Çobanın qurbanı
Bir çoban çöldə qoyun otarırmış. Bir qurd gəlir deyir:

– Çoban qardaş, bu sürüdən mənə bir qismət ver, yeyim.

Çoban deyir:

– Gedim ağama deyim, razı olsa, baş üstə, verim ye.

Çoban, qoyunu qurda tapşırır, gedir ağasına deyir ki, bir qurd gəlib, sürüdən qismət istəyir.

Ağası deyir:

– Get kürə qoyunu ver yesin.

Çoban gəlir kürə qoyunu verir qurda. Qurd qoyunu parçalayıb yeyəndə qoyunun qarnındakı quzu çıxır. Qurd bu quzuya dəymir.
Çoban deyir:

– Mən indi bu quzunu neyləyəcəyəm – götür bunu da ye.

Qurd deyir:

– Yox, yeyə bilmərəm – o, mənim qismətim deyil.

Qurd gedir. Allah quzunu çəkir göyə.

Bir gün duman-çiskin olur. Çoban sürüdəki qoyunların yarısını itirir. Ha axtarır, tapa bilmir. Əlacı kəsilir, deyir:

– Ey Allah, oğlumu qurban deyirəm, kömək elə qoyunları tapım.

Allah çobanın sözünü eşidir. Duman-çiskin çəkilir, çoban qoyunları tapır. Oğlunu qurban kəsmək istəyəndə göydən səda gəlir:

– Çoban, uşağa dəymə, kürə qoyunun balasını qurban kəs.

Çoban görür ki, kürə qoyunun balası göydən endi yerə. Uşağın əvəzinə kürə qoyunun balasını qurban kəsir.

Mənbə 
Əsatirlər, əfsanə və rəvayətlər. Bakı, "Şərq-Qərb", 2005. anl.az

Rəvayətlər