Дэман (Пушкін/Півавараў)
У дні, калі былі мне новы
Усе уражаньні быцьця —
Дзяўчыны позірк, шум дубровы
І ноччу сьпевы салаўя,
Калі узьнёсласьць і юнацтва,
Свабода, слава і любоў,
Калі натхнёнае мастацтва
Маю ускалыхнулі кроў, —
У хвілі шчасьця і надзеі 
Самоту навявалі мне, —
Тады тайма суровы геній
Пачаў прыходзіць да мяне.
І з кожнай стрэчай нашай новай
Яго усьмешка у цішы,
Калючыя глыбока словы
Былі атрутай для душы,
Невычарпальнаю хлусьнёю.
Заўсёды Бога спакушаў,
Назваў цудоўнае маною,
Заўжды натхненьнем пагарджаў.
Ня верыў ён любві, свабодзе:
На сьвет з насьмешкаю глядзеў —
І не было таго ў прыродзе, 
Чаго б уславіць ён хацеў.

Пераклады Зямы Піваварава
Аляксандр Пушкін
Вершы Аляксандра Пушкіна
Творы 1823 года

ru:Демон (Пушкин)