Чытаючы Гомэра
Магутаў быт навекі прамінуў
кідаючы адно,
патомным на ўспамін,
прасьнёны сон паэты.
Чаруе ў ім
ня чынаў рытм, і ня высілак той
поўпастыраў князёў, пры сьценах Троі,
і не Ахілес-асілак,
а думаў бег, што геній роіў
між елачы жыцьця.
Адзіна ён,
патужны дух Гомэра,
стварыў старэтную Гэльляду;
яе сыноў нясьмертнымі ўчыніў,
прыгожасцью абдарыў!

Вершы Вацлава Ластоўскага‎
Творы 1923 года
Крывіч (часопіс)