জটায়ুৱে সীতাৰ বাতৰি দিয়ে
<big><big>২০ অধ্যায় ।<big><big> 

<big>জটায়ুৱে সীতাৰ বাতৰি দিয়ে ।<big>

 <big>পদ ।<big>

গগনক মুখে ৰাম যুড়িলন্ত শৰ ।

হাতত ধৰিলা চাপি লক্ষ্মণ কুমাৰ ॥১

ৰামক বোলন্ত দাদা তেজিয়ো বিকল ।

প্ৰজাক সংহৰি আৱে পাইবোঁ কোন ফল ॥২

আপদত ক্ৰোধ যেৱে কৰিবা আপোনে ।

জগতৰ বৰ্ব্বৰক বুঝাইব কেমনে ॥৩

তুমিসে শঙ্কৰ ব্ৰহ্মা তুমিসে দৈতাৰি ।

নিমিষেকে ত্ৰিভুৱন দহিবাকে পাৰি ॥৪

আপুনি সঞ্চিলা ইটো সকলে জগত ।

তাক সংহৰিবা আৱে কমন মহত ॥৫

শীতল স্বভাৱ এৰি উগ্ৰ কেনে ভৈলা ।

ত্ৰৈলোক্য দহিতে হাতে ধনুশৰ লৈলা ॥৬

একৰ দোষত কেনে মাৰিবা সবাক ।

চিন্তিয়ো উপায় পাই যিমতে সীতাক ॥৭

ইতো সব ক্ৰোধে আন কিছু নসাধয় ।

কীৰ্ত্তিছন্ন হোৱে পৰ লোকক বাধয় ॥৮

লক্ষ্মণৰ বোলে ৰাম ভৈলা শান্ত মন ।

দেখিলন্ত পাছে ভাগি আছে ৰথ খান ॥৯

ৰাঘৱে বোলন্ত লখাই দেখা বিপৰীত ।

ৰথ ধ্বজ ভাগি পৰি আছয় ভূমিত ॥১০

ভগ্নৰথ দেখি সৰ্ব্ব কাৰ্য্যক বুঝিল ।

সীতাৰ কাৰণে এথা দুই বীৰ যুঝিল ॥১১

হেন বুলি ভ্ৰমিতে লাগিলা সবে বন ।

কতো দূৰ জটায়ুক ভৈলা দৰশন ॥১২

পক্ষীৰ সকলে গাৱ তেজে তোল বোল ।

ধনুশৰ যুৰি ৰাম শীঘ্ৰে যান্ত কোল ॥১৩

দেখ দেখ লখাই তই বাৰ্ত্তাক নপাইল ।

এহি পক্ষীৰাজেসে সীতাক মোৰ খাইল ॥১৪

মায়াৱন্ত ৰাক্ষস চটক ৰূপে খাইল ।

মোৰ প্ৰাণেশ্বৰীক গৰ্ভতে পৰি নাইল ॥১৫

হৰি হৰি বান্ধৈ সীতা জনকৰ জীউ ।

আৰ ঠোঠ প্ৰহাৰে তোহোৰ গৈল জীউ ॥১৬

লখাই দেৱৰক তোৰ পাশৰ গুচাইলে ।

দীপত পতঙ্গ যেন প্ৰাণক সুঝাইলে ॥১৭

হাওঁৰে পাপিষ্ঠ আজি তোৰ মান সাৰোঁ ।

মোৰ সীতা খাইলে তোক বিগুটিয়া মাৰোঁ ॥১৮

হেন বুলি ৰামে শৰ ধনু যুড়িলন্ত ।

চক্ষু মেলি জটায়ু ৰামক দেখিলন্ত ॥১৯

আথ বেথ কৰিয়া বোলন্ত ৰাম ৰাম ।

দুৰ্ব্বাৰ ক্ৰোধক মোত কৰা উপশাম ॥২০

সীতাক ৰাখন্তে মোৰ তুটি গৈল আয়ু ।

গৰুড়ৰ পুত্ৰ মোক বোলয় জটায়ু ॥২১

ৰাৱণ ৰাক্ষসে তযু সীতাক হৰিল ।

হেন জানি তাক আসি বাঢ়ি ৰণ দিল ॥২২

যুঝ হাৰি বীৰ পাছে ভূমিত পৰিল ।

চন্দ্ৰহাস হানি পাছে পাখাক কাটিল ॥২৩

মোৰ মহামিত্ৰ তযু বাপ দশৰথ ।

আগত পুৰিলোঁ পিম্পলৰ দিয়া পথ ॥২৪

সীতাৰ কাৰণে মোৰ প্ৰাণ খানি ৰৈল ।

সিকাৰণে তোমাত সকলে কথা কৈল ॥২৫

হেন শুনি দুই ভাই কান্দিলা বিকলে ।

চাপিয়া ধৰিলা দুয়ো জটায়ুৰ গলে ॥২৬

হৰি হৰি পক্ষীৰাজ কি ভৈল সন্তাপ ।

আজি সি মৰিল মোৰ দশৰথ বাপ ॥২৭

হা হা মৰিলোঁহোঁ বুলি দিয়া দীৰ্ঘৰাৱ ।

অগনি লগাইলে যেন পোৰে সৰ্ব্ব গাৱ ॥২৮

কহিৰ ৰাৱণে মোৰ হৰি নিলে সীতা ।

তোমাক মাৰিয়া পাছে গৈল কোন ভিতা ॥২৯

কোন বংশে উতপতি তিৰী চোৰ নট ।

সীতা হৰি নিলে তাৰ কমন কপট ॥৩০

মাৰিয়া পঠাওঁ তাক যমৰ কটক ।

তোমাক জিয়াইবোঁ পিতৃ সমান চটক ॥৩১

জটায়ু বোলন্ত হেন নুবুলিবা মোক ।

অনুগ্ৰহ আছে যেৱে তেজিয়োক শোক ॥৩২

সদগতি ভৈল তযু আগত মৰিবোঁ ।

চটক যোনিতে মই সংসাৰ তৰিবোঁ ॥৩৩

তুমিয়ো কৰিবা পিণ্ড জলাঞ্জলি দান ।

ইহাত অধিক কিবা চাওঁ বহুমান ॥৩৪

সাফল লভিলোঁ পৃথিৱীত অৱতাৰ ।

তোমাৰ প্ৰসাদে ভৈলোঁ সংসাৰৰ পাৰ ॥৩৫

শুনিয়োক ৰাম তুমি খেদক নপাইবা ।

মঙ্গল চাহিলোঁ জানকীক তুমি পাইবা ॥৩৬

পৰম ঈশ্বৰ তুমি ভৈলা অৱতাৰ ।

ৰাক্ষস কুলক তুমি কৰিবা সংহাৰ ॥৩৭

বিশ্ৰবাৰ তনয় ৰাৱণ দুৰাচাৰ ।

তাক মাৰি কাৰ্য্য সাধিবাহা দেৱতাৰ ॥৩৮

সীতাক লভিবা কীৰ্ত্তি কৰিবা বিস্তাৰ ।

আকে শুনি ভনি লোকে তৰিবে সংসাৰ ॥৩৯

মহাপাপ বিমোচন তয গুণ নাম ।

সাক্ষাতে দেখিলোঁ মোৰ সিদ্ধি ভৈল কাম ॥৪০

তোমাক সুমৰি মোৰ যাওক প্ৰাণ বায়ু ।

ৰাম ৰাম সুমৰন্তে আছন্ত জটায়ু ॥৪১

পৰম আনন্দে চাই আছা দুয়ো ভাই ।

সেহি সময়তে জটায়ুৰ প্ৰাণ যাই ॥৪২

চক্ষু উলটায়া ধৰণীত দিলা ঠোঠ ।

সৰ্ব্বাঙ্গে পৰিল ঢলি কলেৱৰ গোট ॥৪৩

প্ৰাণ ছাৰি গৈল মুখ ব্যাদান কৰিল ।

ঘাড় গোট পলটায়া ভূমিত পৰিল ॥৪৪

কম্প কম্প কৰিয়া শৰীৰ ভৈল কাতি ।

মৰিল জটায়ু বীৰ কাশ্যপৰ নাতি ॥৪৫

শ্ৰীৰাম লক্ষ্মণ গ্ৰীৱে চাপি ধৰিলন্ত ।

দুস্তৰৰ বন্ধু বুলি মন্যু কৰিলন্ত ॥৪৬

চিতা খান নিৰ্ম্মিলন্ত বহল বিস্তাৰ ।

তাতে তুলি তাঙ্ক কৰিলন্ত সংস্কাৰ ॥৪৭

দুই ভাই দিলা পাছে পিণ্ড জলাঞ্জলি ।

ৰৌ মাছে দিলন্ত চটকৰ কাকবলি ॥৪৮

সব কাৰ্য্য কৰি লৰি গৈলা বীৰ দুই ।

বনত ফুৰন্ত আতি আকুলিত হুই ॥৪৯