Толькі раніцай сонца як гляне…
* * *
Толькi ранiцай сонца як гляне,
I расою заплача трава —
Устае ў русакудрым тумане
Залацiстых нябёс сiнява.

Поўны радасцi сiнiя далi
Каласiстых, курчавых палёў...
Эх, за ўзгоркам узвiранай хваляй
Славiць рэчка свой радасны лёс!

Выйду я i пайду за узгорак,
Пакланюся зялёнай вярбе...
Колькi сiлы, узмаху й прастору!
Сэрца ў грудзi мяцежнае б’е.

Сэрца звонiць у песнi, у марах
Аб прыгожасцi родных сялiб.
Вецер лiсце усмехамi шпарыць,
Абнiмаючы грудзi зямлi.

Нешта шэпча рабiна над рэчкай
Залатымi узмахамi слоў...
А з-за лесу кудлатая грэчка
Прывiтанне паслала ў сяло.

Толькi ранiцай сонца як гляне
I расою заплача трава —
Устае ў русакудрым тумане
Залацiстых нябёс сiнява
Вершы
Валерый Маракоў
Творы 1925 года