Altı dul arvad
Bir gün altı dul arvad bir yerdə toplaşdılar. Bunların biri təklif edir
ki, gəlin hər birimiz öz başına gələni söyləsin.

Arvadlar bu təklifə razı oldular. Əvvəlinci arvad başlayır:

– Bir gün ərim xeyli qoyun quyruğu almışdı. Mən də biləgimi çirməyib
bunu əritdim. Yağını küpələrə doldurdum, cızdağını beş-altı
gün yedik. Baxdım gördüm ki, bu cızdax qurtarası deyildir. Götürüb
bundan bir yastıq tikdim. Bir gün ərim həmən yasdığı başının altına
qoyub yatmışdı. Bir vəqt gördüm ki, kişinin başının ortasında bir qurd
var. Kişini yuxudan oyatmaq istəmədim. Tez gedib bir ağac gətirdim
ki, qurdu öldürəm. Ağacı vuranda qurd öldüsə də, kişinin başı yarıldı.
Kişi qorxmuş yuxudan qalxıb əhvalatı biləndən sora məni bərk döydü,
özümü də boşadı.

İkinci arvad deyir ki:

– Ay bacım, sənin namhala bir təqsirin varmış, amma mənim ərim
məni lap təqsirsiz boşadı. Bir gün kişi evə bir araba qənd gətirmişdi.
Qonşu arvadlar həmişə mana diyərlərdi ki, istəyirsən ki, kişinin xoşuna
gələsən, özünü kişiyə şirin göstərməyə çalış. Buna görə mən də
qalxıb qəndləri parçalayıb həvizə, quyuya, müxtəsər nə qədər su qabı
varıdısə tökdüm. Axşam kişi gəldi aftafanı gətirib dəstəmaz alıb məndən
soruşdu:

– Arvad, bu nətər sudu ki, şirə kimi əlimə, üzümə yapışır.

Mən heç cavab vermədim. Sora kişi satılı götürüb gedib quyudan
su çəkdi və bir qab sudan içəndə gördü ki, su şirin dadır. Məndən
xəbər aldı:

– Arvad, bu su niyə şirin dadır.

Cavab verdim:

– Ay kişi, Allahdan gizlin deyil, bəndədən nə gizlin. Sənə şirin görükməkdən
ötəri gətirdigin qəndi suya tökdüm.

Bunu eşidəndə kişi qabaqca məni bərk döydü, sora da boşadı.

Üçüncü arvad deyir:

– Mənim heç təqsirim olmamışdı. Bir gün ərim evə bir tay xına
gətirmişdi. Kişi çoxdan söyləyirdi ki, evi suvadıb rənglədəcəyəm.
Əmma rənglətməyirdi. Bir gün qollarımı çırmıyıb xınanın hamısını isladıb
evi suvadım. Axşam kişi evə gələndə qabağına yüyürüb muştuluq
istəyib dedim:

– Çoxdan bəri evi suvadacağam deyib, suvadmayırdın, imdi özüm
çox gözəl suvamışam.

Kişi soruşdu:

– Nə ilə suvadın?

Dedim:

– Elə deyirdin ki, behiştin suvaxı xınadandır. Mən də evi xına ilə
suvadım.

Bunu eşidən kimi, kişi məni bərk döydü və sora boşadı. İndi baxın
görün heç təqsirim varmı?

Dördüncü başladı:

– Ay bacılar! Sizin az-çox təqsiriniz olmuş. Amma məni ərim təqsirsiz
boşadı. Kişi həmişə mana deyirdi:

– Sənə bir kəndir alacağam, qulluğunu eləsin, amma almayırdı. Bir
gün kişi evə çoxlu qızıl gətirmişdi. Baxdım gördüm ki, bir kişi küçədə
deyir, ay kəndir alan! Tez küçəyə yüyürüb qızılları verib kişinin kəndirinin
hamısını aldım və gətirib evlərə, mütbəxə, darvazaya bağladım.
Axşam kişi evə gəlib darvazanı gəzəndə gedib açmadım ki, kəndir özü
açar, kişi nə qədər döydüsə kəndir qapını açmadı. Fikir etdim ki, yəqin
otarır, axırda, özüm gedib açdım. Kişi dedi:

– Arvad niyə gec gəldin, nə iş görürdün ki, gəlib qapını açmadın?

Dedim:

– Ay kişi, çoxlu kəndir almışam, gözlədim ki, o gedib açsın. Amma
biçarə xaş olduğundan, utanıb gedib açmadı. Axırda özüm gedib
açdım.

Kişi dedi:

– Arvad, kəndir nədir?

Dedim:

– Sən mana həmişə diməyirdin ki, kəniz alacağam. Mən də evdəki
qızılları verib çoxlu kəndir aldım. Bunu eşidən kimi kişi qabaqca məni
bərk dögdü, sora boşadı.

Beşinci arvad:

– Ərim bəzzaz idi, evə çoxlu çit gətirmişdi. Baxıb gördüm ki, çitləri
toz basmış. Bir gün qollarımı çırmayıb çitlərin hamısını yuyub
sərdim. Axşam kişi evə gələndə, qabağına yüyürüb dedim:

– Əlmuzdumu ver.

Dedi:

– Nə əlmuzdu?

Dedim:

– Çitləri toz-torpaq basmışdı, hamısını yuyub sərdim. Kişi baxıb
gördü ki, çitlərin hamısı solub xarab olub. Məni bərk döyüb boşadı.

Altıncı arvad:

– Bacılarım mənim heç təqsirim olmamış. Heç əlacımız yox, varyox
bir keçimiz var idi. Bir gün gördüm qonşumuzda toy olur. Hamı
qızlarını bəzəyib toya göndərir. Doğrusu ki, ürəyim xarab oldu. Gəlib
keçiyə öz paltarımı geydirib qızıllarımı taxıb toy olan evə göndərdim.
Əmma keçi əlimdən qurtaran kimi düz başaşağı qaçdı. Axşam kişi
gəlib keçini soruşanda, əhvalatı söylədim. Kişinin acığı tutub məni
bərk döydü və sora da boşadı.

Altı dul qadının hekayəsi bununla bitir.

Mənbə 
Azərbaycan nağılları. Beş cilddə. Bakı, “Şərq-Qərb”, 2005,

Azərbaycan nağılları