Слуцкія ткачыхі (1921)
Ад родных ніў, ад роднай хаты,
У панскі двор дзеля красы.
Яны бяздольныя узяты
Ткаць залатыя паясы.
І цягам доўгія часіны,
Дзявочыя забыўшы сны,
Свае́ шырокія тканіны
На лад пэрсідзкі ткуць яны.
А за сьцяной сьмяе́цца поле,
Зіяе не́ба з-за вакна—
І думкі ймкнуцца мімаволі
Туды, дзе́ расьцьвіла вясна.
Дзе́ блішча збожжа ў яснай далі:
Сіне́юць міла васількі,
Халодным срэбрам зьяюць хвалі
Між гор ліючайся ракі.
Цямне́е край зубчаты бора…
І тчэ забыўшыся рука,
Заміж пэрсіцкага узора
Цьвяток радзімы васілька.