ৰামৰ আগত সীতাৰ উপস্থিতি
<big>৪৯ অধ্যায় ।<big> 

<big>ৰামৰ আগত সীতাৰ উপস্থিতি ।<big>

দুলৰি ।

শ্ৰীৰামে বোলন্ত,       শুনিয়ো লক্ষ্মণ,

আমাৰ বচন ধৰাঁ ।

এহি শুভক্ষণে,       বিভীষণক নিয়া,

সত্বৰে ৰাজ্য জোকাৰা ॥১

হেন বাণী শুনি,       বীৰ লখমণ,

ত্বৰিতে চলিয়া যাই ।

চাৰি দিশে জয়,       জঙ্কাৰ পাৰয়,

বজাৱে নন্দী বধাই ॥২

শঙ্খ ভেৰী কাঙ্খ,       ভেমচি খুমচি,

ঢোলত পৰিল বাৰি ।

ৰাক্ষস পিশাচ,       হৰিষে নাচয়,

ৰাৱণৰ শোক ছাৰি ॥৩

কন্যাগণে সবে,       মঙ্গল কৰয়,

ঢোলয় শ্বেত চামৰে ।

চন্দ্ৰ সম শুক্ল,       ছত্ৰ এক তুলি,

ধৰিলা শিৰ উপৰে ॥৪

অগনিৰ ঘৃত,       আহুতি কৰিয়া,

ব্ৰাহ্মণে দিলা আশীষ ।

সুগন্ধি পৱনে,       আমোদ কৰয়,

সুপ্ৰসন্ন দশোদিষ ॥৫

নাচে নটীগণে,       গায়নে গাৱয়,

চপয়া পঢ়য় ভাট ।

এবে বিভীষণে,       নৃপতি ভৈলন্ত,

খণ্ডিলা দুঃখ ললাট ॥৬

সুবৰ্ণ পাটত,       বসিলন্ত ৰাজা,

বেঢ়িলা পাত্ৰ মণ্ডলে ।

অভিষেক ৰঙ্গে,       কৰিলা লখাই,

সুবৰ্ণ ঘটৰ জলে ॥৭

বাদ্য ভণ্ড পাঞ্চ,       শবদে ৰাজাই,

সকল সেনাৰ ৰোল ।

জয় জয় ৰাম,       শবদ উঠিল,

পাইলেক স্বৰ্গৰ কোল ॥৮

সম্ভাৰ বস্তুক,       লৈয়া দ্ৰুত কৰি,

চলি গৈলা বিভীষণ ।

ৰামৰ আগত,       হাতযোৰ কৰি,

কৰিলা পাছে সেৱন ॥৯

বিভীষণ ৰাজা,       সাদৰ কৰিয়া,

যতেক বস্তু যোগাইল ।

বানৰ ভালুক,       সহিতে ৰাঘৱে,

সমস্তে সন্দেশ খাইল ॥১০

হনুক সম্বুধি,       ৰাঘৱে বোলন্ত,

সীতাৰ পাশক যাহাঁ ।

যেন মতে আমি,       ৰাৱণ মাৰিলোঁ,

সি সব বাৰ্ত্তা জনাহা ॥১১

শ্ৰীৰাম দেৱৰ,       আদেশ বচন,

মাৰুতি শিৰত লৈলা ।

আশোকা বনক,       সীতাৰ পাশক,

সত্বৰে গৈয়া পশিলা ॥১২

ৰাক্ষসী লোকৰ,       মাজত গোসাঁনী,

আছন্ত মলিন বেশে ।

পদ্মৰ পুষ্পৰ,       মালাক যেহেনে,

বেঢ়িয়া আছয় কেশে ॥১৩

প্ৰণাম কৰিয়া,       মাৰুতি বোলন্ত,

ৰামৰ বাৰ্ত্তা কুশল ।

তোমাক যি গোটে,        হৰি আনিলেক,

সিটো গৈলা ৰসাতল ॥১৪

তোমাৰ দেৱৰে,       লক্ষ্মণ কুমাৰে,

বধিলন্ত ইন্দ্ৰজিত ।

বানৰ ভালুক,       ৰাক্ষস বলক,

নিলেক যম সন্নিত ॥১৫

শ্ৰীৰাম গোসাঁই,       ৰাৱণক মাৰি,

বিভীষণে দিলা ৰাজ ।

লক্ষ্মণ কুশল,       সুগ্ৰীৱ কুশল,

কুশল কপি সমাজ ॥১৬

যি সব প্ৰতিজ্ঞা,       কৰিলো গোসাঁনী,

সবাৰো ভৈলা পূৰণ ।

সাগৰ তৰিলো,       ৰামক আনিলো,

মৰাইলো দুষ্ট ৰাৱণ ॥১৭

ৰাঘবে বুলিলা,       জনক নন্দিনী,

আমাৰ শুনক জয় ।

তোমাক যি বেটা,       হৰি আনিলেক,

সিয়ো গৈলা যমালয় ॥১৮

এতেক বচন,       শুনিয়া জানকী,

সীতাদেবী মহা শান্তী ।

হৰিষে নয়ন,       যুগল সজল,

ক্ষণেক থিত নমাতি ॥১৯

মাৰুতি বোলন্ত,       জগত জননী,

কিসক নেদা উত্তৰ ।

সত্য স্বৰূপত,       ৰামৰ হাতত,

পৰিলেক লঙ্কেশ্বৰ ॥২০

বোলন্ত গোসাঁনী,       বাপু হনুমন্ত,

তোক নমাতওঁ লাজে ।

যেন প্ৰিয় কথা,       কহিবাৰ যোগ্য,

প্ৰসাদ নাহিকে কাযে ॥২১

মাৰুতি বোলয়,       দিয়োক প্ৰসাদ,

আছয় আমাৰ যোগ ।

মনত সন্তোষে,       হাসিয়ো আমাৰ,

স্বৰ্গতো অধিক ভোগ ॥২২

এহিতো ৰাক্ষসী,       সকলে তোমাক,

বিগুতি পাৰিলা গালি ।

অনেক ভুবুকি,       পাৰি ডৰুৱাইলে,

ৰাৱণৰ বাক্য পালি ॥২৩

সি সব কথাক,       সুমৰন্তে মোৰ,

আজিকো নছাৰে শোক ।

টাকৰে মুটুকি,       মাৰোঁ তাসম্বাক,

ৰাৱণ আসি ৰাখোক ॥২৪

কাহাকো চাপৰে,       কাহাকো ভুকুৱে,

কাহাকো মাৰওঁ কিলে ।

কাহাকো লাঠিয়ে,       চৱৰে মাৰওঁ,

কাহাকো মাৰওঁ শিলে ॥২৫ 

কাৰো আখি কাঢ়ি,       পেলাওঁ কাহাৰো,

নাক কাটি ঘসুয়াওঁ ।

হেনসে আজ্ঞাক,       দিয়া যদি মাৱ,

উচিত প্ৰসাদ পাওঁ ॥২৬

গোসাঁনী বোলন্ত,       বাপু হনুমন্ত,

ইহাক কিক টঙ্কোশি ।

ৰাক্ষসিনী লোক,       স্বতন্তৰী নোহে,

সবে ৰাৱণৰ দাসী ॥২৭

তাহাৰ বচন,       হেলা কৰে যদি,

নতো ডৰুৱাবে মোক ।

তেতিক্ষণে মোক,       কাটিতে পাৰয়,

ত্ৰৈলোক্য নাহিকে ৰাখ ॥২৮

এবে যে আমাক,       মন্দ নকৰয়,

আপনি মৰয় ডৰে ।

কাকূতি কৰিয়া,       শৰণে পশয়,

হাতত পাৱত ধৰে ॥২৯

কাহাক কোনেবা,       মাৰিতে পাৰয়,

কাহাক ৰাখয় কোনে ।

পূৰুব জনমে,       যিটো পাপ কৰে,

ভুঞ্জিয়া মৰে আপনে ॥৩০

মাৰুতি বোলন্ত,       সীতা দেবী মাৱ,

ধন্য ধন্য সাধু সাধু ।

সাফল চন্দ্ৰৰ,       বংশে উতপন্ন,

সূৰ্য্যৰ বংশৰ বধু ॥৩১

অমৃত বচনে,       বৰ তুষ্ট ভৈলোঁ,

বুলিলা যেন উচিত ।

কি কথা কহিবোঁ,       ঝাণ্টে বুলিয়োক,

ৰামৰ যাওঁ সন্নিত ॥৩২

সীতায়ে বোলন্ত,       যতেক বুলিলা,

যেহেন জনক বাপ ।

যাহাৰ প্ৰসাদে,       সকল দুৰ্গতি,

গুচিলা শোক সন্তাপ ॥৩৩

ৰাঘৱ প্ৰভুক,       দেখিবাক মোৰ,

উত্ৰাৱল কৰে মন ।

টীকৰ স্বামীত,       জনায়োক বাপ,

মোক নেন্তো এতিক্ষণ ॥৩৪

বায়ুসুতে ঝাণ্টে,       গমন কৰিলা,

দেবীৰ বন্দিয়া পাৱ ।

ৰামৰ আগত,       পৰিলন্ত গৈয়া,

মেৰুৰ সম ছৰায় ॥৩৫

প্ৰদক্ষিণ কৰি,       চৰণ বন্দিয়া,

অঞ্জলি যুৰিয়া কৰ ।

আদি অন্ত যত,       কহিলা সমস্তে,

দেবীৰ যেন উত্তৰ ॥৩৬

শুনিয়ো গোসাঁই,       চৰণ বন্দওঁ,

ৰঘুৰ বংশৰ নাথ ।

যিবা প্ৰয়োজনে,       সাগৰ তৰিলা,

ৰাৱণ বধ লঙ্কাত ॥৩৭

সীতা গোসাঁনীক,       সত্বৰে আনিয়ো,

বিলম্বত কোন ফল ।

চিৰ কালে দেবী,       তোমাৰ চৰণ,

দেখিবাক কৌতূহল ॥৩৮

তোমাৰ যুদ্ধৰ,       কথা শুনি তান,

হৰিষ কৰিলা চিত্ত ।

আথ বেথ কৰি,       মোক পঠাইলন্ত,

আনিবাক সন্নিহিত ॥৩৯

এতেক শুনিয়া,       উৰ্ম্মি বৰ ধাইল,

ৰামে চপৰাইলা মাথ ।

চক্ষুৰ লোতক,       সৰসৰি পৰে,

গালত দিলন্ত হাত ॥৪০

হৰিষতে আসে,       বিষাদ মিলিল,

মাৰুতিৰ বাণী শুনি ।

অধো মুখ হুয়া,       ৰঘুৰ নন্দন,

থাকিলা মনত গুণি ॥৪১

পৃথিবীক চাই,       ৰাঘৱ গোসাঁই,

বিমৰিষ কৰি মন ।

মাথা তুলি চাই,       বোলন্ত কহিৰা,

বীৰবৰ বিভীষণ ॥৪২

জনক জীৱৰ,       পাশক চলিয়া,

যায়ো আমসাৰ বোলে ।

সাগৰ জলতে,       শিৱ স্নান কৰি,

আসোক চৰি চৌদোলে ॥৪৩

এতেক বচন,       শুনি বিভীষণ,

অশোকা বনে প্ৰবেশ ।

হাত যোৰ কৰি,       বোলন্ত গোসাঁনী,

শুনিয়ো স্বামী আদেশ ॥৪৪

শিৱ স্নান কৰি,       অলঙ্কাৰ সব,

গাৱে নিয়া চড়ায়োক ।

চৌদলে চড়িয়া,       ৰামৰ পাশক,

শীঘ্ৰ কৰি চলিয়োক ॥৪৫

মলিনতা বেশে,       স্বামীক দেখিবোঁ,

নুযুৱাই শিৰ স্নান ।

ভূষিত হুইবাৰ,       কমন প্ৰস্তাৱ,

আনিয়ো চৌদল যান ॥৪৬

বিভীষণে বোলে,       শুনিয়োক মাতা,

ৰামৰ বোল পালিয়ো ।

শিৰ স্নান কৰি,       অলঙ্কাৰ পিন্ধি,

ৰামৰ পাশক যায়ো ॥৪৭

কন্যাগণে আসি,       দেবীক নোৱাইলা,

সুবৰ্ণ ঘটৰ জ্বলে ।

সুগন্ধিত জলে,       শৰীৰ মাজিল,

তৰুণী কন্যা সকলে ॥৪৮

ৰতনে ৰচিত,       নানা অলঙ্কাৰ,

বিভীষণে আনি দিলা ।

জনক নন্দিনী,       পৰম হৰিষে, 

ৰামৰ বোলে পিন্ধিলা ॥৪৯

বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰে,       ভূষিত ভৈলন্ত,

উজ্জ্বলিত অঙ্গভাগ ।

চৌদোলে চড়িয়া,       ওৱাৰক দিলা,

বিভীষণ ভৈলা আগ ॥৫০

আগে সেৱতিয়া,       লোকে দূৰ কৰে,

হাতত বেতৰ বাৰি ।

ত্বৰিতে ৰামৰ,       পাশক চলিলা,

অশোকা বনক ছাৰি ॥৫১

বিভীষণে ৰাম,       আগত জনাইলা,

আনিলো সীতা গোসাঁনী ।

আদেশ কৰিয়ো,       প্ৰভু ৰঘুনাথ,

আগত ভেটাওঁ আনি ॥৫২

এতেক বচন,       শুনি ৰাম দেৱে,

ডাহিণ ৰামক চাইল ।

হৰিষ বিষাদ,       শোক আসি ভৈল,

দুয়ো একেথানে ভৈল ॥৫৩

কতোক্ষণে ৰাম,       ৰঘুৰ নন্দন,

তেজিলা দীৰ্ঘ নিশ্বাস ।

বিভীষণ মিত্ৰ,       সীতাক সত্বৰে,

আনিয়ো আমাৰ পাশ ॥৫৪

হেন বাণী শুনি,       ত্বৰিতে চলিলা,

অভিনৱ লঙ্কেশ্বৰ ।

কহিবা মোহোৰ,       সেৱতিয়া লোক,

ঝাণ্টে সৈন্য দূৰ কৰ ॥৫৫

সহস্ৰ সংখ্যাত,       সেৱতিয়া সবে,

লোকক বাৱয় আগ ।

হাতত বেতৰি,       গাৱত কাঞ্চনী,

মাথাত অলমা পাগ ॥৫৬

চোট চোট কৰি,       কোবাইবে লাগিলা,

কাহাকো বেতৰ বাৰি ।

দূৰ দূৰন্তৰ,       পলাই বানৰ,

ৰামৰ পাশক ছাৰি ॥৫৭

সীতাক দেখিত,       ভালুক বানৰ,

বৰ অভিলাষ কৰে ।

আছোক দেখিব,       থাকিবে নোৱাৰে,

পলাই কোবক ডৰে ॥৫৮

নমোঁ ৰঘুনাথ,       ছপৰায়া মাথ,

জানু শিৰে শত বাৰ ।

দেৱৰ কণ্টক,       বধি ৰাৱণক,

কৰিলা সীতা উদ্ধাৰ ॥৫৯

ভকত জনৰ,       দেৱ দামোদৰ,

পূৰা মনোৰথ কাম ।

জানি সৰ্ব্বজন,       এৰি আন মন,

ডাকি বোলাঁ ৰাম ৰাম ॥৬০