Падарожнік
ПАДАРОЖНІК.
Я клункі ўжо злажыў і сукатаю кульбою падпёршыся гляджу на раздарожы. Шляхі скрозь хомарам пакрыты… А ўкруг мяне стаяць старожы гатовыя вароты расчыніць, калі я мыта аплачу душы маей аздобамі.

Панукаю вісіць штодзенны боль няўнімны… Ідзі! квяліць дзіцятка у калыбцы. Ідзі сычыць зьмяюга падкалодна… Ах, як душы ад брамаў тых халодна!…

Магілішчы кругом… за кождай брамаю капец… Калі-ж, калі канец трудлівай будзе падарожы?

Паэзія ў прозе
Вершы Вацлава Ластоўскага