Усе мы страчаныя…
* * *

Усе мы страчаныя,
          Нібы ў траве сляды.
Пражыць прызначаныя
          Спяшаемся гады.
Шляхі нямераныя
          Цярэбяць нам віхры,
А мы, знявераныя,
          Пільнуемся нары.
Рабы прыгнечаныя,
          Ледзь-ледзь мы жывямо,
Душой скамечаныя,
          Валочыма ярмо.
Жыццё драбязгавае,
          Нібы асенні дзень,
Мы перабразгаем
          І пройдзем, быццам цень.
І нат успомінамі
          Не ўцешымся падчас,
Вятры над комінамі
          Не нагадаюць нас.
Ды вам, узрушаныя,
          Што ўчулі звонаў медзь,
Душа не змушаная
          Не кіне славу пець.

(1924)

Вершы
Уладзімір Жылка
Вершы Уладзіміра Жылкі
Творы 1924 года