Nə edim
Gəldi novruz, a mənim taqəti-canım, nə edim? 
Vallah, bircə qəpiyə yoxdu gümanım, nə edim?

Qoy qənilər gecə-gündüz olalar xürrəm, şad; 
Onlara çünki müyəssər olacaqdır hər zad, 
Kef çəkib, bizləri heç etməyəcəklərdir yad. 
Görüm ol çərxi-fələk dəhrdə olsun bərbad! 
Məni məğmun eləyib dövri-zamanım, nə edim? 
Hələ bir çet qəpiyə yoxdu gümanım, nə edim?

Doğrudur, sən də uşaq, bayrama eylərsən həvəs; 
Bir mənim də nəzər et haləti-naşadıma bəs; 
Hərçi dad eyləyirəm, yox mənə bir kəs verə səs; 
Dərdü möhnət çoxalır, ay bala, çəkdikcə nəfəs. 
Yandırır qəlbimi bu dərdi-nihanım, nə edim? 
Gəldi novruz, a mənim taqəti-canım, nə edim?

Yox qənilərdə tərəhhüm bizə imdad eləsin, 
Bizi bir qulluğa təyin eləyib, şad eləsin, 
Bəlkə bu möhnətü qəmdən bizi azad eləsin, 
Dil dolanmır ki, qəmü möhnəti tədad eləsin. 
Quruyub kəsrəti-qəmdən bu zəbanım, nə edim? 
Gəldi novruz, a mənim taqəti-canım, nə edim?

Məni bədbəxti-zaman eylədi bu taleyi-dun; 
Bilirəm qüssədən axır olaram mən də cünun; 
Fikr qıldıqca dolur bu dili-naşadıma xun; 
Rəhmsizlər evi aləmdə ola künfəyəkun! 
Çaxçada yox ki, mənim bir quru canım, nə edim? 
Gəldi novruz, a mənim taqəti-canım, nə edim?

Hər nə hasil edirəm, külfətə sərf eyləyirəm; 
Hər nə ki pul alıram, külfətim ilə yeyirəm; 
Əlli ildir hələ bu köhnə çuxanı geyirəm; 
Mənə bir yer veriniz hərçi deyib, söyləyirəm. 
İndi qəm çəkməyə də yoxdu amanım, nə edim?
Gəldi novruz, a mənim taqəti-canım, nə edim?

Şeirlər