Mahi-məhərrəm oldu yenə göylər ağladı
Mahi-məhərrəm oldu yenə göylər ağladı, 
Düşdü cahäne qülqülə aləmlər ağladı.

Gəldi mehi-müsibetü eyyami-təziyə,
Bu matəmezayə görün kimler ağladı.

Şahi-rüsül, əmiri-ərəb, xətmi-ənbiya, 
Əmmaməsin alıb ələ peyğəmbər ağladı.

Döndü xəzanə gülşəni Zəhrayi-əthərin, 
Dəşti-Nəcəfdə sərvəri-din Heydər ağladı. 

Qətli-Hüseynə eylədi iqdam Şümri-dun, 
Amma əlində rəhmə gəlib xəncər ağladı. 

Başın alıb diz üstə kəfensiz verəndə can, 
Xeyrənnisə başında qara möcər ağladı.

öəli-cəfa ilə qolu bağlandı Zeynəbin,
Gördü bu halı şurə gəlib ləşkər ağladı.

Çəkdi Səkinə ahi-cigər suzi-sinədən,
Meydan içində nəşi-Əli Əkbər ağladı.

Oldu ərus ləşkəri-küffarə dəstgir,	 
Torpaqlar üstə Qasimi-gülpeykər ağladı. 

Gülsum olanda zillətilə nəqayə süvar, 
Əbbasi-namdar vəfapərvər ağladı.

Qumri, bu qisseyi-ələməfzanı qıl tamam,
Əldə qələm şərarə tutub, dəftər ağladı.
Mərsiyələr