Альбіна
XXIII.

Чаму я ўспомніў аб ёй у гэты момэнт.

Я добра і сам ня ведаю, але ось успомніў і жудасны жаль здавіў грудзі і сэрца.

Гэта было даўно…

Тады сонца так ярка сьвяціла, весела птушкі сьпявалі аб нечым цудоўным. Лес гаманіў. Здавалася — усё створана для твайго жыцьця.

Ярка сонца сьвяціла, як мора жыта выглядала і хвалі чыстага золата хадзілі па ім, а сярод іх ішла Альбіна…

Любая дзеўчынка мая, дзе ты цяпер?

Сэрца біцца перастала. Я глядзеў на яе, як на багіню і тыя краскі васількоў, што яна выпусьціла з рук, я падняў, схаваў у сябе на грудзёх…

А вочы, вочы, якім сьвяціліся яны агнём!..

Куды звалі явы?

Ад вачэй я адарвацца ня мог…

А ўся яна была падобна да тае багіні хараства, якіх я бачыў у музэі…

Дык ось яна дзеўчына нашых лясоў, нашых палёў…

Штодзень хадзіў я ў поле.

Вочы мае шукалі сярод хваляў жыта галоўкі са стужкай чырвонай у касе…

Чуў я, як моцна пакахаў я яе ўсім сэрцам сваім.

Тады сонца ярка сьвяціла.

А ночкай, як цяпер, я бачу яе перад сабой. Закрыла пуком красак пачырванеўшы твар, калі прасіў яе:

— Альбіна, прыйдзёш на рэчку ўночы?

Доўга моўчкі стаяла, а пасьля глянула на мяне і ціха сказала: — Добра!

Дзіўная ночка была. Месяц прыгожа сьвяціў, задрамаў у вадзе сітняг, аб чымсь шаптаўся лес з вадою.

Я чакаў яе…

Але ось і яна…

— Альбіна, ты?

— Я! — ціха сказала і сьмела да мяне падайшла.

Мы сядзелі на камені шырокім, над вадою і чулі, як хвалі беглі, як лес казку казаў, гадалі на зоркі… Я вочкі яе цалаваў…

Яна была мая. Я не аддам яе нікому, ні людзям, ні небу, ні лесу; адзін Бог, і то сілком можа адабраць яе ад мяне!

Сьвяціў нам месячык з высокага неба, сьмяяліся нам зоркі…

Русалкі з вады краскамі кідалі, песьні пеялі і казку казаў нам сітняг.

Так было ночкай.

Яна была мая!…

Дзеўчынка, любая мая, дзе ты цяпер? ці гарыш у вечным агні, ці гуляеш у Божым раі?..

Я ведаю, тутака сярод нас яе на зямлі няма. Яе адабралі русалкі ад мяне…

Не, не, далей успамінаць я не магу…

Альбіна! Кветка мілая мая!

Ці чакаеш мяне Ты, там у сябе?…

Мы ішлі далей.

Тыпы Палесься‎