Родная вёска
О Скорычы, родная ціхая вёска!
Ты — радасць, пацеха мая...
Твае саламяныя стрэхі, бярозкі
Бязмежна люблю ужо я!

Твае сенажаці, палі і дубровы,
Разлогі пяскоў і балот
Мне кожнай часінай на шляху жыццёвым,
О, колькі дарылі пяшчот!

І ты, серабрана-крыштальная Вуша,
Твае аксаміт-берагі.
Як часта яны мне адводзілі душу
Ў мінуты жальбы і тугі...

Бо тут красавала жыцця майго ранне,
Цвіла мая моладасць-цвет...
Тут зведаў я першыя ласкі кахання
І першыя горычы бед...

Тут рос я, на духу і сіл набіраўся,
За праўду каб мог пастаяць.
Ў суровым змаганні я крэп, гартаваўся,
Каб гора-нядолю зламаць...

І дзе я ні буду свой век каратаці,
Дзе лёс ні закіне мяне,
Ты, родная вёска, як шчырая маці
Мне будзеш ў чужой старане.

15 студзеня 1940 г.
Скорычы

Вершы Алеся Мілюця
Творы 1940 года