Zachodzić sonce pahodnoha leta… (1924)
Zachodzić sonce pahodnoha leta
I wiejeć wiecier z zachodnich niabios,
Zdarou budź wiecier! Z dalekoha świeta
Dobryja-ż wieści da nas ty prynios!

A‎ ‎tą‎ ‎„dobrą‎ ‎wieścią“ ‎było‎ ‎ukochane‎ ‎marzenie‎ ‎poety‎ ‎o‎ ‎łączności‎ ‎dworu‎ ‎i‎ ‎chaty‎ ‎wobec‎ ‎wspólnego‎ ‎wroga.

Mużyk i szlachcic zasiadzie na ławie,
Kab wiaści radu ab swajej ziamli,
Jak treba dumać ab hramadzkaj sprawie
Na odno miejsca, jak braty, pryjszli.
A jak uradzim wajnu na hramadzie:
Baranić dzietki i ziamlu i dom
Mużyk i szlachcic na kania usiadzie
Kasić kasoju, rubić taparom.

Творы 1924 года
Творы на лацінцы