У роднай зямлі (Савіч-Заблоцкі)
Люблю цябе, зямля радная,
Дзе ў глухой пушчы ветры дуюць
І тучка слёзная такая,
Што цвяткі божыя гаруюць.
Люблю цябе, плачу з табою
І песню слёзную пяю,
Ўздыхаю груддзю маладою
І свету грусць ад сэрца лью.
Святая грусць… паклон яе!
Грабніцы беднай не ў смех:
У смерці грознай хто рабе
Не дасць пачоту — цяжак грэх!
Маліся, плач і грудзь раскінь,
Штоб вецер біў ў яе крылом,
І сэрца гладзь свайго разінь,
Што б від няўзгод астаўся ў ём.

Вершы Вайніслава Савіча-Заблоцкага