Cavàu
Cavàu (Cavatore an italian) a l'é un comun dël Piemont ëd 286 abitant , ant la provinsa ëd Lissandria.

Ël pais a resta ant l'Àut Monfrà e sò teritòri a comprend le colin-e an sla riva oriental dël torent Er e an sla riva meridional ëd la Bormia.

Stòria
Le prime sorgiss ch'a documento l'esistensa 'd Cavàu a armonto al sécol ch'a fa X, quand che n'at ëd l'imperador Oton III a cita l'abità 'd Cavàu antra ij domini dij vësco d'Àich. A smìa ch'ël topònim a fussa atestà tanme Castellum Cavatorium o Cavatorius, derivà dal verb latin cavare, che ant l'area monfrin-a a l'era dovrà 'dcò për indiché l'assion ëd sapé la tèra. Col diplòma dl'imperador Enrich II dël 1039, Cavàu a l'é confirmà sota la giurisdission dij vësco d'Àich: a dovìo essje un borgh abità e un castel goernà da 'n castelan nominà dal vësco, dont a j'ero esercità ij podèj giurìdich e militar. A l'inissi dël Tërzent Càvau a l'era organisà tanme Comun-a, dirigiùa da tre cónsoj e da 'n Consèj ëd quatórdes mèmber, ma tuti j'at ëd la Comun-a a l'ero stabilì a la presensa dël castelan e donca sempre sota la tùa vëscovil. Dël 1364 l'imperador Carl IV a conferma al vësco d'Àich ij sò drit e possediment, ma ant la sconda mità dël Tërzent la giurisdission sël teritòri 'd Cavàu a ven cedùa ai marchèis ëd Monfrà e soe sòrt a saran lijà a cole dël Monfrà për pì che tre sécoj.

A l'inissi dël Setsent, an séguit a la guèra 'd sucession ëspagneula e al sucessiv Tratà d'Utrecht, Cavàu a passa al Ducà 'd Savòja 'd Vitòrio Medeo II e pì tard al Regn ëd Sardëgna. D'apress a l'época dla dominassion fransèisa ëd Napoleon Bon-a-part, dël 1815 a torna ant ël Regn ëd Sardëgna e a l'é aministrà sota a la Division (peui Provinsa) ëd Lissandria, a la Provinsa (peui Sircondari) d'Àich e al Mandament ëd Ponson.

Aministrassion  
Ël sìndich a l'é Andrea Olivieri (dal 26/05/2014).

Anliure esterne 
 Sit istitussional

Arferiment 

Cavau