Canavara dönən Şərəbanı
Xanın dikində bir arvad vardı, Şərəbanı adında. Bir yol gecə bı
Şərəbanı həyətdə su qızdırıb çimirmiş. Ancaq gecə vaxdı arvad
xəylağının eşiyə çıxması günahdı, mütləq ona bir sədəmə toxunar.
Elə Şərəbanı çiməndə gözünə nəsə görünür, qorxub qaçır əvə.
Qapıya çatar-çatmaz göydən başına canavar donu düşür. Bı arvad
olur aj qurt, düşür şəhərin canına. Yeməyə heş nə tapammır, qəyidib
gəlir əvə. Əri, uşaxları yatmışdı. Gəlir xırda uşağının çeçələ
barmağını yeyir, görür ki, çox şirindi. Gedir yeddi para kət gəzir,
əlinə bir şey keşmir. Gəlir xırda uşağını təmiz yeyir.
Səhərisi əri durur ki, xırda uşağı yeyiblər, arvadın da ağzı-bırnı
qannıdı. Bilir ki, uşağı arvad yeyib. Durur arvadı salır ağacın altına,
vır ki, vırasan. Şərəbanı birtəhər qaçıb gedir, camahat başlıyır ona
Qurt Şərəbanı deməyə.

Qurt Şərəbanı düşür kətbəkət gəzir, neçə kətdən uşax oğurruyub
yeyir. Bizim kəndə də gəlibmiş. Yayımış, əmimgil damın üstündə
yatıblarmış. Qurt Şərəbanı əmoğlum Həbibi götürüb aparanda
əmcanım bilir. Durub Qurt Şərəbanıynan tutaşır. Səs-küyə əvdəkilər,
qonşular tökülür gəlir. Şərəbanı qaçır, ancaq əmoğlumun yanağın
qoparıb yeyir. Ona görə də əmoğlum çapıx qalmışdı.

Düşüllər Qurt Şərəbanının dalına. Əmə heş kim ona çatammır.
Elə yeyin gedirmiş ki, ta atnan qavalasan da tutammazmışsan. Qurt
Şərəbanı bir gecədə yeddi kət gəzib qəyidirmiş şəhərə, bir xarabada
gecəliyirmiş. Hərdən də gəlib evinə baş çəkirmiş, ancaq ərinin
qorxusundan içəri girməzmiş.

Bir gün adamlar mısıb görüllər ki, Qurt Şərəbanı donun çıxardıb
kəsəklərin arasında gizlətdi. Gizdincə bı donu götürüllər. Şərəbanı
o saat bilir, başdıyır ağlıyıb yalvarmağa, qışqırıb qorxuzmağa
ki, bə mənim donumu verin. Ancax vermillər, atıllar oda yanır.
Şərəbanı özünnən gedir, sora ayılır, ta qurt olmur, heş vaxt uşax
yemir.

Mənbə 

Əsatirlər, əfsanə və rəvayətlər. Bakı, "Şərq-Qərb", 2005. anl.az

Rəvayətlər