Раяль цалуе тонкая рука…
Son joyeux importun, d'un clavecin sonoe
                          Пэтру Барэль

Раяль цалуе тонкая рука
У час вячэрні, шэра-ружаваты;
І на крылах, цішэй ад вецярка,
Ў паветры мяккім, пекным паплыла ты
Пужліва, песня, і срэдзь комнат хаты
Шчэ доўга веяў пах, як ад цвятка.

Што за калыска ціха так гайдае
Стамлёнага, бяздольнага мяне?
Чаго, як жэўжык, песня вымагае?
І што ў канцы яе прыпеў жадае,
Каторы гэтак хутка у акне,
Адчыненым на садзік, замірае?

<1911—1912>

Зноска 

Вершы Поля Верлена
Пераклады Максіма Багдановіча
Пераклады з французскай мовы
Творы 1911 года

fr:Romances sans paroles (1902)/« Le piano que baise une main frêle »