Ey dəriğa kim, o şahın məh camalın görmədim
Ey dәriğa kim, o şahın mәh camalın görmәdim, 
Üz sürüb dәrgahına, ruxsari-alın görmәdim.

Ötmәdim kuyindә hәr şәb ta sәhәr bülbül kimi, 
Yetmәdim mәqsudә bir dәm, gül vüsalın görmәdim.

Dәsti-pakın bus edib, hәm hәr tәrәf "hu-hu" deyә, 
Seyr edәn sәrmәsti-rindi-laübalın görmәdim.

Ey dәriğa kim, o mahın hәlqeyi-üşşaqdә 
Seyri-çalakın, vücudi-bimisalın görmәdim.

Ey dәriğa, dәrgәhindә aşiqi-şeydasının 
Xub avazın, dәxi şirin mәqalın görmәdim. 

Әfv qıl, ya rәbbәna, hәr dәm dili-divanәmi 
Cürmü üsyan ilә gördüm, yaxşı halın görmәdim.

Dәr cahan, әlhәmdülillәh, xәsteyi-Rәncurәnin 
Mәdhi-şahından sәvayi bir kәmalın görmәdim.

XIX əsrin qəzəlləri