Bienen
D Biine, oder wie men i deil alemannische Dialäkt au seit: Imme, Imbi, Beiji oder Biili, latynisch: Apiformes, si en Grubbe vo Insekte, wo meereri Familie vo de Hutflügler (Hymenoptera) in ere zämmegfasst wärde.

In dr Umgangssprooch wird dr Begriff Biine mäistens uf en äinzelni Art, die Westligi Honigbiine (Apis mellifera) reduziert, wo d Lüt uf sä wägen iirer Bedütig as staatebildende Honigbroduzänt, aber au will si sich gute chönne verdäidige, bsundrigs uf sä ufmerksam si. D Biine im algemeine si aber e rächt groossi Grubbe mit seer underschiidligen Arte. Vili von ene, vor allem die wo solitär lääbe, wärde under em Begriff Wildbiine zämmegfasst.

Ökologii, Ökonomii 
Wil d Biine bi dr Bestöibig von e Hufe Wild- und Kulturpflanze üsserst wichdig si isch s Biinestärbe uf dr ganze Wält e Grund zum besorgt z si. Iiri ökonomischi Bedütig scho nume in dr Honigbrodukzioon wird dütlig, wemm mä dra dänggt, ass in Dütschland eläi mee as 80'000 Imker öbbe e Million Biinevölker halte. Die broduziere öbbe 25'000 Donne Honig im Joor, was öbbe 20 Brozänt vom häimische Bedarf entspricht.

E schlimme Schädling für d Biienvölker isch d Varroamilbe.

Lueg au 
 Wälttag vo de Imbi

Litratuur 
 Berenbaum, May R.: Blutsauger, Staatsgründer, Seidenfabrikanten. Die zwiespältige Beziehung zwischen Mensch und Insekt. Spektrum Akademischer Verlag, Häidelbärg 1997, ISBN 3-8274-0078-3.
 Michener, Charles D.: The Bees of the World. The Johns Hopkins University Press, Baltimore 2000, ISBN 0-8018-6133-0.
 Müller, Krebs und Amiet: Bienen: Mitteleuropäische Gattungen, Lebensweise, Beobachtung. Naturbuch-Verlag, Münche 1997, ISBN 3-89440-241-5
 Weiß, Karl: Bienen und Bienenvölker. C. H. Beck, Münche 1997, ISBN 3-406-41867-8
 Westrich, Paul: Die Wildbienen Baden-Württembergs. 2 Bänd. Ulmer, Stuttgart 1989, 1990. ISBN 3-8001-3307-5

Weblingg 

 naturbildarchiv-guenter.de: Fotene vo Arte und Verhaltenswiise von e Hufe Wildbiinearte, wo in Dütschland vorchömme
 Wildbienen.de: Biologii, Arten, Schutz

Fuessnoote 

Fluginsekt