Ey qoyan könlümә qan, oldumu hüsnün fani
Ey qoyan könlümә qan, oldumu hüsnün fani, 
Tapdımı xarü xәsi-xüşk o tәr bostani?

Aldımı badi-xәzan, eylәdimi әfsürdә 
Baği-hüsnündә gülü sünbülü hәm reyhani?

Varmı yadında gәdalәr kimi boynu burulu 
Qabağında sәnә әcz eylәr idim pünhani?

Hәsrәtindә lәbinin әşk әvәzi didәmdәn 
Qәtrә-qәtrә saçılırdı cigәrimin qani.

Arizu eylәr idim hәr çi tәkәllüm edәsәn, 
Ta edim canımı şirin lәbin[in] qurbani.

İndi, sәd şükr, o gül bәrginә bәnzәr dodağın 
Olub әfsürdә, solub rәngi, qaçıbdır qani.

Şükrilillәh ki, mәnim surәtә düşdün axır, 
Yetdi tez başә o naz eylәdiyin dövrani.

O gözәllik ki, hәmişә ona fәxr eylәr idin, 
Al әlә ayinә, bax gör o gözәllik hani?

Bәsdi, Bixud ki, camal әhlinә adәtdir bu, 
Bivәfa olmasa, olmaz işinin samani.

XIX əsrin qəzəlləri