İsgəndərin vəqəsi (Seyrə çıxmışdı bir gün İsgəndər)
Seyrə çıxmışdı bir gün İsgəndər, 
Rast bir novcəvanə gəldi səhər. 
Sərbürəhnə, cünunü divanə, 
Mənzili bir fəzayi-viranə. 
Etdi divanəyə o şah xitab, 
Oldu divanə müstəndi-cəvab. 
Dedi mən padşahi-dövranəm, 
Rübi-məskunə, bil ki, sultanəm. 
Zati-pakımda çün nəcabət var, 
Məndə dərya kimi səxavət var. 
Hər nə sən istəsən olur hasil, 
İstə bir şey ki, ta ola vasil. 
Dedi divanə: - Ey şəhi-məğrur, 
Məndən eylə bu dəm məkəsləri dur. 
Mənə milçəklər eyləyir azar, 
Məndən olsun buyur, bu ləhzə kənar. 
Dedi sultan ona ki, divanə, 
Bir şey istə ki, qadirəm anə. 
Güldü divanə, söylədi: - Ey şah, 
Qüdrətin xeyli var imiş kutah. 
Qüdrətin çünki yoxdu bir məkəsə, 
Edəcəksən nə lütf hiç kəsə. 
Mən təki çünki sən də acizsən, 
Özüvə görmə fəxri çaiz sən. 
Seyyida, gör ki, sərvəri-mərdan 
Eyləyib xütbədə bu rəmzi bəyan. 
Xeyli acizdü bu bəni-adəm, 
Bir məkəsdən çəkir bəlavü ələm. 
Məkəsə hökm qılsa ol qəyyum, 
Fil xortumuna salar xortum.

XIX əsrin şeirləri