Ліст Алеся Мілюця (17 верасня 1944)
Нядзеля, 17 верасня 1944 г.

Дарагая сястрыца!

Пішу табе гэтае пісьмо, ужо маючы свой пастаянны адрас.
Не крыўдуй, што не пісаў, — не мая ў гэтым віна, але як толькі
ёсць у мяне магчымасць, я ўсё ж пішу. Я пакуль жывы і здаровы, але кожную хвіліну можа быць са мною ўсялякае. Мне вельмі
патрэбны фізічныя сілы і моцнае здароўе, але, як ты ведаеш, яны
ў мяне слабыя, а таму мне крыху цяжкавата, ды буду мацавацца.
У нас цяпер прымаразкі, так што кожную раніцу ляжыць белы
іней. Як там у вас? Я думаю — таксама холадна і суха. Я табе
10 верасня выслаў  пісьмо з  Коўна, ты  атрымала? Чакаю  з
нецярпеннем твайго пісьма. Калі атрымаеш, пастарайся як мага
хутчэй адпісаць мне і паведаміць мне пра ўсе гаспадарчыя і іншыя
клопаты. Асабліва мяне цікавіць Ваня, што і як з ім сталася. Ці
піша ён табе, і як яму жывецца. Я думаю, яму павінна быць добра.
Мяне таксама цікавіць твая фінансавая гаспадарка, ці маеш ты
грошы і ці хопіць табе іх, каб разлічыцца з дзяржавай і на дамашнія
патрэбы. Нашых скорыцкіх хлопцаў размеркавалі ў розныя роты,
так што я застаўся адзін, але магу бачыць Гжэсевага Валодзю,
Ваню Мацюшынавага і Мішу Анцуха. Прабач, што так мала пішу
і дрэнна, — павер, што на перадавой больш і лепш не напішаш,
ды, прызнацца, няма чаго і пісаць. Усё маё цяперашняе жыццё
вельмі простае і яснае. Ты толькі не гаруй па мне, а калі трэба
будзе забыць — дык пастарайся забыць хутка. Дрэнна, што не
вывучыў добра швейную машыну, — былі выпадкі застацца на
пасадзе краўца. А цяпер будзь жыва і здарова. Кланяйся родным.
Пішы, што там у цябе ёсць, і старайся як найхутчэй даць адказ.

Твой брат Аляксандр.
Мой адрас: дзеючая армія, п/п 36591 В, Мілюць Аляксандр М.

Лісты Алеся Мілюця
Творы 1944 года