Qəzəllər (Füzulinin Azərbaycanca Divanı)
Qəd ənarəl-eşqə-lil-üşşaqi minhacəl-hüda
 Ya mən əhatə elmükəl-əşya’ə külləha
 Ya Rəb, həmişə lütfünü et rəhnüma mana
 Ey mələksima ki, səndən özgə heyrandır sana
 Aşiyani-mürği-dil zülfi-pərişanındadır
 Eşqdən canımda bir pünhan mərəz var, ey həkim!
 Dust bipərva, fələk birəhm, dövran bisükun
 Aşiq oldum yenə bir tazə güli-rənayə
 Məni candan usandırdı
 Heyrət ey büt
 Canı kim cananı üçün sevsə cananın sevər
 Məndə Məcnundan füzun aşiqlik istedadı var
 Aləm oldu şad səndən, mən əsiri-qəm hənuz
 Bilməz idim, bilmək ağzın sirrini düşvar imiş
 Budur fərqi, könül, məhşər gününün ruzi-hicrandan‎
 Buraxdı xakə hüsnün afitabi-aləmarayi‎
 Bülbüli-dil gülşəni-rüxsarın eylər arizu‎
 Büti-növrəsim nəmazə şəbü ruz rağib olmuş‎
 Vəh nə qamət, nə qiyamət, bu nə şaxi-güli-tərdir‎
 Qamətin xidmətinə sərvin əyilməz başı‎
 Qansı mahin bilməzəm mehrilə olmuş zar sübh‎
 Qaçan kim, qamətindən ayrı seyri-busitan etdim‎
 Qeyrə eylər bisəbəb min iltifat ol nuşləb
 Qəbrim daşına kim, qəm odundan zəbanədir
 Qəmdən öldüm, demədim hali-dili-zar sana
 Qəmzə peykanın gözün mən mübtəladən saxlamaz
 Qəmindən başə dün həsrət əlilə ol qədər vurdum‎
 Qıymadın sakini-kuyin olana peykanın‎
 Qıl, səba, könlüm pərişan olduğun cananə ərz‎
 Qıldı zülfün tək pərişan halimi xalin sənin‎
 Qıldı ol sərv səhər, nazilə həmmamə xüram‎
 Qılsa vəslin şamımı sübhə bərabər, yox əcəb‎
 Qurutmuş qaliba şövq odu Fərhadın közü yaşın
 Qübari-səcdeyi-rahin xəti-lövhi-cəbinimdir‎
 Degilsən çoxdan, ey gərdun, cahan seyrində yoldaşım
 Demiş hər qönçəyə aşiqliyim razın səba derlər
 Dərdi-eşqim dəfinə zəhmət çəkər daim təbib
 Dəhənin dərdimə dərman dedilər cananın
 Dəhənin şövqünü cansuz güman etməz idim
 Dil ki, sərmənzili ol zülfi-pərişan olmuş
 Dil uzadır bəhs ilə ol arizi-xəndanə şəm
 Dostum, aləm səninçin gər olur düşmən mana
 Dün könül dildarə şərhi-qəmi-pünhan etdi
 Dürdvəş sərgəşteyi-camü xərabi-badəyəm
 Dürcdür ləli-rəvanbəxşin, düri-şəhvar ləfz
 Ey bivəfa ki, adət olubdur cəfa sana
 Ey əsiri-dami-qəm, bir guşeyi-meyxanə tut!
 Ey kəmanəbru, şəhidi-navəki-müjganinəm
 Ey könül, yarı istə, candan keç
 Ey geyib gülgyn, dəmadəm əzmi-cövlan eyləyən
 Ey göz, ol nərgisi-xunxarə nigah etmə dəxi
 Ey gül, nə əcəb silsileyi-mişki-tərin var‎
 Ey məzaqi-cana cövrin şəhdü şəkkər tək ləziz
 Ey müsəvvir, yar timsalinə surət vermədin
 Ey saçın fikri qamu sevdalərin sərmayəsi
 Ey təğafül birlə hər saət qılan şeyda məni
 Ey, hər təkəllümüm xəti-səbzin hekayəti!
 Ey xoş ol günlər ki, rüxsarın mənə mənzur idi
 Ey xoş ol məst ki, bilməz qəmi-aləm nə imiş
 Ey fəraqi-ləbi-canan, ciyərim xun etdin
 Eylə müstəsna gözəlsən kim, sənə yoxdur bədəl
 Eyş üçün bir türfə mənzildir bahar əyyamı bağ
 Eşq ətvarın müsəlləm eylədi gərdun mana
 Eşigin daşini qan ilə yudu çeşmi-tərim
 Əql yar olsaydı, tərki-eşqi-yar etməzmidim
 Əzəl katibləri üşşaq bəxtin qarə yazmışlar
 Əksi-rüxsarın ilə oldu müzəyyin mirat
 Əgər çıxsaydı dərdin cismdən, derdim ki, candır bu
 Əgərçi iynə tək keçdim cahanın cümlə varından
 Ələ alır gəzicək ol güli-rəna ətəgin
 Zairi-meyxanəyəm müğ səcdəsidir taətim
 Zülfi kimi ayağın qoymaz öpəm nigarım
 Yar vəslin istəsən, kəsmək gərək candan təmə
 Yar qılmazsa mənə cövrü cəfadən qeyri
 Yar hali-dilimi zar bilibdir, bilirəm
 Yaxma canım, naleyi-biixtiyarımdan saqın
 Yıxdı saqi bir əyağ ilə məni-əfkarı
 Yenə ol mah mənim aldı qərarım bu gecə
 Kəmali-hüsn veribdir şərabi-nab sana
 Kərəm qıl, kəsmə, saqi, iltifatın binəvalərdən
 Könlüm açılır zülfi-pərişanını görgəc.
 Könül, yetdi əcəl, zövqi-rüxi-dildar yetməzmi
 Könül, səccadəyə basma ayaq, təsbihə əl urma
 Könüldə min qəmim vardır ki, pünhan eyləmək olmaz
 Kimsədə rüxsarına taqəti-nəzzarə yox
 Kuhikən künd eyləmiş min tişəni bir dağilən
 Kuhkən Şirinə öz nəqşin çəkib vermiş firib
 Kuhkəndən gözükür kuhdə asar hənuz
 Getdi əldən sənəmin sünbüli-mişkəfşani
 Gecələr ta halimə gərdun təmaşa etmədi
 Gəlir ol sərvi-səhi, ey gülü lalə, açılın
 Gər deyil bir mah mehrilən mənim tək zar sübh
 Gərdi-rəhin, ey əşk, yudun çeşmi-tərimdən
 Gərçi, ey dil, yar üçün üz verdi yüz möhnət sana
 Giryədir hər dəm açan qəmdən tutulmuş könlümü
 Göz xətindən mərdümin məhv etmədən bulmaz murad
 Gör sirişkim şəbi-hicran, demə kim, qandır bu
 Gördüm ol xurşidi-hüsnün, ixtiyarım qalmadı
 Görməsəm hər göz açanda ol güli-rəna üzün‎
 Görüb mühlik mənim çevrəmdə bəhri-eşq tüğyanın
 Ləbin əksi gözüm yaşini mey tək laləgun etdi
 Ləblərin tək ləlü ləfzin tək düri-şəhvar yox
 Ləhzə-ləhzə ləbin anıb edicək əfğanlar
 Mehri könlümdə nihan olduğun ol mah bilir
 Məgər xab içrə gördün, ey könül, ol çeşmi-şəhlayi
 Mənə badi-səba ol sərvi-gülrüxdən xəbər verməz
 Mənim kim bir ləbi-xəndan üçün giryanlığım vardır
 Mənim tək hiç kim zarü pərişan olmasın, ya rəb!
 Mərhəm qoyub önərmə sinəmdə qanlı dağı
 Məskən, ey bülbül, sənə gəh şaxi-güldür, gəh qəfəs
 Məhşər günü görüm derəm, ol sərvqaməti
 Möhnəti-eşq, ey dil, asandır deyib, çox urma laf
 Müjəm sərçeşmələr mənzil qılan aşüftə məcnundur
 Mülki-hüsnün böylə zalim padişahi olmağıl
 Mürdə cismim iltifatından bulur hər dəm həyat
 Müshəf demək xətadır od səfheyi-cəmalə
 Müxalif dövrdən, gülgyn şərabı qanə dəgşirdim
 Nalədəndir ney kimi avazeyi-eşqim bülənd
 Ney kimi, hər dəm ki, bəzmi-vəslini yad eylərəm
 Nə görər əhli-cəfa məndə vəfadən qeyri
 Nə xoşdur arizin dövründə zülfi-ənbər əfşanın
 Nəmi-əşkim mükəddər xatirimdən dəfi-qəm qılmaz
 Nihali-sərvdir qəddin, qaşın nun ol nihal üzrə
 Nola zahid bilsə küfri-zülfün iman olduğun
 Nurini mah mehri-rüxündən alır müdam
 Ol ki, hər saət gülərdi çeşmi-giryanım görüb
 Ol pərivəş kim, məlahət mülkünün sultanıdır
 Olsaydı məndəki ğəm Fərhadi-mübtəladə
 Olur rüxsarına gün, ləlinə gülbərgi-tər aşiq
 Öylə rənadır, gülüm, sərvi-xuramanın sənin
 Payibənd oldum səri-zülfi-pərişanın görüb
 Pənbeyi-daği-cünun içrə nihandır bədənim
 Pərişan xəlqi-aləm ahü əfğan etdiyimdəndir‎
 Razi-eşqin saxlaram eldən nihan, ey sərvinaz
 Rəvacın nəqdi-peykanınla bulmuş hüsn bazarı
 Rəngi-ruyindən dəm urmuş sağəri-səhbayə bax!
 Rəhm et, ey şəh, məni-dərviş çəkən ahlərə
 Riştədir cismim ki, dövri-çərx vermiş tab ona
 Saqiya, mey sun ki, dami-qəmdürür huşyarlıq
 Saqiya, cam tut ol aşiqə kim, qayğuludur
 Saçın əndişəsi təhriki-zənciri-cünunumdur
 Seyr qıl, gör kim, gülüstanın nə abü tabı var
 Səba, əğyardan pünhan, qəmim dildarə izhar et
 Səba, lütf etdin, əhli-dərdə dərmandan xəbər verdin
 Səbadən gül üzündə sünbüli-pürpiçü tab oynar
 Can vermə qəmi-eşqə ki, eşq afəti-candır
 Tutuşdu qəm oduna şad gördüyün könlüm
 Zövq şövqilə cəhan qeydin çəkən zəhmət çəkər
 Əzbər olmuşdur dilimdə şanlı namın, ya Əli!

Azərbaycanca Divan (Füzuli)