কৈকেয়ীয়ে ৰামক বৰৰ কথা কয়
<big>৮ অধ্যায়<big> 

কৈকেয়ীয়ে ৰামক বৰৰ কথা কয়

শুন পুত্ৰ ৰাম তই বোলোঁ তোত কাজ ।

হেন আজ্ঞা কৰন্ত তোমাক মহাৰাজ ॥১

দেৱাসুৰ যুদ্ধ মহা মিলিল পূৰ্ব্বত ।

দানবে জিনিল দেৱতাক সমৰত ॥২

ইন্দ্ৰে নিলা নৃপতিক কৰিয়া সন্মান ।

অসুৰক জিনিয়া আসিলা মোৰ থান ॥৩

তোমাৰ বাপক সেৱা কৰিলো বিস্তৰ ।

সিকলত ৰাজা মোক দিলা দুই বৰ ॥৪

এক বৰ লৈলোঁ ভৰতক দিবোঁ ৰাজ ।

তুমি বন যাইবাক বুলিলোঁ আৰ কাজ ॥৫

পিতৃ সত্য পালিতে আছয় যেবে মন ।

ৰাজাৰ আদেশ ভৈল চলি যাইয়ো বন ॥৬

ৰাজ্যৰ বাসনা এৰি চিৰ জটাধৰ ।

চৌধ বৰিষক লাগি বনবাস কৰ ॥৭

শুনিয়া ৰামৰ ভৈল ৰাজ্যত নৈৰাশ ।

হাস্য কৰি বোলন্ত যাইবোঁহো বনবাস ॥৮

ইসে কাৰ্য্যে মাৱ মোৰ দহে কলেৱৰ ।

আপুনি আদেশ নকৰিলা ৰাজেশ্বৰ ॥৯

ৰাঘৱে বোলন্ত মাৱ বাক্য শুনিয়োক ।

শীঘ্ৰ দূত পঠাই ভৰতক আনিয়োক ॥১০

যাৱে প্ৰাণ ধৰিয়া আছন্ত মহাৰাজ ।

অবিলম্বে ভৰতক আনি দিয়ো ৰাজ ॥১১

বাপক আশ্বাস বুলি পালিবেক জন ।

পিতৃ দ্ৰোহী ৰাম হেৰা চলি গৈলোঁ বন ॥১২

শুনিয়োক বাপদেৱ অজৰ নন্দন ।

পিতৃ দ্ৰোহী ৰাম হেৰা বোলয় বচন ॥১৩

অনাথিনী মাৱ মোৰ পালিব কেমনে ।

মই চলি যাওঁ হেৰা ঘোৰ তপোবনে ॥১৪

শুনিয়োক বাপ পৃথিবীৰ নিজনাহা ।

বদন কমল দেখোঁ মাথা তুলি চাহাঁ ॥১৫

দেখোহোঁ দুৰ্লভ পুনৰপি দৰিশন ।

আশীৰ্ব্বাদ কৰিয়োক চলি যাওঁ বন ॥১৬

কৈকেয়ী বোলে ৰাম বোলোহোঁ তোমাক ।

যাৱে থাকা তুমি তাৱে নুতুলিব মাথ ॥১৭

লজ্জা ভৈলা বিস্তৰ ৰাজাৰ মন দুঃখ ।

তুমি সত্য পালিলে ৰাজাৰ হৈবে সুখ ॥১৮

বুলিলি বচন হিত আনিবো ভৰত ।

তুমি বন গৈলেহে ৰাজাৰ বহে সত ॥১৯

কৈকেয়ীৰ বাক্য শুনি নিষ্ঠুৰ স্বভাৱ ।

হা ৰাম বুলি ৰাজা এৰিলন্ত গাৱ ॥২০

ক্ষণিকতে ৰাজাৰ মোহিত ভৈল মতি ।

আসনতে মূৰ্চ্ছা গৈলা অযোধ্যাৰ পতি ॥২১

দুঃখ দেখি ৰাজাৰ বুলিলা ৰামে কাজ ।

কৈকেয়ীক বুলিলা এৰিয়া মুখ লাজ ॥২২

আমাৰ নিষ্ঠুৰ বাপে নোবোলন্ত বাণী ।

হেৰ হাত যোৰো সুখে থাকিয়ো গোসানী ॥২৩

মোত নুবুলিলা তুমি ভৰতৰ কাজ ।

প্ৰাণ দিতে পাৰোহোঁ আছোক ধনৰাজ ॥২৪

মোৰ বনবাসত বাপক দিয়া দুখ ।

ইনো ৰাজ্য ভাৰ কত বৰ হুইবে সুখ ॥২৫