На постаці
Сумнай песні голас,
Бы ў цудовым сне..
Жыта спелы колас
Жнейка хутка жне.

Сонца жар. Знямога.
Спёка, гарачынь...
Пачакай, нябога,
Крыху адпачынь!

Выпрастала спіну, -
Шчок палае мак,
Стала на часіну
І знямела так.

Задуменне пала,
Пазірае ўдаль.
Мо аб чым згадала?
Мо кагосьці жаль?

(1924)

Вершы
Уладзімір Жылка
Вершы Уладзіміра Жылкі
Творы 1924 года