Megaloceros
Megaloceros (au Riisehirsch) isch e Gattig vo seer groosse Hirsch und Verdräter vo dr Megafauna gsi, wo wääred dr Zit vom spoote Pläistozään und vom früeje Holozään in Oiraasie und em nördlige Afrika gläbt het. Mä het lang dänkt, d Megaloceros-Spezies sige scho am Ändi vo dr letzte Chaltzit usgstorbe, dur dr Selekzioonsdruck, wo wäge de klimaatische Verändrige und de Verändrige vom Fueteraagebot entstande isch. D Analüüse vo Chnochefünd mit dr Radiokarbonmethode, het aber chönne bewiise, ass die letzte Riisehirsch vor öbbe 7'000 Joor gläbt häi.

As Ursache für s Usstärbe vo de Riisehirsch dänkt mä hüte an dr Klimawandel und d Verändrige im Fueteraagebot, sterkeri Fueterkonkurränz dur anderi Hirscharte und d Mensche, wo sä gjagt häi.

Die hütigi Hirschart, wo mit de Riisehirsch am nöggste verwandt isch, isch nid dr Roothirsch, wie mä lang dänkt het, sondern dr Damhirsch.

Dr Naame Megaloceros 
Dr Naame Mecalocerus isch us em Griechischen megas, für grooss und keras für Horn abgläitet, bedütet also in dr diräkte Übersetzig „Riisehorn“.

Kwelle 
Dr Ardikel «Megaloceros» uf dr dütsche Wikipedia

Liddratuur 
 Paul S. Martin, Richard G. Klein (Uusegääber): Quaternary Extinctions. A Prehistoric Revolution. The University of Arizona Press, Tucson AZ 1984, ISBN 0-8165-1100-4.
 Arno Hermann Müller: Lehrbuch der Paläozoologie. Band 3: Vertebraten. Teil 3: Mammalia. 2. Uflaag. Fischer, Jena 1989, ISBN 3-334-00223-3.
 Wighart von Koenigswald: Lebendige Eiszeit. Klima und Tierwelt im Wandel. Theiss, Stuttgart 2002, ISBN 3-8062-1734-3.

Fuessnoote

Weblingg 

 Skelett-3D-Scan beim Naturhistorischen Museum Wien
 www.wissenschaft.de: Damhirsche sind die nächsten Verwandten des ausgestorbenen Riesenhirschs

Usgstorbnigi Art
Baarhuefer