পৰীক্ষিত আৰু বেহেৰুৱা কাৰ্জি
পৰীক্ষিত আৰু বেহেৰুৱা কাৰ্জি

ৰাজাৰ মহীন্দ্ৰসিংহ হাথী লক্ষ্মীনাৰায়ণৰ ঠাঠ ভঙ্গাইলেক। আৰু লক্ষ্মীনাৰায়ণৰ দুই হাথী পৰীক্ষিতে ৰণত ধৰি অনিলেক। লক্ষ্মীনাৰায়ণে মাহাদৈ সহিতে ভাগি গল। পৰীক্ষিতৰ লগৰ এক পাঠানে লক্ষ্মীনাৰায়ণক ধৰিবাক খুজিলেক। পৰীক্ষিতে ধৰিবাক নেদিলেক, বোলে, “খুড়ী লগত আছে, ৰাজে গৰিহা কৰিবোক।” পাচে লক্ষ্মীনাৰায়ণ ৰণভঙ্গ হুই বেহাৰ গল। পাচে ধৰি আনা কাৰ্জিসকলে পৰীক্ষিতক সেৱা কৰিলেক। পাৰ কাৰ্জি সেৱা নকৰিলেক। ৰাজা পৰীক্ষিতে পাৰ কাৰ্জিত পুছিলেক, “আন কাৰ্জি মোক সেৱা কৰিলেক, তঞি দেখোঁ সেৱা নকৰিলি, কাৰণ কি?” পাৰ কাৰ্জি বোলে, “এই মুণ্ডে মহাৰাজা লক্ষ্মীনাৰায়ণক সেৱা কৰিছোঁ, তোমাক সেৱা কৰিবাক নোৱাৰোঁ।” সেই খঙ্গে নিতে দহোটা কৰি ডিয়া মাৰিছিল। তথাচো সেৱা নকৰিলেক। অনন্তৰে লক্ষ্মীনাৰায়ণৰ কটকী পৰীক্ষিতৰ ঠাই পঠাই দিলে, বোলে, “মোৰ কাৰ্জিসকল এৰি দেওক।” পৰীক্ষিতে বোলে, “মোৰ বাপৰ ছত্ৰ বেহাৰত এৰি আহিছি, মোক সেই ছত্ৰ দিওক।” পাচে ছত্ৰ দি পঠাইলেক, পৰীক্ষিতেও বঁটা-বাহন দি কাৰ্জিসকলক বিদায় দিলেক। পাচে পাৰ কাৰ্জি পৰীক্ষিতক সেৱা কৰিলেক। ৰাজা বোলে, “আগে যে সেৱা নকৰিলি, এতিয়া সেৱা কৰিলি, কাৰণ কি?” সি বোলে, “মহাৰাজা লক্ষ্মীনাৰায়ণ যেমত তুমিও সেমত। কিন্তু তেতিয়া সেৱা কৰিলি বুলিবা জীউৰ কাতৰে সেৱা কৰে।” এতেকে কাৰ্জিসকল বিদায় হ’ল। ২১॥