Запавет Сымона Пятлюры. Памяці палеглых за дзяржаўнасьць
.

У ДЗЕНЬ СЬВЯТА ўкраінскай дзяржаўнасьці ўстаюць перад мною постаці рыцараў і пакутнікаў вялікай ідэі.

Тых, што жыцьцём сваім заплацілі за сваю веру ў яе.

Тых, што ўласным чынам крыві і працы, гарачага патрыятызму і выкананьня абавязку, уменьнем — для адных слухацца і для другіх загадваць, а абоім і разам карыцца вышэйшым загадам нацыі, яе правадыром пераказаным, распачаць новую добу ў гісторыі Ўкраіны.

Тых, што стварылі супольным чынам свайго жыцьця найлепшую легенду нацыі — легенду збройнае барацьбы за сваё права жыць вольнай і дзяржаўна-незалежнай.

Тых, хто заслужыў права на тое, каб стаць незабыўным у гісторыі Ўкраіны, хто зьвязаў яе велічную мінуўшчыну са сьветлай будучыняй і пераказаў нам, жывым ды наступным пакаленьням, вялікі запавет: нацыянальнае помсты ды незавершанага чыну.

Шлях вызваленьня кожнае нацыі густа кропіцца крывёю. Нашай — таксама. Крывёю чужой і сваёй. Варожай і роднай. Кроў заканчвае глыбокія працэсы нацыянальных эмоцыяў, усьведамленьняў, арганізацыйнае працы, ідэалягічнае творчасьці, усяго таго, што нацыя і сьвядома і ірацыянальна выкарыстоўвае для сьцьверджаньня свайго права на дзяржаўнае жыцьцё.

Кроў, палітая для гэтае велічнае мэты, не засыхае. Цяпло яе ўсё цёплым будзе для нацыі, ўсё адыгрывацьме ролю неспакойнага, трывожнага фэрмэнту, што нагадвае пра няскончанае і кліча на прадаўжэньньне распачатага.

З гэтым пачуцьцём заўсёды перажываю я нашае сьвята дзяржаўнасьці. Яно ўсё зьвязваецца ў мяне з дарагімі незабыўнымі абразамі тых, хто даў нам права яго сьвяткаваць, падобна да таго, як вялікасныя мэлёдыі нашага гімну, што ў гэты дзень здаюцца асабліва ўрачыстымі, а словы абавязальнымі, — усё зьліваецца зь перадсмяротнымі стагнаньнямі тых, чый дух тады толькі паверыць у шчырасьць і паважнасьць нашага сьвяткаваньня, калі ня словамі-сьпевамі, а справамі дакажам нашую маральную вартасьць быць дастойнымі сьвята.

Хай жа ў гэты дзень мы глыбей, чым калі-колечы, адчуваем вялікую вагу перадсьмяротных запаветаў нашых рыцараў.

Хай сёньняшняе сьвята навучыць нас шанаваць памяць палеглых і беражна песьціць традыцыі барацьбы за ўкраінскую дзяржаўнасьць, такія чыстыя, такія шляхотныя, бо й апраўданыя і акропленыя сьвятой крывёю найлепшых сыноў нацыі.

А найгалаўнейшай з тых традыцыяў будзе: памятаць пра нямінучасьць аднаўленьня барацьбы тымі самымі прыладамі і пад тымі самымі споклічамі, каторымі карысталіся і якімі адушаўляліся ахвяры ваенных падзеяў 1917—1920 гадоў.

Украінскія мячы перакуюцца на ралы толькі тады, калі спокліч Незалежная Ўкраінская Дзяржава ператворыцца ў рэчаіснасьць і забясьпечыць вось гэтаму ралу мажлівасьць скарыстаць родную плённую зямлю зь яе незьлічонымі багацьцямі не для патрэбаў трэцяга, або другога з паловай, ці якога іншага інтэрнацыяналу, а для ўсталяваньня і ўзмацненьня ўласнага дзяржаўнага дабра і ўзбагачэньня роднага народу.

Такім чынам: не забывайма пра меч; вучымся мацней трымаць яго ў руках, а адначасна дбайма пра адраджэньне нацыяй маральных элемэнтаў яе быцьця — творчае любові да Бацькаўшчыны, засьцярожлівасьці да ворага ды помсты за крыўды, учыненыя ім, — у сымбіёзе якіх  і верны шлях да вызваленьня і праграмаў для будаўніцтва.

Вялікі чын нашых рыцараў вучыць вернасьці ідэалам і уменьню падпарадкоўвацца. Толькі вернасьць і паслухмянасьць твораць перадумовы посьпеху нацыянальнае барацьбы.

Каля споклічу: Украінская Народняя Рэспубліка — Украінская Незалежная Дзяржава аб’ядналіся ўсе сапраўды актыўныя сілы нацыі ў яе барацьбе за незалежнасьць. Толькі ў маральнай атмасфэры, утворанай той барацьбой, маглі зьявіцца сьветлыя постаці палеглых, толькі на гэтым грунце магла нарадзіцца жывая легенда дальнейшае нашае барацьбы, што жыве няўміручай у душы нацыі і фэрмэнтуе яе сілы на новыя выступы.

Маральным чатырохкутнікам — вось тым стараказацкім табарам — паставімся мы ў переходныя дні нашае гісторыі да ўсіх нягодных наступаў на нашае адзінства ды вернасьць выпрабаваным ідэям. Гуртуймася адзін каля аднаго з гатоўнасьцю ўзаемнае дапамогі і перасьцярогі — і мы вытрымаем усе „меры і пробы” незалежна ад таго, ці яны паходзяць зь нейкага інтэрнацыяналу або ад ягоных клясакратычнага антыподу.

Вернасьць ёсьць асновай ня толькі радзіннага жыцьця. Вернасьць ідэям ёсьць падставай унутранае сілы шырэйшых грамадзкіх аб’яднаньняў, да нацыянальнага ўключна. Наша вернасьць тым ідэям, за якія галовы паклалі незабыўныя, рыцары збройнае барацьбы за украінскую дзяржаўнасьць з часаў 1917—1920 гг. будзе найлепшай пашанай да сьветлай памяці іх, да вялікага чыну іхняга жыцьця і нарэшце да розуменьня глыбокага зьместу гэтае думкі, каторую ўклаў заканадавец у акт сьвята Ўкраінскае Дзяржаўнасьці.

</div>

</div>

Заўвагі перакладчыка 

Сымон Пятлюра
Творы 1926 года
Творы, выдадзеныя ў Парыжы
Пераклады з украінскай мовы
Пераклады Вікікрыніцы