Brandpfeil
Füürpfiil (lat. malleolus) si bsundrigi Pfiil, wo brucht wärde, zum Bränd z verursache. Im öiropäische Ruum si si bis in die früeji Nöizit mit Pfiilbööge oder Katapult abgschosse worde. In middelalterlige Ostasie si d Füürpfiil äifachi Raggeete gsi, wo am Schluss vo iirem Flug explodiert si.

Im öiropäische Ruum
D Waffe isch sit dr Antike bekannt. D Grieche häi Füürpfill scho früe brucht; vo de Römer wäiss mä, ass si sä im See- und Festigschrieg in dr spoote Kaiserzit verwändet häi (vgl. Diod. 20, 88, 2. 97), noch em Nonius Marcellus (556 M.) aber au scho früener. Dr Ammianus Marcellinus (23, 4, 14 f.) verzellt, ass mä Füürpfill mit Wasser nid het chönne uslösche, sondern s Füür mit Häärd het müesse versticke. D Brennsubstanze si Ärdööl, anderi Sorte vo Ööl oder Bäch gsi; au Iisespöön mit Chalch, Schwääfel und Salpeter het mä zämme mit liicht brennbarem Material iigsetzt. Es isch vilmol in e chliises Chörbli doo worde, wo am Pfiilspitz aagmacht gsi isch oder mä het Lumpe mit em dränkt und sä ume Pfiil umegwigglet. 

Füürpfiil für Katapult het mä under anderem z Dura Europos gfunde.
Middelalterligi Füürpfiil cha mä zum Bischbil im Germanische Nazionalmuseum z Nürnbärg go bschaue.

Im ostasiatische Ruum

D Chineese häi dr ostasiatisch Füürpfiil us dr Füürwärkraggeete entwigglet und as ersti milidäärisch iigsetzt. Es isch e brimitivi Rageete gsi mit ere Laadig vo Schwarzbulver, wo am Ändi vom Flug vom Pfiil explodiert isch. D Chineese und au d Koreaner häi d Füürpfiil vilmol in Salvene vo bis zu duusig Pfil uf s Mol abgschosse. D Riichwiti isch bis zu öbbe dreihundert Meter gsi.

Fuessnoote

Litratuur 
 A. Bruhn-Hoffmeyer: Antik. artilleri, Kopenhagen 1958, S. 114 ff.
 Regina Franke: Ein römischer Brandpfeil aus dem Südvicus von Sorviodurum-Straubing. Jahresber. Hist. Ver. Straubing 100, 1998, S. 245-257
 Richard Kinseher: Der Bogen in Kultur, Musik und Medizin, als Werkzeug und Waffe. (Kapitel über Brandpfeile/geschosse, Raketenpfeile), BoD 2005, ISBN 3-8311-4109-6

Waffe