সিন্ধু মুনি বধ আৰু অভিশাপ
১৫ অধ্যায় 

সিন্ধু মুনি বধ আৰু অভিশাপ</big>
 

এক দিনা ৰাজা মৃগ মাৰিবাক প্ৰতি ।

ঘোৰ অৰণ্যত ভৈলা প্ৰবেশ নৃপতি ॥১

সৰযুৰ বনত পশিয়া নিশাকালে ।

নানাবিধ পশু মাৰিলন্ত পালে পালে ॥২

শবদৰ অনুসাৰে ফুৰে মৃগ মাৰি ।

যতেক মাৰিলা পশু গণিতে নাপাৰি ॥৩

তাতে এক অথন্তৰ ভৈল নৃপতিৰ ।

শ্ৰীফল বনত বাসা অন্ধক মুনিৰ ॥৪

আপুনি অন্ধক তান ভাৰ্য্যাও অন্ধক ।

সিন্ধুনামে পুত্ৰ মাগি পোষে দুহান্তক ॥৫

সৰযক সিন্ধুজল আনিবাক গৈলা ।

ঢউ দিয়া পাচে ঘড়া ভৰিবাক লৈলা ॥৬

কলস ভৰন্তে এক শবদ উঠিলা ।

অৰণ্যৰ হন্তে তাক নৃপতি শুনিলা ॥৭

হস্তী পানী খায় মনে মানি নৃপবৰ ।

শবদ অনুসাৰে মাৰিলন্ত শৰ ॥৮

বজ্ৰৰ সমাণ বাণ অগনি সাক্ষাত ।

পৰিল সন্ধানে সিন্ধু মুনিৰ হিয়াত ॥৯

অগ্নি জ্বলি বুকে পিঠি শালিলেক বানে ।

মুনি বোল হৰি হৰি মৰিলোঁহো প্ৰাণে ॥১০

কোন নিদাৰুণে প্ৰাণ লৈলেক আমাৰ ।

কিবা অপকাৰ মই কৰি আছোঁ কাৰ ॥১১

দেখন্ত ঝমক বিষে ছানিলেক গাৱ ।

কম্পি কম্পি মুনি পৰিলেক সেহি ঠাৱ ॥১২

লাগিল হস্তীত বাণ পাইলোঁহো উমান ।

এহি বুলি গৈয়া ৰাজা দেখে বিদ্যমান ॥১৩

হস্তী নুহি শৰ পৰি আছয় ঋষিত ।

নাশিলোঁ বুলিয়া ভয় ভৈলা বিপৰীত ॥১৪

হা কি কৰিলোঁ মই কিনো নিদাৰুণ ।

হস্তী বুলি শৰ কৰি মাৰিলোঁ ব্ৰাহ্মণ ॥১৫

মহা শান্তমতি আতি ঋষিৰ তনয় ।

তপ যেন মূৰ্ত্তি ধৰি প্ৰকাশ কৰয় ॥১৬

ইহাঙ্ক বধিলোঁ মই পৰম কুমতি ।

বংশে সমন্বিতে আবে গৈলোঁ অধোগতি ॥১৭

ৰাখিলোঁ কলঙ্ক মই সূৰ্য্যৰ বংশত ।

কুলকো নাশিলোঁ আপুনিও ভৈলোঁ হত ॥১৮

এহিমতে ৰাজা খেদ কৰন্ত বহুত ।

পাচে নৃপতিক দেখিলন্ত ঋষিসুত ॥১৯

অৰে কোন তই কৈৰ অধম বৰ্ব্বৰ ।

কোন শত্ৰু কিসক কৰিলি মোক শৰ ॥২০

ব্ৰহ্মবধ কৰি তই কোন যশ পাইলি ।

কমন কাৰণে বেটা কালকূট খাইলি ॥২১

বিষ ভুঞ্জে যিটো সিটো মৰয় একল ।

ব্ৰহ্মবধ কৰি তই বংশ নিলি তল ॥২২

বৃদ্ধ মাৱ বাপ মোৰ অন্ধ দুয়ো প্ৰাণী ।

মই মাত্ৰ পুত্ৰ মাগি যাচি পোষোঁ আনি ॥২৩

মোৰ মাৰি তাৰা দুহান্তৰো বধ লৈলি ।

কোন কাম কৈলি পাপী অধোগতি গৈলি ॥২৪

এহি মতে নৃপতিক ভতৰ্সিয়া অপাৰ ।

শৰৰ বিষত আতি দেখে অন্ধকাৰ ॥২৫

মুদিল নয়ন ঘনে কম্পয় শৰীৰ ।

অনন্তৰে নৃপতি মাতন্ত ধীৰ ধীৰ ॥২৬

সূৰ্য্যবংশে ভৈলোঁ অজ ৰাজাৰ তনয় ।

দশৰথ নাম মোৰ জানা মহাশয় ॥২৭

মহামন্দমতি মই পৰম উন্মত ।

পশু মাৰি ফুৰোঁ এই সৰযু বনত ॥২৮

শব্দভেদী মই ঘোৰ আন্ধাৰ নিশাত ।

শৰে হানি পশু মাৰি ফুৰোঁ অসংখ্যাত ॥২৯

পানী ভৰাঁ তুমি মই তাহাক নাজানি ।

হস্তী গোটে পানী খাই বুলি মনে মানি ॥৩০

শব্দ অনুসাৰে শৰ কৰিলোঁ প্ৰহাৰ ।

পৰে আতিশয় বাণ হিয়াত তোমাৰ ॥৩১

অজানত থাকি মই বধিলোঁ তোমাক ।

হৌক প্ৰায়শ্চিত ভস্ম কৰিয়ো আমাক ॥৩২

শুনি সিন্ধুমুনি বুলিলেক নৃপতিক ।

মোৰ কৰ্ম্মফল তোক শাপিবোহোঁ কিক ॥৩৩

পিতৃ মাতৃ শাপে দৈবে হৈবে সৰ্ব্বনাশ ।

মোক নৈয়া যাহা ৰাজা তাৰা দুইৰ পাশ ॥৩৪

আছে মাৱ বাপ মোৰ শ্ৰীফল বনত ।

কৰিয়ো কাতৰ গৈয়া ধৰি চৰণত ॥৩৫

মহাকাৰুণিক দুয়ো পৰম মহন্ত ।

অজ্ঞান দোষক তোৰ ক্ষমা কৰিবন্ত ॥৩৬

তোমাৰ নিস্তাৰ হৈবে এহিসে উপায় ।

শৰ কাঢ় ৰাজা মোৰ হেৰ প্ৰাণ যায় ॥৩৭

শুনি দশৰথে তান কাঢ়িলন্ত বাণ ।

কম্পি কম্পি ঋষিৰ তথাত গৈল প্ৰাণ ॥৩৮

মহাপুণ্য বলে ঋষিপুত্ৰ স্বৰ্গে গৈলা ।

পাচে দশৰথ মৰাশৱ কান্ধে লৈলা ॥৩৯

ধীৰে ধীৰে গৈলা ৰাজা শ্ৰীফল বনক ।

বসি আছে দেখিলন্ত দুয়ো অন্ধকক ॥৪০

মৰাশৱ থৈলা ৰাজা কান্ধৰ নমাই ।

অন্ধমুনি মাতিল ভৰিৰ সাৰ পাই ॥৪১

এত নিশা ঘৰে কেন নাসস পুতাই ।

সিংহে বাঘে মাৰিবেক একেশ্বৰে পাই ॥৪২

গোধূলাতে গৈলি পুতা পানী আনিবাক ।

এত নিশা কৰি খেদ লগাইলি আমাক ॥৪৩

তোত বিনা আমাৰ সহায় নাহি আন ।

তইসে কেৱল আমি অন্ধকৰ প্ৰাণ ॥৪৪

আনখন ইটো কৰ্ম্ম নকৰিবি আৰ ।

ইবোল শুনিয়া ধাতু উড়িল ৰাজাৰ ॥৪৫

মহাভয়ে নৃপতিৰ হৃদয় শুকাইল ।

চিন্তাদুখে মনে তান বচন হৰিল ॥৪৬

হা কি কৰিলোঁ বুলি তেজিলা নিশ্বাস ।

লাসে লাসে ঋষিৰ চাপিলা গৈয়া পাশ ॥৪৭

মাতিবে খোজন্তে মুখে নাসয় বচন ।

থিৰ নাহি বুকু ভয়ে কম্পয় চৰণ ॥৪৮

কতো বেলি ৰাজা পাচে মন কৰি থিৰ ।

অন্ধক মুনিক মাতিলন্ত ধীৰে ধীৰ ॥৪৯

নুহিকে তোমাৰ পুত্ৰ শুনা মুনিবৰ ।

তযু পুত্ৰ বধী মই অধম পামৰ ॥৫০

অজৰ তনয় মোৰ দশৰথ নাম ।

তযু পুত্ৰ মাৰি কৰি আছোঁ মন্দকাম ॥৫১

শব্দভেদী মই মন্দমতি অহঙ্কাৰী ।

নিশাকালে বনে বনে ঘূৰোঁ মৃগমাৰি ॥৫২

তযু পুত্ৰ পানীভৰে তাক নজানিয়া ।

হস্তীপানী খাই হেন মনত মানিয়া ॥৫৩

শবদৰ লক্ষে হানি পাঠাইলোহোঁ শৰ ।

হিয়াত পৰিল শৰ তোমাৰ পুত্ৰৰ ॥৫৪

লাগ পায়া কাতৰ কৰিলোঁ বহুতৰ ।

তোমাৰ তনয় মোক ভতৰ্সিল বিস্তৰ ॥৫৫

মই বুলিলোহোঁ মোক শপি কৰা ছায় ।

নশপিয়া মোক মুনি বুলিলা বুজায় ॥৫৬

পিতৃৰ মাতৃৰ পাশে চল মোক লৈয়া ।

চৰণত ধৰিয়া কাতৰ কৰ গৈয়া ॥৫৭

এহিবুলি মুনিবৰে ছাৰিলন্ত প্ৰাণ ।

তাক লৈয়া মই আসি আছোঁ তযু স্থান ॥৫৮

এবে মুনি শাপ দিয়া ভস্ম কৰা মোক ।

গুচিবেক তেবে তোৰা দুইহান্তৰ শোক ॥৫৯

মৌন ভৈলা ৰাজা বুলি এতেক বচন .

শুনি দুয়ো অন্ধে পাচে পুত্ৰৰ মৰণ ॥৬০

পুত্ৰশোক অগনি ছানিলা দুইৰো গাৱ ।

উঠিল ঝমক ভৈলা আকুল স্বভাৱ ॥৬১

পৰিলা ভূমিত দুয়ো হুয়া অচেতন ।

মূৰ্চ্ছিত স্বভাৱে আছিলন্ত কতোক্ষণ ॥৬২

চেতন লভিয়া পাচে দুয়োজনে উঠি ।

কান্দিবে লাগিলা হৃদয়ত হানি মুঠি ॥৬৩

ৰাজাত খুজিয়া শৱ পায়া গলে বান্ধি ।

ভৈলন্ত মূৰ্চ্ছিত দুনাই দুয়ো জনে কান্দি ॥৬৪

শ্ৰুতি পায়া পুনু পৃথিবীত পাৰে লুটি ।

নৰহয় জীউ যেন প্ৰাণ যায় ফুটি ॥৬৫

পুত্ৰ পুত্ৰ বুলি দুয়োজনে দেয় ডাক ।

কৈক গৈলি প্ৰাণ পুত্ৰ ত্যজিয়া আমাক ॥৬৬

দুয়োজন অন্ধক নেদেখোঁ দিশ পাশ ।

তই বিনে আমি দুয়ো অন্ধ ভৈলোঁ নাশ ॥৬৭

অন্ধলাৰ লাঠি পুত্ৰ গৈলি কৈক লাগি ।

কোনে এবে আমাক পুষিবে ভিক্ষা মাগি ॥৬৮

অই সিন্ধু পুত্ৰ বুলি নাম লৈবোঁ কাৰ ।

ইহ পৰলোকে শূণ্য কৰিলি আমাৰ ॥৬৯

এহিমনে দুয়োজনে কান্দি কতোক্ষণ ।

নৃপতিক চাই মুনি বুলিলা বচন ॥৭০

মোৰ পুত্ৰবধী শুন দশৰথ পাপী ।

ব্ৰহ্মবধ কৰি তই জীৱস তথাপি ॥৭১

সূৰ্য্যবংশী ৰাজা হুয়া কৰিলি অকৰ্ম্ম ।

পুত্ৰক বধিয়া দিলি আমাসাক মৰ্ম্ম ॥৭২

জ্বালিলি আমাৰ তই দাৰুণ সন্তাপ ।

শুন তোক ৰাজা দিওঁ নিদাৰুণ শাপ ॥৭৩

জানিয়া মাৰিলি হন্তে তনয়ক মোৰ .

কৰিলোঁহো হন্তে ভস্মে শাপ দিয়া ঘোৰ ॥৭৪

কিন্তু মোৰ পুত্ৰক মাৰিলি অজ্ঞানত ।

ব্ৰহ্মশাপ দিয়া তোক নকৰোহোঁ হত ॥৭৫

তথাপিতো শাপো তোক শুনৰে দুৰ্জ্জন ।

পুত্ৰশোকে মৰোঁ যেনে আমি দুয়োজন ॥৭৬

তই পুত্ৰ শোকে ৰাজা মৰিবি নিশ্চয় ।

আনে যেন ব্ৰাহ্মণৰ দোষ নাচৰয় ॥৭৭

হেন শুনি হৰিষ ভৈলন্ত নৰেশ্বৰ ।

নুহি ইটো শাপ প্ৰভু দিলা মোক বৰ ॥৭৮

কেমনে মৰিবোঁ পুত্ৰ নাহিকে আমাৰ .

কতোকালে হৈবে পুত্ৰ কহিয়োক সাৰ ॥৭৯

শুনিয়া ৰাজাক মুনি বুলিলন্ত বাণী ।

কৰিবাঁহা যজ্ঞ তুমি ঋষ্যশৃঙ্গ আনি ॥৮০

শিশুমতি মুনি তান গুণ কৈবোঁ কত ।

আগম পুৰাণ বেদ সবাতো পাৰ্গত ॥৮১

দেখিবাক শিশু মুনি বিষ্ণু সমসৰ ।

ছৱালৰ থানে ক্ৰীড়া কৰে নিৰন্তৰ ॥৮২ 

তেহে যজ্ঞ কৰাইলে কহিলোঁ সাবে সাৰ ।

চাৰি অংশে বিষ্ণু পুত্ৰ হৈবন্ত তোমাৰ ॥৮৩

এগুটি শ্ৰীফল নিয়ো সন্দেশ আমাৰ ।

চলাঁহা গৃহক পুত্ৰ হৈবেক তোমাৰ ॥৮৪

শুনি ৰাজা প্ৰণামি ঋষিক প্ৰণিপাতে ।

গৃহে গৈলা আনন্দে শ্ৰীফল ধৰি হাতে ॥৮৫

কৌশল্যাৰ হাতে নিয়া দিলন্ত শ্ৰীফল ।

পুত্ৰ হৈব সবাৰে শুনিয়া কৌতূহল ॥৮৬

কৌশল্যা কৈকেয়ী সীতা সুমিত্ৰা সুন্দৰী ।

ৰাজাবোলে তিনিও ভুঞ্জিবা ভাগ কৰি ॥৮৭

এহি বুলি ৰাজা সুখে বঞ্চিলা ৰজনী ।

উঠিলন্ত প্ৰভাতে নৃপতি শিৰোমণি ॥৮৮

স্নান দান কৰিয়া বসিলা সিংহাসনে ।

চৌপাশে উপাসি আছে পাত্ৰ মন্ত্ৰীগণে ॥৮৯

সেহি বেলা ইন্দ্ৰে অসুৰত হুয়া ত্ৰাস ।

ত্ৰিদশে সহিতে আইলা নৃপতিৰ পাশ ॥৯০

দেৱে সমে ইন্দ্ৰক দেখিয়া নৃপবৰ ।

গাৱ চালি উঠি কৰে অনেক সাদৰ ॥৯১

বসিবাক দিলন্ত ইন্দ্ৰক সিংহাসন ।

ত্ৰিদশক দিলা আনি সুবৰ্ণ আসন ॥৯২

দেৱে সমে আসনে বসিলা পুৰন্দৰ ।

পাদ্য অৰ্ঘ্য দিয়া পূজিলন্ত নৃপবৰ ॥৯৩

নমস্কাৰ কৰি ৰাজা পুছিলন্ত কাজ ।

ৰাজাক সাদৰি মাতিলন্ত দেৱৰাজ ॥৯৪

শুনিয়োক নৃপতি আমাৰ প্ৰয়োজন ।

হাৰিলোঁ ত্ৰিদশে আসি অসুৰত ৰণ ॥৯৫

মহাবলৱন্ত আতি অসুৰ দুৰ্ম্মতি ।

খেদায়া দেৱক কাঢ়ি লৈলা অম্ৰাৱতী ॥৯৬

তুমি বিনে আমাৰ সুহৃদ আন নাই ।

আপদ কালত এবে হুয়োক সহায় ॥৯৭

দেৱতাত অধিক তোমাত পৰাক্ৰম ।

জগততো নৃপতি তোমাক নাহি সম ॥৯৮

ৰণে জিনি সবে অসুৰক কৰি হত ।

ত্ৰিদশ দেৱক ৰাজা স্থাপিয়ো স্বৰ্গত ॥৯৯

অসুৰত হাৰি লাজ পাইলোঁ দেৱগণ ।

লৈলোহোঁ শৰণ অসুৰক কৰা ৰণ ॥১০০

বিনয় বচন আতি শুনি বাসৱৰ ।

প্ৰণতি পূৰ্ব্বক মাতিলন্ত নৃপবৰ ॥১০১

হৈবোহোঁ সহায় ৰণে মাৰিবোঁ অসুৰ ।

প্ৰাণ দান কৰিবোঁ ৰাখিবো স্বৰ্গপুৰ ॥১০২

হেন শুনি বাসৱ হৰিষ মন ভৈলা ।

দেৱগণ সহিতে স্বৰ্গক চলি গৈলা ॥১০৩

সূৰ্য্যবংশে ৰাজা হেন নাহি একোজন ।

প্ৰাণদান খুজিলেও হৈবে নিবৰ্ত্তন ॥১০৪

অনন্তৰে দশৰথ নৃপতি প্ৰধান ।

সৈন্য সমে কৰিলন্ত স্বৰ্গক পয়ান ॥১০৫

পূৰ্ব্বে স্বৰ্গ লৈলা বলি ইন্দ্ৰক খেদাই ।

সিকালত বিষ্ণু ভৈলা দেৱৰ সহায় ॥১০৬

পুনৰপি স্বৰ্গ কাঢ়ি লৈলন্ত দানৱ ।

দশৰথৰূপে সহায় ভৈলন্ত মাধৱ ॥১০৭

সৈন্য সমম্বিতে গৈলা ৰাজা দশৰথ ।

ৰথে চড়ি অসুৰ সেনাত উপগত ॥১০৮

ধনুধৰি টঙ্কাৰ কৰিলা মহাবল ।

ভয়ে চমকিলা আতি অসুৰ সকল ॥১০৯

নানাঅস্ত্ৰ নৃপতি লাগিলা বৰিষিত ।

শৰে ফুটি অসুৰ ভৈগৈল জৰ্জ্জৰিত ॥১১০

সমুখে নাপাৰি জানি অসুৰ নিস্খলে ।

মায়াকৰি গৈলা কতো গগনমণ্ডলে ॥১১১

আকাশক গৈয়া মায়া কৰিলা বিস্তাৰ ।

নানা অস্ত্ৰ বৰষিলা ৰাজাৰ উপৰ ॥১১২

হেন দেখি ব্ৰহ্ম অস্ত্ৰ জুড়িলা গুণত ।

এতেকতে অসুৰৰ মায়া ভৈলা হত ॥১১৩

মহাবলে ৰাজা ব্ৰহ্ম অস্ত্ৰক এৰিল ।

বেগে জ্বলি অসুৰৰ হিয়াত পৰিল ॥১১৪

একো গোট বাণে হুয়া সহস্ৰেক বাণ ।

লক্ষ লক্ষ অসুৰ সেনাৰ লৈল প্ৰাণ ॥১১৫

পৰি গৈল ৰণত অসুৰ অসংখ্যাত ।

উঠিয়া লাগিল পুনু অসুৰৰ মাথ ॥১১৬

আৰাধিয়া অসুৰে ব্ৰহ্মাত পাই বৰ ।

ব্ৰহ্মাৰ অস্ত্ৰত মৃত্যু নাহি অসুৰৰ ॥১১৭

সেহি হেতু ব্ৰহ্মাস্ত্ৰত গোটেক নমৰে ।

মৰি পুনু পুনু উঠি উঠি ৰণ কৰে ॥১১৮
 
মহাকোপে ব্ৰহ্মবাণ অসুৰে প্ৰহাৰে ।

জাকে জাকে ৰাজাত পৰয় একেবাৰে ॥১১৯

ৰণত পণ্ডিত ৰাজা নঘাটন্ত তাত ।

ব্ৰহ্মঅস্ত্ৰ ব্ৰহ্মবাণে কৰন্ত বিঘাত ॥১২০

পাচে এক মহা অস্ত্ৰ হানিয়া পঠাইল ।

অসংখ্যাত অসুৰক কাটিবে লাগিল ॥১২১  

ৰথে চড়ি দশৰথ ৰণত সুজান ।

কাটিলা দানৱগণ হানি চক্ৰবাণ ॥১২২

হেন দেখি অসুৰৰ বৰ বৰ বীৰ ।

দশন কামুৰি কোপে ঝঙ্কাৰিয়া শিৰ ॥১২৩

কৰিলেক নানা অস্ত্ৰগণ বৰিষণ ।

বটতে কাটিয়া সবে কৰিলেক ছন ॥১২৪

হেন দেখি অসুৰ ৰণত অনিৰ্ব্বাৰ ।

পুনৰপি শৰবৃষ্টি কৰিলা অপাৰ ॥১২৫

বিন্ধিলেক নিসন্ধি ৰাজাৰ কলেবৰ ।

বানবিষে জৰ্জ্জৰিত ভৈলা নৃপবৰ ॥১২৬

অধিক কিটাইল ৰাজা পায়া শৰচোট ।

মহাকোপে হানিল গন্ধৰ্ব্ব অস্ত্ৰগোট ॥১২৭

আকাশ প্ৰকাশি শৰপাট যায় চলি ।

অসুৰ সেনাত লগাইলা খলমলি ॥১২৮

মহাবেগে গৈয়া শৰ পৰম প্ৰচণ্ড ।

বানবিষে সেনাক কৰিলা লণ্ডভণ্ড ॥১২৯

শৰ হানি ৰঙ্গ চাহি আছে মহাৰাজ ।

দৈত্যৰ লাগিল যুদ্ধ আপোনাৰ মাজ ॥১৩০

গন্ধৰ্ব্ব অস্ত্ৰৰ মহা মহিমা প্ৰচুৰ ।

মৰে কটাকটি কৰি সমস্তে অসুৰ ॥১৩১

শৰ হানি কেহো কাৰ মাথা বেলেগাৱে ।

কাহাকো দোহোৰ কেহোকৰে খাণ্ডাঘাৱে ॥১৩২

কঙ্কালত কাটি কাকো কৰয় দুখান ।

কেহো জনে বাণে হানি লৱে কাৰো প্ৰাণ ॥১৩৩

কেহো ঘাড় মোচাৰি পকায়া ছিণ্ডে মুণ্ড ।

ষাঠিৰ প্ৰহাৰে কাৰো ভসাৰয় শুণ্ড ॥১৩৪

চৱৰৰ চোটে কেহো কাৰে দান্ত সাৰে ।

কাৰো হিয়া ছিবে কেহো পৰশু কুঠাৰে ॥১৩৫

কেহো কাৰো নাক কাণ কৰে খান খান ।

কেহো কাকো গৈয়া কঙ্কালত মাৰে হান ॥১৩৬

কেহো বাণে হানি কাটে উৰু শিৰ কৰ ।

ভূমিত পৰিয়া কেহো কৰে ধৰফৰ ॥১৩৭

বাণবিষে কেহো পৃথিবীত ঢলি পৰে ।

আধাকটা দৈত্য কেহো পৰিয়া বাগৰে ॥১৩৮

নিদাৰুণ শৰে ফুটি কাৰো প্ৰাণ যায় ।

মৰোঁ মৰোঁ বুলি কতো পৰিয়া ডেডাই ॥১৩৯

কেহো লৰ দেয় পলাইবাক নাহি স্থান ।

নৃপতিৰ শৰে খেদি খেদি লৱে প্ৰাণ ॥১৪০

অসুৰৰ তেজে ৰণ ভূমি গৈল তল ।

মৰে দৈত্য দানৱ দেৱৰ কুতূহল ॥১৪১

অস্ত্ৰ এৰি অন্তৰীক্ষে আছে দশৰথ ।

অন্যে অন্যে অসুৰ আপুনি ভৈলা হত ॥১৪২

সমস্তে অসুৰ মৰি গৈল যমালয় ।

ৰাজাৰ বিক্ৰম দেখি দেৱৰ বিস্ময় ॥১৪৩

লক্ষকোটি অসুৰ ক্ষণেকে ভৈল হত ।

লাগিল চমক আতি ইন্দ্ৰৰ মনত ॥১৪৪

যেন মেঘ গুচি লৈল প্ৰসন্ন আকাশ ।

অসুৰ মৰিল দেৱে দেখিল প্ৰকাশ ॥১৪৫

অৱশিষ্ট দৈত্য পলাই গৈল দশোদিশ ।

দশৰথ নৃপ মনে পৰম হৰিষ ॥১৪৬

অনায়াসে নৃপবৰে জিনিলেক ৰণ ।

জয় জয় শঙ্খনাদ কৰে দেৱগণ ॥১৪৭

ইন্দ্ৰপদ লৈবে দুষ্ট দৈত্যগণ আইল ।

আছোক ইন্দ্ৰপদ নিজ প্ৰাণকো হৰাইল ॥১৪৮

পৰশ্ৰীক আশা কৰি গৈল ৰসাতল ।

ৰণ জিনি পাচে দশৰথ মহাবল ॥১৪৯

বিপৰীত প্ৰকাশ কৰিলা মহাশয় ।

তিমিৰ বিনাশি যেন সূৰ্য্যৰ উদয় ॥১৫০

ৰাজা ৰণ জিনিলন্ত দেৱৰ হৰিষ ।

শঙ্খধ্বনি কৰি পূৰিলন্ত দশোদিশ ॥১৫১

আনন্দে দুন্দুভি বাদ্য বাজে অসংখ্যাত ।

ৰাজাৰ শিৰত সিঞ্চিলন্ত পাৰিজাত ॥১৫২

বখানন্ত পুৰন্দৰ ৰাজাৰ বিক্ৰম ।

ধন্য ধন্য দশৰথ নৃপতি উত্ত্ম ॥১৫৩

আমাকো জিনিল যিটো প্ৰচণ্ড অসুৰ ।

ৰণে জিনি নৃপতি কৰিলা তাক চূৰ ॥১৫৪

নাহি নুপজিব ৰাজা তোমাৰ সমান ।

এহি বুলি ইন্দ্ৰে কৰিলন্ত বহুমান ॥১৫৫

পূজিলা ত্ৰিদশে নৃপতিৰ বাহুবল ।

ৰাজাক মাতিলা পুনু দেৱ আখণ্ডল ॥১৫৬

ৰাজ্য ৰাখি দিলা মোক অসুৰক মাৰি ।

তোমাৰ গুণক আমি শুজিতে নাপাৰি ॥১৫৭

পূৰ্ব্বে নাৰায়ণে যেন বঞ্চি দানৱক ।

অমৃতক পিয়াইলন্ত দেৱতা সবক ॥১৫৮

সেহিমতে অসুৰক মাৰিয়া নৃপতি ।

ৰক্ষা কৰি দিলা মোক পুৰী অম্ৰাৱতী ॥১৫৯

তযু মহাযশ ৰাশি ৰৈল ত্ৰিভুবনে ।

ঘুষিবেক তোমাৰ কীৰ্ত্তিক সৰ্ব্ব্জনে ॥১৬০

এহি মতে ৰাজাক প্ৰশংসি বাৰম্বাৰ ।

ৰাজাক দিলন্ত দিব্য বস্ত্ৰ অলঙ্কাৰ ॥১৬১

দিলা দিব্যৰথ অষ্ট ঘোটকে সহিত ।

বায়ুত অধিক মহাবেগে বিপৰীত ॥১৬২

ৰথ পায়া ভৈল আতি হৰিষ বিস্তৰ ।

মনত সন্তোষ দশৰথ নৃপবৰ ॥১৬৩