Да матулі
Бедна ты мая, старэнька,
Родненька матуля!
Стала сіва ты й маленька,
Бо гады мінулі.
Бо няшчасьце ахапіло
Лес твой старавекі—
На чужыне зносіш, міла,
Голад, мукі, зьдзекі.
А мо‘ дзе пад крыжам ціха
Ужо навек заснула,
Несьцярпеушы гора-ліха,
Што це‘ агарнуло.
Ці-ж ня убачыш, не пачуеш
Сынавай жалобы,
Ці-ж яго не паратуеш
Ад нуды-хваробы?

Вершы Макара Краўцова
Творы 1920 года