Памяці Францішка Скарыны, слаўнага доктара з Полацка
У Чэскай Празе друкаваў 
Прадвечнай веды кнігу  
наш Скарына. І тайніцу падаў 
Пісьма святога Простаму Народу. 
Бацькаўшчыны мілай 
Настаўнікам ён быў; 
Так ведаў, як пачаць яе узгадаванне. 
вось Біблію усеньку пераклаў 
Ён мовай мілагучнай:  
Няхай сярмяжны брат 
чытае, што казаў  
прадвечнымі славамі  
Сам з неба Бог. 
Не «Кнігу Смерці» Бог пісаў,  
а — «Кнігу Мудрасці й Жыцця». —  
Жыў той Народ, што прачытаў яе  
захопленай душой. 
Скарыну Бог паслаў,  
каб жыва пераклаў  
і стравай каб падаў  
замучанай душы народа 
Святога Духа Радасць. 
Ён споўніў дзела. 
І славай загрымела Яго Іменне  
між вучаных і простых. —  
— вось лет чатырыста,  
як Кнігі Скарыны  
пабачылі сусвет. Прайшлі як сонца  
між вякоў, сагрэўшы душы. 
Цяпер… 
     Пашлі нам дактароў,  
О Божа, слаўных:  
хто б Кнігу нам Жыцця  
 аддаў —  
   душам — знямогшым ад чакання!

1925

Вершы Казіміра Сваяка