ਡਰਾਇੰਗ
ਡਰਾਇੰਗ ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਆਰਟ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਾਕਾਰ ਕਾਗਜ਼ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੋ-ਅਯਾਮੀ ਸਤਹ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਡਰਾਇੰਗ ਯੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੈਫਾਈਟ ਪੈਨਸਿਲ, ਕਲਮ ਅਤੇ ਸਿਆਹੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੇਂਟ, ਸਿਆਹੀ ਵਾਲੇ ਬੁਰਸ਼, ਰੰਗਦਾਰ ਪੈਨਸਿਲ, ਕ੍ਰੇਅਨ, ਚਾਰਕੋਲ, ਚਾਕ, ਪੇਸਟਲ, ਇਰੇਜ਼ਰ, ਮਾਰਕਰ, ਸਟਾਈਲਸ ਅਤੇ ਧਾਤਾਂ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਿਲਵਰਪੁਆਇੰਟ ) ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਡਿਜੀਟਲ ਡਰਾਇੰਗ ਕੰਪਿਊਟਰ ਵਿੱਚ ਗਰਾਫਿਕਸ ਸੌਫਟਵੇਅਰ ਉੱਤੇ ਡਰਾਇੰਗ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਡਿਜ਼ੀਟਲ ਡਰਾਇੰਗ ਦੇ ਆਮ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਟਾਇਲਸ ਜਾਂ ਟੱਚਸਕ੍ਰੀਨ ਡਿਵਾਈਸ 'ਤੇ ਉਂਗਲ, ਸਟਾਈਲਸ - ਜਾਂ ਫਿੰਗਰ-ਟੂ- ਟਚਪੈਡ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਾਊਸ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਡਿਜੀਟਲ ਆਰਟ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਅਤੇ ਉਪਕਰਣ ਹਨ.

ਇੱਕ ਡਰਾਇੰਗ ਯੰਤਰ ਇੱਕ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਮਾਤਰਾ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਮਾਨ ਨਿਸ਼ਾਨ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਡਰਾਇੰਗ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਸਹਾਇਤਾ ਕਾਗਜ਼ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਹੋਰ ਸਮੱਗਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗੱਤੇ, ਲੱਕੜ, ਪਲਾਸਟਿਕ, ਚਮੜਾ, ਕੈਨਵਸ ਅਤੇ ਬੋਰਡ, ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਬਲੈਕਬੋਰਡ ਜਾਂ ਵ੍ਹਾਈਟਬੋਰਡ 'ਤੇ ਅਸਥਾਈ ਡਰਾਇੰਗ ਬਣਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਡਰਾਇੰਗ ਮਨੁੱਖੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੌਰਾਨ ਜਨਤਕ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਾਧਨ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਚਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸਰਲ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸਾਧਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।  ਡਰਾਇੰਗ ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਉਪਲਬਧਤਾ ਡਰਾਇੰਗ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਕਲਾਤਮਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਸੰਖੇਪ ਜਾਣਕਾਰੀ 

ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਆਰਟਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮਨੁੱਖੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਾਗਜ਼/ਹੋਰ ਸਮੱਗਰੀ 'ਤੇ ਟੋਨ ਦੇ ਰੇਖਾਵਾਂ ਅਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਹੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਇੱਕ ਸਮਤਲ ਸਤਹ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।  ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਡਰਾਇੰਗ ਮੋਨੋਕ੍ਰੋਮ ਸਨ, ਜਾਂ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਰੰਗ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਆਧੁਨਿਕ ਰੰਗੀਨ-ਪੈਨਸਿਲ ਡਰਾਇੰਗ ਡਰਾਇੰਗ ਅਤੇ ਪੇਂਟਿੰਗ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਸੀਮਾ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪੱਛਮੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਇੰਗ ਪੇਂਟਿੰਗ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਮਾਧਿਅਮ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਦੋਵਾਂ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁੱਕਾ ਮੀਡੀਆ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਡਰਾਇੰਗ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚਾਕ, ਪੇਸਟਲ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਡਰਾਇੰਗ ਇੱਕ ਤਰਲ ਮਾਧਿਅਮ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਬੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਪੈਨ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਵੀ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ: ਪੇਂਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਕੈਨਵਸ ਜਾਂ ਪੈਨਲਾਂ 'ਤੇ ਤਰਲ ਪੇਂਟ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ ਉਸੇ ਸਹਾਇਤਾ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਅੰਡਰਡਰਾਇੰਗ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਡਰਾਇੰਗ ਅਕਸਰ ਖੋਜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਿਰੀਖਣ, ਸਮੱਸਿਆ ਹੱਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਰਚਨਾ 'ਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਲਈ ਵੀ ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਡਰਾਇੰਗ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭੇਦ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ ਚਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਐਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਦੀਆਂ ਕਈ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਿੱਤਰ ਡਰਾਇੰਗ, ਕਾਰਟੂਨਿੰਗ, ਡੂਡਲਿੰਗ ਅਤੇ ਫ੍ਰੀਹੈਂਡ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਡਰਾਇੰਗ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਵੀ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲਾਈਨ ਡਰਾਇੰਗ, ਸਟਿੱਪਲਿੰਗ, ਸ਼ੈਡਿੰਗ, ਐਨਟੋਪਿਕ ਗ੍ਰਾਫੋਮੇਨੀਆ ਦੀ ਅਤਿ-ਯਥਾਰਥਵਾਦੀ ਵਿਧੀ (ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਾਗਜ਼ ਦੀ ਇੱਕ ਖਾਲੀ ਸ਼ੀਟ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁੱਧੀਆਂ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਬਿੰਦੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਬਿੰਦੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਾਈਨਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ), ਅਤੇ ਟਰੇਸਿੰਗ (ਇੱਕ ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਕਾਗਜ਼ 'ਤੇ ਡਰਾਇੰਗ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਟਰੇਸਿੰਗ ਪੇਪਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਮੌਜੂਦ ਆਕਾਰਾਂ ਦੀ ਰੂਪਰੇਖਾ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਜੋ ਕਾਗਜ਼ ਰਾਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ)।

ਇਤਿਹਾਸ

ਸੰਚਾਰ ਵਿੱਚ 
ਡਰਾਇੰਗ ਮਨੁੱਖੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਲਿਖਤੀ ਸੰਚਾਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੇ ਸਬੂਤ ਦੇ ਨਾਲ।  ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲਿਖਤੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਕਾਢ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਡਰਾਇੰਗ ਨੂੰ ਸੰਚਾਰ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਲਗਭਗ 30,000 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਫਾ ਅਤੇ ਚੱਟਾਨ ਚਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ( ਉੱਪਰ ਪੈਲੀਓਲਿਥਿਕ ਦੀ ਕਲਾ )।  ਇਹ ਡਰਾਇੰਗ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਕਟੋਗ੍ਰਾਮ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਿੱਤਰਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਅਤੇ ਅਮੂਰਤ ਧਾਰਨਾਵਾਂ।  ਨਿਓਲਿਥਿਕ ਸਮੇਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਕੈਚ ਅਤੇ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ( ਪ੍ਰੋਟੋ-ਰਾਈਟਿੰਗ ) ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਲਿਖਣ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਟਾਈਲਾਈਜ਼ ਅਤੇ ਸਰਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਹੱਥ-ਲਿਖਤਾਂ ਵਿਚ 
ਕਾਗਜ਼ ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਉਪਲਬਧਤਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਯੂਰਪੀਅਨ ਮੱਠਾਂ ਵਿੱਚ 12ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਭਿਕਸ਼ੂਆਂ ਨੇ ਵੇਲਮ ਅਤੇ ਪਾਰਚਮੈਂਟ ਉੱਤੇ ਚਿੱਤਰਿਤ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੱਥ-ਲਿਖਤਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਡਰਾਇੰਗਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ। ਖੋਜ, ਸਮਝ ਅਤੇ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਇੱਕ ਢੰਗ ਵਜੋਂ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਡਰਾਇੰਗ ਦੀ ਵੀ ਵਿਆਪਕ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।

ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ 
ਨਿਰੀਖਣਾਂ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਉਣਾ ਵਿਗਿਆਨਕ ਅਧਿਐਨ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।

1609 ਵਿੱਚ, ਖਗੋਲ-ਵਿਗਿਆਨੀ ਗੈਲੀਲੀਓ ਗੈਲੀਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਿਰੀਖਣ ਟੈਲੀਸਕੋਪਿਕ ਡਰਾਇੰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ੁੱਕਰ ਦੇ ਬਦਲਦੇ ਪੜਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਟਾਕ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ।  1924 ਵਿੱਚ, ਭੂ-ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨੀ ਅਲਫ੍ਰੇਡ ਵੇਗੇਨਰ ਨੇ ਮਹਾਂਦੀਪਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ।

ਕਲਾਤਮਕ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਵਜੋਂ 
ਡਰਾਇੰਗ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾਤਮਕਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਕਲਾ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੌਰਾਨ, ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਨੂੰ ਕਲਾਤਮਕ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਨੀਂਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।  ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਡਰਾਇੰਗ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਲਈ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮੁੜ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ।  14ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਕਾਗਜ਼ ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਉਪਲਬਧਤਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰਾਇੰਗ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਬਿੰਦੂ 'ਤੇ, ਡਰਾਇੰਗ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਜਾਂਚ ਲਈ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕਿ ਕਲਾਕਾਰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੇ ਅੰਤਮ ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।  ਪੁਨਰਜਾਗਰਣ ਨੇ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸੂਝ ਲਿਆਂਦੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਯਥਾਰਥਵਾਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਜਿਓਮੈਟਰੀ ਅਤੇ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ।

ਟੋਨ 

ਸ਼ੈਡਿੰਗ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਛਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪਰਛਾਵੇਂ ਦੀ ਪਲੇਸਮੈਂਟ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਕਾਗਜ਼ 'ਤੇ ਟੋਨਲ ਮੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਹੈ। ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਿਤ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਪਰਛਾਵੇਂ ਅਤੇ ਹਾਈਲਾਈਟਸ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਚਿੱਤਰ ਦੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਯਥਾਰਥਵਾਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਮਿਸ਼ਰਣ ਅਸਲ ਡਰਾਇੰਗ ਸਟ੍ਰੋਕ ਨੂੰ ਨਰਮ ਕਰਨ ਜਾਂ ਫੈਲਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਉਪਕਰਣ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਿਸ਼ਰਣ ਸਭ ਤੋਂ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮਾਧਿਅਮ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗ੍ਰੇਫਾਈਟ, ਚਾਕ, ਜਾਂ ਚਾਰਕੋਲ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤਾਜ਼ੀ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀ ਸਿਆਹੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਲਈ ਧੱਬਾ, ਗਿੱਲਾ ਜਾਂ ਸੁੱਕਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਰੰਗਤ ਅਤੇ ਮਿਸ਼ਰਣ ਲਈ, ਕਲਾਕਾਰ ਇੱਕ ਮਿਸ਼ਰਣ ਸਟੰਪ, ਟਿਸ਼ੂ, ਇੱਕ ਗੋਡੇ ਵਾਲਾ ਇਰੇਜ਼ਰ, ਇੱਕ ਉਂਗਲੀ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੁਮੇਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਚਮੋਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਨਿਰਵਿਘਨ ਟੈਕਸਟ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਅਤੇ ਟੋਨ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਉਪਯੋਗੀ ਹੈ। ਲਗਾਤਾਰ ਟੋਨ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਮਿਲਾਵਟ ਦੇ ਇੱਕ ਨਿਰਵਿਘਨ ਸਤਹ 'ਤੇ ਗ੍ਰੈਫਾਈਟ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਤਕਨੀਕ ਮਿਹਨਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਧੁੰਦਲੇ ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਨਾਲ ਛੋਟੇ ਗੋਲਾਕਾਰ ਜਾਂ ਅੰਡਾਕਾਰ ਸਟ੍ਰੋਕ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਹਵਾਲੇ

ਨੋਟਸ