ৰাৱণৰ গৰ্ব
<big><big>১৪ অধ্যায় ।<big><big> 

ৰাৱণৰ গৰ্ব ।

<big>ছবি ।<big>

আকাশে থাকিয়া মই,         ধনুচ যুৰিবোঁ শৰ,

স্বৰ্গপুৰ ফুৰিবোহোঁ বলে ।

পৃথিবীক ঝঙ্কাৰিয়া,         জলৰ তলক নিবোঁ,

পৰ্ব্বতক তুলিবোঁ সকলে ॥১

বায়ুৰ পথক ভেদি,         সূৰ্য্যপথ নিৰোধিবোঁ,

মুদিবোহোঁ চন্দ্ৰৰ পথক ।

পাতালক বিদৰিবোঁ,         নাগৰ লোকক মাৰি,

শোষিবোহোঁ সাতো সাগৰক ॥২

তুষিবোহোঁ ৰাক্ষসক,         তুষি বন্ধু সমস্তক,

বৈৰ সব নিলড়িবোঁ যত ।

জ্বলিবোহোঁ অগ্নিসম,         ক্ৰোধসব সাফলিয়া,

ত্ৰৈলোক্যক উচ্ছেদোঁ সমস্ত ॥৩

যতেক দেৱতা দেখি,         সব মান সাৰিবোহোঁ,

যমক জিনিবোঁ ঘোৰ ৰণে ।

বাসৱক জিনি মই,         অমৰাৱতী বিধ্বংসিবোঁ,

মোক যুজিবেক কোন জনে ॥৪

বৰুণক যুজে জিনি,         নাগপাশ কাঢ়ি লৈবোঁ,

অগনিক জিনিবোঁ সংগ্ৰামে ।

কুবেৰ দাদাক জিনি,         পুষ্পক বিমান নিলোঁ,

মোক কি কৰিবে তোৰ ৰামে ॥৫

স্বৰ্গ মৰ্ত্ত পাতালত,         বীৰ আছে যত যত,

সমৰত জিনিলোঁ সবাক ।

তিনিয়ো লোকৰ মাজে,         যতেক সুন্দৰী আছে,

হৰি আনি আছোহোঁ লঙ্কাক ॥৬

শঙ্কৰে সহিতে মই,         কৈলাসক তুলি লৈলোঁ,

সুৰাসুৰ মোক কৰে সেৱ ।

ব্ৰহ্মা বিষ্ণু মহেশ্বৰ,         এই তিনি বেতিৰেক,

মোক উপাসয় যত দেৱ ॥৭

ত্ৰৈলোক্যৰ ৰাজা যত,         সেবৈ মোৰ চৰণত,

মই ৰাজা তিনিয়ো লোকৰ ।

তোক হৰি লঙ্কা নিবোঁ,         স্বামী দেৱৰক তোৰ,

মাৰি পেশোঁ যমৰ নগৰ ॥৮

ৰামৰ চৰিত্ৰ পদ,         শুনিয়োক সভাসদ,

মৰণক আগত নে দেখা ।

তিলে তিলে টুটে আয়ু,         কৈতপৰে প্ৰাণবায়ু,

জীৱন জলৰ যেন ৰেখা ॥৯

যত দেখা বন্ধু ধন,         সবে মিছা অকাৰণ,

মায়ায়ে কৰিলে এক ঠাই ।

মৰি যাইবা একতিলে,         কাল অজগৰে গিলে,

ৰাম নাম বিনে গতি নাই ॥১০

শাস্ত্ৰৰ বুজিয়ো মজ্জা,         নামেসে দেৱৰ ৰাজা,

নামেসে কৰিবে পৰিত্ৰাণ ।

কলিত লভিবা গতি,         নামত কৰিয়ো ৰতি,

নহি আন নামৰ সমান ॥১১

ৰামত কৰিয়ো আশ,         চৰণত লৈয়ো বাস,

তেজা ছাৰ ভাস ভুষ কাম ।

মাধৱ কন্দলী কবি,         ৰামৰ চৰিত্ৰ ছবি,

ৰচিলন্ত বোলাঁ ৰাম ৰাম ॥১২