Яну Райнісу
О не, не музы гэты спеў жывы прынеслі,

А Беларусь і Латвія з лясоў Наддзвіння.

Устрапянулася душа народнай песні,

І не сціхае водгулле і пошчак дзіўны.

 

Крышыўся лёд ад бурнай хвалі напрадвесні,

У садзе маладым у рост ішлі прышчэпы...

Народы нашы чорнай долі здзек атрэслі,

І больш гісторыя кайданаў не пачэпіць.

 

Я добра помню дваццаць шосты год у Мінску,

Калі Ян Райніс Беларусь абняў аберуч:

«Сябры, і мой народ у светлы дзень свой верыць!»

 

Купала здравіцу падняў з паклонам нізкім:

«Браты, віном паэзіі сагрэем сэрцы,

Народам нашым жыць і жыць, не ведаць смерці!»

 

5/XІ-1957 г., Чаадаева

Вершы Язэпа Пушчы
Творы пра аўтараў
Творы 1957 года