Далі, бязмежныя далі...
Далі, бязмежныя далі
Родных палёў і лугоў,
Вы ў маім сэрцы паклалі
Новыя сілы — любоў!

Вы паказалі, як трэба
Вас шанаваць і цаніць,
Чорнаю лустаю хлеба
Як у жыцці даражыць...

Вы навучылі з адданнем
Краю ў патрэбе служыць,
Ў жорсткім няроўным змаганні
Правы свае бараніць...

Далі, радзімыя далі
Вольных палёў і лугоў,
Вы маю душу скавалі
Чарам мацней ланцугоў!

13 жніўня 1942 г.
Скорычы

Вершы Алеся Мілюця
Творы 1942 года