ਮਨੋਹਰਾ
ਮਨੋਹਰਾ ਜਾਤਕ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਕਿੰਨਰੀ (ਅੱਧੀ ਔਰਤ, ਅੱਧਾ ਪੰਛੀ) ਨਾਇਕਾ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਨੋਹਰਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿੰਸ ਸੁਧਾਨਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੰਤਕਥਾ ਦਿਵਯਵਾਦਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬੋਰੋਬੋਦੁਰ ਵਿਖੇ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਰਾਹਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹੈ।

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮਿਆਂਮਾਰ, ਕੰਬੋਡੀਆ, ਥਾਈਲੈਂਡ, ਲਾਓਸ, ਸ੍ਰੀਲੰਕਾ, ਉੱਤਰੀ ਮਲੇਸ਼ੀਆ ਅਤੇ ਇੰਡੋਨੇਸ਼ੀਆ ਦੇ ਲੋਕ-ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। 1450-1470 ਈਸਵੀ ਦੇ ਆਸਪਾਸ ਚਿਆਂਗਮਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੋਧੀ ਭਿਕਸ਼ੂ/ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ ਪੰਨਸਜਾਤਕ, ਪਾਲੀ ਪਾਠ, ਸੁਧਨਾ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਸੰਸਕਰਣ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਜਪਾਨ, ਕੋਰੀਆ, ਅਤੇ ਵੀਅਤਨਾਮ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਅਤੇ ਕਾਵਰਡ ਦੀ ਚੀਨੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਉੱਡ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੁਆਰਾ ਫੜੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਰਦ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਗਈ ਸੀ (ਜਾਂ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਬੰਧਕ ਜਾਂ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ-ਨਾਇਕ। ). ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਨਾਇਕਾ ਨੇ ਕੁਝ ਜਾਦੂਈ ਚੀਜ਼ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਡਣ ਜਾਂ ਪੰਛੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਉੱਡ ਗਈ; ਆਪਣੀ ਉੱਡਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਨਾਇਕ ਦੁਆਰਾ ਖੋਜ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨਾ।

ਸੰਖੇਪ 
ਮਨੋਹਰਾ, ਕਿਮਨਾਰਾ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਧੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ, ਕੈਲਾਸ਼ ਪਰਬਤ ' ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਖੇਤਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਫੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ (ਕੁਝ ਸੰਸਕਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਾਦੂ ਦੀ ਫਾਹੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ) ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਿੰਸ ਸੁਧਾਨਾ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਆਦਿਤਯਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਚੰਦਰਦੇਵੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਧਾਨਾ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੀਰਅੰਦਾਜ਼ ਅਤੇ ਪੰਚਾਲ ਰਾਜ ਦੀ ਵਾਰਸ ਹੈ। ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਮਨੋਹਰਾ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਨੋਹਰਾ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਹੀ ਸਲਾਹਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਡ ਕੇ ਕਿਮਨਾਰਾ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਕਿਮਨਾਰਾ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਇੱਕ ਰਿੰਗ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਿੰਸ ਸੁਧਾਨਾ ਉਸਦਾ ਅਨੁਸਰਣ ਕਰ ਸਕੇ।

ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸੁਧਾਨਾ ਪੰਚਾਲਾ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੰਨਿਆਸੀ ਤੋਂ, ਉਹ ਕਿਮਨਾਰਾ ਰਾਜ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ। ਸਫ਼ਰ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਸਾਲ, ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਅਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਸੁਧਾਨਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਇੱਕ ਯਕਸ਼ (ਓਗਰੇ), ਅੱਗ ਦੀ ਇੱਕ ਨਦੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਲੰਬੀ ਅਤੇ ਔਖੀ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕਿਮਨਾਰਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ, ਲਗਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਟੈਸਟਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਟੈਸਟ ਵਿੱਚ, ਸੁਧਾਨਾ ਨੂੰ ਬਗੀਚੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਦਾ ਬੈਂਚ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਕੰਮ ਨੇ ਕਮਾਨ ਅਤੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਹੁਨਰ ਦੀ ਪਰਖ ਕੀਤੀ। ਅੰਤਮ ਟੈਸਟ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੋਹਰਾ ਸੱਤ ਸਮਾਨ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਹੜੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮੁੰਦਰੀ ਦੁਆਰਾ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ। ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਕਿਮਨਾਰਾ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋੜਾ ਪੰਚਾਲਾ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਨੁਕੂਲਤਾਵਾਂ 
ਜੇਮਸ ਆਰ. ਬਰੈਂਡਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੋਹਰਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਥੀਏਟਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ।

ਮਨੋਰਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਬਰਮਾ (ਮਿਆਂਮਾਰ) ਵਿੱਚ ਨਾਟਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਢਾਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਮਨਨਹੂਰੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਨੌਂ ਸ਼ਾਹੀ ਧੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ "ਕੰਬੇਦਾਰ ਗੰਨੇ ਦੀ ਇੱਕ ਪੱਟੀ", "ਤਰਲ ਦੀ ਇੱਕ ਧਾਰਾ" ਦੇ ਬਾਅਦ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਤਾਂਬਾ" ਅਤੇ ਇੱਕ "ਬੇਲੂ"। ਉਸ ਦੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪਤੀ, ਪ੍ਰਿੰਸ ਸੁਧਾਨਾ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ "ਥੁਡਾਨੂ" ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਾਇਂਟਸਾ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ। ਇਸ ਸੰਸਕਰਣ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਇੱਕ ਜਾਦੂਗਰੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਉੱਡਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੋਹਰਾ ਵਰਗੀ ਕੰਨਿਆ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਾਦੂਈ ਸਲਿੱਪਕਨੋਟ ਦੁਆਰਾ ਫੜ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਕੇਵ ਮੋਨੋਰਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਹ ਸੋਥੋਨ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਨੇਪਾਲ ਦੇ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਬੋਧੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਸੁਚਾਂਦਰੀਮਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਿੰਨਰੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਮੁੱਖ ਜੋੜੇ ਦਾ ਨਾਮ ਮਹੋਨਾਰਾ ਅਤੇ ਸੁਧਾਨੁਸ਼ਾ ਸੀ। ਨੇਪਾਲ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੰਸਕਰਣ ਵਿੱਚ, ਕਿੰਨਰੀ ਅਵਦਾਨਾ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਉੱਤਪਾਲ ਇੱਕ ਕਿੰਨਰੀ (ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਅਣਜਾਣ) ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਾਦੂਈ ਫਾਹੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਸਤੀਨਾ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸੁਧਾਨਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਸੈਰ-ਸਪਾਟੇ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਨੁਵਾਦ ਵਿੱਚ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਧਾਨੁ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਮਨੋਹਰਾ, ਰਾਜਾ ਡ੍ਰੂਮਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ।

ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਲਾਓਸ ਵਿੱਚ ਸਿਥੋਨ ਅਤੇ ਮਾਨੋਲਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵਿਰਾਸਤ 
ਮਨੋਹਰਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿੰਸ ਸੁਧਾਨਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੇ ਮਨੋਰਾ ਕਿਸਮ ਦੇ ਡਰਾਮੇ ਡਾਂਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਥਾਈਲੈਂਡ ਅਤੇ ਮਲੇਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

ਇਹ ਵੀ ਵੇਖੋ 

 ਹੰਸ ਮੇਡਨ
 ਕਿੰਨਰੀ
 ਹਾਗੋਰੋਮੋ (ਖੇਡ)
 ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਅਤੇ ਗੋਹੇ
 ਮੋਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ
 ਮੇਨੋਰਾ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਇੱਕ ਡਾਂਸ-ਡਰਾਮਾ

ਹਵਾਲੇ

ਬਿਬਲੀਓਗ੍ਰਾਫੀ 

 
 Schiefner, Anton; Ralston, William Shedden. Tibetan tales, derived from Indian sources. London, K. Paul, Trench, Trübner & co. ltd. 1906. pp. xlviii-l and 44–74.

ਹੋਰ ਪੜ੍ਹਨਾ 
 
ਭਾਰਤੀ ਸਾਹਿਤ
ਭਾਰਤੀ ਲੋਕਧਾਰਾ
ਤਰਜਮੇ ਨੂੰ ਸਮੀਖਿਆਵਾਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ