Gözlərin (Məhəmməd Hadi)
Qıldı, ey ahu, məni vəhşi qəzali gözlerin, 
Etdi səhragərdi-cənnət laübali gözlərin. 
Xanəbərduş eylədin zülfün kimi aşüftəni, 
Qıldı dil cəmiyyətin məhv ol bəlalı gözlərin.
Taleim bənzərkən, ey afət, səbahi-hüsniinə, 
Eylədi halın kimi Şami Bilalı gözlərin.
Çeşmi-əfsunpərvərində vardır istedadi-cəzb, 
Dilrübadır, dilrüba, əfsunla mali gözlərin.
Etsə də tənzir, xovfiım yox, məni şami-fəraq, 
Daima təbşir edir sübhi-visalı gözlərin. 
Dideyi-səhhannın vardır iki xasiyyəti,
Gah səlbü gab cəlb eylər məlalı gözlərin.
Bunca kim, əhli-niyazə nazü istiğna satar, 
Ədlgahi-həqdə verməzmi sualı gözlərin?
Abidi-məscidnişini eylədin sağərbədəst,
Eyləyir təhmil üşşaqə vəbah gözlərin.
Məncə məchul idi hala rəmzi-”əvcüd, vəqtərib”, 
Bəndənə məlum qıldı bu məalı gözlərin.
Anlamazdım mən nədir dərd içrə əfvaci-xəyal, 
Eylədi rövşən, həqiqət, bu xəyalı gözlərin.
Hər zaman qılsam nəzər ayineyi-nəzzarənə, 
Pişi-çeşmə ərz edər ol məhcəmalı gözlərin. 
Dideyi-xunbanmı gördükdə xab eylər fərar, 
Sübhü ərz etməkdə, mahim, ol 
Iəyali gözlərin 
İnqilab ərbabı görsün çöhreyi-gülrəngini,
Onlara ifham edər tərzi-qitalı gözlərin. 
İnqilabiyyun olur həp zövqyabi-inqilab,
Onlara bəxş etdimi zövqi-cidalı gözlərin.
Sanma eylər xovf Hadi tiği-istibdaddən,
Çoxdan etmiş qətl onu yarim, qitali gözlərin.
Şeirlər