Anamız Həzrət Zəhradan əmanətdir Hicab
Anamız Həzrət Zəhradan əmanətdir Hicab,
İki dünyada Hicab əhlinə zinətdir Hicab.

Hicab hər möminənin ismətidi, iffətidi,
Adıdı, mənliyidi, namusudu, qeyrətidi,
İzzidi, şənidi, ülviyyətidi, şövkətidi,
Elə fərz eylə, xanım güldü, təravətdi Hicab.

"Saxlayın məndən əmanət", dedi Zəhra Hicabı,
Kərbəlada qorudu Zeynəbi-Kübra Hicabı,
İndi isə qalıb əllərdə Rüqəyya Hicabı,
Ya şərafətsiz ölümdü, ya şərafətdi Hicab.

Zalima, Allaha bax, Tanrya bax irşad ol,
Əmri-xəllaqə itaətdə bulun, münqad ol,
Ey deyən kəs qızına, "Taxma Hicab, azad ol"
Sən, biqeyrət, nə bilərsən ki, nə qeyrətdi Hicab.

İstəsən Tanrı yanında olasan şəni əziz,
Pərdeyi-isməti cəhd eyləginən saxla təmiz,
Ta bu əxlaq ilə ol Həzrət Zəhraya kəniz,
Ondan al dərsi-həya, gör nə səadətdi Hicab.

Keçdi Zeynəb o zaman yeddi igid qardaşdan,
Gəldi fəryadi-nəva səsləri dağdan, daşdan,
Yenə də açmadı amma ki, Hicabın başdan,
Ey bacım, bax yola gəl, rahi-hidayətdi Hicab.

Olma yırtılmış həya pərdəsi, şeytan nökəri,
Keç həya məktəbi, ol bəxtəvərin bəxtəvəri,
Çün Hicab əhlinin üstündədi Həqqin nəzəri,
Həm bu dünyada, həm üqbadə şərafətdi Hicab.