ਨਿਹਾਰੀ
ਨਿਹਾਰੀ (ਉਰਦੂ: نهاری ; ਬੰਗਾਲੀ: ‎নিহারী) ਮੂਲ ਤੌਰ ’ਤੇ ਭਾਰਤ, ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਅਤੇ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਦਾ ਵਿਅੰਜਨ ਹੈ।

ਸ਼ਬਦ ਨਿਰੁਕਤੀ 
ਨਿਹਾਰੀ ਅਰਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ 'ਨਹਾਰ' (نهار) ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਸਵੇਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਫਜਰ ਨਮਾਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਤਿਹਾਸ 
ਕੁਝ ਸਰੋਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ: ਅਠਾਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੌਰਾਨ ਮੁਗਲ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਪਤਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਿਹਾਰੀ [[ਪੁਰਾਣੀ ਦਿੱਲੀ] ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ  ਜਾਮਾ ਮਸਜਿਦ ਅਤੇ [ਦਰਿਆਗੰਜ ਵਿੱਚ]] ਖੇਤਰ)। ਮੁਸਲਿਮ  ਨਵਾਬ[ ਸ਼ੁਬਾਹ ਜਲਦੀ ਉੱਠ ਕੇ ਨਿਹਾਰੀ ਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੰਬੇ ਵਿਰਾਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਨਮਾਜ਼ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਖਾਣੇ ਵਿਚ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਭੋਜਨ ਬਣ ਗਿਆ।

ਹੋਰ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਵਰਤਮਾਨ [[ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼] ਦੇ ਸ਼ਾਹੀ ਰਸੋਈਏ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁਸਲਿਮ ਨਵਾਬਾਂ ਦੀ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਨਿਹਾਰੀ ਨੇ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੇ ਸਮੁੱਚੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਕਾਸ ਕੀਤਾ। ਇਹ [[ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼| ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸੇ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਢਾਕਾ ਵਿਚ ਪੁਰਾਣੇ ਯੁੱਗ ਤੋਂ ਹੀ ਚਿਟਾਗਾਂਗ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਪਕਾਉਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਵੇਲੇ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਸਨ। 
ਇਹ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪਕਵਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਭੋਜਨ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਦੇ ਸਮੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਚਾਰਪਰਾਹਟ ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਲਈ ਪਲੇਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਬਣਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ।

ਭਾਰਤੀ ਖਾਣਾ

ਹਵਾਲੇ