Yenə yüzini gördüm, yenə yürəgüm yandı
Yenə yüzini gördüm, yenə yürəgüm yandı,
Dost, sənün eşqün odı yüregümə dayandı.

Görklü yüzüni görən, könlini sana verən,
Bəllü tapunda turan nə toydı, nə usandı.
 
Göhərdür səniin Özün, günəşdən an yüzün, 
Şəkərdən datlu sözün, hər kim gordi utandı.

Şu könlüm ğerib idi, cigərüm kəbab idi,
Görklü yüzüni gördüm, içüm-taşum bəzəndi.

Yunus Əmrə biqərar, şol xub yüzə intizar, 
Səndən aynlmaz nəzər, vardı yaqıldı yandı.
Yunus Əmrə. Divan (Fateh nüsxəsi)