Маё каханьне (Шукайла)
* * *
Гораду гоман…
стук,
грохат,
клік гудкоў,
сьпеў машын –
маё каханьне,
вобраз…
з ім – я,
адзін!..

Што мне да поля
з яго васількамі,
пагубнаю
кветкай палёў.
Эх! каб моц –
выліў-бы мора,
затапіў-бы
з галавы
да ног!..

Зруйнаваў-бы
бур’яныя межы
і кветкі,
што губяць
насеньне –
трактарам
сталёва-лямежным
сонца адкрыў-бы
праменьня.

Што мне
месяц
з салаўём,
начное зацішша!
Ім на зьмену
абаём –
дынаму,
з сьветам,
з сьвістам!

Дык
вось чаму
люблю я горад,
таму, што мой
ён брат
у барацьбе
за нову вёску
з жыцьцём –
як Ленінград!

(1925)

Вершы Паўлюка Шукайлы
Творы 1925 года