Sonatorrek
eftir Egil Skalla-Grímsson

1. Mjǫk erum tregt
tungu at hrœra
eða loptvætt
ljóðpundara;
esa nú vænligt
of Viðurs þýfi
né hógdrœgt
ór hugar fylgsni.

2. Esa auðþeystr,
þvít ekki veldr
hǫfugligr,
ór hyggju stað
fagnafundr
Friggjar niðja,
ár borinn
ór Jǫtunheimum,

3. lastalauss
es lifnaði
á Nǫkkvers
nǫkkva bragi.
Jǫtuns hals
undir þjóta
Náins niðr
fyr naustdyrum.

4. Þvít ætt mín
á enda stendr,
hræbarnir
sem hlynir marka;
esa karskr maðr
sás kǫggla berr
frænda hrørs
af fletjum niðr.

5. Þó munk mitt
ok móður hrør
fǫður fall
fyrst of telja,
þat berk út
ór orðhofi
mærðar timbr
máli laufgat.

6. Grimmt vǫrum hlið,
þats hrǫnn of braut
fǫður míns
á frændgarði;
veitk ófullt
ok opit standa
sonar skarð,
es mér sær of vann.

7. Mjǫk hefr Rǫ́n
ryskt um mik,
emk ofsnauðr
at ástvinum;
sleit marr bǫnd
minnar ættar,
snaran þǫ́tt
af sjǫlfum mér.

8. Veizt, ef þá sǫk
sverði of rækak,
vas ǫlsmiðr
allra tíma;
hroða vágs brœðr,
ef vega mættak,
fórk andvígr
ok Ægis mani.

9. En ek ekki
eiga þóttumk
sakar afl
við sonar bana,
þvít alþjóð
fyr augum verðr
gamals þegns
gengileysi.

10. Mik hefr marr
miklu ræntan,
grimmt es fall
frænda at telja,
síðan's minn
á munvega
ættar skjǫldr
aflífi hvarf.

11. Veitk þat sjalfr,
at í syni mínum
vasa ills þegns
efni vaxit,
ef randviðr
røskvask næði,
unz her-Gauts
hendr of tœki.

12. Æ lét flest
þats faðir mælti,
þótt ǫll þjóð
annat segði,
mér upp helt
of verbergi
ok mitt afl
mest of studdi.

13. Opt kømr mér
mána bjarnar
í byrvind
brœðraleysi,
hyggjumk um,
es hildr þróask,
nýsumk hins
ok hygg at því,

14. hverr mér hugaðr
á hlið standi
annarr þegn
við óðræði;
þarfk þess opt
of þvergǫrum;
verðk varfleygr,
es vinir þverra.

15. Mjǫk es torfyndr,
sás trúa knegum
of alþjóð
Elgjar galga,
þvít niflgóðr
niðja steypir
bróður hrør
við baugum selr.

16. Finn ek þat opt,
es féar beiðir — — —

17. Þat's ok mælt,
at engi geti
sonar iðgjǫld
nema sjalfr ali
enn þann nið,
es ǫðrum sé
borinn maðr
í bróður stað.

18. Erumka þekkt
þjóða sinni,
þótt sér hverr
sǫ́tt of haldi;
burr's Bileygs
í bœ kominn,
kvánar sonr,
kynnis leita.

19. En mér fens
í fǫstum þokk
hrosta hilmir
á hendi stendr;
máka'k upp
jǫrðu grímu,
rýnnis-reið,
réttri halda,

20. síz son minn
sóttar brími
heiptugligr
ór heimi nam,
þanns ek veit
at varnaði
vamma varr
við vámæli.

21. Þat mank enn,
es upp of hóf
í Goðheim
Gauta spjalli
ættar ask,
þanns óx af mér,
ok kynvið
kvánar minnar.

22. Áttak gótt
við geirs dróttin,
gerðumk tryggr
at trúa hǫ́num,
áðr vinan
vagna rúni,
sigrhǫfundr,
of sleit við mik.

23. Blœtka því
bróður Vílis,
goðjaðar,
at gjarn séak,
þó hefr Míms vinr
mér of fengnar
bǫlva bœtr,
ef et betra telk.

24. Gǫ́fumk íþrótt
ulfs of bági
vígi vanr
vammi firða
ok þat geð,
es ek gerða mér
vísa fjandr
af vélǫndum.

25. Nú erum torvelt:
Tveggja bága
njǫrva nipt
á nesi stendr;
skalk þó glaðr
með góðan vilja
ok óhryggr
heljar bíða. 

Jörmungrund

Ljóð