Íslenzkar þjóðsögur og æfintýri/Galdrasögur/Kveðið til varnar
Einu sinni var bóndadóttir á bæ. Hún vakti um nótt í rúmi sínu, en aðrir sváfu. Þá heyrði hún að komið var upp á gluggann yfir rúminu og sagt:

„Margt býr í þokunni,
þokaðu úr lokunni,
lindin mín ljúf og trú.“

Bóndadóttir svarar þegar:

„Fólkið mín saknar
og faðir minn vaknar;
hann vakir svo vel sem þú.“

Við það hvarf draugurinn burtu og vitjaði hennar aldrei aftur.

Öðru sinni kom draugur á glugga um nótt þar sem maður lá vakandi. Draugurinn kvað:

„Maður leiddi mann við mjöðm
og mældi hann út með faðmi“

og sagði manninum bæta við. Maðurinn kvað í móti:

„Ærnar tína fjallaföðm
og fengjar skipta baðmi.“

Þóttist þá draugsi hafa orðið ósvinnur fyrir, er manninum varð svo létt um að setja botninn í vísuna.

Maður nokkur hitti einu sinni einn af vítisárum á ferð. Verður maðurinn þá fyrri til en árinn og segir:

„Hvaðan komstu að hitta mig?“

Árinn:

„Héðan af norðurgrandanum.
Sendur er ég að sækja þig
af sjálfum höfuðfjandanum.“

Þá svarar maðurinn:

„Hafðu ekki hót með mig
því helgaður er ég andanum.
Svo búinn aftur sendi ég þig
sjálfum höfuðfjandanum.“

Lötraði árinn þá burtu við svo búið sneypulegur