Вясною (Мілюць)
Бачу, вунь, ратай арэ, —
Ледзь ступае сіўка,
І мне хочацца скарэй
Прывітацца з ніўкай.

Вось і родны мой загон, —
Ён ляжыць дзірванам!
Я прынёс табе паклон,
Брат мой занядбаны.

Я прынёс табе прывет
Ад людскіх мазоляў
І жадаю новы свет
Ўбачыць з лепшай доляй.

Каб зло ўсё ў цябе лягло
Прыараным гноем,
Каб жыццё навек цвіло
Шчасцем і спакоем!

Вершы Алеся Мілюця
Творы 1936 года