Nýja testamenti Odds Gottskálkssonar/Annar pistill s. Petrus


Fyrsti kapítuli
Símon Petrus, þjón og postuli Jesú Kristi.

Þeim sem meður oss samlíka trú hafa hlotnað í réttlætinu því sem að Guð gefur
og lausnarinn Jesús Kristus.

Náð og friður áaukist yður fyrir kynning Guðs og Jesú Kristi, vors Drottins.

Af því oss eru allsháttaðir hans guðlegir kraftar veittir, hverjir til lífsins
og guðlegs lífernis henta, fyrir viðurkenning þess sem oss hefir kallað fyrir
sína dýrð og dyggð, fyrir hverja hið dýrðmæta, og hið allra stærsta fyrirheit
er oss veitt svo að þér fyrir það sama hluttakarar yrðuð guðlegrar náttúru ef
þér flýið forgengilegar girndir veraldarinnar.

Því hafið þar alla yðar kappsmuni á og auðsýnið í yðvarri trú dyggðina, og í
dyggðinni vitsmunina, og í vitsmununum hófsemina og í hófseminni þolinmæðina,
og í þolinmæðinni guðræknina, og í guðrækninni bróðurlegan kærleika, og í
bróðurlegum kærleika almennilega ástúð. Því ef þetta er gnóglegt hjá yður, þá
mun það ekki yður iðjulausa né óávaxtarsama vera láta í viðurkenningu vors
Drottins Jesú Kristi. En hann sem þetta hefir ekki, sá er blindur og
forgleymir hreinsun sinna fyrru synda.

Fyrir því, kærir bræður, leggið þess meiri kappsmuni á yðra kallan og
útvalning stöðugri að gjöra. Því ef þér gjörið það, munu þér eigi misfalla og
mun yður svo inngangurinn gnóglegana gefinn verða í ævinlegt ríki vors
Drottins og lausnarans Jesú Kristi.

Fyrir því vil eg eigi afláta að áminna yður jafnlega um þetta þó að þér vitið
það og eruð styrkvir í nærveranlegum sannleika. Því að eg held það réttilegast
svo lengi sem að eg em í þessu hreysi að uppvekja og á að minna yður. Því eg
veit það eg hlýt snarlega mitt hreysi af að leggja að því eð Jesús Kristus
hefir mér opinberað. En eg vil kapps um kosta það þér alla vega (eftir mína
útför) hefðuð slíkt til minnis að halda.

Því að eigi höfum vér þeim dæmafróðum frásögum eftirfylgt þá vér gjörðum yður
kunnan kraft og hingaðkomu vors Drottins Jesú Kristi, heldur höfum vér sjálfir
séð hans dýrð þann tíð hann af Guði föður meðtók dýrð og heiðran fyrir
raustina sem til hans skeði í mikilli dýrð þess háttar: Þessi er minn
elskulegur sonur, á hverjum eg hefi þókknan. Og þessa raust heyrðu vér af
himnum verða þá er vér vorum með honum upp á fjallinu helga.

Vér höfum öflugt spádómsorð. Og þér gjörið vel þér hafið þar gát á svo sem að
því ljósi þar lýsir í myrkum stað þar til dagurinn birtir og morgunstjarnan
upprennur í yðrum hjörtum. Og það skulu þér fyrst vita að enginn spádómur í
ritninginni sker af eiginlegri útleggingu. Því að þar er eigi nokkurn tíma
neinn spádómur eftir mannsins vilja framfluttur verið, heldur af heilögum anda
tilknúðir hafa þeir Guðs heilagir menn talað.

Annar kapítuli
En þar voru falsspámenn meðal fólksins. Svo munu og einninn meðal yðar verða
lygisamir lærendur sem jafnframt innleiða munu háskasamlegar tvídrægnir og
afneita Drottni, þeim sem þá hefir endurkeypt, og munu yfir sjálfa sig leiða
snöggva glatan. Og margir munu eftirfylgja þeirra munaðlífi, fyrir hverja
sannleiksvegurinn mun lastaður verða. Og fyrir ágirnd upploginna orða
munu þeir á yður græða, hverra dómsáfelli þegar fyrir löngu mun eigi þrotna og
þeirra fyrirdæming sæfir eigi.

Því ef Guð hefir eigi þyrmt englunum þeim sem syndguðust, heldur hefir steypt
þeim meður hlekkjum myrkranna til helvítis og ofurgefið það þeir til dómsins
varðveittust og hefir eigi þyrmt hinni fornu veröld, heldur varðveitti Nóha,
þann réttlætis predikara, sjálfan áttanda og innleiddi svo flóðið yfir veröld
hinna ómildra og hefir borgirnar Sódóme og Gómorre að ösku gjört, umturnað og
fordæmt, setjandi þar með þeim ómildum eftirdæmi sem seinna meir koma munu og
frelsaði hinn réttláta Lot, hverjum sá skammsamlegur lýður alla meinbægni
gjörði meður þeirra saurljótu líferni. Með því hann var réttlátur og byggði á
meðal þeirra svo að hann hlaut að sjá það og heyra, þá kvöldu þeir daglegana
réttláta sálu meður þeirra ranglátum verkum. Drottinn kann milda úr
freistninni að frelsa, en hina ranglátu að varðveita til kvalanna á dag
dómsins.

En einna mest þá sem holdinu eftirfylgja og saurugum girndum og herradóminn
forsmá eru dristugir, sérgóðir, eigi ægjandi tignarveldið að lasta sem þó
englarnir, þeir eð meira mátt og kraft hafa, eigi borið geta þann löstunardóm
í gegn sér af Drottni. En þeir eru líka sem skynlaus kvikindi, hver af náttúru
eru þar til alin það þau veidd og slátruð verði. Þeir lasta það hvað þeir
ekkert af vita og munu svo fyrirfarast í þeirra fortöpun og ranglætisins
verðlaun þar af hljóta.

Þeir halda fyrir sælgæti daglegar kræsingar. Þeir eru óþekkt og flekkanir,
bramla af yðar þurfagjöfum í sínum afvegum og rússéra út af yðru, hafa augun
full hórdóma og að syndgast kunna þeir ekki að linna og ginna að sér
staðlitlar sálir, hafa gegnumsmogið hjarta af ágirni, bölvanarsynir,
yfirgefandi réttan veg og fara villir og eftirfylgja vegi Balam, sonar Bósor,
hver að elskaði verðlaun ranglætisins. En hann hafði straffan sinnar
yfirtroðningar sem var að það hið mállausa, klyfbærilega dýr talaði mannlegri
raust og aftraði svo spámannsins fávisku. Þeir eru brunnar án vats og
ský af vindi drifin, hverjum að varðveitist myrkvanna þoka að eilífu. Því að
þeir tala drambsöm orð hégiljunnar og teygja fyrir munaðsemi til holdlegra
girnda þá hina sem réttilega umflýðir voru og nú vegarvillir ganga og heita
þeim frelsi sem þeir eru þó sjálfir fortöpunarinnar þrælar. Því hvar af sem
nokkur er yfirunninn, þess þjón er hann vorðinn. Því fyrst þeir eru umflýðir
saurendum veraldarinnar fyrir viðurkenning Drottins og lausnarans Jesú Kristi,
en verða síðan aftur í hið sama vafðir og yfirunnir, þá er hjá þeim síðara
vorðið verra hinu fyrra. Því að betra væri þeim það þeir hefðu ekki þekkt
réttlætisins götu en það þeir þekki hana og umvenda sér í frá því heilaga
boðorði sem þeim er gefið. Sannlega hendir þá það hvað í sönnum orðskviði
plagar að segjast að hundurinn er aftur horfinn til sinnar spýju, og: Þvegið
svín veltir sér aftur í sömum saur.

Þriðji kapítuli
Þessi er sá annar pistill sem eg skrifa yður, hinir kærustu í hverjum eg
upphvet og áminni yðvart skært hugskot svo að þér hugleiðið þau orð sem yður
áður fyrirfram eru sögð af heilögum spámönnum og af vorum boðburði, vér sem
erum postular Drottins og lausnarans.

Og í fyrstu þá vitið það á síðustum dögum munu koma spottarar, hverjir eftir
þeirra eiginlegum girndum munu ganga og segja: Hvar er fyrirheit hans tilkomu?
Því þaðan í frá feðurnir söfnuðu, blífa allir hlutir svo sem af upphafi
sköpunarinnar verið er. Því viljandi látast þeir eigi vita það að himnarnir
einninn voru forðum tíð, þar með það jörðin af vatninu og í vatninu stóðst
fyrir Guðs orð. Þó varð söm áður veröldin í þann tíð fyrir þau sömu með
vatsflóðinu fordjörfuð. Svo og einninn sá himinn og jörð, sem nú er, verða
fyrir hans orð spöruð svo það þau eldinum varðveitt verði á dómsins
dag og til fyrirdæmingar ómildra manna.

En eitt sé óhulið fyrir yður, hinir kærustu, það einn dagur fyrir Drottni er
sem þúsund ára og þúsund ár svo sem einn dagur. Drottinn seinkar eigi því hann
fyrirhét svo sem það sumir halda, heldur hefir hann þolinmæði við oss og vill
eigi það nokkur fortapist, heldur það hver maður snúi sér til yfirbótar. En
dagur Drottins man koma sem þjófur um nótt, á hverjum himnarnir munu forganga
meður stórbrestum, en himintunglin af hita bráðna, og jörðin og þau verk, sem
þar eru inni, munu uppbrenna.

Með því að allt þetta skal nú forganga, hvílíkum byrjar yður þá að vera með
heilögu athæfi og mildiverkum, þér sem eftirbíðið og skundið að þeirri tilkomu
þess drottinsdagsins, á hverjum himinninn af eldi forgengur og himintunglin af
hita bráðna. En vér væntum nýs himins og nýrrar jarðar eftir hans fyrirheiti,
í hverjum að réttlætið byggir.

Fyrir því, mínir kærustu, meðan þér skuluð þess vænta, þá kostgæfið það þér
fyrir honum óflekkaðir og óstraffanlegir í friðinum fundnir verðið. Og
þolinmæði vors Drottins haldið fyrir yðra sáluhjálp sem yður einninn vor
elskulegur bróðir, Páll, eftir þeirri speki eð honum er gefin, skrifað hefir
svo sem að hann í öllum bréfum þar um ræðir, í hverjum að eru sumir hlutir
þungir að skilja, hverja hinir ófróðu og staðlausu lýta svo sem einninn aðrar
ritningar til þeirra eiginlegrar fyrirdæmingar.

En þér, mínir elskulegir, á meðan þér fyrirfram vitið, þá vaktið yður það þér
ekki fyrir villu dáðlausra manna fráleiddir verðið og affallið í frá yðrum
eiginlegum staðleik. En vaxið í náðinni og viðurkenningu vors Drottins og
lausnarans Jesú Kristi. Þeim sama sé dýrð nú og um eilífleg dægur. Amen.