চম্পা সৰোবৰত ৰাম-লক্ষণ
<big><big>২২ অধ্যায় ।<big><big> 

<big>চম্পা সৰোবৰত ৰাম - লক্ষ্মণ ।<big>

দুই ভাই পাইলা গৈয়া চম্পা সৰোৱৰ ।

কঙ্কৰক চক্ৰবাক দেখিলা বিস্তৰ ॥১

জলচৰ অনেক দেখিলা জাতিস্কাৰ ।

কুমুদ কমল পুষ্প দেখিলা অপাৰ ॥২

চম্পাৰ ভিতৰে বসি আছে এক সিদ্ধা ।

নামত শৱৰী তাই আতি বৰ বৃদ্ধা ॥৩

ৰাম লক্ষ্মণক জানি বিনয় স্বভাৱে ।

নাৰায়ণ জানিয়া নমিলা দুইৰো পাৱে ॥৪

আউৰে আউৰ কাহিনী কহিলা সেহি থাৱ ।

কৌতুকতে শৱৰীয়ে চালিলেক গাৱ ॥৫

ইন্দ্ৰে পঠাই দিলা তাইক দিব্য এক যান ।

তাতে চৰি সৱৰীয়ে ভৈলা অন্তৰ্দ্ধ্যান ॥৬

শ্ৰীৰামে লক্ষ্মণে চান্ত সৰোৱৰ চম্পা ।

চতুৰ্দ্দিশে বেঢ়ি আছে নাগেশ্বৰ চম্পা ॥৭

দেৱ নাগ ৰুৱা জাতি কনৌৰ ধুন্ধুৰ ।

লৰঙ্গ মালতি গন্ধ সঞ্চকয় দূৰ ॥৮

গুটি মালী টগৰ ৰায়তি জুতি কুন্দ ।

পাৰিজাত সন্তান চন্দন বুঁন্দা বুন্দ ॥৯

মনৰ দৰ্পণ যেন সুনিৰ্ম্মল জল ।

সূৰ্য্যৰ কিৰণ যেন ৰকত কমল ॥১০

সুগন্ধ পৱন বহে মনত উল্লাস ।

কুমুদ প্ৰকাশে চম্পা সৰোৱৰ পাশ ॥১১

জলপদ্ম স্থলপদ্ম দেখি জাতিস্কাৰ ।

শেৱালী নেৱালী পুষ্প দেখিলা অপাৰ ॥১২

মধুপায়ী চটক থাকয় ভৰি পুৰি ।

শবদতে মধু পান কৰৈ ফুৰি ফুৰি ॥১৩

ৰাঘৱে বোলন্ত লখাই কমৰ পয়ান ।

শৰীৰ ভেদিল মোৰ কাম পঞ্চ বাণ ॥১৪

চম্পা সৰোৱৰ দেখি ৰামৰ হৰিষ ।

কতক্ষণ তহিত কৰিলা বিমৰিষ ॥১৫

লক্ষ্মণে বোলন্ত দদা কৰিয়ো গমন ।

কৱন্ধৰ বোল হৈব সকলে শোভন ॥১৬

দুই ভাই লৰি গৈলা সুস্থিৰ গমনে ।

পৰ্ব্বতৰ কোল গৈয়া পাইলা তেতিক্ষণে ॥১৭

পৰ্ব্বতৰ নিকটত পন্থ বহি যান্ত ।

নানা সব গুল্ম লতা বৃক্ষ দেখিলন্ত ॥১৯

নানা সব মৃগপক্ষী দেখিলন্ত তথা ।

পাঞ্চগুটী বানৰ বসিয়া আছে তথা ॥২০

এতেকে অৰণ্য কাণ্ড ভৈলা সমাপতি ।

মাধৱে ভণন্ত মহামানিকে শুনন্তি ॥২১

<big><big>২৩ অধ্যায় ।<big><big> 

 <big>দুলৰি ।<big>

নমো নমো ৰাম,         দুৰ্ব্বাদল শ্যাম,

তনু আতি অনুপম ।

সৰ্ব্ব পুৰুষাৰ্থ,         শিৰত প্ৰকাশ,

কৰে যাৰ গুণ নাম ॥১

সৰ্ব্ব শ্ৰুতি ৰত্ন,         শিৰত বিৰাজ,

যাহাৰ পদ কমল ।

সৰ্ব্ব ধৰ্ম্ম সাৰ,         যাৰ যশোৰাশি,

মঙ্গলৰো সুমঙ্গল ॥২

হেনয় পৰম,         ঈশ্বৰ আপুনি,

ৰাম ৰূপে অৱতৰি ।

গৃহস্থৰ যত,         ধৰ্ম্মক প্ৰকাশ,

কৰিলন্ত মহাহৰি ॥৩

ধৰ্ম্মৱন্ত শান্ত,         শীতল স্বভাৱ,

সমস্তে গুণ আলয় ।

সৰ্ব্ব ধৰ্ম্ম ময়,         নিজ যশচয়,

প্ৰচাৰিলা কৃপাময় ॥৪

মহন্ত সবৰ,         কৰ্ণৰ ভূষণ,

পৰম অমৃত ময় ।

ইহাৰ শ্ৰৱণ,         কীৰ্ত্তনে তৰয়,

মহা মহা পাপীচয় ॥৫

জানিয়া ৰামৰ,         চৰিত্ৰ শুনিয়োঁ,

সমাজিক যত যত ।

পৰম সুগম,         ইসে মহাধৰ্ম্ম,

দুৰ্ঘোৰ কলি যুগত ॥৬

ঘোৰ কলি কালে,         সবাকো ব্যাপিলে,

দেখা কৰি স্থিত বুদ্ধি । 

যত চিত্ত বিত্ত,         অপৱিত্ৰ ভৈল,

নাহি শৰীৰৰ শুদ্ধি ॥৭

মলিন জনৰ,         ধৰ্ম্মত কৰ্ম্মত,

জানা নাহি অধিকাৰ ।

দুই দুটি অক্ষৰ,         ৰাম নাম লৈয়া,

তৰিয়ো সুখে সংসাৰ ॥৮

ব্ৰহ্মা আদি দেৱে,         বাঞ্ছিয়ো ন পাৱে,

ভাৰত তনুৰ কায়া ।

হেনয় পৰম,         দুৰ্ল্লভ শৰীৰ,

কিবা ভাগ্য আছা পায়া ॥৯

হেন জানি জন্ম,         জীৱন সাফলি,

ধৰা মাধৱৰ নাম ।

ডাকি মুখ ভৰি,         বোলা উচ্চ কৰি,

নিৰন্তৰে ৰাম ৰাম ॥১০