Maryśka czarnobrewa hałubka maja (1867)
Maryśka czornobrewa hałubka maja
Hdzież sia padzieła szczaście i jasna dola Twaja;
Usio prajszło, — prajszło, jakby nie bywało,
Adna straszenna horycz u hrudziach zastała.

Kali za naszu praudu Boh nas stau karaci,
Daj u pradwiecznaho sadu wieleu prapadaci,
To my prapadziem marno, no praudy nie kiniem,
Chuczej Niebo i szczaście, jak praudu abminiem.

Nie narekaj Marysia na swaju biazdolu,
No pryjmi ciażkuju karu Pradwiecznaho wolu,
A kali mianie uspomnisz, szczyra pamalisia,
To ja z taho swietu Tabie adazwusia.

Bywaj zdarowy mużycki narodzie,
Żywi u szczaści, żywi u swabodzie,
I czasem spamiani pro Jaśku twaho,
Szto zhinou za praudu dla dabra Twaho.

A kali słowo pierojdzie u dzieło,
Tahdy za praudu stanawisia smieło,
Bo adno spraudoj u hrumadzie zhodno,
Dażdżeż Narodzie starości swabodno.

Творы на лацінцы
Творы 1867 года