Сонцу ў нядзелю
Сёньнека ты, сонца, і сьвежа і чыста, – 
Не вісіць ў паветры хмарна-руды дым! 
З блакітных глыбіняў глядзіш прамяніста, 
Нібыта схіліўшысь над вакном маім! 

Пад твае праменьні я твар падстаўляю... 
Праз краты, праз шыбы, праз зімнае шкло – 
Асьвяці, сагрэй ты!.. Чуеш?.. Заклікаю! 
Дай мне далучыцца да жыцьця ўсяго! 

За мурамі, ў садзе, крычыць і сьмяецца 
I сьпявае гімны вераб'іны хор. 
Пад рытм птушых сьпеваў моцна сэрца б'ецца, 
Сьніць лясоў гушчары і палёў прастор!

(22 лютага 1925 г., Рыская турма)

Вершы Кастуся Езавітава
Творы 1925 года
Творы, напісаныя ў Рызе