Калі паласу агнявую
Калі паласу агнявую
На захадзе сонца праводзе, —
Пакінуўшы вежу старую,
У сад каралеўна выходзе.
 
Вось чмель прагудзеў аксамітны,
Вось ярка-зялёная мушка…
І ўрэшце з краіны блакітнай
Ўлятае маленькая птушка.
 
Як чутна яна запявае,
Што ёсць і вясна, і каханне,
І шчасце без меры, без краю,
І першая горыч расстання.
 
Маркотна глядзіць каралеўна, —
Так сэрца жадае любові!
І хмурыць сувора і гнеўна
Кароль пасівеўшыя брові.

Вершы Максіма Багдановіча