Vəfalı tərlan
Deyirlər ki, keçmiş zamanlarda bir racənin sevimli bir tərlanı
vardı.

Bir dəfə racə tərlanı əlinin üstündə oturdub ova çıxdı. Birdən
racə bir dağ keçisinin qaçdığını gördü. Racə atını qovub dağ keçisinin
dalınca çapdı. Qoşun-ləşgəri nə qədər çalışdılar ki, ona
çatsınlar, ancaq atlarını qovub racəyə çata bilmədilər və onu
gözdən itirdilər.

Racə isə dağ keçisini qovmaqdan yorulub bərk susamışdı. O,
dağların üstündə atını o tərəf-bu tərəfə çox çapdı ki, bəlkə bir
bulağa rast gəlsin. Nəhayət o gəlib yüksək bir qayanın ətəyinə
çatdı. Gördü ki, bu qayanın başından yavaş-yavaş su damcılayır.
Racə çantasından camını çıxarıb damcının altına tutdu. Cam doldu,
racə onu ağzına aparmaq istəyəndə tərlan birdən qanadını
çırpıb suyu dağıtdı. Racənin tərlana bərk acığı tutdu. Camı bir də
damcının altına tutdu. Bir xeyli keçəndən sonra cam yenə də
doldu və racə bu dəfə də onu ağzına aparmaq istəyəndə tərlan
vurub suyun hamısını dağıtdı.

Racə hirslənib tərlanı yerə çırpdı və öldürdü.
Elə bu anda nökəri qaranəfəs özünü racəyə çatdırdı. O saat
keçi tuluğundan piyaləyə su töküb ağasına vermək istədi. Racə
dedi ki, qayadan damcılanan sərin və təmiz sudan içmək istəyir.

– Çıx qayanın başına, bulaqdan camı su ilə doldurub gətir
mənim üçün! – deyə nökərinə tapşırdı. Mən camın damcı-damcı
dolmağını gözləmək istəmirəm!

Nökər qayanın başına çıxıb bulağı tapdı – ancaq orda nə görsə
yaxşıdır? Qayanın qırağında bir ölü ilan var idi. Onun zəhərli
tüpürcəyi bulağın suyuna qarışıb aşağı damcılanırdı.

Nökər aşağı düşüb əhvalatı racəyə danışdı, sonra da keçi tuluğundan
cama su doldurub ağasına verdi. Daha racənin susuzluğu
keçmişdi. O ağladı və ölü tərlana baxaraq öz tələskənliyini
lənətləndirdi.

Nahaq yerə deyilmir ki: ağıllı adam, düşünməmiş heç nə eləmir.

Hind nağılları