Yenə ya rəb, nə qəmgindir mənim bu şad olan könlüm
Yenə ya rəb, nə qəmgindir mənim bu şad olan könlüm,
Rumuzi-eşqdən agah olub, ustad olan könlüm.

Görübdür yari əğyarə olubdur məhvi-nəzzarə,
Edibdir sinəsin parə, mənim abad olan könlüm.

Niyə peymanədən kecdin, niyə zəncirdən qacdın?
Nədəndir collərə duşdun, mənim bərbad olan könlüm?

Fəraqin ruzi-məhşərdir, sərasər möhnətü-qəmdir.
O zülfün kimi dərhəmdir, mənim azad olan könlüm.

Baxın bu Natəvan zarə, gunu bəxtim kimi qarə,
Gəzər Məcnun tək avarə, mənim naşad olan könlüm.
XIX əsrin qəzəlləri