Вечар… У горадзе вечар… Снягі пасінелі…
* * *

Вечар… У горадзе вечар… Снягі пасінелі…
І дрыжыць тэлефонная сець…
Толькі крокі па цёмных, шырокіх панелях
І ўначы не пакінуць гручэць.

Маладзік у нябёсах блукае бязмежных,
А на вуліцах — ноч… мітульга…
І ля бліжняй да нас трансфарматарнай вежы
Электрычных праменняў дуга.

Знекуль чуюцца гукі фабрычнае песні,
Недзе дыша магутны матор…
Вечар… У горадзе вечар… Над горадам месяц.
А за горадам снежны прастор. 

24.01.1929

Вершы Юлія Таўбіна