পৃথিৱীৰ প্ৰতি ৰামৰ ক্ৰোধ
<big><big><big>২৩ অধ্যায়<big><big><big> 

পৃথিবীৰ প্ৰতি ৰামৰ ক্ৰোধ ।

পদ ।

এহিমানে গৈল ইটো জানকীৰ কথা ।

আত অনন্তৰে শুনা ৰামৰ অৱস্থা ॥১

কতোক্ষণে ৰঘুনাথে চেতন পাইল ।

কৈৰা সীতা বুলি যেন ছেঞ্চান্ত বাতুল ॥২

কৈতনো আছ শান্তী প্ৰাণপ্ৰিয়া মোৰ ।

সমাজতে বিচাৰি পাৰন্ত হাতালোৰ ॥৩

বোলন্ত বিশ্ৰুতি আতি বাউল পৰাই ।

ঝাণ্টে লাগ লৈয়ো প্ৰাণ লক্ষ্মণ ভৈয়াই ॥৪

আৰকা ৰাৱণে হেৰা হৰি নিলে সীতা ।

খুজি নপাওঁ বা্ন্ধৈ আবে গৈলা কোন ভিতা ॥৫

বাপ হনুমন্ত তই লঙ্কাত বিচাৰ ।

প্ৰাণত অধিক প্ৰিয়া হৰাইল আমাৰ ॥৬

সুহৃদ সুগ্ৰীৱ মোক আপদত তোল ।

কোনে নিলে সীতাক সত্বৰ কৰি বোল ॥৭

ইবাৰ নিজীবো মই জানকীৰ হেতু ।

ভালুক বানৰ সব বান্ধ শিলা সেতু ॥৮

বিভীষণ মিত্ৰ মোত কহ হিত চিত্তে ।

সিয়ো বাৰ পাইলো সীতা তোমাৰ নিমিত্তে ॥৯

বান্ধৈ অবিহনে হেৰা মৰোঁ প্ৰাণ ফুটি ।

এহি বুলি মাটিত পৰন্ত লোটা লুটি ॥১০

সীতা সীতা বুলিয়া কান্দন্ত গেৰিয়াই ।

গৈল বান্ধৈ মোক শোক সাগৰে পেহ্লাই ॥১১

হা বিধি দেখিবে নপাইলো মই ভালে ।

এতেকে লুকালি কৈত মোহোৰ কপালে ॥১২

ফুটে প্ৰাণ প্ৰাণেশ্বৰী অগ্নি লাগে গাত ।

কৰোঁ তোক কাতৰ পালটি মোক মাত ॥১৩

আবেসে জানিলো তই তেজিলি সমূলি ।

পৰি মূৰ্চ্ছা যান্ত কতো হা সীতা বুলি ॥১৪

দেখিয়া সীতাৰ তাপ তেজি বোলে লোকে ।

ৰামো মৰিবন্ত আজি জানকীৰ শোকে ॥১৫

হাহাকাৰ কৰে প্ৰজা ৰাঘৱক চাই ।

ৰামো বসিলন্ত পাছে কিছু শ্ৰুতি পাই ॥১৬

নুগুচয় ৰামৰ হিয়াৰ শোকশাল ।

নিশ্চয়ে জানিলো সীতা লুকাইলা পাতাল ॥১৭

জানকীৰ বিৰহে শৰীৰ সব পোৰে ।

পৃথিবীক কাতৰ কৰন্ত হাতযোৰে ॥১৮

তোমাৰেসে জীউ সীতা বসুমতী আই ।

তাহান সম্বন্ধে জানা আমিয়ো জমাই ॥১৯

মোতে ৰাগে গৈলা সীতা তোমাৰেসে ঠাই ।

বুলি মাতি দেবী দুনাই দিয়োক পঠাই ॥২০

নুহি মোক পাতাল পুৰতে দিয়া থান ।

হেনোবা জুৰাই জানকীক দেখি প্ৰাণ ॥২১

সীতাৰে লগতে মোক যেন যুৱাই হোক ।

ফাট দিয়া দেবী ময়ো যাওঁ পৰলোক ॥২২

প্ৰিয়াৰ বিৰহে দেখা দহে সৰ্ব্ব অঙ্গ ।

নকৰিবা বান্ধিবাৰ দুনাই দৌল ভঙ্গ ॥২৩

মহন্তৰ উচিত নুহিকে ইটো কৰ্ম্ম ।

জীউ দিয়া নিয়া দুনাই ইটো কোন ধৰ্ম্ম ॥২৪

সীতাৰ বিৰহে জীৱ ভৈলযে দগধ ।

শ্বাশু হুয়া জমাইৰ কিসক লোৱা বধ ॥২৫

এভো দেখোঁ নেদেস সীতাক উলিয়াই ।

কাতৰ কৰিলো পদে পাইলে হৈবে লাই ॥২৬

তইও মোক নিচনিলি দুৰ্ম্মতি বসুমতী ।

জানো তোক কৰ্ম্ম নিসিজিবে কুটুম্বতি ॥২৭

মোত দোষ নাহিকে আপুনি ভাঙ্গা লাজ ।

সীতাক নেদিলে আজি যাইবে কোন ৰাজ ॥২৮

শোকৰ জমকে কোপে কম্পমান তনু ।

পৃথিবীক লাগিয়া ধৰিলা শৰ ধনু ॥২৯

গৰ্জ্জন্ত জঙ্কাৰি মাথা থাকে বসুমতী ।

হটিলেসে নীচজন হোৱে শুদ্ধমতি ॥৩০

বোলস ক্ষেমিবে মোক কুটুম্বৰ গন্ধে ।

নিলি সীতা শ্বাশু আৰ কিসৰ সম্বন্ধে ॥৩১

হেনবা বুলিবি স্ত্ৰীক নমাৰিবে বাণ ।

শুননতো তাড়কাৰ ছৰাই আছো প্ৰাণ ॥৩২

আপুনি মৰন্তে আৰ কিবা কৰে গোটে ।

দুৰাচাৰী পৃথিবী লগাইলি খেড়ি মোতে ॥৩৩

জীবি যেবে জানকীক দেস বাজ কৰি ।

নুহি হেৰ হৃদয় বিদৰোঁ বসুন্ধৰী ॥৩৪

খণ্ড খণ্ড কৰি তোক নিবো ৰসাতল ।

শুষিবোহো শৰে সাত সাগৰৰ জল ॥৩৫

এহি ঘোৰ শৰে সাতো পাতালক ফুলি ।

আনিবো সীতাক এতিক্ষণে খানি তুলি ॥৩৬

আমাৰ ভাৰ্য্যাক ৰাখিবাক কাৰ বাপে ।

আছোহো মৰন্তে মই সীতাৰ সন্তাপে ॥৩৭

নাহি মোৰ দোষ সাখী হুইবা দিগপাল ।

এহি শৰে বিদাৰিবো পৃথিবী পাতাল ॥৩৮

এহি বুলি ৰামে ক্ৰোধে ভিৰিলন্ত বাণ ।

দেখি সবে সভাসদে তৰতৰি মান ॥৩৯

কাম্পে সুৰাসুৰ পাতালৰ যত নাগ ।

হংসৰ নামিয়া ব্ৰহ্মা ভেণ্টিলন্ত আগ ॥৪০

এৰাঁ এৰাঁ ক্ৰোধ ৰাম মোৰ হাক শুনি ।

তুমি কোন আপোনাক চিনিয়ো আপুনি ॥৪১

সকল সংসাৰ ইটো তোমাৰে প্ৰজনা ।

আপোনাৰে নিজৰূপ আপুনি নজানা ॥৪২

পৃথিবীক কোপ কিয় কৰিবাক লাগে ।

তুমি নতোহন্তে ৰামায়ণ ভৈলা আগে ॥৪৩

ঈশ্বৰ নিৰ্মিত কৰ্ম্ম হুইবেক অৱশ্যে ।

জগতকে যুৰিবে তোমাৰ ইটো যশে ॥৪৪

এই ৰামায়ণ যিটো জনে শুনে ভণে ।

বাঢ়িবে ভকতি তাৰ তোমাৰ চৰণে ॥৪৫

লৱে কুশে গাউক গীত তোমাৰ আগত ।

ভৱিষ্যত কথা হুইব আপুনি বেকত ॥৪৬

যাৰ যেন হুইবেক আপুনি আছে হুই ।

পৃথিবীক খঙ্গিতে তোমাৰ যোগ্য নুই ॥৪৭

কিসক পাসৰা ৰাম জগতৰ বাপ ।

সীতাৰ নিমিত্তে তাত ত্যজিয়োক তাপ ॥৪৮

এই পৃথিবীৰে খণ্ডিবাক লাগি ভাৰ ।

কিয় নুসুমৰা তুমি হৈলা অৱতাৰ ॥৪৯

হেন জানি বাপ আবে সম্বৰিয়ো ক্ৰোধ ।

চপৰাইলা মাথ ৰামে শুনিয়া প্ৰবোধ ॥৫০

ব্ৰহ্মাৰ বচনে কিছু ভৈলা চিত্ত শান্ত ।

শৰ ধনু সন্ধুকিয়া হাতৰ তেজিলন্ত ॥৫১

গুচায়া বচনে বিধি ৰাঘৱৰ শোক ।

হংস যানে চড়ি লৰি গৈলা ব্ৰহ্মলোক ॥৫২

পুত্ৰ দুইকো ধৰি ৰামে সজ্জল নয়নে ।

পুনৰপি পালটি বসিলা সিংহাসনে ॥৫৩

সীতাক সুমৰি মনে ওলমায়া মাথ ।

ঘনে ঘনে নিশ্বাস তেজন্ত ৰঘুনাথ ॥৫৪

ৰামৰ বিকল চিত্ত নুগুচিল জানি ।

পাতাল পুৰৰ পৰা নিকলিল বাণী ॥৫৫