Ракаўкі
У кожнай з ракавак, пакрасіўшых сабой
Пячэру слічную, дзе ты мяне кахала,
Былі асобнасці свае і выгляд свой.

Адна, чырвоная, як быццам выяўляла
Ўкрай распалённую каханнем сэрцаў кроў,
Калі я аж палаў, а ты разгарачала.

Другая нагадаць цябе магла б ізноў,
Ды толькі бледую, прыстаўшую, у мленні,
Калі, каб скрыць вачэй пасмех, я хмуру броў.

Вось гэта удала ад шыі уражэнне, —
Ружова-белая, кароткая яна, —
А тая — вушанят прыгожых закругленне.

І сэрца хваляваць магла між іх адна.

<1911—1912>

Вершы Поля Верлена
Пераклады Максіма Багдановіча
Пераклады з французскай мовы
Творы 1911 года