Узьляці ты, сіла маладая!
Узьляці ты, сіла маладая,
даволі ўжо табе ляжаць.
Гуртуйся, моладзь удалая,
і аб саб давай ты знаць.
Збірай усіх, каму край мілы
і дружна, шпарка шчасьце куй;
свае фізычныя ты сілы
гартуй, змацняй, гімнастыкуй.
Бо кволы, мляўкі, недарэчны,
сказаўшы проста — цяляпей —
ў жыцьці ня будзе ён карысны,
на печы хай сядзіць ляпей.
Бо толькі сіла ў нашых часах
павагу мае і паслух,
а кволым кожны па абцасах
натопча — зьдзьмухне, як той пух.
Дык, моладзь, ёмкая, гаротна,
зьбірайся ты ў свае гурткі,
тады ня будуць так маркотна
глядзець вясковыя куткі.
Ў гурткох супольна і ахвотна
сваю ты ёмкасьць практыкуй,
ня будзь ніколі ты маркотна,
а дружна з песьняй шчасьце куй.

Вершы Уладзіслава Казлоўскага
Творы 1929 года