«Не папракай мяне ў няшчырасці…»
Не папракай мяне ў няшчырасці,
Не папракай мяне ў нясталасці,
Я, мо, - той клён, якому вырасці
Жыццё дало да хмар без старасці.
Глядзі, як ён, той клён, з-пад сцюжы я
Асенняй золкай абыдзённасці
Вясне насустрач рукі дужыя
Цягну - цяпло вясновых дзён знайсці.
Яна, вясна, ка мне прыгорнецца
Сваёй нясмелай ціхай ласкаю,
Душа ўзаўецца, нібы горліца.
Адкажа сонечнаю казкаю.
І хай у восені ў абдымках я
Гару, як клён, імжой апалены,
Вясну з ружова-светлай дымкаю,
Як ён, чакаю я за далямі.

Вершы Міхася Клімковіча
Творы 1945 года