Санет (Прынадна вочы ззяюць да мяне)
Прынадна вочы ззяюць да мяне;

Чароўна усміхаючыся, губы

Адкрылі буйныя бялеючыя зубы…

Ласкавы шэпт… Гарачай хваляй мкне

Кроў к сэрцу маяму. Мана ўсё або не?

Ці верыць мілым абяцанкам любы?

Мо гэта жар, пылаючы для згубы,

Хавае сцюжу пад сабой на дне?

Так, іншы раз, над соннаю зямлёю

Агністаю дугою залатою

Прарэжа цемень яркі метэор.

Гарыць ён, іскры сыпе і нясецца,

Бліскаючы мацней ад ясных зор, —

А ў глыбіні халодным астаецца.

/1914/

У часопісе «Беларускае слова» (1927) 

Прынадна вочы зьяюць да мяне;
Чароўна усьміхаючыся, губы
Аткрылі буйныя бялеючыя зубы…
Ласкавы шэпт… Гарачай хваляй мкне

Кроў к сэрцу маяму. Мана ўсё, або не?
Ці верыць мілым абяцанкам любы?
Мо‘ гэты жар, пылаючы для згубы,
Хавае сьцюжу пад сабой на дне?

Так, іншы раз, над соннаю зямлёю
Агністаю дугою залатою
Прарэжа цемень яркі метэор.

Гарыць ён, іскры сыпе і нясецца,
Бліскаючы мацней ад ясных зор,—
А ў глыбіне халодным астаецца.

Санеты Максіма Багдановіча