Parodie
E Parodii (griechisch   „Geegelied“ oder „Lied, wo verstellt gsunge wird“) isch e Noochmache, wo verzert, überdribt oder verspottet.

Begriff 
Vilmol si s bekannti Wärk, brominänti Persone oder Persoonegrubbe oder reali Eräignis, wo parodiert wärde. Charakteristischi Äigeschafte vom Originaal wärde überzäichnet und eso daargstellt. Die parodischi Verzerig gseet vilmol eine komisch us. E Parodii duet aber s Originaal nid umbedingt aabe, wil s überhaupt parodiert worde isch, isch d si Bedütig bestäätigt. Si cha sogar e Hommaasch für dr parodiert Geegestand si.

Nid jeedi Parodii het e konkrets Originaal. Mä cha au e Schaner as Ganzes parodiere, wemm män en liicht cha kenne. In dr Literaturtheorii isch d Parodii e spezifischi Form vom intertextuelle Schriibe. 

Dr Parodii nooch verwandt si d Travestii, d Persiflaasche und s Pastisch. E bsundrigi Form vo dr Parodii isch s Cento. D „Batrachomyomachía“ (Froschmuuschrieg), wo vilmol im Homer zuegschriibe wird aber daatsächlig us em 1. Joorhundert v. d. Z. stammt, gältet as äini vo de früenste Parodie in dr oobeländische Litratuur. Din wärde under anderem d Chriegsszeene us dr Ilias parodiert.

Parodii und Satire
D Satire brucht vilmol parodistischi Verfaare. D Parodii und d Satire setze bäidi Ironii as Stilmiddel ii. Aber d Parodii, wie au s Pastisch, läbt vo iirer Bezieig zum Originaalteggst. S Pastisch bedoont drbi d Gmäinsamkäite und d Parodii d Underschiid. 
Im Geegesatz zur Parodii bezieht sich d Satire uf Elimänt usserhalb vo Teggst. Si wärtet au und s het din immer e Kritik an dr Gsellschaft.

Weblingg 

 Theodor Verweyen: Theorie und Geschichte der Parodie. Vorlääsig 1977-197, bearbäitet für d Erlanger Digitale Edition  vo dr Sabine Hülse-Scholl.
Harpo Marx im wilden Westen – Eine kleine Geschichte der Filmparodie von Christian Maintz

Film
Theater
Literarischi Gattig