Шлях моладзі (часопіс)/1934/2/Nie paddavacca!
(Pracaŭnikom „Šlachu Moładzi“ ŭ 5-yja ŭhodki ichniaj samatužnaj pracy).
Kali vichor pačnie bandyckija napievy,
I vyje z pośvistam spad płotaŭ i vuhłoŭ;
I złosna ŭzdymajecca, kab hnuć haliny drevy,
Łamać i šturchacca, lacieć nastrymhałoŭ —

Tryścinka kvołaja prad siłaju sahniecca, 
Ale nia daść, adnak, siabie pierałamać. 
Kali paśla vichor zahinie, praniasiecca — 
Badziora hołaŭ iznoŭ pačnie trymać.

Tak treba j nam, braty, vichrom nie paddavacca
I nie pazvolić im siabie pierałamać,
Pry dobrych pohladach zaŭsiody astavacca, 
Badziora hołavu prad voraham trymać.

Byvaje, što raka uzburycca viasnoju, 
Zimovy brud uvieś z paloŭ sabie ŭvaśsie
I plunie śniežnaj i mutnaju ślinoju
Na tvar abchoplenaj pryrečnaj pałasie;

Mahutnym homanam hudzić, abo rahoča
I dzikim hołasam zachopnickim ravie,
Razvodździem — potapam usio zalici choča — 
Zdavałasia-b—nichto prad jeju nia ŭžyvie.

A traŭka kvołaja, maleńkaja takaja, 
Patrapić koraniem ŭ syroj ziamli siadzieć, 
Zachopnicki impet razvodździa pračakaje, 
Paśla, kab vyraści, pryhoža zarunieć.

Chacia j zdarajecca — zachopnicka navała 
Jaje maleńkuju piaskom ŭsiu zaniasie — 
Jana usiotaki, choć trudzicca niamała, 
Spad iłu vyrviecca, hałoŭku padniasie.

Tak treba j nam, braty, badziora ŭsim trymacca,
Impet zachopnicki kab nas nie pieramoh.
A buduć nas dušyć — nia treba paddavacca, 
Choć-by sam satana hniaści nas im pamoh.

A voś byvaje tak, što letniaju paroju
Ŭsie chmary ciomnyja źbirajucca zusiul
I prucca ŭsie ŭpiarod vializnaju haroju, 
Zachopnicka płyvuć, niaviedama i skul;

Na ciomnym dyvanie małankaju zaźjajuć, 
Hałosiać hromami i buraju zadźmuć, 
Dałoniaj čornaju paletki abchaplajuć, 
Kab liŭniem — potam zhary na ich schlusnuć.

Ale ŭvieś ich impet nia strašny ŭsio-ž paletkam.
Małanka, livień, hrom nia škodziać im zusim,
Dy heta na’t jašče prynosić śviežaść kvietkam
I čyścić lepiastki ad pyłu kraskam ŭsim.

Taksama j nam, braty, nia strašny tyja chmary
Čužyncaŭ—vorahaŭ, što k nam zusiul płyvuć. 
Nia strašny ich hrymotnyja na nas udary, 
Što chitraj podłaściaj dušu narodnu bjuć.

A ichni livień navat zmyje renehataŭ, 
Ačyścić naš narod ad roznaje brydy.
Ale nia čepić nam narodnych našych chataŭ,
Što prastajali ŭžo biazlikija hady.

A prydzie voś zima; daje svaje zahady; 
Hryzie marozami i śnieham ŭsim pluje. 
Zdavałasia-b — užo niama nijakaj rady — 
Nadoŭha ŭsio jana ŭ akovy zakuje.

A bačyš — soniejka viaśnianaje pryhreje, 
Zahlanie soładka zimie u złosny tvar. 
Zima jak nia złuje, jak z vietram nia dureje,
A ŭsiotki pojdzie proč — viasna ŭžo haspadar.

I nas zamarazić zima užo nia zmoža,
Nia budzie ŭściaž jana vichury padymać, 
Zahlanie sonca nam i praŭda pieramoža
I budziem volna my Kryvicki ściah trymać.

Творы 1934 года
Шлях моладзі
Творы на лацінцы