ਧਮੇਲ
ਧਮਾਲ (), ਧਮੇਲ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (), ਮੌਜੂਦਾ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬੀ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਮੈਮਨਸਿੰਘ ਅਤੇ ਸਿਲਹਟ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਨਾਚ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੈ।

ਇਤਿਹਾਸ 
ਸ਼ਬਦ, ਧਮਾਲ ਜਾਂ ਧਮੇਲ, ਸਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣਾ ਲੱਭਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬੀਰਭੂਮ ਦੇ 15ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਕਵੀ ਚੰਡੀਦਾਸ, ਚਟਗਾਉਂ ਦੇ 16ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਕਵੀ ਦੌਲਤ ਵਜ਼ੀਰ ਬਹਿਰਾਮ ਖਾਨ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ 17ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਚਟਗਾਉਂ ਦੇ ਕਵੀ ਦੌਲਤ ਕਾਜ਼ੀ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਰਾਧਾਰਮਣ ਦੱਤਾ ਅਤੇ ਅਰਕੁਮ ਸ਼ਾਹ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਲਹਟ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਧਮੇਲ ਨਾਚ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਘੇਰਾਬੰਦੀ 
ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਿਰਦੰਗਾ, ਕਰਤਾਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੰਗੀਤਕ ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਾਚ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਨਰ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਡਾਂਸ ਫਾਰਮ ਮਿਊਜ਼ੀਕਲ ਚੇਅਰ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਡਾਂਸਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਡਾਂਸਰਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਨੱਚ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਬੀਟਾਂ ਦੀ ਗਤੀ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਾਚ ਰੂਪ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹੱਤਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਨਵੇਂ ਵਿਆਹੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਗੀਤ ਅਤੇ ਨਾਚ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਿਆਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਮੌਕਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਬੀਟ 'ਤੇ ਤਾੜੀਆਂ ਵਜਾਉਂਦੀਆਂ, ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ। ਗੀਤ ਪਹਿਲਾਂ ਨੇਤਾ ਦੁਆਰਾ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬਾਕੀ ਕੋਰਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਗੀਤ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਿਆਮ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਟੈਂਪੋ ਅਤੇ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਇੱਕ ਸਿਖਰ ਤੱਕ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰੇਕ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਪਾਨ, ਸੁਰਾਖ ਅਤੇ/ਜਾਂ ਚਾਹ ਲੈ ਸਕਣ।

ਹਵਾਲੇ