Ліст Алеся Мілюця (11 кастрычніка 1944)
11 кастрычніка 1944 г.

Добры дзень, дарагая сястрыца!

Я слава богу жывы і здаровы і шчасліва нясу сваю чырвонаармейскую службу, так што ты зусім не трывожся пакуль што
за мяне. Я ўсім задаволены і забяспечаны, ні ў чым не маю патрэбы, і, спадзяюся, так будзе і да канца, толькі адно сумую,
што не атрымаў ад цябе адказу на свае апошнія пісьмы, якія,
можа, да цябе не дайшлі. Аднак я ўсё ж маю надзею, што ты мне
што-небудзь напішаш і я атрымаю. Мне вельмі хочацца ведаць
пра родны дом, пра родных і пра ўсе нашы сямейныя і
гаспадарчыя справы. Мне хочацца ведаць, як ты там управілася
з палявой працай, як накапала бульбу і як яе захавала на зіму,
хто дапамагаў, як ты малаціла і як сеяла. Я ведаю, што ты адна і
табе вельмі цяжка ва ўсім, але я ведаю таксама тваю энергію і
тваю гаспадарлівасць, ведаю, што будзеш старацца з усіх сіл,
каб усё было ў парадку. Вось якраз пра гэта ўсё я хацеў бы
ведаць як мага хутчэй.

Дарагая сястрыца! У сваіх мінулых пісьмах я напамінаў табе
пра некаторыя неабходныя справы, якія ты павінна ўпарадкаваць,
у гэтым пісьме я табе нічога не скажу. Рабі што хочаш і як хочаш,
але так, каб было ва ўсім добра, галоўнае, усё захавай, пакуль
яшчэ ваенны час, а пасля вайны хто будзе жывы, той будзе
глядзець. Яшчэ раз напамінаю табе, каб ты сыскала ад
Бубноўскага колы і восі, папрасі Барысавага Уладзіка, ён табе ў
гэтым дапаможа.

Вось, дарагая сястрыца, усё тое, што я хачу табе сказаць і
параіць, астатняе, я спадзяюся, ты зразумееш сама, і я буду вельмі
шчаслівы, калі гэтае мае пісьмо дойдзе да цябе. Я яго пішу ўжо
пятае, па маім падліку, пішу пад варожымі снарадамі, у непагадзь,
беражы яго, калі атрымаеш, як дакумент нашай роднасці і нашай
шчырай братняй любві. На мяне ты не сярдуй, але ўсё мне прабач
і даруй. Я таксама табе даўно ўсё дараваў, нам трэба, каб мы
засталіся з чыстымі сэрцамі і сумленнем. З нецярпеннем чакаю
ад цябе пісьма, хачу яшчэ даведацца пра Ваню і пра ўсе
гаспадарчыя навіны і справы. Перадай Лідзе Мацюшынай, і Веры
Анцук, і Анюце Мацюшынай — няхай яны пішуць на адрас гэтай
самай пошты — п/п 36591 В, іхнія ў адным са мной батальёне, і
мы часта бачымся. Я думаю, сястрыца, цябе гэтае пісьмо
засмуціць і ўсхвалюе, таму што ў ім ёсць развітальныя матывы,
не пранікайся гэтым, улічы, што кожную хвіліну я магу быць
забіты або паранены, а таму я пішу табе так, як гэта ўжо апошні
раз, такое ўжо ваеннае становішча, але я глыбока веру, што Бог
дасць мне магчымасць вярнуцца дадому. Вайна ўжо набліжаецца
да канца. Вораг дабіваецца, і недалёкі той дзень, калі я з
перамогаю вярнуся дадому, і мы тады разам зажывём новым
ціхамірным шчаслівым жыццём, яшчэ мацней любячы і
памагаючы адно аднаму, а цяпер нейкі час трэба пацярпець. Калі
будзеш пісаць мне, пішы многа, пісьмо ўсё роўна дойдзе. Пішы
ўсялякую дробязь. Гэта мяне вельмі парадуе. Але як можна
хутчэй пішы. А цяпер — бывай!

Твой любімы брат Аляксандр.

P. S. Паклон усім нашым родным — Тамашкевічавым, Сузікавым і Свірыдавым.

Напішы пра дзяцей... [канцоўка нечытэльная].

Лісты Алеся Мілюця
Творы 1944 года