Salman kişinin hekayəti
Bizim kənddə bir Salman kişi vardı. Bir gün bu Salman kişi
çaylaqdakı yoncalıqda ot biçirdi. Salman kişi gəldi oturdu qarağacın
kölgəsində. Qağam dedi ki, Salman dayı, bir keçmişdən söhbət
elə, qulaq asaq. Halı nə təhər tutmuşdun, onu danış.
Salman kişi dedi ki, Məhəmməd, bir gün axşam çöldən gəldim
evə. Yorğun-arğınıydım. Sona su qoydu, suya düşdüm. Dedi: “Ay
Salman, qaranlıq düşdü, camışlar örüşdən gəlmədi axı”.

Naəlac qalıb durdum ayağa ki, gedim-görüm camışlar harda
qaldı? Araba yoxuşunnan yenirdim, şeytan girdi qəlbimə, canıyanmış
Cahan düşdü yadıma. O vaxt Cahanın əri burda yoxuydu.

Dedim, yolumu salım Cahangildən, gözümün qurdunu öldürüm. Bu
fikirnən araba yoxuşunu yenirdim, bir də gördüm ağ paltarlı yekə
bir arvad, dalında sənək üzüyuxarı çıxır. Birdən ağlıma gəldi ki, bu,
hal olacaq (hal pak adamın gözünə görsənər. Mən də suya düşmüşdüm
axı). Budu gördüm çatır mənə. Üstümdə sancaq da vardı, iynə
də. Ancaq karıxdım. Tutdum bu arvadın qolundan, bıçağı dirədim
böyrünə. Bıçağı böyrünə dirəyən kimi başladı yalvarmağa, dedi ki,
burax gedim. Zırzoğallıda iki uşağımı qoyub gəlmişəm. Buraxmadım.
Dedi ki, səni and verirəm yeddi arxa dönənə, burax gedim,
gəlmişəm su aparmağa, uşaqlarım gözləyir, ərim də taxıl döyür. Nə
illah elədi, buraxmadım. Sancağı keçirtdim boynuna, iynəni də
sancdım kürəyinə, gətirdim evə. Evə çatan kimi qara aftafanı qoydu
ocağın üstünə, süpürgəni götürdü evi süpürdü. Üç il saxladım,
ancaq nə illəh elədim, xəlvətə düşəndə mənə “əl vermədi”. Hər
gün gedib təzək yığıb gətirirdi. Evi silib-süpürürdü, çörək salırdı.
Yoğurduğu xamır qurtarmaq bilmirdi. Toyda heç kim onun kimi
oynayammazdı. Üç ildən sonra kimsə sancağını açdı, iynəsini
çıxartdı. Hal baş götürüb qaçdı.

Kənddə danışırdılar ki, o vaxt hal, Salman kişini qarğıyıb deyib:
“Sən ki mənim balalarımı yiyəsiz qoydun, xeyir tapmayassan, yurdun
kor qalacaq”.

Elə də olub. Salman kişi öləndə yurdunda heç kim qalmayıb.

Mənbə 

Əsatirlər, əfsanə və rəvayətlər. Bakı, "Şərq-Qərb", 2005. anl.az

Rəvayətlər