br/ >
od zločinstva prikaživa.<br/ >

  A Nehana Srblja, do uši<br/ >
čim tetivu luku oteže,<br/ >
ognjenijem ga klupkom buši<br/ >
i obraz mu vas izdeže.<br/ >

  A Suflikara Arnauta<br/ >
harbom, kom se na nj on meća,<br/ >
priko istoga zgodi puta:<br/ >
sprijed mu izide šip proz pleća.<br/ >

  Sam je on míra jednu diljku<br/ >
od sto vitez čuvat vrijedan,<br/ >
pače niz nju u neviljku<br/ >
sto viteza meće on jedan. <br/ >

  Silna vihra jači i brži<br/ >
sjemo, tamo skače i teče;<br/ >
rve, valja, lomi, krši,<br/ >
noge, ruke, glave siječe.<br/ >

  Na otkrivenu bez zastave<br/ >
strah ga od strašne smrti nije,<br/ >
ka mu sveđ se oko glave<br/ >
sa svijeh strana vrti i vije.<br/ >

  Pače ognjen je trijes vidjeti<br/ >
u potopu dažda i grada,<br/ >
razliko oružje ušto leti<br/ >
i oko njega odsvud pada.<br/ >

  Trikrat vojska sva odmetna<br/ >
dođe pod mire i u nje lupa,<br/ >
i tolikrat opet štetna<br/ >
nazad uspreza i ustupa.<br/ >

  Tako kad mniš, kraj proždrijeće<br/ >
val srditi mora sinja,<br/ >
razbjen bježi natrag veće<br/ >
i razlijeva se i rasčinja.<br/ >

  Nu jakno opet val uzrasti<br/ >
i vraća se protiv kraju,<br/ >
tako odmetni istom vlasti<br/ >
sveđ nasrću i ustupaju.<br/ >

  Nu Arbanasin Derviš uto,<br/ >
spahoglanska glava prika,<br/ >
s golom sabljom prijeteć ljuto<br/ >
skoči naprijed i zavika:<br/ >

  „Ko nije žena od junakâ<br/ >
i svijeh prikor i smetlište<br/ >
slijed gdi mâ ruka jaka<br/ >
put mu otvorit prostran ište!“<br/ >

  Ovo izrekši van ismuca<br/ >
svijem veliku jednu gredu<br/ >
i, na udorac da nje puca<br/ >
mir, navali š njom u ijedu.<br/ >

  Snažno srce ne ima straha,<br/ >
na sramotu pače od smrti<br/ >
usred krvi ruka plaha<br/ >
teškijem panjem lupa i vrti.<br/ >

  Izboritijeh množ viteza<br/ >
na pomoć mu odsvud teče,<br/ >
odsvud se rve i poteza<br/ >
strašno drvo svakčas preče.<br/ >

  Nu uto odzgar stijena jaka <br/ >
Aliji glavu svu rastuče;<br/ >
harba Mehmeta, a Duraka<br/ >
zgodi puška ka na nj puče.<br/ >

  Resulju se čelo smeči,<br/ >
prsnuše oči Husainu.<br/ >
Bećir strijelom probjen ječi,<br/ >
hridna Omera hrid prikinu.<br/ >

  Na Redžepa kuk se obali<br/ >
i istište mu van utrobu;<br/ >
u stijenju su mnozi ostali<br/ >
ukopani živi u grobu.<br/ >

  Jakno davniji dub u gori<br/ >
na godini zloj veomi,<br/ >
kad na nj vihar silu obori,<br/ >
ka mu grane svija i lomi, <br/ >

  ter mu okolo na brjegove<br/ >
po tleh leže listje i hvoje,<br/ >
tač s navale teške ove<br/ >
naripljeni miri stoje.<br/ >

  U krvi i ognju svudije ljudi<br/ >
valjaju se na sve kraje,<br/ >
i od mrtaca odasvudi<br/ >
podigla se gomila je.<br/ >

  Tim se Derviš ne pripada,<br/ >
nu s ostalijem svijem junacim <br/ >
mir lupajuć jače vlada<br/ >
opsječenijem borom jacim.<br/ >

  Zid udugo ne podnese<br/ >
teške udorce, danu odzgori<br/ >
raspuknu se i rastrese,<br/ >
tijesan prohod ter otvori.<br/ >

  Smioni Turčin ne bez truda,<br/ >
man mu braneć protivnici,<br/ >
protište se silom tuda<br/ >
s golom sabljom u desnici.<br/ >

  Srnu za njim i ostali<br/ >
protisnut se po istom putu,<br/ >
nu opet nazad svi su pali,<br/ >
dio veći kroz smrt ljutu.<br/ >

  Tim ne buduć već nijednoga <br/ >
komu slijedit ga ide od ruke,<br/ >
on sam osta, ni cić toga<br/ >
čezne ali svrće odluke;<br/ >

  ne pripade neg se tište<br/ >
naprijed Turčin vrloviti, <br/ >
tere žednu sablju ište<br/ >
ljudskom krvi napojiti.<br/ >

  Skače unutra, i čim skuča<br/ >
prvi zamah, taka je sila<br/ >
da rasijeca svega Uruča<br/ >
njim do pasa u dva dila.<br/ >

  Priko obraza Kruta reže,<br/ >
Memiju u prsi smrtno lupa;<br/ >
bez glave Otman prida njim leže,<br/ >
udri u grkljan sprijed Jakupa.<br/ >

  Sarajevca Sulimana<br/ >
stiže i hvisne priko vrata;<br/ >
ovi u malo biješe dana<br/ >
vele u trgu stekô zlata.<br/ >

  Ne zna on što je druga vjera<br/ >
neg dobitak ki je iskô;<br/ >
i sada se uz vezijera<br/ >
cić koristi sve pritiskô.<br/ >

  Car i paše sve što oblače,<br/ >
sve im trgovac ovi proda; <br/ >
prodava i njih misli pače<br/ >
mnozijem kraljem kim je uhoda.<br/ >

  Ali uhodstvo i imanje<br/ >
s Dervišom mu bilo zaludu:<br/ >
dobi u malo, a u manje<br/ >
sve sad gubi kroz smrt hudu.<br/ >

  Aga oholi pleše njega,<br/ >
i opet ori zamah brzi,<br/ >
i udorcom teškijem Béga<br/ >
ljuto siječe priko prsi.<br/ >

  Bi ovi mladić lica mila<br/ >
i pogleda slatka i blaga,<br/ >
nu, s vrloćom svim nemila<br/ >
srca, što mu to pomaga?<br/ >

  Jak se bistre i studene<br/ >
vode ures lijep zamjeri,<br/ >
u cvjeticu proz zelene<br/ >
trave tekuć ka žuberi,<br/ >

  nu ako ju smute i splešu<br/ >
gnusnijem stupom drobna stada,<br/ >
gubi lipos svu na prešu,<br/ >
vene 'oj ures i opada,<br/ >

  tako mladac, komu zenu<br/ >
prije na licu cvijet rumeni,<br/ >
vas u krvi sad povenu,<br/ >
izgubi ures drag ljuveni.<br/ >

  Hercegovca Imbrahima<br/ >
i Bošnjaka još Sinana,<br/ >
dva ljubljena pobratima,<br/ >
š njega nađe smrtna rana. <br/ >

  Ovi rasap zli pazeći<br/ >
ki činjaše Derviš vrli,<br/ >
oba ujedno na nj príteći<br/ >
naripiše skladni i hrli.<br/ >

  Britke sablje podriješe oni<br/ >
u jedno isto brijeme tada;<br/ >
jednako su oba smioni<br/ >
i požuda ih jedna vlada.<br/ >

  Nu ako im srca ujedno<br/ >
jur junačka prijazan stuči,<br/ >
s jače sile sad neradno<br/ >
razlika ih smrt razluči.<br/ >

  Ori sablju on i u gnivu<br/ >
Imbrahimu desnu odsiječe,<br/ >
a Sinanu ruku livu<br/ >
scijepa i vas štit u peče.<br/ >

  Za Imbrahima Sinan veće<br/ >
negli za se sablju hrani,<br/ >
a Imbrahim štit podmeće:<br/ >
Sinana, a ne sebe, brani. <br/ >

  Tako život ovi onoga<br/ >
nad životom svojijem haje<br/ >
i, za čuvat druga svoga,<br/ >
scijepa i vas štit u peče.<br/ >

  Ali eto smrtni udire<br/ >
veće udorac Imbrahima;<br/ >
on se boli, ne što umire,<br/ >
neg što ostavlja pobratima.<br/ >

  Nu ako tužan on pod silu<br/ >
s pobratimom svijem se rasta, <br/ >
i pobratim svu nemilu<br/ >
smrt dobrzo stiže i sasta.<br/ >

  Na njih mrtvijeh ne pogleda<br/ >
neg prohodi u vrlini<br/ >
silni Turčin, i naprijeda <br/ >
put krvavom sabljom čini.<br/ >

  Nu Dilaver, kako upazi<br/ >
tko viteze svo'e najbolje<br/ >
smrtno bije i porazi,<br/ >
skoči da se š njim zakolje.<br/ >

  Začu buku jur smioni,<br/ >
nu doć ne htje, dokli sprva<br/ >
Dauta s vratâ ne ukloni<br/ >
ke mu on zaman mnogo rva;<br/ >

  pače riječ je da tad ranu<br/ >
od vezijera Daut primi,<br/ >
i da zato sta na stranu<br/ >
od prvijeh s najzadnjimi.<br/ >

  Vrijedni junak vezijer slavni<br/ >
bi razgnivjen veomi priko <br/ >
da jedan sam njegov glavni<br/ >
neprijatelj smije toliko.<br/ >

  „Sad ćeš vidjet, prijeteć vika,<br/ >
odmetniče carski kleti,<br/ >
od careva namjesnika<br/ >
kô se carska vjera sveti!“<br/ >

  Glas grom, sablja trijes ognjeni,<br/ >
slikuje vihar ruka plaha<br/ >
silni vizijer i hrabreni<br/ >
kom smrt prijeti sred zamaha. <br/ >

  Ali udorac teški tada<br/ >
bijesni Derviš u štit prima;<br/ >
iskre meće tvrda nada,<br/ >
siva i od munje sliku ima.<br/ >

  Škriplje, reži, pjeni priki,<br/ >
čim se čuje bit i korit;<br/ >
riječ zameće, nu veliki<br/ >
ijed mu ne da odgovorit.<br/ >

  U obje ruke sablju hvati<br/ >
i vrh glave 'u diže gori<br/ >
i, da život njom prikrati<br/ >
Dilaveru, silno je ori.<br/ >

  Hrli vezijer hrlo ustupa;<br/ >
tim ga udorac zli ne stignu<br/ >
ki, čim teško u tle lupa, <br/ >
odmetnika do tli prignu.<br/ >

  Ovi skače hro naprida<br/ >
i na vrat mu sablju nosi<br/ >
vapijući da se prida<br/ >
i da kajan milos prosi;<br/ >

  ali on je s vrata odbija<br/ >
sabljom svojom, pak vapije<br/ >
naglo skačuć: „Čućeš čija<br/ >
riječ i sablja veće smije!“<br/ >

  Dilaver mu opet jače<br/ >
drugi udorac rve odzgara,<br/ >
nu opet Derviš štit podmače<br/ >
i, udren priko, priko udara.<br/ >

  Dugo bjenje i krvavo<br/ >
među njim se ovdi ulaga;<br/ >
da protivnik nije zdravo,<br/ >
natječe se svačija snaga.<br/ >

  Neprijateljsku ruku gleda<br/ >
bistro oko; a što vidi<br/ >
oko bistro, ondi ureda<br/ >
laki stupaj skokom slidi.<br/ >

  Svakčas na ovu, na onu stranu<br/ >
ruka štitom vrti i vije,<br/ >
ter sva mjesta pod obranu<br/ >
od razlicijeh zasjed krije.<br/ >

  Glavu ište - k nogam leti<br/ >
plahi zamah u privari;<br/ >
sad nogami opet prijeti,<br/ >
a po glavi hrlo udari.<br/ >

  Nu se uto zbuča i skupi<br/ >
odsvud mnogi broj viteza;<br/ >
na Derviša svaki stupi,<br/ >
da ga ubije, svak poteza.<br/ >

  „U nj ne tič'te! vizijer glasi,<br/ >
mâ ga sablja ubit ima.“<br/ >
Pače da se ne porazi,<br/ >
svačije udorce u štit prima;<br/ >

  tere glavna neprijatelja<br/ >
branitelj se on postavlja,<br/ >
i slobodit svâ je želja<br/ >
smrti komu smrt pripravlja.<br/ >

  Ali Derviš, videć veće<br/ >
da je učinio sve što je mogô<br/ >
i da iz ove ima smeće<br/ >
sve rasutje izit mnogo,<br/ >

  vrteć sabljom uokolo<br/ >
svakčas nazad hitro uzmiče,<br/ >
proz oružje ter se golo<br/ >
protiskuje i protiče.<br/ >

  I kô tako veće izide<br/ >
gdje najniži miri stoje,<br/ >
zgar niz tvrde skoči zide<br/ >
i usrnu među svoje.<br/ >

  Dilaver se smjenstvu čudi,<br/ >
pak vapije: „Ah“, tako li<br/ >
na visinu stupit, hudi,<br/ >
padajući scijeniš doli?“<br/ >

  Ljuto u srcu svom se smuti<br/ >
i zavika Derviš jako:<br/ >
„Za jače se podignuti <br/ >
čâs je i koris pasti ovako!<br/ >

  Nu ja tebe pala vidim<br/ >
za vik veće ne ustati,<br/ >
da se kriješ ne tijem zidim<br/ >
neg pod zemljom da ideš stâti!“ - <br/ >

  „Lažeš, carski odmetniče,<br/ >
da mâ vjera puna slave<br/ >
kom se djela moja diče,<br/ >
sveđ ti neće stat vrh glave!“<br/ >

  Vapi oholi: „Sad ćeš vidit <br/ >
što ja velim je li istina!“<br/ >
Dilavera hoće slidit<br/ >
priko mirâ i visinâ.<br/ >

  Nu ga ustavlja Daut silom:<br/ >
„Ustrpi se, veleć, malo!<br/ >
Doskoro ćeš kazat dilom<br/ >
čije gospostvo već je palo.<br/ >

  O mâ bratjo, o junaci,<br/ >
slijedite me svi jedino!<br/ >
Kad nam glava bude u šaci,<br/ >
pod nogami sve nam je ino;<br/ >

  i da toj se zbude prije,<br/ >
ptica u kajpi zatvorena<br/ >
penjimo se više gdi je!<br/ >
ne gubimo man bremena!“<br/ >

  Prista, i odletje, da sve opali<br/ >
u ognjena slici zmaja,<br/ >
razbijati ter navali<br/ >
tvrda vrata od saraja,<br/ >

  naprijed k carskijem polačami<br/ >
leteć jakno poplavica<br/ >
koje s sobom lijes i kami<br/ >
smuca oreć se svrh litica.

Osman