Помнік (Пушкін/Маракоў)
Я помнік збудаваў сабе нерукатворны,
Народны шлях к яму не зарасце ў вяках.
Вышэй паўстаў ён з думай непакорнай
 Александрыйскага сталпа.

Не, ўвесь я не памру, і ліры звон заветны
Мой прах перажыве над прахам чорных пліт,
І слаўны буду я, пакуль ва ўсёй сусветнай
 Жыць будзе хоць адзін пііт.

Слых пройдзе аба мне па ўсёй Русі вялікай
І назавуць мяне на кожнай з існых моў
І горды ўнук славян, і фін, і зараз дзікі
 Тунгус, і вечны друг стэпоў.

І доўга буду тым жаданы я народу,
Што думы добрыя я лірай абуджаў,
Што ў жорсткі век зямлі ўславіў я Свабоду,
 Да паўшых літасць заклікаў.

Загаду боскаму, о муза, будзь слухмянай,
Не бойся крыўды ты, вянкоў не патрабуй,
Намову і хвалу прыймай ты занядбайна
 Упэўніць дурня не спрабуй.

Валерый Маракоў
Пераклады Валерыя Маракова
Аляксандр Пушкін
Вершы Аляксандра Пушкіна
Творы 1836 года