Anatolische Sprachen
Di anatolische Sprooche sind e Zwiig vo de indogermanische Sprooche. Si sind scho us em  19. Joorhundert v. Chr. öberliferet und sind dodemit die ältiste indogermanische schriftliche Zügnis. Uusgstorbe isch de Sproochzwiig i de Römerzitt. Gredt wore sind si z Anatolie ond tailwiis au z Syrie.

Gliderig 
 Hethitisch (nesili, 18.–12.Jh.v. Chr.) isch em beste öberliferet. S isch di offizielli Sprooch vom Hethitische Riich gsii. S isch i de Kailschrift gschribe wore.
 Palaisch (palaumnili, 16.–15.Jh.v. Chr.) isch nume i wenige Ritualtegscht i de hethitische Kailschrift öberliferet.
 Lydisch (5.–4.Jh.v. Chr.) isch vo guet 50 Inschrifte imene aigne Alphabet bikannt.
 Luwoid
Luwisch (luwili, 18.–7.Jh.v. Chr.) mit zwee Hoptdielekt, em Kailschrift- und em Hieroglypheluwische. Isch di anatoolischi Sprooch, wo am zwaitbeste erforscht isch.
Karisch (7.–3.Jh.v. Chr.) isch vo guet 180 Inschrifte imene aigne Alphabet bikannt, e Tail vo Karie (4.–3.Jh.v. Chr.) und en andere Tail vo karische Sidler z Ägypte (7.–5.Jh.v. Chr.).
Lykisch (Lykisch A; trm̃mili, 5.–4.Jh.v. Chr.) isch vo guet 190 Inschrifte und merere Münze imene aigne Alphabet bikannt.
Milyisch (Lykisch B; 4.Jh.v. Chr.) nu zwoo Inschrifte, s isch en archaischi, velicht e poetischi Form, vom Lykische.
Sidetisch (3.–2.Jh.v. Chr.) isch nu vomene Totzed Inschrifte imene aigne Alphabet bikannt und schlecht erforscht.
Pisidisch (1.–3.Jh.n. Chr.), nume wenigi Personenäme und und chuum erforscht, und da nume vo de ältere Forschig.

Sicher isch au z Kilikie no e luwoide Tielekt bis i d Römerzitt ine gredt wore, wiemer us Personenäme schlüsse cha. Au z Kataonie, z Lykaonie und z Isaurie chöntet anatolischi Sprooche bis i d Antiki ine gredt wore sii.

Nöd zom Anatolische ghöred s Hattische und s Hurritische, baides nödindogermanischi Sprooche vo de Bronzezitt. Au s Phrygische und s Galatische, baid sind indogermanischi Sprooche, ghöret nöd zom anatolische Zwiig.

Merchmool 
Di typischte Merchmool sind de Erhalt vom indogermanische Laryngal *h2 (transkribiert as /ḫ/ oder /h/) im Luutliche und e Genus commune nebetem Neutrum statt Maskulinum, Femininum und Neutrum. S Verbsystem isch im Vergliich zo anderne indogermanische Sprooche relativ aifach und starch uusgliche woore.

Literatur 
 Gert Klingenschmitt: Sprachverwandtschaft in Europa. In: Gene, Sprachen und ihre Evolution. Hrsg. v. Günter Hauska. Universitätsverlag, Regensburg 2005, S. 112. ISBN 3-930480-46-8
 Sylvain Patri: L'alignement syntaxique dans les langues indo-européennes d'Anatolie (Studien zu den Boǧazköy-Texten 49). Harrassowitz, Wiesbaden 2007. ISBN 978-3-447-05612-0
 Maciej Popko: Völker und Sprachen Altanatoliens. Harrassowitz, Wiesbaden 2008. ISBN 978-3-447-05708-0

Indoeuropäischi Sproch
Hethiter
Luwier