Qaranquş və sərçə
Bir qaranquş vardı. O özü üçün damın lap qırağında yuva tikmişdi.
Qonşuluqda bu evin taxtapuşunda sərçə özünə yuva qurmuşdu.
Ancaq nə yuva idi! Bu yuva, su borusu ilə taxtapuşun
arasındakı sadəcə yarıq idi.

Qaranquş hər il bala çıxarar, sonra da onlara uçmaq və oxumaq
öyrədərdi. Ancaq ana sərçənin işi tamam başqa idi. O da hər
il bir neçə yumurta yumurtlayar, ancaq bircə dəfə bala çıxara
bilməzdi, ya dəcəl uşaqlar gəlib yumurtaları onun yuvasından
götürər, ya da balaları pişik yeyərdi.

Ana sərçə qaranquşlar ailəsinə baxıb ürəyi lap göynədi.

– Sən nə xoşbəxtsən! – deyə ana sərçə dilləndi. – Hər il sən
bala çıxarırsan. Mən isə bala üzünə həsrətəm!

– Bunun təqsiri sənin özündədir, – deyə qaranquş cavab
verdi. – Əgər sənin də mənim kimi belə möhkəm yuvan olsa idi,
onda nə uşaqlar, nə də pişik sənin balalarına dəyə bilməzdi.

– Zəhmət olmasa, o cür yuva tikməyi mənə də öyrət, – deyə
ana sərçə ondan xahiş elədi. – Yəqin ki, sən bunun ya bir sirrini,
ya da qəribə bir üsulunu bilirsən!

– Yuvanı tikməyə gərək baş işlədəsən! – deyə qaranquş sərçəyə
öyrətməyə başladı. – Ancaq əslində burada elə bir çətin şey
yoxdur. Qonşu, gəl uçaq – mən sənə öyrədərəm!..

Onlar uçub gölün qırağına gəldilər.

Qaranquş dedi:

– Qonşu, dimdiyinə bir az gil al, bax mənim kimi.

– Cik-cik! – deyə ana sərçə cavab verdi. – Mən burada çətin
bir şey görmürəm, burada heç bir çətin şey yoxdur!

Qaranquş heç nə demədi. Uçub yaşadıqları evin damına gəldi,
bir parça gili divara yapışdırdı.

– Sən də belə elə! – deyə o yenə də ana sərçəyə məsləhət
gördü.

– Görürəm, görürəm! – deyə ana sərçə cavab verdi. – Bunu
eləməyə nə var, mən də elə bilirdim ki, sənin yuvanı tikməyinin
bir sirri, ya heç olmasa bir qəribəliyi var!.. Onu elə hamı belə yapışdıra
bilər də! Yox, mən belə boş-boş işlərlə vaxtımı keçirə
bilmərəm!

Qaranquş isə dimdiyində az-az gil gətirmək üçün dəfələrlə
uçub gölə getdi. Gil lazım olduğu qədər yığılandan sonra qaranquş
saman dalınca getdi, sonra yuvanı yapmağa başladı. Bir az
gil götürüb divara yapışdırır, üstündən də saman yığır, sonra yenə
gil qoyur, yenə də üstündən saman yapışdırır...

– Bax belə eləmək lazımdır! – deyə ana sərçəyə öyrətdi.
– Əvvəlcə gili yapışdırmaq lazımdır, sonra samanı ona yapışdırmaq
lazımdır, sonra yenə gil, yenə də saman, çox yaxşı davamlı
bir yuva alınar.

– Bilirəm, bilirəm! Burada bir biclik yoxdur! – deyə ana sərçə
ağız-burnunu büzüşdürə-büzüşdürə cikkildədi.

– Bilməyinə bilirsən, ancaq tək bir bilmək ilə yuva tikə bilməzsən!
Bunun üçün gərək zəhmət çəkəsən. Mən işlədiyim qədər
sən işləməsən, ömründə bala çıxara bilməəcəksən, – deyə
qaranquş ona cavab verdi.

Türk nağılları