Пушкін (Таўбін)
Маркотны мрок над мутнаю Нявой 
І постаць нізкая над скрыўленым бар’ерам. 
Радкі сціскаюцца засмучаным размерам, 
Адхваляваўшыся пявучасцю жывой.

І ямбы сціслыя няроўнаю чаргой 
Даверваюцца збэшчаным паперам... 
І нікне дзень у зіхаценні шэрым, 
І вобраз Пушкіна зліваецца з вадой.

Мне гэта ўсё згадалася раптоўна... 
Я праглядаў знаёмых песень строй... 
Напоўненыя мяккасцю чароўнай,

Яны ўзнялі узрушаны настрой — 
І гэты верш — хоць хілкі і няяўны, 
Ўсё ж будзе водбрызкам ягонай цені слаўнай.

15.ІІ.1930 г., Менск

Вершы Юлія Таўбіна
Творы пра Аляксандра Пушкіна
Творы 1930 года