Gəzirdim (Növrəs İman)
Arif əhli, bir söz deyim, qınama,
O zaman ki, bu dünyanı gəzirdim. 
Həsrət oldum elə, ata-anama, 
Dolandırıb yazıq canı, gəzirdim.

Dilimdə kəlmeyi-ayeyi-Quran,
Fikrü zikrim oxumaqdı hər zaman. 
Eşit sözlərimi, doğru bil, inan,
Adı gözəl bir mövlanı gəzirdim.

Nagahdan bəlaya tuş oldu sərim, 
Axtarmadı, qohum-qardaş, ellərim. 
Könül qəmli, qanlı yaşlı gözlərim, 
Seyr eləyib gülüstanı gəzirdim.

Ha deyim dərdimi, nə gələr başa,
Aç sinəm dəftərin, eylə tamaşa. 
Əzalarım düşdü yanar ataşa,
"Yahu", - deyib, bir cavanı gəzirdim.

Bir mələk misallı, tutidil, cavan,
Axır getdi, məni etdi bağrı qan. 
Demir necə oldu Növrəstə İman!? 
Mən də o pür dürlisanı gəzirdim.

XX əsrin qoşmaları