Ty sam! Ty sam!
Na pałasu wiasnoju chlebarob idzie z sachoju. Bačyč: pole hołaje šarejeć, niezaharanaje płuham. Schiliŭ sumna haławu i pytaje: „Chto hetu niwu zaharaci pamožyć mnie“? Adkazwaje pole cicha: Ty sam! Ty sam!

Moram u świet marak pahnaŭ, až tut raptam wieciar ustaŭ; bura mašty j wiatruhi (parusy) stała dziorci, a marak byŭ užo blizki śmierci. Z karablom lacić u mahiłu i hawora: „Chto daść siłu, kab padpłyści da ziamli?“ Bura wyje, zawywaje: Ty sam! ty sam! 

Dzicianio ty daražeńkaje! Šmat hora ŭ świecie čakaje Ciabie, Čas lacić biazupynku, nia prystanie na chwilinku; tych dzion, što ŭ žyćci zmarnuješ, Ty ŭžo ŭ staraści nia wiernieš. Słuchaj rady ščyrych  druhaŭ — Ty sam! Ty sam! U twaich hrudziach śpić los: i wiasioły j sumny j sałodki j horki. Boha zawi pry kožnaj pracy, ale sam ab ułasnaj (sobskaj) sile zmałku wučysia ab sabie dbaci j na nikoha ahladacisia. Praŭdu ŭsiu tuju Ty zaciam i što dojdzieś da mety — tolki sam. 

Tolki sam!

Творы невядомых аўтараў
Пераклады Марыі Голуб-Бучынскай
Пераклады з украінскай мовы
Апавяданні
Дзіцячая літаратура
Творы 1928 года
Творы на лацінцы
Беларуская Крыніца