Z uspaminkoŭ ab 1812 hodzie
Wiek nazad u dwanadcatym hodzie,
— Dobra pamiacien hety nam čas!—
Jak francuzy išli na Rasieju,
Dyk u Minščynie mieli papas.
Usio wojska francuzoŭ, jak chmara,
Na Maskwu, jak strujoju, płyło, 
Tolki častačka hwardzii niejak 
Dla pastoju pryjšła u siało. 
Hrenadziery jak lalki adziety,— 
Browi čornyje, kručeny wus; 
Hlanuć, miła: i zhrabny, i strojny, 
Siabie čujuć biez žadnych prymus. 
Kamandzier ich, razstawiŭšy wojska 
Na pastoj pa ŭsich chatach sieła, — 
Sam sabie ababraŭ tuju chatku, 
Dzie najkraššaja Zośka žyła. 
Choć kabiecina była prastaja,— 
Uzrasła biez nijakich nawuk, 
Dy pryhoža była niepamiernie: 
Twar bialutki, rumiany, biaz smuk; 
Wočy karyje, poŭny pryjaźni, 
Ŭzhlad łahodny, prychilny, žywy. 
Spadabaŭ kamandzier jaje hetak,
Što nia schodzić jana z haławy.
S kožnym dniom uwykaŭ što raz bolej
I strymacca nia moh ani jak,
Ci abniać, ci prycisnuć kab k sercu.
Dyj kabietcy nia schodziła tak:
I jana pamaleńku, nieŭznaku
Palubiła francuza sama;
Toj pačnie abnimać, caławaci, —
Nie sprečajecca nawat jana!..
Dalej-bolej spaznalisia krepka;
Žarty stali, jak zwyčaj jaki.
Bačyć muž: štości drenna ŭžo stała!
Abiwać pačaŭ žoncy baki:
— Čamu heta spakojna i cicha
«Pazwalaješ ty žarty z saboj?
«Ty-ž pawinna ni dacca k całusam, 
«Zasłanicca chacia-by rukoj!
«Musiš wyrwacca: hetym nia n ŭkryŭdziš,
«Achwicer zrazumieje i sam;
«Čy skazała-b kali jamu ŭ wočy,
«Što ŭžo žarty abrydali nam!»
Až na to žonka mužu tłumače:
— «Nie tak lohka jamu praškadžać,
«Ja nia wučena, bačyš, pa pansku:
«Pa francuzku nia ŭmieju kazać!
«Kali-ž ty pa francuzku naŭčyŭsia
(A ŭžo žal achwicera samoj)!
Dyk že wo sam jazyk maješ spraŭny
«To skažy, kab jon daŭ mnie spakoj»! 

Вершы Альберта Паўловіча
Вайна 1812 года
Творы 1911 года
Наша Ніва (лацінка)