А цяпер (Маракоў)
Шнуроў зялёных стройны шэраг
Вянком паслаўся за сялом.
Між іх рачулка хваляй шэрай
Ў каменне плешча сваё шкло.

Узняўся месяц кветкай белай
І срэбра кінуў ў цёмны бор…
Ой, шэпчуць нівы песняй спелай
У гэты вечар пра любоў.

Ой, шэпчуць нівы… Ясных зорак
На небе ўецца карагод,
І смехам буйным за узгоркам
Начлежны радуе агонь.

У светлых думках вечар сіні
Абняў прастор зямных грудзей
І радасць ў песні жменяй кінуў
Адтуль, дзе бор стары гудзе.

Вершы Валерыя Маракова
Творы 1925 года