Руслан і Людміла (рэдакцыя 1938 г.)/Уступ
Над сінім морам дуб зялёны;

На дубе залаты ланцуг:

І днём і ноччу кот вучоны

Па ланцугу вядзе свой круг;

Ідзе направа — спеў заводзіць,

Налева — казку ён бубніць.

Там цуда скрозь: лясун там бродзіць,

Русалка на галлі сядзіць:

Там на няведамых дарожках

Сляды нябачаных звярэй;

Хацінка на курыных ножках

Стаіць без вокан, без дзвярэй;

Праяў там повен лес, даліны;

Там на світанні хвалі хлынуць

На бераг мёртвы, дзе пяскі,

І трыццаць віцязяў плячыстых

Чаргой выходзяць з хваль празрыстых,

А з імі дзядзька іх марскі;

Там каралевіч мімаходам

Чаруе грознага цара;

Там чараўнік перад народам

І цераз лес, і цераз воды

Нясе ў высі багатыра;

Ў цямніцы там царэўна тужыць,

Ёй шэры воўк аддана служыць;

Там ступа з Бабаю Ягой

Ідзе, брыдзе сама сабой;

Там цар Кашчэй над скарбам чахне;

Там рускі дух… Там Руссю пахне!

І там я быў, і мёд я піў;

Ля мора бачыў дуб зялёны:

Пад ім сядзеў, і кот вучоны

Свае мне казкі гаварыў.

Адну я помню: казку гэту

Цяпер расказваю я свету…

ru:Руслан и Людмила (Пушкин)