Abdulla Canızadə Aşıq Valehə
Ey Səfi, şahi-Nəcəf evi sənə məskən ikən,
Niyə ol ruzəni tərk etdin əgər adəm idin. 

Olmadı gün kimi yarın sərikuyində yerin,
Sən məgər ol vəfa bəzminə naməhrəm idin:

Süst rayin səni məhrumi-visal etməz idi. 
Rəhi eşq içrə əgər sabiti müstəhkəm idin,

Qürb övlad-Əlidir səbəbi rəhməti-həqq. 
Sən bu mənada məgər cahili la-iələm idin. 

Kəfin əshabını tərk etmədi, sək, bir saət
Sən ki, insan idin, axmaq, məgər onda kəm idin?

Müstəqit olsaydı eşqilə təbin daim,
Həqətək dərgahi-mövlada bəsi möhkəm idin. 

Dəsti- ixlas ilə canan ətəyin tutsaydın,
Şərəfi rütbədə sultan hamu-aləm idin. 

Qənbəra, Valehi, tən etmə ki, bəc biqəmdir. 
Sən dəxi cahil əgər olsaydın, biqəm idin. 
Deyişmələr