Stimmloser alveolarer Frikativ
De stimmlosi alveolari Frikativ isch en Konsonant. S Zeiche im IPA, un au de Buechstab im latiinische Alphabet, defür isch . Des Zeiche stoot glychzitig au für di stimmlose dentale un postalveolare Frikativ. In bstimmti Dialäkt vum Alemannische git es zwo Variante vo däm Luut, e Fortis un e Lenis.

In de Sprooche vo dr Wält wird de Luut entweder mit de Zungespitz (=apikal) oder mit em Zungeblatt (=laminal) artikuliert. Die gnaui Zeiche im IPA defür sin  bzw. ]. In ere Sprooch wird de Luut meischt entweder apikal (z. B. Änglisch) oder laminal (z. B. Französisch) ussgsproche. Sältener sin Sprooche wo beidi Versione vorchömme (z. B. Baskisch).

Artikulation 
Es isch en Frikativ; es wird e Engi im Muul bildet, wo de Lùftstrom duredrùggt wird.
De Artikulationsort isch alveolar; d Zùng bildet mit de Alveole e Engi.
D Phonation isch stimmlos; derwyylscht er produziert wird, vibriere d Stimmbänder nit.
Es isch en orale Konsonant; d Lùft goot dur s Muul usse.
Es isch en egressive Konsonant; er wird allei dur s Usstoosse vo Lùft mit de Lunge ùn em Zwerchfell erzüügt, wie die meischte mänschliche Sproochluut.

Verbreitig

Fuessnote 

Sproochluut