ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ
ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਇੱਕ ਉਭਰ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ। ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਭਾਰਤੀ ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਹੋਰ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਖੋਜਾਂ ਅਤੇ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਅਰਥ ਵਿੱਚ 'ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ' ਦਾ ਅਰਥ 'ਭਾਰਤੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ', ਜਾਂ 'ਭਾਰਤੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ' ਦਾ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੰਡੀਅਨ ਸਾਈਕੋਲੋਜੀ ਮੂਵਮੈਂਟ ਦਾ ਮਤਲਬ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਗਤੀਵਿਧੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਕਰਨਾ ਹੈ।

ਪਰ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਖੋਜ ਸਕਾਲਰਸ਼ਿਪ 1930 ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਛੇਤੀ ਆਈ ਹੈ, ਸਰਗਰਮੀ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦੇ ਬਾਅਦ ਮੈਨੀਫੈਸਟੋ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ 'ਤੇ 2002 ਵਿੱਚ ਵੱਧ 150 ਮਨੋ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਦੁਆਰਾ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਪਾਨਡਿਚਰ੍ਰੀ, ਭਾਰਤ ਨੂੰ, ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੇ ਰਾਮਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰਾਓ, ਗਿਰੀਸ਼ਵਰ ਮਿਸ਼ਰਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ। ਮੈਨੀਫੈਸਟੋ ਦੇ ਜਾਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕਾਂ ਨੇ ਵਿਦਵਤਾਪੂਰਣ ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਾਠ ਪੁਸਤਕ, ਇੱਕ ਕਿਤਾਬਚਾ, ਕਈ ਹੋਰ ਸੰਪਾਦਿਤ ਖੰਡਾਂ, ਇੱਕ ਜਰਨਲ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੁੱਦਾ, ਅਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਅਤੇ ਜਰਨਲ ਲੇਖ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਬਾਰੇ ਕਾਨਫਰੰਸਾਂ ਕਈਂ ਵੱਖਰੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਸ ਦੀਆਂ ਕਈ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀਆਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਖੋਜ ਅਤੇ ਸਕਾਲਰਸ਼ਿਪ ਦੁਆਰਾ ਸੰਬੋਧਿਤ ਵਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦਰਾਂ ਕੀਮਤਾਂ, ਸ਼ਖਸੀਅਤ, ਧਾਰਨਾ, ਅਨੁਭਵ, ਭਾਵਨਾ, ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ, ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਉਪਯੋਗ ਜਿਵੇਂ ਅਭਿਆਸ, ਯੋਗਾ ਅਤੇ ਆਯੁਰਵੈਦ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਧਿਆਤਮਕ ਦੇ ਕੇਸ ਅਧਿਐਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਅੰਕੜੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਰਾਸਤ। ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਵਿਧੀਵਾਦੀ ਬਹੁਵਚਨਤਾ ਦੀ ਗਾਹਕੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ' ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਵਸਥਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ, ਧਾਰਮਿਕ, ਜਾਂ ਮਤਭੇਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉਪਯੋਗਾਂ' ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਮਨੁੱਖੀ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਤਬਦੀਲੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਪੂਰਕ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਆਧੁਨਿਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਕਈ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੈ। ਹੋਰ ਵਿਦਵਤਾਪੂਰਣ ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਖੇਤਰ ਜੋ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਲਈ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਅਕਸਰ ਅਧੂਰਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਧੁਨਿਕ ਵਿਗਿਆਨਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ, ਨਿਯੂਰੋਫਿਜ਼ਿਓਲੋਜੀ, ਚੇਤਨਾ ਅਧਿਐਨ, ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਨਾਮਕਰਨ 
ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕਿਤਾਬਾਂ ਰਵਾਇਤੀ ਭਾਰਤੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ. ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਕੁਰਨੇਲਿਸਨ, ਮਿਸ਼ਰਾ, ਅਤੇ ਵਰਮਾ (2014) ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ "ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਸਾਡਾ ਭਾਵ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਪ੍ਰਤੀ ਇੱਕ ਪਹੁੰਚ ਹੈ ਜੋ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸਾਂ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਭਾਰਤੀ ਉਪ-ਮਹਾਂਦੀਪ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿਕਸਤ ਹੋਏ .... ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਭਾਵ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, 'ਭਾਰਤੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ', ਜਾਂ 'ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭਾਰਤੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ' ਚ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'  ਰਾਓ (2014) ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ 'ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਕ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ / ਸਕੂਲ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਭਾਰਤੀ ਵਿਚਾਰ ਤੱਕ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਤੌਰ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਸੰਬੰਧਤ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਪੁਟਿਆ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਯੋਗ ਸਦੀ ਲਈ ਭਾਰਤੀ ਉਪਮਹਾਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਲਿਤ।"  ਰਾਓ (2008) ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ “ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ” ਸ਼ਬਦ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਲਿਖ ਕੇ

ਕੋਰਨੇਲਸਨ (2014) ਨੇ ਸੰਭਾਵਤ ਉਲਝਣਾਂ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰਦਿਆਂ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਕਿ "ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ .... ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਨਾਮ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹਰ ਵਾਰ ਸਪਸ਼ਟੀਕਰਨ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ... ਅਤੇ ਇਹ ਵੱਖ ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਭਾਰਤੀ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਅਦਾਲਤੀ ਵਿਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਰਬ ਵਿਆਪਕਤਾ ਦੇ ਦਾਅਵਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਲਈ, ਇਹ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਵਾਲੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ।" 

"ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਲਹਿਰ"    ਅਤੇ "ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਅੰਦੋਲਨ"  ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਹਨ ਜੋ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਰੁਚੀ ਅਤੇ ਗਤੀਵਿਧੀ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਮੈਨੀਫੈਸਟੋ ਜਾਰੀ ਕਰਨਾ (2002) ਉਦਾਹਰਣ ਦੇ ਲਈ, ਭਾਵਾਕ (2011) ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ "ਵਿਸ਼ਾਖਾਪਟਨਮ ਦੇ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਅੰਦੋਲਨ ਕਿਹਾ ਹੈ।"

ਇਤਿਹਾਸ 
20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੌਰਾਨ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭਾਰਤੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ 21 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਆਈ, ਜਿਸਨੇ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ (2002) ਨੂੰ ਮੈਨੀਫੈਸਟੋ ਜਾਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਦੇਖਿਆ ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਅੰਦੋਲਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੀਬਰ ਰੁਚੀ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਐਸ ਕੇ ਕਿਰਨ ਕੁਮਾਰ (2008) ਨੇ ਲਿਖਿਆ

ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਕਾਰਕ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਸਨ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ "ਦੇਸੀ ਪਰੰਪਰਾ ਦੀ ਦਰਦਨਾਕ ਅਣਗਹਿਲੀ" ਆਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਆਧੁਨਿਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, "ਜ਼ਰੂਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪੱਛਮੀ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਭਾਰਤੀ ਨਸਲਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਸੀ ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੀ ਕਮਿਯੂਨਿਟੀ ਸਥਿਤੀਆਂ .... ਪੱਛਮੀ ਅਧਿਐਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨਕਲਵਾਦੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਤੀਆ।"

ਮੈਨੀਫੈਸਟੋ 
29 ਸਤੰਬਰ ਤੋਂ 1 ਅਕਤੂਬਰ, 2002 ਤੱਕ, 150 ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਚੇਰੀ ਵਿੱਚ ਯੋਗਾ ਅਤੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਪ੍ਰਤੀ ਭਾਰਤੀ ਪਹੁੰਚ ਬਾਰੇ ਨੈਸ਼ਨਲ ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿੱਚ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੀਤੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਨੇ ਇੱਕ ਘੋਸ਼ਣਾ ਜਾਰੀ ਕੀਤੀ ਜੋ ਕਿ ਇੰਡੀਅਨ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਤੇ ਮੈਨੀਫੈਸਟੋ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਇੰਡੀਅਨ ਨੈਸ਼ਨਲ ਅਕੈਡਮੀ ਆਫ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਰਸਾਲਾ। ਮੈਨੀਫੈਸਟੋ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਕਿ “ਵਿਸ਼ਾ-ਵਸਤੂ ਤੋਂ ਅਮੀਰ, ਇਸ ਦੇ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਲਾਗੂ ਪਹਿਲੂਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ, ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਮਾਡਲਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀਆਂ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਗਰਭਵਤੀ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਨਾ ਸਿਰਫ ਭਾਰਤ ਨਾਲ ਬਲਕਿ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਲਈ ਵੀ ਸਾਰਥਕਤਾ ਹੋਵੇਗੀ.... ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਸਾਡਾ ਮਤਲਬ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਪਰੰਪਰਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਭਾਰਤੀ ਨੈਤਿਕਤਾ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੜ੍ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਅਭਿਆਸਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।"  ਮੈਨੀਫੈਸਟੋ ਵਿਚ ਅੱਠ "ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕਦਮ" ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਵੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ  ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਰੋਤ ਸਮੱਗਰੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਫੈਲੋਸ਼ਿਪਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਨ, ਸੈਮੀਨਾਰ ਕਰਵਾਉਣ, ਕੋਰਸਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਨ, ਇੱਕ ਵੈਬਸਾਈਟ ਤਿਆਰ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਫਾਲੋ-ਅਪ ਐਕਸ਼ਨ ਲਈ ਇੱਕ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਕਰਨ ਤੱਕ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਸਿਫਾਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਲਾਗੂ ਹੋਣ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ।

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰਾਓ ਅਤੇ ਪਰਾਂਜਪੇ (2016) ਦੁਆਰਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸੰਮੇਲਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ

ਟੀਚੇ ਅਤੇ ਤਰੱਕੀ 
ਰਾਓ ਅਤੇ ਪਰਾਂਜਪੇ (2016) ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮੈਨੀਫੈਸਟੋ ਦੇ ਜਾਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, "ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਸਮੂਹ ਵਿਸ਼ਾਖਾਪਟਨਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਤਰ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਖੰਡਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮੂਹ, ਇੱਕ ਹੈਂਡਬੁੱਕ, ਇੱਕ ਪਾਠ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸਰੋਤ ਕਿਤਾਬ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ। 2016 ਤਕ, ਦੋਵੇਂ ਹੈਂਡਬੁੱਕ ਅਤੇ ਪਾਠ-ਪੁਸਤਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਪਰ ਸਰੋਤ ਪੁਸਤਕ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ "ਰੁਕ ਗਿਆ ਸੀ ... ਇਸਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਕਲਾਸਿਕ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦਾ ਡੂੰਘਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਨੂੰ ਲੱਭਣਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਾਲੀ ਅਤੇ ਅਰਧਮਗੱਧੀ ਜਾਂ ਕਲਾਸੀਕਲਵਾਦੀ ਅੱਜ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣਾਂ ਅਤੇ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਜਾਣੂ ਹਨ ", ਪਰ ਇਹ ਕਿ ਸਰੋਤ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਯੋਜਨਾ" ਅਜੇ ਜਾਰੀ ਹੈ ", ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਸਰੋਤ ਪੁਸਤਕ" ਜਲਦੀ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।"

ਦਲਾਲ (2014) ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ “ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜੀਵਤ ਅਨੁਸ਼ਾਸ਼ਨ ਵਜੋਂ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਯਤਨਾਂ”  ਨੂੰ ਪੋਂਡੀਚੇਰੀ (2001, 2002, 2004), ਕੋਲਮ (2001), ਦਿੱਲੀ (2002) ਵਿੱਚ ਹੋਈਆਂ ਕਈ ਕਾਨਫਰੰਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੌਸਲਾ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।,(2003, 2007), ਵਿਸ਼ਾਖਾਪਟਨਮ (2002, 2003, 2006), ਅਤੇ ਬੈਂਗਲੁਰੂ (2007)। ਸਵਿਆਸਾ ਕੈਂਪਸ ਵਿੱਚ ਬੰਗਲੁਰੂ (2007) ਕਾਨਫਰੰਸ ਦਾਇਰਾ ਕੌਮੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਨੇ ਸੱਤ ਪੂਰਨ ਸੈਸ਼ਨਾਂ ਅਤੇ 25 ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੈਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ 120 ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੇਪਰਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਕਾਨਫਰੰਸ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਤੋਂ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਬਾਰੇ ਕਈ ਕਿਤਾਬਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈਆਂ ਹਨ।

ਓਮਾਨ ਅਤੇ ਸਿੰਘ (2018) ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ “ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਲਹਿਰ ਨੇ ਸਿਧਾਂਤ-ਅਤੇ ਬੋਧਤ-ਪ੍ਰਾਪਤ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਤਰੱਕੀ ਕੀਤੀ ਹੈ”।  ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਉਪ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਸਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਪਾਠਾਂ ਦੀ ਅਨੁਕੂਲ ਸਮੀਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੇ ਹੋਰ ਬਾਹਰੀ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਬੁਲੇਟਿਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਇੱਕ ਮੈਟਾ-ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੇਡਲਮੀਅਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੈਟਾ-ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਕ ਸਹਿਯੋਗੀ, ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਮੁੱਡਲੀਆਂ ਰਵਾਇਤੀ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਲਈ, "ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਅੰਦੋਲਨ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਝੁਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਪਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਿਮਰਨ ਲਈ ਵਿਭਿੰਨ ਸਿਧਾਂਤਕ ਪਹੁੰਚ ਦੇ ਮਾਹਰ।"

ਵਿਸ਼ਾ, ਗੁਣ ਅਤੇ ਢੰਗ 
ਅੱਜ ਤੱਕ ਵੱਖ ਵੱਖ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਚੌਧਰੀ ਨੇ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੈਂਡਬੁੱਕ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦੇ ਸਕੂਲ (ਜੈਨ, ਬੁੱਧ, ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸੰਬੰਧਿਤ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ), ਖਾਸ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਉਸਾਰੀਆਂ (“ਕਦਰਾਂ ਕੀਮਤਾਂ, ਸ਼ਖਸੀਅਤ, ਧਾਰਨਾ, ਬੋਧ, ਭਾਵਨਾ, ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ, ਸਿੱਖਿਆ) ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ" ), ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮੂਹ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਦੀਆਂ ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨਾਂ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ, ਯੋਗਾ ਅਤੇ ਆਯੁਰਵੈਦ ਦੇ ਧਿਆਨ ਸਮੇਤ। ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਕਈ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭਾਰਤੀ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੇ ਕੇਸ ਅਧਿਐਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਤ ਤੁਕਰਮਾ,  ਬੀ ਜੀ ਤਿਲਕ,  ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ, ਮਹਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ,  ਅਤੇ ਏਕਨਾਥ ਈਸਵਰਨ।

ਦਲਾਲ (२०१) ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਵਦੇਸ਼ੀ ਜਾਂ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਅਧੀਨ "ਸਰਵਵਿਆਪੀ [ਅਤੇ ਨਾ] ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੇ ਇਹ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਜਾਂਚ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ.... ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਥਿਤੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ....[ਅਤੇ] ਇਸ ਦੇ ਰੁਝਾਨ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਹੈ [ਪਰ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੋਰ ਸੰਸਾਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਧਾਰਮਿਕ ਜਾਂ ਕੂਟਨੀਤਿਕ ਹੋਣਾ ਹੈ .... ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਦੇ ਢੰਗਾਂ ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ .... [ਜੋ] ਪਹਿਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਮਿਲਾਵਟ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ....[ਅਤੇ] ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ....ਇਸ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਤ ... ਅਭਿਆਸਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਮਨੁੱਖੀ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਵੱਲ ਬਦਲਣ ਲਈ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ... ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਉੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਲਈ।"(ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ)। 

ਰਾਓ ਅਤੇ ਪਰਾਂਜਪੇ (2016) ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ

ਅਰੂਲਮਨੀ (2007) ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ “ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਛਮੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਵੈਧ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਨ ਲਈ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੀ ਤਾਇਨਾਤੀ ਲਈ ਵਚਨਬੱਧ ਹੈ, ਭਾਰਤੀ ਪਰੰਪਰਾ ਨੇ ਅੰਦਰੂਨੀ, ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਨਿਰੀਖਣਾਂ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗਤਾ ਨੂੰ ਤਿੱਖਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਢੰਗ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੇ ਹਨ।“

ਹੋਰ ਖੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ 
ਰਾਓ ਅਤੇ ਪਰਾਂਜਪੇ (2016) ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ "ਸਾਨੂੰ ਪੱਛਮੀ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਪਹੁੰਚਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਜਾਂ ਪਰ ਆਪਸੀ ਪੂਰਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਾਡਲਾਂ ਵਜੋਂ ਵਿਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" 

ਓਮਾਨ ਅਤੇ ਸਿੰਘ (2018) ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ “ਆਧੁਨਿਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਪੈਰਾਡਾਈਮ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਸੀ ਭਾਰਤੀ ਪੈਰਾਡਿਜ਼ਮ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਵੰਨਗੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਗਕਤਾ ਲਈ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਲਹਿਰ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਰਵਾਇਤੀ ਅਮੀਰਾਂ 'ਤੇ ਮੁੜ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਿਹਤਰ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਆਧੁਨਿਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨਾ।" 

ਰਾਓ, ਪਰਾਂਜਪੇ ਅਤੇ ਦਲਾਲ (2008) ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ “ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਰੀਰਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਮਾਨਸਿਕ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਇਹ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਾਨਸਿਕ ਕਾਰਜ ਸਰੀਰਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।...ਇਸ ਲਈ, ਨਿਯੂਰੋਫਿਜ਼ਿਓਲੌਜੀਕਲ ਅਧਿਐਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਦੇਣ ਲਈ ਨਾਕਾਫੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" 

ਓਮਾਨ ਅਤੇ ਸਿੰਘ (2018) ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ "ਵਿਭਿੰਨ ਧਾਰਮਿਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਮਹਾਮਾਰੀ ਦੇ ਏਕੀਕਰਣ ਨੂੰ ਸੱਦ ਸਕਦੇ ਹਾਂ [ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਨੇ ਟੈਕਸਟ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹਨ ਅਤੇ ਖੋਜਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਇੱਕ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ [ਧਾਰਮਿਕ / ਅਧਿਆਤਮਕ] ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਵਜੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਗਿਆਨ....ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਅੰਦੋਲਨ ਨੂੰ ਭਾਗ ਦੇ ਇੱਕ ਐਪੀਸੈਟੀਮਿਕ ਏਕੀਕਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਜੋਂ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤਕ ਆਧੁਨਿਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਜੋਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।"

ਰਾਓ ਅਤੇ ਪਰਾਂਜਪੇ (2016) ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ “ਭਾਰਤੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ (ਅਭਿਆਸੀ)… ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਤਜ਼ਰਬੇ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅੰਤਮ ਸਵੈ-ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਚੋਲਗੀ ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਵਿਚੋਲਗੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਕ ਲਾਜ਼ਮੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੀਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਪਹੁੰਚ ਦੇ ਪੂਰਕ ਲਈ ਦੂਜਾ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ…. [ਜੋ ਇੱਕ ਉਪਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ] ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਸੁਝਾਏ ਗਏ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ additionੰਗਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।" 

ਓਮਾਨ ਅਤੇ ਸਿੰਘ (2018) ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ “ਧਰਮ / ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਯੂਐਸ ਦੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕਾਂ ਨੇ ਅਨੁਭਵੀ ਕਾਰਜਾਂ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਦੋਂਕਿ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਲਹਿਰ ਨੇ ਤਜਰਬੇ ਅਤੇ ਅਹਿਸਾਸ ਦੀਆਂ ਸੂਝਾਂ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਸਹਿਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਭਾਰਤੀ ਅਤੇ ਯੂਐਸ ਦੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਸਿੱਖ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੋ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜੋੜ ਸਕਦੇ ਹਨ।"

ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ (ਚੁਣੇ ਗਏ) 
ਇੰਡੀਅਨ ਨੈਸ਼ਨਲ ਅਕਾਦਮੀ ਆਫ਼ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਰਸਾਲੇ, ਸਾਈਕੋਲੋਜੀਕਲ ਸਟੱਡੀਜ਼, ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਬਾਰੇ ਪੋਂਡੀਚੇਰੀ ਮੈਨੀਫੈਸਟੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ:

 

ਦੋਵੇਂ ਸੰਪਾਦਿਤ ਅਤੇ ਲੇਖਕ ਪੁਸਤਕਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।

ਸੰਪਾਦਿਤ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ:

        
 ਮਲਟੀਪਲ ਰਸਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮੀਖਿਆ ਕੀਤੀ
      (ਭਾਗ 1),   (ਭਾਗ 2). 
 (ਇਕ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਦੂਜਾ ਸੰਸਕਰਣ)            ISBN   9789332526365,  

ਲੇਖਕ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ:

      
        
 ਮਲਟੀਪਲ ਰਸਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮੀਖਿਆ ਕੀਤੀ
        
 ਜਰਨਲ ਵਿੱਚ ਸਮੀਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ

ਉਹ ਕਿਤਾਬਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਾਨਫਰੰਸ ਦੇ ਕਾਗਜ਼ਾਤ ਇਕੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ:

   
   

ਜਰਨਲ ਲੇਖ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ:

 ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਅਧਿਐਨ ਦੇ ਜੂਨ 2014 ਦੇ ਅੰਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੋਏ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਸਬੰਧਾਂ ਬਾਰੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਨ ਅਤੇ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਟੀਚਾ ਲੇਖ: 
 ਟੀਚਾ ਲੇਖ:  
 ਯੂਰਪੀਅਨ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕਾਂ ਨੇ ਰਵਾਇਤੀ ਭਾਰਤੀ ਸਖੱਯ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦਾਰਸ਼ਨਾਂ ਤੋਂ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਵਿਚਾਰ ਕੱਡਣ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗ ਕੀਤਾ: 
  
 ਦੋ ਪੱਛਮੀ-ਅਧਾਰਤ ਵਿਦਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਰਨਲ ਮਾਈਂਡਫੁਲਨੈਸ ਦੇ ਸੰਪਾਦਕ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਨੇ ਬਾਰਾਂ "ਸਹਿਯੋਗ ਅਤੇ ਏਕੀਕਰਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ" ਦੀ ਸੂਚੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ (ਪੀ.175) ਪੱਛਮੀ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੇ, ਨੇ ਇਹ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਪੱਛਮੀ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਹਿਯੋਗ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੌਕੇ ਸਨ। 
  
 ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਨਮੂਨੇ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚਾਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ:

ਹਵਾਲੇ 

ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ
ਭਾਰਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ
Pages with unreviewed translations