У час аблогі
У ЧАС АБЛОГІ.
На грудзе, акружаным глыбокаю вадой, я горад збудаваў.

Змацаваў яго дубоваю сьцяной, байніцамі, на зводах мост уздоймны палажыў.

У клеці зьвёз усякага дабра:—калі-б на грод лягла аблога…

І вояў зрадных, лжывых, я разьлічыў, каб з вернаю дружынай толькі дзяліць мой белы й чорны дзень…

І, от, нахлынуў вораг многі.

Ударыў я у звон трывожны. Дзынеў патужна цяжкі сьпіж…

Аднак, на клік мой зоўны, ніхто ка мне не пасьпяшыў:

У горадзе маім—такім мацоўным—адзін я быў!…

Паэзія ў прозе
Вершы Вацлава Ластоўскага