Xoruz və çaqqal hekayəsi
Sübh vəqtində bir qoca çaqqal 
Aclıq etmişdi çox onu bihal. 
Gördü kim bir xoruzi-rənginmu 
Eyləyir bir ağacda “quqqulu-qu”. 
Sordu çaqqal: - Ey xoruz, nə var? 
Dedi: - Vəqti-nəmazdır əzkar.
Bu minar üstə mən azan verirəm, 
Xəlqə sübh olduğun nişan verirəm. 
Dedi kim, ey xoruzi-xoşavaz, 
Düş əşağə, qılaq xudayə namaz. 
Dedi: - Bəs qoy imamız gəlsin, 
Vacibül-ehtiramımız gəlsin. 
Dedi: - Kimdir imamın, ey zirək? 
Dedi: - Kənd içrə zorba, qıllı köpək. 
Dedi bəs mən gedim bulağə tərəf, 
Dəstəmazım mənim olubdu tələf. 
Köpək adın eşitcəyin çaqqal 
Xövfdən durmadı, qaçıb filhal.

XIX əsrin təmsilləri