Першы снег (Маракоў, Кляшторны, Дудар)
Дзе лясы,
дзе воўчы перабег,
лебядзіным пухам
першы снег
лёг на голле дрэваў,
на палі.
І, здаецца, сосны —
расцвілі.
Заіскрыўся
пышны самацвет,
дзе лясы,
дзе хітры воўчы след.
Пчолы не лятуць
на сенажаць,
больш мядзведзю мёд
не каштаваць,
галаву ён ніжай
апусціў —
дзікіх пчол мядзведзю
не знайсці.
Апусцеў і лес,
і сенажаць,
і мядзведзь залёг
ад гора спаць.
Смокча лапу ён
і бачыць сны,
так праспіць
да самае вясны.
Дзеці ў лес
на лыжах пабягуць,
звонкі смех па лесе
разнясуць.
Будзе снег пад лыжамі
рыпець,
не пачуе гэтага
мядзведзь.
Будуць дзеці
жартаваць і пець,
не пачуе гэтага
мядзведзь.
Будзе лес
шумець і шалясцець,
не пачуе й гэтага
мядзведзь.
Будзе снег іскрысты
зіхацець,
не пабачыць гэтага
мядзведзь…
Дзе лясы,
дзе воўчы перабег,
заіскрыўся першы
лёгкі снег.

Вершы Валерыя Маракова
Вершы Алеся Дудара
Вершы Тодара Кляшторнага
Калектыўныя творы
Творы 1934 года