Baldurs draumar
1
Senn váru Æsir 
allir á þingi 
ok Ásynjur 
allar á máli, 
ok um þat réðu 
ríkir tívar, 
hví væri Baldri 
ballir draumar. 

2
Upp reis Óðinn, 
alda gautr, 
ok hann á Sleipni 
söðul of lagði; 
reið hann niðr þaðan 
niflheljar til; 
mætti hann hvelpi, 
þeim er ór helju kom. 

3
Sá var blóðugr 
um brjóst framan 
ok galdrs föður 
gól of lengi; 
fram reið Óðinn, 
foldvegr dunði; 
hann kom at hávu 
Heljar ranni. 

4
Þá reið Óðinn 
fyrir austan dyrr, 
þar er hann vissi 
völu leiði; 
nam hann vittugri 
valgaldr kveða, 
unz nauðig reis, 
nás orð of kvað: 

5
‘Hvat er manna þat 
mér ókunnra, 
er mér hefir aukit 
erfitt sinni? 
Var ek snivin snævi 
ok slegin regni 
ok drifin döggu, 
dauð var ek lengi.’

6
Óðinn kvað: 

‘Vegtamr ek heiti, 
sonr em ek Valtams; 
segðu mér ór helju, 
ek mun ór heimi: 
Hveim eru bekkir 
baugum sánir, 
flet fagrlig 
flóuð gulli?’

7
Völva kvað:

‘Hér stendr Baldri 
of brugginn mjöðr, 
skírar veigar, 
liggr skjöldr yfir, 
en ásmegir 
í ofvæni; 
nauðug sagðak, 
nú mun ek þegja.’

8
Óðinn kvað: 

‘Þegj-at-tu, völva, 
þik vil ek fregna, 
unz alkunna, 
vil ek enn vita: 
Hverr mun Baldri 
at bana verða 
ok Óðins son 
aldri ræna?’

9
Völva kvað: 

‘Höðr berr hávan 
hróðrbaðm þinig, 
hann mun Baldri 
at bana verða 
ok Óðins son 
aldri ræna; 
nauðug sagðak, 
nú mun ek þegja.’

10
Óðinn kvað:

‘Þegj-at-tu, völva, 
þik vil ek fregna, 
unz alkunna, 
vil ek enn vita: 
Hverr mun heift Heði 
hefnt of vinna 
eða Baldrs bana 
á bál vega?’

11
Völva kvað: 
 
‘Rindr berr Vála 
í vestrsölum, 
sá mun Óðins sonr 
einnættr vega: 
hönd of þvær 
né höfuð kembir, 
áðr á bál of berr 
Baldrs andskota; 
nauðug sagðak, 
nú mun ek þegja.’

12
Óðinn kvað: 
 
‘Þegj-at-tu, völva, 
þik vil ek fregna, 
unz alkunna, 
vil ek enn vita: 
Hverjar ro þær meyjar, 
er at muni gráta 
ok á himin verpa 
halsa skautum?’

13
Völva kvað: 

‘Ert-at-tu Vegtamr, 
sem ek hugða, 
heldr ertu Óðinn, 
aldinn gautr.’

Óðinn kvað: 

‘Ert-at-tu völva 
né vís kona, 
heldr ertu þriggja 
þursa móðir.’

14
Völva kvað:

‘Heim ríð þú, Óðinn, 
ok ver hróðigr, 
svá komir manna 
meir aftr á vit, 
er lauss Loki 
líðr ór böndum 
ok ragna rök 
rjúfendr koma.’

Eddukvæði