Qaldı (Əhməd Cavad)
Mən dünyanın qucağında, 
Vətən adlı bucağında;
Yandım fəraq ocağında, 
Közüm söndü, külüm qaldı!

Gözlərimi açan gündən 
Uzaq oldum toy-düyündən! 
Nələr umdum mən bu gündən, 
Neçə ayım, ilim qaldı. 

Nəğmə deyən bir quş oldum, 
Ürəklərə qonmuş oldum. 
Məhəbbətə uymuş oldum, 
Şirin-şirin dilim qaldı.

Belə imiş zaman demək?
Nə düşünmək, nə qəm yemək? 
Onun-bunun nazını çək,
Özüm getdim, elim qaldı!
Batum, 1916, sentyabr
1916-cı ilin şeirləri