মানুহ খোৱা গছ
মানুহ খোৱা গছ () হৈছে এক প্ৰকাৰৰ কিংবদন্তিনিৰ্ভৰ মাংসভোজী উদ্ভিদ বা গছ; যি মানুহ বা আন ডাঙৰ প্ৰাণীক হত্যা কৰি সেইবোৰক ভক্ষণ কৰিব পৰাকৈ বৃহৎ। মানুহ খোৱা গছ-সম্বন্ধীয় এনে বিভিন্ন জনশ্ৰুতি আৰু কাল্পনিক কাহিনী সমগ্ৰ বিশ্বতে শ্ৰুতিগোচৰ হয়।

মাদাগাস্কাৰ গছ
মানুহ খোৱা উদ্ভিদৰ আটাইতকৈ প্ৰাচীন জ্ঞাত প্ৰতিবেদনৰ উৎপত্তি এডমাণ্ড স্পেন্সৰে নিউয়ৰ্ক ৱৰ্ল্ডৰ বাবে লিখা সাহিত্যিক ৰচনাত দেখিবলৈ পোৱা গৈছিল৷  স্পেন্সৰৰ এই প্ৰবন্ধটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৮৭৪ চনৰ ২৬ এপ্ৰিলত নিউয়ৰ্ক ৱৰ্ল্ডৰ দৈনিক সংস্কৰণত প্ৰকাশ পায় আৰু দুদিন পিছত পুনৰ কাকতখনৰ সাপ্তাহিক সংস্কৰণতো প্ৰকাশ পায়।প্ৰবন্ধটোত "কাৰ্ল লেচে" নামৰ এজন কথিত জাৰ্মান অভিযাত্ৰী (পৰৱৰ্তী বিৱৰণীত কাৰ্ল বা কাৰ্ল লিচে বুলিও লিখা হয়) এজনে এখন চিঠি প্ৰকাশ কৰিছিল, যিয়ে মাদাগাস্কাৰৰ "মকোডো জনগোষ্ঠী"ই কৰা বলিদানৰ সন্মুখীন হোৱাৰ প্ৰতিবেদন দিছিল। এই কাহিনীটো সেই সময়ৰ আন বহুতো বাতৰি কাকতে লৈ নিজৰ কাকতত প্ৰকাশ কৰিছিল, য'ত ১৮৭৪ চনৰ ২৭ অক্টোবৰৰ দক্ষিণ অষ্ট্ৰেলিয়ান পঞ্জীও আছিল, য'ত ই আৰু অধিক কুখ্যাতি লাভ কৰিছিল।
গছজোপাৰ বৰ্ণনা কৰি বিৱৰণীটোৱে এইদৰে কয়:অনাহাৰে থকা সাপে আলোচনাৰ ক্ৰোধত চিকুন সুক্ষ্ম পালপিটোৱে তাইৰ মূৰৰ ওপৰত উঠি ক্ষন্তেক সময় কঁপি উঠিল, তাৰ পিছত যেন আসুৰিক বুদ্ধিমত্তাৰ প্ৰবৃত্তিৰে তাইৰ ডিঙি আৰু বাহুত হঠাতে কুণ্ডলীৰ দৰে বান্ধ খাই পৰিল। তাৰ পাছত তাইৰ ভয়ংকৰ চিঞৰ আৰু তাতোকৈ ভয়ংকৰ হাঁহিবোৰ বন্যভাৱে উঠি আহিল আৰু নিমিষতে আকৌ ডিঙি চেপি হত্যা কৰা হ'ল৷ টেণ্ড্ৰিলবোৰে এটাৰ পিছত এটাকৈ, সেউজীয়া সাপৰ দৰে, নিষ্ঠুৰ শক্তি আৰু নাৰকীয় দ্ৰুততাৰে উঠি আহিল, নিজকে পিছুৱাই লৈ গ'ল আৰু তাইক  ভাঁজৰ পিছত ভাঁজ কৰি, নিষ্ঠুৰ দ্ৰুততা আৰু বন্য দৃঢ়তাৰে এনাকণ্ডাক মেৰিয়াই পেলালে।

য়াটেভেও 
জেমছ ডব্লিউ বুয়েলৰ ছি এণ্ড লেণ্ড (১৮৮৯)তইয়াটেভেও গছক আফ্ৰিকা আৰু দক্ষিণ আমেৰিকাৰ স্থানীয় বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে, স্পেনিছ বাক্যাংশ ya te veo (lit. 'now)ৰ জৰিয়তে I বৰ্ণনামতে,  ইহঁতৰ বিষাক্ত "মেৰুদণ্ড" থাকে, যিবোৰ " উগ্ৰ আলোচনাত বহুতো বিশাল সাপৰ দৰে হৈ পৰে, মাজে মাজে কাল্পনিক শত্ৰুক আঘাত কৰাৰ দৰে কৰে আৰু ইফালৰ পৰা সিফাললৈ লৰচৰ কৰি থাকে" যিয়ে হাতৰ মুঠিত অহা যিকোনো জীৱক ধৰি বিন্ধি পেলায়।

তথ্যসূত্ৰ

লোককথাৰ জীৱ
লোককথা