Пракрычалі пеўні ўночы…
Пракрычалi пеўнi ўночы, 
Месяц зноў, як твар каханай… 
Хто мне сёньня напрарочыў 
Пра журбу i пра туманы? 
Я пiшу ў сваiм пакоi… 
Ноч, як сьнежная русалка… 
Сьнiцца мне зусiм другое, 
Што жадаю гэтак палка. 
Сьнiцца сон далiнных кветак, 
Родны край ў вянках змаганьня. 
I, наiўны сам падлетак, 
Спатыкаю ў полi раньне…
Вершы
Валерый Маракоў
Творы 1930 года