Нашы тайны й жаданні, як рэчы, як кветы…
* * *

Нашы тайны й жаданні, як рэчы, як кветы,
Маюць водар і якасці фарб.
Іх багацці і тонкасць — цудоўныя светы,
Іх калёраў нязлічаны скарб…

І калі ты прыціхнеш, дзяўчына, няждана
І замысліцца воч ясната,
Хараство летуценняў тваіх незраўнана,
Незраўнаная іх любата.

І здаюцца мне раніцай снежныя горы,
Там нічый непракладзены шлях,
І альпійскай фіялкі ў празрыстым прасторы
Ледзьве чутны чаруючы пах.

Але ўсенька, сяброўка, усенька гавора:
І румянец, і грудзі, і стан —
Ап’яніць і ўзбунтуе галованьку скора
Ружаў вакхавых млявы туман.

(1924)

Вершы
Уладзімір Жылка
Вершы Уладзіміра Жылкі
Творы 1924 года