Oğluma (Cəfər, ey qönçeyi-gülüstanım)(Seyid Əzim Şirvani)
Cəfər, ey qönçeyi-gülüstanım!
Ey mənim bülbüli-xoş elhanım! 
İki yüz yetmiş üçdə, bəd həzar 
Mötədil fəsl idi zəmani-bahar, 
Səni haqq mən fəqirə qıldı əta, 
Kəbeyi-qəlbimə yetişdi səfa.
On beş ildir ki, ey ətayi-əzim, 
Sənə adab eylərəm təlim.
Yetibən əqlə sərfraz oldun,
Dəxi menden ki, biniyaz oldun. 
Demirəm mən gedən təriq ilə get, 
Əqli tut, ol gözəl rəfıq ilə get. 
Sənə bürhan deyil teriqi-pədər, 
Gör nə yol getdi zadeyi-Azer. 
Demirəm, nıs ya müsəlman ol. 
Hər nə olsan, get əhli-ürfan ol, 
Demirəm sünni ol və ya şiə 
Tek hədəf olma tiri-teşniə. 
Demirəm şeyxi ol və ya babi,
Her nə olsan, tək olma qüllabi.
Ey gözüm nuru, ey ətayi-xuda, 
Sənə Şirvanda oldu neşv-nüma. 
Lillahül-həmd xütteyi Şirvan 
Saniyi-İsfəhandır bu zaman.
Gərçi virane oldu zəlzələden, 
Çıxmayıb mərifet bu merhelədən. 
Vardır hər güşədə yüz əhli-kamal, 
Hər biri əhli-elm sahibi hal.
Xassə kim abü xakinin əsəri,
Qabili terbiyət qıhr həcəri. 
Remzi-hel yestəvi müdəlləl imiş, 
Bilməyendən bilen kəs əfzəl imiş. 
Haqq buyurmuş ki, ixtilafi-lisan 
Nemetimdəndir, ey gümhi-cahan! 
Kim ki, bes bir dil eyləse hasil,
Oldu bir nemətə o kes vasil. 
Cəhd qıl nemeti-tamama yetiş, 
Elm tehsil qıl məqamə yetiş.
Ey oğul, bir lisanaol rağib, 
Xassə ol ms elminə talib. 
Onlara ehtiyacımız çoxdur. 
Bilməsək dil, əiacımız yoxdur.
Qəzəllər