Перад будучыняй (Купала)
Стаім мы перад будучынай нашай

І ўсё варожым, сочым ейны ход…

Ці ўскрэсьнем мы з душой, упаўшай, зьвяўшай,

Каб выйсьці ў сьвет, як нейкі здольны род…

Сягоньня мы жывём і ўдзень мы блудзім

Пад маскай асьляпляючаю нас,

І што сказаць самім сабе і людзям,

Ня ведаем, ня можам, хоць і час.

Заціснуты, задушаны, як мышы

Пад жорсткім венікам, з усіх бакоў,

Шукаем, як сьляпыя, не згубіўшы

Таго свайго, што наша ад вякоў.

Пакрыўленыя колісь нашы душы

Дагэтуль выпрастаць ня ў моцы йшчэ;

Снуёмся, ў думках зводных патануўшы,

А хтось, а штось і мучыць і пячэ.

Цябе чакаем, будучыны нейкай,

Што прыйдзеш, недзе ўсіх нас павядзеш,

І гінем марна пад чужой апекай,

Адбіўшыся ад родных вехаў, меж.

А хтось далёкі ці хтось можа блізкі

Засеў за наш бяседны, сытны стол

І кідае, як з ласкі, нам агрызкі,

А мы к зямлі з падзякай гнёмся ўпол.

Нявольніцтва й жабрацтва так нас зьела

І так нам высмактала з сэрца сок,

Што нат у вочы глянуць, плюнуць сьмела

Ня сьмеем, стоптаныя на пясок.

Там чутна: Беларусь! Там — Незалежнасьць!

А там — «Паўстань, пракляцьцем»… Ну, а мы?

Мы ў страху… дум крутня… разьбежнасьць…

Бяз толку крыльлем хлопаем, як цьмы.

О, так як цьмы, як спуджаны вароны!

І слухаем і нюхаем тут, там:

Які павеяў вецер на загоны —

Заходні, ўсходні й ці ад нас, ці к нам?

Аграбленыя з гонару й кашулі,

З свайго прыпыну выгнаныя вон,

Мы дзякуем, што торбы апранулі

На нас ды з нашых нітак-валакон.

З кійком жабрачым так мы, паўналеткі,

Брыдзём, паўзём у сьвет — скрозь неўпапад.

І прысягаем, клічам Бога ў сьведкі,

Што мы — ня мы, што нехта вінават…

І так жывём, сябе саміх ня знаўшы,

Учора, сёньня лазім між канаў…

Няўжо-ж бы хто й над будучынай нашай

Навек залом пракляты заламаў?

Няўжо нас не аб’ясьніць розум ясны

І не пакінем біцца з кута ў кут?

Няўжо кліч вечны будзе ў нас напрасны —

Кліч бураломны: вызваленьне з пут?!

Вершы Янкі Купалы, не ўключаныя ў зборнікі