Выбраныя казкі (Андэрсен, 1946)/Ганс-Дурань
І ён выцягнуў стары драўляны чаравік з адколатым перадком і паклаў у яго варону.

— Ды гэта-ж цэлы абед!- сказала каралеўна. — Толькі дзе-ж мы возьмем падліўкі?

— У мяне ў кішэні, — адказаў Ганс-Дурань. — У мяне яе больш як трэба.

І ён паліў варону гразёю з кішэні.

— Вось гэта я люблю, - сказала каралеўна.- Ты па слова ў кішэнь не лазіш. Цябе я і вазьму за мужа. Але ведаеш, кожнае слова, што мы сказалі і скажам, запісваюць і друкуюць у ранішняй газеце. Бачыш, ля кожнага акна тры пісары ды яшчэ старшы пісака. Горш за ўсіх самы галоўны, ён-жа ж нічога не разумее.

Гэта ўжо яна наўмысля сказала, каб напалохаць Ганса Дурня. І ўсе пісцы пры гэтым заіржалі і пасадзілі на падлозе па тлустай кляксе.

— Вялікія паны, як відаць, - сказаў Ганс-Дурань. - Зараз я пашаную самага галоўнага.

І ён, нядоўга думаючы, вывярнуў кішэні і заляпіў галоўнаму пісару ўвесь твар гразёю.

— Спрытна! — сказала каралеўна — У мяне-б так не вышла. Ну, ды я падвучуся.

І зрабіўся Ганс-Дурань каралём; ажаніўся, надзеў карону і сеў на трон.

Мы-ж узялі ўсё гэта прама з газеты галоўнага пісара, хоць ёй давяраць і нельга.
da:Klods-Hans
Казкі Андэрсена