Wawiorka (Голуб-Бучынская)
Wawiorka słužyła ŭ lwa. Jak i čym, niama wiedama, ale słužba jaje padabałasia  lwu. A słužyć hetak, kab padabałasia lwu — ciažkaja praca. Leŭ za słužbu abiacaŭ wawiorcy poŭny woz harechaŭ. Čas lacić, nie zatrymliwajecca i na chwilinku. Wawiorka časta haładuje, ale žywieć latucieńniami, što budzie mieć polny woz harechai. Časta bačyć, jak wawiorki, siabroŭki jaje, tam i siam z drewa na drewa skačać hulajučy. Siabroůki kličać jaje ŭ les pajeści harechaŭ. Chočycca jej strašenna. Hetak bliska, adzin skok - i ŭ lesie na drewie — i hryzi hareški. Ale heta tolki ŭ latucieńniach, u marach, a zapraŭdy — słužba, niama jak; hety kliča, kab išła da lwa, heny — kab išła rabić.

I hetak pracujučy ŭ lwa zrabiłasia jana staruchaj. Karalu lwu ŭžo słužba jaje bolš nie padabałasia, abrydła jana jamu. — Kaniec słužbie mučeńniu.

Za pracu dali jej ceły paŭniusieúki woz harechaŭ. Pryhožyja, dobryja, smašnyja harechi! Hetakich świet nia bačyŭ, ale što-ž? Adno tolki małaja pieraškoda wawiorcy: wawiorka ŭžo nia mieła zuboŭ na hryzieńnie harechaŭ.

Сербскія народныя казкі
Пераклады Марыі Голуб-Бучынскай
Пераклады з сербскай мовы
Творы 1928 года
Творы на лацінцы
Беларуская Крыніца