З гісторыі (Шыманоўскі)
Жыў у няволі доўгі час мой бедны брат,
А шчасьця ён ня меў, як варадзіўся;
І хлеба чорнага куску ня раз быў рад,
І у бядзе куском сваім з другім дзяліўся.

А працы, крыўды і гора меў ён шмат;
Нявольнік быў, у школе ня вучыўся.
Скрыўдзіць і ашукаць яго быў кожны рад,
А ён ня раз крывавымі слязьмі заліўся.

Жыцьця ня відзеў добрага… Чаму-ж цяпер
Мой беларус ня злодзей і ня зьвер?!.
Яго-ж так доўгі час да гэтага вучылі!

Бо ён людзей па свойму ўмеў цаніць, —
Знаў, хто гаворыць праўду, хто маніць,
І ворагі душы яго не ачарнілі.

Санеты Станіслава Шыманоўскага
Творы 1920 года
Беларусь (газета, Мінск)