Günbəgün (Şair Məmmədhüseyn)
Zalım fələk, bu nə qəsdir edirsən,
Yandırdın cismimi nara günbəgün.
Dərdi-qəmim ümman olub daşıbdır,
Gəlmişəm əlindən zara günbəgün.

Bir həmdəmim, bir sirdaşım, bir arxam,
Köməyimdir o qocalmış pir atam.
O da eldən getdi, kəsildi çarəm,
Etdin məni bəxti qara günbəgün.

Nə qəsdin var mənim ilə çəkirsən,
Var ömrümə sən od-alov tökürsən.
Mən tikirəm, sən bir ucdan sökürsən,
Salırsan çıxılmaz dara günbəgün.
XIX əsrin qoşmaları