Íslenzkar þjóðsögur og æfintýri/Náttúrusögur/Börnin á Lambanesi
Árið 1848 vildi það til á Lambanesi í Fljótum að börn Steins Guðmundssonar, bóndans þar, Guðmundur sjö ára og Guðrún á fjórða ári, voru að leita að steinum þar við ána. Var Guðmundur búinn að safna smásteinum hátt í vettlinga sína. Finnur hann þá stein einn fremur móleitan með dökkum dröfnum, álíka stóran og hrossagauksegg og eins og egg í lögun, með laut í digrari endann, og lætur hann þenna stein í vettling sinn. Þá fer Guðrún að kalla á Guðmund. „Ég er hérna,“ segir Guðmundur. En Guðrún sér hann ekki, kallar á ný og fer að gráta. Hleypur þá Guðrún að ánni, því [hún] hélt hann væri kominn í ána, en Gvendur fleygir vettlingnum og hleypur í ósköpum að ná henni. Sér hún hann þá strax. Nú ætla þau að taka vettlingana, en finna aldrei vettlinginn þann sem steinninn var í né heldur steininn.