Loğmanın vəqəsi (Dörd min il ömr eylədi Loğman)
Dörd min il ömr eylədi Loğman, 
Oldu ol vəqt ömrü kim, payan, 
Lifi-xurmaydı, səqfü bamı onun, 
Keçib ol evdə sübhü şamı onun. 
Onda hər dəm ki, yatmağa uzanır, 
Bədəni nisfdən eşikdə qalır. 
Mələkül-mövt gəldi Verdi salam, 
Gördü bir evdə eyləyibdi məqam, 
əyləşibdir o evdə pirü əlil, 
Rizq təhsinilnə toxur zənbil. 
Dedi Əzrail: - Ey hünarzadə, 
Bu qədər etdin ömr dünyadə, 
Niyə bir xanə etmədin təmir? 
Dedi: - Haza li mən yəmutu kəsir.

XIX əsrin şeirləri