Благаславеньне на бойку
Народзе мой, Народ мой Беларускі, 
Зноў над табой падняў нагайку польскі пан, 
Зкоў у турму з палосак бедных, вузкіх 
Пагнаў Цябе Пілсудзкі, палітычны хам! 

Нясуцца крыкі, стогнуць ў хатах маткі, 
Маўчыць турма... Лукішкі – беларускі гроб! 
Дрыжаць, схіліліся, зусім счарнелі хаткі. 
Кіпцём крывавым зноў Белы Арол паскроб... 

Дняпро, Дзьвіна, бацькі плямён крывіцкіх, 
На бераг ваш імкнецца польскі бот! 
«Ратуючы Эўропу з хмараў бальшавіцкіх», 
Крывёй крывіцкай хочуць ўскрывяніць чарот! 

Крыві? Крыві зноў хоча Ожэл Бялы? 
Зноў паншчыну Пілсудзкі хоча завясьці? 
Дык хай жа зноў скрыжуюцца штыхоў удары, – 
Рахубы старыя прыйшоў ўжо час зьвясьці! 

«Турма народаў», ты ўваскросла ў Польшчы! 
«Як вольны з вольнымі» – ўжо сталася маной! 
Лёс беларуса ўжо ня будзе горшы, 
Калі палеткі ўспыхнуць новаю вайной! 

Было калісь – мы ў бойку йшлі з касамі, 
Мы галаруч змагаліся з панамі і царом, 
Але цяпер і мы разумней сталі 
І галаруч у бойку не пайдзём! 

Ужо грымяць і ў нас свае гарматы, 
Ужо са стрэльбаў мы наўчыліся страляць, 
I ў чыстым полі, здалёк роднай хаты, 
Не нам адным галовы прыйдзецца складаць!.. 

Народзе мой! Ці чуеш сваю сілу? 
Ці бачыш сам, як ўзрос і узмацнеў? 
Ўздымі руку і... ўдар! Няхай ў магілу 
Загоне паншчыну твой справядлівы гнеў!

(20 лютага 1927 г., Рыга)

Вершы Кастуся Езавітава
Творы 1927 года
Творы, напісаныя ў Рызе