Найміт на небе
Дзе заснуў найміт бязроды,
Свой злажыў жывот гаротны?
На гразкім балоце ў пушчы,
У цёмнай пушчы на дрыгвіне,
На дрыгвіне у лясочку;
Пад плячмі вадзіцы сажань,
Пад каленкамі крыніца,
Пад баком вады зноў локаць.
На руках зязюля плача,
На вачах салоўка скача,
Авяльга пяе на пальцы,
Авяльга на ускаленках,
Травянічка на павеках;
Ды ня чуе бедны найміт,
Ня ўстае з зямлі гаротны!
Каб узьняць з зямлі найміта,
Прылынулі два анёлы,
Паднялі слугу на плечы,
І ўзялі яго на рукі,
Панясьлі слугу на неба,
Насупроць харом Марыі,
Да ўспарожкаў Божай Дзевы.
Вось, узяў найміт за клямку,
Бразнуў ў залаты заворы.
І сказала Сьвят-Марыя:
„Ты вайдзі ка мне, нябожа,
Ой, вайдзі, ды сядзь на ўслоне!“
І глядзеў я ды ўзіраўся,
Як мяне вось тут пасадзяць?
Аж падалі ўслонец срэбны
Ды з сярэбраным падножкам:
„Сядзь, нябожа, у выгодзе,
Шмат стаяў жывым ты, бедны“.
І глядзеў я ды ўзіраўся,
Што у рукі мне паложаць?
Аж падалі мне у рукі
Пшон пірог і піва кухаль:
„Еш пірог ты, кмецю Божы,
Еш пірог і пій-жа піва!
Шмат разоў ты быў галодзен,
Быў галодзен, глытаў сьліну“.
І глядзеў я ды ўзіраўся,
Хто за мной усьлед дыбае?
Аж прышлі усьлед за мною
Гаспадар мой, гаспадыня;
Меру-локаць ён трымае
 трубку кужалю пад пахай:
„Ты прыступ да нас, нябожа,
Ды вазьмі сваю заплату!“
Я сказаў тут гаспадару:
„Гаспадару, гаспадынька,
Гаспадынька, красна пташка!
Затрымай сабе свой кужаль
І насі сукно трынітна:
Бо няўмела ты плаціці,
Награджаць пад сонцам ясным;
Мне Марыя заплаціла,
Сьвят нябёсмі наградзіла“.
І глядзеў я ды ўзіраўся,
Дзе абодвых іх пасадзяць?
Аж падалі пень смаловы
Са смаловенькім падножкам:
„Сядзь, во тут ты, гаспадару!
Сядзь, ты побач, гаспадынька!
Хутка дроў для вас нашчэпяць,
Хутка вам цяпло загнецяць,
Ды ў агні вас ня часіну,
Ня другую пражыць будуць“.

Эстонскія народныя песні
Пераклады Вацлава Ластоўскага
Пераклады з эстонскай мовы
Творы 1924 года
Крывіч (часопіс)