Жанчына (Гейнэ/Таўбін)
Было ў іх каханне без меж, без дна,
Ён злодзеем быў, была шлюхай яна —
Як з поўным вяртаўся ён мехам —
Яна памірала са смеху.

Нуда не ступала да іх на парог,
Яна засынала ў яго на грудзёх,
А як павялі яе ўцеху —
Яна памірала са смеху.

Тады перадаў ён: «Прыйдзі да мяне,
Мне горка, мне цяжка ў праклятай турме,
Я клічу цябе, маю ўцеху…»
Яна памірала са смеху.

А шостай задушаны быў ён пятлёй,
А сёмай засыпаны быў ён зямлёй,
А восьмай за чаркай ягоная ўцеха
Бадай не памерла са смеху.

Вершы
Генрых Гейнэ
Пераклады Юлія Таўбіна
Вершы Генрыха Гейнэ

de:Ein Weib
ru:Женщина (Гейне)
uk:П'єси і переклади співаної поезії/Жінка