At bu çadranı
Səni gözdən eləyən, 
Gözdən iraqlaşdıran; 
Bu uğursuz çadranı 
Fırlat qaranlıqlara. 
Keçdi qaranlıq gecə, 
Söndü zülmət, atdı dan. 
Nə gizlənmək vaxtıdır, 
İş hara, çarşaf hara?

Dörd divarın içində,
İşıq, Günəş görmədən; 
Bəsdir qulaq verdiyin 
Qədirbilməz səslorə.
Bir yeni hiylə tapdı 
Məhvin üçün hər yetən. 
Dost ikən düşmon oldun 
“Can!” dediyin kəslərə. 

“Namusu” zindanlarda, 
Zəncirlərdə görənlər; 
Ölməmiş əndamına 
Kirli kəfən taxdılar.
Bir çox qanlı əsrlər, 
Bilmədin ki, həyat var; 
Cəhənnəm qorxusilə 
Gül vücudu yaxdılar.

Nə idin, zavallı, sən: 
Canlı, yaylı bir bəbək; 
Güldüyün görünürdü, 
Göz yaşın bilinməzdi. 
Yağıydı hər kəs sənə, 
Bilərək, bilməyərək. 
Çökərdin bucaqlara, 
Tozların silinməzdi.

Yer üzündə insanlar, 
Tapınırkən sevgiyə;
Nə sevincək oldunsa, 
Nəsibin oldu bir ah!
Hər dəfə sevdiyində 
“Qadına haqq yox” dedi; 
Müctəhidlə, padişah.

Eşitdim ta əsgidən,
Daş bütlərin önündə; 
Qurbanlıq qoyun kimi 
Baş əyirdin bıçağa. 
Deyirlər, elə şeylər 
Var dünyada, bu gün də: 
Nə günlər keçirdin sən 
Yetişincə bu çağa...

Bir dilsiz quzu kimi 
Palaz bığlı tacirə; 
- İstəməz, xatırlama - 
Satıldığın günləri. 
Şirvanın bazarından 
Sürürdülər hər yerə; 
Bağlananlar zülfünə - 
Misirdən, Hinddən bəri.

Qaranlıq gecələrdə 
Karvanlar keçir ikən. 
Yurdunun əfsanəli, 
Yoncalı yollarından; 
Qaçmaqmı istəyirdin,
Ya nədən də qəflətən? 
Əsirçilər yapışdı 
Saçından, qollarından?

Bir az sonra Bağdadda, 
Buxurdanlı sarayda;
Dərdli qəlbin qanından, 
Mey sorardın vəzirə. 
Dalğadan kəfəninlə 
Dəclə adlı bir çayda;
Qanlı bir toy etdilər 
Sən sevdiyin əsirə.

Aç tarixi vərəqlə,
Qanlı səhifələrdə; 
Axıtdığın qanı gör 
Əsirlər karvanında.
Eyni dərdlə inləmiş 
Boğuq səsin hər yerdə. 
Dünyanın hər yerində, 
Misrində, İranında.

Deyirlər, qısqanclıqdan 
Bilməm hansı peyğəmbər; 
Bir əbədi intiqam 
Almaq üçün qadından - 
Demiş ki: “Gizlənməli 
Bütün çirkin, gözəllər; 
Əmrdir çarşaf sizə 
Allahımın adından”.

O qanlı gündən bəri, 
Dodaqlarında yox qan; 
O qanlı gündən bəri 
Hıçqırıqla boğuldun.
Şah olsun, dərviş olsun, 
Nankor imiş bu insan; 
Süd verdin insanlığa, 
İnsanlıqdaq qovuldun.

İndi artıq yıxıldı,
Batdı qanlı saraylar. 
Devirdilər taxtını 
Qan içən padişahın.
İndi dinin dilində 
Bambaşqa bir zikr var; 
Fərqini anlayan yox 
Savab ilə günahın.

Gol, gecikmə, çıx artıq, 
Çıx, qarış insanlara!
Vur başına zahidin 
Eşqini, imanını;
Bir nəhayət qoy artıq 
Verdiyin qurbanlara; 
İnsanlığın yolunda, 
Qurtar, əvvəl canım!
1929-cu ilin şeirləri