বসন্ত
মালতী ফুলিল, সেউতী উঠিল,

কেতেকী গা-মুৰি দিলে,

সুৰীয়া কুলিয়ে গল কঁপাই গাই

বননিৰ বাতৰি দিলে।

বকুলে সিঁচিলে তৰা একোকণি

মদাৰে খেলিলে ফাঁকু,

যুতি ফুলজুপি নিশাহ এৰিলে

পদুমে মেলিলে চকু।

থুৰিত কৰবীয়ে সাঁচিলে মৌ টুপি

ভুমিয়ে মেলিলে চঁপা,

চৰাই হালধীয়া মৌ – মতলীয়া

উলটি কৰিলে কৃপা।

লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ কবিতা