Yeddibulaq
Qədim zamanlarda aranda yaşayan camaat yaylağa çıxarmış.
Onlar yaxşı otlaqlar tapıb orada məskən salar, qoyun-quzularını
saxlayarmışlar.

O vaxtlar əri davada ölmüş ağır külfətli bir ana da yaylağa köçür.
Onun yeddi qızı, bir oğlu varıymış. Ana uşaqlarını başına yığıb dolanırmış.
Bir gün onların yaylaqdakı alaçıqlarına qəfil basqın olunur. Ana
da, qızlar da düşmənə qarşı vuruşur. Qardaş balaca olduğundan yaxşı
vuruşa bilmir, bacılarından aralı düşür. Qardaşlarını itirmiş qızlar
axıracan mərdliklə döyüşürlər.

Düşmənlər qızları analarından ayırıb aparmaq istəyirlər. Ana
çox hay-həşir salır, amma ağır yaralandığından yerindən tərpənə
bilmir. Ananın yarasından tökülən qan göz yaşlarına qarışıb axır.
Qızlar düşmənə baş əymək istəmirlər.

Böyük bacı deyir:

– Namusu itə atıblar, it yeməyib. Öləcəyik, düşmənə əyilməyəcəyik.
Bacılarım, mərd dayanın, tək qardaşımın, ağsaqqal anamın
heyfini alaq. Elə eləyin ki, bir-birinizdən ayrı düşməyin.

Qızlar ölənəcən düşmənlə vuruşur. Namərd düşmən bınnarın
yeddisini də yaralı qoyub gedir.
Qızlar bir-birinə kömək eləyəmmirlər. “Ana”, “qardaş” deyədeyə,
ah-nalə çəkib dağı-daşı dilə gətirirlər. Onnar göz yaşı axıdaaxıda
ölürlər.

Rəvayətə görə, qızların qəm-qubar dolu göz yaşları dumduru
bulaq suyuna çevrilib axır. O vaxtdan həmin göz yaşları bir-birinə
qarışaraq axıb ananın göz yaşlarına qovuşur, haradasa itmiş qardaşlarını
axtarırlar. İndi də yan-yana düzülüb dumduru göz yaşı kimi
axan həmin bulaqlar el arasında “Yeddi bulaq” adıyla tanınır.

Rəvayətlər