"Əkinçi", 14 aprel 1876, №7/Daxiliyyə
Mənim dostum... mənə yazır ki, haçan elmi-əbdan bəhsindən əl
çəkəcəksiniz və o bəhsin qəzetdə işi nədir? Ondan əlavə yazır ki, ol qədər qəzetdə
elmi təhsil etmək xüsusunda yazırsınız ki, qorxuram bu ənqərib zamanda xalqın
qəzet oxumaqdan rəğbəti kəsilsin.

Əvvələn, elmi-əbdan bəhsindən çoxdan əl çəkmişik və indi çap olunan
cənaban Heydəri və Əhsənül-Qəvaidin məktublarının mətləbləri başqa
mətləblərdir.

Saniyən, elmi-əbdan hədisi 1293-cü ildir ki, xalqın ipini əllərində saxlayan
şəxslərə mə’lumdur. Amma onlar bəzi səbəblərə binaən buçağacan nə ki ol hədisi
xalqa bəyan etməyiblər, amma özləri də onun dalınca olmayıb müsəlman millətini
sərgərdan qoyublar.

Çünki qəzetin muradı xalqın gözünü açmaqdır, ona binaən peyğəmbər
əleyhüssəlamın 1293 il əməl olunmayan qövlünü xalqa bəyan eləmək qəzetə
vacibdir.

Salisən, qəzet dərviş kimi nağıl deyə bilməz, onun borcudur işlərin yaxşı və
yamanlığını ayna kimi xalqa göstərsin, ta xalq öz nikbədindən xəbərdar olub onun
əlacının dalıncan olsun.

Amma bizim xalqın işlərinə baxanda bir əməli-kamil görmək olmur ki, millət
təəssübü çəkən qardaşlar ona fəxr etsin. Libasdan tutmuş bəzi yeməli şeylərəcən
xaricə dövlətlərindən gətirdirik. Pəs heç olur ki, bu yoxsulluğumuzdan danışanda
onun səbəbi elmsiz qalmağımız olduğun bəyan etməyək?

Ey qardaşlar, rəva deyil ki, sizin qəzetiniz də, bircə qəzetiniz ki "Əkinçi"
olsun, sizə Əlif-Leyla nağılı desin.

Bu halda müsəlman milləti tufana düşmüş gəmi təkidir ki, hər ləpə onların
bir hissəsini aparıb qərq edir. Belədə çox həmiyyətsizlik istər ki, qardaşlarımızın
qərq olmağına baxa-baxa inək irəlidən yediyi çörəyi gövşəyən kimi Rüstəm Zalın
nağılını oxuyub keçmişdə olanların qüvvətinə fəxr edək və öz qərq olmağımıza
əlac etməyək.

Pəs, dostum, doğru deyiblər ki, əlhəqq mürrün (doğru söz acı olur). Amma
bizə hökm olub ki: qülil-həqq və löv kanə mürrün (deyin sözün doğrusunu acı da
olsa)!

Əkinçi qəzetindəki daxiliyyələr