Tamahkar Pak
Qədimlərdə Almaz dağlarında Pak adlı tamahkar bir adam
olurdu. Gözünə nə dəysəydi, istərdi özü üçün götürsün, yenə də
gözü doymazdı.

Bir dəfə onun tələsinə bir dələ düşdü – özü də elə belə sadəsindən
yox, gümüş yunlu dələ.

Pak sevindi. Dələni öldürmək istədi. Birdən dələ insan kimi
dil açıb dedi:

– Məni öldürmə, burax gedim! Əvəzində sənə ürəyin istədiyin
qədər gümüş verərəm.

– Nə qədər istəyim? Yaxşısı budur ki, belə elə ki, əlimi nəyə
vursam o saat gümüşə dönsün, həm də məndən başqa heç kəs bu
gümüşlərə əl vura bilməsin, – onda səni buraxaram – deyə
tamahkar Pak ona təklif etdi. Dələ dedi:

– Sən istəyən kimi də olar!

Tamahkar Pak əlini tələyə atdı, tələ dönüb gümüş oldu. Pak,
dələni buraxdı. Tez evə çatmağa tələsdi. Qaça-qaça evinə gəldi,
sevindiyindən heç yerə, göyə sığmırdı.

Evin qapısına əlini vurdu – gümüş qapı taqqıldadı. Evə girib
su içmək üçün parçı götürdü, o da dönüb gümüş oldu. Başmaqların
çıxarıb kandara qoymaq istədi – başmaqlar gümüşə döndü.

Yerdəki yorğan-döşək də Pakın əli dəyən kimi gümüşə çevrildi.
Tamahkar Pak belə bir dövlətdən lap ağlını itirdi. Evdə, həyətdə
ora-bura qaçıb əlini hər şeyə vurur. Qaçıb, qaçıb yoruldu, yemək
istədi. Ancaq bədbəxtlikdən bütün yemək də gümüşə dönürdü.
Bir boşqab plov götürüb yemək istədi: boşqab da, düyü də, yemək
taxtaları da gümüşə döndü. Pak yemək istəyir, ancaq yeyə
bilmir. “Bir təhər dözərəm, – deyə tamahkar Pak öz-özünə düşünür,
– ancaq əvəzində bir gör nə dövlətim var də! İndi hamı
mənə həsəd aparacaq!”

Doğrudan da elə adamlar tapıldı ki, Paka həsəd apardı, ancaq
çox az.

Hamı gördü ki, kök Pak nazik Paka çevrilir; gün-gündən o
lap nazikləşir. Tezliklə lap əldən düşdü. Tamahkar Pak özünün
soyuq və bərk gümüş yatağına uzanıb acından və soyuqdan öldü

Koreya nağılları