Наша Ніва (1906)/1910/35/Спаміны (Пшэрва-Тэтмаер/Ластоўскі)
Напісау К. Тэтмаер.

Сталася канаючаму дужа цёмна ў вачах, і чуў ён, што сьмерць набліжаецца,—дык пачаў глядзеці ўзад, за сябе, хочучы раз ешчэ ўбачыць жыцьцё.

І праходзілі перэд яго вачамі розные твары, ціхім і доўгім радам, а кожны твор, нёс спаміны болю, або уцехі. А таго дзеля, што спаміны болю шмат перэжывалі, уміраючый думаў: не варта жалець, што твароў гэтых больш не ўбачыць.

Але раптам з грамады бліснуло да яго двое вачэй, поўных сьлёз: спазнаў іх і, адагнуўшы іншые мары, пачаў угледацца.

Былі гэта вочы старца жэбрачаго, катораму ў марозную ноч аддаў адзетак с плячэй сваіх.

І зьняў яго жаль, што ўжо апошні раз мае перэд сабой гэтых вачэй двое і што ня будзе магчы ўспамінаць іх па сьмерці…

Творы 1910 года
Наша Ніва (кірыліца)