У гадаўшчыну Люблінскай ганьбы
Заліты нашчадзі пякучымі ,
прамочаны прыгонскім потам,
к Тваім вачам сьляпым, о Маці!
падносіць Лях Люблінскі пэргамін;
і, пальцам, гліпкім ад крыві,
Табе на успамін,
паказуе аблыжны сказ:
пра еднасьць брацкую,
пра ласку ляцкую…
А кроў,
Тваіх сыноў,
цячэ з старога зьвітку…
І ею поўніцца абшар,
ад Нарава па Сож…
З зямлі, сьвятая, праступае,
яднаньне з катам праклінае
і кліча гнеўны кліч:
„О, Ляша, — брат твой —
дзе Крывіч“?!

Вершы Вацлава Ластоўскага
Рэч Паспалітая
Гістарычная паэзія
Творы 1923 года
Крывіч (часопіс)