Bir səfilənin həsbi-halevdan
Nə idim mən, nə təbii bir qız,
Bəlkə səhrada rəbii bir qız 
Ən böyük zövqüm, ümidim, nəşəm. 
Qırda seyran idi, hər gün, her dəm. 
Düşünərkən o böyük səhrada 
Məni xəlq eyləyəni tənhada 
Duruyorken hərəketsiz, səssiz,
Yerə enmiş göyə bənzərdi dəniz. 
Əksi təkbir ilə dolmuş dərələr, 
Səcdə eylərdi bütün məşcəralər. 
Şebi - mehtab doğar səni şəfəq,
Hər terəf nura olur müştəqrak 
Axıyormuş kimi hər suda həyat, 
Üzüyormuş kimi hər mehluqat 
Uçacaqmış kimi əflake zemin 
Halidən, mazi ile atidən əmin. 
Qutlayın şövq ile soldan, sağdan,
Bir şətaratlə enərdim dağdan.
Şeirlər