ভৰদ্বাজ মুনিৰ অতিথি সত্কাৰ
<big>৩৪ অধ্যায়<big>
 

<big>ভৰদ্বাজ মুনিৰ অতিথি সত্কাৰ<big>

হাঁসিয়া বুলিলা পাছে মহা ঋষিৰাজ ।

ভৰত তোমাৰ ভাল নেদেখোহোঁ কাজ ॥১

পৰম ধাৰ্ম্মিক ৰাম তাপসৰ বেশ ।

বাপৰ আজ্ঞাত ভৈলা বনত প্ৰবেশ ॥২

চতুৰঙ্গ দলে সাজি মাৰিবাক যাহা ।

অকণ্টকে সবৰাজ্য ভুঞ্জিবাক চাহাঁ ॥৩

ভৰতে বোলন্ত মোক দৈৱেসে নাশিল ।

তোমাৰ মুখত হেন বচন আসিল ॥৪

পিতৃসম জ্যেষ্ঠ ভাই আনিবাক যাওঁ ।

মিছা যেবে বোলোঁ ব্ৰহ্মবধ পাপ পাওঁ ॥৫

মাৱৰ কাৰণে বৰ অখ্যাতিক পাইলোঁ ।

সিকাৰণে ৰামক নিবাক প্ৰতি আইলোঁ ॥৬

ৰামক স্মৰিতে তান লোতক বঝাইল ।

দেখি ক্ষষি ৰাজে পাছে প্ৰত্যয়ক পাইল ॥৭

ঋষিয়ে বোলন্ত দশৰথৰ কুমাৰ ।

ভালে জানিলোহোঁ চিত্ত উত্তম তোমাৰ ॥৮

তোমাক কৰিলো আমি পৰিহাস লীলা ।

সূৰ্য্যৰ বংশত তুমি সাফল জন্মিলা ॥৯

অনুগ্ৰহ কৰিয়োক বোলোহোঁ তোমাতে ।

ৰাম সেনা সামৰিবোঁ চলিবা প্ৰভাতে ॥১০

ভৰতে বোলন্ত তযু বাক্যত শৰণ ।

নিশা গোট থাকোঁ দেখি তোমাৰ চৰণ ॥১১

দেৱ বিশ্বকৰ্মাক বুলিলা মুনিবৰ ।

ভৰতক লাগি ভাল নিৰ্ম্মিলা নগৰ ॥১২

ঋষিৰ বচন বিশ্বকৰ্ম্মে শিৰে ধৰি ।

দণ্ড দুইৰ ভিতৰত নিৰ্ম্মিলা নগৰী ॥১৩

পতকা সঞ্চৰে যেন বিজুলী ছটক ।

দশ প্ৰহৰৰ পথ জুৰিল কটক ॥১৪

উত্তম ধৱলিবৰ ৰাজাৰ ওৱাৰী ।

হাতী ঘোঁড়া শাল নিৰ্ম্মিলন্ত সাৰিসাৰি ॥১৫

দীঘীসব থৈলন্ত নিৰ্ম্মিল জলে ভৰি ।

মত্স মাংস দ্ৰব্য থৈলা পৰিপূৰ্ণ কৰি ॥১৬

ভৰদ্বাজে আদেশ কৰিলা তেতিক্ষণ ।

দেৱলোক ছাৰি আইল অপেস্বৰাগণ ॥১৭

ঘৃতাচী,মেনকা,গৌৰী,ৰম্ভা,তিলোত্তমা ।

অলম্বুষা,উৰ্ব্বশী,কলকা,ৰতি,লোমা ॥১৮

মহেন্দ্ৰৰ লগৰীয়া অপেস্বৰাগণ ।

ভৰতৰ ঠাৱত ভৈলন্ত উপসন ॥১৯

পদ্মৰ ভিতৰ যেন শৰীৰৰ কান্তি ।

বদন কমল সুবলিত দন্ত পান্তি ॥২০

উন্নত কঠিন ঘন পীন তনভাৰ ।

উপৰত হাৰ জিকমিক কৰে তাৰ ॥২১

যাক যেন ৰুচয় ভুঞ্জিল অন্নপান ।

পুষ্পগন্ধ চন্দন কৰিলা পৰিধান ॥২২

কুবেৰ পঠাইয়া দিলা আঠ কোটি নাৰী ।

অপেস্বৰাগণ সংখ্যা কৰিতে নপাৰি ॥২৩

মহামুনি সবৰো কটাক্ষে মন হৰে ।

হেন দেৱসুন্দৰী মানুষে অনুসৰে ॥২৪

অপেস্বৰা নাৰীসমে ক্ৰীড়িলা আমোদে ।

নিশাগোট বঞ্চিলন্ত বিবিধ বিনোদ ॥২৫

সকল প্ৰজায়ে বোলে পলাইবেক দুঃখ ।

ৰামৰ কল্যাণ ভৰতৰ হৌক সুখ ॥২৬

এৰিলোহোঁ ছাড় নাৰী পুত্ৰ পৰিবাৰ ।

ঋষিৰ কটাক্ষে এহি ভোগ হৌক সাৰ ॥২৭

ভৰতে প্ৰভাত জানি চালিলন্ত গাৱ ।

কৰিলন্ত প্ৰণাম ঋষিৰ দুই পাৱ ॥২৮

ভাৰদ্বাজে বোলন্ত ভৰত সদভাৱ ।

পৰিচয় কৰায়ো কাহাৰ কোন মান ॥২৯

শুনিয়া ভৰতে কৰি ঋষিক প্ৰণতি ।

যাৰ যিতো মাৱ চিনাৱন্ত প্ৰতি প্ৰতি ॥৩০

দশৰথ ৰাজাৰ প্ৰথম পটেশ্বৰী ।

নম্ৰভাৱে আছা যিটো কৃতাঞ্জলি ধৰি ॥৩১

ত্ৰৈলোক্যতো যাকগুণে নাহি পটন্তৰ ।

দুখৰ ভাজনী এন্তে মাতৃ শ্ৰীৰামৰ ॥৩২

তোমাৰ চৰণ চাহি তান ৰামভীতা ।

শত্ৰুঘন লক্ষ্মণৰ মাতৃ শোভনিতা ॥৩৩

তানপাশে হাত যোৰে তোমাত ভকতি ।

তপ্ত সুবৰ্ণৰ বৰ্ণ নিকৰুণ মতি ॥৩৪

কলহত প্ৰিয় এহোঁ প্ৰচণ্ড প্ৰভাৱ ।

কৈকেয়ী নামত আমি চণ্ডালৰ মাৱ ॥৩৫

ৰাম হেন ভাতৃক দিলেক বনবাস ।

ইহানে কাৰণএ ভৈলা বাপৰ বিনাশ ॥৩৬

জন্মান্তৰে কতেক পাতক মই কৈলোঁ ।

সিকাৰণে আনগৰ্ভে উতপতি ভৈলোঁ ॥৩৭

ভৰদ্বাজে বোলন্ত ইহান নাহি দোষ ।

দেৱ কাৰ্য্য হৈব তুমি এৰাঁ অসন্তোষ ॥৩৮

ঋষিৰ চৰণ ধূলি শিৰত কৰিল ।

মুনি উপদেশে নদী যমুনা তৰিল ॥৩৯

কটক সাগৰে জুৰিলেক সবে বন ।

ভৰতে বুলিলা শত্ৰুঘনক বচন ॥৪০

চিত্ৰকূট গিৰি দেখি নদী মন্দাকিনী ।

ইথাৱতে আছে ৰাম লখাই সীতা তিনি ॥৪১

ভৰতৰ কথা আবে এহিমানে থওঁ ।

ৰামৰ চৰিত্ৰ কিছু সংক্ষেপিয়া কওঁ ॥৪২