হনুমন্ত আৰু অক্ষকুমাৰৰ যুদ্ধ
<big>২৪ অধ্যায়<big> 

হনুমন্ত আৰু অক্ষকুমাৰৰ যুদ্ধ ।

অক্ষযে কুমাৰে প্ৰবেশিল সমৰত ।

মাৰুতিক দেখিলে তোৰণ ওপৰত ॥১

হনুমন্তে ডেৱ দিলা মাৰুতৰ পথে ।

ৰাজাৰ কুমাৰ পাছে পাছে খেদে ৰথে ॥২

বৰদত্ত বাণ বৰিষয় নিৰন্তৰ ।

দশো দিশ ঢাকিলেক বায়ুৰ পুত্ৰৰ ॥৩

মেঘে যেন বৰিসিল অসংখ্যাত শৰে ।

নিৰন্তৰে থাসিলেক অক্ষ যে কুমাৰে ॥৪

তেজে তোলবোল ভৈল সবে কলেৱৰ ।

মনে মনে গুণিতে লাগিল কপিবৰ ॥৫

কিনো ইটো বীৰ দেখোঁ প্ৰচণ্ড প্ৰতাপ ।

ভালেতো দেৱক ইটো জনালেক কাপ ॥৬

ইহেন বীৰক যেবে নমাৰোঁ সত্বৰে ।

উপেখিলে ব্যাধি যেন বাঢ়ে আথান্তৰে ॥৭

এহি বুলি ৰথে তাৰ চাপৰেক দিল ।

ৰথ ভাগি চাৰি ঘোঁড়া সাৰথি মৰিল ॥৮

সত্বৰ গমনে যাই বায়ু পথ ভেদি ।

খাণ্ডা ধৰি প্ৰহাৰ দিবাক যাই খেদি ॥৯

বামে শত্ৰুচাপ সম ধনুৰ প্ৰকাশ ।

দক্ষিণত ফিৰাৱে তীখান্ চন্দ্ৰহাস ॥১০

দেখ নেদেখ বেগে বায়ুসুত কপি ।

একে হাতে দুই পাৱ ধৰিলেক চাপি ॥১১

একে হাতে বলে তুলি আলগাইল তাক ।

অক্ষয় ফুৰায় যেন কুমাৰৰ চাক ॥১২

অসংখ্যাত পাক তাক দিল টান কৰি ।

ৰাজাৰ কুমাৰ গৈল আকাশতে মৰি ॥১৩

পৃথিবীত আছাৰিল মৰা কলেৱৰ ।

চূৰ্ণীকৃত হুয়া গৈল অস্থি যে পাঞ্জৰ ॥১৪

হাত খান ছিৰি মাথা গোট ভৈল চূৰ ।

ৰাজাৰ কুমাৰ চলি গৈল যমপুৰ ॥১৫

ৰাজাৰ কুমাৰ অক্ষ যেতিয়া পৰিল ।

কতো দূৰ মানে মহী মন্দৰো লৰিল ॥১৬

কুমাৰৰ বধ ৰাজা শুনিল অনিষ্ট ।

ৰাৱণ নৃপতি বৰে ভৈল শোকাবিষ্ট ॥১৭

ঢলিয়া পৰিল ৰাজা সিংহাসন হন্তে ।

হা পুত্ৰ বুলি ৰাজা থাকিল কান্দতে ॥১৮

কৈক গৈলে কুমাৰ নন্দন হৰি হৰি ।

শুনি কেন মতে জীৱ মাৱ মন্দোদৰী ॥১৯

গন্ধৰ্ব্বক জিনি বাপ বৰ যশ পাইলে ।

বানৰ গোটৰ হাতে প্ৰাণ হৰুৱালে ॥২০

মাৱবৰ দক্ষিণ মোহোৰ ফন্দে বাম ।

আজি ধৰি গুচাইলে আচুতকুখী নাম ॥২১

দুয়োহন্তো পুৰি মৰোঁ প্ৰিয় পুত্ৰশোকে ।

বুলিয়ো প্ৰবোধ মন্দোদৰীক মোহোকে ॥২২

তই বিনে দশো দিশে দেখোঁ অন্ধকাৰ ।

তোৰ শোক শেলে দাৰে হৃদয় আমাৰ ॥২৩

কৈৰা ইন্দ্ৰজিত কুল নন্দন কুমাৰ ।

ঝাণ্ট কৰি হৃদয়ৰ শৈল্যক উদ্ধাৰ ॥২৪

যতেক পঠাইলোঁ বাপ পৰিলেক ৰণে ।

বানৰাক বান্ধি বাপ আন এতিক্ষণে ॥২৫

তোৰ আগে বানৰা কমন বস্তু হোৱে ।

সমুখ সমৰে তোত হাৰিল বাসৱে ॥২৬

অনেক প্ৰকাৰে গুণি কৰিলোঁহো থিৰ ।

বানৰাক যুজন্তা লঙ্কাত নাহি বীৰ ॥২৭

তুমিতো বীৰতো বীৰ ত্ৰৈলোক্যতে সাৰ ।

ধৰিবে নোৱাৰ যেবে সমৰতে মাৰ ॥২৮

পিতৃ মাতৃ মৰোঁ তোৰ প্ৰিয় পুত্ৰশোকে ।

বানৰক ধৰি আনি ভেটা এবে মোকে ॥২৯

তাক ডৰে পলাই মোৰ কিঙ্কৰ সকল ।

বিলম্ব নকৰ বাপ শীঘ্ৰ কৰি চল ॥৩০

আদেশ কৰিল যেবে ৰাক্ষসৰ ৰাজে ।

ৰণক চলিল বীৰ যুজিবাক সাজে ॥৩১