А ўсё ж спаткаемся з табой…
А ўсё ж спаткаемся з табой,
Мая нязнаная дзяўчына,
І станем цвёрдаю стапой
На новых жыцця каляінах!

Адгонім сум і гора прэч,
Паднімем светач яснай веры
І пойдзем шчасцю насустрэч
Праз вір жыцця нязнаны, шэры.

Забудзем хутка лёс благі —
Нам шчасце буйна зарунее, —
І зажывём мы без тугі,
Адной сагрэтыя ідэяй.

Усё ж спаткаю я цябе,
Мая нязнаная дзяўчына!
З табой у шчасці і бядзе
Адною пойдзем каляінай.

Вершы Алеся Мілюця
Творы 1938 года