ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ
ਦੱਖਣ ਭਾਰਤੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ, ਕਰਨਾਟਕ, ਕੇਰਲਾ, ਆਂਧਰਾ ਪ੍ਰਦੇਸ਼, ਅਤੇ ਤੇਲੰਗਾਨਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਭਾਰਤੀ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸਦੇ ਪ੍ਰਤੱਖ ਅੰਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਾਰਤੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਭਾਰਤੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਨਾਰੀਵਾਦ ਦੇ ਜਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਸਦੀਵੀ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਨਾਚ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਮੂਰਤੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਰਵਾਇਤੀ ਕੱਪੜੇ 

ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤੀ ਔਰਤਾਂ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾੜੀ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਮਰਦ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਸਾਰੰਗ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਜਾਂ ਤਾਂ ਚਿੱਟੀ ਧੋਤੀ ਜਾਂ ਆਮ ਬਾਟਿਕ ਪੈਟਰਨ ਵਾਲੀ ਰੰਗੀਨ ਲੁੰਗੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਾੜ੍ਹੀ, ਇੱਕ ਸਿਲਾਈ ਰਹਿਤ ਡ੍ਰੈਪ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਿਰਫ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਢੱਕਦੀ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਪਰੰਪਰਾ ਦੁਆਰਾ, ਪੇਟ ਅਤੇ ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਛੁਪਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਹਿਰਾਵੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦਾ ਫਲਸਫਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈ  ਇਹ ਸ਼ਰੀਰਾ-ਮੰਡਲ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅੰਗਿਕਮ ਭੁਵਨਮ ਯਸਯ (ਸਰੀਰ ਤੁਹਾਡਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ) ਵਿਚ ਸ਼ਰੀਰਾ-ਮੰਡਲ (ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ) ਨਾਲ ਇਕਜੁੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨਾਟਿਆਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।  ਸਾੜ੍ਹੀ ਦੇ ਇਹ ਸਿਧਾਂਤ, ਮਰਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਨੀ ਜਾਂਦੀ ਲੁੰਗੀ ਜਾਂ ਮੁੰਡੂ ਜਾਂ ਪੰਚੀ (ਕੰਨੜ ਵਿੱਚ ਰੰਗੀਨ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਲੁੰਗੀ) ਵਰਗੇ ਪਰਦੇ ਦੇ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਲਈ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਲੁੰਗੀ ਨੂੰ ਘੜੀ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਜਾਂ ਉਲਟ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਮਰ ਦੇ ਨਾਲ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਗੋਡੇ ਤੱਕ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਕਮਰ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਤੁਰਨ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤੀ ਪੁਰਸ਼ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਢੱਕਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਰਸਮੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਢੱਕ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕੁਝ ਮੰਦਰਾਂ ਨੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਤੋਂ ਵੀ ਰੋਕਿਆ ਹੈ। ਆਂਧਰਾ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਕਰਨਾਟਕ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਰਦ ਕੱਚੇ ਪਾਂਚੇ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲੱਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲੈ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਨਮੂਨਾ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਦੇ ਤੱਟਵਰਤੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਮਰਦ ਰੰਗਦਾਰ ਲੁੰਗੀ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਾੜੀਆਂ ਪਹਿਨਦੀਆਂ ਹਨ।

ਕੈਲੀਕੋ, ਇੱਕ ਸਾਦਾ-ਬੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਟੈਕਸਟਾਈਲ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਬਲੀਚ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰੋਸੈਸਡ, ਕਪਾਹ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਾਲੀਕਟ (ਕੋਜ਼ੀਕੋਡ) ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਟੈਕਸਟਾਈਲ ਦਾ ਨਾਮ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ, ਹੁਣ ਕੇਰਲ ਵਿੱਚ, 11ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੌਰਾਨ ਆਇਆ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ ਕੱਪੜੇ ਨੂੰ ਚਾਲੀਯਾਨ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਕੱਚੇ ਫੈਬਰਿਕ ਨੂੰ ਰੰਗਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਛਾਪਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕੈਲੀਕੋ ਪ੍ਰਿੰਟ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ।

ਪਕਵਾਨ 

ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਖੇਤਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੀ ਵਿਭਿੰਨ ਹਨ ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ। ਚੌਲ ਮੁੱਖ ਖੁਰਾਕ ਹੈ। ਨਾਰੀਅਲ ਕੇਰਲਾ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕਰਨਾਟਕ ਦੇ ਤੱਟਵਰਤੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਮੱਗਰੀ ਹੈ, ਹੈਦਰਾਬਾਦੀ ਬਿਰਯਾਨੀ ਤੇਲੰਗਾਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਆਂਢੀ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਹੁਤ ਖਾਸ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਆਂਧਰਾ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਕਵਾਨ ਅਚਾਰ, ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਕਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਿਰਚ ਪਾਊਡਰ ਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹੇਆਮ ਵਰਤੋਂ ਦੁਆਰਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ। ਡੋਸਾ, ਇਡਲੀ, ਉਤਪਮ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਕੇਰਲ ਰਾਜ ਅਤੇ ਮੰਗਲੌਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਗੇ ਤੱਟਵਰਤੀ ਖੇਤਰ ਆਪਣੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਭੋਜਨ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤੀ ਕੌਫੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੌਫੀ ਪੂਰੇ ਮਾਲਾਬਾਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਰਜੀਹੀ ਡਰਿੰਕ ਹੈ। ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਆਪਣੀ ਇਡਲੀ, ਡੋਸਾ, ਪੋਂਗਲ, ਸੰਭਰ, ਵੜਾ, ਪੁਰੀ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਮਿਲ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਨਾਸ਼ਤਾ ਹਨ। ਮਲਿਆਲੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਐਪਮ, ਪੁੱਟੂ, ਉਪਮਾਵ, ਮਾਲਾਬਾਰ ਬਿਰਯਾਨੀ ਕੁਝ ਆਮ ਪਕਵਾਨ ਹਨ। ਕਰਨਾਟਕ ਵਿੱਚ, ਬਿਸੀਬੇਲੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਕੜਾ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਕੇਸਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਰਾਗੀ ਮੁੱਡਾ, ਉਦੀਨ ਵੜਾ, ਬੇਨੇ ਮਸਾਲਾ ਡੋਸਾ, ਪੇਪਰ ਡੋਸਾ ਕੁਝ ਆਮ ਪਕਵਾਨ ਹਨ।

ਨਾਰੀਅਲ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਦਾ ਮੂਲ ਨਿਵਾਸੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮੀ ਮਾਲਾਬਾਰ ਤੱਟ ਰਾਹੀਂ ਯੂਰਪ, ਅਰਬ ਅਤੇ ਪਰਸ਼ੀਆ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਮੂਲ ਦੇ ਨਾਰੀਅਲ ਨੂੰ ਪੁਰਤਗਾਲੀ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਅਮਰੀਕਾ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਕਾਲੀ ਮਿਰਚ ਵੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਮਾਲਾਬਾਰ ਤੱਟ  ਦੀ ਜੱਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਮਾਲਾਬਾਰ ਮਿਰਚ ਦੀ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਲਾਸੀਕਲ ਯੁੱਗ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਫੋਨੀਸ਼ੀਅਨ, ਯੂਨਾਨੀ, ਮਿਸਰੀ, ਰੋਮਨ, ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮੀ ਤੱਟ ਵਿੱਚ ਮੁਜ਼ੀਰਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬੰਦਰਗਾਹ ਤੋਂ ਦਾਲਚੀਨੀ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਮਿਰਚ ਸਮੇਤ ਮਸਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋਏ ਸਨ।

ਖੋਜ ਦੇ ਯੁੱਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਮੱਧ ਯੁੱਗ ਦੌਰਾਨ ਜੋ ਕਿ 15ਵੀਂ ਸਦੀ ਈਸਵੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਾਲਾਬਾਰ ਤੱਟ ਉੱਤੇ ਕਾਲੀਕਟ (ਕੋਜ਼ੀਕੋਡ) ਦਾ ਰਾਜ ਇਸ ਸਮੇਂ ਲਾਲ ਸਾਗਰ ਅਤੇ ਯੂਰਪ ਨੂੰ ਭਾਰਤੀ ਮਿਰਚਾਂ ਦੀ ਬਰਾਮਦ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਸੀ ਮਿਸਰੀ ਅਤੇ ਅਰਬ ਵਪਾਰੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਰਗਰਮ ਹਨ. ਥਲਾਸੇਰੀ ਪਕਵਾਨ, ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀ ਕੇਰਲਾ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ੈਲੀ, ਅਜਿਹੇ ਮਸਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਸੰਗੀਤ 

ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਹੈ. ਇਹ ਪੇਂਡੂ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਆਧੁਨਿਕ ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੰਗੀਤ ਤੱਕ ਹੈ, ਨੂੰ ਕਾਰਨਾਟਿਕ ਸੰਗੀਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ( ਕਰਨਾਟਿਕ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਜਿਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਸਾਰੰਗ ਦੇਵ ਨੇ ਦੱਖਣ ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਕਰਨਾਟਿਕ ਸੰਗੀਤ ਕਿਹਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਪੁਰੰਦਰਾ ਦਾਸਾ, ਕਨਕ ਦਾਸਰੂ, ਤਿਆਗਰਾਜਾ, ਦੀਕਸ਼ਾਥਰ, ਸ਼ਿਆਮਾ ਸਾਸਤਰੀ, ਅਤੇ ਸਵਾਤੀ ਤਿਰੁਨਾਲ ਵਰਗੇ ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੁਰੀਲਾ, ਜਿਆਦਾਤਰ ਭਗਤੀ, ਤਾਲਬੱਧ ਅਤੇ ਢਾਂਚਾਗਤ ਸੰਗੀਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਚਾਰ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਇੱਕ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਵਿੱਚ, ਤਾਮਿਲ ਪੰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਓਡੁਵਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਨਾਂ (ਰਾਗਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸ਼ਬਦ) ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤਾਮਿਲ ਕਵੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੰਬੰਦਰ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਹਿੰਦੂ ਮੰਦਰ ਸੰਗੀਤ 
ਦੱਖਣ ਭਾਰਤੀ ਹਿੰਦੂ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਮੁੱਖ ਸਾਧਨ ( ਨਾਦਸਵਰਮ ) ਹੈ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਦੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਨਾਦਸਵਰਮ ਅਤੇ (ਥਵੀਲ) ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤੀ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੇਰੀਆ ਮੇਲਮ ਦੀ ਜੋੜੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਖੇਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਕਠੋਰ ਧੁਨ ਕਾਰਨ, ਪੇਰੀਆ ਮੇਲਾਮ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਲਈ, ਇਹ ਮਾਣ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਮੰਦਿਰ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਲਈ, ਉਪਾਸਕਾਂ ਲਈ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਮੌਜੂਦਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਈ ਪੇਰੀਆ ਮੇਲਮ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਪੇਰੀਆ ਮੇਲਾਮ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਅਤੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਸਾਲਾਨਾ ਰਸਮਾਂ ਲਈ ਖੇਡਣ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਟੇਰਦਾ, ਯੋਸ਼ਿਤਕਾ। "ਹਿੰਦੂ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮੰਦਰ ਸੰਗੀਤ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ: "ਪੇਰੀਆ ਮੇਲਮ" ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਅਭਿਆਸ।

ਨਾਚ 
ਦੱਖਣ ਭਾਰਤੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਨਾਚ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਕੁੜੀਆੱਟਮ, ਭਰਤਨਾਟਿਅਮ, ਓਇਲੱਟਮ, ਕਰਾਕੱਟਮ, ਕੁਚੀਪੁੜੀ, ਕਥਾਕਲੀ, ਥਿਰਯੱਟਮ, ਥੇਯਮ, ਭੂਟਾ ਕੋਲਾ, ਓਟਾਮਥੁੱਲਾਲ, ਓਪਪਾਨਾ, ਕੇਰਲਾ ਨਸ਼ਾਟਨਮ, ਯਾਹਿਨਟਾਤਮ । ਥਿਰਯੱਟਮ ਕੇਰਲ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣੀ ਮਾਲਾਬਾਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਇੱਕ ਰਸਮੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਲਾ ਹੈ। ਭਰਤਨਾਟਿਅਮ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਜਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਸਦੀਵੀ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹੀ ਮੁਦਰਾ, ਇੱਕ ਸਿੱਧਾ ਅਤੇ ਪਾਊਟ ਕਰਵਿੰਗ ਪੇਟ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਬਣਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਲ ਅਤੇ ਅਨੁਪਾਤਕ ਸਰੀਰ ਦਾ ਪੁੰਜ, ਬਹੁਤ ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਕਰਵਸੀਸ ਕੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੇ ਇਸਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਧਾਂਤ ਨਾਟਿਆ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਫਲਸਫੇ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, 'ਅੰਗਿਕਮ ਭੁਵਨਮ ਯਸਯ' (ਸਰੀਰ ਤੁਹਾਡਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ)। ਇਹ ਅਰਾਈਮੰਡੀ ਆਸਣ ਵਿੱਚ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਲਾਕਾਰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖੜ੍ਹੀ ਮੁਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੋੜ ਕੇ ਅੱਧੀ ਬੈਠਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਭਰਤਨਾਟਿਅਮ ਨ੍ਰਿਤ ਦੇ ਇਸ ਬੁਨਿਆਦੀ ਆਸਣ ਵਿੱਚ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਨਾਭੀ ਵਿਚਕਾਰ ਦੂਰੀ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ਸਿਰ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੂਰੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮੂਰਤ "ਨਾਟਯਪੁਰੁਸ਼" ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਅਤੇ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ 

ਦੱਖਣ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਚੱਟਾਨ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਮਨਮੋਹਕ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਹੋਣ ਦਾ ਮਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ, ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਦ੍ਰਵਿੜ ਸ਼ੈਲੀ ਅਤੇ ਕਰਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਵੇਸਾਰਾ ਸ਼ੈਲੀ (ਜਿਸਨੂੰ ਕਰਨਾਟਕ ਦ੍ਰਵਿੜ ਸ਼ੈਲੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ)। ਗੈਰ-ਰਾਕ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਦੀ ਹੋਰ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਕੇਰਲ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਇਹ ਭਾਰਤੀ ਵੈਦਿਕ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰਲ ਸਾਇੰਸ ( ਵਾਸਤੂ ਸ਼ਾਸਤਰ ) ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ/ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਹਾਬਲੀਪੁਰਮ, ਤੰਜੌਰ, ਹੰਪੀ, ਬਦਾਮੀ, ਪੱਟਾਦਾਕਲ, ਆਈਹੋਲ, ਬੇਲੂਰ, ਹਲੇਬੀਡੂ, ਲਕਕੁੰਡੀ, ਸ਼੍ਰਾਵਨਬੇਲਗੋਲਾ, ਮਦੁਰਾਈ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਨਾਦਾਇਕ ਮੰਦਰ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਅਤੇ ਤ੍ਰਾਵਣਕੋਰ ਅਤੇ ਲੇਪਾਕਸ਼ੀ ਮੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀ ਚਿੱਤਰ ਵੀ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਵਜੋਂ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਰਵੀ ਵਰਮਾ ਦੀਆਂ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਭਾਰਤੀ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਮਿਥਿਹਾਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਕਲਾਸਿਕ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੱਤਨਚੇਰੀ ਪੈਲੇਸ ਅਤੇ ਐਟਾਮਨੂਰ ਵਿਖੇ ਸ਼ਿਵ ਖੇਤਰਮ ਵਿੱਚ ਕੇਰਲ ਦੇ ਮੂਰਲ ਚਿੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਹਨ। ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ, ਅਪ੍ਰੈਲ 2006 ਤੱਕ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ 26 ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਰਾਸਤ-ਸੂਚੀਬੱਧ ਸਾਈਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ 5 ਦਾ ਘਰ ਹੈ।

ਮੂਰਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮੂਰਤੀਆਂ 

ਨ੍ਰਿਤ ਦੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮਾਧਿਅਮ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਮਾਧਿਅਮ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ-ਅਯਾਮੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਸੀ। ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਦੱਖਣ ਭਾਰਤੀ ਮੂਰਤੀਕਾਰ ਆਪਣੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾੜੀ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਕੋਸ਼ਟਾ ਜਾਂ ਗਰਿੱਡ ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਹੋਣ ਲਈ ਦਿਖਾਏਗਾ, ਸੀਮਿਤ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੂਰਤੀਆਂ ਕੰਪਲੈਕਸਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿੰਗਾਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਟਾਈਲਾਇਜੇਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਡਾਂਸ ਸਟੈਪਸ ਦਾ ਚਿਤਰਣ ਵੀ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾਚ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸਾਹਿਤ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ 

ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਦੀ ਸਾਹਿਤਕ ਪਰੰਪਰਾ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਭਾਰਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸਾਹਿਤ ਕਾਵਿ ਸੰਗਮ ਹੈ, ਜੋ ਲਗਭਗ ਦੋ ਤੋਂ ਡੇਢ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਮਿਲ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਕੰਨੜ ਕਲਾਸਿਕ ਕਵੀਰਾਜਮਾਰਗ, 850 ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਰਾਜਾ ਅਮੋਘਵਰਸ਼ I ਦੁਆਰਾ ਸੀਈ, ਛੇਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਦੁਰਵਿਨੀਤਾ ਦੇ ਕੰਨੜ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦਸਵੀਂ ਸਦੀ ਈਸਵੀ ਦੇ ਤਾਮਿਲ ਬੋਧੀ ਟਿੱਪਣੀਕਾਰ, ਨੇਮਰੀਨਾਥਮ ਨੇ ਚੌਥੀ ਸਦੀ ਈਸਵੀ ਦੇ ਕੰਨੜ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਵੱਖਰੀਆਂ ਮਲਿਆਲਮ ਅਤੇ ਤੇਲਗੂ ਸਾਹਿਤਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਗਲੀਆਂ ਸਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਈਆਂ। ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਲਾਤਮਕ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਤਾਲਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਲਾਂਗੋ ਅਦਿਗਲ ਦੁਆਰਾ ਸਿਲਪਪਾਧਿਕਾਰਮ, ਥੋਲਕੱਪਿਅਰ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਥੋਲਕੱਪਿਅਮ, ਤਿਰੂਵੱਲੂਵਰ ਦੀ ਤਿਰੂਕੁਰਲ, ਕੁਮਾਰਵਿਆਸ ਦੀ ਕਰਨਾਟ ਭਰਤ ਕਟਮੰਜਰੀ, ਪੰਪਾ ਦੀ ਵਿਕਰਮਾਰਜੁਨ ਵਿਜਯਾ, ਆਂਧਰਾ ਮਹਾਭਾਰਤਮੂ, ਤਿੰਨ ਕਵੀਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਟਿੱਕਾਨਾਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਨਾਨਾਵ ਅਕਾਨਾਨਾਵ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਾਨਾਨਾਵ ਮਹਾਭਾਰਤਮੂ, ਤਿੰਨ ਕਵੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਦੱਖਣ ਭਾਰਤੀ ਸਾਹਿਤ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਆਹੁਤਾ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਨਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਮਕਾਲੀ ਕੰਨੜ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਗਿਆਨਪੀਠ ਪੁਰਸਕਾਰ ਮਿਲੇ ਹਨ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਭਾਰਤੀ ਭਾਸ਼ਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਲਿਆਲਮ ਸਾਹਿਤ ਨੂੰ 6 ਗਿਆਨਪੀਠ ਪੁਰਸਕਾਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਕੰਨੜ ਸਾਹਿਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੂਜੇ ਨੰਬਰ 'ਤੇ ਹੈ।

ਭਾਈਚਾਰੇ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ 
ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਮੁੱਖ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਸ਼ੈਵ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬੋਧੀ ਅਤੇ ਜੈਨ ਦਰਸ਼ਨ ਕਈ ਸਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਰਹੇ ਸਨ (ਹਾਲੀਆ ਅਧਿਐਨਾਂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਦੀ ਸ਼ੈਵ ਸ਼ਾਖਾ ਬੁੱਧ ਅਤੇ ਜੈਨ ਧਰਮ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਏਲਾਲਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਾਮਿਲ ਰਾਜਾ ਜਿਸਨੇ ਸਾਲ 205 ਈਸਵੀ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀਲੰਕਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਕਰਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਵਣਬੇਲਗੋਲਾ ਜੈਨੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਈਸਾਈ ਧਰਮ ਤੱਟਵਰਤੀ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੇਂਟ ਥਾਮਸ ਰਸੂਲ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵਧਿਆ ਹੈ ਜੋ 52 ਈਸਵੀ ਵਿੱਚ ਕੇਰਲਾ ਆਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸੀਰੀਆ ਦੀ ਈਸਾਈ ਪਰੰਪਰਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਅੱਜ ਸੇਂਟ ਥਾਮਸ ਈਸਾਈ ਜਾਂ ਨਸਰਾਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮੁਸਲਿਮ ਭਾਈਚਾਰਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਲਾਬਾਰ ਤੱਟ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੇਰਲਾ ਅਤੇ ਓਮਾਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਰਬਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੁੰਦਰੀ ਵਪਾਰ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਦਰਾਮੌਤ ਅਤੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਦੱਖਣੀ ਅਰਬ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਪਿਲਾ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੇਰਲਾ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰੀ ਮਾਲਾਬਾਰ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਮਾਲਾਬਾਰ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਰਬ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਦੀਪ ਦੇ ਆਬਾਦ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਕੁਝ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਪਿਲਾ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਵਸੇ ਹੋਏ ਮੂਲ ਮੁਸਲਿਮ ਭਾਈਚਾਰਾ ਹੈ। ਮਦਰਾਸ ਅਤੇ ਕੋਚੀਨ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਕੋਚੀਨ ਯਹੂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਪਰਦੇਸੀ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਹਨ ਜੋ ਰਾਜਾ ਸੁਲੇਮਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਮਾਲਾਬਾਰ ਤੱਟ 'ਤੇ ਆਏ ਸਨ। ਕਾਮਨਵੈਲਥ ਆਫ ਨੇਸ਼ਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਯਹੂਦੀ ਸਿਨਾਗੌਗ ਕਦਾਵੁੰਭਾਗਮ ਸਿਨੇਗੌਗ ਅਤੇ ਕੋਚੀ, ਕੇਰਲ ਵਿੱਚ ਪਰਦੇਸੀ ਸਿਨਾਗੌਗ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਵੇਖੋ 

 ਭਾਰਤ ਦੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ
 ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਦੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ
 ਕੇਰਲ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ
 ਆਂਧਰਾ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ
 ਕੇਰਲ ਦੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ
 ਕਰਨਾਟਕ ਦੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ
 ਤੇਲੰਗਾਨਾ ਦੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ
 ਭਾਰਤੀ ਭੋਜਨ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ

ਨੋਟਸ

ਹਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪੁਸਤਕ ਸੂਚੀ 
 ਬੇਕ, ਬਰੈਂਡਾ। 1976 "ਹਿੰਦੂ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ, ਸਪੇਸ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਿਲੀਨ।" ਭਾਰਤੀ ਸਮਾਜ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ 10(2): 213–43।
 ਭਰਤ (1967)। ਨਾਟਯ ਸ਼ਾਸਤਰ [ਡਰਾਮੈਟੁਰਜੀ], 2 ਭਾਗ, ਦੂਜਾ। ਐਡ ਟ੍ਰਾਂਸ. ਮਨੋਮੋਹਨ ਘੋਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਕਲਕੱਤਾ: ਮਨੀਸ਼ਾ ਗ੍ਰੰਥਲਯਾ।
 ਬੋਲੇਂਜਰ, ਚੈਂਟਲ; (1997) ਸਰਿਸ: ਇੰਡੀਅਨ ਆਰਟ ਆਫ ਡਰੈਪਿੰਗ ਲਈ ਇਕ ਇਲਸਟ੍ਰੇਟਿਡ ਗਾਈਡ, ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰੈਸ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ, ਨਿਊਯਾਰਕ।
ਕੇਰਲਾ ਦਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰ
ਆਂਧਰਾ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰ
ਭਾਰਤੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ
ਤਰਜਮੇ ਨੂੰ ਸਮੀਖਿਆਵਾਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ
ਕਰਨਾਟਕ ਦਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰ