Çoban qızı
Bəzəndikcə çiçəklərlə, ey çoban qızı, 
Nə cənnətdir sığındığın dağların qoynu? 
Qaş-göz oynar gözlərinlə göyün yıldızı, 
Şair olur seyr edənlər bu coşqun oyunu.

Sanki gəldin bu cənnətə, təxtini qurdun,
Bir qat daha gözəlləndi sevgili yurdun.
Çoban qızı, eşitmişəm bir sevdiyin var, 
Onun dərdi bu düşdüyün, gizlətmə məndən. 

Doğru söylə onunçünmü gözlərin ağlar, 
Müjdə umar hər vəch ilə gəlib keçəndən?
Sıxıldınsa, çağır gəlsin, o qalsın bir az, 
Onsuz, əlbət, heç bu dərdə dəva tapılmaz.

Çoban qızı, “o” gəlmişdir, könlü də xəstə, 
Qaldırma, gəl, ağlayacaq sazın telləri.
Nə ruh olur görüb səni coşmayan səsdə!
O bir şəhər yavrusudur cılız, sərsəri.

Çox başqadır incəliklər onun gözündə, 
İnanma gəl, gəldi-gedən durmaz sözündə.
Anlaşılan, ayrılarkən bir boya verdi, 
Verirkən də yalvardı ki, sürtülsün qaşa.

Üç günlükdür onun, quzum, sevgisi dərdi, 
Can verdiyi bu sevdayı çıxarmaz başa.
Bax nə deyir eşqin üçün mən açdığım fal:
- Sürtmə onu qaşlarına, sən boyasız qal!..
XX əsrin şeirləri