Яна!
Як анёлак, з неба званы,
Яна ўся – маё імкненне.
Перад ёй стаю ў здзіўленні,
Хараством зачараваны.
Яскравей, чым сонца вока,
Асаятляе ўсё навокал.

Вершы Вінцэнта Дунін-Марцінкевіча‎
Творы 1854 года