Ліст Алеся Мілюця (6 жніўня 1944)
Паважаная і дарагая сястрыца!

Пішу табе першае пісьмо, прыехаўшы ўжо на месца ў вайсковы лагер, дзе нас будуць навучаць ваеннай справе. Мяне пакуль што залічылі ў мінамётную часць. Са мною разам усе нашы
хлопцы, якія прыходзілі апошні раз дадому, таму што мы адсталі
ад сваіх і нас далучылі да іншага эшалона. У нашым узводзе
ўсе нашы скорыцкія і Сасім Косця.

Мы ехалі ад панядзелка да суботы, ехалі вельмі павольна, бо
вельмі вялікі рух на дарозе. Я бачыў гэтую мясцовасць за Оршаю,
дзе быў фронт і адкуль выбілі немцаў. Божа! Гэта нешта жудаснае.
На працягу вёрст 15–20 цягнецца гэтая мёртвая, паўпустынная
паласа, парэзаная на кожным метры ямамі ад бомб і снарадаў,
так што, гледзячы на гэтую карціну, добра ўяўляеш сабе ўсю
жорсткасць сучасных баёў. І мне здаецца, што пры такіх баях
не застанецца ніводнай жывой душы... Але я асабіста спадзяюся
жыць, і гэтую надзею я ўскладаю на шчасце; зрэшты, як будзе —
я сябе не шкадую. Я шчаслівы, што і так пражыў ледзь не
36 гадоў. Самае галоўнае — не думаць пра смерць, не баяцца
паміраць. Ты ж, дарагая сястрыца, не плач і не шкадуй, а глядзі
толькі сябе. Галоўнае, не прастуджвайся. Апранайся і абувайся
як мага цяплей, таму што цяпер цябе няма каму абараніць. Як
атрымаеш пісьмо, напішы мне пра ўсе свае справы, а таксама
пра Ваню. І прышлі яго адрас. Захоўвай мае рэчы і рукапісы як
каштоўнасць. Затым кланяйся ўсім родным і перадавай ім маё
гарачае прывітанне.

А. М.

P. S. Пішы пісьмы без марак. 

Лісты Алеся Мілюця
Творы 1944 года