কুৰিমাৰ
“কুৰিমাৰ ”  এটা পাঞ্জাবী প্ৰবচন যাৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে কন্যা সন্তান হত্যাকাৰী৷    “শিখ ৰিহাট মৰ্যাদা”কে ধৰি বিভিন্ন ৰিহাত-নামা বা নীতি-আদেশে এই প্ৰথা নিষিদ্ধ কৰা হৈছে৷   যদিও এই প্ৰথা বৰ্তমান বিলুপ্ত হৈছে, এই শব্দটোক বৰ্তমানৰ নাৰী শিশু বা ভ্ৰুণহত্যাৰ প্ৰথাৰ উল্লেখ হিচাপে চাব পাৰি, যাৰ ফলত ভাৰতৰ উত্তৰ-পশ্চিম অঞ্চলত নাৰী-পুৰুষৰ অনুপাত এক জটিল অবস্থা হৈছে৷

পুনৰীক্ষণ 
মধ্যযুগীয় অতীতত পঞ্জাৱকে ধৰি উত্তৰ-পশ্চিম ভাৰতৰ কিছুমান সম্প্ৰদায়ত নাৰী শিশু হত্যা এক গ্ৰহণযোগ্য প্ৰথা আছিল৷ কন্যা সন্তানক আগুৰি থকা বিভিন্ন আৰ্থ-সামাজিক সমস্যাই এই বৰ্বৰ প্ৰথাৰ উত্থানৰ কাৰণ৷ কুৰিমাৰ প্ৰথা কোনো ধৰ্মীয় মতবাদ, দৰ্শন বা দৰ্শনৰ দ্বাৰা সমৰ্থিত নহয়৷    নানকে প্ৰচাৰ কৰা শিখ ধৰ্মৰ প্ৰধানতা পুৰোহিত বা পিতৃতন্ত্ৰত নাছিল  ৷ তথাপিও শিখ সম্প্ৰদায়ে এই ঘৃণনীয় প্ৰথা বহুদিন আঁতৰাব পৰা নাছিল৷

১৬৯৯ খ্ৰীষ্টাব্দত  গুৰু গোবিন্দ সিঙে শিষ্যসকলক অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ সময়ত সমাজৰ পাঁচটা বিশেষ গোটৰ সৈতে উপবাস, একেলগে খাদ্য গ্ৰহণ আৰু বিবাহৰ পৰা বিৰত থাকিবলৈ স্পষ্ট নিৰ্দেশনা দিছিল৷ পাঁচটা বংশ হ’ল: মিনা ধীৰমাল,—গুৰু অৰ্জুন সিঙৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ আৰু শত্ৰু পৃথবিমল, মুছান্দীয়াৰ বংশধৰ,—যিসকলে নিজকে গুৰু বুলি গণ্য কৰি ঘৃণাৰ প্ৰচাৰ কৰে, ৰাম ৰায়,—গুৰু টেগবাহাদুৰৰ হত্যাকাৰী ৰাম ৰায়ৰ বংশধৰ, ভাণ্ডানি,—যিসকলে মূৰ আৰু মূৰৰ খুলি কটায়, আৰু কুৰিমাৰ,—যিসকলে নিজৰ কন্যাক হত্যা কৰে৷  অষ্টাদশ আৰু ঊনবিংশ শতিকাৰ ৰিহতনামাতো নাৰী শিশু হত্যা নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল৷ পন্থা সমাজৰ সকলো ঠাইতে সেই প্ৰথা সম্পূৰ্ণৰূপে নিৰ্মূল সম্ভৱ নাছিল বুলি ধাৰণা কৰা হয়৷    ১৯৫০ চনত প্ৰকাশিত শিখ ৰিহাট বিধিত ইয়াক কঠোৰভাৱে নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল৷

সন্দৰ্ভ