ਗੋਪਾਲ ਪ੍ਰਸਾਦ ਵਿਆਸ
ਗੋਪਾਲ ਪ੍ਰਸਾਦ ਵਿਆਸ (13 ਫਰਵਰੀ 1915 – 28 ਮਈ 2005) ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਕਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਹਾਸ-ਰਸ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਕਲਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਆ ਕਰੂੰ, ਰਸ ਰਸ ਸਮ੍ਰਿਤੀ, ਮਾਫ ਕੀਜੀਏ ਅਤੇ ਬਾਤ ਬਾਤ ਮੈਂ ਬਾਤ। ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੰਤੋਸ਼ ਮੱਤਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ, 2015 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਤ ਬੁੱਕਸ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ, ਬਹੁਯਾਮੀ ਜੀਵਨ ਕੇ ਧਨੀ ਪੰਡਿਤ ਗੋਪਾਲ ਪ੍ਰਸਾਦ ਵਿਆਸ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਉਸਨੂੰ 1965 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਲਈ ਚੌਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਭਾਰਤੀ ਨਾਗਰਿਕ ਪੁਰਸਕਾਰ ਪਦਮ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

ਜੀਵਨੀ

ਅਰੰਭ ਦਾ ਜੀਵਨ 
ਗੋਪਾਲ ਪ੍ਰਸਾਦ ਵਿਆਸ ਦਾ ਜਨਮ, ਉਸਦੇ ਸਕੂਲ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, 13 ਫਰਵਰੀ 1915 ਨੂੰ ਗੋਵਰਧਨ ਕਸਬੇ, ਮਥੁਰਾ, ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮਹਿਮਦਪੁਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੱਤਵੀਂ ਜਮਾਤ ਤੱਕ ਪੜ੍ਹਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਭਾਰਤੀ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਅੰਦੋਲਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਸ ਲਈ ਇਮਤਿਹਾਨ ਲਈ ਜਾਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰੱਥ ਸੀ।

ਵਿਆਹ 
ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਕਰੌਲੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਹਿੰਡੌਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਾਪ ਜੀ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਅਸ਼ਰਫੀ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਕੈਰੀਅਰ 
ਉਹ ਦੈਨਿਕ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ, ਸਾਹਿਤ ਸੰਦੇਸ਼, ਰਾਜਸਥਾਨ ਪਤ੍ਰਿਕਾ, ਸਨਮਾਰਗ ਦੇ ਸੰਪਾਦਕ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸਸ਼ੀਲ ਭਾਰਤ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸੰਪਾਦਕ ਸਨ। ਉਹ 1937 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤੱਕ ਕਾਲਮ ਲਿਖਣ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਵੀ-ਸੰਮੇਲਨ ਦਾ ਸੰਸਥਾਪਕ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਸਾਲ ਲਾਲ ਕਿਲੇ 'ਤੇ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਮੌਤ 
ਉਹ ਸ਼ਨੀਵਾਰ, 28 ਮਈ 2005 ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਬੀ-52, ਗੁਲਮੋਹਰ ਪਾਰਕ, ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ ਵਿਖੇ ਅਕਾਲ ਚਲਾਣਾ ਕਰ ਗਏ।

ਨੋਟਸ

ਹਵਾਲੇ

ਹੋਰ ਪੜ੍ਹਨਾ 

 
20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਭਾਰਤੀ ਕਵੀ
ਮੌਤ 2005
ਜਨਮ 1915
ਲੇਖ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੋਂ ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ