ਵਿਨਧਾਮ ਲੇਵਿਸ
ਵਿਨਧਾਮ ਲੇਵਿਸ (18 ਨਵੰਬਰ 1882 – 7 ਮਾਰਚ 1957) ਇੱਕ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਲੇਖਕ, ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਅਤੇ ਆਲੋਚਕ ਸੀ। ਉਹ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਵੌਰਟੀਸਿਸਟ ਲਹਿਰ ਦਾ ਇੱਕ ਸਹਿ-ਸੰਸਥਾਪਕ ਸੀ ਜੋ ਬਲਾਸਟ ਵਿੱਚ ਸੰਪਾਦਿਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਵਰਟੀਸਿਸਟਾਂ ਦੀ ਸਾਹਿਤਕ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਸੀ।

ਉਸਦੇ ਨਾਵਲਾਂ ਵਿੱਚ ਟਾਰ (1918) ਅਤੇ ਦ ਹਿਊਮਨ ਏਜ ਟ੍ਰਾਈਲੋਜੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਦ ਚਾਈਲਡਰਮਾਸ (1928), ਮੋਨਸਟਰੇ ਗਾਈ (1955) ਅਤੇ ਮੈਲੀਨ ਫਿਏਸਟਾ (1955) ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਚੌਥਾ ਖੰਡ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਹੈ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮੁਕੱਦਮਾ , ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਧੂਰਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦੋ ਸਵੈ-ਜੀਵਨੀ ਖੰਡ ਵੀ ਲਿਖੇ: ਬਲਾਸਟਿੰਗ ਐਂਡ ਬੰਬਾਰਡੀਅਰਿੰਗ (1937) ਅਤੇ ਰੁਡ ਅਸਾਈਨਮੈਂਟ: ਏ ਨਰੇਟਿਵ ਆਫ਼ ਮਾਈ ਕਰੀਅਰ ਅੱਪ-ਟੂ-ਡੇਟ (1950)।

ਮੁੱਢਲਾ ਜੀਵਨੀ 
ਲੇਵਿਸ ਦਾ ਜਨਮ 18 ਨਵੰਬਰ 1882 ਨੂੰ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਸੂਬੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਯਾਟ ਨੋਵਾ ਸਕੋਸ਼ੀਆ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ਨ ਮਾਂ, ਐਨੀ ਸਟੂਅਰਟ ਲੁਈਸ (née Prickett), ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਪਿਤਾ ਚਾਰਲਸ ਐਡਵਰਡ ਲੁਈਸ, ਲਗਭਗ 1893 ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ। ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਲੇਵਿਸ ਨੇ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਰਗਬੀ ਸਕੂਲ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਲੇਡ ਸਕੂਲ ਆਫ ਫਾਈਨ ਆਰਟ , ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਕਾਲਜ ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ 1900 ਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਮਾਂ ਯੂਰਪ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਣ ਅਤੇ ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਕਲਾ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਇਆ। ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਹੈਨਰੀ ਬਰਗਸਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਰਸ਼ਨ 'ਤੇ ਲੈਕਚਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਿਆ।

ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ 
1915 ਵਿੱਚ, ਲਹਿਰ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵੌਰਟੀਸਿਸਟਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕਮਾਤਰ ਯੂਕੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ, ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਲੇਵਿਸ ਨੂੰ ਖੁਦ ਪੱਛਮੀ ਮੋਰਚੇ ਵਿੱਚ ਤਾਇਨਾਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਇਲ ਆਰਟਿਲਰੀ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਬਹੁਤਾ ਸਮਾਂ ਫਾਰਵਰਡ ਆਬਜ਼ਰਵੇਸ਼ਨ ਪੋਸਟਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਾਹਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਜਾੜ ਜਰਮਨ ਲਾਈਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਟੀਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰਜ ਕਰਨ ਅਤੇ ਯਪ੍ਰੇਸ ਸੈਲੀਅੰਟ ਦੇ ਰਿਮ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਫੈਲੀਆਂ ਬੈਟਰੀਆਂ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਤੰਗ ਖੁੰਝਣ ਅਤੇ ਮਾਰੂ ਤੋਪਖਾਨੇ ਦੇ ਡੂਏਲ ਦੇ ਸਪਸ਼ਟ ਖਾਤੇ ਬਣਾਏ। 

ਯਪ੍ਰੇਸ ਦੀ ਤੀਜੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ , ਲੇਵਿਸ ਨੂੰ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਅਧਿਕਾਰਤ ਯੁੱਧ ਕਲਾਕਾਰ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਕੈਨੇਡੀਅਨਾਂ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਵਿਮੀ ਰਿਜ 'ਤੇ ਬਣਾਏ ਸਕੈਚਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਗਨ-ਪਿਟ (1918) ਪੇਂਟ ਕੀਤਾ। ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਏ ਬੈਟਰੀ ਸ਼ੈਲਡ (1919), ਯਪ੍ਰੇਸ ਵਿਖੇ ਆਪਣੇ ਤਜ਼ਰਬੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਪੇਂਟ ਕੀਤਾ। [7] ਲੇਵਿਸ ਨੇ 1918 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ, "ਗਨਸ" ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਜੰਗੀ ਡਰਾਇੰਗਾਂ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ।

ਹਾਲਾਂਕਿ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੌਰਟੀਸਿਸਟ ਸਮੂਹ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਲੇਵਿਸ ਦੇ ਸਰਪ੍ਰਸਤ, ਜੌਨ ਕੁਇਨ ਨੇ 1917 ਵਿੱਚ ਨਿਊਯਾਰਕ ਦੇ ਪੇਂਗੁਇਨ ਕਲੱਬ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੌਰਟੀਸਿਸਟ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਨਾਵਲ, ਟਾਰ 1916-17 ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਦ ਈਗੋਇਸਟ ਵਿੱਚ ਲੜੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। 1918 ਵਿੱਚ। ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਆਧੁਨਿਕਵਾਦੀ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 

ਲੇਵਿਸ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸਵੈ-ਜੀਵਨੀ ਬਲਾਸਟਿੰਗ ਐਂਡ ਬੰਬਾਰਡੀਅਰਿੰਗ (1937) ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਤਜ਼ਰਬਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀਕਰਨ ਕੀਤਾ , ਜਿਸ ਵਿੱਚ 1926 ਤੱਕ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

ਗਲਪ ਅਤੇ ਸਿਆਸੀ ਲਿਖਤ 
1930 ਵਿੱਚ ਲੇਵਿਸ ਨੇ ਦ ਐਪਸ ਆਫ਼ ਗੌਡ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ , ਲੰਡਨ ਦੇ ਸਾਹਿਤਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵਿਅੰਗਮਈ ਹਮਲਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿਟਵੈਲ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਅਧਿਆਏ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਹਿਤਕ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। 1937 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਸਪੈਨਿਸ਼ ਸਿਵਲ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ , ਪਿਆਰ ਲਈ ਬਦਲਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਾਵਲ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਪੇਨ ਵਿੱਚ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਗਤੀਵਿਧੀ ਦੀ ਸਖ਼ਤ ਆਲੋਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀ ਸਾਥੀ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਗੰਭੀਰ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਈ ਓਪਰੇਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਕ ਆਲੋਚਕ ਅਤੇ ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਵਜੋਂ ਬਹੁਤ ਲਾਭਕਾਰੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ 1933 ਵਿੱਚ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ, ਵਨ-ਵੇ ਗੀਤ , ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸੋਧਿਆ ਹੋਇਆ ਸੰਸਕਰਣ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਨਿਬੰਧਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪੁਸਤਕ ਵੀ ਇਸ ਦੌਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ: ਕਲਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪੁਰਸ਼ (1934)। ਦ ਐਪਸ ਆਫ਼ ਗੌਡ ਵਿੱਚ ਲੇਵਿਸ ਦੇ ਵਿਅੰਗ ਅਭਿਆਸ ਦੇ ਬਚਾਅ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ 'ਗੈਰ-ਨੈਤਿਕ', ਜਾਂ ਅਧਿਆਤਮਿਕ, ਵਿਅੰਗ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਫਾਕਨਰ 'ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਅਤੇ ਹੈਮਿੰਗਵੇ 'ਤੇ ਇਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਲੇਖ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਬਾਅਦ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਅੰਨ੍ਹਾਪਣ 
1951 ਤੱਕ ਉਹ ਇੱਕ ਪੈਟਿਊਟਰੀ ਟਿਊਮਰ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਉਸਦੀ ਆਪਟਿਕ ਨਰਵ ਉੱਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾਇਆ ਸੀ। ਇਸਨੇ ਉਸਦੇ ਕਲਾਤਮਕ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤੱਕ ਲਿਖਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਈ ਸਵੈ-ਜੀਵਨੀ ਅਤੇ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਰਚਨਾਵਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀਆਂ: ਰੁਡ ਅਸਾਈਨਮੈਂਟ (1950), ਰੋਟਿੰਗ ਹਿੱਲ (1951), "ਇੱਕ ਮਰ ਰਹੇ ਸਾਮਰਾਜ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ" ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਰੂਪਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ; ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨ (1952), ਜਾਰਜ ਓਰਵੈਲ , ਜੀਨ-ਪਾਲ ਸਾਰਤਰ ਅਤੇ ਆਂਡਰੇ ਮੈਲਰੌਕਸ ਸਮੇਤ ਲੇਖਕਾਂ 'ਤੇ ਲੇਖਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ; ਅਤੇ ਅਰਧ-ਆਤਮਜੀਵਨੀ ਨਾਵਲ ਸੈਲਫ ਕੰਡੇਮਡ (1954)।

ਬੀਬੀਸੀ ਨੇ ਲੇਵਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ 1928 ਦੀ ਰਚਨਾ ਦ ਚਾਈਲਡਰਮਾਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ , ਜੋ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਯੁੱਗ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ 1955 ਵਿੱਚ ਬੀਬੀਸੀ ਦੇ ਤੀਜੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਲਈ ਨਾਟਕੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਵੌਰਟੀਸਿਜ਼ਮ", ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਕਿ "ਵੋਰਟੀਸਿਜ਼ਮ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਉਹੀ ਸੀ ਜੋ ਮੈਂ, ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਸੀ" - ਇੱਕ ਬਿਆਨ ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ "ਬਲਾਸਟ" ਤੋਂ "ਵੋਰਟੇਕਸ ਪੈਂਫਲੇਟ" ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਲਿਆਇਆ।

ਨਿੱਜੀ ਜੀਵਨ 
1918 ਤੋਂ 1921 ਤੱਕ, ਲੇਵਿਸ ਆਇਰਿਸ ਬੈਰੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ , ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦੋ ਬੱਚੇ ਸਨ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਇਆ।

1930 ਵਿੱਚ, ਲੇਵਿਸ ਨੇ ਗਲੇਡਿਸ ਐਨੀ ਹੋਸਕਿਨਜ਼ (1900-1979) ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਅਠਾਰਾਂ ਸਾਲ ਛੋਟੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਫਰੋਆਨਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਸ ਸਾਲ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਦੇ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। 

ਲੇਵਿਸ ਨੇ ਫਰੋਆਨਾ ਨੂੰ ਪਿਛੋਕੜ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤ ਉਸਦੀ ਹੋਂਦ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਸਨ। ਅਜਿਹਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੇਵਿਸ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਤੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਤੌਰ 'ਤੇ ਈਰਖਾਲੂ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆਤਮਕ ਸੀ। ਫਰੋਆਨਾ ਧੀਰਜਵਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਵਿੱਤੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਕਸਰ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਲੇਵਿਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕੋਮਲ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਪੋਰਟਰੇਟ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਗਲਪ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਲਈ ਮਾਡਲ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪੁਰਾਣੇ, ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਪੋਰਟਰੇਟ ਦੇ ਉਲਟ, ਜੋ ਕਿ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਹਰੀ ਦਿੱਖ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ, ਫਰੋਆਨਾ ਦੇ ਪੋਰਟਰੇਟ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰੁਝੇਵੇਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। 

ਰੋਮਨ ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਮ ਪਰਿਵਰਤਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀ ਮੌਤ 1957 ਵਿੱਚ ਹੋਈ। ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਲੇਵਿਸ ਨੇ ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ 40 ਕਿਤਾਬਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਸਨ।

ਵਿਰਾਸਤ 
ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੇਵਿਸ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਅਤੇ ਜੀਵਨੀ ਸੰਬੰਧੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੁਣ ਵੀਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕਲਾਕਾਰ ਅਤੇ ਲੇਖਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਗਬੀ ਸਕੂਲ ਨੇ ਨਵੰਬਰ 2007 ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦੀ 50ਵੀਂ ਬਰਸੀ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਉਸਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਨੈਸ਼ਨਲ ਪੋਰਟਰੇਟ ਗੈਲਰੀ ਨੇ 2008 ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਪੋਰਟਰੇਟ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਿਛੋਕੜ ਰੱਖਿਆ। ਦੋ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਫੰਡਾਸੀਓਨ ਜੁਆਨ ਮਾਰਚ (ਮੈਡ੍ਰਿਡ, ਸਪੇਨ) ਵਿੱਚ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ( ਵਿੰਡਹੈਮ ਲੇਵਿਸ 1882-1957 ) ਵਿੱਚ ਲੇਵਿਸ ਦੀਆਂ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਅਤੇ ਚਿੱਤਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਆਪਕ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਡਰਾਇੰਗ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਟੌਮ ਲੁਬੌਕ ਨੇ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ, ਇਹ "ਪੂਰਵ-ਅਨੁਮਾਨੀ ਸੀ ਕਿ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਕਦੇ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।" 

2010 ਵਿੱਚ, ਆਕਸਫੋਰਡ ਵਰਲਡ ਕਲਾਸਿਕਸ ਨੇ ਵੇਕ ਫੋਰੈਸਟ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਸਕਾਟ ਡਬਲਯੂ ਕਲੇਨ ਦੁਆਰਾ ਸੰਪਾਦਿਤ "ਟਾਰ" ਦੇ 1928 ਦੇ ਪਾਠ ਦਾ ਇੱਕ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਸੰਸਕਰਣ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਡਿਊਕ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਨਾਸ਼ਰ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਆਫ਼ ਆਰਟ ਨੇ 30 ਸਤੰਬਰ 2010 ਤੋਂ 2 ਜਨਵਰੀ 2011 ਤੱਕ " ਦਿ ਵੌਰਟੀਸਿਸਟ : ਰਿਬੇਲ ਆਰਟਿਸਟਸ ਇਨ ਲੰਡਨ ਅਤੇ ਨਿਊਯਾਰਕ, 1914-18" ਸਿਰਲੇਖ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਵੇਨਿਸ (29 ਜਨਵਰੀ – 15 ਮਈ 2011: "I Vorticisti: Artisti ribellia a Londra e New York, 1914–1918") ਅਤੇ ਫਿਰ 14 ਜੂਨ ਅਤੇ 4 ਸਤੰਬਰ ਦਰਮਿਆਨ "The Vorticists: Manifesto for a Modern World" ਸਿਰਲੇਖ ਹੇਠ ਟੈਟ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਨੂੰ।

ਲੇਵਿਸ ਦੁਆਰਾ ਕਈ ਰੀਡਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਏਨੀਮੀ ਸਪੀਕਸ 'ਤੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, 2007 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਇੱਕ ਆਡੀਓਬੁੱਕ ਸੀਡੀ ਅਤੇ "ਵਨ ਵੇ ਸੌਂਗ" ਅਤੇ "ਦਿ ਐਪਸ ਆਫ਼ ਗੌਡ" ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ "ਜਦੋਂ ਜੌਨ ਬੁੱਲ ਲਾਫਜ਼" (1938) ਸਿਰਲੇਖ ਵਾਲੇ ਰੇਡੀਓ ਭਾਸ਼ਣਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ। "ਸੋਚ ਦਾ ਸੰਕਟ" (1947) ਅਤੇ "ਕਲਾ ਦੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਉਦੇਸ਼" (1951)।

ਯਹੂਦੀ ਵਿਰੋਧੀ 
ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਲੇਵਿਸ ਦੇ ਨਾਵਲਾਂ ਦੀ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਵਿਅੰਗ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਚਿੱਤਰਣ ਲਈ ਆਲੋਚਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਟਾਰ ਨੂੰ 1928 ਵਿੱਚ ਸੰਸ਼ੋਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਯਹੂਦੀ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਦੁਵੱਲਾ ਲੜਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਸਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਪੱਛਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਜ਼ਯੋਨਿਸਟ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਰੂਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਿਤਕ ਵਿਅੰਗ ਦ ਐਪਸ ਆਫ਼ ਗੌਡ ਦੀ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਾਤਰ ਯਹੂਦੀ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਧੁਨਿਕਤਾਵਾਦੀ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਸੰਪਾਦਕ ਜੂਲੀਅਸ ਰੈਟਨਰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਪੋਰਟਰੇਟ ਜੋ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਾਹਿਤਕ ਹਸਤੀਆਂ ਜੌਹਨ ਰੋਡਕਰ ਅਤੇ ਜੇਮਜ਼ ਜੋਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਮੀ ਵਿਰੋਧੀ ਰੂੜ੍ਹੀਵਾਦ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹਨਾਂ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਲੇਵਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਅਤੇ ਹਾਸ਼ੀਏ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਂਥਨੀ ਜੂਲੀਅਸ ਦੇ ਟੀ.ਐਸ. ਇਲੀਅਟ, ਐਂਟੀ-ਸੇਮਿਟਿਜ਼ਮ, ਐਂਡ ਲਿਟਰੇਰੀ ਫ਼ਾਰਮ (1995) ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿੱਥੇ ਲੇਵਿਸ ਦੇ ਯਹੂਦੀ ਵਿਰੋਧੀਵਾਦ ਨੂੰ "ਜ਼ਰੂਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਮੂਲੀ" ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਨੂੰ ਹੁਣ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਹਵਾਲੇ