Беларусь, устань
Беларусь, устань
і навокал глянь.
Глянь, як моцна ўжо сьвітае;
ўжо сусед свабоду мае,
а яшчэ сьпіш;
ўстань, паглянь ты ўвыш.
Устань, глядзі, працуй,
цела й дух гартуй,
каб хапіла нам ахвоты
дружна ўзяцца да работы
будавай край свой.
Помні, братка мой.
Устань і не бядуй,
сваю долю куй.
Куй, гартуй свае нарогі,
ўсіх будзі, стаўляй на ногі,
Хай ўзгаруць зямлю,
чысьцяць хай ральлю.
Устань і ты, ня плач,
хаця-б біў палач:
ведай, што ня будзе рады
і ніхто ня дасьць спагады,
хаця б з нашых сьлёз
акіян узрос.
Братка, дык ляпей
бійся ты сьмялей.
Бій, грызі діхога ката,
а праглянеш, што ён брата
перастане біць
і лепш будзем жыць.
Мей надзею, брат,
яшчэ згіне кат.
Прыйдзе нам яшчэ свабода,
ей пакліча зоў Народа,
які хоча жыць
і свабодным быць.

Вершы Уладзіслава Казлоўскага
Творы, цэнзураваныя ў Польскай Рэспубліцы (1918—1939)
Творы 1930 года