Yay imdi
Vüsalından qəmgin könlüm açıldı 
Firqətindən əlif qəddim yay imdi.
Üzün nuru aləm-ara saçıldı 
Hərgiz doğmaz özün kimi ay imdi.

Müştaqdır myinə bu dünya fani 
Yolunda gədadır xanlann xanı 
Gəşt eylədim on səkkiz min caham 
Heç tapmadım bir zülfünə tay imdi.

Səhər yeli zülfün pərişan edər,
Qemzən oxdur, ciyer bağnm qan edər, 
Görsə bizi şum rəqiblər tən edər,
Qız, eylədin öz qoynunda cay imdi.

Sənden özgə yan gözüm görməsin, 
Sənsiz zövqü AUah mənə verməsin,
Sən olmasan dünya bir dəm durmasın,
Yıxım-yumrum olsa deməm “vay” imdi.

Nəfəs der: bir yara belim bağlaram,
Arif özüm, dost-duşmam sağlaram,
Ta ölünce Durduhal der ağlaram, 
Gözlərimdən dolub axsm çay imdi.
XIX əsrin şeirləri