Алесь Дудар (Вольны)
Пішу пра таго паэта, пры выступленьнях разам зь якім у прэзыдыюм прыходзяць запіскі з запытаньнямі:

— Сямейны склад выступаючых паэтаў?

А потым ужо:

— Таварыш Дудар, дазвольце з вамі пазнаёміцца.

…І таварыш Дудар дазволіць пазнаёміцца, а на другі дзень затое таварыш Дудар у роспачы будзе пісаць:
«Завядуць мяне людзі ў зьвярынец
І напішуць: рукамі не чапаць».
У роспачы на другі дзень таварыш Дудар п’е кефір і слабенькія віны. 

«Люблю, кажа, піць каньяк, бо, па-першае, ён кісьленькі, а па-другое, не ап’яняе».

На выгляд Алесь Дудар вельмі сымпатычны малады хлапчук.

…Вось чаму і запіскі прыходзяць у прэзыдыюм, вось чаму, памятую, аднойчы нават нейкая старушка ветхая, дрэўная старушка, памыкнулася было гаварыць яму камплімэнты.

Сымпатычны малады чалавек выслухаў камплімэнты, а потым:

— Не іначай, кажа, як праўда-тэорыя аб тым, што ў прыродзе ніякая погань не прападае…

Бабушка абразілася і кінула какетаваць.

Алесь Дудар нам, рэдакцыйным працаўніком, вядомы тым, што ён шмат ходзіць.

Гэтай першапачатковай кваліфікацыі яго навучыў Галубок, у якога некаторы час працаваў Дудар, навучыў як якасьці, неабходнай для вандроўнага артыста. 

Што і казаць, артыстам ад гэтага Дудар ня стаў, але праз тое ходзіць ён шмат і ходзіць старанна.

Цяпер вось далі Дудару ўсе магчымасьці вучыцца. Што гэта значыць:

— Працы, значыць, у цябе ніякай. Сядзі сабе, значыць, ды пасьвіствай.

А Алесь Дудар ходзіць.

Ходзіць, на хаду вершы піша. На хаду крытыкуе. На хаду залікі рыхтуе, на хаду хваробу пераходзіць.

Вось вам, таварышы-чытачы, гэтак кажучы, «надворны Дудар» — жывы Алесь Дудар.

Ну, але для нас ня так важна, дзе і з кім знаёміўся паэта, для нас больш важна яго творчасьць, як казаў адзін крытык, крытыкуючы вушы аднаго пісьменьніка
«Шавіністам, мешчанінам
Абзавуць каго папала —
Абы толькі хлеб ды чын ім,
Ды каб грошай перапала.
А тады… Тады ўсё роўна:
За камуну, за саветы,
Захлынуцца немым ровам
За цялячую катлету».
        Зь вершаў Алеся Дудара.
23 сьнежня 1904 году ў лесе здохла нешта вялікае, бо ў гэты дзень, згодна календару, нарадзіўся беларус, які:

1) Пакуль што ня здрадзіў сваёй бацькаўшчыне.

2) Напісаў вышэйпададзеныя радкі, якія, будзем верыць, пазбавяць іх аўтара ад выказаных у іх нацыянальных асаблівасьцяў некаторых інтэлігентаў зь «беларусов».

Яшчэ зусім маладым, казаў Алесь Дудар, я супроць гэтага гатунку інтэлігэнцыі дэманстратыўна сьлед пакідаў.

Цяпер Алесь Дудар падрос і, не раўнуючы з другімі сучаснымі паэтамі, гэтага ўжо ня робіць, але добрыя рысы варожасьці да ўсяго здрадніцкага, да ўсяго несумленнага ў адносінах да сваёй краіны, да сваёй БССР, знайшлі сабе вялікі адбітак у яго творах. 

Я некалі ахрысьціў Алеся Дудара «рэвалюцыянэрам зь пялёнак». З таго ж прыблізна часу пачынаецца і літаратурны стаж Алеся Дудара.

Яшчэ ў дзіцячыя годы Алесь Дудар прызадумаўся над сваім будучым лёсам.

З расійцаў Пушкін, думаў малады Алесь, вырас у найвялікшага паэту, Гогаль у найвялікшага празаіка, Бялінскі ў найвялікшага крытыка, а яны да гэтага яшчэ і беларусамі не былі. 

Паглядзім, што зь мяне вырасьце, рашыў малады Алесь, і пачаў пісаць разам і вершы, і прозу, і крытыку.

Што лепей у Дудара выходзіць, цяжка сказаць…

Тыя, каго ён хваліць, кажуць, што крытык Алесь Дудар значна лепшы, чым паэта.

Тыя, каго ён лае, гавораць, што як крытык Алесь Дудар нікудышны, а як паэта добры.

Гэткім чынам, што вырасьце з Алеся Дудара — цяпер цяжка сказаць. Адно зразумела: і як паэт, і як празаік, і як крытык Алесь Дудар здольны.

А адгэтуль: нешта, значыць, зь яго ды вырасьце.

Хай жа расьце Алесь Дудар!
Анатоль Вольны
Алесь Дудар
Творы 1928 года