Rüstəm və Söhrab
Günlərin bir günü Rüstəm Rəxşi yəhərlədi, ayağını üzəngiyə
keçirdi, quş kimi yəhərin belinə sıçradı, yerini rahatladı, sevgi
şeirləri qoşa-qoşa qəhrəmanlıqlar göstərə-göstərə uzaq səfərə
çıxdı. Qayışbaldır kəhər uzaqlara səkdi, damarları elə bil polad
idi, ayaqları isə qüdrətli sütunlara bənzəyirdi. Göylər haqqı, belə
bir atdan ötrü bir andaca sevgilimin zülflərindən imtina eləyərdim.
Əlindəki polad qılınc gözəllərin başının üstündən asılmasın,
qoy onlar xoşbəxt ömür sürsünlər. Az getdi, çox getdi, gəlib
bir çəmənliyə çatdı.

Rüstəm Rəxşi çəmənliyə otlamağa buraxdı. Özü isə yayını
və oxunu götürüb çöllüyə düşdü. Bir xeyli gəzib dolaşdı, nəhayət,
bir çöl eşşəyini gözü aldı. Oxu atması ilə şikarın öldürülməsi
bir oldu – çöl eşşəyi yerindən tərpənə bilmədi. Rüstəm onun dərisini
soydu, ətini qızartdı və qarnını bərkitdi. Sonra girşaspın qalxanını
başının altına qoydu və bərkdən xorna çəkməyə başladı.

Rüstəm yatmağında olsun, gör sənə hardan deyirəm. Çəmənliyə
bir neçə süvari gəlib çıxdı. Rəxşin, madyanlardan birinə
gözü düşdü və süvarilərin dalınca çapdı. Yolda tapqırı qırıldı,
qayış-yəhər dağıldı. Yəhəraltı bir yerə düşdü, yəhər bir yerə
düşdü, çul isə başqa yerə düşdü. Rəxşin üstündə heç nə qalmadı.
Süvarilər Rəxşi aralığa aldılar və onu tutdular. Rəxşi tutandan
sonra gəlib bir şəhərə çatana kimi yol getdilər.
Bu arada Rüstəm yuxudan ayıldı, baxıb gördü ki, Rəxşin izitozu
yoxdu. Bir neçə dəfə muşqurdu, Rəxşi harayladı, amma
Rəxşdən cavab çıxmadı ki, çıxmadı. Rüstəm onun izinə düşdü.
Az getdi, çox getdi, yolda yəhəraltını gördü, onu da götürdü. Bir
az gedəndən sonra çulu gördü, çulu da götürüb çiyninə atdı.
Bütün bunları belinə şələləyib yoluna davam elədi.
Rüstəm getməyində olsun, sizə bu şəhərin padşahından
deyim. Bu padşahın pəhləvan bir qızı vardı. Qız şəhərə gələn
süvariləri, Rəxşi gördü və fikrə getdi: “At kimindi, bilmirəm,
amma sahibi yəqin ki, bahadırdı”. Qız süvarilərdən bir neçəsini
hüzuruna çağırdı və əmr elədi:

– Yeri-göyü ələk-vələk eləyin, amma bu atın sahibini tapın.
Sözünü bitirib öz-özünə fikirləşdi: “Gəlib çıxar, onunla gücümü
sınayaram”.

Süvarilər axtarışa çıxdılar, getdilər, getdilər, baxıb gördülər
ki, budu, üst-üstə qalaqlanmış iki dağ gəlir. Gələn Rüstəm idi,
şələləndiyi yəhər, yəhəraltı, çul isə dağa bənzəyirdi. Baxanda
deyirdin ki, Rüstəm lap yaxındadı, əslində o hələ çox uzaqdaydı.
Süvarilər onu salamladılar, salamlarına cavab alandan sonra
dedilər:

– Ey pəhləvan! Sənə at dözmürmü ki, yəhəri-yüyəni belinə
şələləmisən? Yükünü ver, biz aparaq, axı, sənin atın bizim şəhərdədi.
Rəxşin yəhərini-yüyənini bir neçə ata yüklədilər, yük bir
neçə ata bəs elədi. Onlar yola düzəldilər, getdilər, getdilər, nəhayət,
gəlib şəhərə çatdılar. Şəhərə bir “boy, boy!” düşmüşdü
ki, gəl görəsən, Rüstəm hamını heyrətə salmışdı.
Yedirib, içirtmək üçün Rüstəmi saraya aparmaq istədilər,
Rüstəm isə dedi:

– Rəxşi görməyənə kimi yemək-içmək yoxdu, ağzıma çörək,
çay almaram.

Onu tövləyə apardılar, Rəxşi göstərdilər. Rüstəm Rəxşə yaxınlaşdı,
yalmanından yapışıb ona bir dənə ilişdirdi. Rəxş cavabında
dedi:

– Sən ilin on iki ayını gözəllərin dalınca sürünürsən, ildə bir
dəfə mənə olmaz?

Rüstəm tövlədən çıxdı, onu saraya apardılar, padşah kef məclisi
düzəltdi. Saqi məclisi dolandı, adama bir qədəh çaxır içdilər,
sonra ordan-burdan gap elədilər, sonra padşah dedi:

– Ey pəhləvan, mənim bir bahadırım var, onunla yarışmazsanmı?

Rüstəm cavab verdi:

– İndi başım ağrıyır, sabah mənimlə yarışmaq istəyən varsa,
mən hazıram.

Səhər açıldı, şahzadəni kişi kimi yaraqlandırıb-yasaqlandırdılar.
Yarış meydanına su çilədilər, musiqi sədaları eşidildi, nəhayət,
rəqiblər meydana çıxdılar. Adətə görə, onlar bir-birlərinə
əl verdilər, Rüstəm həmin andaca hiss elədi ki, rəqibinin əli
yaman zərifdi.

Rüstəm dedi:

– Ey pəhləvan, gücünü topla, nəyə qadir olduğunu göstər,
mənə yazığın gəlməsin!

Padşahın qızı Rüstəmin qurşağından yapışdı, nə qədər gücləndisə
onu yerindən tərpədə bilmədi: Rüstəm soruşdu:

– Hə, nə oldu, sən bütün gücünü göstərdinmi?

– Hə, – deyə o cavab verdi.

Rüstəm dilləndi:

– Lap yaxşı, onda özünü gözlə.

Rüstəm tək əllə onun qurşağından yapışıb göylərə qaldırdı,
yerə çırpmaq istəyirdi ki, padşah qışqırdı:

– Ey, yaramaz, ehtiyatlı ol, rəqibin qızdı.

Pəhləvan ehmalca onu yerə qoydu, qız Rüstəmin əlindən
öpdü.

Rüstəm qıza elçi düşdü, padşah razılıq verdi. Yeddi gün,
yeddi gecə toy çaldılar, padşah qızını Rüstəmə ərə verdi. Rüstəm
heç kimə açıb demədi ki, bəs, deməzsənmi, mən həmin o məşhur
Rüstəməm.

Toydan bir az keçəndən sonra Rüstəm arvadına dedi:

– Mənim getmək vaxtımdı, mən gedirəm.

Arvadı cavab verdi:
– Qarnımda sənin uşağını gəzdirirəm, uşaq dünyaya gələndən
sonra nə edim?

Rüstəm qolbağını çıxartdı, arvadına verib dedi:

– Qızım olsa, qolbağı satıb ona xərcləyərsən; oğlum olsa
qoluna bağlayarsan və Zabulistana göndərərsən.

Sonra Rüstəm atı tövlədən çıxartdı, qarınaltısını çəkib elə
möhkəm bağladı ki, at nəfəsini zorla dərdi. Ayağını üzəngiyə
keçirdi, quş kimi yəhərin belinə sıçradı, yerini rahatladı, sevgi
şeirləri qoşa-qoşa, qəhrəmanlıqlar göstərə-göstərə uzaq səfərə
çıxdı... Zabulistana çatana kimi gecə-gündüz yorğunluq-ağrınlıq
bilmədən atı dəhmərlədi.

Rüstəm Zabulistanda qalsın, sizə kimdən deyim, kimdən
deyim, Rüstəmin arvadından.
Doqquz ay, doqquz gün, doqquz saat, doqquz dəqiqənin tamamında
onun bir oğlu oldu. Uşağın adını Söhrab qoydular.
Nə başınızı ağrıdım, aylar keçdi, illər ötdü, Söhrab böyüdü,
əvvəlcə altı, sonra yeddi yaşı tamam oldu. Günlərin bir günü
Söhrab uşaqlarla aşıq-aşıq oynayırdı, aşığı elə güclü atdı ki, vəzirin
oğlunun ayağını sındırdı. Vəzir hadisəni eşidib çığır-bağır
saldı, padşahın hüzuruna gəlib dedi:

– Padşah sağ olsun, sənin Söhrab nəvən aşıqla oğlumun ayağını
sındırıbdı.

– Uşaqdılar də, – deyə padşah dilləndi, – oynayırlar, mənim
əlimdən nə gəlir?

Söhrab on iki-on üç yaşına qədəm qoyanda tay-tuşu “atan
yoxdu, bicsən” deyə onu cırnatmağa başladılar.
Söhrab anasının yanına gəlib soruşdu:

– Ana, mənim atam hardadı?

O, oğluna öz atasını göstərərək cavab verdi:

– Qabağında duran adam elə sənin atandı.

Söhrab dedi:

– Yox, bu sənin atandı, mənim atam deyil.

Onlar çox höcətləşdilər, axırda ana əlacsız qalıb, atasının
Zabulistanda olduğunu açıb Söhraba söylədi.
Ana dedi:
– Atanı görmək istəyirsənsə, Zabulistana yollan.

Söhrabın bir dayısı vardı. Dayı sinəsini qabağa verdi, “Söhraba
özüm kömək edəcəyəm”, – dedi. Dayı, bacıoğlu bir dəstə
topladılar, padşahdan rüsxət alıb yola düzəldilər.
Onlar getməyində olsun, sizə Söhrabın anasından deyim.
Söhrabın anası kişi paltarı geyindi, ata mindi və dolayı yollarla
qabağa düşdü. O, dar dərələrin birində Söhrabın yolunu
kəsdi və üzünə niqab saldı ki, tanımasın.
Söhrab gəlib dərəyə çatdı, baxıb gördü ki, bir pəhləvan yolunu
kəsibdi.

– İstəyin nədi, ey pəhləvan? – deyə o soruşdu.

Pəhləvan cavab verdi:

– Mən sizin pəhləvanlardan biri ilə gücümü sınamaq istəyirəm.

Dəstədə Söhrabdan başqa heç kim onun qabağına çıxa bilməzdi.
Pəhləvan iki cəhdə Söhrabı havaya qaldırıb yerə çırpdı.
O, niqabı üzündən götürdü, Söhrab başa düşdü ki, qabağını
kəsən anasıymış. Ana dedi:

– Qayıt geri, atanın gücü hələ səndə yoxdu.

Ana oğlunu yoldan beləcə geri qaytardı.
Aradan bir il keçdi və Söhrab yenidən atasını axtarıb tapmaq
fikrinə düşdü. O, yenidən dəstə topladı və yola düzəldi, ana isə
yenidən həmin dərədə onun yolunu kəsdi. Amma Söhrab bu
dəfə anasının ayağını yerdən üzüb torpağa çırpa bildi.
Ana dedi:

– Hə, indi yola çıxa bilərsən, indi Rüstəm kimi güclüsən.
Ana geri şəhərə qayıtdı, Söhrab isə yoluna davam elədi. Az
getdilər, çox getdilər, gəlib bir qəsrə yetişdilər. Söhrab əmr elədi
ki, hamı atdan düşsün və onlar burda çadır qurub düşərgə saldılar.
Söhrab baxıb gördü ki, bir qız əlində bardaq su gətirməyə
gedir. O, dayısına dedi:

– Get, o qızın əlindən tutub mənim çadırıma gətir.
Dayı dedi:

– Bacıoğlu, yaxşı qızlar, göyçək arvadlar çoxdu, hər yaxşı
qızın, hər göyçək arvadın əlindən tutub sənin çadırına gətirmək
olmaz, axı.

Söhrab dilləndi:

– Mən sənə dedim ki, get, onun əlindən tutub çadırıma gətir!
Gətirməsən – şapalaq qazanacaqsan.

Dayı qorxuya düşdü, fikirləşdi ki, birdən vurub öldürər məni.
gedib qızın əlindən tutdu və Söhrabın çadırına gətirdi. Söhrab
müsəlman adəti ilə onu özünə arvad elədi.

Qız bir-iki həftəsini onun çadırında keçirdi, sonra Söhrab
qızın bardağını qızıl-gümüşlə doldurub dedi:

– Çıx get!

Qız dilləndi:

– Hara gedim? Axı, mən bətnimdə sənin balanı gəzdirirəm!

Söhrabın qiymətli bir qolbağı vardı, qolbağını çıxartdı, qıza
verib dedi:

– Qız olsa, satıb ona xərcləyərsən, oğlan olsa, qoluna bağlayıb
Zabulistana göndərərsən.

Qızı yola salandan sonra dayı, bacıoğlunu Keykavusun padşahlıq
elədiyi şəhərə gətirdi. Onlar şəhərin ətrafında çadır qurub
düşərgə saldılar, şəhəri mühasirəyə aldılar. Rüstəm şəhərdə deyildi,
onun pəhləvanlarından bəziləri ordaydı. Söhrab hər gün
Rüstəmin pəhləvanları ilə cəngə çıxırdı, hər gün onlardan ikisiniüçünü
əsir alırdı. Öldürmürdü, sadəcə olaraq, əsir alırdı. Beləliklə,
o, Rüstəmin qırx pəhləvanını əsir aldı.

Şayiələr Rüstəmə də çatdı: bəs deməzsənmi, Rüstəm, Keykavusun
şəhərini cavan bir bahadır mühasirəyə alıbdı. Sənin qırx
pəhləvanın onun əsiridi. Rüstəm bu xəbəri eşitdi və eşidən kimi
də yeddi yarım mən ağırlığındakı çaxır dolu qədəh əlindən
düşdü. Yubanmadan qızıl-gümüşlə bəzədilmiş yəhəri Rəxşin
belinə qoydu, ayağını üzəngiyə keçirdi, quş kimi yəhərin belinə
sıçradı, yerini rahatladı, sevgi şeirləri qoşa-qoşa, qəhrəmanlıqlar
göstərə-göstərə uzaq səfərə çıxdı... Axşam namazına gəlib Keykavusun
şəhərinə yetişdi və şəhərin yanında qumrovlu çadır qurdu.
Onun qumrovlu çadır qurduğunu dayı gördü və Söhraba dedi:

– O qumrovlu çadırı görürsənmi, həmin çadırı atan Rüstəm
qurubdu.

Hava qaralmışdı, şər qarışmışdı. Söhrab fikirləşdi: “Sabah
gedib atamı görərəm”.
Gecənin girt yarısı Rüstəm Söhraba əsir düşmüş pəhləvanlarına
baş çəkmək fikrinə düşdü: bəlkə xəstələnəni var, əsirlikdən
qurtarmaq lazımdı.

Rüstəm əvvəlcə Söhrabın çadırına yaxınlaşdı, deşik açdı, deşikdən
içəri baxdı: çadırda gözəl bir oğlan oturmuşdu, oğlan elə
gözəl idi, elə gözəl idi ki, bacısını belə oğlana verməyə adamın
hayıfı gəlməzdi.

Rüstəm fikrə getdi: “Belə oğulu olan ataya canım qurbandı”.
Rüstəm bir xeyli durub cavana baxdı, gözünü ondan çəkə bilmirdi.
Düz bir saat durub Söhrabın üzünə tamaşa elədi. Sonra
Söhrabın əsirləri saxladığı çadıra yaxınlaşdı. Baxıb gördü ki,
pəhləvanlardan biri xəstədi. Rüstəm xəstə pəhləvanı belinə alıb
geri yollandı. Bir də gördü ki, yan tərəfdən kölgə keçir: bu, Söhrabın
dayısı idi, çadırdan təzəcə çıxmışdı. Söhrabın dayısı qaraltı
görüb soruşdu:

– Ey, kimsən?

Rüstəm dinmədi.

Dayı təkrar soruşdu:

– Ey, kölgə, kimsən?
Rüstəm yenə dinmədi.

Söhrabın dayısı qaraltıdan cavab almayıb, ona yaxınlaşdı, əlindən
yapışdı, qolunu burmaq istədi, Rüstəm isə ona bir şapalaq
ilişdirdi və dayının canı çıxdı. Min ilin ölüsü kimi yerə sərildi.
Səhər Söhrab yuxudan oyandı, çadırdan bayıra çıxdı, dayısının
meyitini gördü. Başa düşdü, başa düşdü ki, bu, ya Rüstəmin,
ya da onun pəhləvanlarından birinin işidi.

Söhrabın Gülrəng adlı bir atı vardı. Söhrab qiymətli daş-qaşlarla
bəzədilmiş yəhərin belinə sıçradı, yerini rahatladı və döyüş
meydanına səkdi. Rüstəm özünə gələnə kimi, Söhrab onun on-on
beş pəhləvanını öldürməklə dayısının qisasını aldı.

Rüstəm işi belə görüb meydana çıxdı və dedi:

– Ey pəhləvan, sən adamların arasına niyə vəlvələ saldın? Bu
nə səs-küydü?

Söhrab ona cavab verdi:

– Mənə hədə-qorxu gəlmə, sənin hədəndən qorxmuram.

Onlar sözləşir, sözləşdikcə də toppuzun qayışını açır, əllərinə
alırdılar və bir-birləri ilə cəngə başladılar. Çox vuruşdular,
amma heç biri qələbə qazanmadı. Onlar işi belə görüb atdan endilər,
qurşaq tutdular və güləşməyə başladılar. Var gücləri ilə
bir-birlərini çəkməyə başladılar, onlar həmin güclə Alvard dağını
çəksəydilər, onu köçlü-köməcli yerindən qopardardılar, amma
yenə də qalib gələn olmadı.

Bir neçə gün güşt tutdular, axırda Söhrab tək tanrının adını
çəkib Rüstəmi göyə qaldırdı və yerə çırpdı. Söhrab qılıncını sıyırdı,
Rüstəmin qarnına soxmaq istəyirdi ki, Rüstəm dilləndi:

– İgidlər birinci dəfə basdıqlarına aman verirlər.

Söhrab ondan soruşdu:

– Deynən, sən Rüstəmsən? Sən Rüstəmin qohumusan? Sən
Rüstəmin oğlusan, Rüstəmin qardaşısan? Sən Rüstəmin nəyisən?
Deynən, səndə mənə qarşı atalıq duyğusu varmı? Mənə
düzünü deynən, sən kimsən?

Rüstəm yenildiyi adama kim olduğunu deməyə utanırdı,
buna görə də Söhraba dedi:

– Mən nəinki Rüstəmin qohumlarından, hətta onun nökərlərindən
biri də deyiləm.

Söhrab öz çadırına qayıtdı, Rüstəm isə qoşunun arasına qayıtmağa
utandığından dağlara, bulaqlara üz tutdu. O, bulağın başına
gəldi, dəstəmaz aldı, namaz qıldı və tanrıya yalvarmağa
başladı:

– Ey tanrı, ilahi, mənə qırx fil gücü ver, bu güc mənə indi
lazımdı!

Rüstəm qollarına qırx fil gücü gələnə kimi tanrıya yalvardı,
sonra elə ağırlaşdı ki, dizinə qədər torpağa batdı.
Axşam düşdü, Rüstəm yenidən döyüş meydanına çıxdı, nərə
çəkdi, Söhrab onun nərəsini eşidib fikrə getdi: “Mən ki dünən
onu yenmişəm! Təzədən niyə gəlib?” Söhrab döyüş meydanına
çıxdı, Rüstəmə yaxınlaşdı və soruşdu:
– Ey pəhləvan, səni dünən yenmişəm, indi nə istəyirsən?

Rüstəm cavab verdi:

– Dünən hesabdan deyil, gəl bu gün güləşək.

Onlar yenidən güləşməyə başladılar. Söhrab altı gün, altı
gecə qüdrətli fil gücü ilə mübarizə apardı, yeddinci gün Rüstəm
Söhrabı havaya qaldırdı və yerə çırpdı. Samın yüz manlıq qılıncını
sıyırdı və bağrına sancdı.

Söhrab qışqırdı:

– Namərdliklə məni yendin! Amma yadında saxla, balıq olub
dənizdə üzsən də mənim qisasımı səndən alacaqlar. Ulduz olsan,
göydən qoparacaqlar.

Rüstəm soruşdu:

– Sənin qisasını kim alacaq, axı?

Söhrab cavab verdi.

– Mənim qisasımı Rüstəm alacaq. Qumrovlu çadırın sahibi,
Nərimanın kötücəsi, Samın nəticəsi, Zalın nəvəsi Rüstəm.

Rüstəm soruşdu:

– Necə sübut edə bilərsən? Nişandan-zaddan nəyin var?

– Hə var, – deyə Söhrab cavab verdi. – Onun qolbağı qolumdadı.
Söhrab sözünü bitirib canını tapşırdı.

Rüstəm baxıb gördü ki, Söhrabın əlindəki qolbaq özününküdü.
O, özünü döydü, başına toz tökdü, saçını yoldu. Dava gətirmək
üçün Keykavusun hüzuruna adam göndərdi. Həmin adam
əliboş geri qayıtdı – Keykavus dava-dərman verməyibmiş.
Hirslənmiş Rüstəm padşahın yanına cumdu, qılıncını sıyırdı
və Keykavusu vurmaq istədi. Keykavus isə taxtda oturmuşdu.
Rüstəm dedi:

– Bu taxt Süleymanın olmasaydı, səni taxtla birlikdə dörd
yerə bölərdim. Süleymanın taxtına isə qılınc qaldıra bilmərəm.
O, qəflətən səs eşitdi:

– Rüstəm, Söhrabı qırx gün çiynində gəzdirsən, tanrı onu yenidən
dirildər!

Sandıq hazırladılar, Söhrabın cənazəsini sandığa qoydular.
Rüstəm sandığı çiyninə aldı, gecə-gündüz çiynində gəzdirməyə
başladı. Otuz səkkiz gün sandığı çiynində gəzdirdi. Otuz səkkizinci
günün tamamında Keykavus bəd niyyətə düşdü. O, qoca bir
qarını hüzuruna çağırıb dedi:

– Qara bir palaz götür, Rüstəmin hər gün su içməyə gəldiyi
dayaz çaylığa apar. Günortaya özünü ora yetir və palazı yumağa
başla. Rüstəm deyəcək: “Nə qədər yusan da bu qara palaz ağarmayacaq”.
Sən də ona deyərsən: “Qara palaz ağarmayacaqsa,
ölü də dirilməyəcək”. Bax belə.

Qarı qara palazı götürdü, Rüstəmin hər gün günorta su içməyə
gəldiyi dayaz çaylığa yollandı. Palazı islatdı, yavaş-yavaş
yumağa girişdi. Rüstəm günün ən isti vaxtı – günorta üstü su içməyə
gəldi – of, kaş heç sən də soruşmayaydın və gerisini bilməyəydin,
çıxıb burdan gedəydin! Rüstəm dilini dinc qoymadı,
qarıdan soruşdu:

– Ay, qarı, sənin yumağınla bu qara palaz, nədi, ağaracaqmı?

Qarı cavab verdi:

– Qara palaz ağarmayacaqsa, ölü də dirilməyəcək.

Qarı bunu deyən kimi Rüstəmin ürəyi əsdi, yanını yerə verdi
və sandığı çiynindən düşürdü. Onun sandığı yerə qoyması ilə
Söhrabın sandıqdan səsinin gəlməsi bir oldu:

– Ata, sən xəncəri ikinci dəfə mənim ürəyimə sancdın.

Söhrab beləcə öldü. Rüstəm Söhrabı kəfənlədi, qəbir qazıb
onu torpağa tapşırdı. Oğlunun qoşununu geri göndərdi. Bütün
əsgərlər qara paltar geyindilər və öz evlərinə, Söhrabın anasının
yaşadığı şəhərə yollandılar.

Qoşun şəhərə yaxınlaşan vaxt Söhrabın anası qoşunun başdanayağa
qara geyindiyini gördü və həmin andaca başa düşdü ki,
Rüstəm Söhrabı öldürübdü. O, cəng paltarını geyindi, qılıncını
belinə bağladı və qoşunla geri, Keykavusun şəhərinə üz tutdu.
Xəbər Rüstəmə çatdı, bəs deməzsənmi, Söhrabın anası qoşunla
sənin canını almağa gəlir, sənsə burda boş-bekar oturmusan.
Rüstəm bacısını yanına çağırdı – bacısının adı Qisyabanu idi
və ona dedi:

– Quranı götür və onun yanında Qurana and iç ki, Rüstəm onu
bilmədən öldürübdü. Axı, bunun oğlu olduğunu hardan biləydi?
Heç kim öz övladını öldürmür!

Rüstəmin bacısı Quranı götürdü, Rüstəmin arvadının qabağına
çıxdı və qardaşının dediklərinin hamısına əməl elədi. Onu
başa saldı ki, Rüstəm kimlə cəngə girdiyini bilməyibdi, buna
görə də Söhrabı öldürübdü. Axı, öz övladını kim öldürər?
Rüstəmin arvadı onun suçundan keçdi.

Sistan nağılları