Веснавы санэт
Вясною светлай, у месяцы краскаў, 
Быў я далёка ад цябе загнаны… 
Сварог агнёвы, для зямелькі ласкаў, 
Вёў дзіўны гулі, ад вяселля п’яны; 

А птушкі йгралі. — Але ад спеваў, 
Ад кветкі майскай так зманнага паху, 
Ад шуму рэчкі, ад ветру павеваў —  
Быў я далёкі, поўны жальбы й жаху.

Белая шата княгіні лілеі, 
Ані пурпура ражанага цвету, 
Ні далікатнасць кволай архідэі — 

Не цешыць шчасцем журлівага вока, 
Бо без цябе я згубіў сваю мэту, 
Блізкі мне краскі — Ты, кветка, далёка!

1925

Санеты Уільяма Шэкспіра
Пераклады Казіміра Сваяка
Пераклады з англійскай мовы

en:Shakespeare's Sonnets (1883)/Sonnet 98