Эпітэты і мэтафары
Эпітэты і мэтафары. Найбольш характэрызуюць самабытнасьць мовы яе эпітэты і мэтафары, г. зн.
тыя найменьні рэчам, якія дае народ пад найсьцем мастацкай творчасьці, У расійскай напр. мове агульна вядомы эпітэты:  і г. п. У нашых аўтораў адраджэнцаў мы часам сустрачаем чужыя эпітэты, якія надаюць іх творчасьці прыкры для беларускага вуха, чужы колёрыт; і гэта у той час калі беларуская мова абладае сваімі ўласнымі эпітэтамі і мэтафарамі. Пазнаньне беларускіх народных эпітэтаў
і мэтафар павінна быць адным з галоўнейшых заданьняў нашай этнографічнай і літэратурнай працы. Для прыкладу падаю тут горстку беларускіх эпітэтаў і мэтафар, сабраных ў зборніках Раманава, Шэйна,
Безсонава, Крачкоўскага, а часьцю запісаных мной ў аколіцах Пружан, Дзісны, Лепэля і Быхава.

—мурчак, курневіч;

—мармыль, мармулевіч;

 — брэхта, брэхтулевіч, курта.

—плавандзей;

 (калакут)—гаўдзюлевіч;

—гмырмель, хапун, самаглод;

—крутомка;

—сястрыца, лыгманка;

—рохля;

—курцік, крывандзей, касавуры, касавур;

—курацап;

—брукач;

—каркуха;

—паўзун;

—белабока, шчакатука;

—даўганогі, кургузовіч:

—шумуха, палятуха;

—сіпуха, верацейвіца, падкалодніца;

—пятуховіч, кудакевіч, кукарэцкі;

—вусач, вастач;

—лахмач;

—бялуха, ярая пшаніца, ярая пшонка;

—ядрзное, залацістае;

—мархлячка;

—павівач, стручак, бурчак;

—лузгач;

—касатая, белагрудая, белая;

—залацісты, ядрысты, бажадарчык;

—густыя, бруштовыя, ліповыя;

—віхратніца;

—зялёная, драмуха;

—ясен, ясны, перакрой,—ноўчык, маладзік;

—красна;

—часты, густы, дробны;

—буен, лістадзёр, лістагон, шугавей, сьвістун, пасьвістач;

—паўзуха;

—сіня;

—каўзуха;

—чорнаброва; зара ясная;

—лябёдкі, перапёлкі;

—салаўі, сакалы;

—ластавіца, зязюля;

—бела;

—жоўты;

—каса;

,—панна;

—жана;

—маладзец;

—буесьць;

—вечны дом, цёмен церамок, вечна ціш, нямая, утульніца;

—золата;

—серабро;

—ташчаначка, акавітачка;

лістом—слацца: лістом зелянюсенькім прад табой маладзюсенькім;

зязюляй—кукаваць (плакаць);

макам—разсыпацца;

хмелям—віцца;

сакалом, ластавіцай—палётываць;

пчолкай увіхацца;

сонцам сіяць;

асінай дрыжэць;

на дражджах расьці;

калінай цьвісьці.

Слоўнікі Вацлава Ластоўскага
Слоўнікі
Творы 1923 года