Cinlərin Tağını oğurlaması
Bizim Tağı adlı bir əmimizi cin aparıb.
Dədəm danışırdı ki, Tağının on iki-on üç yaşı vardı. Bir gün
obaşdan onu götürüb Qanlı ağac tərəfə ot biçməyə getdim. Gördüm
uşaq yorulub (Tağıya babamızın adını qoymuşduq, eləcə “baba”
deyirdik). Dedim:

– Baba, yorulmusan, gəl min dalıma.

Dedi:

– Yox, dədə, onsuz da çatmışıq.

Gəldik Qanlı ağaca çatdıq. Birdən Tağı yoxa çıxdı. Ora – Tağı,
bura – Tağı, uşaq tapılmadı. Sobunun başında Qala daşı deyilən bir
yer var – ordan Tağının köynəyini tapdıq.

Üstündən on-on iki il keçmişdi. Bir gün xəbər gəldi ki, bir ovçu
çöldən bir adam tutub gətirib – bədəni tükün içindədi. Dedim:

– Mənim oğlumun oturacaq yerində, halqa yanıq yeri var. Uşaq
vaxtı qızmar sacın üstündə oturub yanıb. O adamda bu nişanə varsa,
mənim oğlumdu.

Getdilər o adamı gətirdilər. Nəmindən-nişanından bildik ki,
Tağıdı. Dili tutulmuşdu, danışa bilmirdi. Mollaya baxdırdıq, dedi:

– Bunu cin aparıbmış. Aparıb dəyişib, adamlıqdan çıxardıb.

Mənbə 

Əsatirlər, əfsanə və rəvayətlər. Bakı, "Şərq-Qərb", 2005. anl.az

Rəvayətlər