Íslenzkar þjóðsögur og æfintýri/Kímnisögur/Nápínuskapur og nirfilsháttur
Að lyktum set ég hér nokkrar sögur af sama tagi sem sýna menn sem annaðhvort hafa orðið ginningarfífl fyrir áleikni annara eða að athlægi fyrir eigin nápínuskap og nirfilshætti og kveður þó stundum svo ramt að alvörunni í þeim sögum að varla er að hlæjandi.

 „Þjófur er hann Dalamann“
 „Hann bjó“
 Gott er að gera vel og hitta sjálfan sig fyrir
 „Nú skyldi ég hlæja, væri ég ekki dauður“
 Presturinn og djákninn
 „Af hverju er þá rifið?“
 „Hver rífur svo langan fisk úr roði?“
 Hjónin í Múlasýslu
 Krónan og röðin
 Spaðbitarnir og krónan
 „Í hverju ætti ég þá að vera hverndag?“
 „Sér hann það, vízkur“
 Flauta-Bríet
 Veðmálið og hangiketið
 Ferðamaðurinn, kýrin og bóndinn
 Af sauðamanni og bónda
 Sagan af Stíg
 Presturinn og fermingarstúlkan
 Á því læra hundarnir að éta skinnið
 Alþingi og hundarnir
 „Ég vildi ég væri“
 „Heilræði voru þó heimskyrði þætti“
 Björn lögmaður og Skúli fógeti
 Eiríkur karl og Oddur Hjaltalín
 Páll skáldi og Geir Vídalín
 Gísli mágur
 Arnbjörg fótalanga
 „Nú skyldi ég hlæja“
 Sagan af Lárensíusi bónda
 Flugan og uxinn
 „Detti nú fótur“
 „Hver hefur þig hingað borið“
 „Barnaðu þessa“
 Fimm fingra saga
 Lögreður
 Rógmundarbréf