Vətən (Mirzə Əli Möcüz)
Neçin ah eylədin, ey bülbüli-nalani-vətən, 
Yaduva düşdü məgər hali-pərişani-vətən?
Xəsü xaşak basib gülşəni, güllər saralıb,
Niyə bu halə qalıb bəs bu gülüstani-vətən?
Nə yatıbsan, ayıl, ey milləti-biçarə, ayıl!
Satır axır vətəni düşmənə əyani-vətən.
Dərü divanm qan eyləyib əlvan, ey dad!
Nə qəməngizdi, ya rəb, bu şəbustani-vətən! 
Balişi-tazə qoyub başını naz eyləmə, dur,
Sürünü qurd dağıdar yuxlasa çobani-vətən! 
Əcnəbi mülkü dolub bisərü pa millətlə,
Niyə, ya rəb, bele xar oldu əzizani-vətən? 
Düşmən elm ilə bizi eylədi həmmal özünə,
Kim zəlil etdi bizi? - Cəhl! A müsəlmani-vətən! 
Vətəniz cismidi, siz də vətənə can kimisiz,
Razı olmun qala cansız vətən, ey cani-vətən! 
Verəlim əl-ələ, təhsilü kəmal eyləyəlim, 
Xabi-qəfletdən ayılsın gərək əxvani-vətən! 
Olmayıb şad, üzü bir gülməyib əfsus, əfsus!
O zamandan ki, olub Möcüzə İran vətən!
Şeirlər