ਭਾਰਤ ਦਾ ਸੰਗੀਤ
ਭਾਰਤ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਅਤੇ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਭਾਰਤੀ ਸੰਗੀਤ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਅਤੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਲਾਸੀਕਲ ਸੰਗੀਤ, ਲੋਕ, ਰੌਕ ਅਤੇ ਪੌਪ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਇਸਦਾ ਕਈ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ ਅਤੇ ਉਪ-ਮਹਾਂਦੀਪ ਵਿੱਚ ਫੈਲੇ ਕਈ ਭੂ-ਸਥਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਕਸਤ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਸਮਾਜਿਕ-ਧਾਰਮਿਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਇੱਕ ਅਨਿੱਖੜਵੇਂ ਅੰਗ ਵਜੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।

ਪੂਰਵ-ਇਤਿਹਾਸ

ਪਾਲੀਓਲਿਥਿਕ 
ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਭੀਮਬੇਟਕਾ ਰੌਕ ਸ਼ੈਲਟਰਜ਼ ਵਿਖੇ ਯੂਨੈਸਕੋ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਰਾਸਤ ਸਥਾਨ 'ਤੇ 30,000 ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਪੌਲੀਓਲਿਥਿਕ ਅਤੇ ਨਿਓਲਿਥਿਕ ਗੁਫਾ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਨਾਚ ਦਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਭੀਮਬੇਟਕਾ ਦੀ ਮੇਸੋਲਿਥਿਕ ਅਤੇ ਚੈਲਕੋਲਿਥਿਕ ਗੁਫਾ ਕਲਾ ਸੰਗੀਤ ਯੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗੋਂਗਸ, ਬੋਏਡ ਲਾਇਰ, ਡੈਫ ਆਦਿ।

ਨੀਓਲਿਥਿਕ 
ਚਾਲਕੋਲੀਥਿਕ ਯੁੱਗ (4000 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਤੋਂ ਅੱਗੇ) ਤੰਗ ਪੱਟੀ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਪਾਲਿਸ਼ਡ ਪੱਥਰ ਦੇ ਸੇਲਟ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੰਗੀਤ ਯੰਤਰ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੇ ਸੰਗੀਤ ਯੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਓਡੀਸ਼ਾ ਦੇ ਅੰਗੁਲ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਸੰਕਰਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਦਾਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਖੰਡਗਿਰੀ ਅਤੇ ਉਦਯਾਗਿਰੀ ਵਿੱਚ ਰਾਣੀਗੁੰਫਾ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੂਰਤੀ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਸਬੂਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਬੂਤ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੰਗੀਤਕ ਸਾਜ਼, ਗਾਉਣ ਅਤੇ ਨੱਚਣ ਦੀਆਂ ਮੁਦਰਾਵਾਂ।

ਕਲਾਸੀਕਲ ਸੰਗੀਤ 
ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਦੋ ਮੁੱਖ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਕਾਰਨਾਟਿਕ ਸੰਗੀਤ ਹਨ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ (ਦੱਖਣੀ) ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸੰਗੀਤ, ਜੋ ਉੱਤਰੀ, ਪੂਰਬੀ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਮੂਲ ਸੰਕਲਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰੂਤੀ (ਮਾਈਕ੍ਰੋਟੋਨ), ਸਵਰਸ (ਨੋਟ), ਅਲੰਕਾਰ (ਸਜਾਵਟ), ਰਾਗ (ਬੁਨਿਆਦੀ ਵਿਆਕਰਣ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਧੁਨਾਂ), ਅਤੇ ਤਾਲ (ਪਰਕਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਤਾਲ ਦੇ ਨਮੂਨੇ) ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਇਸਦੀ ਧੁਨੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਅਸ਼ਟੈਵ ਨੂੰ 22 ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼੍ਰੂਟਿਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ ਪਰ ਹਰ ਇੱਕ ਪੱਛਮੀ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਪੂਰੇ ਟੋਨ ਦੇ ਇੱਕ ਚੌਥਾਈ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੰਗੀਤ ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸੱਤ ਨੋਟਸ ਦੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਿਧਾਂਤਾਂ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਸੱਤ ਨੋਟਾਂ ਨੂੰ ਸਪਤ ਸਵਾਰ ਜਾਂ ਸਪਤ ਸੁਰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਤ ਸਵਰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਾ, ਰੇ, ਗ, ਮਾ, ਪਾ, ਧਾ ਅਤੇ ਨੀ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਪਤ ਸਵਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾ, ਰੇ, ਗ, ਮਾ, ਪਾ, ਧਾ ਅਤੇ ਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸ਼ਡਜ (षड्ज), ਰਿਸ਼ਭ (ऋषभ), ਗੰਧਾਰ (ਗਾਂਧਾਰ), ਮੱਧਮ (ਮੱਧਮ), ਪੰਚਮ (ਪੰਚਮ) ਦੇ ਲਘੂ ਰੂਪ ਹਨ, ਧੈਵਤ (ਧੈਵਤ) ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾ (ਨਿਸ਼ਾਦ) ਕ੍ਰਮਵਾਰ। ਇਹ ਵੀ Do, Re, Mi, Fa, So, La, Ti ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ। ਸਿਰਫ਼ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਨੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਕਾਰਨਾਟਿਕ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੱਤ ਸਵਾਰ ਇੱਕ ਰਾਗ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ। ਇਹ ਸੱਤ ਸਵਰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਭਿੰਨਤਾ ਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਸਵਰਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਸਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ  ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ  svaras. ਸਦਾ (ਸਾ) ਅਤੇ ਪੰਚਮ (ਪਾ) ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਸਵਰ  ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ   ਪਰ ਸਾ ਅਤੇ ਪਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁੱਧ ਹੁੰਦੇ ਹਨ svaras. ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਸਵਰਾਂ ਸਾ ਅਤੇ ਪਾ ਨੂੰ ਅਚਲ ਸਵਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਵਰ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਿੱਲਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਵਰਾਂ ਰਾ, ਗਾ, ਮਾ, ਧਾ, ਨੀ ਨੂੰ ਚਲ ਸਵਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਵਰ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸਾ, ਰੇ, ਗਾ, ਮਾ, ਪਾ, ਧਾ, ਨੀ -  ਸਵਾਰਸ  

ਰੇ, ਗਾ, ਧਾ, ਨੀ - ਕੋਮਲ ਸਵਾਰਸ 

ਮਾ -  ਸਵਾਰਸ

ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ

ਭੰਗੜਾ ਅਤੇ ਗਿੱਧਾ 
ਭੰਗੜਾ ( ਪੰਜਾਬੀ : ਭੰਗੜਾ) ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਨਾਚ -ਮੁਖੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੈ। ਮੌਜੂਦਾ ਸੰਗੀਤਕ

ਸ਼ੈਲੀ ਗੈਰ-ਰਵਾਇਤੀ ਸੰਗੀਤਕ ਸੰਗਰਾਮ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਰਿਫ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇਸੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਖੇਤਰ ਦਾ ਔਰਤ ਨਾਚ ਗਿੱਧਾ ( ਪੰਜਾਬੀ : ਗਿੱਧਾ) ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਹਵਾਲੇ