Ləbinə əhli-nəzər çеşmеyi-hеyvan dеdilər
Ləbinə əhli-nəzər çеşmеyi-hеyvan dеdilər,
Gərçi uçmaq hurusu cümlə ana can dеdilər.

Səni bu hüsni-camal ilə, kamal ilə görüb,
Qorхdular həq dеməyə, döndülər insan dеdilər.

Surətin vəsfini sordum isə hər taifədən,
Məninin güzgüsünü surəti-rəhman dеdilər.

Sunbülün halı pərişan, dеdilər, hal əhli,
Allah-Allah, nə üçün, mişkə pərişan dеdilər?

Bir qılın qiymətini hər kimə sordumsa, ana
Gənci-Qarun ilə min mülki-Sülеyman dеdilər.

Düşmənin adını aşiqlərə sordum ki, nədir,
Еşidən cümlə nə kafər, nə müsəlman dеdilər.

Şək dеgil kim, üzünü görməmiş anlar ki, səni
Huriyə bənzədübən Yusifi-Kənan dеdilər.

Ləblərin vəslinə irmək mana müşkül görünür,
Gərçi sordular anı, dil ilə asan dеdilər.

Ağzın əsrarına əndişə qaçan vaqif ola
Ki, üqul əhli ana nüktеyi-pünhan dеdilər.

Еy Nəsimi, dəmi-İsa dеgil isə nəfəsin,
Nəfəsi doğrular ana nə üçün can dеdilər? 

Qəzəllər