Генрых (Гейнэ/Багдановіч)
У Каносе, перад замкам,
Ноччу цёмнай і дажджлівай,
На дварэ стаіць ,
Босы, у адной кашулі.
На яго ў акно хтось двое
Пазіраюць… Месяц глянуў,
Асвяціў 
Брыты чэрап і .
Пабялеўшымі губамі
Генрых «Ойча наш» шапоча,
Але злуе яго сэрца,
Нешта іншае гаворыць:
«Там далёка, ў краю родным,
Горы цвёрдыя паднялісь;
У глыбі тых гор жалеза
Пахавана на сякеру.
Там далёка, ў краю родным,
Ёсць лясы з дубоў вялізных:
3 самаго старога дуба
Для сякеры выйдзе ручка.
Край мой родны! Край мой верны!
Зродзіш, край, ты чалавека,
Што змяю майго мучэння
Ўраз заб’е сякерай вострай».

(1844 / 1909)

Вершы Генрыха Гейнэ
Пераклады Максіма Багдановіча
Пераклады з нямецкай мовы
Творы 1844 года
Творы 1909 года

de:Heinrich