На чужыне (Краўцоў)
Нічога роднага… Чужое ўсё вакол…
Муры высокія, а ў іх чужыя людзі,
О, як жадаў-бы я узьняцца, як сакол,
Каб паляцець туды, дзе радасьней мо‘ будзе,
Дзе ўдасцца, можа, мне нанова засьпяваць,
І струны лірныя крануць ізноў рукою,
І духу творчасьці бяз меры набываць,
Ад працы цяжкае ня ведаці спакою.
Дык да цябе, мой мілы, родны краю,
Імкне душа мая і рвецца ў вышыню,
Бо на чужыне, тут я ціха паміраю
Дый ня жыву, а сплю і волю тваю сьню.

Вершы Макара Краўцова
Творы 1921 года
Наша Думка