দশৰথৰ মনত দুখ
<big>৭ অধ্যায়<big> 

দশপথৰ মনত দুখ

পদ

বাপৰ ইন্দ্ৰক প্ৰতি ভৈল ক্ৰোধ মন ।

বান্ধিয়া আগত আনি দিবো এতিক্ষণ ॥১

দশ দিক পাল পূব খোজা নৃপবৰ ।

বশ্য কৰি দিবো আজি ধৰি ধনুশৰ ॥২

পিতৃপুৰ পয়ান কৰিবো একেশ্বৰ ।

বন্দি কৰি আনিবো যমৰ পৰিকৰ ॥৩

ক্ষত্ৰ বীৰ যতেক আছয় ৰবিতলে ।

কেহো নোহে শকত মোহোক বাহুবলে ॥৪

কাহাকো মাৰিবো কাকো কমৰত ধৰি ।

বাপৰ আগত বান্ধি দিবো জড় কৰি ॥৫

গজ কন্ধে বীৰ মোক নাহি সমসৰ ।

ঘোঁড়াৰ পিঠিত মই অজয় পাথৰ ॥৬

ৰথে বা পয়দে মোক কেহো নোহে সম ।

অৰি বিমৰ্দ্দন সাক্ষাতে মই যম ॥৭

ত্ৰিভুবন বীৰ সমে একেশ্বৰ যোড়োঁ ।

দুৰ্জ্জয় মালক সবে ধৰি ঘাৰ মোড়োঁ ॥৮

মহা মহা বীৰৰ হৃদয় কোণ্ডে ফোড়োঁ ।

খাণ্ডাৰ প্ৰহাৰে আজি ৰিপুশিৰ তোড়োঁ ॥৯

সাতে দ্বিপা পৃথিবী ৰুধিৰ ময় কৰি ।

তিনি সাত বাৰ ফুৰি ক্ষত্ৰিয় সংহৰি ॥১০

হেন যমদগ্নি ৰাম দুৰ্জ্জয় শৰীৰ ।

কান্ধত কুঠাৰে মোৰ আগে ভৈল থিৰ ॥১১

জিনিলোহো তাহাক বাপৰ বিদ্যমান ।

নিষ্প্ৰভ হুয়া গৈলা আপোনাৰ থান ॥১২

দেখিলন্ত আপুনি নৃপতি দশৰথ ।

শৰে হানি নিৰুধিলো তান স্বৰ্গ পথ ॥১৩

দেৱৰাজ হৈবাক বাপৰ আছে মন ।

ইন্দ্ৰক খেদায়া থাপিবোহোঁ এতিক্ষণে ॥১৪

সুৰগণ বন্দীকৰি দিবোহোঁ সকলে ।

স্বৰ্গ ভোগ ভুঞ্জন্তোক মোৰ বাহুবলে ॥১৫

অভিলাষ আছে যেবে চৌদান্ত নাগত ।

দিগ্গজক বন্দী কৰি দিবোহো আগত ॥১৬

বহুতৰ বিতক বাপৰ মন জানি ।

মেৰু গিৰি উপাৰি আগত দিওঁ আনি ॥১৭

মোহোৰ আগত কিছু নোহে দেৱাসুৰ ।

মুঠিৰ প্ৰহাৰে পৰ্ব্বতক কৰোঁ চূৰ ॥১৮

আজ্ঞা বাধে আসি যেবে নৃপতি নিকৰ ।

জিনিয়া আনিবো আজি ৰণৰ ভিতৰ ॥১৯

হাতত নৰাচ ধৰি পৃথিবীক ভেদোঁ ।

মুখ্য মুখ্য নাগৰ ফনাক সবে ছেদোঁ ॥২০

আজ্ঞা পাই বাপৰ পাতাল পুৰে যাওঁ ।

সৰ্পৰাজ বাসুকীক বান্ধিয়া ভেটাও ॥২১

নিৰন্তৰে নাগক অন্তক লাগি নিবো ।

শৰৰ সন্ধানে সাত সাগৰ শুষিবো ॥২২

ৰত্ন সৱ দিয়া মন বাপৰ পূৰিবো ।

তিনি ভুবনক নুহি একত্ৰ কৰিবো ॥২৩

ব্যাঘ্ৰ মুখ চন্দ্ৰ মুখ চন্দ্ৰ জেতাপন ।

দীৰ্ঘবাহু সুবাহু প্ৰচণ্ড সমৰ্দ্দন ॥২৪

সমভন নতাসন সমুদ্ৰ সমান ।

ত্ৰিভুবন কম্পন সৱ পাতাল নাশন ॥২৫

ধেনুক প্ৰলম্ব বাণ নৰক সমুৰ ।

অনুহ্ৰাদ হ্ৰাদ এক নয়ন প্ৰবৰ ॥২৬

এহি আদি কৰিয়া দুৰ্জ্জয় মহাসুৰ ।

একো একো বীৰে দেৱ দৰ্প কৰে চূৰ ॥২৭

দেৱগণ গজ যেন অসুৰ কেশৰী ।

লোমৰ সন্ধানে কাঁপে নাগৰ নগৰী ॥২৮

বাপৰ আজ্ঞায়ে এসম্বাত মান ছাৰোঁ ।

সকলে দানব মুণ্ডে মুণ্ডে হানি মাৰোঁ ॥২৯

তিনিয়ো ভুবনে মোক নাহি সমসৰ ।

বাপক কৰিবো তিনি ভুৱন ঈশ্বৰ ॥৩০

যুবত হৈবাক ইছা বাপৰ মনত ।

তান বৃদ্ধ ভাৰ লৈয়া কৰোঁ পৰিৱৰ্ত্ত ॥৩১

ঘোৰ পাপ কৰি কোনে জনিল তৰাস ।

তান পৰিবৰ্ত্তে নৰকত দিবো বাস ॥৩২

পুত্ৰ হুয়া নকৰয় পিতৃক নিস্তাৰ ।

সিটো পুত্ৰ ভৈল পৃথিবীৰ মহাভাৰ ॥৩৩

জীয়ন্তে নোপোষে মৰিবাক বাট চাই ।

নৰক ভুঞ্জিতে সিটো কৰয় উপাই ॥৩৪

বাপৰ আজ্ঞাক বাধে আছো তাক ধিক ।

আজ্ঞা কৰাঁ যেবে ঘৰে ঘৰে মাগোঁ ভিখ ॥৩৫

দেশান্তৰ কৰোঁ নোহেহাতে খাণ্ডা ধৰোঁ ।

হৃদয়ত খাণ্ডা হানি প্ৰাণ পৰিহৰোঁ ॥৩৬

নিষ্ঠে বোলোঁ যদ্যপি বাপৰ আজ্ঞা পাওঁ ।

ৰাজ্য পৰিহৰি তেবে বনবাসে যাওঁ ॥৩৭

যেহি বোলাঁ পিতৃ তাকে কৰিবাক পাৰোঁ ।

নোবোলন্ত কিছু পিতৃ আত মই হাৰোঁ ॥৩৮

মৰিব বচন শুনি প্ৰগুণ স্বভাৱ ।

নিষ্ঠুৰ বুলিতে লৈল ভৰতৰ মাৱ ॥৩৯