Ясната, пекната…
Ясната, пекната,
Неба сінь — любата.
Вось дзянёк!

 Цёмны гай, неўнарай,
 Вабіць, быццам той рай,
 У цянёк.

Па траве, мураве
Ветрык вее, плыве
Лёгка так.

 Скошан лог; ў каласох
 Спее жыта ў палёх,
 Ў градах мак.

Згода, ціш. Не ляціш
Вольнай думкай у выш
Ад зямлі —

 Добра тут. Бачыш цуд:
 Свет, цяпло, родны кут
 Спавілі.

(1922)

Варыянт 
Ясната, пекната,
Неба сінь — любата,
Вось дзянёк!
Цёмны гай, неўнарай,
Быццам казачны рай,
Вабіць нас у цянёк.
Згода, ціш, не ляціш
Вольнай думкаю ўвыш
Ад зямлі.
Добра тут. Верыш ў цуд.
Свет, цяпло — родны кут
Спавілі.

Вершы
Вершы Уладзіміра Жылкі