İsgəndərin vəsiyyəti
Dəmi-nəzi-rəvanda İsgəndər 
Eylədi bir vəsiyyət ol sərvər- 
Ki, anama deyin bu göftari, 
Xəlqə ehsanım eyləsin cari. 
Leyk hər kəs çəkibdi dərdü bəla 
Yeməsin ol təamdən qəta. 
Çünki saz oldu neməti-əlvan, 
Qıldı anın vəsiyyətini bəyan- 
Ki, gərək əkl etsin ol adəm 
Çəkməyibdir cahanda möhnətü qəm. 
Mütənəbbih olub kəlamından, 
Hamı çəkdi əlin təamından. 
Çünki çəkmişdi hamı möhnətü qəm, 
Çıxmadı hiç bir nəfər xürrəm. 
Madəri-əşkbari-İsgəndər 
Gərci olmuşdu zari-İsgəndər, 
Bildi ki, mərgə yoxdu bir çarə, 
Hamının qəlbinə dəyib yarə. 
Dilbəra, çox da çəkmə möhnətü qəm, 
Könlüvü eylə qəm günü xürrəm. 
Gərdişi-çərxi-kəcmədar keçər, 
Bu qəmü dərdi-ruzgar keçər.

XIX əsrin şeirləri