Heimskringla/Ólafs saga helga/71
Það hafði verið, áður Björn fór heiman, að hann hafði beðið Sighvat skáld til farar með sér, hann var þá með Ólafi konungi, en til þeirrar farar voru menn ekki fúsir. Þar var vingott með þeim Birni og Sighvati.

Hann kvað:

Áðr hefi eg gott við góða
grams stallara alla
átt, þá er ossum drottni,
ógndjarfs, um kné hvarfa.
Björn, fastu oft að árna,
íss, fyr mér að vísa
góðs, meguð gott um ráða,
gunnrjóðr, alls vel kunnuð.

En er þeir riðu upp á Gautland kvað Sighvatur vísur þessar:

Kátr var eg oft þá er úti
örðigt veðr á fjörðum
vísa segl í vosi
vindblásið skóf Strinda.
Hestr óð kafs að kostum.
Kilir hristu men Lista,
út þar er eisa létum
undan skeiðr að sundi.

Snjalls létum skip skolla
skjöldungs við ey tjölduð
fyr ágætu úti
öndurt sumar landi.
En í haust, þar er hestar
hagþorns á mó sporna,
ték eg ýmissar, Ekkils,
íðir, hlautk að ríða.

En er þeir riðu upp um Gautland síð um aftan þá kvað Sighvatur:

Jór renn aftanskæru
allsvangr götur langar.
Völl kná hófr til hallar,
höfum lítinn dag, slíta.
Nú er það er blakkr um bekki
berr mig Dönum ferri.
Fákr laust drengs í díki,
dægr mætast nú, fæti.

Þá ríða þeir í kaupstaðinn að Skörum og um strætið fram að garði jarls.

Hann kvað:

Út munu ekkjur líta
allsnúðula prúðar,
fljóð sjá reyk, hvar ríðum
Rögnvalds í bæ gögnum.
Keyrum hross svo að heyri
harða langt að garði
hesta rás úr húsum
hugsvinn kona innan.