Чырвонец
ЧЫРВОНЕЦ.
У местовай браме, дзе люд плыве ракой і варта моцная дзень ночь пілнуе, схіліўся я й падняў чырвонец поўнаважны з пад ног людзкіх, — якога перш не бачылі ранейшыя хадзьбіты.

Кругом мяне натоўп зрабіўся.

Казалі мне адны, што я падняў, от, сьвежую іх згубу… Другія,—што я ня першы звочыў, што дзель яны павінны ўзяць з маей знаходкі.

Старожы-ж, каб сагнаць натоўп, усім крычалі, што я місьцюк, што я кастыг за пенязь выдаю: „бо хто на бітым шляху па золаце таптаўбы чакаючы „яго“ прыходу з падарожы!?!

І ўсе паверылі старожы…

Паводле кнігі «Расстраляная літаратура» (2008) 

 У меставай браме, дзе люд плыве ракой і варта моцная дзень-ноч пільнуе, схіліўся я й падняў чырвонец паўнаважны з-пад ног людскіх, — якога перш не бачылі ранейшыя хадзьбіты.
 Кругом мяне натоўп зрабіўся.

 Казалі мне адны, што я падняў от свежую іх згубу… Другія — што я не першы звочыў, што дзель яны павінны ўзяць з маёй знаходкі.

 Старожы ж, каб сагнаць натоўп, усім крычалі, што я місцюк, што я кастыг за пенязь выдаю: «Бо хто на бітым шляху па золаце таптаў бы, чакаючы „яго“ прыходу з падарожы?!»

 І ўсе паверылі старожы…

(1926—1927)

Паэзія ў прозе
Вершы Вацлава Ластоўскага