Biełarusskaja Chrestomatija (Эпімах-Шыпіла)/Jezusu Ćwiecinskomu skarha na Doŭmantoŭ
Boże nasz Ćwiecinski Jezu!
Może ja nie ŭ swajo lezu.
Szto ja śmieju spytać Ciabie,
Za|szto Ty kryŭdzisz Sam Siabie?
Doŭmanty ż Ciabie abkrali
Z szałudnioŭ panami stali.
A Ty, Jezu, biadniusieńki
Ty nasz Boże milusieńki!
Czy adnaho|ż aślazili?
Czy dziesiaci pahubili?
Kolki|ż na tot świet pasłali?
Nichaj by sami skazali.
Usie|ż dobra ich spaznali,
Usie praŭdy paspytali.
Żydok żydka kali łajeć,
Dyk Doŭmantom nazywajeć.
A Ty, Jezu, tak ciarpliwy,
Ty nasz Boże litaściwy!
Hdzie|ż tyja woŭny, kudzieli,
Szto kłali każdaj niadzieli?
Hdzie załatoŭki, hraszki?
Hdzie pałotna rukaŭki?
Usio ż heta paszło ŭ tancy,
Usio wykrali pahancy,
Szto jak hady byli łasy
Na łapatki i kiłbasy,
Jak waŭki u wolu jeli,
Saroczki tkali z kudzieli,
A ciapier hety prachwosty
Piatruś z Jankam, krutachwosty,
Irwuć szto im ni papało,
Choć i kraduć, usio mało;
A Ty, Jezu, halusieńki,
Ty, nasz Boże, milusieńki!
Za karoŭku i barana
Machni Pitra i Iwana,
A za triletki cialiczki
Sa dźwie jaszcze ich siastryczki.
Karoŭkam zdaroŭje daj,
A hetych szelmoŭ zakataj.
A kali|ż hetak nie stanie,
Prabaczaj tahdy, nasz Panie!
Szto każdaj Bożaj niadzieli
Nia pryniasiom i kudzieli,
Da i sami nia prydziem,
Da i wieru abrydziem.

[Spisano od pana W. Mienickiego w Sielihorach. Wiersz ten jakoby jest utwor Joachima Tomaszewicza. Przepisałem w Ostrowiu dnia 9go sierpnia 1890 r.].

Вершы Яўхіма Тамашэвіча
Сатырычная паэзія
Рэлігія
Творы XIX стагоддзя