На Радуніцу
Над рэчкаю, паміж балот,
магільны груд зямлі;
валтоўкамі заве народ грудкі,
бо волатаў славуты род,
між бронзавых аздоб,
злажыў тут свой прысок.
Вясной,
спраўляючы дзядоў,
мы, жыхары дрыгвін,
сьпяшым яйко разьбітае ўкапаць
на прашчурных касьцях.
А робім то на знак,
што ў нас плыве іх кроў,
што мы, —
даўлетных волатаў,
ў ярме змалеўшыя, — нашчадкі…

Вершы Вацлава Ластоўскага‎
Радуніца
Творы 1923 года
Крывіч (часопіс)