Руслан і Людміла (рэдакцыя 1938 г.)/Прысвячэнне
Для вас, душы маёй царыцы,
Для вас, красуні, для адных
Часоў мінулых небыліцы,
Парой спачынкаў залатых,
Пад шэпт даўніны гаварлівай,
Пісаў я вернаю рукой;
Прыміце-ж працы плён гуллівы!
Хвальбы не трэ’ мне нічыёй,
Я шчасны ўжо надзеяй гожай,
Што дзеўчына, калі яе
Любоў звіе, зірне, быць можа,
На песні грэшныя мае.

ru:Руслан и Людмила (Пушкин)