Захад
Кацюлю Мендэсу

Слабне золак, згарае —
І нячутна, паволі
Смутак свой разлівае
Захад сонца у полі.
Смутак свой разлівае
Спеў ласкавы аб долі,
Душу цеша, сцішае
Захад сонца у полі.
Сны у ёй вынікаюць,
Як на сінім абшары.
Устаюць і сплываюць
Ў блеску захаду мары.
Устаюць і знікаюць
Сноў цудоўныя чары,
Быццам тонуць і ззяюць
Ў блеску захаду мары.

<1912>

Вершы Поля Верлена
Пераклады Максіма Багдановіча
Пераклады з французскай мовы
Творы 1912 года

fr:Soleils couchants