Adamcıl
Bir çoban axşam vaxdı sürünü gətirirmiş kəndə. Qəbrisdannıxdan
keçəndə görür ki, bir əcayib adam qəbri eşəliyir. Bı əcayibin iri
bıynızdarı, uzun caynaxları varıydı.

Çoban mısır. Görür ki, bı əcayib qəbri söhdü, ölünü çıxartdı,
söykədi baş daşına. Sora ölünün dabanınnan dişdədi, başdadı ordan
qan axmağa. Əcayib qanı görən kimi xeyləh dala çəkilir. Çoban
bilir ki, bı ölü əslində ölmüyüp, bını ölü sayıp basdırıplar. Bı əcayib
də görüp ki, bı ölmüyüp, dala çəkilir ki, gəlip bıynızlarıynan vırıp
onu öldürsün. Bı əcayib də Adamcıldı.

Çoban tez ölünü çəkip salıp yerə, kərəntini götürüp qoyup onun
yerinə. Adamcıl qaça-qaça gəlip bıynız vıranda kərənti keçip bının
xirtdəyinə, ölüp sərələnip yerə.

Bı dəmdə ölü zarıldıyıp ayılıp. Çoban soruşub ki, bə bı nə haqhesabdı?
O da deyip ki, yatmışdım, dabanım ağrıdı, durdum. Çoban
kəndə qaçıp kişinin qahımlarına deyir. Hamı tökülüp gəlir. Görüllər
ki, Adamcılın uzun caynaxları, iri buynuzları var, bədəni də
heyvan kimi tühlüdü. Bını yandırıllar. Basdırılan kişi indi də yaşayır,
əmbə bir dabanın yerə basammır, axsıyır.

Azərbaycan nağılları