Nuşapəri xanımın nağılı
Biri varıdı, biri yoxudu, Allah varıdı, şəriki yoxudu. Günlərin bir
günündə Qəndəharda bir padşahın gözünün ağı-qarası, Nuşapəri adlı
bir qızı varıdı. Nuşapərinin atası çox əzazil və zalım idi. Camaata qan
ağladardı; başqa padşahlar bunun əlindən dad çəkərdi. Bu padşahın bir
darğası varıdı, darğa da padşahdan geri qalmazdı. Darğa padşahın dediyini
üç dəfə artıq camaatın kürəyindən çıxarardı. Darğanın əlindən
adamlar başladılar şəhərdən qaçmağa. Kəndlilərin handa bir yaxşı qızını
darğa görsəydi, onu ya Qəndəhar padşahı üçün, ya da özü üçün
zornan gətirirdi.

Xəbəri sənə kimdən verim? Qəndəhar padşahının qızı Nuşapəri
xanımdan. Nuşapəri xanım baxıb gördü ki, atasının bu vilayətdə zülmü
günü-gündən artır. Az qalıb ki, camaat şəhəri qoyub qaçsın. Nuşapəri
xanım özünü vurdu naxoşluğa. Xəbər getdi padşaha ki, bəs qızın naxoşlayıb.
Qəndəhar padşahı bu xəbəri eşidən kimi ayağa durub, gəldi
Nuşapəri xanımın yanına. Gördü ki, qızı yorğan-döşəkdədi. Qızından
xəbər aldı:

– Qızım, naxoşluğun nədi?

Nuşapəri xanım baxıb gördü, atasıdı. Səsini, sifətini dəyişdirib, başladı
zarıldamağa. Atası baxdı ki, qızı buna cavab vermədi, gedib oturdu
yanında; başladı əliynən onun başını tumarlamağa. Sonra qızına dedi:
– Ey əziz olan qızım, naxoşluğun nədi?

Qız zarıldaya-zarıldaya dedi:

– Ata, neçə gecədi ki, məni yuxuda bərk sıxıb incidirlər. Hamı yuxuma
girib, səndən şikayət eləyir. Deyirlər atan bizi çox incidir.
Mehriban ata, mənim naxoşluğum həmin yuxudan olub. Bu dərd məni
saraldıb soldurubdu. Qorxumdan da sənə sirrimi aça bilmirəm.

Nuşapəri xanım sözünü tamam eləməmiş atası ayağa durub, qızının
ağzına bir şillə vurdu. Nuşapəri xanımın ağzı doldu qannan. Şah
hirsindən durub, getdi öz hərəmxanasına.

Nuşapəri xanım yerindən durdu, əlini, üzünü yuyub oturdu öz təxtində,
başladı fikir eləməyə. Bu oturmağnan Nuşapəri xanım günü
axşam elədi; axşam durub, bütün qaravaşlarını başına yığıb, əmr elədi
ki, bunun yataq otağında heç kəs dayanmasın. Hamı qul-qaravaşlar,
hərəsi bir tərəfə dağıldılar. Nuşapəri xanım ayağa durub bir dəst pəhləvan
paltarı götürdü, ayaqdan geyinib başdan qıfıllandı, başdan geyinib
ayaqdan qıfıllandı. Qılıncını belinə bağladı, qalxanını əlinə götürdü,
yavaş-yavaş üz qoydu getməyə. Nuşapəri xanım şəhəri qapı-qapı gəzirdi.
O, gecəni sübhə kimi gəzdi, bir şey tapmadı. Səhər namazında
özünü evinə yetirdi, paltarını soyundu, girdi yorğan-döşəyə. Axşam
olan kimi yerindən durdu, genə ayaqdan geyinib başdan qıfıllandı,
başdan geyinib ayaqdan qıfıllandı. Qılıncını belinə bağladı, qalxanını
əlinə götürdü, evdən çıxdı, üz qoydu yol getməyə. Nuşapəri gəzmədiyi
yerləri başladı qarış-qarış gəzməyə. Yenə də bir şey tapa bilmədi.
Amma gördü ki, şəhərin qırağında bir daxma var, o daxmadan işıq
gəlir. Nuşapəri xanım öz-özünə dedi:

– Ey dad, atamın bu boyda şəhərində neçə min ev var, evlərin heç
birindən işıq gəlmir, amma daxmadan işıq gəlir. Yəqin burda bir sirr var.

Nuşapəri xanımın ürəyinə şəkk damdı. İşığı tutub ona tərəf üz
qoydu getməyə. Gedib çatdı həmən işıq gələn yerə. Nuşapəri xanım
baxıb gördü, bura bir balaca daxmadı, amma həyətində bir ağac var.
Nuşapəri xanım qapını döydü. Bu dəmdə Nuşapəri xanımın üzünə
qapı açıldı. Bir qoca qarı Nuşapəri xanımın qabağına çıxıb dedi:

– Nə istəyirsən?

Nuşapəri xanım qoca qarıya dedi:

– Allah qonağı istərsənmi?

Qarı cavab verdi:

– Tanrıya da qurban olum, qonağına da.

Nuşapəri xanım içəri girdi, gördü ki, bura bir balaca daxmadı, amma
sol tərəfdə bir qapı, sağ tərəfdə də bir mətbəx var. Nuşapəri xanım evə
göz gəzdirib gördü ki, divardan bir qılınc asılıb.

Qarı Nuşapəri xanımı evə buraxmış və çıxıb getmişdi. Haçannanhaçana
qayıdıb gəldi. Nuşapəri xanımın altına döşək saldı, su gətirdi,
onun əl-ayağını yudu. Nuşapəri xanımı oturtdu evin başında. Aradan
bir az keçdi, qarı ayağa durdu, Nuşapəri xanımın qabağına süfrə saldı,
çay gətirdi. Çaydan sonra xörək gəldi. Qarıynan Nuşapəri xanım çörəyi
yeyib qurtardılar. Yatmaq vaxtı gəlmişdi, qarı ayağa durub, Nuşapəri
xanıma yer saldı. Nuşapəri xanım baxıb gördü ki, qarı yatmır.
Nuşapəri xanım soyunmadı, paltarlı girdi yorğan-döşəyə, özünü yuxululuğa
vurdu. Gördü qarı durdu ayağa, divardan qılıncı götürdü, üç dəfə
qılıncı onun üstünə çəkdi. Nuşapəri xanım belə halı görəndə yerindən
tərpənmədi, başa düşdü ki, burda bir sirr var. Qarı qılıncını yenə divardan
asdı, sol tərəfdəki qapını açdı, o biri evə girdi. Aradan bir az keçdi,
qarı iki küçük gətirdi evin ortasına. Küçükləri zəncirdən açdı, bunların altına
yumşaq bir şey saldı. Bu küçüklər başladılar bir-biriynən oynamağa.
O qədər oynadılar ki, axırda yoruldular, hərəsi bir tərəfə yıxılıb yatdılar.
Qarı ayağa durdu, bunların altına bir dəst ipək yorğan-döşək saldı, küçükləri
yorğan-döşəkdə yatırtdı, özü də oturdu bunların başının üstündə,
başladı ağlamağa. Qarı o qədər ağladı ki, özündən gedib yıxıldı yerə. Haçannan-
haçana özünə gəldi, oturdu bunların başının üstündə, əlinə yelpik
alıb bu küçükləri yelləməkdə olsun, eşit Nuşapəri xanımdan.
Nuşapəri xanım səbir eləyə bilmədi, yorğan-döşəkdən durdu, qarını
paçalayıb qoydu dizinin altına. Çıxıb oturdu qarının sinəsinin üstündə.
Qılıncını sivirib dedi:

– Ey qarı, gəl sən məni bu sirdən agah elə. Əgər məni agah eləməsən,
and olsun Allaha, səni parça-parça eləyəcəyəm.
Qarı dedi:

– Yox, demərəm.

Bunların hər ikisi başladılar sözləşməyə. Qarı baxıb gördü bu
oğlan onu öldürəcək, başladı ağlamağa, dedi:

– Burax, deyim.

Nuşapəri dedi:

– And iç, sonra buraxım.

Qarı anasının südünə and içəndən sonra Nuşapəri xanım onu buraxdı,
qarı ayağa durub oturdu bir tərəfdə, dedi:

– Ey pəhləvan, eşit, agah ol, bu iki küçüyü görürsən, bunlar insandı,
bunları bir qarı tilsimə salıb.

Nuşapəri xanım dedi:

– Ey qarı, danış görək, necə olub qarı bunları tilsimə salıb?

Qarı gəlib oturdu Nuşapəri xanımın yanında, sağ əlini onun dizinə
qoyub dedi:

– Günlərin bir günündə mənim ərim torunu götürüb dərya qırağına
getdi ki, axşama kimi bir az balıqdan-zaddan tutub gətirsin. Axşam
gördüm ərim boş gəlir. Xəbər aldım ondan:

– Kişi niyə belə?

Ərim dedi:

– Arvad, səhərdən neçə kərəmdi tor atıram dəryaya, toruma heç
bir şey düşmür. Sabah da gedəcəyəm, Allah kərimdi, bəlkə balıqdanzaddan
tutdum.

Səhər oldu. Ərim torunu götürdü, dərya qırağına getdi. Gün batana
bir boy qalmışdı, gördüm ki, ərim dalında bir sandıq hıqqana-hıqqana
gəlir. Mən tez ərimin qabağına çıxdım, dedim:

– A kişi, bu sandıq nədi?

Ərim dedi:

– Hələ bir kömək elə, sonra danışaram.

Mən sandığı ərimin dalından alıb yerə qoydum, ürəyim səbr eləmədi,
yenə ərimdən xəbər aldım, a kişi, mən çatdadım, de görüm, bu
sandıqdakılar nədi? Ərim dedi:

– Arvad, bilmirəm bu sandıqdakılar nədi? Mən səhər dəryaya
getdim, üç dəfə tor atdım, toruma heç bir şey düşmədi. Amma gördüm ki,
ləpə qabağına bir sandıq alıb, belədən-belə atır, belədən-belə. Mən tez
dəryaya atılıb özümü yetirdim sandığa. Sandığı götürüb qoydum qırağa.
Mən baxıb gördüm ərim çox uzun getdi, tez ayağa durub sandığın
ağzını açdım, gördüm sandığın içində bir oğlan uşağı, bir də qız uşağı
var. Mən bunları görən kimi, ərimə dedim:

– Ay kişi, nə yaxşı oldu, neçə ildi ki, biz Allahdan övlad istəyirdik,
indi şükür olsun ki, arzumuza çatdıq.

Ərim dedi:

– Arvad, yubanma, bu uşaqları götür ayılt.

Mən tez uşaqları sandıqdan götürüb, dava-dərmən eləyib ayıltdım.
Qayıtdım ki, sandığı götürüm, qoyum bu yana. Gördüm sandığın içində
bir torba var. Tez torbanı götürüb açdıq, gördük içində bir xeylək
qızıl var, qızılların içində də bir parça kağız var. Ərim tez kağızı götürüb
oxutdurmağa apardı. Haçannan-haçana evə gəlib dedi:

– Arvad, bunlar əmi qızı, əmi oğludu. Ey pəhləvan, eşit və agah ol!
Mən başladım bu iki yetimi böyütməyə, hər ikisini aparıb qoydum
oxumağa. Nağıllarda vaxt tez başa gələr. Bu iki uşaq gəlib çatdılar on
beş yaşa. Günlərin bir günü uşaqlar gəldilər yanıma. Mənə dedilər:

– Nənə, biz gedirik gəzməyə, bizə izn ver.

Mən dedim:

– Ay balalarım, gəlin gəzməyə getməyin.

Bunlar dedilər, yox ki, yox. Mən çox dedim, bunlar az eşitdilər.
Axırda gördüm ki, uşaqlar məndən əl çəkmir. Mən də razılıq verdim,
bunlar getdilər. Axşam oldu, ərim evə gəldi. Məndən xəbər aldı, bəs
uşaqlar hanı?

Mən dedim:

– Ay kişi, uşaqlar günortaüstü mənə dedilər, biz gedirik gəzməyə,
mən də razı oldum, amma bu vaxta kimi gəlib çıxmayıblar.

Kişi bu sözü eşidən kimi bir başına, bir döşünə vurdu, ayaqyalın,
başıaçıq düşdü bunların dalısıncan. Şəhəri ələk-vələk elədi, tapa bilmədi,
gəlib oturdu evdə. Ər-arvad bu minval bir ay gözlədik. Ay
tamam oldu, gördük uşaqlardan bir xəbər yoxdu. Ərimin də ağlamaqdan
gözləri kor olub, oturdu evin bir küncündə.
Eşit, ey pəhləvan, bu sirdən agah ol! Günlərin bir günü, oturmuşdum
həyətdə, düyü arıtlayırdım, gördüm, iki göyərçin2 gəlib qondu
ağacın bir budağına. Böyük göyərçin dilə gəlib kiçik göyərçinə dedi:

– Bacılı, bacılı.

Böyük göyərçin dedi:

– Can bacılı.

Böyük göyərçin dedi:

– Bu qarını tanıyırsan?

Kiçik göyərçin dedi:

– Yox, bacılı, tanımıram.

Böyük göyərçin dedi:

– Bu qarının başına gələni Allah heç kafirə qismət eləməsin.

Kiçik göyərçin dedi:

– Bacılı-bacılı, danış görək bu qarının başına nə gəlib?

Böyük göyərçin bir budaq aşağı düşüb başladı sözə. Mən gördüm
göyərçinlər dil açıb başladılar danışmağa, özümü qoydum bilməməzliyə.
Durdum bunlara qulaq asmağa. Gördüm böyük göyərçin bacısının
yanında oturub başladı nağıl eləməyə:

– Ey bacılı, günlərin bir günündə bu qarının əri iki yetim tapmışdı. Bu
yetimlər əmi qızı, əmi oğlu idilər. Vaxt başa çatdı, bunlar yaşa doldular.
Bir gün nənələrindən izn alıb getdilər gəzməyə. Güzarları düşdü padşa-
hın bağına. Hər ikisi qol-boyun olub bir ağacın dibində yatdılar. Eşit padşahın
şəhər darğasından. Padşahın şəhər darğası yolnan gedirdi, güzarı
düşdü bu bağa. İstədi ki, gəlib çarhovuzda əl-üzünü yusun, gözü sataşdı
bu qıznan oğlana. Tez özünü yetirdi ağacın dibinə. Gördü burda bir oğlannan
qız yatıb, qız oğlandan gözəl, oğlan da qızdan gözəl. Tez bunları
burda qoyub özünü yetirdi padşaha, xəbər elədi ki, sənin bağında bir qıznan
bir oğlan yatıb, qız oğlandan gözəl, oğlan da qızdan gözəldi. Padşah
bu xəbəri eşidən kimi, darğanın əlindən yapışıb bir baş gəldi həmin ağacın
dibinə. Padşah gəlib gördü bir oğlan yatıb ki, dünyaya dəyər. Gözü
sataşdı qıza, bir könüldən min könülə qıza aşiq oldu, əmr elədi oğlanı
aparın dustaqxanaya, qızı da hərəmxanaya. Padşah əmri idi. Qıznan oğlanı
bir-birindən ayırıb oğlanı dustaqxanaya, qızı da hərəmxanaya apardılar.
Padşah gecəni səhərə kimi qıza zor-güc elədi onu özünə tabe
eləsin, amma qız buna əl vermədi. Padşah lap dəli-divanə olmuşdu.
Vəzir, vəkil gördü qız bu evə gələni padşah bunları tamam gözdən
salıb, istədilər qızı öldürsünlər. Amma padşah bu işdən xəbərdar oldu,
şəhərin qırağında bir qalaça tikdirdi, qızı gətirib saldı qalaçaya, qapısına
da qarovulçu qoydu. Şəhərdə nə ki falçı, tilsimkar vardı, yolladı
bu qızın yanına ki, onu başdan çıxarıb, özünə arvad eləsin. Amma qız
əl vermədi. Axırda padşah naəlac qaldı. Hər gecə qızın yanına gedər,
üzünü torpağa sürtərdi ki, qız bunnan söhbət eləsin, amma qız onu görəndə
qaçıb gizlənərdi, ona fikir verməzdi. Bir müddət belə gəlib keçdi.
Günlərin bir günü bir qarı bu işdən xəbərdar oldu, gəldi qalaçanın
yanına, gördü ki, qız burda təkdi, istədi qızın yanına getsin, qarovulçular
buraxmadı. Qız baxıb gördü ki, bunun yanına bir qarı gəlir, amma
qarovulçular buraxmır. Tez qarovulçulara dedi:

– Qarını buraxın yanıma.

Qarovulçular qarını buraxdılar. Qarı özünü tez qıza yetirib, oturdu
yanında, dedi:

– Qızım, bir qaşıq su ver içim, ürəyim yanır.

Qız buna su verdi. Qarı suyu alıb içəndən sonra bir ah çəkib dedi:

– Ey qız, indi ki sən padşaha getmək istəmirsən, niyə özünü burda
çürüdürsən. Sənin əmin oğlu dustaqxanadadı, burdan bir lağım atdır
dustaqxanaya. Əmin oğlunu hər gecə gətir sal yanına. Padşahın bundan
nə xəbəri olar?

Qız gördü qarı ağıllı söz danışır. Qız dedi:

– Qarı nənə, lağımçı tap.

Qarı bu sözü eşidən kimi dedi:

– Mənim bu bir tay gözüm üstə.

Tez durub gəldi, özün yetirdi şəhərə, bir lağımatan tapıb, gətirdi
qızın yanına. Qız lağımatana dedi:

– Ey lağımçı, bu qalaçadan padşahın dustaqxanasına lağımı neçə
günə açarsan?

Lağımçı dedi:

– Bir gecəyə.

Qız razı oldu. Lağımçı başladı qalaçadan dustaqxanaya lağım atmağa.
O, həmin gecə lağımı qurtardı. Qız öz əmisi oğlunu götürüb gətirdi
yanına. Bunlar hər gecə bir-biriynən görüşüb, kef çəkməkdə olsunlar.
Qarı gəldi padşahın yanına, nə illah elədi onu padşahın yanına buraxmadılar.
Axırda qarı bir tilsim oxudu, oldu bir ilan, tez qapının deşiyindən
özünü yetirdi padşaha. Cildindən çıxdı, padşahı yuxudan
ayıldıb dedi:

– Ey padşah, filan qarıyam, gəlmişəm yanına. Neçə ildi məni yollayırsan
qızın yanına. Mən qızı yola gətirə bilmirəm, amma sənə bir məsləhət
görürəm, dur get tikdirdiyin qalaçaya, gör həmin qız nə busatdadı.
Qarı padşaha bir çubuq vurub dedi:

– Əgər qız sənə əl verdi, heç, əl vermədi, bu çubuqnan o qızı vurub
elərsən küçük. Bir ay ki qaldı, qız gəlib düşəcək sənin ayağına, başlayacaq
yalvarmağa. Onda sən o küçüyü eləyərsən adam. Elə ki elədin
adam, qıza təklif eləyərsən, qız özü razılıq verəcək, onda qızı alarsan.
Qarı padşahı yoldan çıxartdı.

– Ey pəhləvan, eşit və agah ol! Bu söhbətin içində böyük göyərçin
kiçik göyərçinə dedi:

– Bacılı-bacılı.

Kiçik göyərçin dedi:

– Can bacılı.

Böyük göyərçin dedi:

– Bacılı-bacılı, söhbətimiz qalsın, yarısını sabah elərik.

Bir vədə gördüm ki, göyərçinlərin hər ikisi qanad-qanada verib
getdilər. Mən o günü səhərə kimi ağacın dibində yatdım. Səhər durub
gördüm ki, həmin göyərçinlər yenə gəlib, qondular həmin budağa.
Kiçik göyərçin dedi:

– Bacılı-bacılı, söhbətimiz yarımçıq qaldı. Danış görək, əmi qızıynan
əmi oğlunun axırı necə oldu?

Böyük göyərçin sözə başlayıb dedi:

– Əgər qarı yatıbsa, ayılsın, ayıqsa eşitsin. Padşah qarını yola salandan
sonra, gecədən bir şər keçirdi, özünü yetirdi həmin qalaçaya.
Qapını açıb içəri girdi. Pilləkənləri yuxarı çıxıb qızın yataq otağına
girdi. Padşah gördü qıznan oğlan qol-boyun olub yatıblar. Tez çubuğu
vurub bunları elədi küçük. Aşağı düşdü, qalaçanın qapısına bir iri qıfıl
vurdu, bir də qarovulçu qoydu.

Sonra kiçik göyərçin böyük göyərçinə dedi:

– Bacılı-bacılı, bəs qarı gedib, o küçükləri tapıb gətirə bilərmi?

Böyük göyərçin dedi:

– Nə üçün tapa bilməz? Elə ki gecədən bir şər keçdi, bir az bihuşdarı
götürsün, getsin həmin qalaçaya. Görəcək qalaçanın qapısında bir
qarovulçu oturub. Qarovulçu mürgüləməyə başlayanda bihuşdarını
burnuna verib, onu bihuş eləsin, sonra küçükləri götürüb gəlsin evinə.

Kiçik göyərçin dedi:

– Bacılı-bacılı, bəs qarı necə eləsin ki, bu küçükləri insan cildinə
salsın.

Böyük göyərçin dedi:

– Gərək həmin qarını tapsın, başını kəssin, ya qanından bunlara
verib sağaltsın, ya da tilsimli çubuğu tapsın, hərəsinə bir dəfə vursun.
Əgər belə eləsə, bunlar tilsimdən çıxarlar, yox, olmasa tilsimdən çıxmayacaqlar.

Söhbətlərini qurtaran kimi, göyərçinlər uçub getdilər. Mən də
ayağa durub bir az bihuşdarı götürdüm, gecədən bir şər keçirdim, qalaçaya
tərəf getməyə başladım. Gedib çatdım, gördüm qarovulçu yatıb.
Tez bihuşdarını burnuna verib, qarovulçunu bihuş elədim. Qalanın qapısını
sındırıb içəri girdim. Elə ki, qapını açdım, küçüklər məni görən
kimi, ikisi də atıldı üstümə. Bunları qucağıma alıb, götürüb gəldim
evə. İndi hər cümə axşamı bu küçükləri bir-birinin yanına buraxıram.
Bunlar da bir-biriynən başlayırlar oynamağa, ta o vaxta kimi ki, yorulub
ikisi də yatır. Mən də bunların başının üstündə oturub ağlayıram.
Nuşapəri xanım çox məyus oldu, gecəni qarının yanında qaldı,
səhər tezdən durub gəldi öz imarətinə. Otağının qapısını açıb içəri
girdi, oturdu evdə. Axşam ki, oldu, Nuşapəri xanım bir dəst nimdaş
arvad paltarı geydi çıxdı şəhərə gəzməyə; bazarnan gedirdi, gördü şəhərin
darğası gəlir. Nuşapəri xanım darğanı görən kimi, başladı ona
göz-qaş eləməyə. Darğa gördü bir qız buna göz-qaş eləyir. Yan alıb
Nuşapərini götürüb apardı evinə. Darğa elə ki öz evinə çatdı, içəri
girən kimi, tez öz arvadının qolundan tutdu, döyə-döyə aparıb saldı
təndirə. Təndirin ağzını da örtdü. Darğa gəlib oturdu Nuşapərinin yanında.
Nuşapəri gördü qapı döyüldü. Bir kəndli qız əlində bir sini aş
içəri girdi. Qoydu darğanın qabağına. Darğa aşı qurtarandan sonra başladı
kəndli qızıynan kefə.

Keflərini qurtarandan sonra, darğa kəndli qızının ağzına bir şillə
vurub, saldı yola. Bu getməkdə olsun. Darğa durub gəldi Nuşapəri xanımın
yanına. İstədi Nuşapəri xanımnan da eyş-işrətə məşğul olsun.
Amma Nuşapəri xanım əl atdı darğanın belindən qılıncını çəkib, öz
qılıncıynan boynun vurdu, gəldi təndirə sarı. Təndirin ağzını açdı, darğanın
arvadını götürüb evinə apardı. Bunlar burada qalmaqda olsunlar,
xəbəri sənə kimdən verim, padşahdan.

Səhər padşaha xəbər gəldi ki, darğanı öldürüblər. Bu xəbəri padşah
eşidən kimi qırmızı geyinib çıxdı taxtda. Vəziri çağırtdırıb dedi:

– Vəzir, sənə üç gün möhlət verirəm, gərək darğanı öldürəni tapasan.
Əgər tapmasan, boynunu vurduracağam.

Vəzir padşahın yanından çıxıb birbaş gəldi evə, başladı ağlamağa.
Vəzir ağlamaqda olsun. Xəbəri sənə kimdən verim, vəzirin qızından.
Vəzirin bir qızı varıdı. Bu qız hər bir tilsimdən, hər bir elmdən xəbərdardı.
Vəzirin qızı gördü ki, atası oturub öz otağında ağlayır. Durub
yanına gəldi, dedi:

– Ata, nə var, niyə ağlayırsan?

Vəzir dedi:

– Qızım, sən öz işində ol, mənim dərdimə əlac eləyə bilməzsən.

Vəzirin qızı dedi:

– Ata, gəl sən sirrini mənə de, bəlkə mən bu sirrə türkəçarə tapdım.

Vəzir dedi:

– İndi ki belədi, qulaq as. Padşahın bir darğası vardı, bu darğanı
öldürüblər. Padşah mənə üç gün möhlət verib ki, gərək darğanı öldürəni
tapam. Heç bilmirəm hardan tapım, nə eləyim?

Vəzirin qızı dedi:

– Ata, o mənim əlimdə.

Vəzir dedi:

– Qızım, necə yəni sənin əlində?

Vəzirin qızı dedi:

– Ata, sən get, mənə bir dəst rəmmal paltarı tap. Mən bu paltarı geyim,
gedim səniynən dayanım padşahın qapısının qabağında. Sən gedib
padşaha deyərsən ki, bir rəmmal tapmışam, o, darğanı öldürəni tapar.

Vəzirin qızı atasını yolladı bazara. Vəzir gedib qızına bir dəst rəmmal
paltarı aldı. Rəmmal paltarını gətirib verdi qızına. Vəzirin qızı
rəmmal paltarını geydi, düşdü rəmçi şəklinə. Atasına dedi:

– Di, mən hazıram, gəl gedək.

Atası qızını yanına salıb birbaş getdi padşahın yanına. Qız qapıda
dayandı. Vəzir baş əyib, ədəb salamını yetirəndən sonra dedi:

– Şah sağ olsun, bir rəmçi tapmışam, yerin altını da bilir, üstünü də.
Mənə söz verib ki, darğanı öldürəni tapsın. Əgər izn versən, gedib
rəmçini çağıraram.

Padşah razı olub, əmr elədi gedib rəmçini çağırsınlar. Vəzir aşağı
düşdü, gəlib özünü yetirdi qızına. Öz qızını padşahın yanına apardı.
Vəzirin qızı padşahın yanına çatan kimi, iki əlini döşünə qoydu, ədəb
salamını yetirib dayandı ayaq üstə, ta o vaxtacan ki, padşah ona yer
göstərdi. Elə ki, padşah ona yer göstərdi, vəzirin qızı diz üstə oturdu.
Padşah buna dedi:

– Rəmçisən?

Qız cavab verdi:

– Bəli, rəmçiyəm.

Padşah dedi:

– Mənim bir darğam vardı, onu bu günlərdə öldürüblər. Əgər onu
öldürəni tapsan, dünyada nə istəsən sənə verərəm, əgər tapmasan
boynunu vurduracağam.

Bu sözü vəzirin qızı eşidən kimi, bir hərəkət eləyib tez durdu rəml
atmağa. Rəml atıb qurtarandan sonra padşaha dedi:

– Qibleyi-aləm sağ olsun, əgər qəzəbin tutmasa, deyərəm.

Padşah dedi:

– Deyinən, acığım tutmaz.

Vəzirin qızı edi:

– Qibleyi-aləm sağ olsun, sənin darğanı öldürən öz qızın Nuşapəri
xanımdı.

Elə ki vəzirin qızı bu sözü dedi, padşah təxtinin üstündən yuxarı
atıb, ayağa durdu. Vəzirin qızı gördü padşah dönüb quduz köpəyə.
Özünə xəlvət bir yer tapdı, tez qaçıb getdi. Padşah o qədər qəzəbləndi
ki, rəmçinin yerinə vəzirin boğazından tutub başladı boğmağa. Bu
hay-küyə cəmi sarayda olanlar gəldilər, vəziri padşahın əlindən aldılar.
Padşah əmr elədi gərək bu saat həmin rəmmalı tapıb boynunu vurasınız.
Şəhərə adam yayıldı, amma rəmmalı tapa bilmədilər.

Eşit Nuşapəri xanımdan. Elə həmin vaxtlarda Nuşapəri xanım atasına
belə bir kağız yazıb yolladı:

– Ey ata, filan qalada iki küçük var, gərək o küçükləri tilsimdən çıxartdırasan.
Əgər çıxartdırmasan, səni özümə ata hesab eləmərəm.

Padşah bu kağızı oxuyanda çox qəzəbləndi, əmr elədi Nuşapəri
xanımı şəhərdən çıxartsınlar. Adam gəlib Nuşapəri xanımın yanına,
dedi padşah əmr edir, gərək şəhərdən çıxasan. Nuşapəri xanım bu sözü
eşidən kimi dedi:

– Mənə iki saat möhlət versin.

Xəbər getdi padşaha, padşah dedi:

– Eybi yoxdu, verərəm.

Nuşapəri xanım bu iki saatın ərzində öz paltarını dəyişdirdi, bir
dəst pəhləvan paltarı geydi, bir dəst kişi paltarı götürüb qoydu xurcununa.
Atasının mehtərxanasına getdi, handa yaxşı bir atı var mindi, üz
qoydu şəhərdən çıxmağa. Nuşapəri xanım yolnan getməkdə olsun, xəbəri
sənə kimdən verim, quldurbaşıdan. Quldurbaşı öz mağarasında
tək oturmuşdu. Yolnan gedib-gələni soyub çapırdı. Baxıb gördü yolnan
bir atlı gəlir. Tez atına minib, gəlib durdu Nuşapəri xanımın qabağında.
Nuşapəri xanım baxıb gördü bunun yolunun üstündə bir qara
adam dayanıb, ona dedi:

– Ey atlı, gəl keç yolumdan, yol ver mənə gedim.

Quldurbaşı dedi:

– Ey pəhləvan, neçə ildi ki, mən bu dağın döşünə çəkilmişəm,
burdan gəlib keçən bütün pəhləvanlar mənim nərəmin zərbindən tirtir
əsir, amma sən mənim gözümə başqa cür görünürsən. Gərək mən
sənnən qurşaq yapışam, hər kəs, hər kəsi basdı, o, onu öldürsün.
Nuşapəri xanım dedi:

– Ey cavan, özünə yazığın gəlsin, yol ver, çıxım gedim.

Quldurbaşı dedi:

– Yox, gərək sənnən güləşəm.

Nuşapəri xanım baxıb gördü bundan əl çəkməyəcək, atın döndərib
quldurbaşıynan vuruşmağa başladı. Nuşapəri xanım bir nərə çəkib,
quldurbaşını yerdən qalxızıb göyə, elə vurdu yerə ki, tikəsi də tapılmadı.
Nuşapəri xanım atını minib başladı yol getməyə. Dərələrdən sel
kimi, təpələrdən yel kimi, badeyi-sərsər kimi, ayaq üzəngidə, diz qabırğada,
özünü yetirdi İstanbul şəhərinin düzəngahına. Atından düşdü.
Pəhləvan paltarını soyundu, bir dəst kişi paltarı geydi, genə atın minib
getdi şəhərə. Karvansaraların birində atını bağladı. Bir neçə gün burda
qaldı. Nuşapəri xanım gördü pulu qurtarıb, öz-özünə dedi ki, ey dad, pul
qurtarıb, bu atı qoy çəkim bazara satım, sonra Allah kərimdi.
Nuşapəri xanım atını bazara çəkdi, satıb həmin pulnan bir müddət
şəhərdə dolanmağa başladı. Bir gün güzarı düşdü bir aşpaz dükanının
qabağına. Durdu dükanın qabağında. Eşit aşpazdan. Aşpaz aftafanı
əlinə götürüb bayıra çıxanda, gördü dükanın qabağında bir oğlan dayanıb.
Aşpaz Nuşapəri xanıma tərəf gedib dedi:

– Ey oğlan, kimsən, burda niyə dayanmısan?

Nuşapəri xanım dedi:

– Qəribəm, atamdan acıq eləyib gəlmişəm bura.

Aşpaz bu oğlanı görən kimi məhəbbətini saldı ürəyinə, ona dedi:

– Oğlan, adın nədi?

Nuşapəri xanım dedi:

– Adım Əhməddi.

Aşpaz dedi:

– Əhməd, yanımda şəyird qalarsan?

Nuşapəri xanım dedi:

– Elə qalaram!

Aşpaz bunu dükana aparıb dedi:

– Bu dükan, bu da sənin yatmaq yerin.

Nuşapəri xanım əl-qolunu çırmaladı, durdu qab-qacağı yudu. O
günün səhəri bir xörək bişirdi ki, bu xörəyin ləzzətindən heç kəs doymadı.
Nuşapəri xanımın xörək bişirməsi yayıldı bütün şəhərə. Hamı
gəlib Nuşapəri xanım olan dükanda xörək yeyirdi. Aşpaz baxıb gördü
ki, əgər bundan qabaq əlli tümən qazanırdısa, indi qazancı birə üç artıb.
Bunlar burda qalsın, xəbəri sənə İstanbul padşahının vəzirindən
verim. İstanbul padşahının vəzirinin oğul-uşağı yoxudu. Ər-arvad Al-
laha yalvarıb, övlad istəyirdilər. Bir gün vəzir baxıb gördü İstanbul
padşahı öz oğlunu qucağına alıb gəzdirir. O saat onun əhvalı pozuldu.
Tez durub bayıra çıxdı. Şəhərin küçəsiynən gedirdi, güzarı düşdü bu
aşpaz dükanının qabağına. Dükana baxıb gördü dükanda bir şəyird var,
ay parçası kimi. Vəzir tez özünü dükana saldı, bir yer tapıb əyləşdi.
Nuşapəri xanım baxıb gördü dükana təzə bir adam gəldi. Tez onun
qabağına gedib dedi:

– Meylin nə yemək istəyir?

Vəzir dedi:

– Mənə bir ləzzətli xörək gətir.

Nuşapəri xanım getdi, xörək gətirdi, qoydu onun qabağına. İstədi
getsin, vəzir onu dayandırıb dedi:

– Ey oğlan, adın nədi?

Nuşapəri xanım dedi:

– Adım Əhməddi.

Vəzir xörəyini yeyib, birbaş gəldi evə. Axşama kimi dolandı. Gecədən
bir az keçəndən sonra, vəzir ayağa durdu, birbaş gəldi həmin
aşpazın dükanına. Gördü dükan bağlıdı, amma şəyird içəridədi. Qapını
döydü. Nuşapəri xanım dükanın qapısını açıb dedi:

– Nə istəyirsən?

Vəzir dedi:

– Əhməd, mən İstanbul padşahının vəziriyəm, Neçə ildi Allaha
yalvarıram mənə bir oğuldan-qızdan versin, amma Allah-taala məni
bu nemətdən məhrum eləyib. Odu ki, gəlmişəm səni özümə oğulluğa
götürəm. Nə deyirsən?

Nuşapəri xanım razı olub dedi:

– Sözüm yoxdu, amma qoy səhər olsun, ağam gəlsin, onnan haqqhesabımı
qurtarım, gələrəm.

Vəzir bu sözü eşidən kimi sevinə-sevinə öz evinə getdi. Nuşapəri
xanım gecəni yatıb, səhər tezdən durdu. Dükanı süpürdü, əti hazır eləyib
başladı xörək bişirməyə. Bu dəmdə aşpaz gəlib çıxdı. Nuşapəri
xanım aşpaza dedi:

– Atam-anam yadıma düşüb, mənə izn verginən, gedim öz vilayətimizə.

Aşpaz bu sözü eşidən kimi, başladı buna yalvarmağa:

– Sən məndən nə pislik gördün?

Nuşapəri xanım dedi:

– Mən səndən heç bir pislik görməmişəm, amma atam-anam, şəhərimiz
yadıma düşüb. Odu ki, getmək istəyirəm.

Aşpaz dedi:

– İndi ki getmək istəyirsən, ixtiyar özündədi.

Nuşapəri xanım aşpazdan ayrılıb, şey-meyini götürdü, getdi. Vəzir
də bir tərəfdən evdən çıxıb, dükana sarı gəlirdi. Vəzir baxıb gördü ki,
həmin oğlan gəlir. Nuşapəri xanım vəzirə çatan kimi salam verdi.
Vəzir dedi:

– Əhməd, indi gəl gedək bizə.

Vəzir Nuşapəri xanımı evinə aparıb, arvadına dedi:

– Arvad, bunu götürmüşəm oğulluğa.

Vəzirin arvadı Nuşapəri xanımın alnından öpdü, köynəyindən keçirdi.
Nuşapəri xanım burda qalmaqda olsun, xəbəri verim sənə
kimdən, İstanbul padşahından.

Qasid gəlib İstanbul padşahına dedi:

– Firəng padşahıynan Qəndəhar padşahı səndən yeddi ilin bac-xəracını
istəyir.

İstanbul padşahı bu xəbəri eşidən kimi, vəziri yanına çağırtdırıb dedi:

– Vəzir, bundan qabaq Firəng padşahı tək gəlirdi üstümüzə, heç ona
cavab verə bilmirdik. Amma indi Qəndəhar padşahıynan əlbir olub,
yeddi ilin bac-xəracını istəyir. Biz buna nə cür cavab verəcəyik?
Vəzir, bir tədbir!

Vəzir dedi:

– Bunun heç bir tədbiri yoxdu, ya gərək dava eləyəsən, ya da yeddi
ilin bac-xəracını verəsən.

İstanbul padşahı dedi:

– Vəzir, get fikirləş, gör gücümüz bu iki padşaha çatar dava eləyək;
yox çatmaz, yeddi ilin bac-xəracını verək, çarəmiz yoxdu.

Vəzir durub padşahın yanından birbaş evə gəldi. Nuşapəri xanım
baxıb gördü atalığı çox qəmgindi. Nuşapəri xanım vəzirin otağına girib
dedi:

– Ata, nə üçün belə pərişansan?

Vəzir dedi:

– Oğul, hər il Firəng padşahı üstümüzə qoşun çəkib, bizdən yeddi
ilin bac-xəracını istəyirdi, biz bir təhər Firəng padşahının qoşununu
sındırıb qaytarırdıq geri. Amma bu il Firəng padşahı Qəndəhar padşahıynan
əlbir olub üstümüzə gəlməkdədi.

Nuşapəri xanım öz atasının adını eşidən kimi, ayağa durub dedi:

– Ata, məni apar padşahın yanına. Mən gərək gələn iki padşahnan
dava eləyəm.

Vəzir dedi:

– Oğlum, göydə gəzirdim, yerdə rastıma düşmüsən, gəl, sən məni
gözü yaşlı qoyma.

Nuşapəri xanım dedi:

– Gərək gedəm.

Vəzirin əlacı kəsildi, Nuşapəri xanımı götürüb, gəldi padşahın
yanına, dedi:

– Qibleyi-aləm, bu mənim oğlumdu. Oğlum öz xahişiynən Qəndəharnan
Firəng padşahının qabağına çıxmaq istəyir.

Padşah dedi:

– Vəzir, sənin oğlun yoxudu, bu nə cür oldu?

– Qibleyi-aləm sağ olsun, bu mənim gözümün ağı-qarası bir oğlumdu.
Anası bunun xatirini o qədər istəyir ki, evdən bayıra buraxmır.
İndi əmr sənindi.

Padşah dedi:

– İndi ki oğlun davaya getmək istəyir, mən bir söz demirəm.

Padşah əmr verdi bütün qoşunun ixtiyarı Nuşapəri xanıma verildi.
Nuşapəri xanım öz otağına getdi. Bir dəst pəhləvan paltarı götürüb, başdan
geyindi, ayaqdan qıfıllandı, ayaqdan geyindi, başdan qıfıllandı, atına
minib, özün yetirdi dəryanın qırağına. Gördü atasının qoşunu quruynan,
firəngin qoşunu gəmiynən gəlib çatdılar; hər ikisi düşüb çadır qurdular.
Xəbəri sənə kimdən verim, Firəng padşahının oğlu Məlik Cümşüddən.
Firəng padşahının oğlu Məlik Cümşüd qoşunun sərkərdəsiydi. İstanbul
padşahının qoşununa tərəf baxıb gördü bunların içində bir oğlan var,
yemə, içmə, gecə-gündüz bunun xəttü-xalına, gül camalına tamaşa elə.
Firəng padşahının oğlu Məlik Cümşüd öz-özünə dedi:

– Ey dad, kaş bu mənim qardaşım olaydı!

Nuşapəri xanım da Firəng padşahının oğlunu görən kimi, min könüldən
bir könülə ona aşiq oldu. Nuşapəri xanım cəng vurub, fürsəti
fota vermədi. Özün yetirdi meydana. Gələn qoşunları qırıb qaytardı
geriyə. İstanbul padşahına xəbər getdi ki, Firəng padşahının qoşunuynan
Qəndəhar padşahının qoşunu sınıq düşdü. İstanbul padşahı bu xəbəri
eşidən kimi, çox şad oldu, o günü təbil vurdurdu, böyük şadlıq elədi.
Aradan bir müddət keçdi. Firəngnən Qəndəhar padşahı İstanbul
padşahının üstünə yenə qoşun çəkdilər. İstanbul padşahı Nuşapəri xanımı
yolladı qoşunun qabağına. Nuşapəri xanım cəng paltarı geydi, qılıncı
belinə bağladı, gəldi qoşunun bərabərinə, hər iki tərəf çadır
qurdu, amma bu dəfə Nuşapəri xanım davanın başlanmasını Firəng
qoşunu tərəfdən gözləyirdi.

Bir neçə kəlmə eşit Firəng padşahının oğlundan. Firəng padşahının
oğlu Məlik Cümşüd İstanbul padşahının qoşununa göz gəzdirib
gördü ki, həmin oğlan burdadı. Tez bir kağız yazdı, elçiyə verib, yolladı
Nuşapəri xanıma. Nuşapəri xanım kağızı açıb oxudu, gördü ki, Firəng
padşahının oğlu yazır ki, ey pəhləvan, mən sənnən siğə qardaş
olmaq istəyirəm, əgər qəbul eləməsən özümü öldürəcəyəm. Nuşapəri
xanım adam yolladı ki, gedin Firəng padşahının oğlunu yanıma çağırın.
Adam getdi, Firəng padşahının oğluna dedi:

– İstanbul padşahının sərkərdəsi səni öz çadırına çağırır.

Məlik Cümşüd başdan geyindi, ayaqdan qıfıllandı; ayaqdan geyindi,
başdan qıfıllandı, özünə ziynət verib, getdi Nuşapəri xanımın yanına.
Baxıb gördü ki, doğrudan da bir oğlandı, dünyalar malına dəyər.
Məlik Cümşüd dedi:

– Ey pəhləvan, mən atamın qoşununu geri qaytaracağam, özü də
sənlə siğə qardaş oldum, nə desən, qulluğunda hazıram.

Nuşapəri xanım bu oğlana bir könüldən min könülə aşiq oldu. Elə
orda istədi paltarını soyunub özünü bildirsin, amma bir az səbr eləyib dedi:

– Məlik Cümşüd, mənim ürəyimdə əhdi-peymanım var, gərək indi
mən əhdi-peymanımı yerinə yetirəm, indi ki elə oldu, gəl sən atanın qoşununu
qaytar geriyə. Mən gərək Qəndəhar padşahının qoşunlarını öz şəhərinəcən
qovam. Əgər mənnən getmək istəyirsən, gəl sən mənim qılıncımın
altından keç, mən də sənin qılıncının altından keçim, əhd bağlayaq.

Hər iki pəhləvan razı oldu. Məlik Cümşüd öz atasının qoşununu
geri qaytardı. Nuşapəri xanım ayağa durub gördü düşmən tərəfdən səs
yoxdu, başladı dava şeypuru çaldırmağa. At minib, qılıncını çəkib başladı
davaya. Məlik Cümşüd də qoşuldu Nuşapəriyə.
Nuşapəri xanım bir nərə çəkib, atasının qoşununu qatıb qabağına,
ta Qəndəhar şəhərinəcən qıra-qıra apardı. Qəndəhar padşahına xəbər
getdi ki, iki pəhləvan sənin bütün qoşununu qırıb yarıdan keçirdi, az
qalıblar şəhərə girsinlər. Qəndəhar padşahı bu xəbəri eşidən kimi, vəzirinin
çağırtdırıb dedi:

– Vəzir, buna bir tədbir!

Vəzir dedi:

– Qibleyi-aləm sağ olsun, buna heç bir tədbir yoxdu, şəhərin nə ki,
Pəhləvanları var, yollaginən bu pəhləvanların qabağına, bəlkə bunlar
bacara bilə.

Padşah əmr elədi ki, şəhərdə olan bütün pəhləvanlar cəng* meydanına
getsinlər. Təzədən qoşun yığdı. Pəhləvanlar dava paltarlarını
geydi, əmud, qılınclarını götürüb özlərini yetirdilər meydana. Nuşapəri
xanımnan Məlik Cümşüd baxıb gördü yer üzünü qara qarışqa kimi
qoşun alıb, hər iki pəhləvan əl atdı qılınca, özlərini vurdular qoşuna,
biri sağdan girdi, biri soldan, başladılar qoşunu taxıl kimi biçməyə. Bir
vədə Qəndəhar padşahına xəbər getdi ki, ey təxti tarac olmuş, nə yatmısan,
qoşun əldən getdi! Pəhləvanlar qırıldı! Padşah bu xəbəri eşidən
kimi, başladı özünü didməyə. Əmr elədi həmin rəmmal gəlsin. Vəzir
bir başına, bir döşünə döyə-döyə qızına dedi:

– Qızım, Allah evini yıxsın, yıxdın evimi. Padşah səni çağırır.

Qız dedi:

– Ata, tez mənim rəmçi paltarımı gətir. Mən bu saat gedib, rəm
atıb padşaha deyərəm.

Vəzir qızının rəmmal paltarını gətirib verdi. Qız rəmmal paltarını
geydi, özünü yetirdi padşahın yanına.

Qəndəhar padşahı dedi:

– Ey rəmmal, rəml at görək, bu davanın axırı hara çıxacaq.

Vəzir qızı başladı rəml atmağa, dedi:

– Qibleyi-aləm sağ olsun, eşit, agah ol, sənin üstünə qoşun çəkən,
pəhləvanlarını qırıb dağıdan sənin öz qızın Nuşapəri xanımdı.
Elə ki, bu sözü Qəndəhar padşahı eşitdi, ayağa durub əmr elədi
atasından qalan pəhləvan paltarını götürüb gəlsinlər. Qəndəhar padşahı
pəhləvan paltarını geyib, atını mindi, özünü yetirdi meydana.
Nuşapəri xanım baxıb gördü bu dəfə meydana gələn atasıdı.
Məlik Cümşüdə dedi:

– Məlik Cümşüd, nə badə bu qabaqda gələn qoca pəhləvannan işin
ola, sən özünü vur o biri pəhləvanların içinə. Mən bunu gərək özüm
öldürəm.

Məlik Cümşüd razı oldu, özünü verdi pəhləvanlara tərəf. Amma
Nuşapəri xanım özünü verdi atası dayanan tərəfə. Nuşapəri xanım öz
atasıynan üzbəüz durub dedi:

– Ata, necəsən?

Qəndəhar padşahı başını aşağı saldı, bir kəlmə də danışmadı, onun
fikri o idi ki, fürsət tapıb qızının boynunu vursun. Nuşapəri xanım əl
atdı qılınca, atasının boynunu vurub öldürdü. Sonra üz qoydu şəhərə,
atasının nə ki tərəfdarı varıdı, hamısını qılıncdan keçirdi. Əmr elədi,
filan evdə bir qarı var, o qarının yanında iki küçük var, gedin o iki küçüyü
gətirin bura. Gedib küçükləri götürüb gəldilər.
Küçüklər bura gəlməkdə olsun, eşit vəzirin qızından.
Vəzirin qızı bildi ki, Nuşapəri xanım onu öldürəcək. Öz-özünə
dedi: “Gedim uşaqları küçük eləyən qarını tapım gətirim Nuşapəri xanıma
verim. Məndən razı qalsın, mənə dəyməsin”. Bir tilsim oxuyub
oldu alıcı quş, çəkildi göyün üzünə. O, oğlannan qızı küçük eləyən qarını
axtarıb tapdı. Gördü həmin qarı ki əmiqızıynan əmioğlunu küçük
eləyib, o qarı təndirin başımda oturub çörək yapır. Vəzirin qızı göydən
yerə endi, qarını vurdu caynağına, bağırda-bağırda götürüb gəldi Nuşapəri
xanımın yanına.

Nuşapəri xanım dedi:

– Bu kimdi?

Vəzirin qızı dedi:

– Bu həmin qarıdı ki, əmiqızıynan əmioğlunu küçük eləyib qalaçada
saxlatdırıb.

Nuşapəri xanım əlini belinə atıb, qılıncını siyirdi, qarının başını
kəsdi, qanından bir şüşəyə töküb verdi bu küçüklərə, küçüklər oldular
adam. Sonra Nuşapəri xanım Məlik Cümşüdü yanına çağırıb dedi:

– Ey Məlik Cümşüd, bu taxt, bu da sən, əyləş ədalətnən.

Məlik Cümşüd taxta əyləşib padşah oldu və Nuşapəriyə dedi:

– Qardaş, bəs sən hara gedirsən?

Nuşapəri xanım o biri evə keçib öz paltarını soyundu, bir dəst arvad
paltarı geydi, özünə zinət verdi, gəldi Məlik Cümşüdün qabağına, dedi:

– Məlik Cümşüd, tanıdın?

Məlik Cümşüd dedi:

– Yox.

Nuşapəri xanım dedi:

– Mən həmin pəhləvanam ki, sənnən siğə qardaş olmuşam.
Məlik Cümşüd dedi:

– Ey qız, gəl bu sirdən məni agah elə!

Nuşapəri xanım Məlik Cümşüdün yanında oturdu, başına gələn
əhvalatı ona danışdı. Məlik Cümşüd bundakı şücaəti gördü, məhəbbəti
birə min artdı. Hər ikisi durdular toy tədarükünə Nuşapəri xanım əvvəlcə
adam elədiyi küçüklərə yeddi gün, yeddi gecə toy elədi, əmi qızıynan
əmi oğlunu bir-birinə çatdırdı. Sonra başladı özlərinə qırx gün gün qırx
gecə toy vurdurdu, bütün fağır-füqəraya, əlsiz-ayaqsızlara xörək payladı.
Bunlar fağır-füqəranın tərəfində olub, camaatnan yaxşı rəftar elədilər.
Onlar yeyib-içib yerə keçdilər. Siz də yeyin-için, muradınıza çatın.

Azərbaycan nağılları