Доўга, доўга звячора сядзела
Доўга, доўга звячора сядзела, 
Тонкі я, белы кужалёчак я прала, 
Часта я, часта праз ваконца паглядала. 
Адкуль, адкуль ясны месяц узойдзець, 
Адтуль, адтуль мой татулька прыедзець. 
Кіну я пралку на белую лаўку, 
Сама пайду татку пераймаць. 
Правай ручкай татульку вітаю, 
Левай ручкай слёзкі выціраю. 
— Чаго, чаго, мая дзіцяці, плачаш? 
Ці табе свякроўка ліхая!? 
— Мне свякроўка, як родна матулька. 
— Ці табе свёкарочак ліх? 
— Мне свёкарочак, як родны татулька. 
— Ці табе дзевярочкі ліхія? 
— Мне дзевярочкі, як родныя браточкі. 
— Ці табе зальвіцы ліхія? 
— Мне зальвіцы, як родны сястрыцы. 
— Ці табе міленькі ліхі? 
— Згадаў, згадаў, мой татулька родненькі: 
Ціха іду — як свіння паўзу я, 
Скора іду — як каза скачу я, 
Бела нашу — то жана хвасліва, 
Чорна нашу — то жана ляніва.

(Запісана: 836. Сахараў, 1, с. 59. Зап. Я. Кірстук у 1935 г. у в. Сілене (б. Бароўка) Сіленскай вол. Ілукстэнскага п. ад сваёй маці. Ільняная.)

Піліпаўскія песні