Secondo Pettiti
Secondo Pettiti (Costiòle d'Ast, 16 Avril 1897 – Costiòle d'Ast, 15 Mars 1980), ciamà dcò Dino Petit o Scond Petit an piemontèis, a l'era un poeta an lenga piemontèisa. 
Soe poesìe, archeujte ant n'ùnich volum antitolà "Fior fiorìe... smens d'amor...", a son stàite publicà da sò fieuj dël Dzèmber 1997, cudìe e presentà da Milo Bré. Soa poética a toca argoment come soa tera, la blëssa natural, soa famija e soa fé.

Biografia 
Secondo Pettiti a l'é nassù dël 1897 a La Mòta ëd Costiòle d'Ast, andoa a l'ha sèmper vivù.
A l'ha fàit la prima guèra mondial e a l'é stàit ornà dla cros ëd sivalié ëd Vitòrio Véneto.
A l'é mariasse ël 25 ëd novèmber 1925 con Natalina Montrucchio e a l'ha avù neuv masnà: Carlucio, Vincensin-a, Leopolda, Serafin, Fransisch, Maria, Genio, Vitòria e Gioan. Malgré la tràgich dëspartìa ëd doi sò fieuj, ëd Carlucio quand a l'era mach na masnà e 'd Fransisch a l'età ëd quarantadoi ann, a l'é sèmper riussì a passé ij moment arnos, sostnù da na robusta fé cristian-a.
Premià e segnalà an numeros concors Nino Còsta e Gastaldi 1948, a l'ha colaborà con quàich giornal d'Ast e boletin locaj. Dal 1951, për vint agn, a l'ha colaborà con ël giornal Ël Bochèt.
A l'é mòrt a La Mòta ëd Costiòle ai 15 ëd mars 1980, sostnù da soa fomna Natalin-a e dai sò carissim fieuj.

Poética

Poeta Paisan 
Pettiti as definìa poeta paisan për carché sò afet pr'ël mond contadin, un mond che, al contrari dle sità, a conservava sò anciarm e integrità. Cost amor dle campagne a l'é bin evident ant la "Peosìa dël Paisan", andoa a scriv:

"...Noi stoma frem su costa stra pì dura,
con sape, forche e arsau foma bataja,
spetand che 'l sol e cheusa la cotura,
e vëdde l'autra facia dla midaja."

Ant "Ël mè pais", peuj, l'orgheuj ëd vive an pais a l'é bin evident:

"...Paisan dla mòda antica,
cerco pa d'andé a Turin:
për mi, 'l verd dla mia campagna
l'é pì bel che 'l Valentin!"

La lenga 
A l'é curios noté come ël Piemontèis ëd Pettiti a dovra un lessich pì turinèis che astësan; për esempi, a dovra "fomna" an leu ëd l'astësan "dona", opura l'arcaich "naris" an leu dël pì comun "nas". Sòn a arvela la soa liura con ij grand poeta turinèis come Pinin Pacòt, che Pettiti a sita an quàich soa poesìa.
Che Pettiti a scriva an lenga piemontèisa a l'ha pa mach un significà coltural, ma dcò ideològich, përchè ël Piemontèis a l'é la lenga dël mond rural e a l'é la lenga ch'a sà bin preservé tùit coj valor dont Pettiti a l'era orgojos, ossìa la tera, la famija, la fé e la fradlansa.

La poesìa ch'a ven dòp, ciamà "Mia pì bela poesìa", a l'é dedicà a soa fomna e ai sò neuv fieuj.

Galerìa ëd fòto 

Pettiti, Secondo