Словачын «рымзаць» і выводныя ад яго словы і паняцьці
Словачын „рымзаць“ і выводныя ад яго словы і паняцьці.

, у Насовіча (б. 571) „румзаць“, слова адназначнае з рас. „рюметь“ зн. плакаць у голас працягла, або перарыўна і скрыпуча-надаедліва, Згэтуль „рымза“ (у Насовіча. „румза“)—плакса, „За рымзаю гэтым нічога не чутно“ — „“ дзіцччы плач. „“ — дзіцячыя капрысы з плачам. „“—плакса (пешчатна). „“, „“, „“ — плакса (лайчыва). „Рымосы“—капрысы. Распусьціў рымосы, хоць з хаты ўцякай.

 — самая тонкая струна на скрыпцы, якая выдае тон і плакучы гук. „Рымкаць“—паскрыпываць. „Калаўрот рымкае“.

, (акром плакаць) — скрыпець на скрыпцы і наагул скрыпець. „Цэлы дзень смыком рымзае“. „Не йграе, а рымзае“. Боты ў яго як ідзе рымзаюць. „“ —дрэнны музыкант, які няўмее іграць на скрыпцы. „Рымснуць“—. „Рымкаць“ „рымкнуць“ — „“, скрыпець, скрыпнуць коратка. „“ скрыпець працягла, выдаваць працяглы скрып. „“ выдаваць працяглы голасны скрып; гаворыцца аб дзьвярох, варотах, калі трэба адцяніць вышэйшую ступеню чым „рыпаць“. „Нашы вароты ня тое што рыпаюць, а ўжо нема рымяць“. „“, скрыпець густым поскрыпам, працягла.

, аднаразовы скрып. „Чую, ажно вароты—рымст, рымст,—нехта паціханьку іх адчыняе“. У пераносным значэньні „рымст“ абазначае, напор стрымліванага жаданьня, стрымліваны парыў; падобна як вароты „рымскаюць“ калі напор наклону варот бывае стрымліваны іх вагой у апорным пункце, ў пятніку, так фігуральна гэтым словам малюецца духовы стан чалавека, ў якога прарываецца стрымліванае воляй хаценьне ці імкненьне. „“, „“—хочацца. „Табе рымсьціць, зарымсьцела пабегчы туды“. „Яму рымсьціць сказаць гэта“ (Нас. 563). „“, стрываць, не глядзя на процілеглае пачуцьцё. „Пакуль што рымшчу яму“. „Зрымшчу яшчэ троху“ (Нас. 563). „Зрымсьці яшчэ хоць гадзіну“ (Нас. 219) „“—неўтрываў,

Мовазнаўчыя працы Вацлава Ластоўскага
Беларуская мова
Творы 1927 года