З цыкла «Эрас»
І

    У космас схаваліся кветы
    чырвоныя,
    Кветы чырвоныя,
    Неапылёныя.

    Хцівасць жадання іх томіць
    таёмная,
    Томіць таёмная,
    Сіла няскромная.

    Але дарэмна ў іх сокі б’юць
    шпаркія,
    Сокі б’юць шпаркія,
    Свежыя, яркія.

    Звянуць яны, тыя кветы
    чырвоныя,
    Кветы чырвоныя
    Неапылёнымі.

    ІІ

    Зірнуў, як між валос, між хмар калматых, цёмных
    Чырвоны маладзік
    І ўраз згадаў мне рад уздыхаў прыглушоных,
    І мук любоўных крык,
    І цела гібкага шалёнасць, ізвіванне,
    І п’яны, душны пах…
    . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
    Ў грудзях сціскаецца гарачае дыханне,
    Кроў хваляй б’е ў нагах.
 
(1908—1909)

Вершы
Максім Багдановіч