З вёскі (Маракоў)
Эх, прастор сiнякудрых палёў, — 
Срэбралiтая рэчка ў далiне, 
А над рэчкай фальварак разьлёг 
I купаецца сонца у сiнi. 
А над рэчкай бярозавы сьмех 
Вiхрамётнай праносiцца хваляй: 
То ускочыць на золата стрэх, 
То ў калосьсях шнуроў закрышталiць. 
Я схiлiўся над белым пяньком, 
Песьнi слухаў i думаў пра горад. 
Там, дзе вулiц шырокi пракос 
Прада мною ляжаў, шумны, горды; 
Там, дзе гулкi машынны удар 
Мяне клiкаў на новыя хвалi —
Я на хвалях тых сонца аддаў 
За напевы вiхрастыя сталi. 
Ну, дык што ж! Ў буйным сэрцы iзноў 
Устае безупынна жаданьне — 
Каб пачуць зноў акорды станкоў 
I згубiцца ў сталёвым тумане… 
А над рэчкай бярозавы сьмех 
Вiхрамётнай праносiцца хваляй: 
То ускочыць на золата стрэх, 
То ў калосьсях шнуроў закрышталiць.
Вершы
Валерый Маракоў
Творы 1925 года