Ay üzü aydan işıqlım, özüm heyran özünə
Ay üzü aydan işıqlım, özüm heyran özünə,
Gecə röya kimi gizlincə qonaydım gözünə.

Mən dedim güzgü üzün görsə, həsəddən sınacaq,
Onda üz var ki, müqabil dayanıbdır üzünə.

Ey könül, getdi vüsal dəmləri, həsrət gəldi,
Yenə bundan sonra vur bir başına, bir dizinə.

Nazəninlər kimi naz ilə gedəydin, mən də,
Qoxlayıb torpağı mirvari səpəydim izinə.

Ey könül, yıxdı səni zülf ilə rux sevdası,
Günün olsun qara, qatdın gecəni gündüzünə.

Hüsnün ilə elə ecaz eləyərsən peyda,
Mələkut əhli təhəyyürdə qalar möcüzünə.

Zahida, eşqsiz iman ilə təqva boşdu,
Qorx ki, bir şey verən olmaz bir ömür pəhrizinə.

Ey Vüqar, istəsən hərgah əbədiyyət tapasan,
Eşqə qərq ol ki, fəna yelləri dəysin sözünə.