Judawo pole
Nad Jeruzalimam spuściłasia strasznaja nocz—pawiesiŭsia Juda. U horach stahnaŭ wiecier, usiudy razliłasia nieprahladnaja ciemń—ciažka stała ŭ pawietry.

Ludzi chawalisia ŭ kamiannicy, wiarbludy chawali hałowy ŭ
piasok, jak by czujuczy, szto skora padymiecca haraczaja bura—samum.

Juda pawiesiŭsia ŭ poli, kuplenym za 30 srebnikoŭ, katoryje
uziaŭ za zradu. Kali abyčny samaubiŭca nakładaje na siabie ruki,—cieła jaho chawajuć miłasiernyje ludzi.—Nie tak było z  cieła jaho nadarwałosia pasiaredzini i ŭsie wantroby zwiesilisia.

A burliwaja noč ješče bolej zhuściłasia nad brydkim trupam
zradnika. Ciomna i duszna było kruhom jaho jak u mahili i strašny nieuzmahotny smorad razściłaŭsia daloka wa ŭsie baki

Kaliž razwidnieła i bura scichła, to wiecier usio ješče kałychaŭ  ludzi, tolki zdaloku i sa stracham pazirali na jaho i ŭcikali.

Pakinuty usimi doŭha wisieŭ trup,—czornaja kroŭ kapała z jaho na wypaŭšyje wantroby. Kruhom nie zastałosia ni wodnaho žywoha stworu, nawat czerwi hidzilisia strašnaha kormu, nawat muchi nia lotali nad spiokszejsia krywioj jaho cieła.

Tady stada waron, lacieŭszaje z Zachodu,—spuściłosia na haławu i hołyje pleczy Judy. Jany kluwali jaho czornymi dziubami i wisielnik pad udaram ichnich  kałychaŭsia jak žywy. Jany kluli jaho žywot i pili czornuju kroŭ i brydki hnoj. I zwaliŭsia na ich straszny praklon! Jany padnialisia i pawietre i muczenyje sudarhami palacieli nad ziemloj. A jak lacieli jany z horła ich kapała na ziemlu kroŭ i hnoj, bo nie dapuściŭ Boh, kab cieła zradnika stało ich kormam. Straszna kraczuczy lacieli warony i kudy padali kropli Judawaho hnoju, tam naradżaŭsia zradnik swajho narodu.

O nieszczaście! Na biedny kraj nasz padali kropli Judawaj krywi hustym daždžom. Niaŭžož ty, darahaja ajczyzna wieczna budziesz Judawym polem.

Проза Светазара Гурбан-Ваянскага
Пераклады Максіма Багдановіча
Пераклады са славацкай мовы
Апавяданні
Творы 1909 года
Наша Ніва (лацінка)