Atdı kim zülm ilə Şəhzadə Əliəkbərə ox
Atdı kim zülm ilə Şəhzadə Əliəkbərə ox,
Elə bilsin ki, atıb sineyi-Peyğəmbərə ox.

O Hüseyndir ki, behişt hüsnünə həsrət çəkmiş,
Zülmə baş əyməyənin başı müsibət çəkmiş,
Dəydiyiyçün bir ömür bəlkə xəcalət çəkmiş,
Nizə üstə başı Quran oxuyan sərvərə ox.

Yox Hüseyntək biri min bir qəmin etsin tabın,
Onun əshabı şərafətlisidir əshabın,
Ona Cəbrayıl açar həşti-behiştin babın,
Nə rəva sinəsi üstündə aça pəncərə ox.

Vay həmin kəslərə zalim kimi şöhrətlənmiş,
Xoş həmin kəslərə insan kimi qiymətlənmiş,
Vəhşi xislət qaniçən Hərmələ lənətlənmiş,
Əli gəldi, ata əl boyda Əliəsğərə ox.

Kim içər cami-bəla, qanla alar dəstəmazın,
Bəlkə, ondan sonra canan qəbul eylər namazın,
Üzdüyüyçün südəmər körpənin ahu boğazın,
Dil açıb yalvarıb, əhv istədi min bir kərə ox.

Neynəvadan ucalıb göylərə fəryadi-nəva,
Ney nəva etdiyi yerdən tapılar dərdə dəva,
Bu nə insafi-mürüvvətdi, Xudaya, nə rəva,
Gur yağıştək yağa Peyğəmbər öpən gözlərə ox.