Həcvi-Əbdürrəsul xan
Dünən İranın paytaxtından
Araq düşkünü, pərişan bir qoca gəldi; 
Nəcabətdə əllaf nəvəsi olub, 
Həbənnəqə kimi axmağın biri idi. 
Dedi: “Firəngistana dövlət məmuruyam.” 
Allaha and olsun, bu xəbərdən yanıb töküldüm! 
Əliağa, mənə bir içim su ver
Ki, yanğım dəf olsun! 
Ay üzlü gürcü qızını
O axmaq öpmək istədi, 
O saat araqdan onu qusmaq tutdu. 
Gücü çatdıqca ağzından
O qızın üstünə... 
Təsadüfən yağlı mərək yemişdi. 
Qız tez ayağa qalxaraq dedi: 
“Sənə yüz dəfə Allahnı lənəti gəlsin.” 
Tiflisdən o ayaqyalın, 
Müxtəsərcə deyim ki, çılpaq getdi. 
Dedi: “Mən soyuqdan qorxmuram! 
Mən nə bürüncək alacağam, nə də xəz dərisi.” 
Ey Əliağa, nə savab olar ki, 
Ona bir arxalıq göndərəsən! 
Qafiyə dar gəldi, yoxsa mən
Onu çox layiqincə çullardım. 

XIX əsrin şeirləri