Думкі ў лесе
XXXIV.

Думкі мае, як хвалі бягуць адна за аднэю спакойна, ціха, то, раптам узьнімуцца вялікай грознай сьцяной…

Сэрца, быццам сьціснутае перадсьмяротнаю мукай, замрэ і жудасна зробіцца мне…

А лес усё шапоча свае цудоўныя казкі, кажа пра славу маіх прадзедаў, пра іх страшэнныя мукі за волю старонкі радзімай, бітвы, дзе вораг уцякаючы шукаў ратунку сярод гушчару лесу і гінуў там, бо лес, гэты лес, заўсёды быў добрым хаўрусьнікам маіх праайцоў…

Казаў і пра тое, як вораг, нішчачы вёскі, гарады, сёлы, мястэчкі, гнаў у далёкую няволю жанок, дзяўчат і ось ён, гэты цёмны лес, ратаваў сярод сваіх густых галін маіх братоў ад зьдзеку і нядолі…

Думкі бягуць…

Лес цёмны шуміць…

Жудасна сьціскаецца душа і чую я, праз шум галін нечы голас магутны кліча…

«Ня сумуй, браце, што нядоля пануе над старонкай радзімай, што льецца кроў братоў, што поўны ёю муры ў вялікіх турмах… Ня сумуй!..

Хутка прыдзе час і на помач прыду я да вас…

Сярод маіх глухіх месцаў зьбярэцеся на вялікую нараду і ніхто ня будзе перашкаджаць вам, на варце стану я…

Стагнаньне братоў тваіх дайшло да мяне і мушу я паклікаць усіх, у кім б’ецца, гарыць агнём барацьбы душа… Годзі зьдзеку і кайданоў!

Мае казкі навучаць вас, як гінуць горда ў барацьбе і сьцяг вольнай старонкі высока трымаць у руцэ!»…

Страшна загудзеў стары лес. Затрашчалі карэньні, галіны, завыў вецер, яркая маланка засьляпіла вочы… і страшэнны грукат патрос зямлю…

«Ня сьпеце-ж, браты, бо надходзе гадзіна, калі паклічу я вас!»

Пачуліся грамавыя словы з вяршынак дрэваў…

Зноў усё сьціхла…

Месячык сьвяціў з-за хмаркі, Зоркі дзе-ня-дзе блішчэлі…

Сьціхлі думкі, сум толькі застаўся, а душа ўсё слухала казкі лесу і ён шаптаў ёй: Слухай толькі мяне…

Тыпы Палесься