ਇਤੋ ਹੀਰੋਬੂਮੀ
ਚੋਸ਼ੂ ਡੋਮੇਨ ਦਾ ਇੱਕ ਲੰਡਨ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹਿਆ-ਲਿਖਿਆ ਸਮੁਰਾਈ ਅਤੇ ਮੀਜੀ ਰੀਸਟੋਰੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੇਂਦਰੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ, ਇਟੋ ਹੀਰੋਬੂਮੀ ਨੇ ਬਿਊਰੋ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਕੀਤੀ ਜਿਸਨੇ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਨਵੇਂ ਬਣੇ ਸਾਮਰਾਜ ਲਈ ਸੰਵਿਧਾਨ ਦਾ ਖਰੜਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਲਈ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਇਟੋ ਨੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਸੰਵਿਧਾਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਦਾਰਵਾਦੀ ਅਤੇ ਸਪੈਨਿਸ਼ ਬਹਾਲੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤਾਨਾਸ਼ਾਹ ਵਜੋਂ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਜਰਮਨ ਮਾਡਲਾਂ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ 1850 ਦੇ ਪ੍ਰੂਸ਼ੀਅਨ ਸੰਵਿਧਾਨ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਯੂਰਪੀਅਨ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪੂਰਵ-ਅਨੁਮਾਨ ਵਿੱਚ ਈਸਾਈਅਤ ਦੀ ਵਿਆਪਕਤਾ ਤੋਂ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਉਸਨੇ ਅਜਿਹੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਦਰਭਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਵਧੇਰੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੋਕੁਤਾਈ ਜਾਂ "ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰਾਜਨੀਤੀ" ਦੇ ਜਪਾਨੀ ਸੰਕਲਪ ਵਿੱਚ ਜੜ੍ਹਾਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇਸਲਈ ਸਾਮਰਾਜੀ ਅਥਾਰਟੀ ਲਈ ਸੰਵਿਧਾਨਕ ਜਾਇਜ਼ ਬਣ ਗਿਆ।

1880 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੌਰਾਨ, ਇਟੋ ਮੀਜੀ ਕੁਲੀਨਸ਼ਾਹੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਵਜੋਂ ਉਭਰਿਆ।    1885 ਤੱਕ, ਉਹ ਜਾਪਾਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਅਹੁਦੇ 'ਤੇ ਉਹ ਚਾਰ ਵਾਰ ਰਿਹਾ (ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਜਕਾਲ ਜਾਪਾਨੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਬਾ ਕਾਰਜਕਾਲ ਬਣ ਗਿਆ)। ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਅਹੁਦੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਸਥਾਈ ਸਾਮਰਾਜੀ ਸਲਾਹਕਾਰ, ਜਾਂ ਜੇਨਕੁਨ, ਅਤੇ ਸਮਰਾਟ ਦੀ ਪ੍ਰੀਵੀ ਕੌਂਸਲ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਜੋਂ ਜਾਪਾਨ ਦੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ। ਇੱਕ ਕੱਟੜ ਰਾਜਸ਼ਾਹੀ, ਇਟੋ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਸਰਬ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੌਕਰਸ਼ਾਹੀ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ ਜੋ ਸਮਰਾਟ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪਾਰਟੀਆਂ ਦੇ ਗਠਨ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਵਜੋਂ ਉਸਦਾ ਤੀਜਾ ਕਾਰਜਕਾਲ 1898 ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰ ਦੇ ਕੇਨਸੀਟੋ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਇਕਜੁੱਟ ਹੋ ਜਾਣ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਇਸਦੇ ਉਭਾਰ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਰਿਕੇਨ ਸੇਯੂਕਾਈ ਪਾਰਟੀ ਲੱਭਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। 1901 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਤੋਂ ਥੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਚੌਥੇ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਮੰਤਰਾਲੇ ਤੋਂ ਅਸਤੀਫਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।