Я — не Гарацый
Я — не Гарацый, у вянку лаўровым,

І не чытаю мецэнату вершаў,

Я — толькі Пушча, ў радасці і ў горы

Паміж паэтаў найвялікшы грэшнік.

 

Пазнаў, адведаў зябкі змрок цямніцы,

Тады быў год ужо такі суровы.

Шмат дзён маўчалі маладыя словы,

А я крапіўся і не падаў ніцам.

 

Было не сёння ўсё яно, а ўчора.

Віна больш не разбавіць горкі чэмер,

Яго адмералі мне поўнай мерай.

 

Сваё святло зноў пасылаюць зоры,

І абудзіўся ў сэрцы спеў гарачы,

Хоць толькі Пушча я, а не Гарацый.

Вершы Язэпа Пушчы
Творы 1954 года