ৰামক মাৰিবলৈ ৰাক্ষস নিয়োগ
<big><big>১৬ অধ্যায় ।<big><big> 

<big>ৰামক মাৰিবলৈ ৰাক্ষস নিয়োগ ।<big>

ৰাজ্যত পশিয়া অন্তঃপুৰে পাছে গৈল ।

নিৰ্জ্জন থানত নিয়া জানকীক থৈল ॥১

ৰাক্ষসী লোকক তথা ৰক্ষণ বিহিল ।

সীতাক চাহিবা ভালে উপদেশ দিল ॥২

যেবে জানকীক আন পুৰুষে দেখয় ।

তোমাকে তাহাকে চাপি কাটিবো নিশ্চয় ॥৩

হীৰা মণি মাণিক সীতা যতেক মাগয় ।

শঙ্কা এৰি দিবা আনি যি কিছু লাগয় ॥৪

এহি বুলি ৰাজা নিজ মণ্জপ পাইলেক ।

মহাবীৰ আঠ গোটা মতাই আনাইলেক ॥৫

চন্দ্ৰকেতু কালকৰ্ণ বীৰ কম্পানন ।

যজ্ঞ শত্ৰু মহাবাহু ৰাক্ষস ভস্মকৰ্ণ ॥৬

তাল জঙ্ঘা সুপ্ৰতঘ্ন আঠ বীৰ ।

দেৱ সেবো সদৃশ নোহয় একৈকৰ ॥৭

শুনাঁ মহাবীৰগণ সাৱধান মনে ।

ঝাণ্টে কৰি যাহাঁ তুমি দণ্ডকাৰ বনে ॥৮

ৰাঘৱে মাৰিল মোৰ খৰ দূষণক ।

তাহাৰ ঘৰণী হৰি আনিলোঁ ঘৰক ॥৯

দুই ভাই মিলি কিবা আলোচয় কায ।

বাৰ্ত্তাক জানাহা গৈয়া দণ্ডকাৰ মাজ ॥১০

মাৰিবাক পাৰা যেৱে আতি বৰ ভাল ।

এতেকে পলাই মোৰ হৃদয়ৰ শাল ॥১১

আঠকো পঠাওঁ আমি কাৰ্য্যক উপেক্ষি ।

মহাবীৰ মাজে তোমাসাক ভালে দেখি ॥১২

নৃপতিৰ আদেশক শিৰে তুলি লৈল ।

ৰাজাক প্ৰণামি আঠো বীৰ লৰি গৈল ॥১৩

ৰাক্ষসক মাৰি ৰামে কীৰ্ত্তি বৰ থৈল ।

তথা গৈয়া সবে লুকি দিয়া থিত ভৈল ॥১৪

আঠ গোটা নিশাচৰ পঠায়া ৰাৱণে ।

কৃত কৃত্য ভৈলোঁ হেন মানিলেক মনে ॥১৫

অন্তেষ পুৰক লাগি গৈল তেতিক্ষণে ।

সীতাক ৰাখয় দেখে ৰাক্ষসিনীগণে ॥১৬

শৰীৰ ভেদিল তাৰ মদনৰ বানে ।

তেতিক্ষণে চলি গৈল জানেকীৰ থানে ॥১৭

সম্বুধিয়া সীতাক বোলয় লঙ্কেশ্বৰ ।

দেখ দেখ জানকী মোহোৰ ধৌলিৱৰ ॥১৮

আমাৰ থানত নজানিয় তাপ শীত ।

চন্দ্ৰ সূৰ্য্যে অনুকূলে সেৱা কৰে নিত ॥১৯

মোহোৰ সে মন জানি বায়ু কৰে গতি ।

দেৱাসুৰগণে মোক কৰয় প্ৰণতি ॥২০

চন্দ্ৰ জ্যোতি বাস সূৰ্য্যপথ পাইল ।

শুক্ল মেঘ খন যেন আকাশে উধাইল ॥২১

ভূমি সব দেখি সীতা সুৱৰ্ণ ৰতন ।

হেন দেখি জানকী মোহোত দিয়া মন ॥২২

শুনিয়োক সীতা সৈন্য যতেক আমাৰ ।

সত্যে সত্যে মই সবে লেখা দিবোঁ তাৰ ॥২৩

বাষষ্ঠি হাজাৰ মুখ্য ৰাক্ষসৰ বল ।

তেহ্নয় দুইগুণ মুখ্য পিশাচ সকল ॥২৪

একৈ একৈ ভৃত্য আছে সহস্ৰ সহস্ৰ ।

অনুকূলে সেৱা কৰি থাকয় অজস্ৰ ॥২৫

ৰণভূমি যান্তে চান্তি চলে ছাৰি পাখ ।

প্ৰত্যেকৰ লগে পাইক বাইশ বাইশ লাখ ॥২৬

বাল বৃদ্ধ এৰিয়া সৈন্যৰ দিলোঁ লেখ ।

মন্যু পৰিহৰি মোক শুভদৃষ্টি দেখ ॥২৭

ৰামক এৰিয়া সীতা মোত কৰ ভাৱ ।

মই হেন স্বামী নাৰী ভৰি নগৰাৱ ॥২৮

এতিনি ভুৱনে জান সকলে আমাৰ ।

সোণ ৰূপ ৰজত মানে মাণিক ভণ্ডাৰ ॥২৯

হস্তী ঘোড়া ৰথ মোৰ ত্ৰৈলোকতে সাৰ ।

সমৰ্পিলোঁ তোমাত সকলে ৰাজ্য ভাৰ ॥৩০

সহস্ৰ সংখ্যাত মোৰ যত পটেশ্বৰী ।

দাসী দাস আছে যত আৰু মন্দোদৰী ॥৩১

সবে তোত খাটোক চৰণে সেৱা কৰি ।

যাক যেন যোগ্য দিৱা হাত তোলা কৰি ॥৩২

যেহি আজ্ঞা কৰ সীতা সাধিবাক পাৰি ।

মইয়ো তোৰ ভৈলোঁ ভাতুটিৰ অধিকাৰী ॥৩৩

হৃদয়ৰ দুঃখ বান্ধৈ দূৰে পৰিহৰ ।

ত্ৰিভুৱন নাথ ৰাৱণক স্বামী বৰ ॥৩৪

মোক ৰামে মাৰিবন্ত মনে আছে চান্দি ।

কহিত শুনিলি সীতা মই ভৈলোঁ বন্দি ॥৩৫

অগনি শিখাত কোনে যাস কৰিবেক ।

মোকত নজানোঁ একবীৰে জিনিবেক ॥৩৬

মোকে যোৰ নাই গড় আৱৰ দুৰ্জ্জয় ।

চতুৰ্দ্দিশে বেঢ়ি ঘোৰ সাগৰ আছয় ॥৩৭

ৰামে তোক নিব হেন আশা পৰিহৰ ।

চৰণত ধৰোঁ মোক অনুগ্ৰহ কৰ ॥৩৮

পুষ্পক বিমান তিনি ভুৱনতে সাৰ ।

ইহাতে ৰমণ হৌক তোমাৰ আমাৰ ॥৩৯

দশগোটা শিৰে তোৰ চৰণত ঝাণ্টো ।

মুখে খেৰ ধৰিয়া কাতৰি কৰি মাতোঁ ॥৪০

ৰাজ ৰাজেশ্বৰ মই তোৰ ভৈলোঁ দাস ।

ইহাত অধিক কিনোঁ বহুমান চাস ॥৪১

বিৰহ অগনি মোৰ পোৰে কলেৱৰ ।

অধৰ অমৃত দানে উপশম কৰ ॥৪২

ৰাৱণৰ বোল শুনি জানকী গোসাঁনী ।

তুলত অগনি যেন বুলিলন্ত বাণী ॥৪৩

দশৰথ বধু মই ৰামৰ ঘৰণী ।

আসিয়া মিলিলোঁ তোৰ কুলসংহাৰিণী ॥৪৪

দীৰ্ঘবাহু মহাবীৰ সুস্বামী আমাৰ ।

বিতোপন দেহা যেন কাম অৱতাৰ ॥৪৫

একোএ প্ৰকাৰে তাঙ্ক তই নোহে তুল ।

মাণিকৰ আগে যেন লোহচৰ ফুল ॥৪৬

পূৰ্ব্বে অস্ত সূৰ্য্য যেৱে পশ্চিমে উদিত ।

তথাপিতো জানকীৰ নলৰিব চিত্ত ॥৪৭

বৰ্ব্বৰ ৰাৱণ তই নুবুজস কায ।

আমাক লাঘৱ বাক্য পাপিষ্ঠ নিলাজ ॥৪৮

মহেশৰ জটত অঙ্কুশ দিতে চাস ।

নৰকৰ পলু স্বৰ্গ ভোগে কৰ আশ ॥৪৯

আসন্ন কালত তোৰ বিনাশন বোধ ।

সিকাৰণে মোক তই বোল অনুৰোধ ॥৫০

মোহোৰ একান্ত পতি ৰাম প্ৰাণনাথ ।

চৰণে নুচুবোঁ পৰ পুৰুষৰ মাথ ॥৫১

শঙ্কৰ ব্ৰহ্মাত যেৱে পৈশস শৰণ ।

তথাপিতো ৰাম হাতে তোহোৰ মৰণ ॥৫২

তোহোক ৰাখন্ত যদি দশ দিগপাল ।

তথাপিতো ৰাম তোৰ হৈব যমকাল ॥৫৩

স্বামী আগে থাকন্তে আনিলি হন্তে যেৱে ।

বিৰাধৰ মতে যম গৈলে হন্তে ডেৱে ॥৫৪

নাৰী চোৰা পাপিষ্ঠ তোহোক আছোধিক ।

এৱে তই বীৰ আসি বোলাৱস কিক ॥৫৫