Зноў у дарогу
X.

Добра пасьнедаўшы, я падзякаваў усім сябром за добрыя, прыхільныя адносіны і пачаў зьбірацца далей у дарогу.

— А то пабылі-б у нас які дзянёк! — запрашаў Супрон.

— Вельмі дзякую, сябру, але бачыце часу мала, а аб‘ехаць шмат абшару трэба, — казаў я.

— Гэта праўда, — згадзіўся ён, — ну, дык як назад будзеце ехаць, калі ласка, прашу не запамятавайце адведаць.

— Янка! — пазваў ён. хлапца, — ось што, браток, адвязём ось сябру пад возера Князь да хутара Дзяніса… Ну, жыва, запрагай!

Праз мінют пяць, я сядзеў у возе, Цяжка было раставацца з сябрамі, а асабліва з Карабой і Ганчаром. Але што зробіш — доля наша такая!

— Но! — крыкнуў Янка на каня і крануліся.

— Шчасьліва! — казалі Супрон, Ганчар і Караба.

— Да пабачаньня! — грымела грамада, якая зноў пачала гуляць.

— Гэта вам ужо на дарожку! — сказала, падбегшы да воза, пачырванеўшая маладая і палажыла мне ў воз сыр, хлеб і кілбасу.

— А гэта, каб ехаць было добра! — сказаў Пётра, кладучы мне на калены бутэльку з самагонам.

Я падзякаваў. Воз крануўся.

— Бывайце здаровы! — крыкнуў я ўсім, зьняўшы шапку. — Не памінайце ліхам!

— Чакаем! чакаем!. — грымела мне ў адказ.

Уехалі ў лес.

Усё жыло ў ім, цешылася з сонца, а мне было сумна на душы, цяжка на сэрцы…

— Хто п’е, таму налівайце! — данёсься да мяне нечы голас з гуляўшых хлопцаў на хутары…

Пеце хлопцы! Гуляйце пад шум лесу і гоман ціхі хваляў роднае рэчкі! Гуляйце!

Пакуль не пакліча вас доля старонкі роднай!

Цягнецца лес сьцяною, птушкі пяюць, весела сонца сьмяецца…

Тыпы Палесься‎