Пугач
Загарэлісь кроўю вочы. Вось нясецца
З цёмнай елкі гук нуды і смеха,
І далёка голас аддаецца —
Пракацілася па лесе рэха.

І, лякаючысь, канца чакаеш ночы.
Ўсё здаецца: ўстаў лясун вялікі —
Чырванеюць, адбіваюць кроўю вочы,
Не змаўкае смех глухі і дзікі.

Вершы
Максім Багдановіч