Íslenzkar þjóðsögur og æfintýri/Kímnisögur/Aldrei skal ég stela
Einu sinni var þjófgefin kerling á kirkjustað; hún lék það að list og vana að stela ull úr kistu úti á kirkjulofti. Einu sinni er hún fór út í þeim vændum var henni veitt eftirför og heyrðu menn þá að hún sagði þegar hún gekk inn í kirkjugarðinn:

„Jesús gekk inn í grasgarð þann.“

Þegar hún kom að kirkjudyrunum sagði hún:

„Að luktum dyrum kom lausnarinn.“

Þegar hún kom inn á kirkjugólfið sagði hún:

„Inngang bæði og útgang minn.“

Þegar hún fer upp í kirkjuloftsstigann sagði hún:

„Upp á fjallið Jesús vendi.“

Þegar hún var komin upp á loftið og lauk upp kistunni sagði hún:

„Opnaði sjóðinn sinn.“

Þegar hún var búin að ljúka upp kistunni segja sumir að hún hafi signt sig og sagt: „Aldrei skal ég stela.“ En þegar hún var búin að taka viskarkorn úr kistunni heyrði hún tófu gagga. Þá segir kerla: „Og eina viskuna segir hann enn, blessaður.“ Þegar hún var komin ofan af loftinu aftur segir hún: 

„Ofan af himnum hér kom ég.“

Síðan fer kerling út og segir um leið:

„Út geng ég ætíð síðan.“