З пасьмертных твораў Р. Жакоўскага
Мінулі, ня вернуцца болей ніколі
У забыцьцё зышоўшые дні,
Памёрлі надзеі аб шчасьці і долі,
Навекі яны уплылі.

І толькі ўспаміны — самотные думкі,
Як зданьні паўночы, ўстаюць.
І вабяць так сэрцо былые малюнкі
І грудзі балючые рвуць…

А чулае сэрцо зноў бьецца, як 
І зноў распаляецца кроў,
І зноў для каханьня яно расчынілось
Зноў мукі прыняць я гатоў…

Вершы Рамуальда Жакоўскага
Любоўная паэзія
Беларускае Жыцьцё (1919)
Творы 1920 года