Hikmət
İki aqil kəs eyləməz dəvə, 
Eyləməz bir-birinə büğz əsla. 
Cəng əgməqlə eyləməz aqil, 
Əqli başında olsa gər kamil. 
Onu nadan söysə vəhşətlə, 
Bu onu ram edər fərasətlə. 
Dostluq bil ki, tari-mu kimidir, 
Büğz bir səng, ol səbu kimidir. 
Gər iki dost olsa sahibdil, 
Onu hifz eyləmək deyil müşkil. 
Saxlayar bir tükü iki aqil, 
Hər ikisi əgər deyillər cahil. 
Hər ikisi ki, olsa tirəzəmir,
Onlara tab eyləməz zəncir.

XIX əsrin şeirləri