Ты доўга сядзела за сталом
Ты доўга сядзела за сталом
Нерухомая, скамянелая.
І чутна у цішы было,
Як стукае гадзіннік мерна,

Як дробны дождж сячэ халодныя шыбы
І як у капяжы бяжыць струя вады.
А ты ўсё сядзела,
Хацела — і не мела сіл

Адвесці свае вочы
Ад чорнай рамкі ў газеце,б —
Бяздоннай студні,
Ўшчэрць поўнай гора і слёз.

Вершы Максіма Багдановіча