Зорка (Колас)
Свеціць мне зорка з бяздонных глыбінь,

Вечнае неба таемна-прыгожа.

Есць нейкая сувязь, няспынная плынь,

Толькі ім назвы, імя не знаходжу.

Ласкава кажа мне зорка: спачынь!

Ах, мой вандроўнік, суцішся, нябожа!

Носіш ты ў сэрцы жальбу далячынь,

Атам журботны ў святым падарожжы.

Светлая зорка! ты ярка гарыш,

Одум мой горкі ўзнясі ты на крыж,

Мне ж падары ты радасць спакою.

О, не: ты далёка, халодны твой жар.

Вечар мой нікне пад полагам хмар.

Арфа разбіта — чыею рукою?

21/VIII 1943 г

Санеты Якуба Коласа