Нібыта праведных дзяцей… (Шаўчэнка/Глебка)
Нібыта праведных дзяцей,
Бог, любячы сваіх людзей,
Паслаў ім на зямлю прарока,
Каб любасць ім апавясціць,
Святому розуму вучыць.
Нібыта наш Дняпро шырокі,
Святыя словы пацяклі,
І ў сэрца падалі глыбока,
І там, нібы агнём, пяклі
Благія душы. Палюбілі
Прарока людзі, скрозь хадзілі
За ім і слёзы ўсё лілі.
А после?.. Людзі, род лукавы,
Гасподнюю святую славу
Растлілі… І чужым багам
Ахвяры блуднікі палілі,
Свайго святога… Гора вам!
На плошчы каменем пабілі
І захадзіліся гуляць,
Святою кроўю шынкаваць.
І праведна гасподзь вялікі,
На вас на лютых, на вас дзікіх,
Кайданы загадаў каваць,
З камення турмы мураваць,
Замест — о люты род, хлуслівы —
Прарока з сэрцам літасцівым,
Цара вам загадаў абраць.
Кос-Арал 1848 —
С.-Пецярбург 1859 года

Вершы
Тарас Шаўчэнка
Пераклады Пятра Глебкі
Вершы Тараса Шаўчэнкі

uk:Кобзарь (1876)/Том 2/Неначе праведних дітей