Ноч (Мілюць)
Змяркання шэраю дзяругай
пакрыты сонныя палі,
і толькі вёска чорнай смугай
як бы маячыцца ўдалі…

Панура й сумна, бы ў пустыні, —
кругом пануе ціхі змрок…
Як пад заклятаю святыняй,
павіс над краем злы урок…

І толькі зоркі з зімнай ласкай
шапочуць нештачкі раллі…
О ноч! Калі ж ты кончыш казку
людской нядолі на зямлі?

Вершы Алеся Мілюця