Вясной (Ластоўскі)
О, ты!
зямля крыві
і волі маладой
задушанай ў калыбцы.
Дыміць вясной,
густою мглой,
тваіх магілаў-ніў
разор крывёю зьліты.
Дыміць, — ня мглой, — сьлязмі
і жокацьцю
запёкшайся крыві,
што ржавінай рудой
лягла паверх дрыгвы…
На крокацях тваіх вясна
ня ёсьць разросту шал:
сярод багна, сівых амшар, —
ад Радуніц да Гранае, —
марва
трызнуе тут.
У мглах тваіх не пьянь,
а горыч кадзіва чуваць
цемьяна-перных траў
трупехнучых ў альсе.

Вершы Вацлава Ластоўскага‎
Творы 1923 года
Крывіч (часопіс)