Stimmlose labiodentale Affrikate
Di stimmlosi labiodentali Affrikate isch e Konsonant uss dr mänschliche Sprooch, wo ùnter de Sprooche vo dr Wält arg sälte isch. De Luut fängt mit eme  aa, ùn goot zumene  über. S Alemannische het, wäge vo de hochdütsche Luutverschiebig, als eini vo de weenige Sprooche, en sonige Luut in Wörter wie „Pfyl“. Allerdings fängt de Luut statt mit eme labiodentale Luut mit eme bilabiale aa, ùn goot deno zumene  über. 

Im internationale phonetische Alphabet wird de Luut mit ,  oder  transkribiert. Viilmool loot mer de Booge über de Affrikate au eifach ewäg: .

Artikulation 
Es isch e Affrikate; d Artikulation fängt wie bimene Verschlùssluut demit aa, dass d Lùft im Muul ùffgstaut wird, ùn s Lööse vùm Lùftstrom duuret lang gnue, dass en Frikativ entstoot.
De Artikulationsort isch labiodental; si wird mit dr Ùnterlippe ùn de Zään artikuliert.
D Phonation isch stimmlos; derwyylscht si produziert wird, vibriere d Stimmbänder nit.
Es isch en orale Konsonant; d Lùft goot dur s Muul usse.
Es isch en egressive Konsonant; er wird allei dur s Usstoosse vo Lùft mit de Lunge ùn em Zwerchfell erzüügt, wie die meischte mänschliche Sproochluut.

Verbreitig 

Sproochluut