Mədhiyyə
Kapitan İqranoviç haqqında

Şahi-şahan imperator, xosrovi-keyvan sərir, 
Padişahani-cahan olmuş onun üçün dəstgir. 
Ədlilə tutmuş cahanı pərtövi-xurşid tək, 
Hər kəminə çakəri əflakə qoymuşdur sərin. 
Qubbeyi-xərgahı doqquz çərxi-minadan keçib, 
Dadi-məzlumu sütun qalmış ədaləti cərir. 
Xosrovi-səyyarə baş açmış üfüqdən hər səhər. 
Asitani-ərş simasında qullar tək həqir. 
Çadiri-nili çəkib başına çərxi-lacivərd, 
Türreyi-şəbrəngə vurmuş şanə bu bədri-munir. 
Bir kənizi-mətbəxi qılmış özün ixlas ilə. 
Eyləyib cismi-lətifin barıgahında həsir. 
Yeddi göylər cəbhəsin mina qılıb əncüm belə. 
Boynuna zəncir salmış kəhkəşandan çərxi-pir. 
Buqeyi-hər xalkə təyin eyləmiş bir sərfəraz. 
Hər biri İskəndəri-sani cahanda binəzir. 
Sərhədi-İrana qoymuş kapitan İqranoviç. 
Çeşmi-gərdun görməmiş devranda bir beylə əmir. 
Rəşki-firdovsi-bərin qılmış Muğanı sərbəsər, 
Şahsevən yeksər olubdur xaki-payında əsir. 
Etməyib dünya qulağına kəlamı tək kəlam, 
Görməyib çeşmi-fələk bir beylə hüşyarü bəsir. 
Hər kimin qəlbində bir sirri-nihan olmuş ola. 
İsiyi-Məryəm kimi əsrarə olmuşdur xəbir. 
Düşməni-bədxu əyər kəndusuna qarşı dura, 
Rubəh-asa titrər əzası görüb guya ki, şir. 
Əncüm-əflakı mühit etmiş cünudi-rus tək. 
Yer üzün təxsir qılmış ədl ilə Petri-Kər, 
Navəki-dilduzu şiri-çərxdən pərran keçib, 
Eylə kim asan keçər kərbasdan qərran tir. 
Mehri xavər bədri-ənvər çərxi-ətləs, sübhü-şam. 
Xani-mətbəxxanəsicün dəhr edib iki, fətir. 
Zakoni-İsanı ehya eyləmişdir necə kim, 
Tövsəni-təbim genə “İqranoviçin mədhihi, 
Xingu-gərdun tək səriusseyr dər-vəqti-məsir. 
Xidmətində baş açıbdır bir mütərcim sübhü şam, 
Eylə kim gün qarşısında baş açıb bədri-munir. 
Adına Mirzə İbadullah deyər əhli-cahan
Qaməti xoş xətti dilkeş, yox onunçün bir nəzir. 
Madəri-gərdun onun tək doğmayıbdır bir cavan. 
Səfheyi-dövranda yad etməz onun tək dəhr pir, 
Xətti kağız üstə müşki-Çin təkdir dilfirib, 
Dudeyi-kilki-lətifi guiya vardır əbir. 
Mir Fəttah Mir Nizam oğlu sənə məddahdır, 
Bir kərəm qıl, qoyma qalsın dəhr ara xarü həqir. 
Zəhməti məhzi-riyazi-həqq üçündür, şah üçün, 
Eyləməz bir yol təmənna hiç kəsdən bu əmir. 
Həm mütərcim, həm özü vəqf eyləyib canım şəhə, 
Gecə-gündüz yatmayıb heç birisi bir ləhzə sir. 
Çox kəsə cibi-mübarəkdən verir altunü zər, 
Çoxların fəryadına yetmiş bu qapdan, ey bəsir! 

XIX əsrin şeirləri
Mədhiyyələr