Аб словах «сьвет» і «сьвятло»
Аб словах „сьвет“ і „сьвятло“.

Жывая беларуская мова разрожнюе словы „сьвет“ і „святло“. — Маной  пяройдзеш, але назад ня вернешся“. „Як —ня быў пан мужыку братам“. „ клінам Зышоўся“. „Сарока хвастом  запаліла“. „ і ў цемры сьвеціць“. „Запалі “. „ сьвеціць, цяпло грэе“. У слоўніку Насовіча (576 б): Сьвятло а. с. р. 1) Агонь. Пара сьвятло вздувать. У вас еще сьветла не зажігалі (рус. зам.—„запалялі“). Сьвятло погасілі. 2) Зрок. Другі год, як сьвятло я поцерав (рус зам „утраціў“).

У беларускай мове слова „“ служыць для абазначэньня зьявы спроцілеглай цемні; яно роўназначна лацінскаму lux, нямецкаму Lichtenschain, ц-славянскаму
і расійскаму .

Слова-ж  ужываецца выключна ў значэньні лацінскага mundus, нямецкага Welt ц. славянскага і расійскага .

У даным здарэньні наша мова не стаіць адасобненай: ў большасьці славянскіх народаў слова  ужываецца ў значэньні mundus: у баўгараў—свҍт, у сэрбаў—свијет, у харватаў—svjet, у харутанцаў—svet, ў славакаў-swet, у палякаў—świat, у чэхаў—svet, у ўкраінцаў—світ,

Назоў mundus і terra habita  злажыўся ў дагістарычныя часы разьвіцьця нашай мовы. Назоў-жа lux’а сьвятлом,—яшчэ старэйшая зьява: яе, мабыць, трэба аднясьці ў праславянскую эпоху.

Гэтакім чынам ясна, што ўжываньне ў пісьменнасьці і ў паточнай мове слова „сьвет“ ў значэньні lux,—гэта грубы барбарызм.

Мовазнаўчыя працы Вацлава Ластоўскага
Беларуская мова
Творы 1927 года