ਤੀਰ
ਇੱਕ ਤੀਰ (ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ: arrow) ਇੱਕ ਫਿਨ-ਸਥਿਰ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਈਲ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਧਨੁਸ਼ / ਕਮਾਨ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਟੀਫ ਸ਼ਾਫ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਟੇਲੇਬਿਲਾਈਜ਼ਰਜ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਫਲੇਚਿੰਗ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਭਾਰੀਆਂ (ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਨਿਰਪੇਖ) ਮੋਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਤੀਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੀ ਅਖੀਰ 'ਤੇ ਸਲਾਟ ਜੋ ਕਿ ਕਮਾਨ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਇਨਸਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਤੀਰਅੰਦਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪੂਰਵ-ਅਨੁਮਾਨ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤੀਆਂ ਸੱਭਿਆਚਾਰਾਂ ਲਈ ਆਮ ਹੈ। ਇੱਕ ਕਾਰੀਗਰ ਜੋ ਕਿ ਤੀਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਇੱਕ ਫਲੈਚਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਤਿੱਖੇ ਧਾਰੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਇੱਕ ਤੀਰਅੰਦਾਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਇਤਿਹਾਸ 
ਪੱਥਰ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਪ੍ਰਿੰਸੀਲਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਬੂਤ, ਜੋ ਕਿ ਕਮਾਨ ਜਾਂ ਧਨੁੱਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ 64,000 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੌਜੂਦਾ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਸ਼ਬੂੁਡੂ ਗੁਵ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਤਕਰੀਬਨ 10,000 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲਈ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਵਰਤਣ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਬੂਤ; ਇਹ ਹੈਮਬਰਗ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਅਹਰਨੇਸਬਰਗ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਗਈ ਪੰਨਵੁੱਡ ਤੀਰ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਖੋਖਲਾ ਗਰਾਊਸਾਂ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।

ਡੈਨਮਾਰਕ ਵਿੱਚ ਹੋਲਗੇਗਾਰਡ ਦੇ ਦਲਦਲ ਵਿੱਚ ਲੱਭੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਹੁਣ ਤਕਰੀਬਨ 8,000 ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਹੈ। ਲੱਗਭਗ 4,500 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਰਕੀਟੈਕਟ ਆਰਟਿਕ ਛੋਟੀ ਟੂਲ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।

ਆਕਾਰ 

ਅਠਾਰਾਂ ਇੰਚ ਤੋਂ ਪੰਜ ਫੁੱਟ (45 ਸੈਮੀ ਤੋਂ 150 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ) ਤਕ, ਆਵਰਾਂ ਦਾ ਆਕਾਰ ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਬਦਲਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਬਹੁਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਤੀਰ 75 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ (30 ਇੰਚ) ਤੋਂ 96 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ (38 ਇੰਚ) ਹਨ। 1545 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਜਹਾਜ਼ ਤੋਂ 76 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ (30 ਇੰਚ) ਦੇ ਬਹੁਤੇ ਜੰਗੀ ਤੀਰ ਡੁੱਬਣ ਵਾਲੇ ਜਹਾਜ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਬਹੁਤ ਹੀ ਛੋਟੇ ਤੀਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਇੱਕ ਗਾਈਡ ਦੁਆਰਾ ਗੋਲਡ (ਇੱਕ "ਓਵਰਡਾਫ") ਜਾਂ ਤੀਰਅੰਦਾਜ਼ ਦੀ ਕਲਾਈ (ਤੁਰਕੀ "ਸਾਈਪਰ")। ਇਹ ਭਾਰੀ ਤੀਰਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਉੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਉਪਕਰਣ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਕੱਢ ਸਕਣਗੇ।

ਸ਼ਾਫਟ 
ਸ਼ਾਫਟ ਇੱਕ ਤੀਰ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸਟ੍ਰਕਚਰ ਤੱਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪਾਰੰਪਰਿਕ ਤੀਰ ਦਾ ਸ਼ੀਟਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਹਲਕੇ ਵਢੱਡ, ਬਾਂਸ ਜਾਂ ਰੀਡ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਆਧੁਨਿਕ ਸ਼ਾਫ ਅਲਮੀਨੀਅਮ, ਕਾਰਬਨ ਫਾਈਬਰ ਪ੍ਰਰਭੋਰਡ ਪਲਾਸਟਿਕ ਜਾਂ ਸਮਗਰੀ ਦਾ ਸੁਮੇਲ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਾਫਟਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਕਾਰਬਨ ਫਾਈਬਰ ਬਾਹਰੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੀਤੇ ਇੱਕ ਅਲਮੀਨੀਅਮ ਕੋਰ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਪਾਈਨ 
ਸ਼ਾਫਟ ਦੀ ਕਠੋਰਤਾ ਨੂੰ ਇਸਦੀ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ (ਸਪਾਈਨ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਕੁਚਿਤ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਸ਼ਾਰਟ ਬਿੰਦ ਕਿੰਨੀ ਥੋੜਾ ਮੁੜਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਤੀਰ ਦਾ ਘੱਟ ਤੀਬਰ ਝੁਕਣਾ ਉਸਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਪਾਈਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਲਗਾਤਾਰ ਤੀਰ ਸ਼ੂਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਕੇਂਦਰ-ਸ਼ਾਟ" ਝੁਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਰਿਸਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰੀ ਖੜ੍ਹੇ ਧੁਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਪਾਈਨਸ ਦੇ ਨਾਲ ਤੀਰ ਦੇ ਲਗਾਤਾਰ ਨਤੀਜੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਬਹੁਤੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਧਨੁਖਧਾਰ ਕੇਂਦਰ-ਸ਼ਾਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਤੀਰਅੰਦਾਜ਼ ਦੇ ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਹੈਂਡਲ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਬਦਲਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਝੁਕਦੀ ਤੀਰ ਦੇ ਮੋਰੀ ਦੀ ਇੱਕ ਘਟੀਆ ਰੇਂਜ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਅਨੁਕੂਲ ਨਤੀਜੇ ਦੇਣ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕਿ ਤੀਰ ਨੂੰ ਕਮਾਨ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਹਿਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉੱਚ ਡਰਾਅ ਭਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਝੁਕੇ ਨੂੰ ਸਧਾਰਨ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਗੋਲੀ ਦੀ ਸਹੀ ਮਾਤਰਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਸਪਾਈਨ (ਘੱਟ ਲਚਕਤਾ) ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਮੁਕੰਮਲ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਿੰਗ 
ਤੀਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫਿਨਿਸ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਬਾਰਸ਼, ਕੋਹਰੇ ਜਾਂ ਸੰਘਣੇਪਣ ਦੁਆਰਾ ਨਰਮ ਨਾ ਹੋਣ। ਪ੍ਰੰਪਰਾਗਤ ਅੰਤਮ ਵਰਦੀਆਂ ਜਾਂ ਲੈਕਚਰ ਹਨ। ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਇਸਲਈ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਪੇਂਟ ਅਨੇਹ, ਫਲੇਚਿੰਗ ਅਤੇ ਨੱਕਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਲਈ ਵਰਤੇ ਗਏ ਗੂੰਦ ਨਾਲ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਣ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੈਕਸਿੰਗ ਦੁਆਰਾ ਘੱਟ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕ੍ਰਿਸਟਿਸ ਤੀਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਰੰਗੇ ਗਏ ਹਨ। ਇੱਕ ਤੀਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਖਰਾਬੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਦ ਤੇ ਬਣਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸਟਿੰਗ ਮਸ਼ੀਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਹਵਾਲੇ