Finlandja
Il-Finlandja (; Żvediż: Finland), uffiċjalment ir-Repubblika tal-Finlandja, huwa pajjiż Nordiku li jinsab fir-reġjun tal-Fennoskandja tal-Ewropa ta' Fuq. Il-pajjiż huwa mdawwar mill-Iżvezja fil-Punent, in-Norveġja fit-Tramuntana u r-Russja fil-Lvant, filwaqt li l-Estonja tinsab fin-Nofsinhar, in-naħa l-oħra tal-Golf tal-Finlandja.

Huwa stmat li 5.4 miljun persuna jgħixu fil-Finlandja, bil-maġġoranza kkonċentrata fir-reġjuni tan-Nofsinhar. Hi t-tmien l-akbar pajjiż fl-Ewropa skont l-erja u l-pajjiż b'densità ta' popolazzjoni l-iżjed baxxa fl-Unjoni Ewropea. Politikament, il-pajjiż huwa repubblika parlamentari bi gvern ċentrali bbażat fil-belt kapitali Ħelsinki, gvernijiet lokali fi 336 muniċipju u reġjun awtonomu, il-Gżejjer Åland.

Renju tal-Finlandja (6 ta' Diċembru tal-1917 Indipendenza-14 ta' Diċembru tal-1918 Riżenja tar-Re mit-tron) 
Ir-Renju tal-Finlandja kienet monarkija kostituzzjonali ta’ ħajja qasira maħluqa wara l-indipendenza tal-Finlandja mill-Imperu Russu fl-1917 u damet sa r-riżenja tar-Re Karlu I fl-1918.

Fid-9 ta' Ottubru, 1918, il-Parlament tal-Finlandja eleġġa lill-Prinċep Frederick Charles ta’ Hesse-Kassel, Landgrave ta’ Hesse, mid-Dar ta’ Hesse-Kassel, u nkurunah Karlu I, Re tal-Finlandja u Karelia, Duka ta’ Åland, Gran Prinċep tal-Lapponja, u Konti ta’ Kaleva u t-Tramuntana (Finlandiż: Kaarle I, Sumaanmaaning heranmenas ruhtinas, Kalevan ja Pohjolan isäntä).

Carlos I irrinunzja t-tron fl-14 ta' Diċembru 1918. Imbagħad il-Finlandja adottat kostituzzjoni repubblikana.

Storja 
Il-Finlandja kienet iddikjarat l-indipendenza tagħha minn dak li kien l-Imperu Russu ta’ qabel, f’dan iż-żmien involut fil-Gwerra Ċivili Russa, fis-6 ta' Diċembru 1917. Fiż-żmien tad-dikjarazzjoni tal-indipendenza, il-monarkisti kienu minoranza fil-Parlament Finlandiż, u l-Finlandja kienet iddikjarata repubblika. Segwa gwerra ċivili, u aktar tard, filwaqt li l-Partit Soċjali Demokratiku tal-Finlandja favur ir-repubblika ġie eskluż mill-Parlament u qabel ma ġiet adottata kostituzzjoni ġdida, Frederick Charles ġie elett fuq it-tron tal-Finlandja fid-9 ta' Ottubru, 1918.

Il-Litwanja kienet diġà ħadet pass simili f'Lulju 1918, fejn eleġġet lil William Charles, Duka ta' Urach, Konti ta' Wurtemberg, bħala Mindaugas II Re tal-Litwanja. Fil-Latvja u fl-Estonja, "Assemblea Ġenerali Provinċjali" li tikkonsisti f'aristokratiċi ta' oriġini Baltika-Ġermaniża kienet għamlet petizzjoni lill-Imperatur Ġermaniż Wilhelm II biex jirrikonoxxi l-provinċji Baltiċi bħala monarkija konġunta u protettorat Ġermaniż. Konsegwentement Adolph Frederick, Duka ta’ Mecklenburg-Schwerin, ġie nnominat Duka tad-“Dukat Baltiku Unit” mill-Ġermaniżi.

Il-Finlandja Indipendenti inizjalment kellha, bħall-provinċji Baltiċi, rabtiet mill-qrib mal-Imperu Ġermaniż. Il-Ġermanja kienet l-unika qawwa internazzjonali li appoġġat it-tħejjijiet għall-indipendenza, mhux l-inqas billi tħarreġ voluntiera bħala truppi Jäger Finlandiżi. Il-Ġermanja kienet intervjeniet ukoll fil-gwerra ċivili Finlandiża, minkejja s-sitwazzjoni prekarja tagħha stess. Il-pożizzjoni tal-Finlandja vis-a-vis il-Ġermanja kienet diġà tevolvi lejn protettorat sal-rebbiegħa tal-1918, u l-elezzjoni tal-Prinċep Frederick Charles, il-kunjati ta’ Guglielmu II, kienet meqjusa bħala konferma tar-relazzjonijiet mill-qrib bejn iż-żewġ nazzjonijiet.

L-adozzjoni ta' kostituzzjoni monarkika ġdida kienet ittardjata (peress li naqset milli tikseb il-maġġoranza kwalifikata meħtieġa), u l-leġittimità tal-elezzjoni rjali kienet ibbażata fuq l-Istrument tal-Gvern tal-1772, adottat taħt ir-Re Gustav III tal-Isvezja, meta l-Finlandja kienet tagħmel parti mill-Isvezja. L-istess dokument kostituzzjonali kien serva bħala l-bażi għall-ħakma tal-imperaturi Russi, bħala Gran Duki tal-Finlandja, matul is-seklu 19.

Il-Membru tal-Parlament Finlandiż Gustaf Arokallio ssuġġerixxa l-għażla monarkika ta' "Charles I, Re tal-Finlandja u Karelia, Duka ta' Åland, Gran Duka ta' Lapland, Lord ta' Kaleva u t-Tramuntana" (Finlandiż: Kaarle I, Suomen ja Karjalan kuningas, Ahvenanmaan herttua, Lapinmaan suuriruhtina o Finlandja; ch Karelen, hertig av Åland, storhertig av Lappland, herre över Kaleva och Pohjola).2​

Sad-9 ta' Novembru, 1918, Wilhelm II kien abdika u l-Ġermanja ġiet iddikjarata repubblika. Jumejn wara, fil-11 ta' Novembru, 1918, ġie ffirmat l-armistizju bejn il-belliġeranti tal-Ewwel Gwerra Dinjija. Ftit hu magħruf dwar il-fehma tal-qawwiet Alleati dwar il-possibbiltà li prinċep imwieled Ġermaniż isir Re tal-Finlandja. Madankollu, twissijiet li waslu mill-Punent ikkonvinċew lill-gvern Finlandiż tal-Prim Ministru Lauri Ingman—rjalista nnifsu—biex jitlob lill-Prinċep Frederick Charles biex jirrinunzja għall-kuruna, li kien għadu ma ġiex jilbes uffiċjalment fil-Finlandja.

Ir-Re elett Frederick Charles ċeda t-tron fl-14 ta' Diċembru 1918. Il-partiti repubblikani rebħu tliet kwarti tas-siġġijiet fil-parlament fl-elezzjonijiet tal-1919, u l-Finlandja sussegwentement adottat kostituzzjoni repubblikana.

Kapitali: Ħelsinki; Entità: Stat satellita tal-Imperu Ġermaniż; Lingwa Uffiċjali: Finlandiż, Svediż; Lingwi Oħra: Sami, Kareljan; Żona storika: (1900) 360,000 km²; Popolazzjoni storika stmata: (1900) 2,655,900 abitant, (1910) 2,943,400 abitant, (1920) 3,147,600 abitant; Munita: Mark Finlandiż; Forma ta' Gvern: Monarkija; Ir-Re Karlu I (1918); Regent: Pehr Evind Svinhufvud (1917-1918).

Gran Dukat tal-Finlandja (1809-1917) 
Il-Gran Dukat tal-Finlandja, jew Magnus Ducatus Finlandiae (Storfurstendömet Finland
suomen suuriruhtinaskunta
Великое княжество Финляндское), huwa l-isem li bih ġiet innominata l-Finlandja mill-1581, meta r-Re Ġwanni III tal-Isvezja adotta t-titlu ta' Gran Duka tal-Finlandja, sal-1917, meta ġiet ipproklamata l-indipendenza tal-Finlandja mill-Imperu Russu. Id-dinjità tal-Gran Duka tal-Finlandja kienet, għalhekk, titolu onorarju attribwit lir-rejiet Svediżi sal-1809, meta, permezz tad-Dieta ta’ Porvoo, il-Finlandja ġiet annessa mar-Russja bħala stat awtonomu jew Gran Dukat. Minn dak iż-żmien 'il quddiem, kien jappartjeni lit-tsars Russi. B’mod ġenerali, it-terminu Gran Dukat tal-Finlandja huwa mifhum bħala l-perjodu mill-konkwista Russa, fil-Gwerra Finlandiża (1808-1809), sal-indipendenza, iddikjarata fis-6 ta’ Diċembru 1917.

Matul dan il-perjodu ta'awtonomija, jiġifieri, il-Finlandja bħala Gran Dukat awtonomu dipendenti fuq l-Imperu Russu, l-evoluzzjoni politika, kulturali u soċjali tal-pajjiż ma tiddependix tant fuq il-forma ta' gvern, iżda fuq il-benevolenza ta 'kull wieħed mill-tsars Russi. Matul is-seklu 19, il-Finlandja esperjenzat kemm perjodi ta 'żvilupp favorevoli kif ukoll perjodi ta' oppressjoni jew Russifikazzjoni tal-Finlandja minn dinjitarji Russi. F'ordni kronoloġika, kien hemm ħames zars li kellhom id-dinjità tal-Gran Duka tal-Finlandja:

Tsar Alessandru I, li rebaħ il-pajjiż fil-Gwerra Finlandiża fl-1808-1809, wiegħed awtonomija skont id-dispożizzjonijiet tal-Kostituzzjoni Politika Svediża tal-1772 u l-1789. Għalkemm Alessandru I sar aktar konservattiv lejn l-aħħar tar-renju tiegħu, fil-fatt qatt ma kiser il-Kostituzzjoni Finlandiża.
Nikola I, ħuh u s-suċċessur tiegħu, kien zar aktar awtoritarju u, fir-rigward tal-Gran Dukat tal-Finlandja, isaltan mingħajr ma jlaqqa’ d-Dieta, (parlament ibbażat fuq erba’ stati: nobbli, klerikali, sempliċi u peasant). Nikola I kkontrolla l-libertà tal-istampa, iżda apparti dan żamm il-wegħda tiegħu bħala Gran Duka u ma indaħalx fl-affarijiet interni tal-Finlandja.
Alessandru II, li ħa post missieru Nikola I, kien pjuttost liberali lejn il-Finlandja. Huwa laqqa' d-Dieta fl-1863, u b'hekk immarka l-bidu ta' perijodu ta' leġiżlazzjoni produttiv.
Alessandru III, iben Alessandru II, adotta orjentazzjoni konservattiva u Pan-Slava fil-politika domestika tiegħu, li kellha wkoll riperkussjonijiet fil-Finlandja fl-1890, meta ppromulga l-hekk imsejjaħ Manifest Postali. Dan il-manifest kien bi ksur dirett tal-Kostituzzjoni Finlandiża u poġġa s-Servizz Postali Finlandiż taħt il-kontroll dirett tal-amministrazzjoni Russa.
Nikola II, l-aħħar Gran Duka tal-Finlandja u iben Alessandru III, żamm id-dinjità ta’ Gran Duka tal-Finlandja sal-indipendenza tal-pajjiż. Għalkemm Nikola II ħa l-istess ġurament bħall-predeċessuri tiegħu, huwa ppermetta l-politika ta 'Russifikazzjoni tal-Finlandja mwettqa fil-Finlandja mill-amministrazzjoni Russa, immexxija mill-Gvernatur Ġenerali. It-tensjoni laħqet l-aqwa tagħha meta ġenerali Russu, Nikolai Bóbrikov, inħatar Gvernatur Ġenerali tal-Finlandja, li, mill-bidu tal-kariga tiegħu fl-1898, beda jirrestrinġi l-awtonomija Finlandiża, billi jippubblika l-hekk imsejjaħ Manifest ta’ Frar, li fih żdied it-tagħlim tar-Russu fl-iskejjel. Ir-Russu kien iddikjarat il-lingwa tal-amministrazzjoni.Fl-1903, Bobrikov kiseb setgħat dittatorjali, iżda s-sena ta’ wara, fl-1904, ġie maqtul fis-Senat minn Eugen Schauman, attivist Finlandiż.

Għaqda personali mal-Imperu Russu; Jumala kanssamme (Alla huwa magħna); Innu: Maamme; Kapitali: Turku (sal-1812), Ħelsinki (mill-1812); Entità: Għaqda personali mal-Imperu Russu; Lingwa Uffiċjali: Finlandiż, Svediż, Russu; Lingwi Oħra: Saami, Karelian; Żona: 360,000 km²; Popolazzjoni (1910): 2,943,400 abitant, Densità: 8.18 abitant/km², Żona storika: 1,850,360,000 km²; Popolazzjoni storika stmata: (1850) 1,636,900 abitant, (1880) 2,060,800 abitant, (1910) 2,943,400 abitant; Munita: Rublu (1840-1859), Mark (1860-1865) bħala l-espressjoni ta' kwart ta' rublu qafas (1865 -1917); Storja: 29 ta' Marzu 1809-Dieta ta' Porvoo, 6 ta' Diċembru tal-1917-Indipendenza; Forma ta' Gvern: Prinċipat; Gran Duka: Alessandru I (1809-1825), Nikola I (1825-1855), Nikola II (1894-1917); Gvernaturi: Sprengtporten (1808-1809), Barclay de Tolly (1809-1810), Bobrikov (1898-1904).

Bandiera tal-Finlandja 
Il-bandiera tal-Finlandja (Finlandiż: Suomen lippu, Żvediż: Finlands flagga), imsejħa wkoll siniristilippu ("Bandiera tas-Salib Blu"), tmur mill-bidu tas-seklu 20. Fuq sfond abjad, fih salib Nordiku blu, li jirrappreżenta l-Kristjaneżmu.

Il-bandiera Finlandiża tikkonsisti minn salib blu fuq sfond abjad. Ġie ddikjarat uffiċjali b'liġi promulgata fid-29 ta' Mejju 1918, kważi sitt xhur wara l-indipendenza tal-Finlandja. Liġi ġdida li tirregolaha daħlet fis-seħħ fl-1978. Hemm żewġ mudelli, il-bandiera nazzjonali u l-bandiera uffiċjali tal-istat.

Il-bandiera tal-istat għandha stemma araldika fiċ-ċentru, iżda b'xi mod ieħor hija identika għall-insinja ċivili. Il-bandiera tal-istat swallowtail tintuża mill-militar. Il-bandalora presidenzjali hija identika għall-bandiera ta' denbu tal-belgħa tal-istat, iżda għandha wkoll fir-rokna ta' fuq tax-xellug tagħha s-Salib tal-Libertà wara l-Ordni tas-Salib tal-Libertà, li għandha lill-President tal-Finlandja bħala l-Gran Mastru tagħha. Bħall-Isvezja, il-bandiera nazzjonali tal-Finlandja hija bbażata fuq is-salib Nordiku. Ġie adottat wara l-indipendenza tar-Russja, meta ħafna Finlandiżi patrijottiċi riedu bandiera speċjali għal pajjiżhom, iżda d-disinn tagħha jmur mis-seklu 19. Jingħad li l-kulur blu jirrappreżenta l-eluf ta’ għadajjar u s-sema fil-pajjiż, filwaqt li l-abjad jirrappreżenta l-borra li tgħatti l-art fix-xitwa. Din l-iskema tal-kulur intużat ukoll matul is-sekli f'diversi bnadar provinċjali, militari u tal-belt Finlandiżi.

Referenzi 

 
Repubbliki
Pajjiżi stabbiliti fl-1917
Pajjiżi tal-Ewropa