Бура на моры (Міцкевіч/Ельскі)
Ўзарвала жаглі, руль прыснуў, вада раве, страх родзе,
Грамада плача, помпы енчаць — грук!
Астатнія ліны выпалі людзям з рук —
Разам з крывавым сонцам надзея заходзе!..

Завыў віхар, вална ўзнялася, а на яе горы,
Паўстаўшыя з марскога разлогу,—
ўзышоў анёл смерці і мчыць на залогу,
Як той ваяка, што да штурму бегчы скоры…

Ляжаць многі морам мёртвы, то рукі ўзносяць у натлоку,
Той паў да заве прыяцелей сваіх,
Іншыя моляцца, каб ад смерці адкасацца;

Адзін жа, ціха седзячы гдзесь збоку,
Ўздумаў: Шчаслівы, хто сілы траціць і без іх:
Ён, бач, да бога шчыры, да і мае з кім жагнацца…

Крымскія санеты
Пераклады Аляксандра Ельскага
Пераклады з польскай мовы

pl:Burza (Mickiewicz)