Беларускі абычай што да падаваньня агня
Беларускі абычай што да падаваньня агня. У беларускім народзе вельмі пашыраны розныя забабоны што да даваньня агня. Напрыклад наш селянін вельмі не ахвотна пазычае суседу „цяпло“, а калі пазычае, то павінен выказаць пры гэтым сваю воражасьць: злаяць
або ўдарыць. Заходна-эўропэйская ўслужлівасьць пры курэньні, калі гаспадар запаляе і падае госьцю
пылаючый серчык, была-бы прынята, нашым, шануючым традыцыі, селенінам, як зьнявага, Падача запаленага агня разумелася і даўней на Беларусі як зьнявага, што відаць з летапісцаў. Цікавы абраз малюе кроніка Быхоўца, апавядаючы як маскоўскі пасол, прыбыў да В. Кн Ольгірда апавесьціць яму вайну, Выслухаўшы пасла Ольгірд: „выняў агніво, крэмень і губку, і запаліўшы губку даў паслу, а рэк так:—дай то гаспадару свайму, і паведай яму, што ў нас у Ліве агонь ёсьць“. Уважлівы беларускі селянін, ці з
старасьвецкімі традыцыямі мешчанін ніколі са сваіх рук не падасьць субяседніку агня, а падсуне курачуюся
люльку, ці серчыкі запрашаючы ўзяць „цяпло“самому. Калі-ж ён хоча зазначыць сваё зьняважлівае адношаньне да каго небудзь, то ён толькі тада падносіць яму „жар у вочы“.

Вацлаў Ластоўскі
Гісторыя Беларусі
Творы 1923 года