Əbrvəş meh yüzüna zülf salandə sayə
Əbrvəş  meh  yüzüna  zülf salandə sayə, 
Sanki, bir ay dutulub, şur düşür  dünyayə.

Düşsə bir tarı-telindən  yüzina, Tarı bilür,
Ləkələr zahir olar  nəqs  yetər ol ayə.

Gərçi İsa dəmi  çox mürdələr  əhya eyliyüb ,
Özi əhya olu, gər yetsə dəmin İsayə.

Naz edüb fəxr qıla çərxə, bu yer kim, yeridür,
Gəlməz ondə gəzünən mehrü məh üzlü sayə. 

Yığılub dövrəsinə bir neçə dilbər, guya,
Düxtəri-nə’ş alubdur cudeyi-ortayə.

Üzməzəm, Tarı bilür damənü vəslindən  əlim,
Gətürə Ruhüləmin gögdən əgər min ayə.

Varıdıq  bundən əzəl biz nə gözəl həmxanə,
İndi biganə sifət-göz təkiyük  həmsayə.

Bən hara, eşq hara, dilbəri-məhruy hara,
Nə yəman yerdə genə düşdi başım ğövğayə. 

Baş çəküb aşiqdən beylə xüraman gəzmə,
Salmə, ey sərv, məni mə’rəkeyi-kübrayə.

Sən hara, sərv hara, qaməti-mövzin hara,
Bu xüramü  gəzişin  nisbəti yox tubayə. 

Görməmiş mehri-vəfa, cövrü cəfa çəkmək içün,
Beylə zahir ki, Qəradaği, gəlüb dünyayə.

Qəzəllər