Да жонкі маёй у Вільні
Перастань тужыць, бабулька,
Што мужык твой гіне,
Бо калі Бог не апусціць,
То не з’ядуць свінні.

Яшчэ вырвуся з іх когцяў,
Вярнуся у хату
З табой разам ім за гэта
Абдумаць заплату.

І так доўга жыці будзем
У шчаслівай долі,
Аж галоўкі стануць белы,
Як той снег у полі.

Зыгмяль. Пецярбург. Прэдварылка. 1901 год

Вершы Зыгмунта Нагродзкага
Творы 1901 года