হনুমন্ত আৰু জম্বুমালীৰ যুদ্ধ
<big>২২ অধ্যায়<big> 

হনুমন্ত আৰু জম্বুমালীৰ যুদ্ধ ।

প্ৰহস্তৰ পুত্ৰক কৰিল সনমান ।

চল জাম্বুমালী বানৰাক বান্ধি আন ॥১

প্ৰহস্তৰ পুত্ৰ জম্বুমালী বীৰবৰ ।

বিকট দশন যেন আটাইল গড় ॥২

কাল মেঘ সম দেহা বীৰ মহাবল ।

মাথা গোট থূল যেন পৰ্ব্বত সচ্চল ॥৩

আৰকত পুষ্পমালা তাৰ মাথে দিল ।

ৰঙ্গনীয়া বস্ত্ৰে তাৰ গাৱ আবৰিল ॥৪

গৰ্দ্দভ যুগুত ৰথ খান চলি যাই ।

আতি মদ গৰ্ব্বত কাহাকো ডৰ নাই ॥৫

বজ্ৰৰ সদৃশ তাৰ ধনুৰ টঙ্কাৰ ।

গগনৰ অন্তক শবদ গৈল যাৰ ॥৬

দেখিলেক বানৰক তোৰণ উপৰে ।

বাহু দুইত প্ৰহাৰিল তীক্ষ্ণ দশ শৰে ॥৭

মাথাত বিন্ধিল একগোটা কনিয়ানি ।

অৰ্দ্ধচন্দ্ৰে বদনক পেলাইলেক ছানি ॥৮

জধিৰে পৱনসুত দেখিতে বিড়িঙ্গ ।

ৰণক হৰিষে হনুমন্তে দিলা ৰিঙ্গ ॥৯

তন দুতয়ৰ মাজে দশ শৰে ঠাসি ।

খল খলি কৰি বীৰে তুলিলেক হাসি ॥১০

এবে যেবে জীৱস মোহোৰ শৰঘাত ।

আনো যেন ধসমসি নকৰে লঙ্কাত ॥১১

শৰ পায়া হনুমন্তে ক্ৰোধে বৰ জ্বলে ।

পৰ্ব্বতেক মাৰিলন্ত শৰীৰৰ বলে ॥১২

জম্বুমালী দেখে ধাই আসে বৰ টানে ।

পৰ্ব্বতক কাটিলেক দশ গোটা বাণে ॥১৩

গিৰি মিছা ভৈল দেখি ক্ৰোধে হনুমন্ত ।

আতি বৰ শাল বৃক্ষ উপাৰি লৈলন্ত ॥১৪

কুমাৰৰ চাক যেন ফুৰাইলন্ত ধৰি ।

জম্বুমালী বীৰৰ শিৰক লক্ষ্য কৰি ॥১৫

বৃক্ষগোট ফুৰি আসে দেখি নিশাচৰে ।

সিয়ো বৃক্ষ কাটিল দাৰুণ ছয় শৰে ॥১৬

বাহু দুইত বিন্ধিল নিশিত দশবানে ।

কপালত এক গোটা বিন্ধিল সন্ধানে ॥১৭

শৰঘাৱে মাৰুতিয়ো ক্ৰোধ বৰ কৰি ।

সদৃঢ় পৰিঘ গোট হাতে তুলি ধৰি ॥১৮

দুইহাতে কোবেক বৈসাইলা কপিৰাজে ।

জম্বুমালী ৰাক্ষসৰ হৃদয়ৰ মাজে ॥১৯

হিয়াত পৰিল যেবে পৰিঘৰ বাৰি ।

তেতিক্ষণে তাহাৰ পৰাণ গৈল ছাৰি ॥২০

যতেক আছিল তাৰ যুদ্ধৰ সম্ভাৰ ।

চূৰ্ণীকৃত ভৈল নেদেখিল তাক আৰ ॥২১

জম্বুমালী বীৰ যেবে ৰণত পৰিল ।

শুনিয়া ৰাৱণ ৰাজা ক্ৰোধত জ্বলিল ॥২২

মন্ত্ৰী পুত্ৰগণ সবে আদেশ কৰিয়া ।

সবে মিলি বানৰাক আনিয়ো ধৰিয়া ॥২৩

আদেশ কৰিলা যেবে ৰাক্ষসৰ নাথে ।

বায়ু সম ঘোঁড়াক জুৰিল আথে বেথে ॥২৪

মন্ত্ৰীপুত্ৰ সবে চলি গৈল একেবাৰে ।

দশোদিশ পুৰিলেক ধনুৰ টঙ্কাৰে ॥২৫

মাথা সব থুলন্তৰ পৰ্ব্বত সচ্চল ।

কাল মেঘদল যেন ৰাক্ষসৰ বল ॥২৬

সকলে মন্ত্ৰীৰ পুত্ৰ বিমৰিষ কৰি ।

অস্ত্ৰৰ প্ৰহাৰ দিল চৌভিতি আবৰি ॥২৭

কৌতূহলে আটাসেক দিল হনুমন্তে ।

আকাশক ডেৱা দিলা তোৰণৰ হন্তে ॥২৮

কাণ্ডে হানি যত মান দূৰক নপাই ।

তহিতে থাকিলা বীৰে অস্ত্ৰক এৰাই ॥২৯

সেনামাজে মাৰুতি পৰিলা বেগ টানি ।

হস্তী ঘোঁড়া সেনা মাৰে মুণ্ডে মুণ্ডে হানি ॥৩০

মন্ত্ৰী পুত্ৰগণ বীৰে বিগুটি মাৰিয়া ।

কাৰো বজ্ৰ নখে চিৰি টেটু ভসাৰিয়া ॥৩১

কাহাকো লাঙ্গুলবাৰি কাকো লাথি গোৰে ।

কাহাকো টোকৰে আন্থু মুকুতি কামোৰে ॥৩২

কিল ভুকু ঘৰাকাতি কঙ্কালত কোবে ।

কাকো তুলি আছাৰন্ত বস্ত্ৰ যেন ধোবে ॥৩৩

মন্ত্ৰী পুত্ৰ সকলকো পাছে ধৰি আনি ।

কপালে কপালে সবে ঠেকাঠেকি হানি ॥৩৪

সাগৰত যেন মত্স মাৰিল মগৰে ।

সব সেনা মাৰিলেক পৱন কুমাৰে ॥৩৫

শোণিতৰ নদী বহে সমৰ ভূমিত ।

অগম্য ভৈগৈল অস্থি মাংসে পঙ্কাবৃত ॥৩৬

হস্তীসব উটে ঘোড়া সব যাই ভাসি ।

তোৰণত বসি বীৰে তুলিলেক হাসি ॥৩৭

মন্ত্ৰী পুত্ৰ বধ শুনি ৰাৱণৰ ভয় ।

মনত বিষাদে ৰাজা পৰম বিস্ময় ॥৩৮

কিনো আপদেক আসি মিলিল লঙ্কাৰ ।

আৱে পাতি মলছিল দুষ্ট বানৰাৰ ॥৩৯