শ্ৰীধৰ কন্দলি
শ্ৰীধৰ কন্দলি () এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ গ্ৰন্থকাৰ।

জন্ম

শ্ৰীধৰ কন্দলি মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ পৰৱৰ্তী কালৰ কবি আছিল।

ৰচনাৰাজি

শ্ৰীধৰ কন্দলিৰ দুখন গ্ৰন্থ হৈছে 'কাণখোৱা' আৰু 'ঘুনুচা-কীৰ্তন'।

নিচুকণি গীতৰ আৰ্হিত বিষ্ণুৰ অৱতাৰৰ লীলা-মাহাত্ম্য সৰল প্ৰাঞ্জল আৰু অভিনৱ ৰূপত কবিয়ে 'কাণখোৱা'ত প্ৰকাশ কৰিছে।শিশুকৃষ্ণক কাণখোৱা আহিব বুলি মাক যশোদাই ভয় খোৱাই শুৱাবলৈ চেষ্টা কৰোঁতে শিশুৰূপী পৰমেশ্বৰ কৃষ্ণই বিভিন্ন অৱতাৰৰ কথা সুঁৱৰি ক'তো কাণখোৱাক লগ পোৱাৰ কথা মনত পেলাব নোৱাৰি কৃত্ৰিম ভয়ত মাকক সাৱটি ধৰিছে।
কৃষ্ণৰ ঈশ্বৰত্ব আৰু শিশুত্ব - এই দুটা দিশ পুথিখনত ফুটাই তুলিছে। মাকৰ বুকুত সোমাই ভয়াৰ্ত শিশুৰ দৰে কৃষ্ণই কাণখোৱাৰ নাম শুনি টেপা মাৰিছে আৰু বিভিন্ন অৱতাৰত বধ কৰা অসুৰ-ৰাক্ষসবোৰৰ নাম সুঁৱৰি কাণখোৱাৰ বীৰ উৱাদিহ উলিয়াব নোৱাৰি বিহ্বল হৈ পৰিছে।

আনহাতে,কৃষ্ণৰ ইন্দ্ৰদ্যুম্নৰ পত্নী গুণ্ডিচাৰ(ঘুনুচা)ঘৰলৈ যাত্ৰা আৰু সেই কথাত ৰুক্মিণীৰ ঈৰ্ষা আৰু কৃষ্ণৰ ওপৰত খং আৰু অভিমান - এইবোৰ কথাই আমোদজনকভাৱে 'ঘুনুচা-কীৰ্তন'ত উল্লেখ আছে। 'ঘুনুচা-কীৰ্তন'ৰ কাহিনী জগন্নাথৰ ৰথযাত্ৰা উৎসৱৰ ভিত্তিত 'স্কন্দপুৰাণ'ৰ উৎকলখণ্ডৰ কাহিনীৰ আলম লৈ ৰচনা কৰিছে। 
দুয়োখন কাব্যৰ মাজেদি শ্ৰীধৰ কন্দলিৰ ৰসিকতাৰ পৰিচয় পোৱা যায়।

তথ্যসূত্ৰ