Hochchinesisch
Hoochchinesisch oder Mandarin isch die offizielli Sprooch in dr Volksrepublik China, in dr Republik China und z Singapur und wird vo mee as 845 Millioone Mensche as Muetersprooch gschwätzt.  Es isch d Muetersprooch vo mee Lüt as jeedi anderi. Das isch zum ene groosse Däil s Resultat drvo, ass d Regierige uf em Festland wie au z Taiwan Hoochchinesisch as Standardsprooch vom Chinesische duurezusetze.

Die offizielli „Definizioon“ vo dr allgemäine Hoochsprooch isch: „D Usprooch vo Peking als Standardussprooch, d Sprooch vo de nördlige Regionalsprooche as Standardsprooche, d Grammatik us de vorbildlige modärne báihuàwén-Wärk as Standardgrammatik.“

Au wie s Chinesische gschriibe wird isch witgehend normiert. Die chinesischi Schriftsprooch häisst báihuàwén 白话文/白話文 (öbbe: Alldaagsschrift), und basiert, anders as die klassischi Schriftsprooch wényánwén 文言文 (öbbe: Literatuurschrift), uf dr modärne Umgangssprooch. Früener häi Teggst in dr klassische Schriftsprooch, ere Sprooch, wo sich ganz vo dr gschwätzte Sprooch entfärnt gha het, s höggste Brestiisch in dr Gsellschaft ghaa. D báihuàwén het sich as primääri Schriftsprooch erst noch em Sturz vo dr Qing-Dünastii am Aafang vom 20. Joorhundert duuregsetzt as Folg vo de gsellschaftlige Umwälzige in dr Beweegig vom Vierte Mai, und die dradizionelli Diglossii in dr chinesische Gsellschaft isch verschwunde.

Näben em Hoochchinesische git s no anderi chinesischi Sprooche, wo vilmol au as Dialäkt vom Chinesische bezäichnet wäärde und eso dr niidrig Status reflektiere, wo die Sprooche häi. Si häi usser em Kantonesische au käi allgemäin akzeptierti Schriftsprooch. Linguistisch underschäidet mä mindestens säggs Sprooche bzw. Dialäktgrubbe im Chinesische, wo sälber gar nid äihäitlig si. Spöötistens sit dr Gründig vo dr Volksrepublik China wird s Leere vo dr Hoochsprooch as Zwäitsprooch bropagiert und die wird in de Schuele underrichtet.

Litratuur 
 Chen, Ping: Modern Chinese. History and Sociolinguistics. Cambridge University Press, Cambridge 1999, ISBN 0-521-64572-7
 Kneussel, Gregor: Grammatik des modernen Chinesisch. Verlag für fremdsprachige Literatur, Beijing 2005, ISBN 7-119-04262-9
 Lackner, Michael (Hrsg.): New Terms for new Ideas: western knowledge and lexical change in late imperial China.  Brill, Leiden 2001, ISBN 90-04-12046-7
 Li, Charles N. und Sandra A. Thompson: Mandarin Chinese. A Functional Reference Grammar. University of California Press, Berkeley 2003, ISBN 0-520-06610-3
 Norman, Jerry: Chinese. Cambridge University Press, 1988, ISBN 0-521-29653-6
 Mey, Monika: Chinesisch. Lesen – Verstehen – Sprechen Wiesbade 2009, ISBN 978-3-89500-635-7

Weblingg

Allgemäin 
 Christian Lehmann: Chinesisch
 Fachverband Chinesisch e. V.
 XuexiZhongwen.de (Nicht-kommerzielle Seite zum Chinesischlernen für Deutsche)

Wörterbüecher 
 DeHanCi: 《德汉词》 chinesisch-deutsches / deutsch-chinesisches Wort- und Satzlexikon
 Wörterbuch: Chinesisch-Deutsch/Deutsch-Chinesisch Chinesisch-Deutsche Gesellschaft e. V. Hamburg
 Leo-Wörterbuch Chinesisch-Deutsch/Deutsch-Chinesisch
 Deutsch-Chinesisch-Deutsch Wörterbuch Institut für angewandtes Deutsch, National Kaohsiung University of Science and Technology
 Zhongwen.com (Chinesisch–Englisch)
 (the University of Michigan)

Einzelnachweise 

Einzelsproch
Sinotibetischi Sprooche
Sprooch (China)