Не паддавацца! (Казлоўскі)/Кірылізацыя
(Працаўніком „Шляху Моладзі“ ў 5-ыя ўгодкі іхняй саматужнай працы).
Калі віхор пачне бандыцкія напевы,
І вые з посьвістам спад плотаў і вуглоў;
І злосна ўздымаецца, каб гнуць галіны дрэвы,
Ламаць і штурхацца, ляцець настрымгалоў —

Трысьцінка кволая прад сілаю сагнецца,
Але ня дасьць, аднак, сябе пераламаць.
Калі пасьля віхор загіне, пранясецца —
Бадзёра голаў ізноў пачне трымаць.

Так трэба й нам, браты, віхром не паддавацца
І не пазволіць ім сябе пераламаць,
Пры добрых поглядах заўсёды аставацца,
Бадзёра голаву прад ворагам трымаць.

Бывае, што рака узбурыцца вясною,
Зімовы бруд увесь з палёў сабе ўвасьсе
І плюне сьнежнай і мутнаю сьліною
На твар абхопленай прырэчнай паласе;

Магутным гоманам гудзіць, або рагоча
І дзікім голасам захопніцкім раве,
Разводзьдзем — потапам усё заліці хоча —
Здавалася-б—ніхто прад ею ня ўжыве.

А траўка кволая, маленькая такая,
Патрапіць коранем ў сырой зямлі сядзець,
Захопніцкі імпэт разводзьдзя прачакае,
Пасьля, каб вырасьці, прыгожа зарунець.

Хаця й здараецца — захопніцка навала
Яе маленькую пяском ўсю занясе —
Яна усётакі, хоць трудзіцца нямала,
Спад ілу вырвецца, галоўку паднясе.

Так трэба й нам, браты, бадзёра ўсім трымацца,
Імпэт захопніцкі каб нас не перамог.
А будуць нас душыць — ня трэба паддавацца,
Хоць-бы сам сатана гнясьці нас ім памог.

А вось бывае так, што летняю парою
Ўсе хмары цёмныя зьбіраюцца зусюль
І пруцца ўсе ўпярод вялізнаю гарою,
Захопніцка плывуць, няведама і скуль;

На цёмным дыване маланкаю зазьяюць,
Галосяць громамі і бураю задзьмуць,
Далоняй чорнаю палеткі абхапляюць,
Каб ліўнем — потам згары на іх схлюснуць.

Але ўвесь іх імпэт ня страшны ўсё-ж палеткам.
Маланка, лівень, гром ня шкодзяць ім зусім,
Ды гэта на’т яшчэ прыносіць сьвежасьць кветкам
І чысьціць лепясткі ад пылу краскам ўсім.

Таксама й нам, браты, ня страшны тыя хмары
Чужынцаў—ворагаў, што к нам зусюль плывуць.
Ня страшны іх грымотныя на нас удары,
Што хітрай подласьцяй душу народну б’юць.

А іхні лівень нават змые рэнэгатаў,
Ачысьціць наш народ ад рознае брыды.
Але ня чэпіць нам народных нашых хатаў,
Што прастаялі ўжо бязлікія гады.

А прыдзе вось зіма; дае свае загады;
Грызе марозамі і сьнегам ўсім плюе.
Здавалася-б — ужо няма ніякай рады —
Надоўга ўсё яна ў аковы закуе.

А бачыш — сонейка вясьнянае прыгрэе,
Загляне соладка зіме у злосны твар.
Зіма як ня злуе, як з ветрам ня дурэе,
А ўсёткі пойдзе проч — вясна ўжо гаспадар.

І нас замаразіць зіма ужо ня зможа,
Ня будзе ўсьцяж яна віхуры падымаць,
Загляне сонца нам і праўда пераможа
І будзем вольна мы Крывіцкі сьцяг трымаць.