Dilənçi və xəsis (nağıl)
Qoca dilənçi tanımadığı bir kəndə gələrək böyük, qəşəng bir
evin qapısını döydü. Bu evin yanında qapısından yekə qıfıl asılan
hündür bir ahbar vardı. Bu evdə isə öz xəsisliyi ilə bütün mahalda
yaxşı tanınan bir dövlətli yaşayırdı. O çox dövlətli olmağına
baxmayaraq, heç vaxt heç kəsə əl tutmazdı.

– Sən mənə bir parça piy, ya bir az süd verə bilərsənmi?
– deyə dilənçi ona ağız açdı.

– Yox, verə bilmərəm! – deyə xəsis acıqlandı. – Rədd ol burdan!

– Bəlkə səndə bir ovuc buğdadan, paxladan tapıldı? – deyə
acından rəhmsiz adamların qarşısında alçalmağa məcbur olan
qoca sözünə davam etdi.

– Mənim heç nəyim yoxdur, – deyə xəsis cavab verdi.

– Onda mənə bir tikə çörək ver, sənə duaçı olaram, – deyə
dilənçi ondan xahiş etdi.

– Get, mənim çörəyim yoxdur! – cavabını eşitdi.

– Onda, heç olmasa mənə bircə qurtum su ver. Susuzluqdan
ciyərim yanır, – deyə qoca yalvardı.

– Mənim suyum yoxdur! – deyə xəsis cavab verdi.

Dilənçi dedi:

– Ay oğul, onda daha burada niyə oturmusan? Dur ayağa, düş
qapılara, mərhəmətli adamlardan pay dilə! Sən ki, məndən də
kasıbsan!

Ərəb nağılları