Касар (Шаўчэнка/Бядуля)
Па-над полем ідзе,
      Не пракосы кладзе,
Не пракосы кладзе — горы.
Стогне зямля, стогне мора,
      Стогне ды гудзе!
      І касца ўначы
      Сустракаюць сычы.
Косіць ён, не спачывае,
Ні на кога не зважае,
      Нават не прасі.
      Не крычы, не прасі,
      Не кляпае касы,
Ці то прыгарад, ці горад,—
Нібы брытвай стары голіць
      Усё, што дасі.
      Мужыка й шынкара,
      Сірату кабзара;
Прыпявае стары, косіць,
Кладзе горамі пракосы,
      Не міне й цара.
      І мяне не міне,
      На чужыне сатне
Ды за кратамі задавіць,
Ніхто крыжа не паставіць
      І не спамяне.
У каземаце
1847

Пераклады Змітрака Бядулі
Вершы Тараса Шаўчэнкі

uk:Кобзарь (1876)/Том 1/По-над полем іде