Íslenzkar þjóðsögur og æfintýri/Galdrasögur/Brúni klárinn
Einu sinni komu tveir góðkunningjar Eiríks prests til hans. Þeir komu sunnan úr Grindavík og ætluðu heim til sín austur í Flóa, en voru gangandi. Þeir sögðu við Eirík að nú væri gott að hafa hest til að hvíla sig á. Eiríkur sagði að hann ætti brúnan klár fyrir austan túnið og mættu þeir taka hann; þeim væri óhætt að tvímenna á klárnum því hann væri sinaseigur þó hann sýndist ekki svo feitur. Sagði hann að þeir skyldu sleppa klárnum við Ölfusá og hirða ekki meira um hann því gamli Brúnn mundi skila sér sjálfur. Þeir þökkuðu presti innilega fyrir greiðann og fóru síðan. Fundu þeir hestinn og var hann ósköp magur. Þeir fóru samt á bak honum báðir. Hljóp þá klárinn á stað og það svo hart að yfir þá gekk og voru þeir fyrr komnir austur að ánni en þeir hefðu getað vænzt eftir á beztu hestum því þeir vissu varla af sér á leiðinni; svo var hesturinn vakur og bráðfljótur. Þeir fóru af baki við ána og létu hestinn verða þar eftir. En þegar þeir litu við aftur sáu þeir þar engan hest, heldur gamlan og skininn hrosshaus, og þóttust nú skilja hvernig Eiríkur hefði hjálpað sér með kunnáttu sinni.