ਚੁਕੰਦਰ
ਚੁਕੰਦਰ ਇੱਕ ਚੁਕੰਦਰ ਦੇ ਪੌਦੇ ਦਾ ਟੇਪਰੂਟ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਉੱਤਰੀ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਚੁਕੰਦਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸਬਜ਼ੀ ਨੂੰ ਚੁਕੰਦਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਟੇਬਲ ਬੀਟ , ਗਾਰਡਨ ਬੀਟ, ਲਾਲ ਚੁਕੰਦਰ, ਡਿਨਰ ਬੀਟ ਜਾਂ ਗੋਲਡਨ ਬੀਟ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 

ਇਹ ਬੀਟਾ ਵਲਗਾਰੀਸ  ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖਾਣ ਯੋਗ ਟੇਪਰੂਟਸ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਲਈ ਉਗਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੀਟ ਗ੍ਰੀਨਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ); ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ B. vulgaris subsp ਵਜੋਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਗਰ ਬੀਟ, ਪੱਤਾ ਸਬਜ਼ੀ ਜਿਸਨੂੰ ਚਾਰਡ ਜਾਂ ਪਾਲਕ ਬੀਟ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੰਗਲਵਰਜ਼ਲ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਚਾਰੇ ਦੀ ਫਸਲ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਉਪ-ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵ੍ਯੁਤਪਤੀ 
ਬੀਟਾ ਬੀਟਰੂਟ ਦਾ  ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਲਾਤੀਨੀ ਨਾਮ ਹੈ, ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੇਲਟਿਕ ਮੂਲ ਦਾ, ਪੁਰਾਣੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬੀਟ ਬਣ ਗਿਆ। ਰੂਟ ਪੁਰਾਣੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਰੱਟ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਓਲਡ ਨੋਰਸ ਰੱਟ ਤੋਂ ਹੈ।

ਇਤਿਹਾਸ 
ਚੁਕੰਦਰ ਦੇ ਪਾਲਣ ਦਾ ਪਤਾ ਇੱਕ ਐਲੀਲ ਦੇ ਉਭਰਨ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਟੇਪਰੂਟ ਦੀ ਦੋ-ਸਾਲਾ ਕਟਾਈ ਨੂੰ ਸਮਰੱਥ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਚੁਕੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮੱਧ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਗ ਲਈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਿਸਰੀ, ਗ੍ਰੀਕ ਅਤੇ ਰੋਮਨ ਦੁਆਰਾ ਉਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਰੋਮਨ ਯੁੱਗ ਦੁਆਰਾ, ਇਹ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਮੱਧ ਯੁੱਗ ਤੋਂ, ਚੁਕੰਦਰ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਾਚਨ ਅਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਬਾਰਟੋਲੋਮੀਓ ਪਲੈਟੀਨਾ ਨੇ "ਲਸਣ-ਸਾਹ" ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਲਸਣ ਦੇ ਨਾਲ ਚੁਕੰਦਰ ਲੈਣ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ।

19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਮੱਧ ਦੌਰਾਨ, ਵਾਈਨ ਅਕਸਰ ਚੁਕੰਦਰ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।

ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕਮੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂਗਲਵਰਜ਼ਲ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਕੇਸ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰਾਹਤ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਕਿਹਾਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਚੁਕੰਦਰ ਖਾਣ ਦੇ ਲੱਛਣ ਸੀ।

ਭਾਰਤ 
ਭਾਰਤੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੱਟਿਆ, ਪਕਾਇਆ, ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਚੁਕੰਦਰ ਇੱਕ ਆਮ ਸਾਈਡ ਡਿਸ਼ ਹੈ। ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਚੁਕੰਦਰ ਨੂੰ ਘਰੇਲੂ ਖਪਤ ਲਈ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪੈਮਾਨੇ 'ਤੇ ਉਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਗੈਲਰੀ

ਹਵਾਲੇ 

ਪੱਤੇਦਾਰ ਸਬਜ਼ੀ