ਮੈਰੀ ਬਾਰਬਰ (ਕਵੀ)
ਮੈਰੀ ਬਾਰਬਰ ( ਸੀ. 1685 – ਸੀ. 1755), ਆਇਰਿਸ਼ ਕਵੀ, ਸਵਿਫਟ ਦੇ ਸਰਕਲ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ "ਘਰੇਲੂ, ਛੋਟੇ ਪੈਮਾਨੇ ਦੀ, ਸੁਹਜ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਅਠਾਰਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ਕਵੀ (ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਬਾਰੇ ਲਿਖਣ ਲਈ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ), ਪਰ ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਮੁੱਦਿਆਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਤਿੱਖੀ, ਅਕਸਰ ਵਿਅੰਗਾਤਮਕ ਟਿੱਪਣੀਕਾਰ ਵਜੋਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।"

ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਕੰਮ 
ਨਾਈ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਕੈਪਲ ਸਟ੍ਰੀਟ, ਡਬਲਿਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉੱਨੀ-ਡਰੈਪਰ, ਜੋਨਾਥਨ ਬਾਰਬਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਨੌਂ ਬੱਚੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚਾਰ ਬਾਲਗ ਹੋਣ ਤੱਕ ਬਚ ਗਏ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੂਪਰਟ ਬਾਰਬਰ (1719-1772) ਇੱਕ ਕ੍ਰੇਅਨ ਅਤੇ ਲਘੂ ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਸਵਿਫਟ ਦਾ ਪੇਸਟਲ ਪੋਰਟਰੇਟ ਨੈਸ਼ਨਲ ਪੋਰਟਰੇਟ ਗੈਲਰੀ, ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਲਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਂਸਟੈਂਟਾਈਨ ਬਾਰਬਰ (ਜਨਮ 1714) ਡਬਲਿਨ ਵਿਖੇ ਕਾਲਜ ਆਫ਼ ਫਿਜ਼ੀਸ਼ੀਅਨ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣਿਆ।

ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ (1734) ਦੇ ਮੁਖਬੰਧ ਵਿੱਚ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਲਈ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਟਿੱਪਣੀਕਾਰ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹਨ ਕਿ ਉਸਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਰੋਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਆਪਕ ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਮੁੱਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਖਲ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਰੁੱਝੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ "ਵਿਧਵਾ ਦਾ ਪਤਾ" ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਫੌਜੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੀ ਵਿਧਵਾ ਦੀ ਤਰਫੋਂ ਬਹਿਸ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਲਿਖਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸਨੇ "ਦਿ ਹਾਇਬਰਨੀਅਨ ਪੋਏਟੇਸ ਦਾ ਪਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼, ਉਸਦੇ ਪਿਆਰੇ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ ਐਸਕੁ; ਲੰਡਨ ਦੇ ਐਲ-ਐਮ" ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਬਾਰਬਰ ਅਠਾਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ "ਅਣਪਛਾਤੇ ਕਵੀ, ਜਾਂ 'ਕੁਦਰਤੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ'" ਦੀ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ: ਬੇਮਿਸਾਲ ਪਿਛੋਕੜ ਦਾ ਇੱਕ ਕਲਾਕਾਰ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਹਿਤਕ ਜਾਂ ਕੁਲੀਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਸਰਪ੍ਰਸਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਸਵਿਫਟ ਨੇ ਕਵੀ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਕਾਂਸਟੈਂਟੀਆ ਗਰੀਅਰਸਨ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤਕ ਆਲੋਚਕ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਸਿਕਨ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ "ਟ੍ਰਾਈਮਫੇਮੀਨੇਟ" ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇਹ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕਵੀ ਸੀ - "ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਕਵੀ" - ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਰਵ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਂਝਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਲੈਟੀਟੀਆ ਪਿਲਕਿੰਗਟਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸਖ਼ਤ ਆਲੋਚਕ, ਮੈਰੀ ਡੇਲਾਨੀ, ਅਤੇ ਕਵੀ ਥਾਮਸ ਟਿਕੇਲ ਅਤੇ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਰੋਵੇ ਬਣ ਗਈ। ਸਵਿਫਟ ਦੀ ਸਰਪ੍ਰਸਤੀ ਬਾਰਬਰ ਦੇ ਕੈਰੀਅਰ ਲਈ ਕਾਫੀ ਸਮਰਥਨ ਸੀ ਅਤੇ ਕਈ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ (1734) ਸਫਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਵੌਲਯੂਮ ਲਈ ਸਬਸਕ੍ਰਿਪਸ਼ਨ ਸੂਚੀ ਲਗਭਗ "ਇਸਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਲੰਬਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਮਗਰੀ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਾਈ ਦੀ ਇੱਕ ਬੀਮਾਰ ਆਇਰਿਸ਼ ਘਰੇਲੂ ਔਰਤ ਵਜੋਂ ਪੈਦਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਸਮਾਜਿਕ ਰੁਤਬੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਕਮਾਲ ਦੀ ਸੀ।" ਇੱਥੇ ਨੌਂ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਾਹਕ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੁਲੀਨ ਅਤੇ ਕਈ ਸਾਹਿਤਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਸਨ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੋਪ, ਆਰਬੁਥਨੋਟ, ਗੇ, ਵਾਲਪੋਲ, ਅਤੇ ਬੇਸ਼ੱਕ ਸਵਿਫਟ ਖੁਦ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਸਨੇ ਉਸਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੱਕ ਵਿੱਤੀ ਸਥਿਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਵਿੱਤੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਵਿਫਟ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਜੈਂਟੀਲ ਐਂਡ ਇਨਜੀਨੀਅਸ ਕੰਵਰਸੇਸ਼ਨ (1738) ਦੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦੀ ਸਿਹਤ ਵਿੱਚ ਗਿਰਾਵਟ ਆਈ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਲਿਖਣਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੀ। ਉਸਨੇ 1737 ਵਿੱਚ ਜੈਂਟਲਮੈਨ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਵਿੱਚ ਗਾਊਟ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਆਇਤਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਹ ਦੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ 1755 ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਹੋਈ।

ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਸਾਹਿਤਕ ਅਧਿਐਨਾਂ ਦੇ ਉਭਾਰ ਦੇ ਨਾਲ 1970-1980 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖਕਾਂ ਦੇ ਆਮ ਪੁਨਰ-ਮੁਲਾਂਕਣ ਤੋਂ ਬਾਰਬਰ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਲਾਭ ਹੋਇਆ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਉਸਨੇ ਆਇਰਿਸ਼ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਅਠਾਰਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਧਿਐਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਔਰਤ ਲੇਖਕ ਅਤੇ "ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਸਤੀ" ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਦਵਤਾ ਭਰਪੂਰ ਧਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਨੋਟਸ 
 
 ↑  ↑ 

 ↑  ↑ 
 ↑  ↑ 
 ↑  ↑ 
 ↑  ↑ 
 ↑  Barber, Mary. Poems on Several Occasions. The Women's Print History Project, 2019, title ID 15657. Accessed 2022-08-08. (WPHP)