Чужынец-госьць…
Чужынец-госьць прыблукаўся ў мястэчка.
Быў неспакой у госьцевых шагох…
Ніхто трывог яго не зразумеў там,
І ня пытаў ніхто: „Ці ты зьнямог?“

А вечар сінь суценьнем заварожыў,
Над некім плач і стогн падняла ціш…
Там крамкі ўсе зачынены даўно ўжо,
Нікому ўжо дамоў ня трэба йсьці.

У глуш начы, у вольніцу сяленьня
Пачаў той госьць адзін-адным брысьці…
Ля старых брам радзімы пасівелай
Ён не чакаў і не прасіў: „Пусьці!..“

І слухаў госьць, і слухаць быў ня ў сіле,
Як сьцены хат хісталіся — на тын…
І ён сказаў: „Хай іх пажар зьнясіліць“,
І ён пашоў упарты ў даль і стынь.

І да зары палохаў крык мястэчка,
Стагналі ветры, галасіў агонь.
Апошні раз госьць глянуў на пустэчу,
Затым пашоў… І дзень спаткаў яго.

Вершы Ізі Харыка
Пераклады Ізраіля Плаўніка
Пераклады з ідыш
Творы 1928 года
Маладняк (часопіс)