Sǝnsizin könlüm şǝha, bir külbeyi-viranǝdir
Sǝnsizin könlüm şǝha, bir külbeyi-viranǝdir,
Kimsǝyǝ ǝrz etmǝzǝm kim, bir yıxılmış xanǝdir.

Canǝ-can etdim yǝqin, eylǝ ǝzǝldǝn hǝq bilür,
Canımın, canı mǝnim, şol dilbǝri-cananǝdir.

Getdi ömrüm hiç dinlǝnmǝn vüsalindǝn anın,
Şol mǝhi-namehribanın meyli çün hicranǝdir.

Hǝr gecǝ ta sübh hüsnün şǝminǝ pǝrvanǝ tǝk,
Cümlǝ alǝmlǝr fǝğanimdǝn tutuşub yanǝdir.

Ey Xǝtai, sǝn yǝqin bil kim bu fani dünyada,
Bivǝfalǝrdǝn mǝhǝbbǝt istǝyǝn divanǝdir.

XVI əsrin şeirləri