ৰাৱণক বিভীষণৰ সজ উপদেশ
<big>৩৫ অধ্যায়<big> 

ৰাৱণক বিভীষণৰ সজ উপদেশ ।

ৰাৱণ বসিয়া আছে পাত্ৰ সমন্বিতে ।

বিষ্ণুত ভকত গৈয়া মিলিল তহিতে ॥১

গহীন গম্ভীৰ ধীৰ বীৰ বিভীষণ ।

ৰামত ভকত আতিশয় শুদ্ধমন ॥২

ৰাজনয় সমুচিত ধৰ্ম্মক জানন্ত ।

ৰাৱণক সম্বুধিয়া বাক্য বুলিলন্ত ॥৩

লঙ্কা পুৰি হনুমন্ত গৈল যেন মতে ।

আপুনিয়ো দেখিলাহা পাত্ৰ সমন্বিতে ॥৪

কাহাৰ শকতি আছে এক ডেৱ কৰি ।

শতেক সহস্ৰ পথ সাগৰক তৰি ॥৫

নিসংশয় মনে আসি পশিল নগৰ ।

সৰ্ব্বদেশ চাহিল ফুৰিল ঘৰে ঘৰ ॥৬

সীতাকো দেখিলে মাৰিলেক সেনাগণ ।

বন ভাঙ্গি সিথানক কৰিলে উত্ছন ॥৭

ইন্দ্ৰজিতে যুজিল যুদ্ধৰ যত ধৰ্ম্ম ।

নাগপাশে বান্ধিলেক ইকি যোগ্য কৰ্ম্ম ॥৮

দণ্ড বিহিলোহো ভাই ৰাখিলেক বধ ।

লাঞ্জৰ অগনি লঙ্কা কৰিলে দগধ ॥৯

উত্তম অধম যে মধ্যম কহে মন্ত্ৰ ।

সত্ত্বৰ ত্ৰিবিধ কৰিবাক লাগে তন্ত্ৰ ॥১০

একৈক সুমন্ত্ৰী মোৰ বুদ্ধিত অপাৰ ।

আপুনি সকলে জানা কি কহিবো আৰ ॥১১

একেশ্বৰে মন্ত্ৰী যেবে কৰয় নিশ্চয় ।

উত্তম বুলিয়া তাক কহে শাস্ত্ৰ নয় ॥১২

অনেক মন্ত্ৰীৰ যেবে হোৱে একমতি ।

মধ্যম বুলিয় তাক মন্ত্ৰৰ শকতি  ॥১৩

পুৰুষৰ তেজে নাহি দৈবেসে বোলয় ।

অধম বুলিয় তাক শাস্ত্ৰৰ আলয় ॥১৪

ৰাঘৱ মুনিষ যেন জগত বিদিত ।

কহিলো কাহিনী যেন আমাৰ উচিত ॥১৫

তপৱন্ত ৰাম বৰ পুৰুষ অগাধ ।

লঙ্কা ছন কৰিবন্ত নাহিকয় বাধ ॥১৬

সুগ্ৰীৱক সখা কৰি ৰাম মহাবলে ।

সমদলে সাগৰ তৰিব অবিকলে ॥১৭

জানো মই সীতা লক্ষ্মী জনক জিয়াৰী ।

আৰ জানো ৰাম মধুসূদন মুৰাৰি ॥১৮

ৰামৰ হাতত জানো মোৰ যাইব জীৱ ।

তথাপি নিদিবোঁ সীতা জনকৰ জীৱ ॥১৯

শুনি পাত্ৰ মেলে উঠি বোলে ৰাৱণত ।

দুঃস্বপ্নৰ কথা প্ৰভু গুচায়ো মনত ॥২০

প্ৰমাদত লঙ্কা পুৰি গৈল হনুমন্তে ।

আমি জানিলোত গক্ষ নভৈলে হন্তে ॥২১

আছিলোহো হন্তে আমি সচকিত মনে ।

কিসক কৰয় পৰাভৱ অল্পজনে ॥২২

অস্ত্ৰ বলে ভৰি পূৰি আছৈ সব লঙ্কা ।

মনুষ্য ৰামক প্ৰভু নকৰিবা শঙ্কা ॥২৩

শুনিয়োক সভাসদ ৰামৰ চৰিত্ৰ ।

পৰম সুৰস ৰস কৰ্ণৰ অমৃত ॥২৪

সংসাৰ ব্যাধিক কৰৈ ইসে উপশাম ।

নিৰন্তৰে উচ্চ কৰি বোলাঁ ৰাম ৰাম ॥২৫

<big>৩৬ অধ্যায়<big> 

<big>ছবি ।<big>

আপোনবলক প্ৰভু,    তাক নেদেখাহা তুমি,

ত্ৰিভুবনো জনিলাহা ভয় ।

পাতালৰ বাসুকিক,    জিনি ভয় লগাইলাহা,

আন কোন আগত থাকয় ॥১

দক্ষিণ দিশক গৈ,    যমক জিনিলা তুমি,

পশ্চিমে জিনিলা বৰুণ ।

ইন্দ্ৰ আদি কৰিযত,    ত্ৰিদশক জিনিলাহা,

তুমি সম বীৰ আছে কোন ॥২

কৈলাসক চালিলাহা,    কুবেৰক জিনিলাহা,

আনিলাহা পুষ্পক বিমান ।

স্বৰ্গ মৰ্ত্ত পাতালত,    তোমাক সমান নাহি,

ব্ৰহ্মাক কৰিলা বহুমান ॥৩

ৰামদেৱ লক্ষ্মণক,    সুগ্ৰীৱক অঙ্গদক,

একেশ্বৰে মাৰিবা ৰণত ।

ত্ৰৈলোক্যবিজয় আমি,    একো একো সখা আছো,

নকৰিবা কটাক্ষো মনত ॥৪

আছোক আমাৰ আন,    ইন্দ্ৰজিত কুমাৰেযে,

সবাকো মাৰিবে সমৰত ।

ইন্দ্ৰ আদি কৰি যত,    ত্ৰিদশ দেৱতা আছো,

জিনিআছ দুৰ্ঘোৰ ৰণত ॥৫

যি বীৰ ইন্দ্ৰক জিনি,    লঙ্কাক আনিলবান্ধি,

ত্ৰিদশক কৰিলেক ধাৰ ।

ব্ৰহ্মায়ে আসিয়া পাছে,    প্ৰীতি প্ৰকাৰ কৰি,

স্বৰ্গকো দিলন্ত অধিকাৰ ॥৬

কদাপি ইন্দ্ৰৰ মনে,    মহাভয় নুগুচয়,

ইন্দ্ৰজিত নামক সুমৰি ।

হেনবীৰ আছন্তেয়ো,    লঙ্কা কোনে মাৰিবেক,

থাকিয়োক ভয় পৰিহৰি ॥৭

স্বৰ্গ মৰ্ত্ত পাতালত,    আছয় যতেক বীৰ,

ৰণে হাৰি মানিলেক কাপ ।

হেনবীৰ আছন্তেনো,    তোমাৰ কাহাক ভয়,

মেঘনাদ প্ৰচণ্ড প্ৰতাপ ॥৮