হনুমন্তই ৰামক সীতাৰ বাতৰি দিয়ে
<big>৩২ অধ্যায়<big> 

হনুমন্তই ৰামক সীতাৰ বাতৰি দিয়ে ।

অঙ্গদে বোলন্ত ওৱা শুনা জ্ঞাতিলোক ।

যাইবাক আদেশ ভৈল শীঘ্ৰে যাইয়োক ॥১

অঙ্গদৰ শুনি সবে যুগুত বচন ।

হৰিষক পাইলন্ত সকলে সকলে কপিগণ ॥২

অঙ্গদ কুমাৰ বাপু যশ বৰ পাইলে ।

উভয় কুলৰ বাপু তৃপিতি অনাইলে ॥৩

ৰাজাৰ আদেশ সবে শিৰোগত কৰি ।

গিৰিসাই লৰিল হনুক আগ কৰি ॥৪

মত্তগজ সম সবে প্ৰমত্ত বানৰে ।

প্ৰস্ৰৱণ নাম গিৰি পাইল অনন্তৰে ॥৫

মাৰুতিক আগ কৰি বৰ বৰ বীৰে ।

ৰামৰ চৰণ প্ৰণামিল জানু শিৰে ॥৬

পাছে প্ৰণামিলা লক্ষ্মণৰ দুই পাৱে ।

সুগ্ৰীৱক প্ৰণামিলা আদৰিত ভাৱে ॥ ৭

অনেক দূৰক যুৰি বসিল বানৰ ।

প্ৰস্ৰৱণ গিৰিক যুৰিলা নিৰন্তৰ ॥৮

ৰাঘৱে বোলন্ত ওৱা শুনা কপিগণ ।

কোনেবা দেখিল সীতা কহিয়ো এখন ॥৯

কহিত আছন্ত সীতা বঞ্চন্ত কিমতে ।

কেন বা ভোজন মোত কহিয়ো সমস্তে ॥১০

স্তুতাঞ্জলি কৰি সবে যুৰিলন্ত হাত ।

আদেশ গোসাঁই কথা কহিবো তামোত ॥১১

সবে মিলি মাৰুতিক আগ কৰি দিল ।

ৰাঘৱত হনুমন্তে সমস্তে কহিল ॥১২

অন্তেষপুৰত সীতা আছন্ত যিমতে ।

যেন দুখে আছা দেবী স্বামীত ভকতে ॥১৩

আছন্ত গোসাঁনী দেবী শান্তি পুণ্য ৰাখি ।

চন্দ্ৰ সূৰ্য্য আদি দেৱ জানে নৱ সাখী ॥১৪

সীতাৰ মুখত যেন যেন শুনিলন্ত ।

তেনয় স্বৰুপে ৰাঘৱত কহিলন্ত ॥১৫

শুনিয়ো গোসাঁই সাদৰে মন দিয়া ।

মহেন্দ্ৰ পৰ্ব্বত হন্তে ডেৱক কৰিয়া ॥১৬

সাগৰ তৰন্তে যেন মিলিল বিঘিনি ।

সুৰেসা মৈনাক আষাৰিকা সমে তিনি ॥১৭

সবাকো এৰায়া আমি সুবেলে চড়িলো ।

নিসন্ধি কৰিয়া লঙ্কা নগৰী ফুৰিলো ॥১৮

তযু চৰণৰ গোসাঁই অনুগ্ৰহ লেশে ।

এৰায়া আসিলো উপায় উপদেশে ॥১৯

লৈয়োক গোসাঁই হেৰা চিনিয়া আপুনি ।

হোৱে বা নুহিকে এহি গোসাঁনীৰ মণি ॥২০

এহি বুলি ৰামৰ হাতত নিয়া দিলা ।

টান কৰি ৰঘুনাথে ক্ৰন্দন কৰিলা ॥২১

শুনিয়োক তুমি সবে মণিৰ ব্যৱস্থা ।

উপজিলা যেন মতে শুনা কহোঁ কথা ॥২২

পৱিত্ৰ জলত উপজিলা মণি ৰত্ন ।

ইন্দ্ৰদেৱে পাইলন্ত কৰিয়া বৰ যত্ন ॥২৩

যৈসানি ইন্দ্ৰৰ অসুৰৰ ঘোৰ ৰণ ।

অসুৰে জিনিলে হাৰিলেক দেৱগণ ॥২৪

ত্ৰিদশ দেৱতায়ে বাপক মোৰ নিল ।

দেৱক ৰাখিয়া গৈয়া দৈত্যক জিনিল ॥২৫

দেৱলোকে বাপক এহিতো মণি দিল ।

পৃথিবীক লাগি পাছে মণিক আনিল ॥২৬

মণিৰত্ন পায়া বৰ আনন্দ মিলিল ।

প্ৰথম বহাৰী বুলি জানকীক দিল ॥২৭

এহি মণি দেখি মোৰ আনন্দ মিলিল ।

বাপক দেখিলো যেন সীতাক দেখিল ॥২৮

হৃদয়ত মণি লৈয়া সাদৰ কৰন্ত ।

দেখাঁ বায়ুপুত্ৰ বুলি প্ৰাণ সঙ্কলন্ত ॥২৯

আজিসে মৰিলোঁ শোকে হৃদয় নধৰে ।

তপত খোলাত দিলে যেন মত্স্য মৰে ॥৩০

মণিক দেখিয়া আগে হৰিষ মিলিল ।

সীতাক সুমৰি আবে অগনি জ্বলিল ॥৩১

হনুমন্ত মোহোক পিঠিত কৰি লোৱা ।

সীতাৰ পাশক নিয়া এতিক্ষণে থোৱা ॥৩২

চন্দ্ৰবদনী দেখোঁ চক্ষু মোৰ ভৰি ।

আলিঙ্গিয়া থাকোহো লাজক পৰিহৰি ॥৩৩

হনুমন্ত বাপ তই মোৰ বোল শুন ।

সুজিবাক নোয়াৰো তোহোৰ যত গুণ ॥৩৪

সমুদ্ৰক তৰিয়া সীতাক দেখি আইলে ।

ৰাৱণৰ হৃদয়ত খলক লগাইলে ॥৩৫

প্ৰথমত কথা বাপ কহিলাহা যত ।

ভাল মতে নুশুনিলো শোকৰ বেগত ॥৩৬

আৰকায়ো প্ৰতি প্ৰতি কহি এৰা মোক ।

সীতাৰ কথাত মোৰ চিত্ত থিৰ হৌক ॥৩৭

ৰামৰ আদেশ পালি মহাবীৰ কপি ।

বিস্তাৰিত কৰিয়া কহিলা পুনৰপি ॥৩৮

সীতা দেবী যি যি বাণী বুলি পঠাইলন্ত ।

ৰামৰ আগত কপি সবে কহিলন্ত ॥৩৯

প্ৰভুৰ আগত বাপু কহিবি সকলে ।

যেন দুখ আছো বৃক্ষ শিংশপাৰ তলে ॥৪০

ৰাক্ষসিনী লোকে মোক পৰাভৱ কৰে ।

আমাক দণ্ডিব এহি মাসেক অন্তৰে ॥৪১

একৈক দিনৰ দুখ সহন নাযাই ।

তথাপিতো থাকিবো মাসেক বাট চাই ॥৪২

নাসন্তে যে যেবে তথাপিতো নিজ স্বামী ।

আত্মাঘাত কৰি তেবে মৰিবোহো আমি ॥৪৩

মাৰুতিৰ মুখে হেন শুনিলন্ত বাণী ।

অনেক কান্দিল ৰামে হিয়া মুঠি হানি ॥৪৪

বন গাছ লৰন্তে এতেকে ডৰে মৰে ।

ৰাক্ষসীৰ মাজত কেমনে প্ৰাণ ধৰে ॥৪৫

ৰাক্ষসিনী সকলে সীতাক উৰুৱাৱে ।

আভো প্ৰাণ নযাই দাৰুণ শোকে ঘাৱে ॥৪৬

জীৱন্তে শুনুহো মই সীতাৰ নিকাৰ ।

কোন গুণ ভৈল মোৰ প্ৰাণ ধৰিবাৰ ॥৪৭

হা হনুমন্ত বুলি হাত মেলি পাইল ।

আলিঙ্গিয়া ৰামে আনি কোলত বৈসাইল ॥৪৮

ইকালত বাপ মোৰ এহিসে সন্দেশ ।

তোহোক প্ৰসাদ আন নাহিকৈ বিশেষ ॥৪৯

লঙ্কাৰ গড়ৰ কথা কহ কেন ঠান ।

প্ৰমাণ কত বা দূৰ ঊৰ্দ্ধে কত মান ॥৫০

কতেক সক্ৰম আছে কিবা ভগাদঢ় ।

লঙ্ঘিতে নোৱাৰে জানো দুৰ্গ বৰ গঢ় ॥৫১

শুনিয়ো গোসাঁই মই যেন দেখিলোহো ।

লঙ্কাৰ গড়ৰ কথা ভাল মতে কহোঁ ॥৫২

গড় খান দেখিলোহো বহল বিস্তাৰ ।

গড় গোটে বেঢ়ি আছে সকলে লঙ্কাৰ ॥৫৩

দুৰ্ব্বাৰ যে জলজন্তু ভয়ঙ্কৰ বেশ ।

পদ্ম উত্পলৰ গন্ধে আমোদ আশেষ ॥৫৪

দৃঢ়বন্ধ ফটক চাৰিয়ো দুৱায়ত ।

বজ্ৰ লৌহে নিৰ্ম্মিলে চাৰিয়ো ৰাজপথ ॥৫৫

চাৰি সংক্ৰমন আছে চাৰিয়ো দুৱাৰে ।

চন্দ্ৰ যেন আকাশত বৈসাইল প্ৰকাৰে ॥৫৬

তিনিখান সাঙ্কো আছে সঞ্চে আছে যুৰি ।

পৰ দল আসন্তে চিৰিয়া সবে বুলি ॥৫৭

এক খান আছে তাক দেখিতে আৰম্ভ ।

মনিময় সুবৰ্ণৰ দিল দশ তম্ভ ॥৫৮

লোহাযন্ত্ৰ সন্ত্ৰ আছে দুৱাৰত থিত ।

ভাল ভাল মণি সব সুবৰ্ণে গঠিত ॥৫৯

হেন মতে সাজি আতি আছয় শঙ্কিত ।

দেখিয়া পৰয় পৰদল সচকিতে ॥৬০

ৰাত্ৰি দিনে ৰাক্ষসে ৰাখয় গজ বাজি ।

খাণ্ডা সব ধৰাৱয় ধনুৰ্গুণ মজি ॥৬১

খাল বাম পূৰিলোহো ভাঙ্গিলোঁ সক্ৰম ।

দুৰ্ঘোৰ গুচায়া ভূমি কৰিলোহো সম ॥৬২

লঙ্কা খান পুৰিয়া কৰিলো ছাৰ মসি ।

ঢোলৰ ভিতৰে যেন নিঙ্গনিয়ে পশি ॥৬৩

লঙ্কা নষ্ট কৰিয়া সাগৰে ভৈলো পাৰ ।

মন সুখে মাৰাঁ গৈয়া ৰাক্ষস লঙ্কাৰ ॥৬৪

তুমি ৰাম দেবতা লক্ষণ সহা যাৰ ।

তযু সঙ্গে যাহন্তেনো শঙ্কা আছে কাৰ ॥৬৫

নলবীৰ সুগ্ৰীৱ অঙ্গদ জাম্বৱন্ত ।

নীল সেনাপতি আৰু লগত যাইবন্ত ॥৬৬

তুমি আমি লক্ষ্মণ যাইবোহো সব সাজে ।

আন সেনাগণ বা লাগয় কোন কাযে ॥৬৭

এতেকে সহিতে সবে ৰাক্ষসক মাৰি ।

ৰাৱণক মাৰি সীতা আনিবাক পাৰি ॥৬৮

সাগৰ তৰিতে যেবে আছয় উপায় ।

তেবেসে অকষ্টে সবে সেনা লঙ্কা যাই ॥৬৯

ৰাঘৱে বোলন্ত চিন্তা খণ্ডিল আমাৰ ।

সাগৰ তৰিব সবে মোৰ অঙ্গীকাৰ ॥৭০

তপৰ প্ৰভাৱে সবে শুষিবাহোঁ জল ।

কৌতুকে লঙ্কাক যাউক সবে সেনাবল ॥৭১

জয় নমোঁ ৰাম আদি পুৰুষ মুৰাৰি ।

ভৃত্য ভয়হাৰী অগতিৰ গতিকাৰী ॥৭২

মহা মহা পাপীকো নিস্তাৰে যাৰ নাম ।

পতিত পাৱন কৃপাময় প্ৰভু ৰাম ॥৭৩

নুগুচোক ৰতি মোৰ তোমাৰ চৰণে ।

বোলাঁ ৰাম ৰাম সবে সমাজিক জনে ॥৭৫