Ды настала ж бо маё святанька…
Ды настала ж бо маё святанька,

Знараджаў у свет мяне баценька,

Знараджаў мяне, пуць паказываў,

Гаварыў бо мне і прыказываў:

— Бачыш, сыну мой, як гаруема,

Кожны на свеце на то родзіцца;

Не глядзі на свет, што там робіцца.

Ты на пчолкі глянь: ё рабочыя,

Але і трутні ё немінучыя.

Так і на свеце: адны рыюцца,—

Другі потам іх адно мыюцца.

Будзь ты прокляты, мілы сыначку,

Як сагнеш такім сваю спіначку,

Як пасцелешся у радніначку!

Ты ўцякай ад іх, як ад гадзіны,

Ды не жджы ад іх перакладзіны,

А у свет ідзі на аглядзіны;

Ты у свет ідзі, мілы сыначку,

Ты усё спазнай — і быліначку!

Тады са светам параўняешся,

Ў дабры, розуме пакупаешся,

Ў дабры, розуме пакупаешся,

З полем бацькавым прывітаешся!
Карусь Каганец
Вершы Каруся Каганца
Творы 1910 года