Grágás/1
Það er upphaf laga vorra, að allir menn skulu kristnir vera á landi hér, og trúa á einn guð föður og son og helgan anda. 

Barn hvert skal færa til skírnar er alið er, svo sem fyrst má með hvaða skepnu sem er. Ef skaparfi barns er í hjá, og skal hann barn færa til skírnar og sá maður er hann biður til. Ef eigi er skaparfi barns í hjá, og skal búandi sá er vist veitir konu þeirri er léttari er orðin, færa barn til skírnar og sá maður er hann biður til. Ef hvorugur þeirra er í hjá, og skulu þeir menn færa barn til skírnar er þar eru lögfastir innanhúss. Ef eigi eru þeir til eða hafa þeir eigi lið til, og skulu þá þeir er næstir eru færa eða veita lið. Ef sá maður hefur eigi sýslu á að færa barn til skírnar er skyldur er til, eða sá synjar er beðinn er til fararinnar, og varðar fjörbaugsgarð og á sá sök er vill, svo varðar hvorum tveggja þeirra og skal sök þeirra stefna heiman og kveðja til heimilis búa 9 á þingi þess manns er sóttur er. 

Búandi er skyldur að ala þá menn er barn færa til skírnar 3 menn fulltíða og barn hinn 4 mann og hross eða eyk ef þeim fylgir. Ef hann á fé minna en hann eigi þingfararkaupi að gegna, og á hann að veita þeim húsrúm og selja þeim mat og hey, svo sem búar virða. Goldið skal á 14 nóttum matar verð og heys. Ef búandi synjar þeim vistar eða þess beina er til er mæltur, og verður hann útlægur 3 mörkum og á sá sök er vistar er synjað. Stefna skal því máli heiman og kveðja til heimilis búa 5 á þingi þess er sóttur er. 

Þeir menn er barn færa til skírnar skulu fara til lögheimilis prests, nema þeir finni hann fyrr, og biðja að hann skíri barn. Ef hann varnar þess, og varðar það fjörbaugs garð, og eigi þeir sök er barn færðu til skírnar, og skal stefna heiman og kveðja til [9 heimilis búa á þingi. Ef þeir hitta prestinn á förnum vegi, og lætur hann] rétt skírn uppi að hann láti á [lögheimili] sínu, ef hann hefur eigi lengur verið heiman en dagstund. Ef prestur hefur um nótt verið heiman eða lengur og hitta menn hann á förnum vegi og biðja hann skíra þar, og lætur hann rétt skírn uppi að hann láti að kirkjubæ hinum næsta ef barn er eigi sjúkt. Ef sótt er á barni, og skal þar skíra er vatni nær fyrst. Prestur skal eigi svo fara heiman um nótt eða lengur að hann hafi eigi þá reiðu alla með sér er hann megi barn skíra. Ef hann hefur eigi og verður hann sekur um það 3 mörkum, ef hann kemur í enga raun um það. En ef hann kemur í raun um það mál og stendur það fyrir skírninni að hann hefur eigi reiða til, og varðar honum það fjörbaugsgarð og eigi þeir sökina er barnið færðu til skírnar og skal heiman stefna og kveðja til 9 heimilis búa á þingi. 

Það er mælt ef barn elst í úteyjum ef erfingi er í hjá barns þess og er hann skyldur að færa til skírnar barn og búðunautar hans og þeir menn allir er á meginlandi eru skyldir að færða barn til skírnar. Sá er skyldur að sjá skips er beðinn er og fara skal og hver er beiddur er svo sem fyrst má fyrir veðurs sakir. Búandi er skyldur að ala þá menn 5 er utan eru komnir og barn hinn 6 mann. Þeir skulu ferja þá menn aftur er barn færðu til skírnar er utan fóru. 

Ef kona verður léttari á förnum vegi og eru förunautar hennar skyldir að færa barn til skírnar eða þeir er fyrst eru til beðnir. Ef sá maður færir eigi barn til skírnar er skyldur er til eða synjar honum farar eða skips eða eykjar að nauðsynjalausu, og varðar fjörbaugsgarð og skal sökum þeim heiman stefna og kveðja heimilis búa 9 á þingi þess manns er sóttur er. 

Ef barn er svo sjúkt að við bana er hætt og nær eigi prests fundi, og [á ólærður maður þá að skíra barnið ef það er að] búanda húsi og skal tak[a vatn í keraldi]. Ef barn verður sjúkt á förn[um vegi og skal skíra] þar er vatni nær næst eða sjó ef eigi nær vatni. Hann skal svo mæla: Ég vígi þig vatn í nafni föður og gera kross á vatninu með hendi sinni hinni hægri, og sonar og gera annan kross á vatninu og anda heilags, og gera hinn þriðja kross á vatninu. Í kross skal bregða þumalfingrinum við orðið hvert þeirra þriggja. Hann skal gefa nafn barninu sem það skal heita og svo mæla, ég skíri þig, skal hann kveða, og nefna barnið í nafni föður, og drepa í vatnið barninu, og sonar, og drepa í í annað sinn, og anda heilags, og drepa því í hinu þriðja sinni svo að þá verði alvott. Þó er rétt að um sinn sé í drepið eða hellt vatni á eða ausið, ef eigi verður ráðrúm að öðru. Nú nær eigi vatninu eða sjó, getur snjó. Hann skal gera krossa á snjónum og kveða slík orð yfir sem hann skyldi á vatninu. Hann skal drepa barninu í snjóinn og láta fylgja þau örð öll sem þá hann dræpi því í vatnið. Hann skal bræða snjóinn með höndum sér og ríða á svo að það verði alvott. Eigi skal hann svo drepa barni í snjóinn að það sæki kuldi svo að því sé við bana hætt heldur skal hann ríða snjónum á með höndum sér. 

Karlmaður á skírn að veita barninu, en ef hann kann eigi orð til eða atferli, og er rétt að kona kenni honum. Því aðeins skal faðir barns veita skírn barni ef eigi eru aðrir menn til. En ef faðir skírir sjálfur barn sitt sjúkt, og skal hann skilja sæng við konu sína. Ef hann skilur eigi sæng við hana, og varðar honum fjörbaugsgarð, svo skal fara kvonfang hans sem biskup lofar. 

Sá maður er barn hefur skírt skal fara til fundar við prest og kveða orð þau fyrir honum sem hann hafði í barn skírn og segja til að ferla hver fylgt hafa. Nú þykir presti eigi rætt að skírn farið hvort sem skorta orð eða atferli, þá varðar fjörbaugsgarð körlum og konum 12 vetra gömlum. Ef presti þykir rétt sú skírn og andast barn og skal það grafa að kirkju og syngja líksöng yfir. En ef barn lifnar þá skal prestur veita því alla reiðu þá er upp er frá því er í vatn er drepið. Eigi skal skíra barn í annað sinn ef fyrr var rétt að skírn farið. Ef það hefur skírt verið í nafni föður og sonar og anda heilags, þá skal eigi skíra í annað sin þótt eigi sé vatn vígt eða einu sinni í drepið. Ef presti þykir eigi að með fullu rétt að skírn farið, hvort sem skorta orð eða atferli, og andast barnið og skal það eigi grafa að kirkju en ef barn lifnar og skal prestur veita því fulla skírn sem áður hafi ekki verið yfir sungið. Ef barn andast prímsignt og hefur eigi verið skírt og skal það grafa við kirkjugarð út þar er mætist vígð mold og óvígð og syngja eigi líksöng yfir. 

Ef barn elst svo nær páskum eða hvítadögum, og vill maður fresta skírn til laugardags fyrir páska eða hvítadaga og verður honum það rétt ef barn er eigi sjúkt. Skíra skal þegar láta ef sjúkt er. Ef hann vill þvottadags að skíra bíða og skal maður fara til fundar við prest og skal prestur ráða hvort hann vill skíra barn fyrr eða vill hann bíða þvottadags að. Karlmanni hverjum er skylt, fulltíða, að kunna orð þau að skíra barn og þau atferli er þar fylgja ef hann kann eigi fyrir óræktar sakir og varðar honum fjörbaugsgarð og á biskup að ráða fyrir sök þeirri. manni hverjum er hyggjandi hefur til, karlmanni og konu, er skylt að kunna pater noster og credo in dominem. Ef hann vill eigi kunna og hafi hann vit til, og varðar honum það fjörbaugsgarð og á biskup að ráða fyrir sök þeirri hverri sækja skal.