Хрыстос і дзеці
Іерусалімскія дзеці гулялі ў Кедранскага патоку. Ранняе сонейка толькі што выкацілася з-за Елеонскай гары і пазалачала
сваімі яснымі, але яшчэ не пякучымі праменнямі дах Саламонава храма і зубчастыя сцены святога горада.

У глыбіні Іесафатавай даліны пасліся козы і оўцы, збіраючы
бедную расліннасць паміж магільных плітаў.

Раптам на дарожцы, якая вяла ў Віфанію, паказалася некалькі
падарожнікаў. Яны, відаць, ішлі ў Іерусалім. Па запыленай адзежы іх відаць было, што ідуць яны здалёк.

Бліжэй і бліжэй, — і паміж іх вырысоўваецца Ён. Гуляючыя
дзеці зараз жа пазналі Яго. Яны ўжо не раз бачылі Яго. Дый
хто б не пазнаў Яго па бажэсцвеннаму, кроткаму вобліку!

І запраўды гэта быў Ён! Яго абкружалі вучні, з якіх некаторыя зрывалі тут жа каля дарожкі паспеўшыя каласы пшаніцы,
пераціралі іх у далонях і заспакойвалі свой голад.

Дзеці даўно ўжо палюбілі Яго. Ён з такою ласкаваю любоўю
заўсёды глядзеў на іх.

Калі Ён і вучні мінавалі нізкія акопы Гефсіманскага саду,
перайшлі праз Кедран, дзеці, пакінуўшы свае гульні, здалёк пайшлі
за імі.

Яны ўвайшлі ў святы горад праз Оўчыя вароты.

Там было ўжо шмат людзей: жабракі, хворыя, ўсе пакрыўджаныя лёсам і людзямі. Яго, відаць, чакалі. Тут былі і кніжнікі
і фарысеі.

Дзеці нясмела, асцярожна зблізіліся да Яго: ім хацелася даткнуцца хаця ж бы да полаў Яго адзежы. Яны бачылі, што гэта
часам рабілі другія, дарослыя. Дзеля гэтага і самыя пастанавілі  зрабіць таксама. Яны ж яго так любілі!

Але некаторыя з Яго вучняў, заўважыўшы іх намер, праганялі іх.

Ён гэта пабачыў і сказаў: «Не адганяйце ад мяне дзяцей, —
няхай яны прыходзяць». І паглядзеў на іх Сваім нежным, любячым поглядам.

Дзеці прыбліжыліся да Яго ўжо смялей.

І раптам, неспадзявана для сябе, тыя з дзяцей, якія былі спераду другіх, адчулі Яго бажэсцвенныя рукі на сваіх галавах!
І пачулі Яго словы: «Не адганяйце ад Мяне дзяцей, не перашкаджайце ім прыходзіць да мяне, бо да іх і да падобных ім
належыць Царства Божае».

Вялікі Божа! Што адчулі тады ў сабе дзеці!

Здавалася, нейкая невядомая Бажэсцвенная сіла, нейкае бязмернае шчасце напоўніла іх душы, напоўніла ўсю істоту іх.

І з тае пары прайшло многа гадоў, — дзеці сталі ўжо старымі, а ўсё бачылі Яго, усё чулі Яго Бажэсцвенны голас...

Так, Ён заўсёды быў з імі! 

Публіцыстыка Аляксандра Каўша
Рэлігія
Хрысціянства
Праваслаўе
Творы 1929 года