Ты ночкаю каляднай варажыла…
* * * 

Ты ночкаю каляднай варажыла 
І ў воду воск напоўправідны ліла, 
Цікавячы, што выхадзіла мне: 
Курганчык… белы крыжык… так, магіла! 
У гэты рок я буду ўжо ў труне. 

І, броўкі хмурачы, са дна ўзяла 
Ты белы воск, яго сціскала, мяла 
І, смеючысь, сказала: «Дзе твой кон? 
Дык чым бы моц яго нас ні спаткала — 
Ў маіх руках, як воск, падасца ён». 

Вершы
Максім Багдановіч