গন্ধমাদন পুনৰ থৈ আহে
<big>৪৭ অধ্যায় ।<big> 

<big>গন্ধমাদন পুনৰ থৈ আহে ।<big>

দুলৰি ।

লখমন যেবে,       উঠিয়া বসিল,

দেখিয়া বানৰ বলে ।

আউৰে আউৰক,       হাতা হাতি কৰি,

নৃত্য কৰে কৌতূহলে ॥১

এবে ৰাৱণৰ,       শিৰ ছেদ হৈব,

লক্ষ্মণ গোসাঁই জীল ।

শ্ৰীৰাম গোসাঁইৰ,       কাৰ্য্য সিদ্ধি ভৈলা,

ৰাৱণ বেটা মৰিল ॥২

এবেসে জানিলোঁ,       পুত্ৰ পৰিবাৰ,

দেখিবোঁ বান্ধৱ লোক ।

ৰাঘৱ গোসাঁই,       ভাইক পাইলন্ত,

আমিয়ো এৰাইলো শোক ॥৩

হেন বুলি বহু,       নৃত্য গীত কৰি,

পৰ্ব্বত শিখৰে চড়ি ।

দেৱ ভোগ যোগ্য,       কল মৌ ফলত,

লগাইলা গৈয়া দাদৰি ॥৪

দৌলৰ সমান,       মউ বাস তুলি,

মুখত দিয়া চোবাৱে ।

অমৃত সদৃশ,       শ্ৰীফল ভুঞ্জিয়া,

তৃপিতিক বৰ পাৱে ॥৫

ইগাছে সিগাছে,       জলকা জলোকি,

ফল খান্ত বাছি বাছি ।

সৰোবৰে নামি,       জল পাক কৰি,

খানিক বিশ্ৰামি আছি ॥৬

মন পৱনৰ,       বেগে নামি আসি,

পাইলা পৰ্ব্বতৰ হেঠ ।

ৰাম সুগ্ৰীৱক,       বেঢ়িয়া বসিল,

গণ্ডগোল কৰি পেট ॥৭

সুগ্ৰীৱ বোলন্ত,       শুনা হনুমান,

ৰামৰ আদেশ লৈয়ো ।

গন্ধ মাৰ্দ্দনৰ,       গিৰিৰ শিখৰ,

পূৰ্ব্বৰ থানত থৈয়ো ॥৮

ব্ৰহ্মায়ে সৃজিলা,       এৰম্য প্ৰদেশ,

দেৱভোগ্য উপভোগ ।

ইটো পৰ্ব্বতক,       এথানে থৈবেক,

তোমাৰ নুহিকে যোগ ॥৯

সবাকে প্ৰণাম,       কৰি বায়ুসুতে,

পূৰ্ব্বে আনিবাৰ মতে ।

পৰ্ব্বত শিখৰ,       দুই হাতে ধৰিয়া,

চলিলা মাৰুত পথে ॥১০

লঙ্কাত থাকিয়া,       ৰাৱণ নৃপতি,

মাৰুতিক ভেট পাইল ।

মুখ্য মুখ্য বীৰ,       মহা বলৱন্ত,

ৰাক্ষস বল মতাইল ॥১১

কৈৰা মহোদৰ,       ঘোৰ নিশাচৰ,

সিংহমুখ তালজঙ্ঘ ।

কঙ্ক ভুণ্ড বীৰ,       এবজ্ৰ নয়ন,

উলুকামুখ অভঙ্গ ॥১২

হস্তী কৰ্ণ মেঘ-,       বৰ্ণ আসিয়োক,

আমাৰ বচন কৰাঁ ।

হনুমন্ত বীৰ,       পৰ্ব্বত লৈযান্ত,

মায়াবলে তাঙ্ক ধৰাঁ ॥১৩

এতেক শুনিয়া,       ৰাক্ষস সকলে,

বেঢ়িলা গৈয়া আকাশ ।

সম্বুধি বোলয়,       শুনৰে বানৰ,

জীৱন্তে আজি নমাস ॥১৪

হাতে ধৰিবাৰ,       আশা নাহি তোৰ,

পৰ্ব্বত লৈযাস ধৰি ।

হৰি হৰে আজি,       ৰাখিতে নপাৰে,

তোক নিবোঁ বন্দী কৰি ॥১৫

মাৰুতি বোলন্ত,       আমি নগণওঁ,

তোৰ যত মায়াবল ।

দুই হাতে পৰ্ব্বত,       ধৰিয়া পাপিষ্ঠ,

মাৰিবো আজি সকল ॥১৬

নখ দান্ত মোৰ,       অবকাশে আছে,

আৰো আছে দুই পাৱ ।

সবাহাকে আজি,       যমঘৰে নিবো,

মাৰিয়া লাঞ্জৰ ঘাৱ ॥১৭

এতেক শুনিয়,       ৰাক্ষস সকলে,

বেঢ়ি বোলে থাক থাক ।

খাণ্ডি জাঠি ধৰ,       ঘোৰ নিশাচৰে,

দিলেক অস্ত্ৰৰ জাক ॥১৮

মাৰুতি বীৰক,       প্ৰহাৰ দিলেক,

অস্ত্ৰ দশ দিশে যুৰি ।

কপি মহাবীৰে,       পৰ্ব্বত সহিতে,

এৰাইলন্ত গাৱমুৰি ॥১৯

হনুমন্ত বীৰে,       ৰাক্ষস বলক,

ক্ৰোধে খেদি লাগ পাইল ।

কাহাকো লাঠিৰ,       প্ৰহাৰ কাহাকো,

লাঞ্জৰ কোব বৈসাইল ॥২০

চৰণৰ নখে,       কতো বিদাৰিল,

কতো কঙ্কালত কোবে ।

লাঞ্জে মেঢ়াই কতো,       তুলি আম্ফালিল,

বস্ত্ৰ ধোৱে যেন ধোবে ॥২১

কাহাকো জঙ্ঘাৰ,       বাৰি মাৰিলন্ত,

কাহাকো দান্তে কামোৰে ।

অনেক বীৰক,       যমঘৰে নিল,

মাৰি বজ্ৰসম গোৰে ॥২২

বিগুটি বিগুটি,       ৰাক্ষসক বলক,

হনুমন্তে মাৰিলন্ত ।

মুখ্য মুখ্য যত,       ৰাক্ষস বলক,

লাঞ্জে বেঢ়াই ধৰিলন্ত ॥২৩

হনুমন্তে ধৰি,       টোপনা বাহন্তে,

ৰাক্ষসক বান্ধি টোপ ।

সোণাৰ গুনায়,       বান্ধি আছে যেন,

নীল উৎপলৰ থোপ ॥২৪

লাঙ্গুলে মেঢ়াইয়া,       মাৰ্গ তলে আনি,

বিক্ষেপ কৰি প্ৰবন্ধে ।

সেহি প্ৰহাৰতে,       কাণ ফাটি গৈলা,

নাক ফুটি গৈলা গন্ধে ॥২৫

অনেক প্ৰকাৰে,       ৰাক্ষস বলক,

মাৰুতি পৰাণ লৈলা ।

কাতি ভিতি কৰি,       লাঞ্জৰ হসোকি,

তালজঙ্ঘ পলাই গৈলা ॥২৬

ৰাৱণ ৰাজাত,       কাহিনী কহয়,

কাঢ়য় খৰ উশাস ।

সম্বুধি বোলন্ত,       দুৰ্জ্জন বানৰা,

সবাকো কৰিল নাশ ॥২৭

কাহাকো মাৰি,       জানুয়ে তাৰিয়া

কাহাকো লাঞ্জৰ বাৰি ।

কাহাকো মাৰিল,       হিয়াৰ সন্ধানে,

কাহাকো চৰণে তাৰি ॥২৮

হেনয় বিবিধ,       প্ৰকাৰে সমস্তে,

ৰাক্ষস মাৰি পেলাইল ।

কতো বীৰগণ,       বানৰ দুৰ্জ্জনে,

বাতকৰ্ম্মে উৰুৱাইল ॥২৯

কতোক্ষণে মোৰ,       উশ্বাস নাছিল,

তাৰ কাযে মই জীলোঁ ।

হেন অদভূত,       বলৰ কাহিনী,

তোমাৰ আগে কহিলো ॥৩০

হেন বাণী শুনি,       ৰাজা ৰাৱণৰ,

ভয় আতি ভৈলা ঘোৰ ।

সকলে বীৰক,       মাৰুতি মাৰিল,

কোলা শূন্য ভৈলা মোৰ ॥৩১

ৰাক্ষস মাৰিয়া,       গন্ধ মাদনক,

পাইলা বীৰ হনুমানে ।

সেহি মতে নিয়া,       গিৰিৰ শিখৰ,

থাপিলন্ত পূৰ্ব্ব থানে ॥৩২

দেৱগণে স্তুতি,       প্ৰশংসা কৰন্ত,

শুনন্ত বীৰে আশেষ ।

আৰ কতক্ষণে,       পৰিলন্ত আসি,

শ্ৰীৰাম দেৱৰ পাশ ॥৩৩

মাৰুতি বীৰক,       ৰাঘৱে বুলিল,

অনেক সাদৰ বাক ।

পৰ্ব্বতক নিয়া,       পূৰ্ব্ব থানে থৈলা,

কৰিলা হিত আমাক ॥৩৪

লক্ষ্মণ ভয়াইৰ,       পৰাণ ৰহিল,

তোমাৰ বলক পাই ।

সীতাত কি কাৰ্য্য,       মোহোঁৰ জানিবা,

মৰিল হন্তে লখাই ॥৩৫

মাতৃ ভাতৃ এৰি,       অযোধ্যাক ছাৰি,

কৰিলন্ত সাৰ মোৰ ।

আমিয়ো পাছতে,       মৰিলওঁ হন্তে,

লখাইৰ দাৰুণ শোকে ॥৩৬

শুনা সৰ্ব্বজন,       কেদিন জীৱন,

কিয় নাগুণাহা মনে ।

ধন জন যত,       ত্যজিয়া সবাকে,

চলিবা যম কৰণে ॥৩৭

ঘোৰ পৰলোক,       তৈত কেন হৈব,

নিচিন্তা তাৰ উপায় ।

দুৰ্ল্লভ ভাৰতে,       নৰতনু পাই,

বিফলে জনম যায় ॥৩৮

পৰম বান্ধৱ,       ঈশ্বৰ মাধৱ,

ইহলোকে পাৱে গতি ।

জানিয়া যতনে,       ৰামৰ চৰণ,

সদায়ে কৰাঁ ভকতি ॥৩৯

ভুঞ্জিবা ভুকুতি,       লভিবা মুকুতি,

নেৰিবা মুখত নাম ।

ধৰ্ম্ম শিৰোমণি,       পাপৰ আগনি,

ডাকি বোলাঁ ৰাম ৰাম ॥৪০