Напрадвесні (Таўлай)
Напрадвесні
Уздыхнулі Нёмана грудзі:
— Вясна будзе! Вясна будзе! —
Покліч скалыхнуў паветра,
Адгукнуўся ў пушчы нетрах,
І расплыўся, і загінуў…
Наўздагон — свой покліч кіну:
Рэхам хай плыве шырокім,
Несучы прывольна, лёгка
І мяне на гулкім крыллі…
Жаўрукі асерабрылі
Сцежку сонечнаму ранку…
Жаўруковыя вяснянкі —
Быццам звонкія праменні…
І стаю я ў захапленні,
Неразгаданным і новым,
Поўны цёплае любові,
І гатоў гарэць, загінуць
За вясну маёй краіны…
Радасна ўздыхнулі грудзі:
— Адчыняйце хаты, людзі!
— Адчыняйце сэрцы, людзі!
— Вясна будзе! Вясна будзе!

(1928)

Паэмы Валянціна Таўлая