ᚠ
fehu (ᚠ) isch de erschlossni urgermanisch Name vo de f-Ruune. Er lutet uf Altnordisch fé, Altdänisch ᚠᛁᚢ fiu; Altenglisch feoh und im Hrabanische Alphabet fech. D Bidütig isch "Vech, Bsitz". Au de gotisch Buechstabe "f" (𐍆) stammt vo dere Ruune und haisst fe. 

D f-Ruune isch die erst Ruune i allne öberlifrete Ruunealphabet und die erst Ruune vom Freys ætt.

Luutwert
D Ruune stoot för de gmaingermanisch stimmlosi labiali Frikativ (IPA //), so i de ältere und au i de kontinentale Runeinschrifte, denn im altenglische Futhorc för /f/ und s stimmhafti Allophon //, und im nordische Futhork schlussendli för /f/ und s stimmhafti Allophon /v/ und au för de Halbvokal //. Spöter het mer för de Halbvokal /w/ e Punktruune (stungin fé: ᚡ) gschaffe.

Esotheerik
I de moderne Esotheerik bidüütet d f-Ruune Fruchbarkait, Riichtum und Woolstand und werd mitem Fruchtbarkaitsgott Freyr verbunde.

Unicode

Büecher
Klaus Düwel: Runenkunde. Metzler Bd. 72; Stuggart 2001; ISBN 3-476-13072-X

Rune