Fələk (Çoban Məhəmməd)
Dürüst fəhm elə, gör məni, 
Salıbsan nə hala, fələk! 
Qarışdırıbsan başımı, 
Olmaz qilü-qala, fələk!
İki əlim olub, bir başım, 
Düşmüşəm mahala, fələk! 
Əlimə zurna veribsən, 
Qaldım çala-çala, fələk!

Yaş yaşayıb boy çəkəli, 
Dolu görmüşdük anbarı. 
Deyirdik nəyə lazımdı 
Arpaynan dareqan, darı.
O qədər azdı əməlimiz, 
Bəyənmədik kərdiyarı. 
İndi ayranınan pencər 
Dönüb bizə bəla, fələk!

Ağ lavaşı bəyənməyən 
İndi hamı ayran içir.
Ah çəkir, boyun bükür, 
Güzəranı belə keçir.
Ac qalır, əcəl gəlir, 
Faindən üqbaya köçür; 
Gora kəfənsiz qoyulur, 
Buyurur risala, fələk!

Gicirtganınan unnuca 
Yaxşı saxladı adamı.
Əgər ki, onlar olmasa, 
Məxluqat batardı hamı. 
Şükür, allah, kərəminə! 
Görmədim ata-anamı.
Çox oğlanlar atasına 
Çöndəribdi dal, a fələk!

Ac qarınlar doyurdu. 
Laladibi, nəzikbədən 
Onlar böyük ad elədi.
Çox könüllər şad elədi. 
Deyim, əvəlik, dübərxdən
Mahala imdad elədi. 
Şahpencəri yaddan çıxıb, 
Heç gəlmir xəyala, fələk!

Gözümüz yollarda qalıb, 
Karvan ha vaxt yük gətirir. 
Kimin baxtı dolu,
Kimininki pük gətirir. 
Bənadəm cəngəl yeməkdən 
Heyvan kimi tük gətirir: 
Hamısı löyündən çıxıb, 
Dönüb arıq mala, fələk!

İngilisdən gələn şalon 
Göyçəni qoydu virana. 
Öləni öldü, qaçanı 
Dağlarda düşdü borana.
Ac qaldı uşaq, ağlaşdı.
Hamı yön tutduq arana: 
Çiynimizə xurcun verdin, 
Döndərdin hammala, fələk!

Üzü qara olmuş bahalıq 
Neçə nahaq qan elədi, 
Mollalar dəftərə yazdı, 
Aşıqlar dastan elədi. 
Göyərdi gözəl qırxbuğum, 
Mahal güzəran elədi. 
Görənlərə qəhqəhə çəkdi, 
Güldü bu əhvala, fələk!

Getdi əldən var, güzəran, 
Məhəmmədəm, qaldım naçar. 
İyidin varı olmasa,
Enişə, yoxuşa qaçar.
Çağırram şahi-mərdanı,
Əlbət, bir xeyir qapı açar, 
Sidqinən sığınmışam 
Müşgüli-həlalla, fələk!
Müxəmməslər