La kolomba premio/II
"Danku mian patron, li konsentas vian proponon," diris la junulino,
puŝante lin al Sro. Lebruno.

"Kiom da dankeco!" ekkriis Leo, premante la patran manon.

"Vi do amegas mian filinon?"

"Per la tuta animo, Sinjoro."

"Kaj vi esperas atingi vian celon?"

"Mi estas certa pri tio."

"Kiom vi jam havas?"

"Nenion."

"Tamen, vi havas oficon, vi multafoje diris tion al mi."

"Jes, sinjoro, ĉe la financa ministrejo."

"Kiom vi gajnas monate?"

"Cent dektri frankojn kaj sepdek kvin centimojn."

"Tio ne sufiĉas."

"Tial mi forlasos mian oficon."

"Prizorgu! Vi eble ne gajnos tiome per via tuta instruiteco."

"Vi trompiĝas, sinjoro. Ni feliĉe vivas en jarcento kie la laboro ĉiam
trovas sian rekompencon."

"Tamen, ĝis nun, vi nur trovis cent dek tri frankojn kaj sepdek kvin
centimojn monate."

"Ĝis nun, mi ne amis, sinjoro, kaj tiu malgranda sumo sufiĉadis miajn
simplajn gustojn."

"Tiel, vi multon scias!" daŭriĝis Sro. Lebruno kun la admiro de homo kiu
neniam sciis nenion, esceptinte nur sufiĉe da sia propra lingvo por
vendi tolon kaj ĉion necesan pri aritmetiko por gajni dudek kvin aŭ
tridek procente.

"Jes, sinjoro, mi multon scias."

"Ĉu vi parolas angle?"

"Kun facileco."

"Germane?"

"Kiel naciulo."

"Itale?"

"Tre bone."

"Hispane?"

"Bonege."

"Latine? Greke?"

"Tute bone. Mi eĉ parolas arabe."

"Arabe, paĉjo, ĉu tio ne estas mirinda?" diris Julio. "Kiel kontentega
vi estus, se vi parolus arabe."

"Kiel, sinjoro, vi legas tiujn ĉi longajn, maldikajn torditajn literojn
kiuj similas al vermiĉelo?"

"Sen ia malfacileco."

"Kaj vi ankaŭ desegnas?"

"Jes. Mi povus fari bonan kopion laŭ granda majstro. Mi scias iom da
arkitekturo, mi estas bonega ĥemiisto, mi ankoraŭ scias la tutmondan
historion, la biologion, mi estas diplomita leĝisto. Kaj vi kredas, ke
per ĉio tio mi antaŭ unu jaro ne gajnos kvindek mil frankojn?"

"Kvindek mil frankojn estas multe da mono, sed mi ne deprenas mian
promeson. Revenu je la 15a de Septembro, 1839. Tamen, kvankam vi estus
malklerulo, mi tuj donus al vi mian filinon se vi havus la monon kiun
elspezadis viaj gepatroj por instruigi al vi ĉion kion vi scias."

"Vi pacience atendos tutan jaron, Julio?" diris Leo al la junulino.

"Jes, amiko mia, mi ĝin al vi ĵuras."

"Nu, sinjoro, ĝis la 15a de Septembro 1839," diris Leo, elirante post li
premis la manon al sia amatino.

"Sinjoro, mi havas la honoron saluti vin," respondis Sro. Lebruno al
kies lipoj tiu ĉi frazo, kiun li ripetadis dum dudek jaroj ĉiufoje kiam
li adiaŭis klienton, senĉese revenis ornamita per afekta voĉtono kaj
sensignifa rideto.