Íslenzkar þjóðsögur og æfintýri/Draugasögur/Vögum, vögum, vögum vær
Á einum kirkjustað bar það til að andar tveir sáust sitja á kirkjugarðinum við sálarhliðið; héldust þeir í hendur og reru svo kveðandi:

Vögum, vögum, vögum vær
með vora byrði þunga,
af er nú sem áður var
í tíð Sturlunga
og í tíð Sturlunga.