Акерманскія стэпы (Міцкевіч/Сіманоўскі)
Я выплыў на прастор сухога акіяна
Вазок нырае ў глыб і далей на свабодзе
Скрозь пойм зялёных зыб, скрозь кветак палаводдзе
Мінае астравы зялёнага бур'яна.

Спусціўся змрок, ані дарогі, ні кургана
Гляджу, і кормчых зор шукаю ў неба зводзе!
Там блішча воблака, там зорачка не ўсходзе!
Там блішча Днестр, там свеціць лампа Акермана.

Станем! - Як ціха! - Чутна, як жораў курлыча,
Сокала вока яго не дасягне ўвышы.
Чуваць, як коўзкі вуж шамаціць таямніча.
І так напруджаны слых у гэткай цішы,
Што чуў бы голас з Літвы. - Едзем! Ніхто нас не кліча!

Пераклады Іосіфа Сіманоўскага
Пераклады з польскай мовы