Íslenzkar þjóðsögur og æfintýri/Kreddur/Þófarabiti
Þar sem tóvinna er mikil til sveita og unnar bæði voðir og prjónles þarf oft á því að halda að þæft sé. Ef lítið er þæft í einu, til dæmis vettlingar eða sokkar, er það þæft milli handanna; ef það er nokkru stærra en svo að því verði komið milli handanna er þæft annaðhvert í trogi eða undir bringunni. Sé það enn stærri voð sem þæfa á er hún þæfð undir fótunum og sú aðferð er algengust á Norðurlandi og gerir allt þetta einn maður eða kona ef ekki er mjög stór voðin. En á Suðurlandi er oftar þæft í tunnu og gera það ekki færri en tveir. Sá sem þæfir heitir þófari og fær hann eða þeir ef tveir eru ævinlega einhvern glaðning auk matar síns fyrir þófið; sá glaðningur heitir þófarabiti. Þenna formála skal þófari iðulega hafa yfir í hálfum hljóðum á meðan hann er að þæfa svo að honum gangi þófið:

„Bárður minn á Jökli,
leggstu á þófið mitt.
Ég skal gefa þér lóna
[og íleppana í skóna,
vettling á klóna,
þegar ég kann að prjóna,
naglabrot í bátinn þinn,
hálfskeifu undir hestinn þinn,
mórautt lamb og gimburskel,
og meira, ef þú þæfir vel.“