Сабор св. Марка ў Вэнэцыі
Візантыі таўпежнай, —
бліскучай, чваннай і многагрэшнай, —
сівы мармур старэтных сьцен
замацаваў пакайны гімн!
Масыў яго к зямлі прырос,
як собіна сьвятая;
і толькі Апаллонаў воз
імкнецца да нябёс.
Ўнутры, вачамі грозных ўладароў
з залочанага стропу, на шэры дол,
сьвятыя посьнікі, халодным зрокам
з суровасьцю нямой глядзяць!
Яны — імпэрыі нябеснае княжаты, —
багомасьцю багаты, —
нясьлі ў жыцьці крыжы,
дык, ты… цяпер,
дрыжы!
Ці будзь раўнёю ім:
або чарнец, або ўладар…
Спагаду, літасьці табе
ня суліць іхні зрок,
калі зьняважыў, неўнарок,
зямны, ці то — нябесны цэзарызм.
Ўвесь гэты холад, пыху і суровасьць
адно мякчыць: залочана асноведзь.

Вершы Вацлава Ластоўскага
Італія
Творы 1923 года
Крывіч (часопіс)