Nýja testamenti Odds Gottskálkssonar/Annar s. Páls pistill til Korintios


Fyrsti kapítuli
Páll postuli Jesú Kristi fyrir Guðs vilja og Tímóteus bróðir. Þeirri Guðs
safnan í Korintio samt öllum heilögum þeim að eru í öllu Akkaia.

Sé náð og friður með yður af Guði vorum föður og Drottni Jesú Kristo.
Blessaður sé Guð, faðir vors Drottins Jesú Kristi, hver að er faðir
miskunnsemdanna og Guð allrar hugganar, sá oss huggar í allri vorri hryggðan
svo að vér getum og huggað þá, sem eru í allsháttuðum hryggðum, meður þeirri
huggan þar vér verðum með af Guði huggaðir. Því að líka svo sem að gnæfa
harmkvælingar Krists í orr, svo og líka gnæfir vor huggan fyrir Kristum.

En hvort að vér höfum hryggð eður huggan, þá sker það yður til góða. Er það
hrygging, þá sker það yður til hugganar og heilsugjafar (hver heilsugjöf að
auðsýnir sig ef þér á þann máta meður þolinmæði líðið líka sem það vér liðum).
Er það huggan, svo sker það yður til hugganar og hjálpræðis. Og vor von er
staðföst fyrir yður af því að vér vitum það að líka sem þér eruð hluttakarar
vorðnir hryggðanna, svo munu þér og verða hluttakendur hugganarinnar.

Því að vér viljum eigi dylja fyrir yður, góðir bræður, vora hryggð, hverja oss
skeði í Asía. Því að vér vorum ódæmilega forþyngdir og yfir megn fram svo að
vér örvæntum einninn lífi að halda, órskurðandi það með sjálfum oss að vér
ættum að deyja. En það skeði þar fyrir að vér settum ekki vorn trúskap
á sjálfa oss, heldur upp á þann Guð er dauða upp vekur, hver oss hefir frelsað
af þvílíkum dauða og nú daglega frelsar og enn vonum það að hann muni oss
frelsa hér eftir fyrir tilstyrk yðrar fyrirbónar fyrir oss svo að fyrir þá
gáfu, sem oss er gefin, fyrir margar persónur ske mikil þakkargjörð.

Því að vor hrósan er það: Vitnan vorrar samvisku það vér höfum í einfaldleik
og Guðs skærleika, eigi í holdlegri visku, heldur í Guðs náð gengið í
heiminum, en einna mest hjá yður. Því að vér skrifum yður ekki annað en það
þér vitið áður þá þér lesið það. En eg vona það þér munuð kenna oss svo allt
til endaloka svo sem þér hafið og kennt oss af nokkri álfu. Því að vér erum
yðar hrósan líka svo sem að þér eruð og vor hrósan á degi Drottins Jesú. Og
upp á þvílíkan trúskap þenkta eg nú síðast að koma til yðar upp á það þér
öðluðust tvefaldar velgjörðir, og eg ferðaðist fyrir yður í Makedóníam og kæmi
úr Makedónía aftur til yðar og verði svo af yður á veg leiddur í Júdeam.

En hafi eg léttferli framið, þá er eg hugleidda slíkt, eða er mín fyrirhugsan
kjötleg? Eigi svo, heldur hjá mér er já já og nei er nei. En trúlyndur er Guð
því að vor orð voru eigi til yðar já og nei. Því að sonur Guðs, Jesús Kristur,
sá að fyrir oss er á meðal yðar predikaður fyrir mig og Silvanum og Tímóteum,
hann var eigi nei og já, heldur var það já í honum. Því að öll Guðs fyrirheit
eru já í honum og eru %amen í honum Guði til dýrðar fyrir oss.
En Guð er það sem oss staðfestir samt yður í Kristo
og oss hefir smurt og innsiglað og í vor hjörtu gefið vissu andarins.

Annar kapítuli
En eg ákalla Guð til vitnis upp á mína sál það eg þyrmda yður í því að eg em
ekki kominn aftur til K erum vér tilhjálpendur yðvars fagnaðar. Því að
þér standið í trúnni. Eg þenkta og með sjálfum mér það að koma eigi aftur til
yðar meður hryggð. Því ef svo er að eg hryggi yður hver er hann þá, sá að mig
gleður utan einasta sá sem af mér verður hryggur gjör? Og það hið sama
skrifaði eg yður svo að eg þyrfti eigi hryggur að vera þá eð eg kæma, af
hverju eg ætta þó glaður að vera með því að eg treysti þess til yðar allra það
að minn fögnuður sé allra yðar fögnuður. Því að eg skrifaði yður til í mikilli
hryggð og hjartans trega með mörgum tárföllum, eigi það þér skylduð hryggvir
verða, heldur það þér skylduð kenna þann kærleika sem eg hefi sérdeilis til
yðar.

En þótt einhver hafi hryggðan upp byrjað, sá hefir ekki mig hryggt, heldur
einasta í nokkurn máta upp á það að eg þyngda yður eigi alla. En það nægir að
sá sami er af mörgum svo straffaður upp á það þér fyrirgefið honum nú héðan af
því framar og huggan veitið svo að hann sökkvist ekki í of miklan hryggleik.
Hvar fyrir að eg beiði yður það þér auðsýnið á honum kærleik. Því fyrir það
skrifaði eg yður til, það eg kennda yðra raun, hvort að þér væruð hlýðugir í
öllum greinum. Og hverjum sem þér fyrirgefið nokkuð, þeim fyrirgef eg og. Því
eg einninn, svo ef eg fyrirgef nokkrum eitthvað, það fyrirgef eg yðar vegna í
Krists augliti svo að vér verðum eigi tældir af andskotanum því að oss er eigi
óvitanlegt hvað hann hefir í skapi.

En þá er eg kom til Tróada að predika Krists evangelium og mér voru dyr upp
loknar í Drottni, hafða eg eigi hvíld í mínum anda það eg fann ekki Títon,
minn bróður, heldur gjörði eg minn skilnað viður þá og fór burt í Makedóníam.
En Guði sé þakkir, sá eð alla tíma gefur sigurinn í Kristo og fyrir oss
opinber að ilming sinnar kynningar í öllum áttum. Því að vér erum Guði góð
ilming í Kristo bæði á meðal þeirra, sem hjálpast og meðal þeirra, sem
fortapaðir verða, þessum ilmur dauðans til dauða, en hinum ilmur lífsins til
lífs. Og hver er hæfilegur til þessa? Því að vér erum ekki svo sem margir
aðrir, þeir eð Guðs orð forblanda, heldur svo sem af skærleika og svo sem af
Guði tölum vér fyrir Guðs augliti í Kristo.

Þriðji kapítuli
Tökum vér enn aftur til að hæla sjálfum oss? Eða þurfu vér líka svo sem að
nokkrir hólsbréfanna til yðar eður hólsbréfin af yður? Þér eruð vort bréf,
skrifað í vorum hjörtum, sem auðkennt og lesið verður af öllum mönnum. Þér sem
augljósir eruð vorðnir það þér eruð bréf Kristi til reiddir fyrir
predikunarembætti og af oss skrifaðir, eigi meður bleki, heldur meður anda
Guðs lifanda, eigi á steinsspjöldum, heldur á holdlegum spjöldum hjartans. En
slíkan trúskap þá höfum vér fyrir Kristum til Guðs, eigi svo það vér séum af
sjálfum oss neytir nokkuð að hugleiða svo sem af sjálfum oss til, heldur ef
vér erum nokkuð neytir, þá er það af Guði, sá að oss gjörði neyta fram að
flytja embætti hins nýja testamenti, eigi bókstafsins, heldur andans. Því að
bókstafurinn deyðir, en andinn lífgar.

En fyrst það embætti, sem fyrir bókstafinn deyðir og á steinum er grafið,
hafði bjartleik svo að Íraelssynir gátu eigi litið í ásjánu Moysi fyrir
bjartleika sakir hans andlits, sem þó tekur enda, hverninn skyldi þá ekki
miklu meir það embætti, sem andann gefur bjartleik, hafa. Því fyrst það
embætti, sem fyrirdæmingina boðar, hefir birti, miklu framar hefir þá það
embætti, er réttlætið boðar, yfirgnæfanlegan bjartleik. * Því að í suman máta
það sem birt var, þá er fyrir öngva birti haldanda í gegn þessari
yfirgnæfanlegri birti. Því fyrst það hafði birti, sem enda tekur, miklu framar
mun þá það hafa birti sem stöðugt blífur.

Af því vér höfum nú slíka von, þá erum vér djarfir í nóg og gjörum eigi svo
sem Moyses gjörði, hver eð fortjald hengdi fyrir sína ásján svo að Íraelssynir
fengu eigi litið ending þess er enda tók, heldur eru þeirra hugskot
forblinduð. Því að allt til þessa dags blífur það sama fortjald tillukt yfir
því gamla testamento þann tíð sem þeir lesa það, hvert að fyrir Kristum tók
enda. Því að enn allt til þessa dags þá Moyses verður lesinn, hengur það
fortjald fyrir þeirra hjörtum. En ef þeir snerust til Drottins, svo
yrði það fortjald í burt tekið. Því að Drottinn er andi, en hvar andi Drottins
er, þar er frelsi. Og nú speglar sér í öllum oss bjartleiki Drottins meður
óhuldri ásján, og vér verðum svo í þeirri samri mynd upp birtir frá birtu til
birtu svo sem af anda Drottins.

Fjórði kapítuli
Hvar fyrir á meðan vér höfum nú svoddant embætti svo sem að vér höfum
miskunnsemi til öðlast, þá tregumst vér ekki, heldur afsegjum vér einninn
heimuglegar skammir og förum eigi með fláttskap, forblöndum og ekki Guðs orð,
heldur með opinberum sannindum og auðsýnum oss hægan viður allar samviskur
manna fyrir Guði.

Er nú vort evangelium hulið, þá er það hulið í þeim sem fortapaðir verða, í
hverjum að %Guð þessarar veraldar þá hefir forblindað
hugskot vantrúaðra svo þeim skíni eigi uppbirting þessa evangelii Krists
dýrðar, hvert að er Guðs ímynd. Því að vér predikum ekki sjálfa oss, heldur
Jesúm Kristum það hann sé Drottinn, en vér yðrir þjónar Jesús vegna. Því að sá
Guð er ljósinu bauð úr myrkrinu að skína, hann hefir birtuna gefið í vor
hjörtu til uppbirtingar og viðurkenningar Guðs bjartleika í andliti Kristi
Jesú.

En þennan tesaur höfu vér í jarðlegum kerum svo að hæðin kraftarins sé Guðs og
eigi af oss. Alla vega líðum vér hryggðanir, en vér hryggjunst þó eigi, oss
veitir torvelt, en vér örvílust eigi, vér líðum ofsókn, en vér verðum eigi
fyrirlátnir, vér verðum niðurþrykktir, en vér fyrirförunst eigi. Og ætíð beru
vér um kring deyðing Drottins Jesú á vorum líkama svo að einninn og það líf
Drottins Jesú opinskárt verði á vorum líkama.

Því að vér, sem lifum, verðum jafnan í dauða seldir Jesús vegna svo að einninn
það líf Jesú opinskárt verði á voru dauðlegu holdi. Fyrir því verkar nú
dauðinn í oss, en lífið í yður. En á meðan það vér höfum þann sama
anda (eftir því að skrifað er: Eg trúði, og fyrir það tala eg) og vér trúum,
fyrir því tölum vér einninn og vitum það að sá sem Drottin Jesúm hefir upp
vakið að hann muni oss og upp vekja fyrir Jesúm og mun skikka oss þar meður
yður. Því að allt þetta sker yðar vegna svo að sú yfirgnæfanlega náð fyrir
margra þakkagjörð vegsami Guð ríkulegana.

Fyrir því letjunst vér ekki, heldur þótt það minn ytri maður fordjarfist, þá
mun þó sá hinn innri dag frá degi endurnýjast. Því að vor hryggð, sem stundleg
og létt er, útvegar oss yfir allan máta eina eilífa dýrðarvog er eigi álítum
hið sýnilega, heldur á hið ósýnilega. Því að hvað sýnilegt er, það er
stundlegt, en hvað ósýnilegt er, það er eilíft.

Fimmti kapítuli
Því vér vitum þótt vort jarðneska hús þessarar byggingar verði niður brotið
það að vér höfum bygging af Guði upp byggða, hús eigi með höndum gjört það
ævinlegt er á himnum. Því að þar eftir forlengir oss einninn vorri íbygging,
sem er af himni, girnandist henni að yfirklæðast svo að vér finnust klæddir og
eigi nöktir. Því á meðan vér erum í þessu hreysi, þá forlengir oss og erum
þyngdir að því vér vildum fegnir eigi nöktir, heldur yfirklæddir verða upp á
það hið dauðlega burt svelgdist af lífinu. En hann, sem oss býr til þess hins
sama, er sá Guð sem oss hefir gefið pantinn andarins.

En jafnan þá erum vér með góðum huga og vitum það á meðan vér byggjum í þessum
líkam, þá eru vér ekki heima hjá Drottni. Því göngu vér í trúnni og ekki í
augsjón. En vér erum með góðum huga og höfum miklu meiri góðvild til að vera
fjarlægir af líkamanum og nálægir hjá Drottni. Fyrir því kostgæfum vér og
einninn hvort vér erum heima nálægir eða í fráverum fjarlægir það vér þókknust
honum. Því vér hljótum allir að opinberast fyrir dómstóli Krists upp á það
að hver einn öðlist það á sínum líkam eftir því hann hefir aðhafst, sé
það gott eða illt.

Því vér vitum það Drottinn er óttandi, þá föru vér í hægð að við lýðinn. En
Guði erum vér opinberir, eg vona og einninn það vér séum og í yðrum samviskum
opinberir svo að vér lofum eigi sjálfa oss að nýju, heldur það að vér gefum
yður tilefni að hrósa af oss upp á það þér hafið nokkru að hrósa í móti þeim
sem hrósa sér eftir yfirlitum og ekki eftir hjartanu.

Því eru vér æðismiklir, svo eru vér það Guði, eru vér gæfir, þá eru vér yður
gæfir. Því að Krists kærleiki þvingar oss af því vér höldum það þar fyrir.
Fyrst að einn hefir fyrir alla dáið, þá sé þeir allir dauðir. Og því hefir
hann fyrir alla dáið svo að þeir, sem lifa, lifi eigi sjálfum sér, heldur
honum sem fyrir þá hefir dáið og upp aftur risinn.

Þar fyrir kennum vér nú hér eftir öngvan eftir holdinu. Þótt að vér höfum
einninn kennt Kristum eftir holdinu, þá kennu vér hann þó nú eigi svo lengur
af því. Er nokkur í Kristo, þá er hann ný skepna, hið gamla er umliðið. Sjáið,
allt er það nýtt vorðið, en allt það af Guði, hver oss forlíkti við sjálfan
sig fyrir Jesúm Kristum og gefið oss það embætti sem forlíkunina predikar. Því
að Guð var í Kristi og forlíkti veröldina viður sjálfan sig, tilreiknandi
henni eigi sínar syndir og hefir upp reist vor á meðal orðið af forlíkuninni.

Svo eru vér nú sendiboð af Krists álfu því að Guð áminnir fyrir oss. Þar fyrir
biðjum vér yður fyrir Kristum. Látið forlíka yður við Guð því hann hefir þann
sem af öngri synd vissi fyrir oss að synd gjört upp á það vér yrðum það
réttlæti sem fyrir Guði dugir.

Sétti kapítuli
En vér áminnum yður svo sem meðhjálpara það þér meðtakið ekki Guðs náð til
ónýtis. Því hann segir: Í þægan tíma heyrða eg þig, og á degi hjálpræðisins
hjálpaði eg þér. Sjáið, nú er sá þægilegi tími, nú er dagur
hjálpræðisins. Látum oss því gefa öngum hindran upp á það vort embætti verði
eigi lastað, heldur augsýnum oss sjálfa í öllum hlutum svo sem Guðs þénara.

Í mikilli þolinmæði, í harmkvælum, í háskasemdum, í þyngslum, í húðstrokum, í
fjötrum, í upphlaupum, í erfiði, í vöku, í föstu, í hreinlífi, í viðurkenning,
í biðlundargæði, í hógværi, í helgum anda, falslausum kærleika, sannleiksins
orði, í Guðs krafti, fyrir herklæði réttlætisins til hægri og vinstri handar,
fyrir vegsemd og vansemd, fyrir vanrykti og gott rykti, svo sem falsarar og þó
sannarlegir, svo sem ókunnigir og þó kunnigir, líka svo sem þeir eð deyja, og
sjáið, það vér lifum, svo sem hegndir og eigi líflátnir, svo sem syrgjendur,
þó jafnan glaðir, svo sem volaðir, en þó sá margan auðgar, líka sem þeir eð
ekkert hafa og þó eignast alla hluti. *

Ó, þér í Korintíu, vor munnur hefir sig opnað til yðar. Vort hjarta er glatt.
Vorra vegna þurfi þér ekki tvistir að vera. En það þér eruð tvistir, það
gjörið þér út af hjartgróinni meiningu. Við yður tala eg svo sem við börn mín
að þér hegðið yður svo og einninn viður mig og séuð líka glaðir.

Togið ekki okið meður vantrúuðum. Því að hverja hluttöku hefir réttlætið með
ranglætinu? Eða hvert samlag hefir ljósið við myrkrin? Eða hverja samtengd
hefir Kristur við Belíal? Eða hvert hlutskipti hefir trúaður með vantrúaðum?
Hverja samlíking hefir Guðs musteri við skurgoðahús? En þér eruð musteri Guðs
lifanda eftir því sem Guð segir: Eg man byggja í þeim og ganga þeirra á meðal,
eg man og vera þeirra Guð, og þeir skulu minn lýður vera. Þar fyrir gangið út
frá þeim og fráskiljið yður, segir Drottinn. Og snertið ekki það óklárt er, þá
mun eg meðtaka yður og vera yðar faðir, og þér skuluð vera mínir synir og
dætur, segir Drottinn almáttugur.

Sjöundi kapítuli
Á meðan vér höfum nú þvílík fyrirheit, kærustu vinir, þá förum til og hreinsum
oss af allri saurgan holdsins og andans og áfram förum meður helguninni í
guðshræðslu. Höndlið oss. Öngum gjörðu vér mein, öngum gjörðu vér skaða,
öngvan drógu vér á tálar. Þetta segi eg ekki yður til fordæmingar. Því að eg
hefi áður sagt það þér eruð í voru hjarta samt til að deyja með og að lifa
með. Glaður tala eg við yður, mörgu hrósa eg af yður. Uppfylltur em eg
hugganar, yfirgnæfanlegur em eg í allri vorri hryggðan. Því þá vér komum í
Makedónía, hafði vort hold öngva ró, heldur í öllu liðu vér hryggðan, hið ytra
í baráttu, hið innra í óttablendni. En Guð, sá er huggar lítilmagnana, hann
huggaði oss fyrir tilkomu Títi.

En eigi alleinasta fyrir hans tilkomu, heldur einninn fyrir þá huggan þar hann
var af yður meðhuggaður, kunngjörandi oss yðra forlenging, yðvarn ekka, yðra
kostgæfni um mig svo að eg gleð mig enn meir. Því það eg hryggða yður fyrir
bréfið, iðrar mig ekki. Og þótt mig iðraði það, kann vera fyrst að eg sé að
það bréf hefir aðeins um stundarsakir hryggt yður, svo gleð eg mig nú þó, eigi
af því það þér voruð hryggvir, heldur það þér voruð hryggvir til iðranar. Því
að þér eruð guðlega hryggvir vorðnir svo að þér fenguð öngvan skaða af oss í
neinu. Því að guðleg hryggðan verkar iðran til hjálpræðis þá er öngvan iðrar,
en þessa heims hryggðan verkar dauða.

Sjáið, það þér eruð guðlega hryggvir vorðnir, hverja alúð það hefir með yður
verkað, þar að auk forsvar, heift, ótta, forlengtan, vandlætan, hefnd. Og í
öllum hlutum þá hafi þér auðsýnt yður að þér eruð skírir þess verks. Fyrir því
þó að eg skrifaði yður, þá er það ekki hans vegna skeð, sem reitingina framdi,
og ekki hans vegna, sem reittur er, heldur þess vegna það yðar kostgefni við
oss opinber yrði hjá yður fyrir Guði. Af því þá erum vér vorðnir
huggaðir það þér eruð huggaðir. En þó höfum vér enn yfir allt fram glatt oss
meir yfir fögnuði Títi því að hans andi er á nýju endurnærður til allra yðar.
Því hvað eg hefi hrósað af yður fyrir honum, í því verð eg eigi vanvirtur,
heldur líka svo sem að allt það er sannleiki hvað eg hefi við yður talað, svo
er og einninn vor hrósan hjá Títo sannleikur vorðinn. Og honum er af hjarta
öldungis vel til yðar þá er hann hugleiðir hlýðni allra yðarra, hverninn þér
hafið af ótta og skjálfta hann meðtekið. Eg gleð mig og það eg má alls góðs
til yðar treysta.

Áttandi kapítuli
Eg kunngjöri yður, kærir bræður, þá Guðs náð, sem gefin er safnaðinum í
Makedónía, því að þeirra fögnuður var þá yfirgnæfanlegur. Þann tíð þeir urðu
fyrir mörg harmkvæli reyndir og þótt að þeir voru næsta fáskrúðaðir, þá hafa
þeir þó ríkulega gefið í öllum einfaldleik. Því að eftir öllu megni (það vitna
eg) og yfir megn fram voru þeir sjálfviljugir og beiddu oss með mörgum
áminningum það vér meðtækjum þá góðgjörð og samlag nauðþurftarinnar, sem þeim
heilögum veittist, og eigi sem vér vonuðum, heldur gáfu þeir í fyrstu sjálfa
sig Drottni og oss eftir það fyrir Guðs vilja sakir það vér hlutum að áminna
Títum eftir því hann hafði áður upphafið, svo skyldi hann og fullenda slíka
velgjörð yðar á milli.

En líka sem þér yfirgnæfið í öllum greinum, í trúnni, í orðum, í
viðurkenningunni og í allri kostgæfni og í yðrum kærleika til vor, svo afrekið
einninn það þér yfirgnæfið og í þessari velgjörð. Eg segi ekki sem bjóði eg
það, heldur á meðan það að hinir aðrir eru svo kostgæfnir, þá reyni eg yðvarn
kærleika hvort hann er af réttum huga í því þér vitið náð vors Drottins Jesú
Kristi, þá, Þótt hann væri ríkur, varð hann þó volaður yðar vegna upp á það
þér yrðuð fyrir hans fátækt auðugir. Og mína ráðþægni gef eg í þessu
því að þetta er yður nytsamlegt. Þér sem upp hafið byrjað fyrir tólf mánuðum
eigi einasta gjörninginn, heldur jafnvel viljann, því fullkomnið nú og einninn
gjörninginn upp á það líka sem að þar er hneigilegur hugur til viljans svo sé
þar og einninn hneigilegur hugur til gjörningsins af því sem þér hafið til.
Því fyrst hann er góðviljaður, þá er hann þakknæmur eftir því sem hann hefir
til, en eigi eftir því hann hefir ekki.

Eigi sker það í þá meining það aðrir hafi hvíld, en þér hrelling, heldur að
það sé líka svo að yðar gnægð þjóni þeirra þurft í þessari hallæristíð upp á
það að þeirra gnægð eftir á þjóni yðvarri þurft og það ske hvað líkt er, sem
að skrifað er: Þann er miklu safnaði hafði ekkert afgangs, og sá er litlu
safnaði, hann hafði öngvan brest. En Guði sé þakkir sem slíka fyrirhyggju
hefir gefið í hjarta Títi til yðar. Því að hann meðtók að sönnu þá áminning,
en með því hann var svo mjög kostgæfinn er hann af sínum eigin vilja til yðar
farinn.

En vér sendum með honum vorn bróður, þann er lof hefir í evangelio um allar
samkundur. Og eigi alleinasta það, heldur er hann einninn skikkaður út af
samkundunum oss til förunauts til þessarar velgjörðar, sem fyrir oss verður
saman söfnuð Drottni til sæmdar, og að gæta þess það enginn mætti eftir oss
segja nokkuð vont slíkrar auðigrar næringar hálfu, sem fyrir oss verður saman
dregin, og vakta að það færi sæmilega, eigi alleinasta fyrir Drottni, heldur
einninn líka fyrir mönnum.

Svo höfum vér og sent með þeim bróður vorn, þann vér höfum oft reynt í mörgum
greinum það hann sé kostgæfinn, en nú miklu kostgæfnari. Og vér höfum mikið
traust á yður, sé það Títus vegna (sem er minn lagsmann og hjálparmaður yðar á
milli) eður vegna vorra bræðra (hverjir að eru postular samkundanna og dýrðar
Krists) fyrir því hafið í ljósi auðsýning yðvars kærleika og vorrar hrósanar
um yður viður þessa einninn í augliti safnaðanna.

[Níundi kapítuli]
Því af þessari næringarbjörg, sem þeim heilögum sker, er mér eigi þörf á að
skrifa yður til um því að eg veit yðvarn góðan vilja, hvar af eg hrósa hjá
þeim úr Makedónía og segi það Akkaia er fyrir tólf mánuðum reiðubúin. Og yðart
eftirdæmi hefir marga til knúið. En eg hefi af því þessa bræður hingað sent
svo það vor hrósan út af yður yrði ei að öngu í þeirri grein og þér séuð
reiðubúnir líka svo sem að eg hefi sagt út af yður svo að ef þeir úr Makedónía
kæmu meður mér og fyndi yður óviðurbúna svo vér (eg vil eigi segja þér) verðum
ekki skammaðir með slíkri hrósan.

En eg hefi álitið það fyrir nauðsyn að áminna bræðurna það þeir færi fyrst til
yðar að reiðubúa þessa áðurlofaða blessan það hún sé til reiðu svo sem það sé
blessan, en engin ágirni. En eg segi það hver hann sáir sparlega, sá mun
sparlega uppskera, og hver hann sáir niður í blessanum, sá mun og einninn í
blessanum uppskera, hver einn eftir sínu hugboði, eigi meður óvilja eður kúgan
því að hýran gjafara hefir Guð sér kæran.

Því Guð er máttugur að gjöra það allsháttuð náð sé gnógleg meðal yðar svo að
þér hafið allsgnægð í öllum hlutum og yfirgnæfið í öllum góðum verkum. Svo sem
að skrifað er: Hann útdreifði og gaf fátækum, hans réttlæti blífur um aldir
alda. En sá er sæðið gefur kornsæðaranum, sá mun og gefa brauðið til
fæðslunnar, hann mun og margfalda yðvart sæði og aukast láta frjóvgan yðvars
réttlætis það þér séuð auðugir í öllum hlutum með allan einfaldleik sem fyrir
oss verkar þakkargjörð Guði. *

Því að sú næringarstoð þessarar bjargar uppfyllir ekki alleinasta þá nauðþurft
heilagra, heldur yfirgnæfir einninn í því það margir þakka Guði fyrir þessa
vora trúa þjónustu og prísa Guð yfir yðvarri hlýðugri viðurkenningu Krists
guðsspjalla og yfir yðvarri einfaldlegri hjálparstoð til þeirra og til allra
og yfir þeirra bænum fyrir yður, hverja að forlengir eftir yður fyrir
sakir þeirrar yfirgnæfanlegrar Guðs náðar í yður. En Guði sé þakkir fyrir sína
óumræðilega gáfu.

Tíundi kapítuli
En eg, Páll, beiði yður fyrir góðgirnd og hógværi Krists, sá sem að í nálægð
er lágur yðar á milli, en í fjarska em eg þanninn djarfur við yður. Því bið eg
yður það mér sé ekki þörf nálægum djarflega að höndla og þá djörfung frammi
hafi sem mér verður til lögð viður suma þeir oss akta sem gengu vér eftir
holdsins plagsið. Því þótt vér göngum í holdinu, þá skríðum vér þó eigi eftir
holdlegum plagsið því að herskrúði vors riddaraskapar er eigi holdlegur,
heldur máttugur fyrir Guði til niðurbrots þeirri staðfestu, hvar með vér niður
brjótum þá ásetning og alla hæð sem að sig upp hefur í gegn Guðs viðurkenningu
og að herfangi tekur alla skynsemd undir Krists hlýðni og erum reiðubúnir að
hefna allrar óhlýðni þá er yðar hlýðni er uppfyllt. Dæmi þér eftir áliti.

Treystir nokkur þar upp á það hann sé Krists, þá þenki sá einninn þetta hjá
sjálfum sér, það líka sem að hann heyrir Kristi til, svo heyru vér einninn
Kristi til. Og þó að eg hrósaði mér nokkuð framar út af þeirri vorri makt sem
Drottinn hefir oss gefið yður til betrunar og ekki til fordjörfunar, þá munda
eg þó ekki til skammar verða. En þetta segi eg upp á það þér látið yður ei
þykja sem hefða eg viljað skelfa yður með bréfum. Því að þau bréfin (segja
þeir) eru þung og sterk, en nálægð líkamans er veik og málið forsmánarlegt.
Hver þess konar er, hann þenki það líka sem vér erum með orðin í bréfunum í
fráverunni, svo dirfunst vér einninn að vera með gjörninginum í nálægðinni.

Því að vér dirfunst ekki að reikna oss eður telja meðal þeirra sem sig sjálfir
lofa. En með því þeir meta sig hjá sjálfum sér og halda svo einasta nokkuð út
af sér sjálfum, þá undirstanda þeir ekkert. En vér hrósum oss ekki
yfir mál fram, heldur alleinasta eftir skammti þeirrar reglu þar eð Guð hefir
oss þann skammt með afmetið: Að geta náð einninn allt til yðar. Því að vér
fórum ekki of langt í frá svo sem að hefðu vér eigi náð getað allt til yðar.
Því vér erum komnir allt til yðar meður Krists guðsspjöllum og hrósum oss ekki
fram yfir það mál í annarlegu erfiði og vonum nú nær yðar trú frjóvgast í yður
það vér munum víðara komast eftir vorri reglu og predika einninn þetta
evangelium þeim sem hinumegin yðar búa og hrósa oss ekki í því sem með
annarlegri reglu er tilbúið.

Ellifti kapítuli
En hver sér hrósar, sá hrósi sér í Drottni. Því fyrir það er enginn reyndur
það hann lofar sig sjálfur, heldur það Drottinn lofar hann. Gæfi Guð þér
þylduð mér litla eina fávisku til góða, að sönnu þolið þér mér hana til góða.
Því eg vanda um við yður með guðlegu vandlæti því að eg hefi fastnað yður
einum manni svo að eg í hendur selda Kristi skírlífa mey. En það óttunst eg að
líka sem höggormurinn tældi Evu með sinni fláræði, svo líka megi og
fordjarfast yðar hugskot og af falla í frá þeim einfaldleik, sem að er í
Kristo, í því ef sá sami, sem til yðar kemur, predikaði einn annan Jesúm, þann
vér höfum ei predikað, eða ef þér meðtækið annan anda, þann þér höfðuð ekki
meðtekið, elligar annað evangelium, það þér höfðuð ekki meðtekið, þá umliðu
þér þá réttlega.

Því að eg held það eg sé eigi minni heldur en þeir hinir æðstu postular eru.
Og þótt eg sé fáfróður í málinu, þá em eg þó eigi fáfróður í viðurkenningunni
því eg em hjá yður öldungis vel kenndur. Eða hefi eg syndgast í því það eg
minnkaða mig svo að þér upphefðust því að eg hefi kunngjört yður þetta
evangelium fyrir ekkert? Og því hefi eg svipt aðrar samkundur og verðlaunin
frá þeim tekið, það eg predikaði yður. Og þann tíð eg var hjá yður nálægur og
mig skorti, var eg öngum þungur því mína nauðþurft uppfylltu þeir
bræður sem komu af Makedónía. Og í öllum hlutum gætta eg mín að vera utan
þyngsla við yður, og svo vil eg gæta mín héðan í frá.

Því svo sannarlega sem Krists sannleikur er í mér, þá skal mér þessi hrósan í
héruðum Akkaia ekki tilstífld verða. Hverninn þá það? Að eg skylda eigi elska
yður? Guð veit það. En hvað eg gjöri og vil gjöra, það gjöri eg fyrir það að
eg afkvisti þeim það tilefni, sem tilefnis fara á leit, það þeir mættu hrósa
sér að þeir sé svo sem vér. Því að þess háttar falspostular og sviksamlegir
erfiðismenn umvenda sér til Krists postula. Og það eru eigi undur því sjálfur
andskotinn umsnýr sér stundum til ljóssins engils. Fyrir því er það eigi
mikils vert þótt hans þénarar umvendi sér einninn til réttlætisins predikara,
hverra endalok munu verða eftir þeirra verkum.

Eg segi nú enn aftur það enginn meini það eg sé fávís. En ef eigi þá meðtakið
mig sem annan fávísan svo það eg hrósi mér einninn nokkuð lítið. Hvað eg tala
nú, það tala eg eigi svo sem í Drottni, heldur svo sem í fávisku. Með því vér
erum í hrósunina komnir, að því margir hrósa sér eftir holdinu, vil eg einninn
hrósa mér því að þér umlíðið gjarnan fáfróða með því þér eruð sjálfir vitrir.
Þér umlíðið þótt nokkur hneppi yður í þrælkan, þótt nokkur skammyrði yður,
þótt nokkur taki frá yður, þótt nokkur hrokist upp við yður, þótt nokkur slái
yðra ásjánu. Þetta segi eg eftir óvirðing svo sem að væru vér breyskvir
vorðnir.

Í hverju helst sem það nokkur er djarfur (eg tala í heimsku), þá em eg einninn
djarfur. Þeir eru ebreskir, eg einninn. Þeir eru Íraelíti, eg einninn. Þeir
eru Abrahams sæði, eg einninn. Þeir eru Krists þénarar (eg tala heimskulega).
Eg em miklu framar. Eg hefi meir erfiðað, eg hefi meiri högg liðið, eg em
oftar fanginn verið, oftar í dauðans hættu. Af Gyðingum hefi eg fimm sinnum
féngið xl slög einu færra, þrisvar sinnum em eg húðstrýktur, einu sinni
grýttur, þrisvar hefi eg skipbrot liðið, dag og nótt var eg í sjávardjúpi. Oft
þá hefi eg í ferðum verið, eg em verinn í háskasemdum til vats, í
háskasemdum meðal morðingja, í háskasemdum millum Gyðinga, í háskasemdum meðal
heiðinna, í háskasemdum í borgum, í háskasemdum á eyðimörku, í háskasemdum á
sjó, í háskasemdum meðal falskra bræðra, í eymdum og erfiði, í miklum vökum, í
hungri og þorsta, í miklum föstum, í kulda og klæðleysi.

Fyrir utan það sem hið innra kann við að bera, einkum það eg daglega verð
yfirrunninn, berandi áhyggju fyrir öllum söfnuðum. Hver er veikur og að eg
verði eigi veikur? Hver verður svo hneykslaður að eg stikna ekki? Ef eg skal
þó hrósa mér, þá vil eg hrósa mér míns breyskleika. Guð og faðir vors Drottins
Jesú Kristi, sá blessaður er um aldir, veit það eg lýg ekki að til Damasko það
landstjórnari konungsins Areta lét geyma borgina Damaskum og vildi láta grípa
mig. Og eg varð látinn út um vindaugað í ofan fyrir múrinn og svo flýða eg úr
hans höndum.

Tólfti kapítuli
Þó að hrósunin sé mér ekki nytsamleg, þá vil eg þó koma við sjónirnar og
opinberingar Drottins. Eg þekki mann í Kristo. Fyrir fjórtán árum var hann í
líkamanum? Það veit eg eigi. Eða var hann utan líkama? Veit eg eigi. Guð veit
það. Sá sami varð rykktur allt upp í hinn þriðja himin. Og eg þekki glöggt
þann mann - hvort hann var í líkama eður utan líkama, veit eg eigi, Guð veit
það -hann varð upp rykktur í Paradís og heyrði óumræðileg orð, þau sem enginn
mann fær út talað. Af þessu vil eg mér hrósa, en af sjálfum mér til vil eg
eigi hrósa mér nema einasta míns breyskleika. Og þótt að eg vilda mér hrósa,
gjörða eg ekki fyrir það fíflslegana því að eg vil segja sannleikinn. En eg
sporna við því þar fyrir það enginn haldi mig æðra en svo sem hann á mér sér
eða af mér heyrir.

Og svo að eg stæri mig ekki af mikilleik þessara opinberinga er mér gefinn
%fleinn í holdið, einkum andskotans
eyrindreki, hver mig með knefum slær upp á það eg stæri mig ekki, um hvað eg
hefi beðið Drottin þrisvar það hann víki í burt frá mér, og hann sagði til
mín: Lát þér nægja mína náð því að minn kraftur er í breyskum máttugur. Fyrir
það vil eg sem fegnastur hrósa mér míns breyskleika svo að kraftur Krists
byggi meður mér. * Fyrir því em eg góðhugaður í breyskleikum, í vanvirðingum,
í nauðum, í ofsóknum, í þrengingum Krists vegna. Því nær eg em breyskur, þá em
eg öflugur.

Eg em fífl vorðinn af þeirri hrósan. Þar hafi þér þvingað mig til. Því að eg
skylda lofast af yður af því að eg em öngvan mun minni en hinir æðstu postular
hverninn þó að eg sé ekkert af því þar eru postulateikn gjörð yðar á milli í
allri þolinmæði, í táknum, í stórmerkjum og kraftaverkum. Því í hverju er það
að þér eruð minni háttar en aðrar samkundur nema alleinasta í því það eg
veitta yður eigi sjálfur neinn þunga? Fyrirlátið mér þann glæp. Sjáið, eg em
reiðubúinn í þriðja sinn að koma til yðar, og eg vil eigi vera yður þungur að
því eg spyr eigi eftir yðru, heldur að yður. Því börnin eiga öngvar nægtir
foreldrunum saman að draga, heldur foreldrarnir börnunum.

En eg vil sem fegnastur gefa mig út og útgefinn verða fyrir yðrar sálir hversu
sem eg elska yður mjög og eg þó lítt elskaður verð. En látið svo vera það eg
hafi ekki gjört yður þyngsl, heldur með því eg var slægur, veidda eg yður með
slægðum. En hefi eg nokkurn á tálar dregið fyrir einhvern þeirra sem eg senda
til yðar? Eg áminnta Títum og sendi með honum einn bróður. Hefir Títus nokkuð
tælt yður? Höfu vér ekki í einum anda og í sömu fótsporum gengið? Látið yður
nú þykja aftur það vér forsvörum oss við yður. Vér tölum í Kristo fyrir Guði.

En allt þetta sker yður, mínir kærustu, til betranar. Því eg óttunst, ef að eg
kem, það eg finni yður ekki svo sem að eg vil og þér finnið mig ekki einninn
sem þér viljið svo þar sé ekkert hat, agg, reiði, þræta, bakmælgi, kvis,
hrokaskapur og órói yðar á milli svo að þá er eg kem það Guð niðurlægi mig enn
aftur að nýju hjá yður og eg hljóti ekka að líða yfir mörgum þeim er
áður höfðu syndgast og öngva yfirbót gjörðu fyrir þann óhreinleik, hóranir og
óráðvendi sem þeir hafa framið.

Þrettándi kapítuli
Komi eg í þriðja sinn til yðar, svo skal í tveggja eður þriggja votta munni
standa öll málaferli. Eg sagða yður það áður fyrir, og eg segi yður það
fyrirfram svo sem nálægur í annað sinn og skrifa yður það nú til fjarlægur sem
áður til forna höfðu syndgast og öllum hinum öðrum: Því ef eg kem aftur í
annað sinn, vil eg eigi spara af því þér leitið eftir það þér einnhvern tíma
verðið varir þess sem í mér talar, einkanlega Krists sem ekki er breyskur yðar
í milli, heldur máttugur er meðal yðar. Og þótt hann sé krossfestur í
breyskleika, þá lifir hann þó af Guðs krafti. Og þó að vér séum einninn
breyskvir í honum, þá lifum vér þó með honum í Guðs krafti meðal yðar.

Reynið yður sjálfir hvort þér eruð í trúnni. Reynið yður sjálfir eða þekki þér
ekki sjálfir yður það Jesús Kristur er í yður? Nema það sé að þér séuð
gæskulausir. En eg vona að þér þekkið það vér erum eigi gæskulausir. En eg bið
þess Guð að þér hafist ekkert vont að, eigi upp á það að vér sýnunst
gæskufullir, heldur upp á það þér gjörið hið góða og vér séum svo sem þeir
hinir gæskulausir. Því að vér megum ei nokkuð í gegn sannleikanum, heldur
fyrir sannleikinn. Því gleðju vér oss, þá vér erum breyskir, en þér eruð
máttugir. Og það sama æskjum vér einninn, einkum yðra algjörvi, hvar fyrir eg
skrifa slíkt fráverandi svo að eg þurfi ekki, þá eg em nálægur, harðindi fram
að hafa eftir þeirri makt sem Drottinn hefir mér til betrunar, en ekki til
fordjörfunar gefið.

Hvað að auk er, góðir bræður, gleðjið yður. Verið fullkomnir, hugstyrkið yður,
verið samlyndir, verið friðsamir. Þá man Guð friðarins og ástseminnar vera með
yður. Heilsið hver öðrum innbyrðis með heilögum kossi. Yður heilsa
allir helgir. Náð vors Drottins Jesú Kristi og Guðs kærleiki og samtenging
heilags anda sé með yður öllum. Amen.

Sá annar pistill til þeirra í Korintíu, sendur frá Filippen í Makedónía fyrir
Títon og Lúkam.