Божа, не шмат засталося…
* * *

Божа, не шмат засталося
Піць мне з келіху дзён.
Восень, як жменю калосся,
Скосіць жыцця майго сон.

Скосіць халодна, дазвання,
Ў сэрцы насмешлівы здзек:
Сумна тваё адцвітанне,
Квеце зямлі, чалавек!

Вось і згарэў даастатку
Ў вогнішчы горкім жыцця, —
Ўсё ж навакола — загадка,
Чым жа пацешуся я?

Цёмна светабудова,
Мгліста і глуха за мной.
Не чуўшы сапраўднага слова,
Польнай хілюся травой.

(1925)

Вершы Уладзіміра Жылкі
Творы 1925 года