মুক্তি (আমাৰ মুক্তি কিমান দূৰ)
আমাৰ মুক্তি কিমান দূৰ

ব’ৰাগী ! মুক্তি কিমান দূৰ ?

          মুক্তি তোমাৰ নহয় দূৰত

          জগোৱা তোমাৰ প্ৰাণৰ মাজত

          সুপ্ত বীণাৰ সুৰ.....

          তোমাৰ মুক্তি নহয় দূৰ,

          পথিক ! মুক্তি নহয় দূৰ ৷

ঝঙ্কাৰ দিলাতো তোমাৰ বীণত

বজা নাই যে আমাৰ প্ৰাণত

          তোমাৰ বীণৰ সুৰ ;

আমাৰ মুক্তি কিমান দূৰ.....

ব’ৰাগী ! মুক্তি কিমান দূৰ ?

হিংসা-দ্বেষ কপটে তোমাৰ

ৰুদ্ধ কৰিছে প্ৰাণৰ দুৱাৰ

(তুমি) স্বাৰ্থেৰে ভৰপুৰ ;

বজা নাই তাত ; শুনা নাই তুমি

          বিশ্ববিয়পা সুৰ......

তোমাৰ মুক্তি নহয় দূৰ

পথিক ! মুক্তি নহয় দূৰ ৷

শক্তি যে মোৰ তেনেই ক্ষীণ

দুৰ্ব্বল হিয়া মায়াতে লীন

          নিৰাশাৰে ভৰপুৰ ৷

উষ্ণ শোণিত শীতল কৰিছে

বীণো যে নেবাজে মোৰ,

আমাৰ মুক্তি কিমান দূৰ ....

ব’ৰাগী ! মুক্তি কিমান দূৰ ?

শক্তি তোমাৰ নহয় ক্ষীণ

নেবাজিব কিয় তোমাৰ বীণ

          কৰাচোঁ কলুষ দূৰ...

          লুপ্ত নহয়, সুপ্ত নহয়,

          মোহ-মায়া কৰা চূৰ ;

তোমাৰ মুক্তি নহয় দূৰ,

পথিক ! মুক্তি নহয় দূৰ ৷

সুপ্ত বীণা মোৰ পৰাণে ধৰিব

মুক্তিৰ অমিয়া গান....

আপোন পাহৰা শক্‌তি উথালি

কৰিব কলুষ ম্লান ?

লাঞ্ছনা-ক্লেশ শত নিপীড়ন

উপেঞ্চি উঠিব, কৰিব জীৱন

আত্মবলেৰে পূৰ ;

মুক্তি কিমান দূৰ ....

ব’ৰাগী ! মুক্তি কিমান দূৰ ?

(যেতিয়া) পাহৰি পেলাব দুৰ্দ্ধৰ্ষ শক্তি

          অনন্ত বিয়পি উথলা ভক্তি

          সুঁৱৰি ধৰিবা তান,

(তেতিয়া) গহীন বননি কঁপাই বাজিব

          নীৰৱ বীণৰ তান ৷৷

যেতিয়া হিংসা-দ্বেষ এৰি আপোন পাহৰি

          পৰক আনিবা আপোনাৰ কৰি

          এৰি মা-অভিমান,

এৰি হীণতা, নীচতা, ক্ষুদ্ৰ স্বাৰ্থ

লভিবা যেতিয়া জ্ঞান-পৰমাৰ্থ

পবিত্ৰ কৰিবা প্ৰাণ ;

আত্মবলেৰে হই বলীয়ান

সেৱা-ধৰ্ম্ম লবা সত্য মহান

শুনিবা তেতিয়া মোৰ

মুক্তি বিচাৰি ওলোৱা পথিক

          ধৰিবা তেতিয়া সুৰ ৷

জাগিবা তেতিয়া জাগিব তেতিয়া

          মোহ, সপোনৰ ঘোৰ

সুপ্ত বীণৰ বাজি উথা সুৰে

          জগাব মৰ্ত্ত্যপুৰ :

তোমাৰ মুক্তি নহয় দূৰ

পথিক !  মুক্তি নহয় দূৰ ৷

জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ কবিতা