Казельчык (Крылоў/Гурыновіч)
Раз Казельчык у мураўцы
Усё лета прапяяў.
Глянь, паглянь, аж неўзабаўцы
І марозік ціснуць стаў.
Пабялела усё поле,
Няма днёў тых светлых болей,
Дзе пад кожным (лістком)
Быў гатоў і стол і дом.
Папусціўшы з гора вушы,
Наш Казельчык шпарка рушыў,
Каб дзе хаты падыскаць
Ды зіму празімаваць.
Туды-сюды — недзе дзецца,
Няма хаты, каб пагрэцца,
Зусім ногі падтаптаў,
Мураўя як напаткаў.
—	Пусці, — кажа, — мілы браце,
Абагрэцца ў тваёй хаце
І зіму празімаваць
Покуль лугі зацвіцяць.
—	Дзіўныя твае словы,
Не чуў яшчэ гэткай мовы,
Ды скажы ж ты, браце мілы,
Нашто траціў летам сілы,
Што рабіў ты усё лета,
Аж прыспела бяда гэта?
—	О! ў мураўцы час у час
Звонка пяяў кожан з нас.
—	Ну што ж, братку: гэта дзела!
А цяпер скажу я смела:
Лета правёў пяючы,
Цяпер ідзі паскачы.

Байкі Івана Крылова
Пераклады Адама Гурыновіча
Пераклады з рускай мовы
Творы 1808 года

ru:Стрекоза и Муравей (Крылов)