ভৰতৰ পুত্ৰক ৰাজ্য দান
<big><big><big>২৫ অধ্যায়<big><big><big> 

 ভৰতৰ পুত্ৰক ৰাজ্যদান ।

ছবি ।

পাতাল খণ্ডৰ কথা,         এহিমানে গৈল তথা,

শুনিলাহা সামাজিক বৰ্গ ।

শুনা স্বৰ্গখণ্ড আবে,         যেমমতে সামৰাজে,

শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ গৈলা স্বৰ্গ ॥১

সীতা পাতালক গৈলা,         ৰাঘৱ আকুল ভৈলা,

একো মতে চিত্ত নুহি শান্ত ।

নেত্ৰৰ নুগুচে জল,         নুনুমাই শোকানল,

গুণি একো উপায় নপান্ত ॥২

যজ্ঞ সাঙ্গ কৰি দেৱ,         দিলন্ত দক্ষিণা দান,

হীড়া মৰকত ৰত্ন ৰামে ।

দুখী ভিক্ষী দেশান্তৰী,         দিলা অদৰিদ্ৰ কৰি,

সুবৰ্ণ ৰজত দামে দামে ॥৩

ৰাজা প্ৰজা দ্বিজগণ,         সবাৰো তুষিলা মন,

দিয়া বস্ত্ৰ ভূষণ অশেষ ।

পাছে সমদলে গৈয়া,         দুগুটি পুত্ৰক লৈয়া,

অযোধ্যাত ভৈলন্ত প্ৰবেশ ॥৪

ওৱাৰিৰ নোন্ত বাজ,         এৰিলন্ত ৰাজকায,

ভৈল যেন গৃহে বনবাস ।

নাই আন একো চিন্তা,         হা সীতা হা সীতা,

বুলি মাত্ৰ তেজন্ত নিশ্বাস ॥৫

নাই একো কথা মাত,         গালৰ নুগুচে হাত,

দুই গুটি পুত্ৰক চাই ।

সদাই লম্বিত মুখ,         শয়নতো নাহি সুখ,

লোতকে পাঞ্জৰি ভিজি যাই ॥৬

পাৰ নাই সন্তাপৰ,         দণ্ডে যুগ সমসৰ,

কৈবোঁ কত ৰাঘৱৰ শোক ।

কৌশল্যা প্ৰমুখ্য কৰি,         তিনি ৰাজমাৱ মৰি,

কালে সবে গৈলা স্বৰ্গলোক ॥৭

তাসম্বাৰ প্ৰেতকাৰ্য্য,         সকলে সঙ্কলি দিলা,

পিণ্ড জলাঞ্জলি ৰাম নৃপ ।

ভৈল মহা সদ্গতি,         পৰম আনন্দ মতি,

পাইল সবে স্বামীৰ সমীপ ॥৮

ৰামৰ প্ৰসাদে সবে,         পাইলন্ত অক্ষয় স্বৰ্গ,

মিলৈ বস্তু দেৱ উপযোগ ।

ভাৰ্য্যাসমে দশৰথ,         পূৰিলন্ত মনোৰথ,

ব্ৰহ্মা ভুবনত ভুঞ্জি ভোগ ॥৯

আত অনন্তৰে কথা,         শুনা যেন ভৈল তথা,

ভৰতৰ মমাই যুদ্ধাজিত ।

ৰামক পাশক লাগি,         অনেক সম্ভাৰ দিয়া,

পঠাইলন্ত গৰ্গ পুৰোহিত ॥১০

ৰাম পাছে বাৰ্ত্তা পাই,         ঋষিক গৌৰবে গৈয়া,

আগ বাঢ়ি দণ্ড দুইৰ পথ ।

অঙ্গিৰা পুত্ৰক পাছে,         বিদূৰতে ভেণ্ট পাই,

ভৈল ভূমি পাৱ এৰি ৰথ ॥১১

গৰ্গক প্ৰণামি ৰামে,         আযোধ্যাক আসিলন্ত,

পাইলা ৰামে হৰিষ আশেষ ।

আতি আনন্দিত মতি,         যেন গুৰু বৃহস্পতি,

ভৈল ইন্দ্ৰপুৰত প্ৰবেশ ॥১২

যোগাইল ৰামত যত,         কম্বল চামৰ ৰত্ন,

আৰ দশ হাজাৰ ঘোটক ।

সুবৰ্ণ পাখৰি ছয়,         চিকি মিকি কৰে তয়,

বেগে যেন বিজুলী চটক ॥১৩

ৰামে পুছিলন্ত গুৰু,         মাতুলৰ বাৰ্ত্তা ভাল,

তোমাক পঠাইলে কিবা কাযে ।

গৰ্গে বোলন্ত প্ৰভু,         হেন কাৰ্য্যে পঠাইলন্ত,

যিটো যুদ্ধাজিত মহাৰাজে ॥১৪

সিন্ধু নদী তীৰ জুৰি,         সৈন্ধ্যৱ গন্ধৰ্ব্ব ৰাজ,

ৰহি আছে কৰি মহা গৰ্ব্ব ।

ৰাজ্য মাৰি পীড়ে প্ৰজা,         পাপী আৰো লগে লৈয়া,

তিনি কৌটি কটক গন্ধৰ্ব্ব ॥১৫

তাক মাৰি দুয়োতীৰে,         ৰাজ্য পাতিয়োক প্ৰভু,

মই হইবো সহায় লগত ।

শুনি গুণি ৰাম ৰাই,         বোলন্ত পাছক চাই,

শুনা প্ৰাণ ভৈয়াই ভৰত ॥১৬

চলিয়োক সাজ হুই,         তক্ষক পুষ্কৰ দুই,

পুত্ৰক দিয়োক ৰাজ্য বাণ্টি ।

গন্ধৰ্ব্বক বধি গৈয়া,         ৰাজ্য কৰি বিভঞ্জিয়া,

আনিবাহা কৰিয়া নিখাণ্টি ॥১৭

ৰামৰ আদেশ পায়া,         পুত্ৰ দুইক লগে লৈয়া,

লৰিলা ভৰত সমদলে ।

ৰাম লক্ষ্মণে গৈয়া,         আগ বঢ়াই ভৰতক,

পঠাইলন্ত আনেক মঙ্গলে ॥১৮

জ্যেষ্ঠৰ চৰণ ধূলি,         শিৰত লৈলন্ত তুলি,

কৰিলন্ত আটোপে পয়াণ ।

কটকৰ গিৰে আতি,         দলদপ বসুমতী,

দেবাসুৰ তৰতৰিমান ॥১৯

কতোদিনে পাইলা পাছে,         মাতুলৰ ৰাজ গৈয়া,

শুনি যুদ্ধাজিত মহাৰাজা ।

পৰম কৌতুক ভৈলা,         ভাগিনৰ লাগ লৈলা,

ৰঙ্গে সাজি গজ বাজী প্ৰজা ॥২০

শুনিয়োক সৰ্ব্বজন,         পুণ্য কথা ৰামায়ণ,

জানা নাম ধৰ্ম্ম বিপৰীত ।

ৰাম নাম মত্তসিংহ,         শুনিয়া তাহাৰ ৰিঙ্গ,

পলাই পাপ হস্তী ভয়ভীত ॥২১

কৌটি শত তীৰ্থ স্নান,         তপ জপ যজ্ঞ দান,

কৌটি ভাগ তাক সম নুই ।

ৰামবোলে একজনে,         তাৰ ধ্বনি শুনে মানে,

সবাৰো পাপত লাগে জুই ॥২২

ৰাম সুমৰণে মাত্ৰ,         চণ্ডালো যজ্ঞৰ পাত্ৰ,

হুইবেক উচিত কিনো দেখা ।

চাৰিয়ো বেদৰ সাৰ,         নামৰ আগত আৰ,

আন পাতকৰ কোন লেখা ॥২৩

শুনিয়োক শাস্ত্ৰ মৰ্ম্ম,         কিঙ্কৰ সকলে ধৰ্ম্ম,

সবাৰে উপৰি ৰাজা নাম ।

হেন তত্ব কথা জানি,         সমজ্যাৰ যত প্ৰাণী,

নিৰন্তৰে বোলাঁ ৰাম ৰাম ॥২৪  

<big><big><big>২৬ অধ্যায়<big><big><big> 

পদ ।

অতি অনন্তৰে শুনা যেন কথা ভৈলা ।

সাজি যুদ্ধাজিতে ভৰতৰ লাগ গৈলা ॥১

তৰল মাৰ্দ্দল ঢোল শবদ তুম্বুলে ।

সাজি একস্থান ভৈলা ভাগিনে মাতুলে ॥২

আলোচিয়া দুয়ো দুশ্ট গন্ধৰ্ব্ব বধিত ।

দিলা ধাৰ নিৰ্ভয়ে ভৰত যুদ্ধাজিত ॥৩

তক্ষক পুষ্কৰ দুই ভৰত কুমাৰ ।

আগ হুয়া সেনাৰ লৰিল চমৎকাৰ ॥৪

সাগৰ সঙ্কাশ সেনা যাই এক থোপে ।

গন্ধৰ্ব্বৰ ৰাজা জানি বজাইল আটোপে ॥৫

তূণ বাণ ধনু ধৰি কৰি আটি মুটি ।

পটোৱাৰি ৰহিল গন্ধৰ্ব্ব তিনি কৌটি ॥৬

দেখি ভৰতৰ তাক কিটাইল কটকে ।

ধাইল ধৰ বুলি যেন সাঞ্জিল চটকে ॥৭

বাঘে যেন গৰ্জ্জি সবে গন্ধৰ্ব্বক ঢাকি ।

প্ৰহাৰিল কাণ্ড কোণ্ড খাণ্ডা জাঠি জাকি ॥৮

মহাগৰ্ব্বে গন্ধৰ্ব্বে নেদিলা ভঙ্গ তাত ।

কৰিলা আপোন অস্ত্ৰে অস্ত্ৰক বিঘাত ॥৯

পৰম আক্ৰান্ত কৰি শত্ৰুৰ সেনাক ।

শৰীৰৰ সন্ধানে অস্ত্ৰৰ দিলে জাক ॥১০

দুই হাতে কোবাৱে খাণ্ট খিট কৰি খাণ্ডে ।

ঘাইল সেনাসব তেজ বৱৈ ধাৰা দাণ্ডে ॥১১

নোৱাৰিল তাপৰিবে পাছ গুচি যাই ।

দেখি খেদি গৈলন্ত ভৰত আগুয়াই ॥১২

সৈন্ধৱে ভেণ্টিল আসি ভৰতৰ আগ ।

মাৰি শৰ সব খঙ্গে গৰ্জ্জে যেন বাঘ ॥১৩

ভৰতে সহিতে ভৈল সমৰ দুষ্কৰ ।

সেনা সমে যুজে দুই তক্ষক পুষ্কৰ ॥১৪

দুইহন্তৰো লগতে যুজন্ত যুদ্ধাজিত ।

বৰিষিল শৰ তিনি বীৰে বিপৰীত ॥১৫

ছেদিল ভেদিল কাৰো উৰু কৰি কৰ ।

ওঠ কণ্ঠ কটি কাটিলন্ত কটকৰ ॥১৬

তথাপি গন্ধৰ্ব্বে নেৰে যুজে বায়ুগতি ।

ভৈল ঘোৰ ৰণ সাত দিন সাত ৰাতি ॥১৭

আতাসতে কাণ ফাটে যেন বজ্ৰ পৰে ।

সমস্তৰে ভয় শুনি হৃদি কম্প লৰে ॥১৮

ভৰতক সৈন্ধৱে বুলিল আৰস্ফটি ।

দুনাই নেদেখিবি আৰ অযোধ্যা উলটি ॥১৯

মোৰ ঘোৰ শৰে আজি হুইবে তোৰ যম ।

ভৰতে বোলন্ত শুন সৈন্ধৱ অধম ॥২০

তোক কালে পাইলে আসি নপস লটক ।

এহি বুলি ৰথ ধ্বজ কাটিলা ঘোটক ॥২১

দুই শৰ মাৰি সাৰথিক থৈলা শালি ।

আঠ শৰে ৰথখান পেহ্লাইলা বখালি ॥২২

তীক্ষ্ণতৰ শৰে তাৰ হৃদয়ক ভেদি ।

পেলাইলন্ত অৰ্দ্ধচন্দ্ৰে তাৰ স্কন্ধ ছেদি ॥২৩

ভৰতৰ বীৰত্ব প্ৰশংসে সামৰাজে ।

পাৰৈ জয় জোকাৰ দুন্দুভি বাদ্য বাজে ॥২৪

সৈন্ধৱক বধি বীৰ বিপুল বিক্ৰম ।

ধনু ধৰি ধাইলন্ত সেনাক যেন যম ॥২৫

দিব্য গন্ধৰ্ব্বৰ বাণ কৰিয়া প্ৰকাশ ।

ঢাকিল বিদিশ দিশ ছানিয়া আকাশ ॥২৬

এক গুটি জোৰন্তে হাসন্তে কৌটি লক্ষ ।

সংহাৰিবে লৈল সবে গন্ধৰ্ব্ব বিপক্ষ ॥২৭

আতি খৰতৰ ভৰতৰ শৰে ফুটি ।

নিৰন্তৰে বধিলা গন্ধৰ্ব্ব চিনি কৌটি ॥২৮

গন্ধৰ্ব্বক বধিয়া সাধিলা সব জয় ।

ভৰতৰ বীৰত্ব জগতে প্ৰশংসয় ॥২৯

ধন্য ধন্য ধন্য বীৰ ৰামৰ কনিষ্ঠ ।

মাৰি দুৰ্জ্জনক কাৰ্য্য সাধিলা বিশিষ্ট ॥৩০

ৰাঘৱৰ আদেশ সুমৰি পাছে বীৰে ।

পাতিলন্ত নগৰ নদীৰ দুই তীৰে ॥৩১

তক্ষক পুৰীৰ নাম তক্ষক ৰহিলা ।

পুষ্কৰাৱতি নামে পুৰি পুষ্কৰক দিলা ॥৩২

সজাইল বিচিত্ৰ গৃহ প্ৰাসাদ উদ্যান ।

দিলা দৌল দীঘি সৰোবৰ থানে থান ॥৩৩

পুত্ৰ দুইকো দিলা বাণ্টি আৰো যত ৰাজ ।

ৰামৰ আদেশে সবে সঙ্কলিলা কায ॥৩৪

ৰাজ্য পাতিলন্ত পাঞ্চ বৎসৰ তহিত ।

উত্ৰাৱল চিত্ত আতি ৰামক দেখিত ॥৩৫

যুদ্ধাজিত মাতুলত মাগিয়া মেলানি ।

অযোধ্যাক আসিলা ভৰত মহামানী ॥৩৬

কৰিলা জ্যেষ্ঠৰ আসি চৰণে প্ৰণাম ।

চিৰকালে ভাতৃক দেখিলা শ্ৰীৰাম ॥৩৭

সজল নয়নে স্নেহে ধৰিলা সাবটি ।

ভৰতে কহিলা কথা সকলে প্ৰকটি ॥৩৮

গন্ধৰ্ব্ব মাৰিয়া যেন মতে পাতি ৰাজ ।

পুত্ৰ দুইকো দিলা সবে নিবেদিলা কায ॥৩৯

ভৈলন্ত হৰিষ শুনি কৌশল্যাৰ সুত ।

ভৰতক অভিনন্দা কৰিলা বহুত ॥৪০

আত অনন্তৰে ৰামে চিন্তিলনত কাৰ্য্য ।

লক্ষ্মণৰ পুত্ৰ দুইকো দিবো কৈত ৰাজ ॥৪১

থৈব কৈত দুয়ো কুমাৰক ৰাজ পাতি ।

পাত্ৰ মন্ত্ৰীগণত সোধন্ত প্ৰভু মাতি ॥৪২

ভৰতে বোলন্ত শুনিয়োক দেৱাদেশ ।

আছে কাৰু নামে ৰমণীয় মহাদেশ ॥৪৩

মল্লভূমি শিখৰ ভূমিক জানো ভালে ।

হেন দেখি ৰামে আদেশিলা তৎকালে ॥৪৪

সঙ্গে অঙ্গদক লৈয়া লৰিয়ো লক্ষ্মণ ।

চলা চন্দ্ৰকেতু সমে ভৰত এখন ॥৪৫

দুয়ো কুমাৰক দিয়া ৰাজ্য কৰি থিৰ ।

তেবেসে আসিবা অযোধ্যাক দুয়োবীৰ ॥৪৬

ৰামৰ আদেশে সমদলে দুয়ো ভাই ।

গৈলন্ত আটোপে পাছে পৃথিবী কম্পাই ॥৪৭

লক্ষ্মণে ভৰতে আতি চিন্তি হিত কায ।

দিলা দুয়ো কুমাৰক কাৰু নামে ৰাজ ॥৪৮

মল্লভূমি লক্ষ্মণে আপুনি চাই ফুৰি ।

অঙ্গদিয়া নামে তাতে পাতিলন্ত পুৰী ॥৪৯

ধনে ধানে ভৰিয়া পাতিলা বহু প্ৰজা ।

অঙ্গদ পুত্ৰক তাতে পাতিলন্ত ৰাজা ॥৫০

শিখৰ ভূমিত ফুৰি ভৰত কুমাৰ ।

চন্দ্ৰাৱতী নামে তাত পাতিলা নগৰ ॥৫১

বিতোপন পুৰী যেন জ্বলে অম্ৰাৱতী ।

পাতিলন্ত তাতে চন্দ্ৰকেতুক নৃপতি ॥৫২

থানে থানে দিলা দীঘি সৰোবৰ আলি ।

বৰিষেক বঞ্চিলা ৰামৰ আজ্ঞা পালি ॥৫৩

প্ৰবোধিয়া পুত্ৰ দুইক থাপিলা তহিত ।

উত্ৰাৱল চিত্ত আতি ৰামক দেখিত ॥৫৪

অযোধ্যাক পাইলা পাছে ভৰত লক্ষ্মণে ।

বেঢ়ি প্ৰণামিলা আসি ৰামৰ চৰণে ॥৫৫

চন্দ্ৰকেতু,অঙ্গদৰ নিবেদিলা কথা ।

দুয়ো ভাইৰ ভৈলা যেন ৰাজ্যৰ ব্যৱস্থা ॥৫৬

শুনি ৰঘুপতি পাইলা আনন্দ অপাৰ ।

কৰিলন্ত দুয়ো ভাইক আতি সতকাৰ ॥৫৭

প্ৰশংসিলা সাধু সাধু মধুৰ বচনে ।

এক পাশে বসিলন্ত ভৰত লক্ষ্মণে ॥৫৮

আত অনন্তৰে ৰামে আলোচিলা পাছে ।

ইটো শত্ৰুঘনৰ কুমাৰ দুই আছে ॥৫৯

কৈত ৰাজ্য দিবো বুলি চপৰাইলা মাথ ।

গুণি গান্থি আপুনি পাইলন্ত ৰঘুনাথ ॥৬০

মাতি শত্ৰুঘনক ৰাঘৱে বুলিলন্ত ।

লৈয়ো গজ বাজী সাজি সেনা অপৰ্য্যন্ত ॥৬১

মথুৰাক লাগি কৰাঁ সত্বৰে পয়ান ।

পৰম সম্পন্ন সিটো বিতোপন থান ॥৬২

সুচৰিত সুবাহু তোমাৰ পুত্ৰ দুই ।

লগতে চলোক সৈন্য সমে সাজ হুই ॥৬৩

লৱণ অসুৰ মথুৰাৰ আধিকাৰী ।

পাতিয়োক দুইকো ৰাজা তৈতে তাক মাৰি ॥৬৪ 

শুনি শত্ৰুঘনে উঠিলন্ত তেতিক্ষণে ।

পৰি প্ৰণামিলা প্ৰভু ৰামৰ চৰণে ॥৬৫

যাত্ৰা লৈয়া হৈলা বাজ অযোধ্যাক ছাৰি ।

তমকিল তবল ঢোলত দিলা বাৰি ॥৬৬

সাজি গজ বাজী প্ৰজা ধৰিলেক লাগ ।

স্নেহে কনিষ্ঠক ৰামে বৰ্হাইলন্ত আগ ॥৬৭

কৰাইলা মঙ্গল যত ভৰত লক্ষ্মণে ।

সাজি শত্ৰুঘনে লৰিলন্ত ৰঙ্গ মনে ॥৬৮

বাৱৈ বাদ্যভণ্ড দণ্ড নোচুৱাৱে তলি ।

কটকৰ গিৰে আতি উজৰিল ধূলি ॥৬৯

বাজে গজঘণ্টা আতাসে ফাৰে কাণ ।

পৰম আৰম্ভে বীৰে কৰিলা পয়ান ॥৭০

কতদিন সমীপ পাইলন্ত মথুৰাৰ ।

কাছিয়া বজাইল শুনি লৱণ দুৰ্ব্বাৰ ॥৭১

অসংখ্য অসুৰ সেনা সাজি বায়ুপাতি ।

কৰিলা সমৰ তিনি দিন তিনি ৰাতি ॥৭২

পুত্ৰ দুই সহিতে বুজন্ত শত্ৰুঘন ।

বৰিষিলা শত্ৰুঘন কাটন ফুটন ॥৭৩

উৰু কৰি কৰ কাটি কাটিলন্ত জাঙ্গ ।

অসুৰৰ শোণিতে বহাইলা তৈতে গাঙ্গ ॥৭৪

কৰিলে সমৰ অসুৰ যত কৌটি ।

একে ব্ৰহ্ম অস্ত্ৰ মাৰি কৰিলা নিগুটি ॥৭৫

শত্ৰুঘন অগনিত পতঙ্গ অসুৰ ।

ক্ষণেক ভৰিল মৰি ঘোৰ যমপুৰ ॥৭৬

সেনা বধ দেখি খঙ্গে লৱণ দুৰ্জ্জয় ।

হাতে শূল ধৰি শত্ৰুঘনক গৰ্জ্জয় ॥৭৭

খাইবো মুণ্ড ষোণ্ড যেন যাই খেদি ।

পেলাইলন্ত শূল তাৰ শত্ৰুঘনে ছেদি ॥৭৮

ভেদিলেক হৃদয় নিৰ্দ্দয় ষাঠি শৰে ।

তথাপিতো পাছ ভৰি অসুৰে নকৰে ॥৭৯

দেখি দুনাই ভেদিলেক হাজাৰেক বাণে ।

নকৰে কটাক্ষ শত্ৰুঘনৰ সন্ধানে ॥৮০

ক্ৰোধে ধৰি ধাৱে বজ্ৰমুষ্টি অসদৃষ্ট ।

দেখি অৰ্দ্ধচন্দ্ৰ যুৰি ৰামৰ কনিষ্ঠ ॥৮১

কৰ্ণ মানে টানি আনি ক্ষেপিয়া পঠাইল ।

লৱণক কাটি গাণ্ডি মুণ্ড বেলগাইল ।

কতো দূৰ যুৰি ঘোৰ অসুৰ পৰিল ।

গিৰি গিৰি শবদত পৃথিবী লৰিল ॥৮৩

প্ৰশংসিয়া দেৱে পুষ্প বৰিষে বিশিষ্ট ।

ধন্য ধন্য ধনুধৰ ৰামৰ কনিষ্ঠ ॥৮৪

আকাশত দেৱে কৰে দুন্দুভি আম্ফাল ।

জয় জয় প্ৰজাৰ মিলিল কোলাহল ॥৮৫

জয় বাদ্য আন্দোলে মেদিনী মেলে ফাট ।

লৈলা শত্ৰুঘনে গৈয়া মথুৰাৰ পাট ॥৮৬

ফুৰাইলা টেঙ্গৰা গৈয়া নগৰে নগৰে ।

নাহি লুৰি লোস লোক গৃহত সঞ্চৰে ॥৮৭

ভৈল ঘিট ঘিট গ্ৰাম নগৰ অশেষ ।

কৰিলা বিভাগ পুত্ৰ দুইকো দিলা দেশ ॥৮৮

ভৈলন্ত বিদিশ পুৰে ৰাজা সুচৰিত ।

সুবাহু নৃপতি ভৈলা মথুৰা পুৰীত ॥৮৯

নাহি পাল পঞ্চা প্ৰজা পালন্ত অশেষ ।

ধনে ধানে বিপুল সম্পন্ন ভৈল দেশ ॥৯০

লৱণক মাৰি ৰাজ্য কৰি অকণ্টক ।

শত্ৰুঘনে দিলা দুই পুত্ৰক বণ্টক ॥৯১

ভাৰ্য্যা পুত্ৰ সমে মথুৰাত পাতি পাট ।

থাকিলন্ত ৰামৰ আজ্ঞাক চাহি বাট ॥৯২

শুনিয়ো সমাজে ৰাম ৰাজাৰ চৰিত ।

লভিয়া দুৰ্ল্লভ জন্ম ভাৰত ভূমিত ॥৯৩

ৰাম নাম অমৃততে তেজি অভিলাষ ।

কৰিয়ো কিসত বিষবিষয়ত গ্ৰাস ॥৯৪

দেৱৰ বাঞ্ছনি জন্ম যাই আলে জালে ।

কেতিক্ষণে পৰা আসি ধৰিলেক কালে ॥৯৫

নিচিন্তি নথাকা যাৱে গাৱে আছে বল ।

ঝাণ্টে লোৱা ৰাম নাম পৰম মঙ্গল ॥৯৬

নলাগে ভাগৰ গাৱে নাই ধন হানি ।

শুনন্তে সন্তোষ ইটো ৰাম নাম বাণী ॥৯৭

উচ্চাৰণে পাপৰ প্ৰলয় কৰে নাশ ।

হেন জানি ডাকি বোলোঁ ৰাম ৰাম ॥৯৮