Íslenzkar þjóðsögur og æfintýri/Draugasögur/Fépúkar (inngangur)
Margar sögur eru af þeim sem ekki hafa getað skilizt við auðlegð sína ofanjarðar og vitja hennar því eftir dauðann. Allar slíkar afturgöngur heita fépúkar eða maurapúkar þó nú séu einkum nízkir menn nefndir svo er ekki tíma af neinu að sjá, en nurla fé saman með öllu móti. Þess konar afturgöngur eru á ferð á hverri nóttu; telja þeir þá peninga sína og leika sér að þeim á ýmsan veg því áður en þeir dóu hafa þeir komið fé sínu fyrir þar sem þeir geti vitjað þess aftur í næði eftir dauðann, og sannast því á þeim að „þar er allur sem unir“. En það liggur þeim lífið á að vera búnir að ganga frá skildingum sínum og vera komnir í gröf sína áður dagur ljómar; því þeir mega ekki sjá dagsljós heldur en álfar er þeir hafa gleði eða dansa á hátíðanóttum eða nátttröll á næturgöngu, og vilja þeir því allt til vinna og jafnvel láta af hendi peningana sjálfa að komast í holu sína áður en dagar.

 Afturgangan
 Sigurður og draugurinn
 Peningahálftunnan
 Draugurinn og peningakistillinn
 Ófælni drengurinn
 Bæjargilsdraugurinn á Húsafelli
 „Sjaldan brúkar dauður maður hníf“
 Fépúkinn og hugdjarfi bóndinn
 Hálftunna í Hesthússtalli
 Ingjaldshólskirkja
 Tískildingurinn
 Peningadraugur
 Draugurinn hjúplausi
 Sagan af Jóni óhrædda
 „Taktu þitt og farð' í burtu“
 „Nú verð ég votur, en áður var ég þurr“