Minszyan çayında yaşayan əjdaha
Qədimlərdə Minszyan çayının sahilində mənfur bir əjdaha
yaşayırdı. Hər il məhsul yetişən vaxt əjdaha daşqın törədirdi,
camaatı qorxudub pərən-pərən salırdı, başlayırdı məhsulu və
heyvanları yeməyə. Əjdahanın xeyirxah və həssas bir kiçik bacısı
vardı. Adamların ağrısına-acısına baxmağa qızda güc qalmamışdı,
çayaşağı üzə-üzə Szyadinə sarı yollandı.

Sehrli gücüylə bitişik dağları araladı, suyun axmasına yer
açdı. Qəddar əjdaha bacısının əməlindən xəbər tutub, onu Beş
pələng dağına sarı qovdu və dəmir qəfəsə saldı. Özü isə yenidən
tufan qopartmağa və adamlara zülm verməyə başladı.

Həmin vaxtlar Du Yuy adlı cavan bir ovçu yaşayırdı. Cavan
ovçu camaatın daşqından nələr çəkdiyini görürdü və onlara
kömək eləməyi qərara aldı. O, gəzib dolaşır, qarşısına çıxanlardan
daşqını rast eləməyin yollarını soruşurdu. Günlərin bir günü
dağda bir qocayla qarşılaşdı, qoca dedi: “Daşqının qabağını
almaq istəyirsənsə, əvvəlcə qəddar əjdahanı öldür, sonra dağlara
yollan və əjdahanın bacısını gilas elə, daşqını ram eləməyin yolunu
yalnız bundan sonra biləcəksən.

Ovçu bir çomaq götürüb əjdaha ilə vuruşmağa yollandı. O,
əjdahanı elə əzişdirdi, elə əzişdirdi ki, əjdahanın yerindən tərpənməyə
heyi qalmadı, dayaz qumsallığa sərildi. Sonra Du Yuy
Beş pələng dağına sarı üz tutdu və əjdahanın bacısını xilas elədi.
Qız ovçunun niyyətini bilib çox sevindi və daşqını ram eləməkdə
əlindən gələn köməyi ondan əsirgəmədi. Adamlar ovçunun
xeyirxahlığını unutmamışdılar, xeyirxahlığına görə onu özlərinə
hökmdar seçdilər, əjdahanın bacısı isə ona ərə getdi.
Du Yuyun məkrli bir əyanı vardı, əvvəllər onlar birlikdə ov
ovlayır, quş quşlayırdılar. Du Yuy hakimiyyətə keçəndən, əjdahanın
mehriban və göyçək bacısı ilə ailə qurandan sonra əyanın
ona paxıllığı tutdu, fikri-zikri taxt-tacı və onun göyçək arvadını
ələ keçirmək idi.

Günlərin bir günü bu yaramaz dağlara ova çıxdı, yarasını sağaltmaq
üçün dağlara sarı sürünən qəddar əjdaha ilə qarşılaşdı. Bir
az fikrə getdi, əjdahayla razılığa gəldi, evə qayıdıb Du Yuya dedi:

– Qəddar əjdaha sizin hər ikinizlə barışmaq istəyir, sizi biriki
günlüyə dağlara kefə çağırır.

Əjdahanın bacısı başa düşürdü ki, qardaşı nəsə qəsd hazırlayır,
ərini fikrindən daşındırmaq üçün var gücünü işə saldı, amma
təmizürəkli ovçu əjdahayla barışmaq istəyirdi və tək-tənha dağlara
yola düşdü.

Ovçu dağlara çatan kimi, əjdaha onu yaxaladı və dəmir qəfəsə
saldı. Yaramaz əyan, Du Yuyun tutulduğunu eşitdi, eşidən
kimi də taxt-tacı ələ keçirdi, arvadı olsun deyə, əjdahanın bacısını
yola gətirməyə çalışdı. Qızsa and içdi ki, ölər, amma ona ərə
getməz. Əyan əjdahanı qaranlıq zindana saldı.

Du Yuy isə oturmuşdu dəmir qəfəsdə, adamlar haqqında fikirləşirdi,
sevimli arvadını xatırlayırdı, axırda dözməyib dərddən
öldü. Onun ruhu quşa çevrildi, qəfəsdən çıxdı, uçub doğma yurduna
gəldi, əjdahanın bacısı saxlanılan zindanın dövrəsində qanad
çalmağa və kədərli-kədərli qışqırmağa başladı:

– Quy Ven yan, Quy Ven yan! Ven çayının şimal sahilinə
qayıtmışam! Ven çayının şimal sahilinə qayıtmışam!

Arvad fikrə getdi: “Bura elə Ven çayının şimal sahilidi.
Bəlkə ərim ölüb və ruhu quş cildində bura qayıdıbdı, buna görə
də kədərli-kədərli qışqırır”. Quşa sarı dönüb dedi:

– Mənim can-ciyərim sənsənsə, gəl başıma qon.

Quş uçub onun yanına gəldi və saçlarına qondu. Əjdahanın
bacısı yanılmadığını başa düşdü və acı-acı ağladı.
Arvad əzab çəkirdi, ağlayıb sıtqayırdı, axırda dərd onu da öldürdü.
Sonra onun da ruhu quşa çevrildi və quşlar birlikdə uçub
getdilər.

Çin nağılları