Ой, лясы-бары ды лугі-разлогі!
Ой, лясы-бары ды лугі-разлогі!
Цераз вас ідуць пуцінкі-дарогі.
Калі хлопца я шчыра любіла, —
Да яго сцяжынку пралажыла.

Йшла сцяжынка — дайшла да расстання:
Тут і скончылася нашае каханне.
Я вазьму — і зноў па ёй пахаджу,
Я ізноў на сцяжынку пагляджу.

А на ёй ўжо трава-мурава;
Ўсцяж крушыннік разрастаецца,
Над дарогай галлём навісаецца:
Ні праходу, ні праезду няма.

3-пад крушынніку крынічка цячэ,
І гняздзечка зыбаецца ў ім.
Ад таго і зыбаецца,
Што там птушка-пяюшка заліваецца:

«Ты не будзеш, крынічанька,
Ад разводдзя свайго ўвясну паўней;
І палюбіш, дзяўчынанька,
Ды не так, як любіла ты даўней!»

Вершы Максіма Багдановіча