Спробы дзяржаўнага рабунку
Пад вечар 2-га мая паявілася з Вільні ніжэйпаданая польская адозва, расклееная па мурох, якую прыводзім у верным  на беларускую мову:

Бацькаушчына Касьцюшкі, Міцкевіча і Траўгута належыць да Польшчы, як частка непадзельная.

Устаноўчы Сойм Рэчыпаспалітае ў дні 29 красавіка 1919 г.

пастанавіў безадкладнасьць вось якога праекту Нацыянальна-Дэмакратычнага Саюзу, Польскае Народнае Злучнасьці і іншых паслоў.

'Дзеля пастановы Сойму з дня 4 красавіка, вышэй высказанай, ніякае апавяшчэньне, ні пастанауленьне, з гэтым нязгоднае, не мае нідзе юрыдычнай моцы.

Праект Варшаўскага Польскага Сойму намагаецца адным пацягам пяра на паперы зніштожыць праклямаваную ўсяму сьвету Незалежнасьць і Непадзельнасьць Беларускай Народнай Рэспублікі і такую-ж самую — Рэспублікі Літвы.

Аб спробах шырэньня ідэі: Polska, Białoruś, і Ukraina — to  мы даўно. Шмат брашур ў гэтай справе надрукавана ў Варшаве, Кракове і Львове. Усе аўтары брашур выяўляюць абсалютнае няведаньне, як нашае гісторыі так нашых палітычных абставін. Такі „напрыклад пан Вацлаў Васілеўскі, як узьвялічываюць яго: „знаўца беларускіх адносін“, мае сьмеласьць пісаць, што: lud białoruski nigdy własnej państwowości nie pisiadał. Іншыя, як вядомы паляком немцафіл Вацлаў Студніцкі, прафэсары Кутшэба і Буяк даюць уселякія рацыі, выцягнутыя з стасункаў 15—16 сталецьцяў, што Беларусь і беларусы —гэта фікцыя. Паном гэтым адказаць трэба: „Рукі проч ад белае, чыстае Беларусі! З такімі яснавяльможнымі панамі, якія хочуць нас навучыць сфальшаванай імі гісторыі, мы гаварыць ня будзем“.

Нягодная крутадушная іх палітыка, неахвота пазнаёміцца з праўдзівымі беларускімі адносінамі на мейсцы, неразуменьне духа часу і заваяваньняў рэвалюцыі — усё гэта
б‘ець у вочы і прымушае нас глядзець на іх з пагардай.

Ня ведаем, як Польскі Сойм прыйме пажаданьні гэтых паноў, дзяржаўных боа-вужакаў, мы толькі цьвёрда перакананы, што Беларускі Народ ніколі не адрачэцца ад ідэі свае Народнае Незалежнае Беларускае Рэспублікі. Хай сабе ўсе польскія надгакатысты, як браты Студніцкія, Обст, Гласко і іншыя Васілеўскія пішуць і крычаць, „lud białroski obojętny i bierny, usiłowań niezależności nie rozumie i nie popiera, a nielicznych (?) przywódców i pionerów ruchu od siebie odpycha“ — усё гэта ня толькі не паможа а наадварот узмацуе і злучыць у вадну вялікую грамаду усіх беларусоў і не пазволіць ім быць гноем пад рост панскае культуры і панаваньня.

Фундамэнтам гэтага служыць нам нашае сучаснае запраўднае палітычнае жыцьцё і яго здабыткі, сьветлая памятка нашага I-га усебеларускага зьезду, работы нашых рад, Рады Рэспублікі і яе зносін з усімі дзяржавамі, дзе прынцыпы правоў навет найменьшых народаў прызнаны і шануюцца.

Дзеля гэтага мы глядзім сьмела і ясна у сваю сьветлую будучыню і верым, што:Жыве Беларусь і жыць будзе!''

Публіцыстыка Рамуальда Зямкевіча
Польскі нацыяналізм
Беларуская Думка (1919)
Творы 1919 года