Не памятаю: дзень быў ці ноч…
* * *

Не памятаю: дзень быў ці ноч,
Я спаў, як усе, салодка, бесклапотна,
І сны былі вясёлы і ружовы,
бы дзеўчынкі маёвы лёгкі ўбор.
І самаўпэўнены, што я
верх дасканаласці і цар стварэнняў,
і быццам не гучыць нічога так прыгожа
і горда, як імя: чалавек.
Не ведаю, ці другі быў бы сон,
але ў самую блажэнную мінуту
самаздаволенасці -
штурхач, у меру лёгкі і ў меру
непрыемны, разбудзіў мяне.
Салодка пазяхаючы,
прачнуўшыся нагэтулькі,
каб разбіраць наўкол сябе прадметы,
убачыў юнака, нібы знаёмага,
але калі і дзе было спатканне
і як яго імя - не памяталася.
«Bonjour»1, - схіліў ён з лёгкаю
усмешкай галаву.
Я адказаў з дасадаю: - «Па-перш,
даволі рана шчэ, каб з днём вітаць,
затым, па-другое, я заняты спаннем
і не прымаю,
нарэшце, - які няверны спосаб
разбуджвання...

(?)

Вершы
Уладзімір Жылка
Вершы Уладзіміра Жылкі