Пад дуду
Дудка мая, дудка! Зайграй ты людзям,  
Зайграй братцам родным, грай сваёй сям’і,  
Лягчэй будзе сэрцу, лягчэй плыць слязам,  
Ой, цяжкія ж слёзы на душы ляглі! 
І гора і плачу чалавек зазнае  
Ад самай калыскі, ой ды цэлы век!  
Калі лепей будзе, ніхто не згадае,  
Не згадае долі сваёй чалавек. 
Хоць бы шчасце з горам папалам ішло,  
А то плывуць слёзы, як даўней плылі;  
Сямейка расла, дзетак падрасло,  
Сяло апусцела − мужыком мужык;  
Засталіся дома дзеткі адзінокі,  
Дзетачкі-сіроты, раздзел іx вялік! 
Дудка мая, дудка! Дай ты сэрцу льготу,  
Дай душы заплакаць, згані з воч слязу. 
А я за табою ды пад тваю ноту  
Мужыцкую долю людзям раскажу
Вершы Юліяна Ляскоўскага
Творы 1882 года