Heimskringla/Haraldar saga hárfagra/17
Um vorið er ísa leysti stikuðu Gautar Gautelfi, að Haraldur konungur skyldi eigi mega leggja skipum sínum upp í landið. Haraldur konungur hélt skipum sínum upp í elfina og lagðist við stikin, herjaði þá á bæði lönd og brenndi byggðina.

Svo segir Hornklofi:

Grennir þröng að gunni
gunnmárs fyr haf sunnan,
sá var gramr, og gumnum,
goðvarðr, und sig jörðu,
og hjálmtamiðr hilmir
hólmreyðar lét ólman
lindihjört fyr landi
lundprúðr við stik bundinn.

Síðan riðu Gautar með her mikinn og héldu orustu við Harald konung og varð þar allmikið mannfall og hafði Haraldur konungur sigur.

Svo segir Hornklofi:

Ríks, þreifst reiddra öxa
rymr, knáttu spjör glymja,
svartskyggð bitu seggi
sverð þjóðkonungs ferðar,
þá er, hugfylldra hölda,
hlaut andskoti Gauta,
hár var söngr of svírum,
sigr, flugbeiddra vigra.