Раманс (Краўцоў)
Ціха спаў стары лес недалёчка,
На балоце кулік чыркацеў,
Той вясны была цёмная ночка,
Што ня вернецца зноў, каб хацеў.

Хутка недзе схавалася вёска,
 гусьцела й гусьцела імгла;
Твая мілая, доўгая коска
Чорнай стужкай на плечы лягла.

Яшчэ зоркамі вочкі сьвяцілі.
Шчасьце-моладасьць грэло душу…
Тые думкі, што нас засмуцілі,
Я дагэтуль, як шчасьце, нашу.

«Нас нядоля ліхая злучыла,
І ў наплыве сьляпога чуцьця
 атруту пазнаць навучыла…»
Дый заплакала ты, як дзіця.

У беднаце мыабое стагналі,
Як ад нейкахваробы-чумы,
Ніякога ратунку ня зналі,
Век галодные, бедные мы.

Было жудасна нам сярод ночы,
Лёд нядолі застыў каля нас.
Ты, як ангел, мне глянула ў вочы
І пачула: «Расстацца нам час»…

Вершы Макара Краўцова
Творы 1918 года
Творы 1920 года
Рунь (часопіс)