তাৰকা ৰাক্ষসীক বধ
<big>৩০ অধ্যায়<big> 

  <big>তাৰকা ৰাক্ষসীক বধ<big>

প্ৰভাতে উঠিয়া নিত্য কৰি সমাপত ।

চলিলা হৰিষে দুয়ো ঋষিৰ সঙ্গত ॥১

সুললিত লীলাগতি গমন সুথিৰ ।

কৌতূহলে পাইলা গৈয়া মন্দাকিনী তীৰ ॥২

দেখিয়া বিচিত্ৰ এক স্থান অনুপাম ।

কাহাৰ আশ্ৰম বুলি পুছিলন্ত ৰাম ॥৩

ঋষিয়ে বোলন্ত ইতো অনঙ্গ ভুৱন ।

মদনক এথাতে দহিলা ত্ৰিনয়ন ॥৪

অনঙ্গ ক্ষেত্ৰক ৰঙ্গে এৰাই তিনি জনে ।

তাড়কাৰ বন গৈয়া পাইলা ৰঙ্গ মনে ॥৫

ৰামচন্দ্ৰে পুছিলা ঋষিৰ চাপি পাশ ।

কহিয়োক মুনি ইতো কাহাৰ নিবাস ॥৬

মুনিয়ে বোলন্ত ৰাম শুনা মহাযশী ।

এহিতো বৱত থাকে তাড়কা ৰাক্ষসী ॥৭

বিকট দশন তাইৰ ৰূপ ভয়ঙ্কৰ ।

ব্ৰাহ্মণ তপস্বী মাৰি খাইলেক বিস্তৰ ॥৮

যত লোক খাইলে কোনে লেখা কৰে তাক ।

ত্ৰৈলোক্যৰ লোক পাইলে পাৰয় খাইবাক ॥৯

চোৱায়া গিলয় মাথা বৃদ্ধ মানুষৰ ।

ছৱালৰ মু্ণ্ডে তাইৰ কুণ্ডল কৰ্ণৰ ॥১০

মনুষ্যৰ তেজে তাইৰ বদন পখালে ।

গাৱৰ কাপৰ তাইৰ মনুষ্যৰ ছালে ॥১১

তাইৰ ডৰে নৰে আউৰ ই পথে নেযায় ।

আমি কোলো পথে যাইবোঁ কহিয়ো উপায় ॥১২

প্ৰহৰেক লাগে যেবে যাই এহি পথে ।

তৃতীয় প্ৰহৰ লাগে দক্ষিণৰ পথে ॥১৩

জগৰ এৰায়া যাওঁ মোৰ হেন মন ।

শুনি ৰামচন্দ্ৰে হাসি বুলিলা বচন ॥১৪

কিসক ইবোল বোলাঁ তুমি মুনিৰাজে ।

চমু এৰি দূৰ পথে যাইবোঁ কোন কাজে ॥১৫

লক্ষ্মণক চাহি পাছে বুলিলন্ত ৰাম ।

স্ত্ৰী বধ হৈবে পাপ কৰোঁ কোন কাম ॥১৬

লক্ষ্মণে বোলন্ত কেনে বোলা হেন মত ।

পিতৃয়ে পঠাই আছে ঋষিৰ লগত ॥১৭

মুনি যিবা বোলে কৰিবাহা সেহি কৰ্ম্ম ।

গুৰুৰ বচনে কিছু নাহিকে অধৰ্ম্ম ॥১৮

মুনি বুলিলন্ত ৰাম নকৰিবা ভয় ।

ৰাক্ষসী মাৰিলে কিছু দোষ নোপজয় ॥১৯

বিস্তৰক অপকাৰ যিজনে কৰয় ।

নাহি দোষ তাক মাৰি পুণ্যসে লভয় ॥২০

মাৰীচ সুবাহু দুই পুত্ৰ তাড়কাৰ ।

মাৰি মাৰি খাইল গৰু ব্ৰাহ্মণ অপাৰ ॥২১

তাড়কা খাইলেক গৰু মানুষ বিস্তৰ ।

তাক মাৰি পাইবা ৰাম পুণ্য বহুতৰ ॥২২

শুনিয়া টঙ্কাৰ কৰিলেক ৰঘুবৰে ।

তাড়কাক মাৰোঁ আজি এক পাট শৰে ॥২৩

মানুষৰ শবদ শুনিয়া নিশাচৰী ।

ক্ৰোধে খেদি আসে দিশ অন্ধকাৰ কৰি ॥২৪

কৰ্ণে লড়বড় কৰে মুণ্ড মানুষৰ ।

বদন প্ৰকটি আসে যম সমসৰ ॥২৫

কৰে মড়মড় গাৱে ছাল মানুষৰ ।

পৰ্ব্বত সমান ঘোৰ ৰূপ ভয়ঙ্কৰ ॥২৬

শাল বৃক্ষ সদৃশ মেলিয়া দুই বাহু ।

সূৰ্য্যক ঢাকিবে যেন খেদি যায় ৰাহু ॥২৭

ৰামক দেখিয়া ভীম তেজিলা আটাস ।

ত্ৰৈলোক্যৰ লোকত লাগিল মহাত্ৰাস ॥২৮

সকল ব্ৰহ্মাণ্ড জুৰি প্ৰতিধ্বনি গৈল ।

বজ্ৰ পৰে বুলি সৰ্ব্বজন ভয় ভৈল ॥২৯

পাতাল সদৃশ কৰি বেন্তগোট বায়া ।

সবাকে খাইবাক যায় পৃথিৱী কম্পায়া ॥৩০

ৰাক্ষসীক দেখি ঋষি মহাভয় ভৈলা ।

ৰামৰ পিচত গৈয়া আঁৰ হুয়া ৰৈলা ॥৩১

ঋষিক আশ্বাসি ৰামে যুৰিলন্ত বাণ ।

তাড়কাৰ হৃদয়ত কৰিল সন্ধান ॥৩২

সৰকিয়া বাণ হৃদয়ত গৈল পশি ।

ঘোৰ আটাসেক দিয়া পৰিল ৰাক্ষসী ॥৩৩

ব্ৰজৰ প্ৰহাৰ যেন হিয়াত পৰিল ।

তাড়কা তেজিল প্ৰাণ পৃথিৱী লৰিল ॥৩৪

আকাশত আনন্দ মিলিল দেৱতাৰ ।

জয় জয় ৰাম বুলি কৰয় জোকাৰ ॥৩৫

ৰামৰ শিৰত বৰিষিল পাৰিজাত ।

দুন্দুভি শৱদে নাচে তুলি দুই হাত ॥৩৬

দাৰুণী ৰাক্ষসী মৰি গৈল যমঘৰ ।

ৰামৰ প্ৰসাদে দুখ খণ্ডিল লোকৰ ॥৩৭

ৰাক্ষস বধিবে প্ৰতি ভৈলা অৱতাৰ ।

প্ৰথমতে ৰামে প্ৰাণ লৈলা তাড়কাৰ ॥৩৮

দেখি বিশ্বামিত্ৰৰ হৰিষ ভৈল মন ।

ৰামক বুলিলা মুনি প্ৰশংসা বচন ॥৩৯

ধন্য ধন্য ৰাম তুমি পুৰুষ প্ৰধান ।

একপাট শৰে ৰাক্ষসীৰ লৈলা প্ৰাণ ॥৪০

গুচিল দুৰ্গতি ৰাম তোমাৰ প্ৰসাদে ।

হুয়ো চিৰঞ্জীৱ ৰাম মোৰ আশীৰ্ব্বাদে ॥৪১

তোমাৰ নিৰ্ম্মল যশ বাঢ়োক অশেষ ।

অনন্তৰে ভৈলা আসি ৰজনী প্ৰবেশ ॥৪২

মহাসুখে সিতো ৰাতি বঞ্চিলা তথাতে ।

ৰামক মাতিলা ঋষি উঠিয়া প্ৰভাতে ॥৪৩

তোমাৰ বিক্ৰমে ৰাম তুষিলা আমাক ।

নানা অস্ত্ৰ দিয়া মই তুষিবোঁ তোমাক ॥৪৪

মন্ত্ৰে সমে ব্ৰহ্ম অস্ত্ৰ লৈয়ো মহাশয় ।

দিবোঁহো বৈষ্ণৱ অস্ত্ৰ ত্ৰৈলোক্য বিজয় ॥৪৫

ৰুদ্ৰমন্ত্ৰ সমন্বিতে দিবোঁ ৰুদ্ৰ শৰ ।

বজ্ৰসায় সমে অস্ত্ৰ দিবোঁ বাসৱৰ ॥৪৬

শিখাইবোঁ অগ্নিৰ বাণ পৰম বিক্ৰম ।

লৈয়োক গৰুড় বাণ আতি নিৰুপম ॥৪৭

শিখাওঁ গন্ধৰ্ব্ব বাণ বৈৰী ক্ষয়ঙ্কৰ ।

সংগ্ৰাম বিজয়ী বাণ লৈয়ো গন্ধৰ্ব্বৰ ॥৪৮

শকতি তোমাৰ ত্ৰিকণ্টক কনিয়াল ।

অসি অৰ্দ্ধচন্দ্ৰ শেল শূল ভিন্দিপাল ॥৪৯

খড় খুৰ ত্ৰিকুন বিশাল টাঙ্গি ভল্ল ।

পৰিঘ পট্টিশ গদা পৰশু মুষল ॥৫০

হৰিত লোহিত প্ৰাস শতঘ্ন কুলিশ ।

ব্যাঘ্ৰমুখ নাগপাশ ত্ৰিশূল নিদুংশ ॥৫১

কুবেৰ বৰুণ বাণ স্তম্ভন মোহন ।

লহ অহিপত্ৰ বায়ু বাণ বিতোপন ॥৫২

লৈয়ো নিশাচক্ৰ অস্ত্ৰ ত্ৰিভুবনে সাৰ ।

চন্দ্ৰ সূৰ্য্য মন্ত্ৰ অস্ত্ৰ শত্ৰু ক্ষয়ঙ্কাৰ ॥৫৩

যম অস্ত্ৰ দিবোঁ যমদণ্ড সমসৰ ।

শিখিয়োক দিব্য অস্ত্ৰ মন্ত্ৰ নিৰন্তৰ ॥৫৪

অসুৰ মানুষ যক্ষ ৰক্ষ পিশাচৰ ।

শিথাইবোঁ তোমাক মায়া মোহ যত শৰ ॥৫৫

স্নান কৰি আসি অস্ত্ৰ লৈয়োক এখনে ।

শুনি ৰাম লক্ষ্মণে হৰিষ ভৈলা মনে ॥৫৬

স্নান কৰি ঋষিৰ আগত বসিলন্ত ।

নানা অস্ত্ৰ শস্ত্ৰ মুনি দুইকো শিখাইলন্ত ॥৫৭

বিশ্বামিত্ৰ ঋষিৰ ভৈলন্ত দুয়ো শিষ্য ।

অস্ত্ৰ শিখি দুয়ো ভাই মনত হৰিষ ॥৫৮