Can yazır qani ilə eşqin adını mənada
Qurulur səhnə, Gözələ dəli Aşiq səhrada, 
İstəyir Məcnun edə eşqini rüsvay dünyada.  

Təmaşə eləyir kimlər, mat-məəttəl surətlər, 
Can yazır qani ilə eşqin adını mənada.   

Kim bilər üzməyi, görər gerçəyi, dörd tərəfi, 
Musa edir firona üsyan, şahiddir dərya da. 
  
Nə qədər ki, bu aləmdə yaşar mərdlik-igidlik, 
Yetər kimsəsiz dadına, nalə çəkən fəryada!  

Ölməz Həqiqət, diridir, çünki yaşar qəlblərdə, 
Yunis tək qalır dəryada, çağırır Həqqi dada! 

İsa Məsih diri ikən çəkilir tir-çarmıxa,  
Kimsə yetişməyir dəhşətli haraya-imdada! 

Nəsimi Həqq sözü ilə edir bəşəri rüsvay,  
Anlamayır cahil, hələ də verir  ömrü bada. 

Alır qələmə eşqi Füzuli, var dərdi-qəmi,
Canlıdır qədərin şah əsəri kim salsa yada. 

Yenidən yazır o Leyli və Məcnunu Nizami, 
Görüşür iki sevdalı yenə o gül-bağçada. 

Eşit məni ey Bəşər! Mən Rauf Abbas Ələmdar, 
Oyan ey Qafil! Qalx! Yatmısan dünəndən röyada!
Qəzəllər