ৰাধিকা শান্তি
ৰাধিকা শান্তি() শংকৰদেৱৰ সময়ৰ এগৰাকী কৈৱৰ্তকূলীয়া সতী নাৰী আছিল৷ তেওঁ টেম্বুৱানী জানৰ পৰা বৰদোৱালৈ পানী সোমোৱা জানটোত ভেটা দি শান্তিকন্যা বুলি জনাজাত হৈছিল৷ পিছত শংকৰদেৱে তেওঁৰ বাসস্থানৰ ওচৰতে ৰাধিকা শান্তিক ঘৰ-দুৱাৰ সজাই থাকিবলৈ দিছিল৷

ৰাধিকা শান্তিৰ জন্ম হৈছিল ১৪৫৬ চনৰ ব’হাগ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত৷ কোনো কোনোৰ মতে ভাদ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত৷ তেওঁৰ স্বামীৰ নাম আছিল পূৰ্ণানন্দ৷ ৰাধিকাৰ আন এটা নাম যোগমায়া৷
বাৰভূঞা বংশৰ মানুহে বৰদোৱাৰ টেম্বুৱানী জান বান্ধিবলৈ এগৰাকী সতী নাৰীৰ সন্ধানত আছিল৷ এই জানটোৰে বছৰে হোৰাহোৰে পানী সোমাই খেতি-বাতি নষ্ট কৰিছিল৷ শংকৰদেৱক ইয়াৰ উপায় সোধাত এগৰাকী সতী নাৰীৰ দ্বাৰাহে জানটো বন্ধা সম্ভৱ হ’ব বুলি কোৱাত সকলোৱে সতী নাৰী বিচাৰ আৰম্ভ কৰিছিল৷ ইয়াৰ বাবে পুৰস্কাৰো ঘোষণা কৰা হৈছিল৷ অনেক পণ্ডিত ব্ৰাহ্মণৰ ভাৰ্যা গোট খালে যদিও কোনোৱে সতীৰ পৰিচয় দিব নোৱাৰিলে৷ পিছত ৰাধিকাই পলৰে পানী আনি জানৰ মুখত ঢালি পিছত মাটি আনি দিয়াতহে জানটো ভেটিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷
এই গুৰু চৰিত কথাত উল্লেখ আছে৷ 
এবাৰ ৰাধিকাই স্বামী পূৰ্ণানন্দৰ সৈতে লুইতেৰে উজাই আহোঁতে বাৰভূঞাসকলে গোট খাই আলোচনা কৰা দেখি স্বামীক সুধিলে, কিহৰ মেল? স্বামীয়ে ক’লে, ভেটা বান্ধিবলৈ সতী তিৰোতা বিচাৰিছে৷ তেতিয়া ৰাধিকাই “ময়েই সতী’’ বুলি কোৱাত পূৰ্ণানন্দই কৈৱৰ্ত কুলৰ স্ত্ৰী কেনেকৈ সতী হ’ব পাৰে বুলি প্ৰশ্ন কৰাত ৰাধিকাই ক’লে, তোমাত বাদে মুখ চোৱা নাই, ছাঁটো ভৰি দিয়া নাই৷ মই সতী নহৈ কোন? তেওঁলোকৰ কথাবতৰা শুনি মুদৈয়ে গৈ গুৰু শংকৰক ক’লেগৈ৷ শংকৰে ৰাধিকাক মতাই নি এযোৰ নিকা বস্ত্ৰ দি এটা মাছ মৰা পলৰে পানী আনি জানটোৰ মুখত ঢালিবলৈ ক’লে৷ ৰাধিকাই শংকৰদেৱক সেৱা কৰি গৈ পলেৰে পানী আনিলেগৈ৷ কিন্তু চাৰি আঙুল পানী কম হ’ল৷ শংকৰে সুধিলে “পানী চাৰি আঙুল কম হ’ল কিয়’’? ৰাধিকাই জনালে, ভনীজোঁৱাইক পাত কাটিবলৈ কাঁচিখন দিওঁতে তেওঁৰ মুখখন দেখা পাইছিল, এয়ে অপৰাধ৷ তেতিয়া শংকৰদেৱে তেওঁৰ এই দোষ সকলোৱে লোৱা বুলি কৈ পুনৰ পানী আনিবলৈ দিলে৷ এইবাৰ পলৰ মুখ ভৰি আহিল৷ এই পানী ঢালি বান্ধ খুন্দি খুন্দি বান্ধিলে৷ সেই বান্ধৰ নাম “সান্তিজান’’ হ’ল৷  অসমৰ জনশ্ৰুতিমূলক মালিতাবোৰত সতী ৰাধিকাৰ গীত বা মালিতা নামেৰে এটা মালিতা প্ৰচলিত আছে৷ সতী ৰাধিকাৰ মালিতা শুৱালকুছিত প্ৰতিবছৰে অনুষ্ঠিত হোৱা মাধবদেৱৰ কীৰ্তনত কৰতাল আৰু চাপৰি বজাই সুৰ লগাই পৰিৱেশন কৰে৷

ৰাধিকা শান্তিৰ গীত:

(ঘোষা) অ নাম ৰয়ৰে৷ অ নাম ৰয়ৰে৷

(পদ) নামতিয়া ডেকাগিৰি মৌনে ৰহি আছে৷শঙ্কৰ গোমস্তাই গৈ শান্তি বিচাৰিছে৷ সেহিসময়ে নদীয়াল ভাৰ্যাসমে গৃহে চলি যাই৷ হাসিতে হাসিতে সিটো স্বামীত কৈ যায়৷ মাটি পানী তুমি ভাল কৰি ল’বা৷ মোত কৰি শান্তি তুমি আৰ কৈত পাবা৷ ভাৰ্যাৰ কথা নদীয়াল পেলাইতে নাপাৰিলা৷ দুয়ো যাই শঙ্কৰৰ থানে উপস্থিত ভৈলা৷ শঙ্কৰে বোলে আই নদীয়ালৰ জীয়া৷ নদী হন্তে এক পলো জল আনি দিয়া৷......  ইত্যাদি

তথ্য সূত্ৰ

অসমৰ নাৰী
নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম