Əzudüddövlənin oğlunun xəstələnməsi
Əzudun oğlu oldu çün bimar, 
Atasından tükəndi səbrü qərar. 
Dedi bir abidi-fəriştənihad: 
Quşları eylə bənddən azad. 
Ta xuda oğluva şəfa versin, 
Lütf ilə dərdinə dəva versin. 
Ol xudavəndi-ədlü bəxşişü dad, 
Etdi bülbülləri o dəm azad. 
Leyk bir əndəlibi-nəğməsəra 
Nəğməsindən müzəyyən oldu səra, 
Qaldı künci-qəfəsdə zarü əsir, 
Biqərarü həzinü bəs dilgir. 
Əzudun oğlu ta ki, tapdı şəfa, 
Bilib əhvalı ol güli-rəna. 
Dedi: - Ey bülbüli-Məsihnəfəs, 
Səni sövtün qoyub əsiri-qəfəs. 
Olmasaydı əgər bu göftarın, 
Olma idi bu gunə azarın. 
Neçə ki, Seyyidi-bədikəlam 
Dil bəlasın çəkər cahanda müdam. 
Nitqdəndir bəlalər insanə, 
Nitq elə hər sözü həkimanə. 
Demirəm ki, həmişə xamuş ol, 
Nitq həgamı sahibi-huş ol. 
Necə kim Sədi eyləmiş israr: 
“Əvvəl əndişə, vongəhi göftar”.
Fikr qılmaq binadü, söz divar. 
“Paybəst amədəst, pəs divar”

XIX əsrin şeirləri