গুহকৰ সাহায্য দান
<big>৩৩ অধ্যায়<big>
 

<big>গুহকৰ সাহায্য দান<big>

গুহ নৃপতিক যেবে গৃহক পঠাইল ।

শত্ৰুঘন সমে শোকে নিদ্ৰাক নপাইল ॥১

যুগৰ সমান তান ৰজনী পোহাইল ।

ভৰতে মাতিয়া শত্ৰুঘনক জগাইল ॥২

প্ৰভাত সময় ভৈল কুলি তেজে ৰাৱ ।

গুহক বুলিয়ো ঝাণ্টে আনন্তোক নাৱ ॥৩

ভৰতে উঠিয়া পাছে মুখে দিলা জল ।

কৌশল্যা সুমিত্ৰা আদি জাগিলা সকল ॥৪

শত্ৰুঘনে বোলে কিয় জগাইলাহাঁ মোকে ।

জগায়া জগায়া মোক বাপ ভাইৰ শোকে ॥৫

গুহক আনিতে প্ৰতি দূতক পঠাইল ।

দূত নতো যান্তে গুহ আপুনি আইল ॥৬

গুহে বোলে উঠিয়োক ভৰত কুমাৰ ।

ভৰতে বোলন্ত ভৃত্য তইসে ৰামৰ ॥৭

অব্যাহতে সৈন্য মোৰ কৰায়োক পাৰ ।

তুৰিতে অনায়ো বাপ যতেক নৱাৰ ॥৮

হেন শুনি গুহ ৰাজা নথাকিল ৰহি ।

আপোনাৰ কটকক শীঘ্ৰে গৈলা বহি ॥৯

ভৰতৰ আজ্ঞা নিয়া শিৰত চড়াইল ।

তেতিক্ষণে শঞ্চশত নাৱৰা অনাইল ॥১০

নিৰন্তৰে নাৱৰা গঙ্গাত কেলি কৰে ।

কতো কতো নাৱত সহস্ৰ লোক ধৰে ॥১১

শঞ্চদশ শত লোক কাহাতো ধৰয় ।

কাহাতো ষোড়শ শত কাতো সতৰয় ॥১২

গৈলা লৰি ৰঙ্গে বৰ অশ্বগজ দলে ।

দিন গোটে পাৰ ভৈল কটক সকলে ॥১৩

পঞ্চিশে তিৰিশে চল্লিশে সে হাতী চড়ে ।

তথাপিতো নাৱ সব খানিকো নলৰে ॥১৪

পৰ্ব্বত সমান নাৱসৰ হাহি যাই ।

ছাপে ছাপে নাৱ যেন পৱন উড়াই ॥১৫

হস্তী ঘোড়া ৰথ পতি কটক অপাৰ ।

গুহৰ কিঙ্কৰ সবে কৰিলেক পাৰ ॥১৬

কতো হাণ্টি কতো ভুৰে কতো লোক ভেলে ।

কতো কতো সান্তৰিয়া পাৰহোৱে হেলে ॥১৭

গুহৰাজা যোৰহাতে সাকুত স্বভাজ ।

ভৰতৰ আগে গৈয়া যোগাইলেক নাৱ ॥১৮

ৰজতৰ পতা দিল সুবৰ্ণৰ ছাল ।

জমকে জমকে জ্বলে ৰতন পৱাল ॥১৯

বশিষ্ঠ প্ৰমুখ কৰি যত দ্বিজগণ ।

ৰাজভাৰ্য্যা যতেক ভৰত শত্ৰুঘন ॥২০

সেহি নাৱে ভৈলা গুহ আপুনি কাণ্ডাৰ ।

অব্যাহতে গঙ্গাৰ ভৈলন্ত সবে পাৰ ॥২১

পাৰহৈয়া ভৰতে গুহত শোধে কাজ ।

কোন পথে চলিবোঁ দেখিতে ভৰদ্বাজ ॥২২

নিষাদ নৃপতি পথ কৰিলা উদ্দেশ ।

সসৈন্য ভৰত ভৈলা বনত প্ৰবেশ ॥২৩

নদী নদ দুৰ্গ বন বহুত এৰাইল ।

প্ৰহৰ দেড়েকে গৈয়া প্ৰয়াগক পাইল ॥২৪

মহাক্ষেত্ৰ থান সিতো মুকুতি দুৱাৰ ।

সেনা সমন্বিতে সেহি থানে পয়সাৰ ॥২৫

শঙ্কৰক প্ৰণামি আসন ধৰিলন্ত ।

মাতৃগণ সমে প্ৰদক্ষিণ কৰিলন্ত ॥২৬

নিৰন্তৰে প্ৰজাক থৈলন্ত সেহি ঠাৱ ।

মন্ত্ৰীগণ সহিতে আৱৰ যত মাৱ ॥২৭

কুলগুৰু বশিষ্ঠক আগত লৈলন্ত ।

ভৰদ্বাজ থানে গৈয়া প্ৰবেশ ভৈলন্ত ॥২৮

বশিষ্ঠক দেখি ঋষি চালিলন্ত গাৱ ।

চমকিয়া আসনৰ নমাইলন্ত পাৱ ॥২৯

ভৰতক দেখি ভৈলা মনত উল্লাস ।

বশিষ্ঠ সহিতে ভৈল তত্তূল্য সম্ভাষ ॥৩০

মাৱে ভাই ভৰতেও প্ৰদক্ষিণ কৰি ।

কৰিলন্ত নমস্কাৰ ঋষিক সাদৰি ॥৩১

কৃতাঞ্জলি ধৰি পাছে আগে ভৈলা থিৱ ।

ঋষিয়ে বোলন্ত সবে হৈয়ো চিৰঞ্জীৱ ॥৩২

যথাযোগ্য ভৰদ্বাজে সবাকো অৰ্চ্চিল ।

বসিবাক লাগিয়া আসন অনাই দিল ॥৩৩

সাদৰ কৰিলা যেবে ঋষি ভৰদ্বাজে ।

সবহি বসিলা মুনি গণৰ সমাজে ॥৩৪