Карэнь «гал» і выводныя ад яго словы і паняцьці ў крыўскай мове
Карэнь „гал“ і выводныя ад яго словы і паняцьці ў крыўскай мове.

ГАЛ, голае мейсца сярод лесу; прагаліна, плеш, мейсца ў лесе праз якое прасьвечаецца даль , не загароджанае мейсца ў плоце для ўезду.

ГАЛЫ, зад, акруглаці на задку: „Задраўшы ногі паказуе свае галы“. „На галах не паедзеш“ (Насовіч).

ГАЛОТА, людзі голыя, галышы; , басота, бадзяка, (рас.: „бродяга“); , зьдзерты венік; , вечны галыш.

ГАЛЬ, хцівасьць, пажадлівасьць чужога; , пабуджаць у кім лачнасьць, пажадлівасьць; галіцца, квапіцца (рас.: „зариться“), парываецца ў пагоні за нечым. „Паталіўся на чужое дабро“. „Галіцца і сам ня ведае на што“. (Насовіч); , паквапны,  які выклікае пажадлівасьць, кваплівасьць, хцівасьць: „Загальная зямелька“. „Загальны інтэрас, купля“; знача
такія, што вызываюць галеньне, галь, паквапнасьць;  (Насовіч: „вгалицьца“) запаліцца хцівасьцю; , з поквапу, з хцівасьці, з парыву; , паквапнаць.

ГАЛУЗЫ, заздросныя, завідныя вочы; , глядзець завідна і непрыязна; непрыязна аглядаць, крытыкаваць (іграць) вачыма; вырабляцца дурэючы; злосна насьміхацца; , шкоднік, завідлівец.

АГАЛЬНЫ, нахрапны і непрыязны; , ўнікаць працы, гультаіць: „Не час дрэмаці ні , але за жніва трэба ўжо брацца“ Стары Ўлас „Год Беларуса“). ,

АГАЛЦЕЛЫ, памяшаны, дурны; хто ўтраціў прытомнасьць, сьвядомасьць сваіх чынаў.

ГАЛЕКАЦЬ, крычаць; , гаварыць крыкліва,

ГАЛАМЕНЬ, пень дрэва, ад каранёў да першых сукоў (рас.: „ствол“); , рамо дрэва ў яго кароне.

Слоўнікі Вацлава Ластоўскага
Беларуская мова
Тлумачальныя слоўнікі
Творы 1926 года