Aşiqin göz yaşına rǝhm eylǝmǝz ol afitab
Aşiqin göz yaşına rǝhm eylǝmǝz ol afitab, 
Yığlımaq ilǝ aparmaz od ǝlindǝn can kǝbab. 

Baş verǝndǝ xǝncǝri-sirabına yetmǝz mǝnǝ, 
Gǝrçi sanır özünü başdan keçǝnlǝrdǝn hübab. 

İçdi qanlar ol sitǝmgǝr ta kǝbab etdi mǝni, 
Çǝkdi oddan intiqamın dönǝ-dönǝ bu kǝbab. 

Xak oldum ol kǝman ǝbru oxun seyd etmǝgǝ, 
Bilmǝdüm gül yayidan düşmǝz yerǝ tiri-şǝhab 

Gǝr dutuşsa atǝşi-ruxsaridǝn yerindǝdir, 
Eylǝsin aşiqlǝr ilǝ necǝ yüzsizlik niqab. 

Şǝfqǝt ilǝn bir kǝrǝ başın götür torpaqidǝn 
Necǝ yolunda şǝfǝqdǝn tǝrlǝsün qan afitab. 

Fariğǝm sǝngi-mǝlamǝt içrǝ cori-çǝrxidǝn, 
Neylǝsün göhǝrdǝ olan suya moci-inqilab. 

Əql-eşq etmǝk söz ilǝn sǝhl, asan görünür, 
Baş ağardı nafǝ tǝk, ta qanın etdi mişknab 

Sanmiya hǝr kim fǝna dünyada mocud özünü, 
Daxili cǝnnǝt olur mǝhşǝrdǝ Saib, bihesab. 

XVII əsrin qəzəlləri