Пяльгрым (Грышкевіч)
Кароль—пяльгрым—у Зямлю Сьвятую
Адноўчы вышаў собскімі нагамі.
Калі брыў праз пустыню злую
Амаль ня-згінуў пад пяскамі:
Слабы, галодны і абдзёрты
Зладзеямі ў цяжкой дарозе,
Стаў у Сахары на кій сьпёрты
І крыкнуў к небу: „О парозе!
Хрыста сьвятыні. Я магутны
Кароль так слаўны, горды й сільны
Ці-ж я загіну тут пакутны,
Ці-ж пясок будзе схоў магільны?
Без залатой труны й малітвы,
Я ўладар і цар прад днямі!“
Хляснуў са злосьці ў лоб рукамі,
І пайшоў дальш, як у хваль бітвы
Успамінам прошласьці сагрэты
Кароль дапяў сьвятое мэты.

Вершы Францішка Грышкевіча
Творы 1925 года
Студэнская Думка