Axmaqlar
Bir dəfə dovşan ağacın altında oturub həyat haqqında düşünürdü.
“Dünyanı vəlvələ, həyəcan bürüyüb, addımbaşı təhlükəyə
düçar olursan, – deyə öz-özünə söylənirdi. – Hər şeydən əvvəl,
başının üstünü bəla ala bilər; zəlzələ, uçqun və ya fırtına qopa
bilər. İkincisi – həmişə ac qalacağından qorxursan, axı yemək və
su ehtiyatı qurtara bilər. Bir də ki, axı həmişə oğru ya quldur başının
üstünü ala bilər...”

Bura çatanda nəsə bir vacib şey dovşanın yadına düşdü və o
qaçdı.

Dovşan bilmədi ki, meşənin üç sakini onun danışığını eşidib
bərk qorxuya düşüb. Bunlar: qızquşu, soxulcan, bir də meymun idi.
Qızquşu, zəlzələ və fırtına sözündən bərk qorxuya düşüb titrək
səslə dedi:

– Birdən mən yatmış olanda göy mənim üstümə uçub tökülsə,
neylərəm?! Gündüz olsa, dərd yarıdır! Mən bir təhər uçub
qaçaram, yatmış olanda göy uçsa, məni xurd-xəşil eləyər ki?!
Soxulcan aclıqdan qorxub:

– Əgər mənim yediyim bitki köklərinin ehtiyatı qurtarsa, mən
ölərəm, ölərəm!..

Meymun isə o saat oğru və quldur haqqında düşünüb gözlərinin
yaşını axıda-axıda dedi:

– Mən dünyada hər şeydən çox yerin xətrini istəyirəm. Ancaq
gecələr mən onu qoyub gedirəm, çünki ağacda yatmağa adət
etmişəm. Birdən mən yatan vaxt oğrular, ya quldurlar gəlib yeri
oğurlasalar nə olar?!

Qızquşu o vaxtdan bəri balaca ayaqlarını yığıb arxası üstə
yatır ki, birdən göy uçsa onu tuta bilsin.

Soxulcan isə yediyini o saat qusur ki, bitki köklərinin ehtiyatı
qurtarmasın.

Meymun da hər gecə üç dəfə ağacdan yerə düşür ki, quldurların
yeri hələ oğurlamadıqlarını görüb ürəyi sakit olsun.

Birma nağılları