Новы Запавет (Гадлеўскі)/Сьвятая Эванэлія паводле Матэуша
<div class="indent">

AB EWANELII ŚW. MATEUŠA 
Aŭtar pieršaj Ewanelii, Mateuš (hebr. Mattaj abo Mattenaj) mieŭ jašče druhoje imia Lewi i pierad paklikańniem na apostała byŭ mytnikam abo źbiralnikam padatkaŭ (myta) u horadzie Kaparnaum. Paśla śmierci i ŭšeścia Chrysta praz jakija 15 hadoŭ pašyraŭ nawuku swajho Wučyciela pasiarod žydoŭskaha nardu ŭ Palestynie, a potym źwiarnuŭsia sa sławami Ewanelii da pahanaŭ. Dzie jon pracawaŭ, dzie i jakoju śmierciaj pamior — niama dakładnych wiestak. Pawodle niekatorych paźniejšych danych pamior mučanickaj śmierciaj.

Napisaŭ swaju ewaneliju św. Mateuš u mowie aramajskaj, jakaja była razhawornaj (prostaj) mowaj tahačasnych žydoŭ u Palestynie. Napisaŭ jon jaje kala 42 — 50 hodu paśla Naradž. Chrysta i zaraz potym (pierad 70 hodam pa Chryście) heta ewanelija była pierałožana niawiedamym pierakładčykam na mowu hreckuju i ŭ hetym pierakładzie dajšła da nas. Aryhinalny tekst aramajski, wiedamy jašče ŭ II i III stahodździach, zahinuŭ.

Meta. Pawodle staradaŭnych wiestak św. Mateuš pisaŭ swaju ewaneliju dla chryścijan, nawiernienych z palestynskich i wakoličnych žydoŭ. Św. Mateuš, pišučy swaju ewaneliju, maje ŭściaž na woku hetych swaich žydoŭskich čytačoŭ, katorym wykazwaje, što Jezus z Nazaretu jość sapraŭdnym Mesyjašam, pasłanym ad Boha; što załožany im Kaścioł jość karaleŭstwam (waładarstwam) Božym, ab katorym hawaryli praroki ŭ Starym Zakonie; što ŭsie praroctwy St. Zakonu spoŭnilisia na Jezusie — dziela hetaha znachodzim u ewanelii św. Mateuša taki wialiki lik padawanych praroctwaŭ z St. Zakonu (bolš jak 70 razoŭ na praciahu ŭsiaje ewanelii).

Na asnowie hetych praroctwaŭ wykazwajecca, što Jezus jość sapraŭdnym Mesyšam. Adnak hetaha Mesyjaša pryznała tolki małaja častka žydoŭ na čale z duchoŭnymi, faryzejami i staršymi narodu adkinuła i nawat asudziła jaho na śmierć. Stałasia heta dziela pamyłkowych pahladaŭ tahačasnych wučonych (knižnikaŭ) žydoŭskich na charaktar Mesyjaša i Mesyjanskaha karaleŭstwa (waładarstwa). Žydy wyhladali hetaha waładarstwa, jak waładarstwa ziamnoha i matarjalnaha, u katorym Chrystus — Mesyjaš budzie wialikim panujučym — waładaram i zdabudzie dla Izraila panujučaje pałažeńnie na ŭsim świecie. Jezusa ŭbohaha žydoŭski narod nie pryznaŭ. I Jezus, skončyŭšy swajo pasłanstwa da žydoŭskaha narodu, zahadaŭ apostałam abwiaščać ewaneliju dla ŭsich narodaŭ, kab ich paciahnuć da swajho suświetnaha waładarstwa.

Św. Mateuš, majučy na mecie wykazać žydom, što Jezus jość praŭdziwym Mesyjašam, hrupuje i paradkuje swoj matarjał ab Chryście ŭ paradku chronołohičnym, a systematyčnym, adkazwajučym hetaj mecie i pawodle płanu, jaki sabie wyznačyŭ. I tak, na pačatku św. Mateuš haworyć, što Jezus jość synam Abrahama i synam Dawida (h. zn. Mesyjašam), dalej padaje niekatoryja wiestki ab dziciačych hadoch Jezusa i ab jaho publičnym wystupleńni. Potym padaje nawuku Chrystowu ŭ takim paradku: naŭpierad jakoje maje być karaleŭstwa Božaje (raździeły 5 — 7), potym cudy Chrysta (r. 8 — 9), nawuku dla apostałaŭ (r. 10), prypowieści (r. 13), apošnija rečy (r. 24 — 25). Z hetaha bačym, što św. Mateuš mieŭ na woku pradstawić nia tak chronołohičny narys žyćcia Jezusa, jak systematyčnaje wykazwańnie, što Jon jość sapraŭdnym Mesyjašam.

Značeńnie i charakterystyka ewanelii. Ewanelija św. Mateuša ad samha pačatku mieła wialikaje značeńnie. Jana wykazwała Mesyjanskuju hodnaść Jezusa nia tolki žydom, ale, paśla pierakładu na hreckuju mowu, tak-ža i pahanam. Dziela taho što ewanelija św. Mateuša mnoha hawaryła ab karaleŭstwie Božym, jana była ŭlubionaj ewanelijaj Ajcoŭ Kaścioła, jakaja wykazwała paŭsiudnaść (katalickaść) henaha Božaha karaleŭstwa, Kaścioła Chrystowaha. I sapraŭdy, u hetaj ewanelii, bolej čym u św. Marka abo św. Łukaša majem aznačanyja hałoŭnyja asnowy katalickaści: paniaćcie Kaścioła jak paŭsiudnaha karaleŭstwa Božaha na ziamli, abasnawańnie piaršynstwa św. Piatra i hetym samym jaho nastupnikaŭ, zahad Chrysta abwiaščać ewaneliju ŭsim narodam pa ŭsim świecie. Hety zahad z chryścijanstwa robić relihiju nia tolki adnaho narodu, ale ŭsich narodaŭ, abo inakš kažučy, relihiju katalickuju. Dziela hetaha Kaścioł Katalicki zaŭsiody ŭwažaŭ ewaneliju św. Mateuša (pobač z ewanelijaj św. Jana) za žarało najwažniejšych dahmataŭ wiery.

RAZDZIEŁ 1

USTUP. RADAWOD JEZUSA CHRYSTA. 
Jezus — syn Dawida, syn Abrahama

 Kniha rodu Jezusa Chrysta, syna Dawida, syna Abrahama.

 Abraham radziŭ Izaaka, a Izaak radziŭ Jakuba, a Jakub radziŭ Judu i bratoŭ jaho,  a Juda radziŭ Faresa i Zarama ad Tamary, a Fares radziŭ Ezrona, a Ezron radziŭ Arama,  a Aram radziŭ Aminadaba, a Amnadab radziŭ Naassona, a Naasson radziŭ Sałamona,  a Sałamon radziŭ Booza z Rahaby, a Booz radziŭ Obeda z Ruty, a Obed radziŭ Jessu, a Jessa radziŭ Dawida karala,  a karol Dawid radziŭ Sałamona z taje, što była Uryjewaj,  a Sałamon radziŭ Roboama, a Roboam radziŭ Abija, a Abij radziŭ Asu,  a Abij radziŭ Jozafata, a Jozafat radziŭ Jorama, a Joram radziŭ Ozija,  a Ozij radziŭ Joatama, a Joatam radziŭ Achaza, a Achaz radziŭ Ezechija,  a Ezechij radziŭ Manassu, a Manassa radziŭ Amona, a Amon radziŭ Jozija,  a Jozij radziŭ Jechonija i bratoŭ jaho ŭ pierasialeńni babiłonskim,  a paśla pierasialeńnia babiłonskaha Jechonij radziŭ Sałacyjela, a Sałacyjel radziŭ Zorobabiela,  a Zorobabiel radziŭ Abijuda, a Abijud radziŭ Elijakima, a Elijakim radziŭ Azora,  a Azor radziŭ Sadoka, a Sadok radziŭ Achima, a Achim radziŭ Elijuda,  a Elijud radziŭ Eleazara, a Eleazar radziŭ Matana, a Matan radziŭ Jakuba,  a Jakub radziŭ Jazepa, muža Maryi, z katoraj naradziŭsia Jezus, što zawiecca Chrystus.

 I tak usich pakaleńniaŭ: ad Abrahama až da Dawida čatyrnaccać pakaleńniaŭ, i ad Dawida až da pierasialeńnia babiłonskaha čatyrnaccać pakaleńniaŭ, i ad pierasialeńnia babiłonskaha až da Chrystusa čatyrnaccać pakaleńniaŭ.

1 ČAŚĆ. NARADŽEŃNIE I ŬKRYTAJE ŽYĆCIO JEZUSA CHRYSTA. 
Začaćcie i naradžeńnie Jezusa Chrysta

 A naradžeńnie Chrysusa hetak było: Kali matka jaho Maryja była pašlubawana z Jazepam, to pierad tym jak jany zyjšlisia, wyjawiłasia, što maje ŭ łonie ad Ducha światoha.  Jazep-ža, muž jaje, budučy sprawiadliwym i nia chočučy jaje źniasławić, chacieŭ tajkom pakinuć jaje.  A kali jon heta dumaŭ, woś anioł Panski źjawiŭsia jamu ŭ śnie, kažučy: Jazepie, synie Dawida, nia bojsia pryniać žonki swajej Maryi, bo što ŭ joj začałosia, jość ad Ducha światoha.  I narodzić syna i dasi jamu imia Jezus, bo jon zbawić narod swoj ad hrachoŭ jaho.  A ŭsio hetaje stałasia, kab spoŭniłasia, što było skazana Panam praz praroka, kažučaha (Iz. 7, 14):  "Woś dziewa ŭ łonie mieć budzie i narodzić syna, i daduć jamu imia Emanuel, što značyć: Boh z nami.

 A Jazep, ustaŭšy zo snu, zrabiŭ tak, jak zahadaŭ jamu anioł Panski i pryniaŭ žonku swaju.  I nia znaŭ jaje, až radziła syna swajho pierwarodnaha, i daŭ jamu imia Jezus.

RAZDZIEŁ 2 
Pakłon mudracoŭ i ucieki ŭ Ehipiet

1 Dyk kali Jezus naradziŭsia ŭ Betlejemie Judejskim, u dni karala Herada, woś mudracy z uschodu pryjšli ŭ Jeruzalim 2 kažučy: Dzie jość što naradziŭsia karol Judejski? Bo my bačyli zorku jahonu na ŭschodzie i pryjšli pakłanicca jamu. 3 A pačuŭšy karol Herad strywožyŭsia i z im uwieś Jeruzalim. 4 I sabraŭšy ŭsich staršych świataraŭ i knižnikaŭ narodu dawiedywaŭsia ad ich, dzie mieŭ Chrystus naradzicca. 5 A jany skazali jamu: U Betlejemie Judejskim, bo hetak napisana praz praroka (Mich. 5, 2): 6 "I ty, Betlejemie, ziamla Judejskaja, ničym ty nia mienšaja ad spamiž stalicaŭ Judejskich, bo z ciabie wyjdzie pawadyr, katory budzie kirawać narodam maim Izrailskim". 7 Tady Herad, tajkom paklikaŭšy mudracoŭ, staranna wywiedaŭ ad ich čas zorki, jakaja im źjawiłasia. 8 I pasyłajučy ich u Betlejem, skazaŭ: Idziecie i dakładna raspytajcie ab dziciaci, i kali znojdziecie, dajcie mnie znać, kab i ja pajšoŭšy, pakłaniŭsia jamu.

9 Jany wysłuchaŭšy karala, adyjšli. I woś zorka, jakuju jany bačyli na ŭschodzie, išła pierad imi, až pakul pryjšoŭšy, stała nad miescam, dzie było dzicia. 10 A ŭbačyŭšy zorku, jany ŭzradawalisia nadta wialikaj radaściaj. 11 I ŭwajšoŭšy ŭ dom, znajšli dzicia z jahonaj matkaj Maryjaj i ŭpaŭšy, pakłanilisia jamu; i adčyniŭšy skarby swaje, achwiarawali jamu dary: zołata, kadziła i miru. 12 I atrymaŭšy nakaz u śnie, kab nie waročalisia da Herada, inšaj darohaj wiarnulisia ŭ swoj kraj.

13 Kali jany adjechali, woś anioł Panski źjawiŭsia ŭ śnie Jazepu, kažučy: "Ustań, waźmi dzicia i matku jaho i ŭciakaj u Ehipiet i budź tam, pakul nie skažu tabie; bo Herad budzie šukać dziciaci, kab zahubić jaho. 14 Jon, ustaŭšy, uziaŭ unačy dzicia i matku jaho i adyjšoŭ u Ehipiet. 15 I byŭ tam až da Heradawaj śmierci, kab spoŭniłasia, što było skazana Panam praz praroka, kažučaha (Oz. 11, 1): "Z Ehiptu ja paklikaŭ syna majho".

16 Tady Herad, bačačy, što jaho źwiali mudracy, wielmi razhniewaŭsia i, pasłaŭšy, wybiŭ usich dziaciej, jakija byli ŭ Betlejemie i ŭ usich wakolicach jaho ad dwuch hadoŭ i nižej, zhodna z časam, ab jakim byŭ dapytaŭšysia ad mudracoŭ. 17 Tady spoŭniłasia, što było skazana praz praroka Jeremija (31-15), kažučaha: 18 "Hołas byŭ čutny ŭ Ramie, płač i hałaśba wialikaja; Rachiela płačučaja pa dzieciach swaich i nie chacieła supakoicca, bo ich niamašaka".

19 A kali pamior Herad, woś anioł Panski źjawiŭsia ŭ śnie Jazepu ŭ Ehipcie 20 kažučy: Ustań, waźmi dzicia i matku jaho i idziŭ ziamlu Izraiławu, bo pamiorli tyja, što šukali dušy dziciaci. 21 Jon ustaŭšy, uziaŭ dzicia i matku jahonu i pryjšoŭ u ziamlu Izraiławu. 22 Ale pačuŭšy, što ŭ Judei panawaŭ Archiełauš na miesca baćki swajho Herada, pabajaŭsia tudy iści, ale pawučany ŭ śnie, adyjšoŭ u starony Halilejskija. 23 I pryjšoŭšy, asieŭ u mieście Nazaret, kab spoŭniłasia, što było skazana praz prarokaŭ: što budzie zwacca Nazarejem.

RAZDZIEŁ 3

II ČAŚĆ. PUBLIČNAJE ŽYĆCIO JEZUSA CHRYSTA 
Wystupleńnie Jana Chryściciela

1 A ŭ hetyja dni pryjšoŭ Jan Chryściciel, nawučajučy ŭ pustyni Judejskaj 2 i kažučy: Pakutujcie, bo prybliziłasia karaleŭstwa Niabiesnaje.

3 Bo heta toj, ab katorym hawaryŭ prarok Izaij (40, 3), kažučy: "Hołas kličučaha ŭ pustyni: Praŭcie darohu Pana, prostymi robiecie ściežki Jaho" 4 A toj Jan mieŭ adziežu z wiarbludawaj šerści i ramienny pojas kala pajaśnicy swajej, a jadoj jaho była saranča i lasny miod.

5 Tady wychodziŭ da jaho Jeruzalim, i ŭsia Judeja, i ŭwieś kraj kala Jardanu, spawiadajučysia z hrachoŭ swaich. 6 i byli im chryščany ŭ Jardanie, spawiadajučysia z hrachoŭ swaich. 7 A bačačy mnoha faryzejaŭ i sadukiejaŭ, jakija išli da jaho chrostu, kazaŭ: Rodzie hadawy, chto wam pakazaŭ uciakać ad nadychodziačaha hniewu? 8 Dyk čyniecie płod, dastojny pakuty. 9 I nia wažciesia hawaryć sami ŭ sabie: "Ajca majem Abrahama", bo ja wam kažu, što Boh moža z hetych kamieńniaŭ moža padniać synoŭ Abrahamu. 10 Bo ŭžo siakiera la kareńnia dzierawaŭ pałožana: dyk kožnaje dzierawa, jakoje nie daje dobraha płodu, budzie ściata i kinuta ŭ wahoń. 11 Ja to chryšču was wadoju na pakutu, ale toj, katory pa mnie pryjdzie, jość macniejšy za mianie i ja nia wart niaści abutak jaho. Jon was budzie chryścić Ducham światym i ahniom. 12 Wiejałka jaho ŭ ruce jahonaj i Jon ačyścić swoj tok, i źbiare pšanicu swaju ŭ świran, a miakinu spalić ahniom niaŭhasnym.
Chrost i kušeńnie Jezusa Chrysta

13 Tady pryjšoŭ Jezus z Halilei na Jardan, da Jana, kab im być achryščanym. 14 Ale Jan nie dapuskaŭ jaho, kažučy: Ja pawinien być achryščany taboju, a ty prychodziš da mianie? 15 Ale Jezus, adkazwajučy, skazaŭ jamu: Pazwol ciapier, bo hetak nam wypadaje spoŭnić usiu sprawiadliwaść. Tady dapuściŭ jaho 16 Kaliž Jezus byŭ achryščany, zaraz wyjšaŭ z wady im — i woś adčyniłasia jamu nieba i ŭwidzieŭ Ducha Božaha, katory spuskaŭsia, jak hałub, i zychodziŭ na jaho. 17 I woś hołas z nieba adazwaŭsia: Heta jość syn moj miły, u katorym mnie da ŭspadoby.

RAZDZIEŁ 4 
1 Tady Jezus byŭ zawiedzieny Ducham u pustyniu, kab byŭ spakušwany djabłam. 2 A kali prapaściŭ sorak dzion i sorak nočaŭ, potym pačuŭ hoład. 3 I prystupiŭšy spakuśnik skazaŭ jamu: Kali ty Syn Božy, skažy, kab hetyja kamieńni stalisia chlebam. 4 Jon, adkazwajučy, skazaŭ: Napisana jość: "Nie adnym chlebam žywie čaławiek, ale kožnym słowam, jakoje wychodzić z wusnaŭ Božych" (Pt. Pr. 8, 3). 5 Tady ŭziaŭ jaho djabał u światy horad i pastawiŭ jaho na kryle światyni 6 i skazaŭ jamu: Kali ty Syn Božy, kińsia ŭniz; bo jość napisana: "Što aniołam swaim zahadaŭ ab tabie i na rukach paniasuć ciabie, kab časam nia ŭdaryŭ ab kamień nahi swajej" (Ps. 90, 11-12). 7 Skazaŭ jamu Jezus: Takža napisana jość: "Nie spakušaj Pana Boha twajho" (Pt. Pr. 6, 16). 8 Iznoŭ uziaŭ jaho djabał na haru wielmi wysokuju i pakazaŭ jamu ŭsie karaleŭstwy świetu i ich sławu 9 i skazaŭ jamu: Usio hetaje dam tabie, kali ŭpaŭšy pakłoniśsia mnie. 10 Tady skazaŭ jamu Jezus: Adyjdzi šatanie! Bo jość napisana: "Panu Bohu twajmu kłaniajsia i jamu adnamu słužy" (Pt. Pr. 6, 13). Tady pakinuŭ jaho djabał — i woś anioły prystupili i pasłuhawali jamu.

Jezus idzie ŭ Halileju i žywie ŭ Kaparnaum
12 Kali-ž Jezus pačuŭ, što Jan byŭ wydany, adyjšoŭ u Halileju 13 i, pakinuŭšy miesta Nazaret, pryjšoŭ i asieŭ u Kaparnaumie prymorskim, u hranicach Zabułon i Neftalim, 14 kab spoŭniłasia, što było skazana praz Izaija praroka (9, 1-2): 15 "Ziamla Zabułon i ziamla Neftalim, daroha prymorskaja za Jardanam, Halileja pahanskaja i 16 Narod, katory siadzieŭ u ciemry, uhledzieŭ światło wialikaje i tym, što siadzieli ŭ krainie cieniu śmierci, uzyjšła jasnaść". 17 Z taho času pačaŭ Jezus abwiaščać i kazać: pakutujcie, bo prybliziłasia karaleŭstwa niabiesnaje.

Paklikańnie pieršych apostałaŭ
18 A prachodziačy kala mora Halilejskaha, Jezus ubačyŭ dwuch bratoŭ: Symona, katoraha zawuć Piatrom, i Andreja, jahonaha brata, zakidajučych sieci ŭ mora, bo byli rybakami 19 i skazaŭ im: Idziecie za mnoj i ja zrablu was rybakami ludziej. 20 I jany zaraz-ža, pakinuŭšy sieci, pajšli za im. 21 A idučy adtul dalej, ubačyŭ dwuch druhich bratoŭ: Jakuba Zebedejawaha i Jana, brata jahonaha, z Zebedejam ichnym baćkam u łodcy prawiačych swaje sieci, i paklikaŭ ich. 22 A jany zaraz-ža, pakinuŭšy sieci i baćku, pajšli za im. 23 I abchodziŭ Jezus usiu Halileju, nawučajučy ŭ ichnych bažnicach i abwiaščajučy ewaneliju karaleŭstwa i azdaraŭlajučy ŭsiakuju chwarobu i ŭsiakuju niemač u narodzie. 24 I razyjšłasia wiestka ab im pa ŭsiej Syryi i prynosili da jaho ŭsich niadužych, apanawanych roznymi chwarobami i bolami, i majučych niačystych, i łunatykaŭ, i sparalizawanych i azdarawiŭ ich. 25 I išli za im wialikija hramady z Halilei, i Dekapołu, i z Jeruzalimu, i z Judei, i z-za Jardanu.

RAZDZIEŁ 5 
Nahornaja nawuka
1) Wosiem bahasławienstwaŭ
1 A bačačy hramady, Jezus uzyjšoŭ na haru i, kali sieŭ, padyjšli da jaho wučni jahony 2 i jon, adčyniŭšy wusny swaje, nawučaŭ ich, kažučy:

3 Bahasłaŭleny ŭbohija ducham, bo ich jość karaleŭstwa niabiesnaje.

4 Bahasłaŭleny cichija, bo jany zaŭładajuć ziamloju.

5 Bahasłaŭleny, katoryja płačuć, bo jany buduć paciešany.

6 Bahasłaŭleny, katoryja prahnuć i smahnuć sprawiadliwaści, bo jany buduć nasyčany.

7 Bahasłaŭleny miłasernyja, bo jany miłaserdzie atrymajuć.

8 Bahasłaŭleny čystyja sercam, bo Jany Boha buduć widzieć.

9 Bahasłaŭleny supakoj čyniačyja, bo jany buduć nazwany synami Božymi.

10 Bahasłaŭleny, katoryja cierpiać praśled dziela sprawiadliwaści, bo ich jość karaleŭstwa niabiesnaje.

11 Bahasłaŭleny wy, kali was buduć łajać, i praśledawać, i ŭsiakaje zło prociŭ was hawaryć, łhučy dziela mianie: 12 ciešciesia i wiesialeciesia, bo naharoda wašaja wialikaja ŭ niebie; bo tak praśledawali prarokaŭ, jakija byli pierad wami.

13 Wy jość sol ziamli, kali-ž sol źwiatreje, to čym jaje zrabić salonaj? Jana nikudy bolej nia warta, jak tolki wykinuć jaje won i kab jaje pataptali ludzi. 14 Wy jość świetłaść świetu; nia moža skrycca horad pałožany na hare. 15 I nie zapalwajuć świečku, i nia stawiać jaje pad pasudzinaj, ale na lichtar, kab świaciła ŭsim, što jość u domie. 16 Tak niachaj światło wašaje świecić pierad ludźmi, kab jany bačyli wašyja dobryja čyny i sławili Ajca wašaha, katory jość u niebie.

2) Stary i Nowy Zakon
17 Nia dumajcie, što ja pryjšoŭ skasawać Zakon abo prarokaŭ; nia pryjšoŭ ja kasawać, ale dapoŭnić. 18 Sapraŭdy-ž kažu wam: pakul nie praminie nieba i ziamla, nie zahinie aniwodnaja jota, aniwodnaja ryska z Zakonu, až pakul usio staniecca. 19 Dyk chto-b skasawaŭ adno z hetych najmienšych prykazańniaŭ i tak-by nawučaŭ ludziej, budzie nazwany najmienšym u karaleŭstwie niabiesnym; a chto-b čyniŭ i nawučaŭ, toj budzie nazwany wialikim u karaleŭstwie niabiesnym.

20 Bo kažu wam, što kali waša sprawiadliwaść nia budzie bujniejšaj, jak knižnikaŭ i faryzejaŭ, nia ŭwojdziecie ŭ karaleŭstwa niabiesnaje.

21 Wy čuli, što skazana staradaŭnym: "Nie zabiwaj, a chto-b zabiŭ, budzie padlehły sudu" (Wychad. 20, 13). 22 A ja wam kažu, što kožny, chto hniewajecca na brata swajho, budzie padlehły sudu, a chto-b skazaŭ na brata swajho "niahodnik", budzie padlehły sudu najwyšejšamu, a chto-b skazaŭ "biazbožnik", budzie padlehły piakielnamu ahniu. 23 Dyk kali ty achwiaruješ dar swoj da aŭtara i tam prypomniš, što brat twoj maje niešta prociŭ ciabie, 24 pakiń tam pierad aŭtarom swoj dar i idzi pierš pahadzisia z bratam swaim, a tady wiarnuŭšysia achwiaruješ dar swoj. 25 Hadzisia z swaim praciŭnikam skora, pakul jašče ŭ darozie z im, kab časam praciŭnik nie addaŭ ciabie sudździ, a sudździa nie addaŭ ciabie słuzie i kab nie pasadzili ciabie ŭ wastroh. 26 Sapraŭdy kažu tabie: nia wyjdzieš datul, pakul nie addasi apošniaha hrošyka.

27 Wy čuli, što skazana staradaŭnym: "Nie čužałož" (Wych. 20, 14), 28 a ja wam kažu, što kožny, chto hladzić na žančynu, užo sahrašyŭ z jeju ŭ sercy swaim. 29 Kali-ž prawaje woka twajo ŭwodzić ciabie ŭ hrech, wyrwi jaho i kiń ad siabie, bo lepš dla ciabie, kab zhinuŭ adzin z twaich členaŭ, čymsia ŭsio cieła twajo mieła być kinutym u piekła. 30 I kali prawaja ruka twaja ŭwodzić ciabie ŭ hrech, adsiačy jaje i kiń ad siabie, bo lepš dla ciabie, kab zhinuŭ adzin z twaich členaŭ, čymsia ŭsio cieła twajo mieła iści ŭ piekła.

31 I skazana tak tak-ža: "Chto-b pakidaŭ swaju žonku, niachaj daść joj razwodny list" (Paŭł. Pr. 24, I), 32 a ja wam kažu: što kožny, chto-b pakinuŭ swaju žonku, akramia pryčyny čužałožstwa, prywodzić jaje da čužałožstwa, a chto-b ažaniŭsia z pakinienaj, čužałožyć.

33 Wy čuli jašče, što skazana staradaŭnym: "Nie prysiahaj na niapraŭdu, ale spaŭniaje pierad Boham prysiahi twaje" (Łewit. 19, 12). 34 A ja wam kažu: anijak nie prysiahajcie — ani na nieba, bo jano tron Božy, 35 ani na ziamlu, bo jana padnožžam noh jahonych, ani na Jeruzalim, bo jon horad wialikaha karala. 36 I nie prysiahaj na haławu swaju, bo nia možaš zrabić niwodnaha wołasa biełym abo čornym. 37 Ale niachaj budzie mowa wašaja: "tak, tak", "nie, nie", a što bolej za hetaje, ad złoha jość.

38 Wy čuli, što skazana: Woka za woka i zub za zub" (Wychad. 21, 24). 39 A ja wam kažu: nie supraciŭlajciesia złomu, ale chto kali ŭdaryć ciabie ŭ prawuju ščaku, nastaŭ jamu i druhuju, 40 a tamu, chto choča sudzicca z taboju i ŭziać u ciabie saročku twaju, addaj jamu i wopratku, 41 i chto-b prymušaŭ ciabie iści tysiaču krokaŭ, dzi z im i druhija dźwie. 42 Prosić chto ŭ ciabie, daj jamu, a chto choča pazyčyć u ciabie, nie adwaročwajsia. 43 Wy čuli, što skazana: "Lubi bližniaha twajho i miej u nienawiści woraha twajho" (Łewit, 19, 18). 44 A ja wam kažu: Lubiecie worahaŭ wašych, dobra čyniecie tym, katoryja praśledujuć i černiać was, 45 kab wy byli synami Ajca wašaha, katory jość u niebie, katory zahadywaje soncu swajmu uschadzić nad dobrymi i błahimi i pasyłaje doždž na sprawiadliwych i niesprawiadliwych. 46 Bo kali wy lubicie tych, što was lubiać, jakuju-ž naharodu mieć budziecie? Ci-ž nia robiać hetaha i mytniki? 47 I kali wy witajeciesia tolki z bratami swaimi, što-ž asabliŭšaje robicie? Ci-ž i pahanie hetaha nia robiać? 48 Dyk budźcie daskanalny, jak i Ajciec waš niabiesny daskanalny jość.

RAZDZIEŁ 6 
3) Ab dareńni ŭbohich, malitwie i paście
1 Hladziecie, kab sprawiadliwaści wašaj nia čynić pierad ludźmi, kab jany bačyli was, bo inakš nia budziecie mieć naharody ad Ajca wašaha, katory jość u niebie. 2 Dyk ty, kali robiš dareńnie, nia trubi pierad saboju, jak heta robiać krywadušniki ŭ bažnicach i na wulicach, kab ich chwalili ludzi: sapraŭdy kažu wam, jany atrymali swaju naharodu. 3 A ty kali robiš dareńnie, niachaj lewaja ruka twaja nia wiedaje, što robić twaja prawaja, 4 kab dareńnie twajo było ŭ skrytnaści, a Ajciec twoj, katory widzić u skrytnaści, addaść tabie.

5 I kali wy moliciesia, nia budźcie, jak krywadušniki, katoryja lubiać u bažnicach i na wuhłoch wulic stojačy malicca, kab ich bačyli ludzi, sapraŭdy kažu wam: jany atrymali swaju naharodu. 6 A ty kali moliśsia, uwajdzi ŭ światlicu swaju i, začyniŭšy dźwiery, malisia da Ajca twajho ŭ skrytnaści, a Ajciec twoj, katory widzić u skrytnaści, addaść tabie. 7 A molačysia nie hawarecie mnoha, jak pahanie, bo jany dumajuć, što ŭ mnohasłoŭji swaim buduć wysłuchany. 8 Dyk nia budźcie padobny da ich, bo wiedaje Ajciec was, čaho wam treba, pierš, čym paprosicie ŭ jaho. 9 Wy-ž maleciesia hetak: Ojča naš, katory jość u niebie, świacisia imia Twajo, 10 pryjdzi karaleŭstwa Twajo, budź wola Twaja, jak na niebie tak i na ziamli, 11 Chleba našaha štodzionanaha daj nam siańnia 12 i adpuści nam winy našy, tak i my adpuskajem winawatym našym 13 i nie ŭwadzi nas u pakusu, ale zbaŭ nas ad złoha. Amen. 14 Bo kali wy adpuścicie ludziam hrachi ich, bo i wam adpuścić Ajciec waš niabiesny prastupki wašy. 15 A kali wy nie adpuścicie ludziam, to i Ajciec waš nie adpuścić wam hrachoŭ wašych.

16 Kali-ž wy pościcie, nia budźcie, jak krywadušniki, sumnyja, bo jany niščać twary swaje, kab pakazacca pierad ludźmi, što jany pościać. Sapraŭdy kažu wam, što jany atrymali naharodu swaju. 17 A ty, kali pościš, namaść haławu swaju i abmyj twar swoj, 18 kab nia ludziam pakazacca, što ty pościš, ale Ajcu swajmu, katory jość u skrytnaści, a Ajciec twoj, katory jość u skrytnaści, addaść tabie. 19 Nie źbirajcie sabie skarbaŭ na ziamli, dzie irža i mol źjadaje, i dzie zładziei wykopwajuć i kraduć, 20 ale źbirajcie skarby ŭ niebie, dzie ani irža, ani mol nie źjadaje i dzie zładziei nie wykopwajuć i nie kraduć. 21 Bo dzie twoj skarb, tam i serca twajo.

22 Świetačam cieła twajho jość woka twajo. Kali woka twajo budzie ščyraje, to ŭsio cieła twajo budzie świetłaje. 23 A kali woka twajo budzie niahodnaje, to ŭsio cieła twajo budzie ciomnaje. Dyk kali światło, što ŭ tabie, ciemraj jość, to jakaja wialikaja budzie sama ciemra?

24 Nichto nia moža słužyć dwom panom, bo abo adnaho budzie nienawidzieć, a druhoha lubić, abo da adnaho prychiniecca, a druhim pahardzić. Nia možacie Bohu słužyć i mamonie. 25 Dziela taho kažu wam: nie kłapacieciesia ab žyćci wašym, što budziecie jeści, ani ab ciele wašym, u što budziecie adziawacca. Ci-ž žyćcio nie wažniejšaje za ježu, a cieła nie wažniejšaje za adzieńnie? 26 Pahladziecie na ptuški niabiesnyja, što nia siejuć, ani žnuć, ani źbirajuć u humny i Ajciec waš kormić ich. Ci-ž wy nia warty mnoha bolej za ich? A chto z was moža kłapaciačysia dadać da swajho ŭzrostu adzin łokać? 28 A ab adzieńni čaho kłapaciciosia? Pahladziecie na lilei palawyja, jak jany rastuć: nie pracujuć i nia žnuć; 29 a ja wam kažu, što i Sałamon wa ŭsiej swajej sławie nia byŭ adziety tak, jak adna z ich. 30 Kali-ž palawuju trawu, jakaja siańnia jość, a zaŭtra kidajecca ŭ pieč, Boh hetak adziaje, to kudy bolej was, maławiernych? 31 Dyk nie kłapacieciesia, kažučy: "Što budziem jeści, abo što budziem pić, abo ŭ što budziem adziawacca?" 32 bo ŭsiaho hetaha pahanie šukajuć. Bo Ajciec was wiedaje, što ŭsiaho hetaha wam patreba. 33 Dyk šukajcie pierš karaleŭstwa Božaha i sprawiadliwaści jaho , a hetaje ŭsio budzie wam dadziena. 34 Dyk nie kłapacieciesia ab zaŭtrašniaje, bo zaŭtrašni dzień budzie kłapacicca sam ab sabie. Chwacić na kožan dzień swaje biady.

RAZDZIEŁ 7 
4) Roznyja prykazańni i zakančeńnie nahornaje nawuki
1 Nia sudziecie, kab was nia sudzili. 2 Bo jakim sudom wy asudzicie, takim i was buduć sudzić, i jakoj mierkaj wy admierycie, takoj i wam admierać. 3 Čamu ty bačyš tresačku ŭ woku brata twajho, a palena ŭ woku swaim nia widziš? 4 Abo jak ty skažaš swajmu bratu: "Daj, ja wyjmu tresačku z woka twajho", a woś palena jość u woku twaim? 5 Krywadušnik, wykiń pierš palena z woka twajho, a tady pabačyš, jak dastać tresačku z woka brata twajho.

6 Nie dawajcie taho, što światoje, sabakam i nia kidajcie perłaŭ wašych pierad świńniami, kab časam nie pataptali ich swaimi nahami i, adwiarnuŭšysia, nie razarwali was.

7 Prasiecie, i budzie wam dadziena; šukajcie, i znojdziecie; stukajcie, i budzie wam adčyniena. 8 Bo kožny, chto prosić, atrymliwaje, i chto šukaje, znachodzić; i tamu, chto stukaje, adčyniać. 9 Abo ci jość pamiž wami taki čaławiek, katory daŭby swajmu synu kamień, kalib jon paprasiŭ u jaho chleba? 10 Abo kalib paprasiŭ ryby, to niaŭžo daŭby jamu źmiaju? 11 Dyk kali wy, budučy błahimi, umiejecie dawać dobryja dary swaim dzieciam, nakolki bolej Ajciec waš, katory jość u niebie, daść dobraje prosiačym u Jaho! 12 Dyu usio, što tolki wy chočacie, kab wam ludzi rabili i wy im rabiecie. Bo heta jość zakon i praroki.

13 Uwachodźcie praz ciesnuju bramu, bo šyrokaja brama i prastornaja jość daroha, jakaja wiadzie na zahubu i šmat jość, što ŭwachodziać praz jaje: 14 Jak-ža ciesnaja brama i wuzkaja jość daroha, jakaja wiadzie da žyćcia i mała takich, što znachodziać jaje!

15 Ścieražeciesia falšywych prarokaŭ, jakija prychodziać da was u awiečaj škury, a ŭnutry jany waŭki rwučyja. 16 Pa ichnych pładoch paznajecie ich. Ci-ž źbirajuć z cierniaŭ winahrad, abo z asatu fihi? 17 Hetak usiakaje dobraje dzierawa daje dobryja płady, a błahoje dzierawa daje błahija płady. 18 Nia moža dobraje dzierawa dawać błahich pładoŭ, ani błahoje dzierawa dawać dobrych pładoŭ. 19 Usiaje dzierawa, što nie dajeć dobraha płodu, budzie zrubana i kinuta ŭ wahoń. 20 Dyk pa ichnych pładoch paznajecie ich.

21 Nia ŭsiaki, chto mnie kaža: "Panie, Panie", uwojdzie ŭ karaleŭstwa niabiesnaje, ale chto spaŭniaje wolu Ajca majho, katory jość u niebie, toj uwojdzie ŭ karaleŭstwa niabiesnaje. 22 Mnohija skažuć mnie ŭ toj dzień: ""Panie, Panie, ci-ž nie twaim imieniem my praročyli, ci-ž nie twaim imieniem wyhaniali djabłaŭ, ci-ž nie twaim imieniem čynili mnoha cudaŭ?" 23 I tady zajaŭlu im: Što ja nikoli nia znaŭ was, adyjdziecie ad mianie wy, što čynicio niahodnaść.

24 Dyk kožny, chto słuchaje hetych słoŭ maich i wypaŭniaje ich, budzie padobny da mudraha čaławieka, katory zbudawaŭ dom swoj na kamieni. 25 I pajšoŭ doždž, i raźlilisia reki, i paduli wiatry i rynuli na heny dom — i nia ŭpaŭ jon, bo byŭ pastaŭleny na kamieni. 26 A ŭsiaki, chto słuchaje hetych słoŭ maich i nie wypaŭniaje ich, budzie padobny da nierazumnaha čaławieka, jaki zbudawaŭ dom swoj na piasku. 27 I pajšoŭ doždž, i raźlilisia reki, i paduli wiatry i rynuli na heny dom — i zawaliŭsia jon, i wialikaja była jaho ruina.

28 I stałasia, kali Jezus skončyŭ hetyja słowy, dziwilisia hramady z jaho nawuki. 29 Bo jon wučyŭ ich, jak toj, chto maje ŭładu, a nie jak ichnyja knižniki i faryzei.

RAZDZIEŁ 8 
Niekatoryja cudy Je. Chrysta
1 Kali-ž zyjšoŭ z hary, pajšli za im wialikija hramady. 2 I woś prakažany, padyjšoŭšy, kłaniaŭsia jamu, kažučy: Panie, kali chočaš, možaš mianie ačyścić. 3 I Jezus, praciahnuŭšy ruku, dakranuŭsia da jaho, kažučy: Chaču, budź ačyščany. I zaraz-ža była ačyščana jahonaja prakaza. 4 I skazaŭ jamu Jezus: Hladzi, nikomu nie kažy, ale idzi, pakažysia świataru i achwiaruj dar, jaki zahadaŭ Majsiej, henym na paświedčańnie.

5 Kali-ž uwajšoŭ u Kaparnaum, padyjšoŭ da jaho sotnik, prosiačy jaho, 6 i kažučy: Panie, słuha moj lažyć doma sparalizawany i ciažka mučycca. 7 I skazaŭ jamu Jezus: Ja pryjdu i azdaraŭlu jaho. 8 A sotnik, adkazwajučy, pramowiŭ: Panie, ja nia wart, kab ty uwajšoŭ pad dach moj, ale skažu tolki słowam i azdarawieje słuha moj. 9 Bo i ja jość čaławiek pastaŭleny pad uładaj, majučy pad saboj žaŭnieraŭ, i kažu hetamu: "Idzi" — i jon idzie, druhomu: "Pryjdzi" — i jon prychodzić, a słuzie majmu: "Rabi heta" — i jon robić. 10 A pačuŭšy, Jezus ździwiŭsia i skazaŭ da tych, što išli za im: Sapraŭdy kažu wam, nie znajšoŭ ja takoj wialikaj wiery ŭ Izrailu. 11 A kažu wam, što mnohija pryjduć z uschodu i zachadu i zasiaduć z Abrahamam, Izaakam i Jakubam u karaleŭstwie niabiesnym, 12 a syny karaleŭstwa buduć wykinuty ŭ ciemru nadwornuju, tam budzie płač i skryhot zuboŭ. 13 I skazaŭ Jezus sotniku: Idzi, i jak ty ŭwieryŭ, niachaj tabie staniecca. I azdarawieŭ słuha ŭ tuju hadzinu.

14 I kali Jezus pryjšoŭ u dom Piatra, ubačyŭ ciešču jahonuju, lažačuju ŭ haračcy, 15 i dakranaŭsia da jaje ruki, i pakinuła jaje haračka, i jana ŭstała i pasłuhawała im. 16 Kali-ž nadyjšoŭ wiečar, prywiali da jaho mnohich, majučych złych duchaŭ. I wyhaniaŭ duchaŭ słowam i azdarawiŭ usich chworych, 17 kab spoŭniłasia, što było skazana praz Izraila praroka, jaki kaža: "Jon pryniaŭ našyja niemačy i nsiŭ našyja chwaroby". (53, 4).

18 Widziačy-ž nawakoł siabie mnohija hramady, Jezus zahadaŭ pierapłyć na druhi bok mora. 19 I padyjšoŭšy adzin knižnik, skazaŭ jamu: Wučyciel, ja pajdu za taboju, dzie tolki ty pojdzieš. 20 A Jezus skazaŭ jamu: Lisicy majuć nory i ptuški niabiesnyja hniozdy, a Syn čaławiečy nia maje dzie skłanić haławu. 21 Druhi-ž z wučniaŭ jahonych skazaŭ jamu: Panie, dazwol mnie pierš pajści i pachawać baćku majho. 22 A Jezus skazaŭ jamu: Idzi za mnoju i pakiń umierłym chawać swaich niabožčykaŭ.

23 I kali jon uwajšoŭ u łodku, uwajšli za im jahony wučni. 24 I woś uźniałasia wialikaja bura na mory, tak što chwali zaliwali łodku, a jon spaŭ. 25 I prystupili da jaho wučni jahony, kažučy: Panie, ratuj nas, hiniem. 26 A Jezus adkazaŭ im: Čaho wy baiciosia, maławiernyja? Tady ŭstaŭšy, zahadaŭ wiatrom i moru i zrabiłasia cišynia wialikaja. 27 A ludzi dziwilisia, kažučy: Chto-ž heta taki, što wiatry i mora słuchajuć jaho?

28 I kali prybyŭ na toj bierah u krainu Herazenaŭ, pieraniali jaho dwa majučyja djabelstwa, jakija wychodzili z hraboŭ, wielmi złyja, tak što nichto nia moh prajści henaj darohaj 29 I woś jany zakryčali, kažučy: što tabie da nas, Jezusie, Synie Božy? Pryjšoŭ ty siudy pierad časam nas mučyć? 30 A była niedaloka ad ich pasučysia wialikaja stada świniej. 31 Djabły-ž, prasili jaho, kažučy: Kali nas wyhaniaješ zhetul, pašli nas u stada świniej. 32 I skazaŭ im: Idziecie. Jany-ž wyjšaŭšy, uwajšli ŭ świni. I woś usia stada kinułasia strymhałoŭ u mora i pahinuła ŭ wadzie. 33 A pastuchi ŭciakli i, pryjšoŭšy ŭ horad, raskazali ab usim i ab tych, što mieli djabelstwa. 34 I woś uwieś horad wyjšaŭ nasustreč Jezusu i, ubačyŭšy jaho, prasili, kab adyjšoŭ ad ichnych hranic.

RAZDZIEŁ 9 
Dalejšyja cudy Jezusa Chrysta. Paklikańnie Mateuša
1 I ŭwajšoŭ u łodku, pierapłyŭ na druhi bok i pryjšoŭ u swoj horad. 2 I woś pryniaśli da jaho sparalizawanaha, lažačaha na paścieli. I Jezus, bačačy wieru ich, skazaŭ sparalizawanamu: Nadziejsia, synie, adpuščajucca tabie hrachi twaje. 3 I woś niekatoryja z knižnikaŭ skazali sami ŭ sabie: Jon bluźnić. 4 Jezus-ža, bačačy ichnyja dumki, skazaŭ: Našto wy dumajecie błahoje ŭ siarcoch wašych? 5 Što lahčej skazać: "Adpuščajucca tabie hrachi twaje", ci skazać: "Ustań i chadzi"? 6 Ale kab wy wiedali, što Syn čaławiečy maje ŭładu na ziamli adpuskać hrachi — tady kaža sparalizawanamu: Ustań, waźmi paściel twaju i idzi ŭ dom twoj. 7 I ŭstaŭ i pajšoŭ u dom swoj. 8 Hramady-ž, bačačy hetaje, pranialisia stracham i sławili Boha, katory daŭ takuju ŭładu ludziam. 9 I kali Jezus pajšoŭ adtul, ubačyŭ čaławieka, siadziačaha la mytnicy, imieniem Mateuš. I skazaŭ jamu: Idzi za mnoju I jon ŭstaŭšy, pajšoŭ za im.

10 I zdaryłasia, kali jon u domie siadzieŭ za stałom, woś mnohija mytniki i hrešniki pryjšli i pasieli za stoł z Jezusam i wučniami jaho. 11 I ŭbačyŭšy faryzei kazali wučniam jahonym: Čamu waš wučyciel jeść z mytnikami i hrešnikami? 12 A Jezus, pačuŭšy, skazaŭ: Nia treba zdarowym lekara, ale chworym. 13 Idziecie-ž i nawučeciesia, što značyć: "Miłaserdzia chaču, a nie achwiary". Bo ja nie pryjšoŭ klikać sprawiadliwych, ale hrešnych.

14 Tady padyjšli da jaho wučni Jana, kažučy: Čamu my i faryzei pościm časta, a twaje wučni nia pościać? 15 I skazaŭ im Jezus: Ci-ž mohuć sumawać pryjacieli maładoha, pakul z imi jość małady? Ale pryjduć dni, kali zabiaruć ad ich maładoha — i tady buduć paścić. 16 I nichto na staruju wopratku nie kładzie łatki z staroha sukna, bo jana rwie wopratku i robicca horšaja dzira. 17 I nie ŭliwajuć nowaha wina ŭ staryja miachi, bo inakš razrywajucca miachi, i wino raźliwajecca, i miachi prapadajuć. Ale nowaje wino ŭliwajuć u nowyja miachi — i adno i druhoje astajucca cełymi.

18 Kali jon hetaje da ich hawaryŭ, woś padyjšoŭ adzin staršy i kłaniaŭsia jamu, kažučy: Panie, dačka maja tolki-što pamiarła, ale pryjdzi, ułažy na jaje ruku twaju i budzie žyć. 19 I ŭstaŭšy, pajšoŭ za im Jezus i wučni jaho. 20 I woś žančyna, jakaja dwanaccać hadoŭ chwareła na cieč krywi, padyjšła zzadu i dakranułasia da kraju wopratki jahonaj. 21 Bo jana kazała sama ŭ sabie: Kali tolki dakranucca da wopratki jaho, budu zdarowa. 22 A Jezus, abiarnuŭšysia i ŭhledzieŭšy jaje, skazaŭ: Nadziejsia, dačka, wiera twaja ciabie azdarawiła. I žančyna stała zdarowaj ad henaj hadziny.

23 I kali pryjšoŭ Jezus u dom staršaha, i ŭhledzieŭ žalejnikaŭ i šumiačuju hramadu, skazaŭ: 24 Adstupieciesia, bo dziaŭčynka nie ŭmiarła, ale śpić. I naśmiachalisia z jaho. 25 Kali-ž wyprawili narod, jon uwajšoŭ i ŭziaŭ jaje za ruku — i dziaŭčynka ŭstała. 26 I razyjšłasia hetaja wiestka pa ŭsiej henaj krainie.

27 I kali Jezus išoŭ addtul, pajšli za im dwa ślapyja, katoryja kryčali, kažučy: Zžalsia nad nami, Synie Dawida! 28 Kali-ž pryjšoŭ u dom, prystupili da jaho ślapyja. I kaža im Jezus: Ci wy wierycie, što ja wam mahu hetaje zrabić? Kažuć jamu: Tak, Panie. 29 Tady jon dakranuŭsia da wačej ich, kažučy: Hladziecie, kab nichto nia wiedaŭ. 31 Jany-ž, wyjšaŭšy, abwiaścili ab im pa ŭsiej henaj krainie.

32 Kali-ž jany wyjšli, woś prywiali da jaho čaławieka niamoha, majučaha djabelstwa. 33 I kali byŭ wyhnany djabał, prahawaryŭ niamy, a hramady dziwilisia, kažučy: Nikoli nia bywała hetak u Izrailu. 34 A faryzei hawaryli: Jon wyhaniaje djabła siłaj djabelskaha kniazia.

35 I chadziŭ Jezus pa ŭsich haradoch i wioskach, wučačy ŭ ichnych bažnicach i abwiaščajučy ewaneliju karaleŭstwa i azdaraŭlajučy ŭsiakuju chworaść i ŭsiakuju niemač. 36 Hledziačy-ž na hramadu, škadawaŭ ich, što byli źniamožany i lažali, jak awiečki, nia majučyja pastyra. 37 Tady kazaŭ swaim wučniam: Žniwo-to wialikaje, ale rabotnikaŭ mała, 38 dyk prasiecie Pana žniwa, kab pasłaŭ rabotnikaŭ na swajo žniwo.

RAZDZIEŁ 10 
Wybar i razasłańnie 12 apostałaŭ. Nawuki dla ich
1 I sklikaŭšy dwanaccać swaich wučniaŭ, daŭ im uładu nad niačystymi duchami, kab wyhaniać ich i lačyć usiakuju chwarobu i ŭsiakuju niemač. 2 A dwanaccacioch apostałaŭ imiony jość hetakija: pieršy Symon, nazywany Piatrom, i Andrej, brat jaho, 3 Jakub Zebedejaŭ, i Jan, brat jaho, Filip i Baŭtramiej, Tamaš i Mateuš mytnik, Jakub Alfejaŭ i Tadeuš, 4 Symon Kananejec i Judaš Iskaryjot, katory jaho i wydaŭ.

5 Hetych dwanaccacioch pasłaŭ Jezus, zahadwajučy im, kažučy: Na darohu pahanaŭ nia ŭzychodźcie i ŭ harady samaranaŭ nie zachodźcie, 6 ale idziecie lepš da zahinuŭšych awiec z domu Izrailawaha. 7 A idučy, abwiaščajcie, kažučy, što prybliziłasia karaleŭstwa niabiesnaje. 8 Azdaraŭlajcie chworych, uskrašajcie ŭmierłych, ačyščajcie prakažanych, wyhaniajcie djabłaŭ. Darma wy atrymali, darma dawajcie. 9 Nia miejcie zołata, ani sierabra, ani hrašej u pajasoch wašych. 10 ani torby ŭ darozie, ani dźwioch adziežyn, ani abutku, ani kija; bo rabotnik wart swajej ježy. 11 A ŭ jaki-b horad abo siało wy nie ŭwajšli, dawiedajciesia, chto ŭ im jość dastojny — i tam astawajciesia, až pakul nia wyjdziecie. 12 A ŭwachodziačy ŭ dom, prywitajcie jaho, kažučy: Supakoj hetamu domu. 13 I kali toj dom budzie wart, supakoj waš zyjdzie na jaho, a kali nia budzie wart, supakoj waš wierniecca da was. 14 A kali-b chto nia pryniaŭ was i nia słuchaŭ słoŭ wašych, wychodziačy z domu abo horadu, abtrasiecie pył z noh wašych. 15 Sapraŭdy kažu wam: Lahčej budzie ziamli Sadomskaj u dzień sudu, čym tamu horadu.

16 Woś ja pasyłaju was, jak awiec pasiarod waŭkoŭ: dyk budźcie mudryja, jak źmiei i prostyja, jak hałuby. 17 A ścieražeciesia ludziej, bo jany buduć addawać was u sudy i buduć bičawać was u swaich bažnicach, 18 i pawiaduć was da načalnikaŭ i karaloŭ dziela mianie, na paświedčańnie im i pahanam. 19 Kali-ž addaduć was, nie kłapacieciesia, jak abo što majecie hawaryć, bo ŭ tuju časinu budzie wam dadziena, što majecie hawaryć. 20 Bo nia wy tyja, što haworycie, ale Duch Ajca wašaha, katory haworyć u was. 21 I wydaść brat brata na smierć, i baćka syna, i paŭstanuć dzieci na baćkoŭ i zrobiać im śmierć. 22 I buduć was nienawidzieć usie dziela imieni majho, ale chto wytrywaje da kanca, toj budzie zbaŭleny. 23 Kali-ž buduć praśledawać was u hetym horadzie, uciakajcie ŭ druhi; sapraŭdy kažu wam: nia skončycie haradoŭ Izraila, až pryjdzie Syn čaławiečy.

24 Wučań nia jość wyšej za wučyciela, i słuha nia wyšej za pana swajho. 25 Dawoli dla wučnia, kab jon byŭ, jak wučyciel jaho, i dla słuhi — jak pan jahony. Kali haspadara nazwali Belzebubam, kudy bolej chatnich jahonych! 26 Dyk nia bojciecsia ich; bo niama ničoha skrytnaha, što-b nia stałasia wiadomym. 27 Što ja wam kažu ŭ ciemry, kažecie pry światle, i što na wucha čujecie, abwiaščajcie pa dachach. 28 I nia bojciesia tych, što zabiwajuć cieła, a dušy zabić nia mohuć, ale bojciesia najbolej taho, chto moža i dušu i cieła zahubić u piekle. 29 Ci-ž nie pradajuć dwuch wierabjoŭ za adnaho miedziaka? I niwodzien z ich nie ŭpadzie na ziamlu biez Ajca wašaha. 30 Wašyja-ž wałasy na haławie ŭsie paličanyny. 31 Dyk nia bojciesia: wy lepšyja za mnohich wierabjoŭ. 32 Woś-ža kožny, chto mianie pryznaje pierad ludźmi, i ja jaho pryznaju pierad Ajcom maim, katory jość u niebie. 33 I kali byŭ wyhnany djabał, prahawaryŭ niamy, a hramady dziwilisia, kažučy: Nikoli nia bywała hetak u Izrailu.

34 Nia dumajcie, što ja pryjšoŭ prynieści supakoj nia ziamlu, nia pryjšoŭ ja prynieści supakoj, ale mieč. 35 Bo ja pryjšoŭ razłučyć čaławieka z baćkam jaho i dačku z matkaju jaje i niawiestku z świakroŭju jaje; 36 i worahi čaławieku chatnija jaho. 37 Chto lubić baćku abo matku bolej za mianie, nia wart mianie. 38 I chto nie biare kryža swajho i nia idzie za mnoju, nia wart mianie. 39 Chto znojdzie žyćcio swajo, zahubić jaho, a chto-b zahubiŭ žyćcio swajo dziela mianie, znojdzie jaho. 40 Chto pryjmaje was, mianie pryjmaje, a chto mianie pryjmaje, pryjmaje taho, chto pasłaŭ mianie. 41 Chto pryjmaje praroka ŭ imia praroka, atrymaje naharodu praroka, a chto pryjmaje sprawiadliwaha ŭ imia sprawiadliwaha, atrymaje naharodu sprawiadliwaha. 42 A chto-b daŭ napicca adnamu z hetych najmienšych tolki kubak chałodnaj wady ŭ imia wučnia, sapraŭdy kažu wam, jon nia stracić swaje naharody.

RAZDZIEŁ 11 
Pasolstwa ad Jana Chryściciela i zakamianiełaść narodu
1 I stałasia, jak skončyŭ Jezus zahadywać dwanaccaciom swaim wučniam, pajšoŭ addul, kab wučyć i abwiaščać u inšych haradoch. 2 A Jan, kali pačuŭ u wiaźnicy ab čynach Chrystowych, pasłaŭšy dwuch z wučniaŭ swaich, 3 skazaŭ jamu: Ci ty toj, chto maje pryjści, ci čakać nam druhoha? 4 I adkazwajučy Jezus skazaŭ im: Pajšoŭšy, raskažecie Janu, što wy čuli i bačyli: 5 Ślapyja widziać, kulhawia chodziać, prakažanyja robiacca čystymi, hłuchija čujuć, umierłyja ŭskrasajuć, ubohim abwiaščajecca ewanelija. 6 I bahasłaŭleny, chto nia budzie horšyca z mianie.

7 Kali-ž jany adyjšli, pačaŭ Jezus hawaryć da hramadaŭ ab Janie: Što wy wyjšli ŭ pustyniu ŭbačyć? Tryścinu, što chistajecca ad wietru? 8 Što-ž wy wyjšli ŭbačyć? Čaławieka adzietaha ŭ miakkaje adzieńnie? Woś tyja, što adziajucca ŭ miakkaje adzieńnie, prabywajuć u karaleŭskich damoch. 9 Što-ž wy wyjšli ŭbačyć? Praroka? Tak, kažu wam, i bolej čym praroka. 10 Bo heta toj, ab katorym napisana: "Woś ja pasyłaju anioła majho pierad woblikam twaim, jaki pryhatuje šlach twoj pierad taboju" (Małach. 3, 1). 11 Sapraŭdy kažu wam: pamiž rodžanych žančynami nie paŭstaŭ bolšy za Jana Chryściciela; ale najmienšy ŭ karaleŭstwie niabiesnym jość bolšym za jaho. 12 Ad dzion-ž jana Chryściciela až da ciapier karaleŭstwa niabiesnaje hwałt cierpić i hwałtaŭniki wyrywajuć jaho. 13 Bo ŭsie praroki i zakon praročyli ad da Jana; 14 i kali chočacie pryniać, jon jość Haljaš, katory maje pryjści. 15 Chto maje wušy, kab słuchać, niachaj słuchaje.

16 Da kaho-ž ja pryraŭnuju hety rod? Jon padobny da chłapčaniat, što siedziačy na rynku, kryčać da swaich rawieśnikaŭ, 17 kažučy: "My ihrali wam, a wy nie skakali; my hałasili, a wy nie płakali". 18 Bo pryjšoŭ Jan, katory nia jeŭ i nia piŭ, a jany kažuć: "Djabła maje". 19 Pryjšoŭ Syn čaławiečy, jak jeść i pje, a jany kažuć: "Woś čaławiek, jaki lubić jeści i pić wino, druh mytnikaŭ i hrešnikaŭ". I apraŭdana mudraść synami jaje.

20 Tady pačaŭ dakarać haradom, u jakich stałasia najbolej jahonych cudaŭ, za toje, što nie pakutawali. 21 Hora tabie, Korozaim, hora tabie, Betsajda! Bo kali-b u Tyry i Sydonie dziejalisia cudy, jakija ŭ was dziejalisia, to daŭno ŭ zrebnicy i popiele pakutawali b. 22 Adnak-ža kažu wam: Tyru i Sydonu lahčej budzie ŭ sudny dzień, jak wam. 23 I ty Kaparnaumie, ci-ž ty ad da nieba ŭźniasieśsia? Ažno da piekła ŭpadzieš; bo kali-b u Sadomie dziejalisia cudy, jakija ŭ tabie dziejalisia, to može-b jana astałasia až pa hety dzień. 24 Ale kažu wam, što ziamli Sadomskaj budzie lahčej u sudny dzień, jak tabie.

25 U hety čas Jezus adazwaŭšysia pramowiŭ: Słaŭlu ciabie, Ojča, Panie nieba i ziamli, što ty skryŭ hetaje ad mudrych i razumnych, a abjawiŭ hetaje małym. 26 Tak, Ojča, bo hetak spadabałasia tabie. 27 Usio mnie pieradana Ajcom maim. I nichto nia znaje Syna, aprača Ajca, i Ajca nichto nia znaje, aprača Syna, i kamu Syn zachoča abjawić. 28 Pryjdziecie da mianie ŭsie pracujučyja i abciažanyja i ja was uzmacuju. 29 Waźmiecie jarmo majo na siabie i nawučeciesia ad mianie, što ja cichi i pakorny sercam i znojdziecie spakoj dušam wašym. 30 Bo jarmo majo pryjemnaje, a ciažar moj lohki.

RAZDZIEŁ 12 

Jezus i faryzei

1 U toj čas Jezus prachodziŭ pamiž zboža ŭ subotu, a wučni jahony, budučy hałodnymi, pačali zrywać kałasy i jeści. 2 A faryzei, uhledieŭšy, skazali jamu: Woś wučni twaje robiać, čaho nia možna rabić u subotu. 3 Ale jon skazaŭ im: Ci wy nia čytali, što zrabiŭ Dawid, kali zachacieŭ jeści i tyja, što z im byli? 4 Jak jon uwajšoŭ u dom Božy i jeŭ achwiarnyja chlaby, jakich nia možna było jeści ani jamu, ani tym, što z im byli, a tolki świataram? 5 Abo ci wy nia čytali ŭ zakonie, što ŭ subotu światary ŭ światyni łomiać subotu i astajucca biaz winy? 6 A ja wam kažu, što tut jość bolšy za światyniu. 7 A kali-b wy wiedali, što značyć: "Miłaserdzia chaču, a nie achwiary" (Oz. 6, 6), to nikoli nie asudzili-b biazwinnych. 8 Bo Syn čaławiečy jość Panam i suboty.

9 I kali adyjšoŭ adtul, pryjšoŭ u ichnuju bažnicu. 10 I woś čaławiek, jaki mieŭ suchuju ruku. I kab jaho abwinawacić, spytalisia ŭ jaho, kažučy: Ci možna ŭ subotu azdaraŭlać? 11 Jon-ža skazaŭ im: Ci jość spamiž was taki čaławiek, katory, majučy adnu awiečku, nia ŭziaŭ-by i nia wyciahnuŭ-by jaje, kali-b jana ŭ subotu ŭwaliłasia ŭ jamu? 12 Nakolki-ž lepšy čaławiek za aŭcu? Dziela hetaha možna ŭ subotu rabić dabro. 13 Tady skazaŭ čaławieku: Wyciahni ruku twaju! I wyciahnuŭ — i stała jana zdarowa, jak i druhaja.

14 A faryzei, wyjšaŭšy, zrabili naradu prociŭ jaho, jak-by jaho zahubić. 15 Ale Jezus, wiedajučy, adyjšoŭ adtul, i pajšli za im mnohija i azdarawiŭ ich usich. 16 I zahadaŭ im, kab nie wyjaŭlali jaho; 17 kab spoŭniłasia toje, što było skazana praz Izraila praroka (42, 1-4), jaki kaža: 18 "Woś słuha moj, katoraha ja wybraŭ; uzlubleny moj, katoraha wielmi spadabała duša maja. Uzłažu na jaho ducha majho i budzie abwiaščać sud narodam. 19 Nia budzie sporyć i nia budzie kryčać, i nichto nie pačuje na wulicach hołasu jaho. 20 Tryściny nadłomlenaje nie pierałomić i łonu tlejučaha nie pahasić, pakul nie dawiadzie sudu da pieramohi. 21 I ŭ imia jaho buduć nadziejacca narody.

22 Tady pryjawiali da jaho čaławieka, jaki mieŭ djabelstwa, ślapoha i niamoha, i azdarawiŭ jaho, tak što hawaryŭ i widzieŭ. 23 I staŭpianieli ŭsie hramady i kazali: Ci heta nia Syn Dawida? 24 A faryzei, pačuŭšy, skazali: Jon wyhaniaje djabłaŭ nia inakš, jak praz Belzebuba, djabelskaha kniazia. 25 Ale Jezus, znajučy ich dumki, skazaŭ im: Usiakaje karaleŭstwa, raździaliŭšysia prociŭ siabie, apuścieje, i ŭsiaki horad abo dom, raździaliŭšysia prociŭ siabie, nie ŭstaić. 26 A kali djabał djabła wyhaniaje, to jon raździaliŭšysia prociŭ siabie, dyk jak ustaić jahonaje karaleŭstwa? 27 I kali ja praz Belzebuba wyhaniaju djabłaŭ, to wašyja syny praz kaho wyhaniajuć? Dziela hetaha jany buduć wašymi sudździami. 28 Ale kali ja Ducham Božym wyhaniaju djabłaŭ, dyk pryjšło da was karaleŭstwa Božaje. 29 Abo jak moža ŭwajści chto ŭ dom dužaha i razhrabić jaho rečy, kali pierš nia źwiažaha dužaha? I tady razhrabić dom jahony. 30 Chto nie sa mnoj, toj prociŭ mianie, i chto nie źbiraje sa mnoj, raskidaje. 31 Dziela taho kažu wam: Usiaki hrech i bluźnierstwa budzie adpuščana ludziam, ale bluźnierstwa prociŭ Ducha nia budzie adpuščana. 32 I chto-b skazaŭ słowa prociŭ Syna čaławiečaha, budzie jamu adpuščana, ale chto-b skazaŭ prociŭ Ducha Światoha, nia budzie jamu adpuščana ani ŭ hetym ani ŭ budučym wieku. 33 Abo pryznajcie dzierawa dobrym i płod jaho dobrym, abo pryznajcie dzierawa błahim i płod jaho błahim, bo-ž dzierawa paznajecca z płodu. 34 Rodzie hadawy! jak wy možacie hawryć dobraje, kali wy błahija? Bo z paŭnaty serca wusny haworać. 35 Dobry čaławiek z dobraha skarbu wynosić dobraje, a błahi čaławiek z błahoha skarbu wynosić błahoje. 36 Ale ja wamu kažu, z kožnaha pustoha słowa, jakoje skažuć ludzi, daduć adkaz u sudny dzień. 37 Bo sa słoŭ swaich ty budzieš asudžany.

38 Tady adkazali jamu niekatoryja z knižnikaŭ i faryzejaŭ, kažučy: Wučyciel, my chočam ad ciabie znak ubačyć. 39 Jon, adkazaŭšy, skazaŭ im: Rod zły i čužałožny znaku šukaje, ale znak jamu nia budzie dadzieny, aprača znaku Jony praroka. 40 Bo jak Jona byŭ unutry ryby try dni i try nočy, tak budzie Syn čaławiečy ŭnutry ziamli try dni i try nočy. 41 Mužy Niniwijskija stanuć na sudzie z hetym rodam i asudziać jaho, bo jany pakutawali na abwiaščańnie Jonawa, a woś tut bolšy za Jonu. 42 Karalewa z Poŭdnia stanie na sudzie z hetym rodam i asudzić jaho, bo jana pryjšła z kancoŭ ziamli, kab pasłuchać Sałamonawaj mudraści, a woś tut bolšy za Sałamona.

43 A kali duch niačysty wyjdzie z čaławieka, błukajecca pa biazwodnych miascoch, šukajučy supačynku, i nie znachodzić. 44 Tady kaža: "Wiarnusia ŭ dom moj, adkul ja wyjšaŭ". I, pryjšoŭšy, znachodzić jaho niezaniatym, wymiecienym i prybranym. 45 Tady idzie i biare z saboju siem druhich duchaŭ, horšych za siabie, i, uwajšoŭšy, žywuć tam i bywajuć apošnija sprawy hetaha čaławieka horšyja za pieršyja. Tak budzie i z hetym rodam lichim.

46 Kali-ž jon jašče hawaryŭ da hramadaŭ, woś maci jaho i braty stajali na dware, chočučy z im hawaryć. 47 Niechta-ž skazaŭ jamu: Woś maci twaja i braty twaje stajać na dware, šukajučy ciabie. 48 Ale jon, adkazaŭšy tamu, što hawaryŭ da jaho, skazaŭ: Chto-ž maja matka i chto maje braty? 49 I, pakazwajučy rukoju na wučniaŭ swaich, skazaŭ: Woś matka maja i braty maje. 50 Bo chto-b spaŭniaŭ wolu Ajca majho, katory jość u niebie, toj mnie brat i siastra i matka.

RAZDZIEŁ 13 

Padabienstwy ab karaleŭstwie Božym
1 U toj dzień Jezus, wyjšaŭšy z domu, siadzieŭ kala mora. 2 I źjawilisia da jaho wialikija hramady, tak što jon, uwajšoŭšy ŭ łodku, sieŭ, a ŭsia hramada stajała na bierazie. 3 I hawaryŭ im mnoha ŭ prypowieściach, kažučy: Woś wyjšaŭ, što sieje, siejać. 4 I kali jon siejaŭ, adny ŭpali pry darozie, i nalacieli ptuški niabiesnyja i padziaŭbli ich. 5 A inšyja ŭpali na miesca kamianistaje, dzie nia mieli mnoha ziamli; i zaraz uzyšli, bo ziamla była niehłybokaj. 6 Kali-ž uzyjšło sonca, jany pawiali i, tamu što nia mieli korania, pasochli. 7 A inšyja ŭpali ŭ cierni, i ŭzraśli cierni i zahłušyli ich. 8 Inšyja-ž upali na dobruju ziamlu i dali płod: adno soty, druhoje šeśćdziesiaty, inšaje tryccaty. 9 Chto maje wušy, kab słuchać, niachaj słuchaje.

10 I prystupiŭšysia, wučni skazali jamu: Čamu haworyš im u prypowieściach? 11 Jon, adkazaŭšy skazaŭ im: Zatym, što wa dadziena paznać tajnicy karaleŭstwa niabiesnaha, a im nia dadziena. 12 Bo chto maje, tamu budzie dadziena i budzie mieć dastatak, a chto maje, u taho budzie adniata i toje, što maje. 13 Dziela taho hawaru im u prypowieściach, što hledziačy nia bačać i słuchajučy nia čujuć i nie razumiejuć. 14 I spaŭniajecca na ich praroctwa Izaija (6, 9-10), katory kaža: "Słucham budziecie słuchać i nie zrazumiejecie, i zrokam budziecie hladzieć i nia ŭbačycie. 15 Bo ahrubieła serca hetaha narodu i wušami trudna čuli i zapluščyli wočy swaje, kab časam nia ŭbačyć wačyma, i nie pačuć wušyma, i nie zrazumieć sercam, i nie nawiarnucca, i kab ja nie azdarawiŭ ich". 16 Wašyja-ž bahasłaŭleny wočy, bo bačać i wušy wašyja, bo čujuć. 17 Bo sapraŭdy kažu wam, što mnohija praroki i sprawiadliŭcy žadali bačyć, što wy bačycie i nia bačyli, i čuć, što wy čujecie i nia čuli.

18 Dyk wy pasłuchajcie prypowieści pra siajbita. 19 Da ŭsiakaha, chto słuchaje słowa karaleŭstwa i nie razumieje, prychodzić Zły i wyrywaje, što pasiejana ŭ jahonym sercy: heta toj, katory pasiejany pry darozie. 20 A chto pasiejeny na miescy kamianistym, heta toj, katory słuchaje słowa i zaraz-ža z radaściaj pryjmaje jaho, 21 ale jon nia maje korania ŭ sabie, ale jość časowy, kali-ž nastanie ŭcisk i praśled dziela słowa, zaraz horšycca. 22 A chto pasiejeny ŭ cierni, heta toj, katory słuchaje słowa, ale kłapoty hetaha świetu i mana bahaćciaŭ zahłušaje słowa i jano zastajecca biaz płodu. 23 A chto pasiejeny na dobraj ziamli, heta toj, katory słuchaje słowa i razumieje i prynosić płod — i daje adno soty, a druhoje šeść dziesiaty, a inšaje tryccaty.

24 Druhuju prypowieść padaŭ im, kažučy: karaleŭstwa niabiesnaje stałasia padobnym da čaławieka, katory pasiejaŭ dobraje nasieńnie na swaim poli. 25 Kali-ž ludzi spali, pryjšoŭ worah jahony, nasiejaŭ kukalu miž pšanicaŭ i pajšoŭ. 26 Kali-ž uzrasło zboža i pryniasło płod, tady pakazaŭsia i kukol. 27 Pryjšoŭšy-ž słuhi haspadara skazali jamu: Panie, ci-ž ty nia dobraje nasieńnie pasiejaŭ na swaim poli? Adkul-ža ŭziaŭsia kukol? 28 A jon skazaŭ im: Warožy čaławiek heta zrabiŭ. Słuhi-ž skazali jamu: Chočaš, pojdziem i źbiarom jaho. 29 Ale jon skazaŭ: Nie, kab časam źbirajučy kukol, wy nia wyrwali razam z im i pšanicy. 30 Pakińcie raści aboje až da žniwa, a ŭ časie žniwa skažu žankom: Źbiarecie pierš kukol i źwiažecie jaho ŭ snapki, kab spalić, a pšanicu źbiarecie ŭ humno majo.

31 Inšuju prypowieść padaŭ im, kažučy: karaleŭstwa niabiesnaje jość padobnaje da karaleŭstwa ziarniaci, jakoje čaławiek uziaŭšy pasiaŭ na swaim poli. 32 Jano, praŭda, najmienšaje z usiaho nasieńnia, ale kali ŭzraście, bywaje bolšym za ŭsie harodniny i robicca dzierawam, tak što ptuški niabiesnyja prylatajuć i žywuć u halinach jaho.

33 Inšuju prypowieść skazaŭ im: karaleŭstwa niabiesnaje jość padobnaje da kwasu, jaki žančyna ŭziaŭšy pałažyła ŭ try mierki muki, pakul usio nia ŭkisła.

34 Usio hetaje hawaryŭ Jezus da hramadaŭ u prypowieściach, i biaz prypowieściaŭ nie hawaryŭ da ich, 35 kab spoŭniłasia, što było skazana praz praroka, jaki kaža: "Adčyniu ŭ prypowieściach wusny maje, wykažu skrytaje ad stwareńnia świetu" (Ps. 77, 2).

36 Tady, adprawiŭšy hramady, uwajšoŭ u dom. I prystupili da jaho wučni jahony, kažučy: Rastłumač nam prypowieść ab kukalu na poli. 37 Jon adkazwajučy skazaŭ im: Toj, chto sieje dobraje nasieńnie — heta syny karaleŭstwa, a kukol — heta syny niahodnyja. 39 A worah, što pasiejaŭ jaho, jość djabał, a žniwo — heta skančeńnie świetu, a žanca — heta anioły. 40 Dyk jak źbirajuć kukol i palać ahniom, tak budzie pry skančeńni świetu. 41 Pašle Syn čaławiečy swaich aniołaŭ i źbiaruć z kraleŭstwa jahonaha ŭsie zharšeńni i tych, što robiać niahodnaść, 42 i ŭkinuć ich u pieč ahniu, tam budzie płač i skryhot zuboŭ. 43 Tady sprawiadliwyja zajaśniejuć, jak sonca, u karaleŭstwie Ajca ich. Chto maje wušy, kab słuchać, niachaj słuchaje.

44 Padobnaje karaleŭstwa niabiesnaje da skarbu, schawanaha ŭ poli. Čaławiek, jaki jaho znojdzie, prykrywaje i z radaści ad hetaha idzie i pradaje jaho ŭsio, što maje i kuplaje henaje pole.

45 Jašče padobnaje karaleŭstwa niabiesnaje da čaławieka kupca, jaki šukaje dobrych perłaŭ. 46 Znajšoŭšy-ž adnu darahuju perłu, pajšoŭ i pradaŭ usio, što mieŭ i kupiŭ jaje.

47 Jašče padobnaje karaleŭstwa niabiesnaje da niewada, zakinienaha ŭ mora i zaharnuŭšaha ŭsiakaha rodu rybu; 48 kali jon byŭ poŭny, wyciahnuli jaho, i pasieŭšy na bierazie, wybrali dobruju ŭ pasudzinu, a drennuju wykinuli won. 49 Tak budzie pry skančeńni świetu: wyjduć anioły i wydzialać błahich spasiarod sprawiadliwych 50 i ŭkinuć ich u pieč ahniu; tam budzie płač i skryhot zuboŭ.

51 Ci wy zrazumieli ŭsio heta? Kažuć jamu: Tak. 52 Dziela taho kožny knižnik, nawučany ab karaleŭstwie niabiesnym, jość padobny da čaławieka haspadara, katory dastaje z swaje skarbnicy nowaje i staroje.

53 I stałasia, kali Jezus skončyŭ hetyja prypowieści, pajšoŭ adtul. 54 I pryjšoŭšy ŭ swaju baćkaŭščynu, wučyŭ ich u inšych bažnicach, tak što dziwilisia i kazali: Adkul u jaho hetaja mudraść i cudy? 55 Ci-ž jon nia syn cieślara? Ci-ž matka jahona nie zawiecca Maryja i braty jaho: Jakub i Jazep i Symon i Juda? 56 I siostry jahonyja ci-ž nia ŭsie ŭ nas? Dyk adkul u jaho ŭsio heta? 57 I horšylisia z jaho. A Jezus skazaŭ im: prarok nia bywaje biez pašany, aprača ŭ baćkaŭščynie swajej i ŭ domie swaim. 58 I nia ŭčyniŭ tam mnoha cudaŭ dziela ichnaj niawiery.

RAZDZIEŁ 14 
Śmierć Jana Chryściciela. Dalejšyja cudy Je. Chrysta
1 U toj čas pačuŭ tetrarcha Herad ab sławie Jezusa 2 i skazaŭ da swaich słuh: Heta Jan Chryściciel; jon ustaŭ z umierłych i dziela hetaha cudy dziejucca praz jaho. 3 Bo Herad uziaŭ byŭ Jana, i zakawaŭ jaho, i pasadziŭ u wastroh dziela Heradyjady, žonki brata swajho. 4 Bo Jan kazaŭ jamu: Nia možna tabie trymać jaje. 5 I chacieŭ jaho zabić, ale bajaŭsia narodu, bo jaho mieli za praroka. 6 U dzień-ža naradzin Herada dačka Heradyjady skakała pasiarod i spadabałasia Heradu. 7 Zatym pad prysiahaj abiacaŭsia jej dać čaho tolki jana zažadaje ad jaho. 8 A jana, nawučanaja swajej matkaj, skazała: Daj mnie tut na talercy haławu Jana Chryściciela. 9 I zasmuciŭsia karol, ale dziela prysiahi i dziela tych, što razam siadzieli, zahadaŭ dać. 10 I pasłuchaŭšy adsiek haławu Janu ŭ wastrozie. 11 I pryniaśli haławu jaho na talercy i dali dziaŭčynie, a jana zaniasła swajej matcy. 12 I pryjšli wučni jahony, uziali jahonaje cieła i pachawali jaho, i pryjšoŭšy, pawiedamili Jezusa.

13 Jezus, pačuŭšy ab hetym, adpłyŭ adtul u łodcy na miesca pustynnaje, addzielna; kali-ž pačuli hramady, pajšli za im z haradoŭ piechatoju 14 I wyjšaŭšy, ubačyŭ wialikuju hramadu, i zžaliŭsia nad imi i azdarawiŭ ichnych chworych. 15 Kali-ž nastaŭ wiečar, padyjšli da jaho wučni jahony, kažučy: Pustynnaje miesca i čas užo pozny, puści hramadu, kab jany, pajšoŭšy ŭ sioły kupili sabie ježy. 16 Ale Jezus skazaŭ im: Nie kaniečnie majuć iści, wy dajcie im jeści. 17 Adkazali jamu: My majem tut tolki piać chlaboŭ i dźwie ryby. 18 Jon skazaŭ im: Pryniasiecie mnie ich siudy. 19 I zahadaŭšy narodu pasieści na trawie, uziaŭ piać chlaboŭ i dźwie ryby, uzhlanuŭ u nieba, pabahasławiŭ, i łamaŭ, i dawaŭ wučniam chlaby, a wučni narodu 20 I jeli ŭsie i najelisia. I naźbirali, što astałosia, dwanaccać poŭnych kašoŭ kawałkaŭ 21 A tych, što jeli, było nia lik piać tysiač mužčyn, aprača žančyn i dziaciej.

22 I zaraz prymusiŭ Jezus wučniaŭ uwajści ŭ łodku i płyć pierad im na druhi bok mora, pakul jon adpuścić hramady 23 I adpuściŭšy hramadu, jon adzin uzyjšoŭ na haru pamalicca; i kali nastaŭ wiečar, byŭ tam adzin.24 A łodka pasiarod mora była kidana chwalami, bo byŭ praciŭny wiecier. 25 A ŭ čaćwiortuju wartu nočy pryjšoŭ da ich, idučy pa mory. 26 I ŭhledzieŭšy jaho idučaha pa mory, spałochalisia i kazali: Heta zdań. I ad strachu zakryčali. 27 Ale Jezus zaraz adazwaŭsia da ich, kažučy: Nadziejciesia, heta ja, nia bojciesia 28 A Piotr, adkazwajučy, skazaŭ: Panie, kali heta ty, zahadaj mnie pryjści da ciabie pa wadzie. 29 A jon skazaŭ: Pryjdzi. I Piotr, wyjšaŭšy z łodki, pajšoŭ pa wadzie, kab padyjści da Jezusa. 30 Ale bačačy mocny wiecier, spužaŭsia i, pačaŭšy tanuć, zakryčaŭ kažučy: Panie, ratuj mianie! 31 I zaraz-ža Jezus, praciahnuŭšy ruku, padchapiŭ jaho i skazaŭ jamu: Maławierny, čaho ŭsumniŭsia? 32 I kali ŭwajšli ŭ łodku, pierastaŭ wiecier. 33 A tyja, što byli ŭ łodcy, padyjšli i pakłanilisia jamu, kažučy: Sapraŭdy ty jość Syn Božy.

34 I kali pierapłyli, pryjšli ŭ ziamlu Henezarskuju. 35 A ludzi jaje wakolicy, paznaŭšy jaho, dali znać pa ŭsiej tej krainie i pryniaśli da jaho ŭsich chworych 36 i prasili jaho, kab choć dakranucca da kraju adiežy jahonaj. I katoryja tolki dakranulisia, stali zdarowy.

RAZDZIEŁ 15 
Chrystus hanić faryzejaŭ. Kanaanskaja žančyna. Druhoje razmnažeńnie chleba.
1 Tady pryjšli da jaho knižniki i faryzei z Jeruzalimu, kažučy: 2 Čamu twaje wučni pierastupajuć ustanowu staršych? Bo nie abmywajuć ruk swaich, kali jaduć chleb. 3 Jon-ža adkazwajučy skazaŭ im: Čamu i wy pierastupajecie prykazańnie Božaje dziela wašaj ustanowy? Bo skazaŭ Boh: 4 "Pawažaj baćku i matku" (Wychad. 20, 12), i: "Chto-b naruhaŭsia baćku abo matcy, niachaj śmierciaj pamre" (Wychad. 21, 17). A wy kažacie: Chto-b skazaŭ baćku abo matcy: "achwiaraj jość toje, što tabie ad mianie naležycca", 6 toj nia budzie pawažać baćku swajho abo matki swajej. I skasawali wy prykazańnie Božaje dziela wašaj ustanowy. 7 Krywadušniki, dobra praročyŭ ab was Izaij (29, 13), kažučy: 8 "Narod hety pawažaje mianie wusnami, ale serca ich daloka ad mianie; 9 daremna-ž jany pakłaniajucca mnie, wučačy nawuk i čaławiečych prykazańniaŭ". 10 I paklikaŭšy da siabie hramady, skazaŭ im: Słuchajcie i zrazumiejcie. 11 Nia toje apahańwaje čaławieka, što ŭwachodzić u rot, ale toje apahańwaje čaławieka, što z rota wychodzić. 12 Tady wučni jahony, padyjšoŭšy, skazali jamu: Ci wiedaješ, što faryzei, pačuŭšy hetaje słowa, zhoršylisia? 13 Jon-ža, adkazaŭšy, skazaŭ: Usiakaja raślina, jakuju nie pasadziŭ Ajciec moj niabiesny, budzie wyrwana z koraniem. 14 Pakińcie ich! Jany ślapyja i pawadyry ślapych. Kali-ž ślapy ślapoha wiadzie, to abodwa ŭwalacca ŭ jamu. 15 A Piotr, adazwaŭšysia, skazaŭ jamu: Rastłumač nam hetuju prypowieść. 16 Jon-ža skazaŭ: Niaŭžo i wy jašče biez zrazumieńnia? 17 Ci-ž wy nie razumiejecie, što ŭsio, što ŭwachodzić u rot, idzie ŭ žywot i wykidajecca won? 18 A toje, što wychodzić z rota, z serca idzie — i heta apahańwaje čaławieka. 19 Bo z serca iduć błahija dumki, zabojstwy, čužałostwy, raspustwy, zładziejstwy, falšywyja świedčańni, bluźnierstwy. 20 Woś heta apahańwaje čaławieka, ale jeści nieabmytymi rukami nie apahańwaje čaławieka.

21 I Jezus, wyjšaŭšy adtul, pajšoŭ u starony Tyru i Sydonu. 22 I woś žančyna Kanaanskaja, wyjšaŭšy z tych wakolic, kryčała, kažučy jamu: Zžalsia nada mnoju, Panie, Synie Dawida! Dačku maju ciažka mučyć niačysty! 23 Jon nie adkazaŭ joj ni słowa. I padyjšoŭšy wučni jahony prasili jaho: Adpuści jaje, bo kryčyć za nami. 24 Jon-ža, adkazaŭšy, skazaŭ: Ja pasłany tolki da awiec, jakija zhinuli z domu Izraila. 25 Ale jana pryjšła i pakłaniłasia jamu, kažučy: Panie, pamažy mnie. 26 Jon adkazaŭšy skazaŭ: Nia dobra brać chleb dziaciej i kidać sabakam. 27 Ale jana skazała: Tak, Panie! Ale i ščaniaty jaduć z krošak, jakija padajuć z stała ichnych haspadaroŭ. 28 Tady Jezus u adkaz skazaŭ jej: O žančyna, wialikaja twaja wiera, niachaj tabie staniecca, jak ty chočaš! I azdarawieła dačka jaje ad taje hadziny.

29 I kali Jezus adyjšoŭ adtul, pryjšoŭ da Halilejskaha mora i , uzyjšoŭšy na haru, siadzieŭ tam. 30 I padyjšło da jaho mnoha hramadaŭ, majučy z saboj niamych, ślapych, kulhawych, kalekich i mnoha inšych; i kłali ich la noh jahonych i azdarawiŭ ich, 31 tak što dziwilisia hramady, bačačy niamych haworačy, kulhawych chodziačy, ślapych widziačy i wialičali Boha Izrailskaha. 32 Jezus-ža, paklikaŭšy swaich wučniaŭ, skazaŭ: Škada mnie hramady, bo ŭžo try dni trywajuć pry mnie i nia majuć čaho jeści, a nie chaču ich adpuścić hałodnych, kab nie asłabieli ŭ darozie. 33 I skazali jamu wučni: Skul-ža nam uziać u pustyni hetulki chleba, kab nakarmić takuju wialikuju hramadu? 34 I skazaŭ im Jezus: Kolki majecie chlaboŭ? Jany-ž adkazali: Siem i niekalki rybak. 35 I zahadaŭ hramadzie pasieści na ziamli. 36 I ŭziaŭy siem chlaboŭ i ryby i ŭčyniŭšy padziaku, łamaŭ i dawaŭ swaim wučniam, a wučni dawali narodu. 37 I jeli ŭsie i najelisia. A što astałosia z kawałkaŭ, nabrali siem poŭnych kašoŭ. 38 Było-ž tych, što jeli, čatyry tysiačy čaławiek, aprača dziaciej i žančyn. 39 I adpuściŭšy hramadu, uwajšoŭ u łodku i prybyŭ u wakolicy Mehedanu.

RAZDZIEŁ 16 
Faryzei žadajuć znaku z nieba. Ab faryzejskaj kiśli

1 I prystupili da jaho faryzei i sadukiei i, spakušajučy, prasili jaho, kab pakazaŭ im znak z nieba. 2 Ale jon, adkazaŭšy, skazaŭ im: Kali nastanie wiečar, wy kažacie: "Pahoda budzie, bo nieba čyrwonaje". Dyk woblik nieba wy ŭmiejecie paznawać, a znakaŭ času paznać nia možacie? 4 Rod niahodny i čužałožny znaku šukaje, a znak jamu nia budzie dadzieny, aprača znaku Jony praroka. I pakinuŭšy ich, adyjšoŭ.

5 Kali-ž wučni jahony pierapłyli na toj bok mora, zabylisia ŭziać chleba. 6 Jon skazaŭ im: Hladziecie, ścieražeciesia kiśli faryzejaŭ i sadukiejaŭ. 7 Jany-ž razwažali ŭ sabie, kažučy: Heta tamu, što my nia ŭziali chleba. 8 A Jezus, wiedajučy, skazaŭ: Čamu-ž wy razwažajecie ŭ sabie, maławiernyja, što nia majecie chleba? 9 Ci jašče nie razumiejecie i nia pomnicie ab piaci chlaboch na piać tysiač čaławiek i kolki kašoŭ wy nabrali? 10 Ani ab siami chlaboch na čatyry tysiačy čaławiek i kolki kašoŭ wy nabrali? 11 Jak-ža ž wy nie razumiejecie, što nie ab chlebie ja wam kazaŭ: Ścieražeciesia kiśli faryzejaŭ i sadukiejaŭ? 12 Tady zrazumieli, što jon hawaryŭ ścierahčysia nia kiśli chlebnaje, ale nawuki faryzejaŭ i sadukiejaŭ.

Piotr — skałoju Kaścioła

13 Jezus-ža pryjšoŭ u starony Cezarei Filipawaj i pytaŭsia ŭ swaich wučniaŭ, kažučy: Za kaho ludzi majuć Syna čaławiečaha? 14 A jany skazali: Adny za Jana Chryściciela, druhija za Haljaša, inšyja-ž za Jaremija abo za adnaho z prarokaŭ. 15 Skazaŭ im Jezus: A wy za kaho mianie majecie? 16 Adkazwajučy Symon Piotr skazaŭ: Ty jość Chrystus, Syn Boha žywoha. 17 A Jezus adkazwajučy, skazaŭ jamu: Bahasłaŭleny ty, Symonie, synie Jony, bo cieła i kroŭ nie abjawiła tabie, ale Ajciec moj, katory jość u niebie. 18 I ja tabie kažu, što ty jość Piotr (skała), i na hetaj skale zbuduju kaścioł moj i bramy piekła nie pieramohuć jaho. 19 I tabie dam klučy karaleŭstwa niebiesnaha, i što tolki zwiažaš na ziamli, budzie raźwiazana i ŭ niebie. 20 Tady zahadaŭ swaim wučniam, kab nikomu nie kazali, što jon jość Jezus Chrystus.

Chrystus pradkazwaje swaju nawuku

21 Ad taho času pačaŭ Jezus adkrywać swaim wučniam, što treba jamu iści ŭ Jeruzalim i mnoha ciarpieć ad staršych, i knižnikaŭ, i staršych świataraŭ, i być zabitym, i na treci dzień uwaskresnuć. 22 A Piotr, uziaŭšy jaho, pačaŭ dakarać jamu, kažučy: Paškaduj siabie, Panie, nia budzie z taboj hetaha! 23 Jon-ža, abiarnuŭšysia, skazaŭ Piatru: Adyjdzi ad mianie, šatanie! Ty dla mianie pakusa, bo nie razumieješ taho, što Božaje, ale što čaławiečaje.

24 Tady Jezus skazaŭ swaim wučniam: Kali chto choča iści za mnoju, niachaj adračecca ad samoha siabie, i woźmie kryž swoj, i idzie za mnoju. 25 Bo chto-b chacieŭ źbierahčy žyćcio swajo, zahubić jaho, a chto-b zahubiŭ žyćcio swajo dziela mianie, znojdzie jaho. 26 Bo jakaja karyść čaławieku, kali-b jon uwieś świet zdabyŭ, a dušy swajej paškodziŭ? Abo jakuju zamienu daść čaławiek za dušu swaju? 27 Bo Syn čaławiečy pryjdzie ŭ sławie Ajca swajho z aniołami swaimi i tady addaść kožnamu pawodle jaho čynaŭ. 28 Sapraŭdy kažu wam: Jość niekatoryja z stajačych tut, jakija nie spaznajuć śmierci, pakul nia ŭbačać Syna čaławiečaha, prychodziačaha ŭ karaleŭstwie swaim.

RAZDZIEŁ 17 
Pieramianieńnie Chrysta. Azdaraŭleńnie łunatyka.
1 A paśla šaści dzion uziaŭ Jezus Piatra, Jakuba i Jana, jahonaha brata i zawioŭ ich addzielna na wysokuju haru. 2 I pieramianiŭsia pierad imi: i zajaśnieŭ woblik jahony jak sonca, a adzieńnie jahonaje zrabiłasia biełaje, jak śnieh. 3 I woś źjawilisia im Majsiej i Haljaš, haworačy z im. 4 A Piotr, azwaŭšysia, skazaŭ da Jezusa: Panie, dobra nam tut być, kali chočaš, zrobim tut try pałatki: tabie adnu, Majsieju adnu i Haljašu adnu. 5 Kali jon jašče hawaryŭ, woś wobłak jasny acianiŭ ich, i woś hołas z wobłaku, kažučy: "Hety Syn moj miły, u katorym mnie da ŭspadoby, jaho słuchajcie". 6 A wučni, pačuŭšy, upali na twar swoj i wielmi spałochalisia. 7 I prystupiŭ Jezus i dakranuŭsia da ich i skazaŭ im: Ustańcie i nia bojciesia. 8 Jany-ž, padniašy wočy swaje, nikoha nia ŭbačyli, aprača adnaho Jezusa.

9 I kali jany zychodzili z hary, zahadaŭ im Jezus, kažučy: Nikomu nie kažecie ab widzieńni, pakul Syn čaławiečy nia ŭstanie z umierłych. 10 I spytalisia ŭ jaho wučni, kažučy: Dyk čamu ž knižniki haworać, što pierš pawinien pryjści Haljaš? 11 Jon-ža, adkazaŭšy, skazaŭ im: Haljaš-to pryjdzie i naprawić usio. 12 Ale ja wam kažu, što Haljaš užo pryjšoŭ i nie paznali jaho, ale zrabili z im, što chacieli. Tak i Syn čaławiečy budzie ciarpieć ad ich. 13 Tady zrazumieli wučni, što hawaryŭ im ab Janie Chryścicielu.

14 I kali pryjšoŭ da hramady, prystupiŭ da jaho čaławiek i ŭpaŭšy pierad im na kaleni, kazaŭ: 15 Panie, zžalsia nad synam maim, bo jon łunatyk i ciažka mučajecca: bo časta padaje ŭ wahoń i časta ŭ wadu. 16 I ja prywioŭ jaho da twaich wučniaŭ i nie mahli jaho azdarawić. 17 Jezus-ža adkazaŭšy, skazaŭ: O rodzie niawierny i sapsuty! Dakul-ža ja budu z wami? Dakul-ža ja budu ciarpieć was? Prywiadziecie jaho siudy da mianie. 18 I naswaryŭsia na jaho Jezus i wyjšaŭ z jaho niačysty i azdarawieŭ chłapiec ad taje hadziny. 19 Tady prystupili da Jezusa wučni asobna i skazali: Čamu my nie mahli jaho wyhnać? 20 Skazaŭ im Jezus: Dziela niawiery wašaje. Bo sapraŭdy kažu wam, kali wy budziecie mieć wieru, jak harčyčnaje ziernie, skažacie hetaj hare: "Pierajdzi adhetul tudy", piarojdzie, i ničoha dla was nia budzie niemahčymaha. 21 Bo hety rod nie wyhaniajecca inakš, jak tolki malitwaju i postam.

22 Kali-ž jany prabywali ŭ Halilei, skazaŭ im Jezus: Syn čaławiečy maje być wydany ŭ ruki ludziej, 23 i zabjuć jaho i na treci dzień uwaskreśnie. I jany zasmucilisia mocna.

24 I kali pryjšli ŭ Kaparnaum, padyjšli da Piatra tyja, što brali dydrachmy i skazali jamu: Ci waš wučyciel nia płacić dydrachmy? 25 Jon skazaŭ: Ajakža. I kali ŭwajšoŭ u dom, Jezus papiaredziŭ jaho, kažučy: Jak tabie zdajecca, Symonie? Karali ziamnyja z kaho biaruć daninu abo padatak, z swaich synoŭ ci z čužych? 26 Jon-ža skazaŭ: z čužych. Skazaŭ jamu Jezus: Dyk syny wolnyja. 27 Ale kab nam ich nia zhoršyć, idzi na mora i zakiń wudu i tuju rybu, jakaja papadzie pieršaja, waźmi i, adčyniŭšy jaje rot, znojdzieš statera; uziašy jaho, daj im za mianie i za siabie.

RAZDZIEŁ 18 
Chto bolšy ŭ karaleŭstwie niabiesnym? Ab zharšeńni i pakory
1 U tuju časinu wučni prystupili da Jezusa, kažučy: Chto, dumaje, jość bolšym u karaleŭstwie niabiesnym? 2 A Jezus, paklikaŭšy dzicia, pastawiŭ pasiarod ich 3 i skazaŭ: Sapraŭdy kažu wam, kali wy nie nawiernieciesia i nia staniecie jak dzieci, nia ŭwojdziecie ŭ karaleŭstwa niabiesnaje. 4 Dyk chto-b panižyŭ siabie, jak hetaje dzicia, toj bolšy ŭ karaleŭstwie niabiesnym. 5 I chto-b pryniaŭ adno hetakaje dzicia ŭ imia majo, mianie pryjmaje. 6 A chto-b zhoršyŭ adnaho z hetych małych, katoryja ŭ mianie wierać, lepš jamu, kab młynawy kamień začapić jamu za šyju i ŭtapić u hłybini mora. 7 Hora świetu dziela zharšeńniaŭ. Bo choć treba, kab pryjšli zharšeńni, adnak-ža hora tamu čaławieku, praz katoraha prychodzić zharšeńnie. 8 Kali-ž ruka twaja abo naha twaja horšyć ciabie, adatni jaje i adkiń ad siabie: lepš tabie ŭwajści ŭ žyćcio kalekim abo kulhawym, čym majučy abiedźwie ruki abo kulhawym, čym majučy abiedźwie ruki abo abiedźwie nahi być ukinutym u wahoń wiečny. 9 I kali woka twajo horšyć ciabie, wyrwi jaho i adkiń ad siabie: lepš tabie z adnym wokam uwajści ŭ žyćcio, čym majučy dwoje wačej być ukinutym u piekła ahniu. 10 Hladziecie, kab nie pahardžać niwodnym z hetych małych, bo ja wam kažu, što anioły ich u niebie zaŭsiody bačać woblik Ajca majho, katory jość u niebie. 11 Bo Syn čaławiečy pryjšoŭ zbawić, što było zhinuŭšy.

12 Jak wam zdajecca? Kali-b u kaho było sto awiec i adna z ich zabłudziła, to ci nie pakinie jon dziewiaćdziesiat dziewiać u horach i nia pojdzie šukać taje, što zabłudziła? 13 I kali ŭdasca jamu znajści jaje, sapraŭdy kažu wam, što jon bolš ciešycca z jaje, čym z dziewiaćdziesiat dziewiaci, jakija nie zabłudzili. 14 Tak nia jość wola Ajca wašaha, katory jość u niebie, kab zhinuŭ adzin z hetych małych.

15 A kali-b sahrašyŭ prociŭ ciabie brat twoj, idzi i napaminaj jaho pamiž taboju i im adnym; kali pasłuchaje ciabie, zdabudzieš brata twajho. 16 A kali nie pasłuchaje ciabie, waźmi z saboju jašče adnaho abo dwuch, kab wusnami dwuch abo troch świedkaŭ śćwierdziłasia kožnaje słowa. 17 Kali-b ich nie pasłuchaŭ, skažy Kasciołu, a kali-b Kaścioła nie pasłuchaŭ, niachaj budzie dla ciabie jak pahanin i mytnik. 18 Sapraŭdy kažu wam, što-tolki źwiažacie na ziamli, budzie raźwiazana i ŭ niebie.

19 Jašče kažu wam, što kali-b dwuch z was zhadzilisia na ziamli adnosna kožnaj rečy, jakuju-tolki paprosiać, staniecca im ad Ajca majho, katory jość u niebie. 20 Bo dzie dwuch abo troch jość sabraŭšysia ŭ imia twajo, tam ja jość pasiarod ich.

21 Tady Piotr, prystupiŭšy da jaho, skazaŭ: Panie, skolki razoŭ sahrašyć prociŭ mianie brat moj i ja maju jamu darawać? Ci až da siami razoŭ? 22 Skazaŭ jamu Jezus: Nie kažu tabie: až da siami razoŭ, ale až da siamidziesci siami razoŭ.

23 Dziela hetaha karaleŭstwa niabiesnaje padobnaje jość da čaławieka karala, jaki chacieŭ zrabić rachunak sa swaimi słuhami. 24 I kali pačaŭ rabić rachunak, prywiali jamu adnaho, katory byŭ jamu winien dziesiać tysiač talentaŭ. 25 Kali-ž jon nia mieŭ skul addać, zahadaŭ pan jahony pradać jaho, i žonku jahonu, i dziaciej, i ŭsio, što mieŭ i addać. 26 A heny słuha, upaŭšy, maliŭ jaho, kažučy: Budź ciarpliwy da mianie i ja ŭsio tabie addam. 27 I zžaliŭsia pan nad henym słuhoju, adpuściŭ jaho i darawaŭ jamu doŭh. 28 Heny-ž słuha, wyjšaŭšy, spatkaŭ adnaho z swaich tawaryšaŭ, katory byŭ jamu winien sto dynaraŭ, i schapiŭšy, dušyŭ jaho, kažučy: addaj, što winawat. 29 I ŭpaŭšy tawaryš jahony, maliŭ jaho, kažučy: Budź ciarpliwy da mianie i ja ŭsio tabie addam. 30 Adnak toj nie zachacieŭ, ale pajšoŭ i pasadziŭ jaho ŭ wastroh, až pakul nie addaść doŭhu. 31 A tawaryšy jahony, uwidzieŭšy, što stałasia, zasmucilisia wielmi i pryjšli i raskazali swajmu panu ŭsio, što było stałasia. 32 Tady jahony pan paklikaŭ jaho i skazaŭ jamu: Słuha niahodny! Ja tabie ŭwieś doŭh darawaŭ, zatym što ty prasiŭ mianie, 33 dyk ci-ž nia treba było i tabie pažaleć swajho tawaryša, tak jak ja pažaleŭ ciabie. 34 I zahniewaŭsia pan jahony addaŭ jaho katam, pakul nia wiernie ŭsiaho doŭhu. 35 Tak i Ajciec moj niabiesny zrobić wam, kali nie adpuścicie kožny bratu swajmu z sercaŭ wašych.

RAZDZIEŁ 19 
Ab žanimstwie i biazženstwie
1 I stałasia, kali Jezus skončyŭ hetyja mowy, wyjšaŭ z Halilei i pryjšoŭ u hranicy Judei pa toj bok Jardanu 2 I pajšli za im wialikija hramady i jon ich azdarawiŭ tam. 3 I prystupili da jaho faryzei i prabujučy jaho, skazali: Ci možna čaławieku dziela jakoj-kolečy pryčyny pakinuć swaju žonku? 4 Jon, adkazwajučy, skazaŭ im: Ci wy nia čytali, što Toj, katory stwaryŭ čaławieka na pačatku, stwaryŭ ich mužčynaj i žančynaj? I skazaŭ: 5 "Dziela hetaha pakinie čaławiek baćku i matku i prystanie da žonki swajej i buduć dwoje ŭ wadnym ciele" (Hen. 2, 24). 6 I tak jany ŭžo nia dwoje, ale adno cieła. Dyk što Boh złučyŭ, niachaj čaławiek nie razłučaje. 7 Kažuć jamu: Dyu čamu-ž Majsiej zahadaŭ dać razwodny list i pakinuć? 8 Skazaŭ im: Bo Majsiej dziela zakamianiełaści serca wašaha pazwoliŭ wam kidać wašyja žanki, ale ad pačatku nia było hetak. 9 A ja wam kažu, što chto-b pakinuŭ swaju žonku, akramia dziela čužałostwa, i ŭziaŭ druhuju, čužałožyć; i chto-b uziaŭ pakinienuju, čužałožyć. 10 Kažuć jamu wučni jahony: Kali tak staić sprawa čaławieka z žonkaj, nia warta žanicca. 11 Jon skazaŭ im: Nia ŭsie razumiejuć hetaje słowa, ale kamu dadziena. 12 Bo jość jeŭnuchi, katoryja nradzilisia takimi z łona matki, i jość jeŭnuchi, katorych ludzi hetak zrabili jeŭnuchami dziela karaleŭstwa niabiesnaha. Chto moža paniać, niachaj pajmie.

Jezus bahasławić dzietak. Bahaty dziaciuk
13 Tady pryniasli da jaho dzietak, kab uzłažyŭ na ich ruki i pamaliŭsia, a wučni swarylisia na ich. 14 Ale Jezus skazaŭ im: Pusciecie dzietak i nie pieraškadžajcie im prychodzić da mianie, bo hetakich jość karaleŭstwa niabiesnaje. 15 I kali ŭzłažyŭ na ich ruki, adyjšoŭ adtul.

16 I woś adzin, prystupiŭšy, skazaŭ jamu: Wučyciel dobry! Što ja maju čynić dobraha, kab mieć žyćcio wiečnaje? 17 Jon-ža skazaŭ jamu: Čamu ty pytaješ mianie ab dobrym? Adzin jość dobry, Boh. Kali-ž chočaš uwajści ŭ žyćcio, zachawaj prykazańni. 18 Skazaŭ jamu: Jakija? A Jezus skazaŭ: Nie zabiwaj, nie čužałož, nia świedč falšywa, 19 pawažaj baćku twajho i matku twaju, i lubi bližniaha swajho, jak samoha siabie. 20 Kaža jamu dziaciuk: Usiaho hetaha ja pilnawaŭsia ad moładaści majej, čaho mnie jašče nie staje? 21 Skazaŭ jamu Jezus: Kali chočaš być daskanalnym, idzi, pradaj, što maješ i daj ubohim, i budzieš mieć skarb u niebie; i prychodź i idzi za mnoju. 22 Kali-ž pačuŭ dziaciuk słowa, adyjšoŭ sumny, bo mieŭ jon wialikija majemaści. 23 A Jezus skazaŭ swaim wučniam: Sapraŭdy kažu wam, što bahatamu trudna ŭwajści ŭ karaleŭstwa niabiesnaje. 24 I jašče kažu wam: Lahčej wiarbludu prajści praz wucha iholnaje, čymsia bahatamu ŭwajści ŭ karaleŭstwa niabiesnaje. 25 Pačuŭšy-ž hetaje, wučni mnoha dziwilisia, kažučy: Dyk chto moža być zbaŭleny? 26 A Jezus, spahlanuŭšy, skazaŭ im: U ludziej heta niemahčyma, ale ŭ Boha ŭsio mahčyma. 27 Tady Piotr, adazwaŭšysia, skazaŭ jamu: Woś my pakinuli ŭsio i pajšli za taboju, što-ž budzie nam? 28 A Jezus skazaŭ im: Sapraŭdy kažu wam, što wy, katoryja pajšli za mnoju, u adradžeńni, kali Syn čaławiečy zasiadzie na tronie swajej sławy, i wy budziecie siadzieć na dwanaccaci tronach, sudziačy dwanaccać pakaleńniaŭ Izraila. 29 I kožny, chto-b pakinuŭ dom, abo bratoŭ, abo siostraŭ, abo baćku, abo matku, abo žonku, abo dziaciej, abo pole dziela imieni majho, ustoraz atrymaje i zdabudzie žyćcio wiečnaje. 30 Mnohija-ž pieršyja buduć apošnimi, a apošnija pieršymi.

RAZDZIEŁ 20
Prypowieść ab rabotnikach u winahradniku
1 Padobnaje jość karaleŭstwa niabiesnaje da čaławieka haspadara, katory wyjšaŭ wielmi rana najmać rabotnikaŭ u swoj winahradnik.2 I zrabiŭšy ŭmowu z rabotnikami pa dynary ŭ dzień, pasłaŭ ich u swoj winahradnik. 3 I wyjšaŭšy kala hadziny treciaj, ubačyŭ druhich, što stajali biez raboty na rynku 4 i skazaŭ: Idziecie i wy ŭ moj winahradnik i što budzie naležycca, dam wam. 5 Jany-ž pajšli. Iznoŭ-ža wyjšaŭ kala hadziny šostaj i dziewiataj i zrabiŭ taksama. 6 I kala adzinaccataj wyjšaŭ i znajšoŭ inšych stajačych i skazaŭ im: Što wy tut staicio ceły dzień biez raboty? 7 Kažuć jamu: Bo nas nichto nie naniaŭ. Kaža im: idziecie i wy ŭ moj winahradnik. 8 Kali-ž nadyjšoŭ wiečar, kaža haspadar winahradnika swajmu ekanomu: paklič rabotnikaŭ i addaj im płatu, pačaŭšy ad apošnich až da pieršych. 9 Dyk kali padyjšli tyja, što byli pryjšoŭšy kala hadziny adzinaccataj, atrymali pa dynary. 10 A pieršyja, padyjšoŭšy, dumali, što atrymajuć bolej, ale i jany atrymali pa dynary. 11 I ŭziaŭšy, narakali na haspadara, 12 kažučy: Hetyja apošnija adnu hadzinu pracawali, a ty zraŭniaŭ ich z nami, katoryja pieraniesli ciažar dnia i śpieku. 13 A jon adkazwajučy adnamu z ich, skazaŭ: Druža! ja nie rabiŭ tabie kryŭdy, ci-ž nie za dynar ty sa mnoju ŭmowiŭsia? 14 Waźmi, što twajo i idzi, a ja chaču i hetamu apošniamu dać jak i tabie. 15 Ci-ž nia možna mnie zrabić, što chaču? Ci-ž woka twajo złosnaje, što ja dobry? 16 Tak apošnija buduć pieršymi, a pieršyja apošnimi. Bo mnoha paklikanych, ale mała wybranych.

Jezus treci raz pradkazwaje swaju muku
17 A idučy ŭ Jeruzalim, Jezus uziaŭ dwanaccać wučniaŭ asobna i skazaŭ im: 18 Woś idziom u Jeruzalim i Syn čaławiečy budzie wydany staršym świataram i knižnikam i asudziać jaho na śmierć, 19 i wydaduć jaho pahanam na ździek i bičawańnie i ŭkryžawańnie, i na treci dzień uwaskreśnie.

Prośba matki synoŭ Zebedejawych
20 Tady prystupiła da jaho maci synoŭ Zebedejawych z synami swaimi, kłaniajučysia i niečaha prosiačy ŭ jaho. 21 Jon skazaŭ joj: Čaho chočaš? Jana skazała: Skažy, kab hetyja dwa syny maje siadzieli adzin z prawaha boku twajho, a druhi z lewaha ŭ karaleŭstwie twaim. 22 A Jezus, adkazaŭšy, skazaŭ: Nia wiedajecie, čaho prosicie. Ci možacie pić čaru, jakuju ja budu pić? Kažuć jamu: Možam. 23 Skazaŭ im: Čaru-to maju pić budziecie, ale siadzieć z prawaha majho boku abo z lewaha heta nie maja reč dać wam, ale kamu pryhatawana Ajcom maim.

24 A dziesiać, pačuŭšy, aburylisia na dwuch bratoŭ. 25 Jezus-ža paklikaŭ ich da siabie i skazaŭ: Wy wiedajecie, što pawadyry narodaŭ panujuć nad imi i tyja, katoryja bolšyja jość, wykonywajuć nad imi ŭładu. 26 Nia tak budzie pamiž wami, ale chto-b chacieŭ miž wami być bolšym, niachaj budzie wašym prysłužnikam, 27 i chto-b chacieŭ miž wami być pieršym, budzie wašym słuhoju. 28 Tak jak Syn čaławiečy nia pryjšoŭ, kab jamu słužyli, ale kab słužyć i dać žyćcio swajo za wykup za mnohich.

Azdaraŭleńnie dwuch ślapych
29 I kali jany wychodzili z Jerychonu, išła za im wialikaja hramady, 30 i woś dwa ślapyja, siedziačy la darohi, pačuli, što Jezus idzie mima, i zakryčali, kažučy: Panie, zžalsia nad nami, synie Dawida! 31 A hramada swaryłasia na ich, kab zamoŭkli. Ale jany jašče macniej kryčali, kažučy: Panie, zžalsia nad nami, synie Dawida. 32 I staŭ Jezus i paklikaŭ ich i skazaŭ: Što wy chočacie, kab ja wam zrabiŭ? 33 Kažuć jamu: Panie, kab adčynilisia wočy našyja! 34 A Jezus zžaliŭsia nad imi, dakranuŭsia da wačej ich i zaraz ža stali widzieć i pajšli za im.

RAZDZIEŁ 21

III ČAŚĆ. APOŠNIJA DNI Je. CHRYSTA NA ZIAMLI, JAHO MUKA, ŚMIERĆ I ŬSKRAŠEŃNIE
Tryumfalny ŭjezd Je. Chrysta ŭ Jeruzalim
1 I kali prybližalisia da Jeruzalimu i pryjšli da Betfahe pry Aliŭnaj hare, tady jezus pasłaŭ dwuch wučniaŭ, 2 kažučy im: Idziecie ŭ siało, jakoje naproć was, i zaraz znojdziecie prywiazanuju aślicu i z joj aślanio: adwiažecie i prywiadziecie da mianie. 3 A kali-b wam chto što hawaryŭ, skažecie, što jany patrebny Panu i jon zaraz puścić ich. 4 A heta ŭsio stałasia, kab spoŭniłasia skazanaje praz praroka (Zachar, 9-9), jaki kaža: 5 Skažecie dačce Syjonskaj: "Woś karol twoj idzie da ciabie cichi, siedziačy na aślicy i aślaci, synie padjaremnaj". 6 Wučni-ž, pajšoŭšy, zrabili tak, jak im zahadaŭ Jezus. 7 I prywiali aślicu i aślanio, i ŭzłažyli na ich swaje wopratki i pasadzili jaho na wierch. 8 A wializarnaja hramada słała swaje wopratki na darozie, druhija-ž zrazali halinki z dzierawaŭ i słali ich na darozie. 9 A hramady, katoryja išli napieradzie i išli zzadu, kryčali, kažučy: Hosanna synu Dawida, bahasłaŭleny, katory idzie ŭ imia Pana! Hosanna na wyšynach!

10 I kali ŭjechaŭ u Jeruzalim, parušyŭsia ŭwieś horad, kažučy: Chto heta taki? 11 Narod-ža adkazaŭ: heta Jezus, prarok z Nazaretu Halilejskaha.

12 I ŭwajšoŭ Jezus u światyniu Božuju i wyhnaŭ usich pradajučych i kuplajučych u światyni i abiarnuŭ stały mianialnikaŭ i stoliki pradajučych hałuby; 13 i skazaŭ im: Jość napisana: "dom moj budzie nazwany domam malitwy, a wy jaho zrabili piačeraj razbojnikaŭ" (Iz. 56, 7; Jer. 7, 11).

14 I prystupili da jaho ślapyja i kulhawyja ŭ światyni i jon azdarawiŭ ich. 15 A staršyja światary i knižniki, bačučy dziwy, jakija čyniŭ, i dziaciej, wykrykiwajučych u światyni i kažučych: "Hosanna synu Dawida"! — aburylisia 16 i skazali jamu: Ci čuješ, što jany kažuć? Jezus-ža skazaŭ im: Tak. Ci-ž wy nikoli nia čytali, što "z wusnaŭ dzietak i sysunkoŭ Ty ŭčyniŭ chwału"? (Ps. 8, 3). 17 I pakinuŭšy ich, wyjšaŭ proč z horadu da Betanii i tam astaŭsia.

18 A naranicy, waročajučysia ŭ horad, zachacieŭ jeści. 19 I ŭhledzieŭšy pry darozie adno fihawaje drewa, padyjšoŭ da jaho i, ničoha nie znajšoŭšy na im aproč tolki liścia, skazaŭ da jaho: Niachaj-ža z ciabie nikoli nia rodzicca płod na wieki! I zsochła zaraz-ža fiha. 20 A wučni, ubačyŭšy, dziwilisia, kažučy: Jak jana zaraz-ža zsochła! 21 A Jezus, adkazwajučy, skazaŭ im: Sapraŭdy kažu wam: kali b wy mieli wieru i nie sumniewalisia, nia tolki zrobicie z fihawym drewam, ale kali-b i hetaj hare skazali: "Uźnimisia i kińsia ŭ mora", staniecca. 22 I ŭsio, čaho tolki budziecie prasić u malitwie wieručy, atrymajecie.

Sprečki z pradstaŭnikami Sanhedrynu. Try prypowieści
23 I kali pryjšoŭ u światyniu, prystupili da jaho, kali jon nawučaŭ, wyšejšyja światary i staršyja narodu, kažučy: Jakoju ŭładaju ty heta robiš? I chto tabie daŭ hetuju ŭładu? 24 Adkazwajučy, Jezus skazaŭ im: Spytajusia i ja ŭ was adnaho słowa, kali wy mnie jaho skažacie, to i ja wam skažu, jakoju ŭładaju ja heta rablu. 25 Chrost Jana skul byŭ, z nieba ci z ludziej? Jany-ž razwažali pamiž sajuoju, kažučy: 26 Kali skažam: "Z nieba", to jon nam skaža: Čamu-ž wy nie pawieryli jamu? Kali-ž skažam: "Z ludziej", baimosia hramady, bo ŭsie mieli Jana za praroka. 27 I adkazwajučy Jezusu, skazali: Nia wiedajem. Skazaŭ im tak-ža jon: I ja wam nie skažu, jakoju ŭładaju ja heta rablu.

28 A jak wam zdajecca? Adzin čaławiek mieŭ dwuch synoŭ i, padyjšoŭšy da pieršaha, skazaŭ: Synie, idzi siahońnia, papracuj u maim winahradniku. 29 Ale toj, adkazwajučy, skazaŭ: Nie chaču. Potym adnak, raskajaŭšysia, pajšoŭ. 30 I padyjšoŭšy da druhoha, skazaŭ taksama. Hety-ž adkazwajučy, skazaŭ: Idu, panie — i nie pajšoŭ. 31 Katory z dwuch spoŭniŭ wolu ajca? Kažuć jamu: Pieršy. Skazaŭ im Jezus. Sapraŭdy kažu wam, što mytniki i błudnicy pojduć pierad wami ŭ karaleŭstwa Božaje. 32 Bo pryjšoŭ da was Jan šlacham sprawiadliwaści i wy nie pawieryli jamu; wy-ž bačačy, ani nia mieli žalu paśla, kab pawieryć jamu.

33 Pasłuchajcie druhoje prypowieści: Byŭ čaławiek haspadar, katory zasadziŭ winahradnik, abharadziŭ jaho płotam, wykapaŭ u im winatoku, pabudawaŭ wiežu, addaŭ jaho ŭ arendu ziemlarobam i wyjechaŭ. 34 Kali-ž nadyjšoŭ čas pładoŭ, pasłaŭ swaich słuh da ziemlarobaŭ, kab atrymać swaje płady. 35 Ale ziemlaroby, schapiŭšy jahonych słuh, inšaha pabili, inšaha zabili, a inšaha zakamienawali. 36 Iznoŭ pasłaŭ inšych słuh, bolej čym pieršych, i z imi zrabili taksama. 37 Ukancy-ž pasłaŭ da ich syna swajho, kažučy: Ušanujuć syna majho. 38 Ale ziemlaroby, ubačyŭšy syna, hawaryli pamiž saboju: Heta naślednik, pojdziem, zabjom jaho i budziem mieć jahonu spadčynu. 39 I schapiŭšy jaho, wykinuli won z winahradnika i zabili. 40 Dyk kali pryjdzie haspadar winahradnika, što zrobić z tymi ziemlarobami? 41 Kažuć jamu. Złydniaŭ pazłomu wyhubić, a winahradnik swoj addaść u arendu inšym ziemlarobam, katoryja buduć addawać jamu płod u swaim časie. 42 Skazaŭ im Jezus: Ci-ž wy nikoli nia čytali ŭ Pisańni (Ps. 117, 22): "Kamień, jaki adkinuli budaŭničyja, staŭsia haławoju wuhła? Ad Pana heta stałasia i jość dziŭnym u wačoch našych". 43 Dziela hetaha kažu wam, što budzie adniata ad was karaleŭstwa Božaje i budzie dadziena narodu, jaki tworyć płady jaho. 44 A chto ŭpadzie na hety kamień, razabjecca, a na kaho jon upadzie, satre jaho.

45 I kali pačuli jaho prypowieści staršyja światary i faryzei, zrazumieli, što ab ich hawaryŭ. 46 I chočučy jaho ŭziać, bajalisia hramadaŭ, bo jany mieli jaho za praroka.

RAZDZIEŁ 22
1 I adkazwajučy Jezus hawaryŭ im iznoŭ u prypowieściach, kažučy: 2 Padobnym stałasia karaleŭstwa niabiesnaje da čaławieka karala, katory sprawiŭ wiasielle swajmu synu. 3 I pasłaŭ słuh swaich klikać zaprošanych na wiasielle, i nie chacieli pryjści. 4 Iznoŭ pasłaŭ inšych słuh, kažučy: Skažecie zaprošanym: "Woś ja pryhatowiŭ abied moj, wały maje i kormniki pabity i ŭsio hatowa; prychodźcie na wiasielle". 5 Ale jany nia dbali i pajšli, chto da swaje sialiby, a chto da swajho handlu, 6 druhija-ž schapili słuh jahonych i naźdzkawaŭšysia, pazabiwali. 7 Kali-ž pačuŭ karol, zahniewaŭsia i pasłaŭšy swajo wojska, wyhubiŭ henych zabojcaŭ i spaliŭ ichny horad. 8 Tady skazaŭ swaim słuham: Wiasielle-to hatowa, ale prošanyja nia byli dastojny. 9 Dyk idziecie na skryžawańni daroh i kaho-tolki spatkajecie, kličcie na wiasielle. 10 I słuhi jahony, wyjšaŭšy na darohi, sabrali ŭsich, kaho znajšli, błahich i dobrych — i wiasielle było poŭnaje haściej. 11 A karol uwajšoŭ, kab pahladzieć na haściej, i ŭbačyŭ tam čaławieka nieadzietaha ŭ wiasielnuju woprtaku. 12 I skazaŭ jamu: Druža, jak ty siudy ŭwajšoŭ, nia majučy wiasielnaj wopratki? Ale toj maŭčaŭ. 13 Tady skazaŭ karol słuham: Źwiazaŭšy ruki i nohi jaho, kińcie jaho ŭ wonkawuju ciemru, tam budzie płač i skryhot zuboŭ. 14 Bo mnoha paklikanych, ale mała wybranych.

Chrystus — syn Dawida.
15 Tady faryzei, adyjšoŭšy, zrabili naradu, jak-by jaho zławić u mowie. 16 I pasłali da jaho swaich wučniaŭ z Heradyjanami, kažučy: Wučyciel, my wiedajem, što ty praŭdamoŭny i darohi Božaj papraŭdzie nawučaješ i nie zwažaješ na nikoha, bo nie ahladajeśsia na asobu ludzkuju, 17 dyk skažy nam, jak tabie zdajecca, možna dawać padatak cezaru, ci nie? 18 A Jezus, paznaŭšy ichnuju niahodnaść, skazaŭ: Čamu spakušajecie mianie, krywadušniki? 19 Pakažecie mnie padatkowuju manetu. Jany-ž pryniasli jamu dynara. 20 I skazaŭ im Jezus: Čyj heta woblik i nadpis? 21 Kažuć jamu: Cezaraŭ. Tady skazaŭ im: Dyk addajcie što cezarawa, cezaru, a što Božaje, Bohu. 22 I pačuŭšy, jany ździwilisia i pakinuŭšy jaho, adyjšli.

23 U toj dzień prystupili da jaho sadukiei, katoryja kažuć, što niama ŭskrašeńnia, i spytalisia ŭ jaho, 24 kažučy: Wučyciel, Majsiej skazaŭ: "Kalib chto pamior, nia majučy syna, to brat jahony woźmie jaho žonku i ŭskrasić patomstwa bratu swajmu" (Paŭł. Pr. 25, 5). 25 Było-ž u nas siem bratoŭ: pieršy, ažaniŭšysia, pamior i, nia majučy patomstwa, pakinuŭ žonku swaju bratu swajmu. 26 Taksama druhi i treci až da siomaha. 27 A ŭkancy paśla ŭsich pamiarła i žonka. 28 Dyu u ŭskrašieńni čyjoj z siamioch budzie jana žonkaj? Bo ŭsie mieli jaje. 29 A Jezus, adkazwajučy, skazaŭ im: Wy mylajeciesia, nia wiedajučy Pisańniaŭ ani mocy Božaj. 30 Bo ŭ uskrašeńni ani ženiacca, ani iduć zamuž, ale buduć jak anioły Božyja ŭ niebie. 31 A ab uskrašeńni ŭmierłych ci wy nia čytali, što było skazana Boham, katory wam kaža: 32 "Ja jość Boh Abrahama, i Boh Izaaka, i Boh Jakuba"? (Wych. 3, 6). Nia jość-ža Boh umierłych, ale žywych.
33 I, pačuŭšy, hramady dziwilisia z nawuki jaho.
34 A faryzei, pačuŭšy, što prymusiŭ sadukiejaŭ zamaŭčać, sabralisia razam 35 i spytaŭsia jaho adzin z ich, wučony ŭ zakonie, prabujučy jaho: 36 Wučyciel, jakoje jość wialikaje prykazańnie ŭ zakonie? 37 Skazaŭ jamu Jezus: "Lubi Pana Boha twajho ŭsim sercam swaim, i ŭsiej dušoju twajeju, i ŭsiej myślaj twajeju" (Paŭł. Pr. 6, 5). 38 Heta jość najbolšaje i pieršaje prykazańnie. 39 Druhoje-ž jość hetamu padobnaje: "Lubi bližniaha swajho, jak samoha siabie" (Lew. 19, 18). 40 Na hetych dwuch prykazańniach apirajecca ŭwieś zakon i praroki.

41 Kali-ž sabralisia faryzei, spytaŭsia ŭ ich Jezus, 42 kažučy: Što wy dumajecie ab Chrystusie? Čyj jon syn? Kažuć jamu: Dawidaŭ. 43 Dyk jak-ža Dawid u duchu zawie jaho Panam, kažučy: 44 "Skazaŭ Pan Panu majmu, siadzi prawaruč mianie, pakul pałažu worhaŭ twaich padnožžam noh twaich?" (Ps. 109, 1). 45 Dyk kali Dawid zawie jaho Panam, jak-ža jość synam jahonym? 46 I nichto nia moh adkazać jamu słowa i nichto nia śmieŭ ad taho dnia bolej u jaho pytacca.

RAZDZIEŁ 23
Jezus napaminaje faryzejaŭ i knižnikaŭ
1 Tady Jezus pramowiŭ da hramadaŭ i da swaich wučniaŭ, 2 kažučy: Na Majsiejawym pasadzie sieli knižniki i faryzei, 3 dyk usio, što-tolki wam skažuć, zachawajcie i čyniecie, ale nie čyniecie pawodle ŭčynkaŭ ich, bo jany kažuć, a nia čyniać. 4 Bo jany wiažuć biaremi ciažkija i niepasilnyja i ŭskładajuć na plečy ludziam, a sami palcam nia chočuć ich kranuć. 5 Usie-ž učynki swaje čyniać, kab ich bačyli ludzi: bo pašyrajuć swaje fiłaktery i pawialičwajuć frenzli. 6 I lubiać pieršyja miascy na bankietach i pieršyja łaŭki ŭ bažnicach, 7 i prywitańni na rynku i kab ludzi nazywali ich "wučyciel". 8 A wy nie nazywajeciesia "wučycielami", bo adzin waš Wučyciel, a wy ŭsie braty. 9 I "ajcom" nie nazywajcie siabie na ziamli, bo adzin jość waš Ajciec, katory jość u niebie. 10 I nie nazywajciesia wučycielami, bo Wučyciel waš adzin — Chrystus. 11 Chto z was bolšy, toj budzie wašym słuhoju. 12 A chto siabie pawyšaje, budzie panižany, a chto siabie panižaje, budzie pawyšany.
13 Hora wam, knižniki i faryzei krywadušniki, što začyniajecie karaleŭstwa niabiesnaje pierad ludźmi, bo wy nia ŭchodzicie i ŭchodziačym uwajsci nie pazwalajecie.

14 Hora wam, knižniki i faryzei krywadušniki, što abjadajecie damy ŭdowaŭ, admaŭlajučy doŭhija malitwy; dziela hetaha dastaniecie ciažejšy prysud.

15 Hora wam, knižniki i faryzei krywadušniki, što abchodzicie mora i sušu, kab zdabyć adnaho prozelita, a kali zdabudziecie, robicie jaho synam piekła ŭdwaje horšym za was.

16 Hora wam, ślapyja pawadyry, jakija kažacie: "Chto-b prysiahnuŭ na światyniu, heta ničoha; ale chto-b prysiahnuŭ na zołata ŭ światyni, toj zabawiazany". 17 Nierazumnyja i ślapyja! Što-ž wažniej: zołata ci światynia, jakaja paświačaje zołata? 18 I "chto-b prysiahnuŭ na aŭtar, heta ničoha; ale chto-b prysiahnuŭ na achwiaru, jakaja jość na im, to zabawiazany". 19 Ślapyja! Što-ž wažniejšaje: achwiara ci aŭtar, jaki paświačaje achwiaru? 20 Dyk chto prysiahaje na aŭtar, prysiahaje na jaho i na ŭsio, što na im jość. 21 I chto-b prysiahnuŭ na światyniu, prysiahaje na jaje i na Taho, chto ŭ joj žywie. 22 I chto prysiahaje na nieba, prysiahaje na tron Božy i na Taho, chto siadzić na im.

23 Hora wam knižniki i faryzei krywadušniki, što dajecio dziesiacinu z miaty, anyžu i kminu, a pakinuli, što jość wažniejšaje ŭ zakonie; sud, miłaserdzie i wieru. Hetaje treba było čynić i taho nie prapuskać. 24 Pawadyry ślapyja, što kamara pracedžwajecie, a wiarbluda hłytajecie! 25 Hora wam, knižniki i faryzei krywadušniki, što ačyščajecie toje, što jość zwierchu kubka i misy, a ŭnutry wy poŭny ździerstwa i brudu. 26 Faryzeju ślapy! Ačyść pierš, što ŭnutry jość kubka i misy, kab čystym stałasia toje, što jość źwierchu.

27 Hora wam, knižniki i faryzei krywadušniki, što padobnyja wy da pabielanych hraboŭ, katoryja źwierchu padajucca ludziam pryhožyja, a ŭnutry poŭny kaściej mierćwiakoŭ i ŭsialakaj brydy. 28 Hetak i wy źwierchu zdajeciosia ludziam sprawiadliwymi, a ŭnutry wy poŭny krywadušnaści i niahodnaści.

29 Hora wam, knižniki i faryzei krywadušniki, što budujecie hraby prarokaŭ i ŭpryhožwajecie pamiatniki sprawiadliwych, 30 i kažacie: "Kali-b my byli ŭ dni ajcoŭ našych, my nia byli-b ich supolnikami ŭ krywi prarokaŭ". 31 Hetak wy sami prociŭ siabie świedčycie, što wy syny tych, katoryja zabiwali prorokaŭ. 32 Dapaŭniajcie-ž i wy mieru ajcoŭ wašych.

33 Wužy, rodzie hadawy! Jak-ža wy ŭciečacio ad sudu piekła? 34 Woś dziela taho ja pasyłaju da was prarokaŭ i mudracoŭ i knižnikaŭ, a wy spamiž ich zabjecio i ŭkryžujecie, i spamiž ich ubičujecie ŭ bažnicach wašych i budziecie praśledawać z horadu ŭ horad, 35 kab kab pryjšła na was usia kroŭ sprawiadliwaja, jakaja była pralita na ziamli, ad krywi Abela sprawiadliwaha, až da krywi Zachara, syna Barachijawaha, katoraha wy zabili miž światyniaŭ i aŭtarom. 36 Sapraŭdy kažu wam, usio henaje pryjdzie na heny rod.

37 Jeruzalim, Jeruzalim, što zabiwaješ prarokaŭ i kamianuješ tych, katoryja da ciabie byli pasłany, stolki razoŭ ja chacieŭ sabrać dziaciej twaich, jak kuryca źbiraje pad krylla kuraniat swaich, a ty nie chacieŭ! 38 Woś-ža astaniecca dom waš dla was pustym. 39 Bo kažu wam: Adciapier nia ŭbačycie mianie, pakul nia skažacie: "Bahasłaŭleny, katory idzie ŭ imia Pana".

RAZDZIEŁ 24
Praroctwy Je. Chrysta ab zbureńni Jeruzalimu i kancy świetu
1 I Jezus, wyjšaŭšy z światyni, išoŭ. I prystupili wučni jahony, kab pakazać budoŭli światyni. 2 Jon-ža, adkazwajučy, skazaŭ im: Ci bačycie ŭsio hetaje? Sapraŭdy kažu wam, nie astaniecca tut kamień na kamieni, jakoha-b nie zrujnawali. 3 A kali jon siadzieŭ na Aliŭnaj hare, prystupili da jaho wučni asobna, kažučy: Skažy nam, kali hetaje budzie, i jaki znak twajho prychodu i skančeńnia świetu?

4 I adkazwajučy, Jezus skazaŭ im: Hladziecie, kab was nichto nia źwioŭ. 5 Bo mnohija pryjduć u imia majo, kažučy: "Ja jość Chrystus", i mnohich źwiaduć. 6 Bo pačujecie ab wojnach i wieściach wajennych; hladziecie, kab nia trywožycca, bo treba, kab hetaje stałasia, ale jašče nie kaniec. 7 Bo paŭstanie narod na narod, i karaleŭstwa na karaleŭstwa, i buduć pamory i hałady i ziemletrasieńni pa miascoch. 8 A hetaje ŭsio — pačatak hora.

9 Tady buduć wydawać was na mučeńnie, i buduć zabiwać was, i budziecie ŭ nienawiści ŭ usich narodaŭ dziela imieni majho. 10 I tady zhoršacca mnohija, i buduć mieć u nienawiści adzin druhoha. 11 I paŭstanie mnoha falšywych prarokaŭ i mnohich źwiaduć. 12 I dziela taho što pašyrycca niahodnaść, astynie miłaść u mnohich. 13 Chto-ž wytrywaje da kanca, toj budzie zbaŭleny. 14 I buduć abwiaščać hetuju ewaneliju karaleŭstwa pa ŭsim świecie na paświedčańnie ŭsim narodam. I tady pryjdzie kaniec.

15 Dyk kali ŭbačycie ahidu spustašeńnia, ab jakoj kazaŭ prarok Daniła, stajajučuju na miescy światym — chto čytaje, niachaj razumieje — 16 tady tyja, što ŭ Judei, niachaj uciakajuć u hory, 17 a katoryja na dachu, niachaj nia zychodziać uziać što-niebudź z swajho domu, 18 a katoryja na poli, niachaj nie waročajucca, kab uziać swaju wopratku. 19 A hora ciažarnym i kormiačym u hetyja dni. 20 Prasiecie-ž, kab uciakańnie wašaje nia było zimoju abo ŭ subotu.

21 Bo budzie tady wialikaje ŭciśnieńnie, jakoha nie było ad pačatku świetu až dahetul i nia budzie. 22 I kali-b nia byli skaročany henyja dni, nia zachawałasia-b niwodnaje cieła, ale dziela wybranych buduć skaročany henyja dni. 23 Tady, kali-b wam chto skazaŭ: Woś tut jość Chrystus, abo tam — nia wiercie. 24 Bo paŭstanuć falšywyja Chrystusy i falšywyja praroki i buduć rabić wialikija znaki i cudy, tak kab byli ŭwiedzieny ŭ błud — kali mahčyma — nawat wybranyja. 25 Woś ja napierad skazaŭ wam. 26 Dyk kali-b wam skazali: "Woś u pustyni jość" — nia wychodźcie; "woś u tajomnych miascoch" — nia wiercie. 27 Bo jak małanka wychodzić z uschodu i źjaŭlajecca až na zachadzie, tak budzie i prychod Syna čaławiečaha. 28 Dzie-b tolki było cieła, tam i arły źbiarucca.

29 A zaraz-ža paśla ŭcišnieńnia henych dzion sonca zaćmicca, i miesiac nia daść swajho światła, i zory buduć padać z nieba, i siły niabiesnyja buduć zrušany. 30 I tady źjawicca na niebie znak Syna čaławiečaha, i tady zahałosiać usie pakaleńni ziamli, i ŭbačać Syna čaławiečaha, prychodziačaha ŭ wobłakach niabiesnych z wialikaj mocaj i sławaj. 31 I pašle aniołaŭ swaich z truboju i wialikim hołasam, i źbiaruć wybranych jahonych z čatyroch wiatroŭ, ad kraju až da kraju nieba.

32 A ad fihowaha dzierawa wučeciesia padabienstwa: kali ŭžo jahonaja halina robicca miakkaj i puskaje liście, wy wiedajecie, što blizka leta. 33 Tak i wy, kali ŭbačycie ŭsio heta, wiedajcie, što blizka jość, u dźwiarach. 34 Sapraŭdy kažu wam, što nie praminie hety rod, jak usio heta staniecca. 35 Nieba i ziamla praminuć, ale słowy maje nie praminuć.

36 Ab dni-ž tym i hadzinie nichto nia wiedaje, ani anioły niabiesnyja, adzin tolki Ajciec. 37 A jak było ŭ dni Noja, tak budzie i prychod Syna čaławiečaha. 38 Bo jak u dni pierad patopam jeli i pili, žanilisia i zamuž wydawali, až da taho dnia, u katory Noj uwajšoŭ u karabiel, 39 i nia wiedali, pakul nia pryjšoŭ patop i nie panios usich, — tak budzie i prychod Syna čaławiečaha. 40 Tady dwuch budzie na poli: adzin budzie ŭziaty, a druhi pakinieny, 41 dźwie mielučyja ŭ žornach: adna budzie ŭziata, a druhaja pakiniena.

42 Dyk čujcie, bo nia wiedajecie, u jakoj hadzinie Pan waš pryjdzie. 43 A toje wiedajcie, što kali-b haspadar wiedaŭ, u jakuju hadzinu złodziej maje pryjści, dyk nia spaŭ-by i nie dapuściŭ-by padkapać swajho domu. 44 Dziela hetaha i wy budźcie hatowy, bo Syn čaławiečy pryjdzie ŭ hadzinu, katoraj nia wiedajecie.

45 Chto, dumaješ, jość wierny i razumny słuha, katoraha pastawiŭ pan jahony nad swaimi ludźmi, kab dawać im u paru ježu? 46 Bahasłaŭleny heny słuha, katoraha pan jahony, kali pryjdzie, zastanie hetak robiačy. 47 Sapraŭdy kažu wam, što nad usim swaim dabrom pastawić jaho. 48 A kali-b heny słuha byŭ błahi i skazaŭ u sercy swaim: "Pan moj paźnicca pryjści" 49 i pačaŭ-by bić swaich tawaryšaŭ, jeŭ-b i piŭ-by z pjanicami, 50 pryjdzie pan henaha słuhi ŭ dzień, u jaki jon nie spadziajecca, i ŭ hadzinie, jakoj nia wiedaje, 51 i raździelić jaho i pałožyć jahonu čaść z krywadušnikami. Tam budzie płač i skryhot zuboŭ.

RAZDZIEŁ 25
Jezus zaachwočwaje da čujnaści. Prypowieść ab dziesiaci dziaŭčatach
1 Tady padobnaje budzie karaleŭstwa niabiesnaje da dziesiaci dziaŭčat, jakija, uziaŭšy swaje świetačy, wyjšli nasustreč maładomu i maładoj. 2 Piać-ža z ich było niearzumnych, a piać razumnych. 3 Ale piać niearzumnych, uziaŭšy świetačy, nie ŭziali z saboju aliwy, 4 a razumnyja ŭziali aliwy ŭ pasudziny swaje z świetačami. 5 Kali-ž małady zamarudziŭ, zadramali ŭsie i pasnuli. 6 Ale ŭpoŭnač uźniaŭsia kryk: woś małady idzie, wychodźcie nasustrač jamu! 7 Tady ŭstali henyja ŭsie dzŭčaty i naładzili swaje świetačy. 8 Nierazumnyja-ž skazali mudrym: Dajcie nam wašaj aliwy, bo świetačy našyja hasnuć. 9 Adkazali razumnyja, kažučy: Kab časam nie chwaciła nam i wam, idziecie lepš da pradaŭcoŭ i kupiecie sabie. 10 Kali-ž jany pajšli kuplać, pryjšoŭ małady, i katoryja byli hatowyja, uwajšli z im na wiasielle i byli začynieny dźwiery. 11 Ukancy-ž pryjšli i druhija dziaŭčaty, kažučy: Panie, Panie, adčyni nam! 12 Ale jon, adkazwajučy, skazaŭ: Sapraŭdy kažu wam, ja nia znaju was.

13 Dyk čujcie, bo nia wiedajecie dnia ani hadziny.

Prypowieść ab dziesiaci talentach
14 Bo tak jak čaławiek, adjazdžajučy, paklikaŭ swaich słuh i pieradaŭ im swajo dabro. 15 I daŭ adnamu piać talentaŭ, druhomu-ž dwa, a inšamu adzin, kožnamu pawodle jaho siły, i zaraz adjechaŭ. 16 Toj-ža, što dastaŭ piać talentaŭ, pajšoŭ, zarablaŭ na ich i zdabyŭ jašče piać. 18 A toj, što dastaŭ adzin, pajšoŭšy, zakapaŭ u ziamlu i schawaŭ hrošy pana swajho. 19 Paśla-ž doŭhaha času wiarnuŭsia pan henych słuh i zrabiŭ z imi razrachunak. 20 I prystupiŭšy, katory byŭ dastaŭ piać talentaŭ, prynios druhija piać talentaŭ, kažučy: Panie, ty mnie daŭ piać talentaŭ, woś ja zdabyŭ druhija piać. 21 Skazaŭ jamu pan jahony: Dobra, słuha dobry i wierny, tamu što ty byŭ wierny nad małym, nad mnohim ciabie pastaŭlu, uwajdzi ŭ radaść pana twajho. 22 Prystupiŭ-ža i toj, što dastaŭ dwa talenty i skazaŭ: Panie, ty mnie daŭ dwa talenty, woś ja zdabyŭ jašče dwa. 23 Skazaŭ jamu pan jahony: Dobra, słuha dobry i wierny, tamu što ty byŭ wierny nad małym, nad mnohim ciabie pastaŭlu, uwajdzi ŭ radaść pana twajho. 34 A prystupiŭšy i toj, što dastaŭ adzin talent, skazaŭ: Panie, ja wiedaju, čto ty čaławiek srohi: žnieš, dzie nie pasiejaŭ i źbiraješ, dzie nie razsypaŭ. 25 I ja, bajučysia, pajšoŭ i schawaŭ talent twoj u ziamlu, woś maješ, što twajo. 26 Adkazwajučy-ž pan jahony skazaŭ jamu: Słuha błahi i laniwy! Ty wiedaŭ, što ja žnu, dzie nia siejaŭ, i źbiraju, dzie nie razsypaŭ. 27 Dyk treba było tabie addać maje hrošy bankiram i ja, wiarnuŭšysia, uziaŭ-by što majo z prybytkam. 28 Dyk waźmiecie ad jaho talent i dajcie tamu, što maje dziesiać talentaŭ. 29 Bo kožnamu, chto maje, budzie dadziena i budzie mieć dastatak, a ŭ taho, chto nia maje, budzie adniata ŭ jaho i toje, što jon, zdajecca, maje. 30 A niekarysnaha słuhu wykińcie ŭ wonkawuju ciemru, tam budzie płač i skryhot zuboŭ.

Apisańnie Apošniaha sudu
31 Kali-ž pryjdzie Syn čaławiečy ŭ sławie swajej i ŭsie anioły z im, tady siadzie na pasadzie sławy swajej, 32 i źbiarucca pierad im usie narody, i addzielić ich adnych ad druhich, jak pastyr addzialaje awiec ad kazłoŭ, 33 i pastawić awiec-to pa prawaj ruce swajej, a kazłoŭ pa lewaj.

34 Tady skaža Karol tym, što naprawa ad jaho buduć: Pryjdziecie, bahasłaŭlenyja Ajca majho, atrymajecie karaleŭstwa, pryhatawanaje wam ad zakładzin świetu. 35 Bo ja byŭ hałodny i wy dali mnie jeści; byŭ zaśmiahšy i wy dali mnie pić; byŭ haściom i wy pryniali mianie; 36 nahim i wy pryadzieli mianie; chworym i wy adwiedali mianie; byŭ u wastrozie i wy pryjšli da mianie. 37 Tady adkažuć jamu sprawiadliwyja, kažučy: Panie, kali my bačyli ciabie hałodnym i nakarmili ciabie, zaśmiahšy i dali tabie pić? 38 Kali-ž my bačyli ciabie haściom i pryniali ciabie, nahim i pryadzieli ciabie? 39 Abo kali my bačyli ciabie chworym, abo ŭ wastrozie i pryjšli da ciabie? 40 I adkazwajučy Karol skaža im: Sapraŭdy kažu wam, skolki wy zrabili adnamu z hetych bratoŭ maich najmienšych, mnie zrabili.

41 Tady skaža i tym, što nalewa buduć: Idziecie ad mianie praklatyja ŭ wahoń wiečny, katory jość pryhatawany djabłu i aniołam jaho. 42 Bo ja byŭ hałodny i wy nie dali mnie jeści, byŭ zaśmiahšy i wy nie dali mnie pić, 43 byŭ haściom i wy nie pryniali mianie, chworym i ŭ wastrozie i wy nie adwiedali mianie. 44 Tady adkažuć jamu i tyja, kažučy: Panie, kali my ciabie bačyli hałodnym, abo zaśmiahšym, abo haściom, abo nahim, abo chworym, abo ŭ wastrozie i nie pasłuchali ciabie? 45 Tady adkaža im, kažučy: Sapraŭdy kažu wam, skolki razoŭ wy nia ŭčynili adnamu z hetych najmienšych, wy i mnie nia ŭčynili. 46 I pojduć hetyja na muku wiečnuju, a sprawiadliwyja ŭ žyćcio wiečnaje.

RAZDZIEŁ 26
Namaščeńnie Jezusa ŭ Betanii. Apošniaja wiačera
1 I stałasia, kali skončyŭ Jezus usie hetyja mowy, skazaŭ swaim wučniam: 2 Wy wiedajecie, što za dwa dni budzie Pascha, i Syn čaławiečy budzie wydany, kab być ukryžawanym.

3 Tady sabralisia wyšejšyja światary i staršyja narodu ŭ dwor archiświatara, jaki zwaŭsia Kaifaš, 4 i zrabili naradu, kab Jezusa ŭziać chitraściaj i zabić. 5 Ale kazali: Nia ŭ dzień światočny, kab časam zabureńnia nia było ŭ narodzie.

6 Kali-ž Jezus byŭ u Betanii ŭ domie Symona Prakažanaha, 7 prystupiła da jaho žančyna, majučy alabastrawuju pasudzinu z darahim alejkam i wyliła na haławu jaho, kali siadzieŭ za stałom. 8 Wučni-ž, bačačy, zahniewalisia i kazali: Našto hetaje marnatraŭstwa? 9 Bo možna było hetaje pradać za darahuju canu i dać ubohim. 10 A Jezus wiedajučy, skazaŭ im: Našto robicie prykraść hetaj žančynie? Jana-ž dobry ŭčynak učyniła dla mianie. 11 Ubohich wy zaŭsiody majecie z saboju, a mianie nie zaŭsiody majecie. 12 Bo jana, wyliŭšy hety alejak na majo cieła, učyniła na pachawańnie majo. 13 Sapraŭdy kažu wam, dzie-tolki budzie abwiaščacca heta ewanelija pa ŭsim świecie, i što jana ŭčyniła, budzie skazana na pamiać ab joj.

14 Tady pajšoŭ adzin z dwanaccacioch, katory nazywaŭsia Judaš Iskaryjot da staršych świataraŭ 15 i skazaŭ im: Što chočacie mnie dać i ja jaho wam wydam? Jany-ž naznačyli jamu tryccać siarebranikaŭ. 16 I ad taje pary šukaŭ zručnaje časiny, kab jaho wydać.

17 U pieršy-ž dzień Prasnakoŭ prystupili wučni da Jezusa, kažučy: Dzie chočaš pryhatawać tabie jeści Paschu? 18 Jezus-ža skazaŭ: Idziecie ŭ horad da adnaho čaławieka i skažecie jamu: "Wučyciel kaža: čas moj blizki, u ciabie rablu Paschu z wučniami maimi". 19 I wučni zrabili tak, jak im zahadaŭ Jezus i pryhatawali Paschu.

20 Kali-ž nastaŭ wiečar, jon siadzieŭ z dwanacaćma swaimi wučniami. 21 I kali jany jeli, skazaŭ: Sapraŭdy kažu wam, što adzin z was mianie wydaść. 22 I mocna pasmutnieŭšy, jany kožny adzin pačali hawaryć: Ci heta ja, Panie? 23 Jon-ža, adkazwajučy, skazaŭ: Chto mačaje sa mnoju ruku ŭ misu, toj mianie wydaść. 24 Syn-to čaławiečy idzie, jak napisana ab im, ale hora tamu čaławieku, praz katoraha Syn čaławiečy budzie wydany, lepš było-b jamu, kab nie naradziŭsia toj čaławiek. 25 Adkazwajučy-ž Judaš, katory jaho wydaŭ, skazaŭ: Ci heta ja, wučyciel? Kaža jamu: Ty skazaŭ.

26 A kali jany wiačerali, Jezus uziaŭ chleb, i bahasławiŭ, i łamaŭ, i daŭ wučniam swaim, i skazaŭ: Biarecie i ješcie: hetaje jość cieła majo. 27 I ŭziaŭšy kielich, učyniŭ padziaku i daŭ im, kažučy: Piecie z hetaha ŭsie; 28 bo hetaja jość kroŭ maja nowaha zakonu, jakaja za mnohich budzie pralita na adpuščeńnie hrachoŭ. 29 Kažu-ž wam: Nia budu pić ad hetaj pary z hetaha winahradnaha płodu až da taho dnia, kali jaho budu pić z wami nowy ŭ karaleŭstwie Ajca majho.

Jezus u sadzie Aliŭnym
30 I adprawiŭšy himn, wyjšli na haru Aliŭnuju. 31 Tady skazaŭ im Jezus: Usie wy zhoršyciesia z mianie ŭ hetu noč. Bo jość napisana: "Uderu pastyra i razsiejucca awiečki stady". 32 Ale potym jak uwaskresnu, pajdu pierad wami ŭ Halileju. 33 Adkazwajučy-ž Piotr skazaŭ jamu: I kali-b usie zhoršylisia z ciabie, ja nikoli nia zhoršusia. 34 Skazaŭ jamu Jezus: Sapraŭdy kažu tabie, što ŭ hetu noč, pierš čym zapiaje piewień, ty trejčy adračeśsia ad mianie. 35 Skazaŭ jamu Piotr: Kali-b nawat mnie treba było pamierci z taboju, ja ad ciabie nie adrakusia. Taksama hawaryli i ŭsie wučni.

36 Tady pryjšoŭ Jezus z imi da sialiby, jakaja zawiecca Hetsemani i skazaŭ swaim wučniam: Pasiadziecie tut, pakul ja pajdu tudy i pamalusia. 37 I ŭziašy Piatra i dwuch synoŭ Zebedejawych, pačaŭ sumawać i tužyć. 38 Tady skazaŭ im: Sumnaja duša maja až da śmierci. Pabudźcie tut i čujcie za mnoju.

39 I adyjšoŭšy trochi, upaŭ na twar swoj i maliŭsia, kažučy: Ojča moj! Kali mahčyma, niachaj adyjdzie ad mianie hety kielich, adnak-ž nie jak ja chaču, ale jak Ty. 40 I pryjšoŭ da swaich wučniaŭ i znajšoŭ ich splučych. I skazaŭ Piatru: Tak wy nie mahli adnej hadziny čuć za mnoju? 41 Čujcie i maleciesia, kab nia ŭpaści ŭ pakusu. Duch-to achwočy, ale cieła niadužaje. 42 Iznoŭ druhi raz adyjšoŭ i maliŭsia, kažučy: Ojča moj! Kali nia moža hety kielich prajści, kab mnie jaho nia pić, niachaj staniecca wola twaja. 43 I pryjšoŭ iznoŭ i znajšoŭ ich splučych, bo wočy ich byli abciažeŭšy. 44 I pakinuŭšy ich, iznoŭ adyjšoŭ i treci raz maliŭsia, kažučy tyja samyja słowy. 45 Tady pryjšoŭ da wučniaŭ swaich i skazaŭ im: Spiecie ŭžo i adpačywajcie! Woś nadyjšła časina i Syn čaławiečy budzie wydany ŭ ruki hrešnikaŭ. 46 Ustańcie, pojdziem, woś prybližyŭsia toj, što mianie wydaść.

47 Kali jon jašče hawaryŭ, woś Judaš, adzin z dwanaccacioch, pryjšoŭ, i z im wialikaja hramada z miachami i kijami, pasłanyja archiświatarami i staršymi narodu. 48 A toj, što wydaŭ jaho, daŭ im znak, kažučy: Kaho ja pacałuju, heta jon, biarecie jaho. 49 I zaraz padyjšoŭšy da Jezusa, skazaŭ: Prywitany budź, wučyciel! I pacaławaŭ jaho. 50 A Jezus skazaŭ jamu: Druža, pašto ty pryjšoŭ? Tady prystupili i nałažyli ruki na Jezusa i ŭziali jaho. 51 I woś adzin, što byli z Jezusam, praciahnuŭšy ruku, wyniaŭ mieč swoj i, ŭdaryŭšy słuhu archiświatara, adsiek jamu wucha. 52 Tady skazaŭ jamu Jezus: Wiarni twoj mieč za swajo miesca, bo ŭsie, što biaruć mieč, ad miača pahinuć. 53 Niaŭžo dumaješ, što ja nie mahu paprasić Ajca majho i jon daŭ-by mnie ciapier bolej jak dwanaccać lehijonaŭ aniołaŭ? 54 Dy jak-ža spoŭniacca Pisańni, što hetak musić stacca? 55 U tuju časinu skazaŭ Jezus hramadam: Tak jak na razbojnika wy wyjšli z miačami i kijami ŭziać mianie. 56 Hetaje-ž usio stałasia, kab spoŭnilisia Pisańni prarokaŭ. Tady ŭsie wučni, pakinuŭšy jaho, paŭciekali.

Jezus prad Kaifašam. Adračeńnie Piatra
57 Jany-ž, uziaŭšy Jezusa, pawiali da Kaifaša, archiświatara, dzie byli sabraŭšysia knižniki i staršyja.

58 A Piotr išoŭ za im zdalok až da dwara archiświatara i, uwajšoŭšy ŭ siaredzinu, siadzieŭ za słuhami, kab bačyć kaniec. 59 A archiświatar i ŭsia Rada šukali falšywyja świedčańni prociŭ Jezusa, kab jamu śmierć zrabić, 60 i nie znajšli, choć mnoha prychodziła falšywych świedkaŭ. Ukancy-ž pryjšli dwa falšywyja świedki 61 i skazali: Hety kazaŭ: "Ja mahu zrujnawać światyniu Božuju i paśla troch dzion jaje adbudawać". 62 I ŭstaŭšy, archiświatar skazaŭ jamu: Ničoha nie adkazwaješ na toje, što hetyja prociŭ ciabie świedčać? 63 Ale Jezus maŭčaŭ. I archiświatar skazaŭ jamu: Zaprysiahaju ciabie Boham žywym, kab ty nam skazaŭ, ci ty jość Chrystus, Syn Božy? 64 Kaža jamu Jezus: Ty skazaŭ. Adnaka-ž kažu wam: adciapier ubačycie Syna čaławiečaha, siadziačaha prawaruč mocy Božaj i prychodziačaha ŭ wobłakach niabiesnych. 65 Tady archiświatar razarwaŭ adzieńnie swajo, kažučy: Jon zbluźniŭ! Našto nam jašče patrebny świedki? Woś ciapier wy čuli bluźnierstwa. 66 Što wam zdajecca? Jany-ž adkazwajučy, skazali: Jon padlehły śmierci. 67 Tady plawali na twar jahony i bili jaho kułakami, druhija-ž bili jaho pa ščokach, kažučy: 68 Praroč nam Chryscie, chto heta ciabie ŭdaryŭ?

69 A Piotr siadzieŭ wonkach na dware. I prystupiła da jaho adna słužka, kažučy: I ty byŭ z Jezusam Halilejskim. 70 Ale jon adroksia pierad usimi, kažučy: Nia wiedaju, što ty haworyš. 71 Kali-ž jon wychodziŭ za dźwiery, ubačyła jaho druhaja słužka i skazała tym, što tam byli: I hety byŭ z Jezusam Nazarejskim. 72 I ŭznoŭ adroksia pad prysiahaj: Što nia znaju čaławieka. 73 I krychu potym padyjšli tyja, što stajali i skazali Piatru: Sapraŭdy i ty z ich, bo i haworka twaja ciabie wydaje. 74 Tady pačaŭ klaścisia i prysiahać, što nia znaje čaławieka. I zaraz-ža zapiajaŭ piewień. 75 I prypomniŭ Piotr słowa Jezusa, jakoje byŭ skazaŭšy: "Pierš čym zapiaje piewień, ty trejčy adračeśsia ad mianie". I wyjšaŭšy wonki, horka zapłakaŭ.

RAZDZIEŁ 27
Druhoje pasiedžańnie Sahedrynu. Kaniec Judaša
1 Kali-ž nastała ranica, usie archiświatary i staršyja narodu zrabili naradu prociŭ Jezusa, kab zrabić jamu śmierć. 2 I źwiazaŭšy, zawiali jaho i addali Poncyju Piłatu, načalniku.

3 Tady Judaš, jaki wydaŭ jaho, bačačy, što jon byŭ zasudžany, praniaty žalem, adnios tryccać siarebranikaŭ wyšejšym świataram i staršym, 4 kažučy: Sahrašyŭ ja, wydajučy niawinnuju kroŭ. A jany skazali: Što nam? Ty siabie hladzi. 5 I kinuŭšy siarebraniki ŭ światyni, wyjšaŭ i, pajšoŭšy, pawiesiŭsia. 6 A wyšejšyja światary, uziaŭšy siarebraniki, skazali: Nielha ich kłaści ŭ skarbonu, bo heta zapłata za kroŭ. 7 I zrabiŭšy naradu, kupili za ich pole hančara, na chawańnie padarožnych. 8 Dziela hetaha toje pole zawiecca Haceldama, što značyć: Pole krywi, až pa siańniašni dzień. 9 Tady spoŭniłasia, što było skazana praz Jeremija praroka, (32, 8), kažučaha: "I ŭziali tryccać siarebranikaŭ, zapłatu Acienienaha, jakoha acianili syny Izraila, 10 i dali ich za hančarowa pole, jak pastanawiŭ mnie Pan".

Jezus prad Piłatam
11 Jezus-ža stanuŭ pierad načalnikam. I spytaŭsia ŭ jaho načalnik, kažučy: Ty karol Judejski? Skazaŭ jamu Jezus: Ty kažaš. 12 I kali winawacili jaho wyšejšyja światary i staršyja, ničoha nie adkazwaŭ. 13 Tady skazaŭ jamu Piłat: Nia čuješ, jak mnoha świedčać prociŭ ciabie? 14 I nie adkazaŭ jamu na niwodnaje słowa, tak što načalnik mocna dziwiŭsia.

15 Na dzień ža światočny načalnik mieŭ zwyčaj wypuščać narodu adnaho wiaznia, jakoha-b jany zachacieli. 16 A mieŭ jon tady wydatnaha wiaznia, katory nazywaŭsia Barabba. 17 Dyk kali jany sabralisia, skazaŭ Piłat: Kaho chočacie, kab wam puścić: Barabbu, ci Jezusa, katory zawiecca Chrystus: 18 Bo wiedaju, što wydali jaho praz zawiść.

19 Kali-ž jon siadzieŭ u sudowiščy, pasłała da jaho žonka jahona, kažučy: Nia rabi ničoha hetamu sprawiadliwamu, bo ja siahońnia praz son mnoha ciarpieła dziela jaho.

20 A wyšejšyja światary i staršyja nahawaryli narod, kab prasili Barabbu, a Jezusa zahubili. 21 I adazwaŭšysia, načalnik skazaŭ im: Kaho z dwuch chočacie, kab wam puścić? Jany-ž skazali: Barabbu. 22 Skazaŭ im Piłat: Što-ž ja zrablu z Jezusam, katory zawiecca Chrystus? 23 Skazali ŭsie: Niachaj budzie ŭkryžawany! 24 Piłat-ža, bačačy, što ničoha nie pamahaje, ale robicca jašče bolšaje zabureńnie, uziaŭšy wady, admyŭ ruki pierad narodam, kažučy: Niewinawaty ja ŭ krywi hetaha sprawiadliwaha; wy hladziecie. 25 I adkazwajučy ŭwieś narod skazaŭ: Kroŭ jaho na nas i na dziaciej našych! 26 Tady puściŭ im Barabbu, a Jezusa ŭbičawanaha wydaŭ im, kab byŭ ukryžawany.

27 Tady žaŭniery načalnika, uziaŭšy Jezusa ŭ dwaryšča sudu, sabrali da jaho ŭsiu rotu. 28 I raździeŭšy jaho, apranuli jaho ŭ čyrwony płašč; 29 i sploŭšy wianok z cierniaŭ, uzłažyli jamu na haławu, i tryścinu ŭ prawuju ruku jaho. I źhinajučy pierad im kaleni, naśmiachalisia z jaho, kažučy: Budź prywitany, karol Judejski. 30 I plujučy na jaho, brali tryścinu i bili jaho pa haławie.

Ukryžawańnie Jezusa Chrysta. Jaho śmierć i pachawańnie
31 I potym jak i naśmiajalisia z jaho, źniali z jaho płašč i adzieli jaho ŭ jahonaje adzieńnie, i pawiali jaho, kab ukryžawać. 32 Wychodziačy-ž spatkali čaławieka Kirenejca, na imia Symon; hetaha prymusili, kab nios kryž jahony. 33 I pryjšli na miesca, jakoje zawiecca Hołhota, što značyć: miesca Trupnoha Čerapu. 34 I dali jamu pić wino, źmiešanaje z žoŭciaj; i kali pakaštawaŭ, nie chacieŭ pić. 35 A kali ŭkryžawali jaho, padzialili jahonaje adzieńnie, kidajučy los, kab spoŭniłasia, što było skazana praz praroka, kažučaha: "Padzialili sabie adzieńnie majo, a nad sukniaj majeju kidali los". 36 I sieŭšy, pilnawali jaho 37 I pamiaścili nad haławoju jaho napisanuju winu jaho: Heta Jezus, karol Judejski.

38 Tady byli ŭkryžawany z im dwa razbojniki: adzin pa prawaj ruce, a druhi pa lewaj.

39 A prachodziačyja mima bluźnili jamu, kiwajučy haławami swaimi 40 i kažučy: Hej, što rujnuješ światyniu Božuju i ŭ try dni jaje adbudoŭwaješ, ratuj samoha siabie; kali ty Syn Božy, zyjdzi z kryža! 41 Taksama i wyšejšyja światary z knižnikami i staršymi, naśmichajučysia, kazali: 42 Druhich ratawaŭ, siabie samoha nia moža paratawać! Kali jon karol Izrailski, niachaj ciapier zyjdzie z kryža i my pawierym jamu. 43 Spadziawaŭšysia na Boha; niachaj ciapier wybawić jaho, kali choča; bo kazaŭ: "Što ja jość Syn Božy". 44 Taksama i razbojniki, što byli ŭkryžawany z im, źniewažali jaho.

45 Ad šostaje hadziny nastała ciemra pa ŭsiej ziamli až da hadziny dziewiataj. 46 I kala hadziny dziewiataj zakryčaŭ Jezus wialikim hołasam, kažučy: "Jeli, Jeli, łamma sabakthani", što značyć: Boža moj, čamu-ž Ty mianie pakinuŭ? 47 A niekatoryja tam stojačy i čujučy, kazali: Hety kliča Haljaša. 48 I zaraz-ža adzin z ich, pabiehšy, uziaŭ hubku, nasadziŭ na tryścinu i daŭ jamu pić. 49 A druhija kazali: Čakaj, pahladzim, ci pryjdzie Haljaš ratawać jaho. 50 Jezus-ža, iznoŭ zakryčaŭšy wialikim hołasam, addaŭ dušu. 51 I woś zasłona światyni raździorłasia na dźwie čaści ad wierchu až da nizu; i ziamla zatrasłasia, i skały patreskalisia. 52 I adčynilisia hraby i mnoha ciełaŭ światych, što pasnuli, ustała; 53 i wyjšaŭšy z hraboŭ paśla jahonaha ŭskrašeńnia, uwajšli ŭ światy horad i pakazalisia mnohim.

54 Sotnik-ža i tyja, što z im byli, ścierahučy Jezusa, uhledzieŭšy ziemletrasieńnie i toje, što stałasia, spałochalisia mocna i kazali: Sapraŭdy hety byŭ Synam Božym. 55 Było-ž tam mnoha žančyn zdalok, jakija byli pajšoŭšy za Jezusam ad Halilei, słužačy jamu; 56 miž katorymi była Maryja Mahdalena, i Maryja, matka Jakuba i Jazepa, i matka synoŭ Zebedejawych.

57 Kali-ž nastaŭ wiečar, pryjšoŭ adzin bahaty čaławiek z Arymatei, na imia Jazep, katory i sam byŭ wučniem Jezusa. 58 Hety pryjšoŭ da Piłata i prasiŭ cieła Jezusa. Tady Piłat zahadaŭ addać cieła. 59 I ŭziaŭšy cieła, Jazep zawiarcieŭ jaho ŭ čystaje pałatno 60 i pałažyŭ jaho ŭ swaim nowym hrobie, jaki byŭ wysiekšy ŭ skale; i prywaliŭ wialiki kamień da ŭwachodu ŭ hrob, i adyjšoŭ. 61 Była-ž tam Maryja Mahdalena i druhaja Maryja, siedziačy nasuproć hrobu.

62 A na zaŭtrašni dzień, što jość paśla Pryhatawańnia, sabralisia wyšejšyja światary i faryzei da Piłata, 63 kažučy: Panie, my prypomnili, što heny zwodnik jašče žywučy skazaŭ: "Cieraz try dni ja ŭwaskresnu". 64 Dyk zahadali pilnawać hrob až da treciaha dnia, kab časam nia pryjšli wučni jahony, nia ŭkrali jaho, i nie skazali narodu: Ustaŭ z umierłych — i budzie apošniaja pamyłka horšaja za pieršuju. 65 Skazaŭ im Piłat: Majecie stražu, idziecie, pilnujcie, jak umiejecie. 66 Jany-ž, pajšoŭšy, abiaśpiečyli hrob stražaj, apiačataŭšy kamień.

RAZDZIEŁ 28
Uskrasieńnie i apošnija dni Chrysta na ziamli
1 A paśla suboty, na świtańni pieršaha dnia tydnia, pryjšła Maryja Mahdalena i druhaja Maryja pahladzieć hrobu. 2 I woś zrabiłasia wialikaje ziemletrasieńnie, anioł Panski zyjšoŭ z nieba i prystupiŭšy, adwaliŭ kamień i sieŭ na im. 3 A byŭ wyhlad jahony, jak małanka i adzieńnie jahonaje, jak śnieh. 4 I ad strachu pierad im pierapužalisia wartaŭniki i zrabilisia jak niažywyja. 5 Adazwaŭšysia-ž anioł skazaŭ žančynam: Nia bojciesia wy, bo wiedaju, što šukajecie Jezusa, katory byŭ ukryžawany. 6 Niama jaho tut, bo ŭskros, jak skazaŭ. Chadziecie i pahladziecie miesca, dzie byŭ pałožany Pan. 7 I skora pajšoŭšy, skažecie wučniam jahonym, što ŭskros; i woś idzie pierad wami ŭ Halileju, tam jaho pabačycie. Woś ja wam skazaŭ napierad.

8 I wyjšli skora z hrobu, sa stracham i wialikaj radaściaj biahučy, kab pawiedamić wučniaŭ jahonych. 9 I woś Jezus spatkaŭ ich, kažučy: Budźcie prywitanyja! Jany-ž prystupili, i abniali nohi jaho, i pakłanilisia jamu. 10 Tady skazaŭ im Jezus: Nia bojciesia! Idziecie, pawiedamcie bratoŭ maich, kab išli ŭ Halileju; tam mianie ŭbačać.

11 Kali jany adyjšli, woś niekatoryja z wartaŭnikoŭ pryjšli u horad i pawiedamili wašejšych świataraŭ ab usim, što było stałasia. 12 I jany, sabraŭšysia z staršymi i zrabiŭšy naradu, dali žaŭnieram mnoha hrošaj, 13 kažučy: Kažecie, što wučni jahony ŭnačy pryjšli i ŭkrali jaho, kali my spali. 14 A kali hetaje dojdzie da načalnika, my ŭhaworym jaho i zrobim was biaśpiečnymi. 15 Jany-ž, uziaŭšy hrošy, zrabili tak, jak byli nawučany. I razyjšłosia hetaje słowa pamiž žydami až pa siahońniašni dzień.

16 A adzinaccać wučniaŭ pajšli ŭ Halileju, na haru, dzie im byŭ naznačyŭ Jezus. 17 I ŭbačyŭšy jaho, pakłanilisia; niekatoryja-ž sumniewalisia. 18 I prystupiŭšy Jezus pramowiŭ da ich, kažučy: Dadziena mnie ŭsia ŭłada na niebie i na ziamli. 19 Dyk idučy, nawučajcie ŭsie narody, chryściačy ich u imia Ajca i Syna i Ducha Światoha, 20 nawučajučy ich zachoŭwać usio, što-tolki ja zahadaŭ wam. I woś ja z wami praz usie dni, až da skančeńnia świetu.