У стоптаным жыце
Ніколі не ехаць
Хлапцу маладому
Да роднага гаю,
Да блізкага дому.
Над ім асыпаюцца
Слуцкія краскі,
Абсмалены колас
Схіліўся да каскі.
Ляжыць ён, як віцязь,
У стоптаным жыце.
Маці спаткаеце —
Ёй не кажыце...

Вершы Міколы Сурначова
Творы 1941 года