Ой, у полі вецер вее… (Каганец)
Ой, у полі вецер вее,
Маё сэрца чагось млее.
Паняволі аж прыстанеш,
Сваю любу як згадаеш.
Ой, заўсёды так бывае,
Калі верна хто кахае,
Што сваею меркай мерыць:
Гляне дзеўка і то верыць,
Што не чужа яму ёна,
Хоць другому нарачона.

1 кветня 1894 г.
Карусь Каганец
Вершы Каруся Каганца
Творы 1894 года