ৰামচন্দ্ৰৰ বাকলি বস্ত্ৰ পৰিধাণ
<big>১৫ অধ্যায়<big> 

ৰামচন্দ্ৰৰ বাকলি বস্ত্ৰ পৰিধান

শুনিয়া কৈকেয়ী আতি সহৰিষ মনে ।

তিনিকো বাকলি বস্ত্ৰ দিলা তেতিখনে ॥১

লাজ এৰি বোলয় নিষ্ঠুৰ মন কৰি ।

চীৰ পিন্ধি চল ঝাণ্টে দেশ পৰিহৰি ॥২

ভৰতে আসিয়া লৌক এহি দণ্ডপাট ।

চৌধয় বৰিষ লাগি বনবাস খাট ॥৩

দেৱাঙ্গ বস্ত্ৰক তেজিলন্ত তেতিক্ষণে ।

পিন্ধিলা বাকলি বস্ত্ৰ শ্ৰীৰাম লক্ষ্মণে ॥৪

সীতাদেৱী থৈলন্ত গলত চীৰবাস ।

মৃগী যেন দেখিয়া গলত লৈল পাশ ॥৫

লাজে নমাইলন্ত মাথ জনকৰ জীৱ ।

স্বামীৰ পাশত ধীৰে ধীৰে ভৈলা থিয় ॥৬

শুনিয়োক প্ৰভুৰাম মোৰ নিজপতি ।

কেন মতে চীৰ পিন্ধো কহিয়ো সম্প্ৰতি ॥৭

হেন বুলি চীৰ নেত্ৰ উপৰে ধৰিল ।

মহাদই লোকে দেখি ক্ৰন্দন কৰিল ॥৮

হা বিধি বুলি ৰোল উথলিল জাৰি ।

সীতা গোঁসানীক লাগি নাহি পাট সাৰি ॥৯

ৰাজাবোলে পাপিষ্ঠী অখ্যাতি বৰ থৈলে ।

একে ৰামে বনে যাইতে বৰ মাগি লৈলে ॥১০

কিনো নিদাৰুণী তোৰ পাপৰ শৰীৰ । 

লক্ষ্মণ সীতাক কেনে পিন্ধাৱস চীৰ ॥১১

ৰাঘৱে বোলন্ত বাপ তযু পাৱে ধৰোঁ ।

একুটীৰ পুত্ৰ মই আইক পৰিহৰোঁ ॥১২

মোহোৰ বিয়োগে আইৰ জীৱন সংশয় ।

হেন কাজ কৰা যেন তান প্ৰাণ ৰয় ॥১৩

পৰিলা কৌশল্যা মাৱ শোকৰ সাগৰে ।

ইহাৰ শৰীৰ ৰক্ষা কৰাঁ নিৰন্তৰে ॥১৪

হেন শুনি নৃপতি বিহ্বল আতি ভৈলা ।

ভূমিত পৰিয়া তেতিখনে মূৰ্চ্ছা গৈলা ॥১৫

কতোক্ষণে চেতন লভিয়া মহাৰাই ।

কৰিলা আদেশ ৰাজা সুমন্ত্ৰক চাই ॥১৬

মোৰ ৰথখান আন শীঘ্ৰে ঘোড়া সাজি ।

ৰামে বনে যাহন্তে সাৰথি হুয়ো আজি ॥১৭

ৰাজাৰ আদেশ মন্ত্ৰী মাথে তুলি লৈয়া ।

সব সাজে ৰথ সাজি আনিলন্ত গৈয়া ॥১৮

ভণ্ডাৰীক নৃপতিয়ে কৰিলা হাঙ্কাৰ ।

সীতাক দিয়োক ৰাজ যোগ অলঙ্কাৰ ॥১৯

ৰাজাৰ বচন মন্ত্ৰী শিৰোগতে লৈয়া ।

তেখনে আনিলা দিব্য অলঙ্কাৰ গৈয়া ॥২০

নৃপতি বোলন্ত কুল বোহাৰী আমাৰ ।

পৰিচ্ছেদা দেখোঁ পিন্ধিয়োক অলঙ্কাৰ ॥২১

তেতিক্ষণে সীতা বল্কলক তেজিলন্ত ।

সুনিৰ্ম্মল বস্ত্ৰ পৰিধান কৰিলন্ত ॥২২

শাশু পাঞ্চশতে পিন্ধাইলন্ত অলঙ্কাৰ ।

মুকুট কুণ্ডল গ্ৰীৱে সাতেসৰি হাৰ ॥২৩

নেপুৰ পগৰি আনো অলঙ্কাৰ যত ।

থানে থানে প্ৰতি প্ৰতি পিন্ধাইলা সমস্ত ॥২৪

কঙ্কণ কুণ্ডল ৰত্নাঙ্গুলী আৰো কাঞ্চী ।

সমস্ত শৰীৰ অলঙ্কাৰে নিলা খাঞ্চি ॥২৫

মঙ্গল কৰিলা ভালে জনকৰ জীৱে ।

গাৱচালি কৌশল্যায়ো ধৰিলন্ত গ্ৰীৱে ॥২৬

মাৱে জীৱে যেন ধৰিলন্ত গলে গলে ।

লোহো মলচিলা সীতা নেত্ৰৰ অঞ্চলে ॥২৭

মাথাত চুম্বন দিয়া ৰামৰ জননী ।

বোলন্ত শুনিয়ো মাৱ জনক নন্দিনী ॥২৮

নিৰ্গুণ সুস্বামী তোৰ দুৰ্গতি পতিত ।

আৰ মান নাসাধিয়া কৰিবাহাঁ হিত ॥২৯

সীতায়ে বোলন্ত মাৱ তেজা চিন্তা শোক ।

ইতৰ নাৰীৰ সম নেদেখিবা মোক ॥৩০

সুস্বামী থাকন্তে শোভে সবে অলঙ্কাৰ ।

স্বামী হীন হৈলে হোৱে সবে ছাৰখাৰ ॥৩১

পৰিমিত ধন মাত্ৰ দেন বাপ ভাই ।

পুত্ৰত থাকিলে ধন হাততো নাপাই ॥৩২  

স্বামীৰ ধনক সুখভোগে কৰে দান ।

কোন নাৰী কৰাৱে স্বামীক অপমান ॥৩৩

কোকিল শোভন হোৱে সুশোভন ৰাৱে ।

নাৰীগণ শোভে পতিব্ৰতা ধৰ্ম্মভাৱে ॥৩৪

পুৰুষ শোভন গুণ সদা বিদ্যাভাৰে ।

তাপস শোভন হোৱে ক্ষমা অলঙ্কাৰে ॥৩৫

শুনিয়ো গোঁসানী বোলোঁ সীতা পৰবাসু ।

জন্মে জন্মে ৰাম স্বামী তুমি হৈবা শাশু ॥৩৬

কৌশল্যা শুনিলা হেন বচন কুশল ।

হৰিষ বিষাদে পৰে নয়নৰ জল ॥৩৭

ৰামৰ গলত ধৰি বুলিলা বিশেষ ।

সীতাক ৰাখিয়া যত্নে দিলা উপদেশ ॥৩৮

সুকুমাৰ বাপ মোৰ লক্ষ্মণ কুমাৰ ।

তাহাঙ্কো দেখিবা যেন নিজ কলেৱৰ ॥৩৯

ৰাঘৱে বোলন্ত মাৱ তেজিয়োক চিন্তা ।

লক্ষ্মণ ডাহিন বাহু ছায়াঁ মোৰ সীতা ॥৪০

আঙ্ক পৰাভৱে পশে হৰত শৰণে ।

পাতি মলছিল তাৰ যমৰ কৰণে ॥৪১

মোৰ লগে শোভন লক্ষ্মণ বীৰবৰ ।

ৰবিতলে নাহিকে আমাক সমসৰ ॥৪২

একে আৰো অগ্নি মই লক্ষ্মণ পৱন ।

ৰিপু অৰণ্যক কৰিবোহোঁ পুৰি ছন ॥৪৩

কৌশল্যা মুঠিক ধৰি হানিলন্ত হিয়ে ।

চাপিয়া ধৰিলা গৈয়া লক্ষ্মণৰ গ্ৰীৱে ॥৪৪

শুন শুন বাপু মোৰ লক্ষ্মণ কুমাৰ ।

সীতাক ৰাখিবা ভালে বনৰ ভিতৰ ॥৪৫

লক্ষ্মণে বুলিলা বাণী যোৰ হাত কৰি ।

চিন্তা তেজিয়োক শোক মন্যু পৰিহৰি ॥৪৬

সীতাৰ নিমিত্তে মাৱ নকৰিবা ভয় ।

ধনু ধৰি ৰাখিবোহোঁ লক্ষ্মণ দুৰ্জ্জয় ॥৪৭

অশ্বিনীকুমাৰো মোক নুহিবন্ত সম ।

হাতে ধনুশৰ ধৰি জিনিবোহোঁ যম ॥৪৮

কাল বিকালক জিনি কীৰ্ত্তি বৰ থৈবোঁ ।

মহেশৰ হাতৰ ত্ৰিশূল কাঢ়ি লৈবোঁ ॥৪৯

একেশ্বৰে জিনিবোঁ সকলে দেৱাসুৰ ।

মুঠিতে কৰিবোঁ বাসৱৰ বজ্ৰ চূৰ ॥৫০

হাতে ধৰি ছিণ্ডিবোহোঁ বৰুণৰ পাশ ।

গদা ভাঙ্গি কুবেৰক কৰিবোঁ উদাস ॥৫১

শ্ৰীৰামে বোলন্ত মাৱ তেজিয়োক তাপ ।

আশ্বাসিয়ো ভালে মোৰ দশৰথ বাপ ॥৫২

ভক্তিভাৱে তুষিয়ো শঙ্কৰ দেৱ হৰি ।

সত্ত্বৰে আসিবোঁ মই বনবাস তৰি ॥৫৩

সুবিনয় সুৰূপ পুত্ৰৰ শুনি বোল ।

স্ত্ৰীসব মাজে ভৈল ক্ৰন্দনৰ ৰোল ॥৫৪

ক্ৰৌঞ্চ সমূহে যেন নাদয় আকাশে ।

ক্ৰন্দনৰ উৰ্ম্মি দশৰথৰ আবাসে ॥৫৫

ৰাম সীতা লক্ষ্মণ ৰাজাক নমিলন্ত ।

পুনু পুনু পাৱে ধৰি ধূলিক লৈলন্ত ॥৫৬

বন্দিলন্ত পাচত কৌশল্যা দেৱী মাৱ ।

অনন্তৰে নমিলন্ত সুমিত্ৰাৰ পাৱ ॥৫৭

চৰণ বন্দিলা লখাই বিনয় স্বভাৱে ।

বসাইলন্ত কোলাত সুমিত্ৰা নিজ মাৱে ॥৫৮

সাফল জীৱন মোৰ কল্যাণ সাধিলোঁ ।

কত জন্ম পুণ্যে মই হেন পুত্ৰ পাইলোঁ ॥৫৯

উদ্ধাৰিলি বংশক সাম্ফল উতপতি ।

জ্যেষ্ঠ ভাইত ভৈল তোৰ ইমত ভকতি ॥৬০

সীতা তোৰ মই সম ৰাম দশৰথ ।

অবিৰোধে চল বাপ কল্যাণৰ পথ ॥৬১

শুনা ৰামায়ণ মন সাৱধান কৰি ।

ভকতিক ইচ্ছা যাৰ ডাকি বোলাঁ হৰি ॥৬২