Hadith
Dr Begriff Hadith bzw. Hadīth () bezäichnet im Islam d Überliifrige vo was dr Brofeet Mohammed sälber gsäit und doo het und au vo was anderi gmacht häi, ooni dass dr Mohammed öbbis drgeege gsäit het. Dr Begriff wird uf dr äinte Site für d Gsamthäit vo dene Überliifrige verwändet und uf dr andere au für die äinzelni Überliiferig. In däm Fall wird drzue dr Blural Hadithe () bildet.

Bedütig und Beschriibig

Die groossi Bedütig vo de Hadithe im Islam chunnt drvoo, ass wie dr Brofeet ghandlet het (Sunna) e normative Charakter het und noch em Koran die zwäiti Kwelle vo dr islamische Normeleer (Fiqh) daarstellt. Mit Hilf vo de Hadithe chönne sich spööteri Generazioone informiere, wie mä söll handle. Dorum gältet s Studium von ene hüte no as äine vo de wichdigste Zwiig vo de islamische religiöse Wüsseschafte.

Es isch charakteristisch für s Hadith, ass es us zwäi Däil bestoot: vor em äigentlige Teggst (matn) het s e Chetti vo Überliiferer (Isnad). Das isch au bim Chabar () us dr früeislamische Litratuur eso, won e verbürgti „Noochricht“ über e religiöses oder brofans Eräignis isch und über e Chetti vo Gwäärslüt überliiferet worde isch. Dr Hadith as „Noochricht“ über e Brofeet Mohammed isch e Sonderform vom Chabar. Mänggisch wird dr Begriff Chabar aber au brucht, wie wenn er die gliich Bedütig wie Hadith het. En andere Begriff, wo em Hadith äänlig isch, isch Athar () mit em Blural Āthār (). Er bezäichnet vor allem Überliifrige, wo mä dä Gspäänli (Sahāba) vom Brofeet zueschribt. Au die häi in dr Jurisprudänz e normativi Bedütig. Dr Begriff cha aber au as e Bezäichnig für e Bricht über e Brofeet sälber verwändet wärde.

Litratuur

Übersetzige

Sekundärlitratuur 
 John Burton: An Introduction to the Hadith. Edinburgh 1994 ISBN 0-7486-0435-9 (Reprint 2001)
 Ignaz Goldziher: Über die Entwicklung des Hadith. In: Muhammedanische Studien. Band II. Halle 1890. ISBN 3-487-12606-0 (Reprint 2004)
 Josef Horovitz: Alter und Ursprung des Isnad. In: Islamica. 8/1918. S. 39 ff.
 Birgit Krawietz: Hierarchie der Rechtsquellen im tradierten sunnitischen Islam. Duncker & Humblot, Berlin 2002
 
 Miklos Muranyi: Fiqh. Der Ḥadīṯ als Quelle des Fiqh. In: Helmut Gätje (Hrsg.): Grundriss der Arabischen Philologie. Band II. Literaturwissenschaft. Wisbade 1987. S. 301–306. ISBN 3-88226-145-5.
 Abdul Mannan Omar: Codification According to the Subject Heading of Musnad Imam Ahmad bin Muhammad bin Hanbal. Band I von 10 Bänden. Noor Foundation, 2005, ISBN 0-9632067-6-1.
 J. Robson: Artikel „Ḥadīth“ und „Ḥadīth qudsī“ in The Encyclopaedia of Islam. New Edition. Band III, S. 23b-29a.
 Fuat Sezgin: Geschichte des arabischen Schrifttums. Band I. Kapitel Hadith. S. 53–233. Brill, Leiden 1967, ISBN 90-04-02007-1 (Reprint 1996)
 Muhammad Zubayr Siddiqi: Hadith Literature. Its Origin, Development & Special Features. Cambridge 1993
 Arent Jan Wensinck: Concordance et Indices de la tradition musulmane: les Six Livres, le Musnad d'Al-Darimi, le Muwatta` de Malik, le Musnad de Ahmad ibn Hanbal. Reprint. Leiden 1992. ISBN 90-04-09714-7.

Weblingg 
 Änglischi Übersetzigen vo de groosse Hadith-Sammlige bim Center for Muslim-Jewish Engagement vo dr University of Southern California
 Abkürzti dütschi Übersetzige vo de Hadith-Sammlige vom Buchari und Muslim
 Uszüüg us Sahih Bucharyy, uf Dütsch
 Al-Bayan - Über 1700 usglääseni Hadithe us em Sahih-Wärk vom Imam Muslim und Imam Bucharyy uf Dütsch
 Riyad as-Salihin Gärten der Tugendhaften (Band I)
 Behnam Sadeghi / Andreas Goerke / Christopher Melchert: A Selective Bibliography of Hadith Studies, Michigan 1995 ff. (Brimär- und Sekundärlitratuur)

Fuessnoote 

Islamischi Literatur
Islam