Беларускае жыцьцё (1919)/1919/10/Žniwa
Hodzi, žytca maje, hodzi, naśpiełaje, —
Z choładam, z chmarami znacca, družyć!
Hodzi šumieci dumki niaśmiełyja,
Hodzi zahony saboj charašyć! —

Żniejaŭ pryjšła woś družyna wialikaja,
Z pieśniaj za dzieła biarucca swajo
Sierp, jak małanka, biehaje, sykaje, —
Hłucho snapami kładziecca žytco.

Stali ŭ kalučym aržonni z pawahaju,
Miatliki kociacca adzin zadruhim; —
Serca zabiłoś nadziejaj, adwahaju:
Jość na što hlanuć, paciešycca čym!

Ech, zapłaci-ž, dabryca, ty aratamu
Za jaho ŭ poli ŭwieś trud nad taboj, —
Daj ty bahaćcia jamu niabahatamu,
Laż ty u puńcy niazwodnaj tarpoj!

Chaj pryjdzie wola, swaboda niačakajučy
Hetulki wyniasie, wyciarpić jon,
Z hodu u hod aručy, dy zasiewajučy
Potam, krywioju ablity zahon.

Творы на лацінцы
Беларускае Жыцьцё (1919)
Творы 1919 года