Сяргею Ясеніну
Іду шырокім окскім плёсам,

Пяскі варушацца, не спяць.

Ака з маім гамоніць лёсам,

І травы устаюць спяваць.

Бягуць насустрач песні хвалі,

І подых ветру над Акой.

Быліны славу захавалі

Над гэтай рускаю ракой.

Лясы Мяшчэрскія шумелі,

Вітаў іх Мурамец Ілья.

Паклон вам нізкі, сосны, елі,

Паклон, расійская зямля!

Твае блакітныя нябёсы

Смяюцца сонцам па вясне.

Тут часта клён з бярозкай босай

Зялёны узнімаюць смех.

Тут любяць шапацець асіны,

Калі вятры цалуюць іх...

Спяваў ад сэрца ты Расіі,

І ў сэрцах голас твой не сціх.

Ішоў свавольны, светла-русы

І маладой вясне быў рад.

Любілі мы на Беларусі

Твой рускі ў песнях жар і лад.

І ты хадзіў на окскіх плёсах,

Пяскі слядоў не замялі.

Вялікую вясну і восень

Уславіў песняй на зямлі.

На ніве роднай песні сеяў

Пяснярскай шчодраю рукой.

Я чую голас твой, Ясенін,

Над светлай рускаю ракой!

Вершы Язэпа Пушчы
Творы пра Сяргея Ясеніна
Творы 1957 года