হনুমন্তই ঔষধ আনি জীৱন দান দিয়ে
<big>২৭ অধ্যায় ।<big> 

হনুমন্তই ঔষধ আনি জীৱন-দান দিয়ে ।

<big>পদ ।<big> 

জাম্বৱন্তে মাৰুতিৰ গ্ৰীৱত ধৰিল ।

এবেসে জানিলোঁ সবে জ্ঞাতি নিস্তৰিল ॥১

ইন্দ্ৰজিতে সকল সৈন্যক গৈলা বধি ।

উপায় বোলোহোঁ ঝাণ্টে আনাগৈ ঔষধি ॥২

আতি দূৰ পথ যাইতে নপাৰয় আন ।

ঝাণ্টে ৰামসেনাৰ দিয়াহা প্ৰাণ দান ॥৩

ইন্দ্ৰজিতে শৰে মোক বিন্ধিলেক টানি ।

ৰুধিৰ পূৰিত মুখে নোলাৱয় বাণী ॥৪

সমুদ্ৰ তৰিয়া হেমৱন্তক চলাহা ।

তাত পাছে ঋষভ পৰ্ব্বত দেখিবাহা ॥৫

কৈলাসক দেখিবাহা হৰৰ আলয় ।

দুইৰ মাজে দেখিবাহা পৰ্ব্বত জ্বলয় ॥৬

চাৰিয়ো ঔষধ জ্বলে দশোদিশে ছানি ।

এক নাম আছে তাৰ মৃত্য সঞ্জয়নী ॥৭

বিশল্যকৰণী আৰ সন্ধান যে কৰী ।

স্বৰূপ কৰণী সমে ঔষধ যে চাৰি ॥৮

আতি সুকুমাৰ দুই ৰাজাৰ কুমাৰ ।

ৰাম লক্ষ্মণৰ ঝাণ্টে সৈন্যক উদ্ধাৰ ॥৯

দুখত মুকুতি কৰাঁ গিয়াতি বৰ্গৰ ।

সত্বৰে চলাহা বাপ বিলম্ব নকৰ ॥১০

পৰ্ব্বতে চড়িলা কপিৰাজ মহাবীৰ ।

মেৰুৰ সদৃশ কৰি বঢ়াইলা শৰীৰ ॥১১

বৰ হামি তুলি বীৰ নাদয় আম্ফাল ।

নিশাচৰ লোকত কাণত দিলা তাল ॥১২

লঙ্কা দলদপ কৰে তান পয়োভৰে ।

সসাগৰা পৃথিবী কাম্পয় নিৰন্তৰে ॥১৩

পাতালত নাগৰ মিলিলা জোটা জোট ।

স্বৰ্গে উশমিস পালটয় যুগ গোট ॥১৪

লাঞ্জ থিৰ কৰিলা বাসুকি যেন নাগ ।

পিঠিখান পৰিল ডাঙ্গৰ ভৈলা আগ ॥১৫

দুই কৰ্ণ সঙ্কোচ সম্ভাৰ কৰি পাৱ ।

লাম্ফদি গৰুড়ে যেন কৰিলা উৰাৱ ॥১৬

দেৱ দ্বিজ বাপ মাৱ প্ৰণামি সাদৰি ।

ডেৱ দিয়া যান্ত যেবে হনুমন্ত হৰি ॥১৭
  
অৰ্দ্ধেক পৰ্ব্বত সন্ধানতে গৈলা তল ।

চতুৰ্দ্দিশে ফোতকাৰে নিকলিলা জল ॥১৮

সৰভ গৱয় গজ হৰিণ কেশৰী ।

ডেৱৰ সন্ধানে ছেপনিত গৈলা মৰি ॥১৯

সৰ্পে প্ৰাণ ত্যজিলেক অৰ্দ্ধেক নিকলি ।

পাষাণ শিখৰ তৰু গৈলা ঢলি ঢলি ॥২০

দুৰ্ঘোৰ প্ৰচণ্ড ঘৰ শৰীৰ বাই ।

পৰ্ব্বত শিখৰ খসি লগতে উৰাই ॥২১

কৌটি কৌটি সাগৰৰ জলত পৰিল ।

পাতালে নাগৰ ফনামণিয়ো লৰিল ॥২২

মৰ্ত্তৰ ভুবন কপি এৰাইলা সমস্ত ।

বায়ুবাট এৰায়া পাইলন্ত স্বৰ্গপন্থ ॥২৩

মেৰুগিৰি দেখিলা সুবৰ্ণে জাতিষ্কাৰ ।

কতেক বৰ্ণাইবো গুণ দেৱতা সভাৰ ॥২৪

ৰবিপন্থ সঞ্চাৰে সাগৰ এৰাইলন্ত ।

ৰজত সঙ্কাশ হিমৱন্তক পাইলন্ত ॥২৫

অত্যন্ত উচ্ছ্ৰিত গিৰি দেখিলা কৈলাস ।

ত্ৰৈলোক্যত সাৰ হৰগৌৰীৰ নিবাস ॥২৬

ঋষভ পৰ্ব্বত দেখিলন্ত কপিৰাজে ।

ঔষধৰ পৰ্ব্বত দেখিলা দুইৰো মাজে ॥২৭

ঔষধ জ্বলন্ত মাণিকৰ যেন কান্তি ।

জৌতিৰ প্ৰভাৱে নজানিয় দিন ৰাতি ॥২৮

সাহাস্তম হুয়া হনুমন্তে যেবে যান্ত ।

প্ৰদীপ নিৰ্ব্বাণে যেন ঔষধ পলান্ত ॥২৯

সম্বুধি বোলয় কপি শুনৰে পৰ্ব্বত ।

ৰাঘৱক নমানস মদৰ গৰ্ব্বত ॥৩০

আজি দেখা তোমাৰ মহত কৰোঁ চূৰ ।

ঔষধক পলুৱাই নিবি কত দূৰ ॥৩১

হেন বুলি পৰ্ব্বতক ধৰি আঙ্কোৱালি ।

ঔষধক নাগ মৃগ সহিতে উঘালি ॥৩২

অন্তৰীক্ষে ডেব কৰি মহাবীৰ কপি ।

পৰ্ব্বত সহিতে যান্ত গগণ বিয়াপি ॥৩৩

চক্ৰ কৰে ধৰি যেন চলি যান্ত হৰি ।

ঔষধৰ প্ৰভাৱে প্ৰসন্ন দিশ কৰি ॥৩৪

সূৰ্য্যৰ পথক পাইলা গগণ মণ্ডলে ।

সূৰ্য্য জ্বলে দুই গোটা যেন সবে বোলে ॥৩৫

আটাসেক দিয়া নামিলন্ত কপি সিংহ ।

চক্ষু মেলি সকল বানৰে দিল ৰিঙ্গ ॥৩৬

শ্ৰীৰাম লক্ষ্মণে ঔষধৰ গন্ধ পাই ।

নিৰ্ব্বিষ শৰীৰে বসিলন্ত দুই ভাই ॥৩৭

ঔষধৰ প্ৰভাৱে সকল কপিগণ ।

উঠিয়া বসিলা শৰীৰত নাই ব্ৰণ ॥৩৮

অচিন্ত্য প্ৰভাৱ ঔষধৰ ঠাৱ ছাৰি ।

গন্ধ পায়া সৈন্য বসিলন্ত সাৰি সাৰি ॥৩৯

পূৰ্ব্বৱতে বসিলা শ্ৰীমন্ত ভৈলা কায় ।

দশগুণ তেজ বল গুচিলা অপায় ॥৪০

ঔষধ সহিতে নিয়া পৰ্ব্বত শিখৰ ।

সবাৰ মাজত থৈলা পৱন কুমাৰ ॥৪১

শ্ৰীৰাম লক্ষ্মণ আৰ ভালুক বানৰে ।

কৰিলা প্ৰশংসা হনুমন্তক সাদৰে ॥৪২

চিৰকাল জীৱ বাপু বীৰ হনুমান ।

সকল সৈন্যক বাপু দিলা প্ৰাণদান ॥৪৩

ৰাঘৱে বোলন্ত হনুমান মহা বুধি ।

পূৰ্ব্বৰ থানত নিয়া থৈয়োক ঔষধি ॥৪৪

শ্ৰেষ্ঠ পুৰুষৰ ইটো পূৰ্ব্বৰ সঞ্চিত ।

আমাসাৰ নোহে যোগ্য মৰ্য্যাদা লঙ্ঘিত ॥৪৫

ৰামৰ আদেশে বীৰ শীৰে তুলি লৈলা ।

পূৰ্ব্বৰ থানত নিয়া পৰ্ব্বতক থৈলা ॥৪৬

সত্বৰ গমনে পথ লঙ্ঘিয়া আশেষ ।

তেতিক্ষণে আসি ভৈল লঙ্কাত প্ৰবেশ ॥৪৭