ਕੁੜਤੀ
ਕੁਰਤੀ ਟੌਪ ਇੱਕ ਉਪਰਲਾ ਕੱਪੜਾ ਹੈ ਜੋ ਭਾਰਤੀ ਉਪ ਮਹਾਂਦੀਪ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਮਰਕੋਟ, ਜੈਕਟਾਂ ਅਤੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਕੁਰਤੀ 
ਆਧੁਨਿਕ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਕੁੜਤੇ ਨੂੰ ਕੁਰਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਪਹਿਰਾਵਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਕੁਰਤੀ ਸ਼ਬਦ ਕਮਰ ਦੇ ਕੋਟ, ਜੈਕਟਾਂ ਅਤੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸਾਈਡ ਸਲਿਟਸ ਦੇ ਕਮਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ੁੰਗਾ ਕਾਲ (ਦੂਜੀ ਸਦੀ ਬੀ.ਸੀ.) ਦੇ ਟਿਊਨਿਕ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਹਨ। ਕੁਰਤੀ ਨੂੰ ਚੋਲੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੁਆਰਾ ਮੱਧਮ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਕੇ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਭਾਰਤੀਆਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉੱਤਰੀ ਖੇਤਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਖਾਸ ਡਰੈਸਿੰਗ ਪੈਟਰਨ ਹੈ।

ਇਸ ਪਹਿਰਾਵੇ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ ਦਾ ਰੁਝਾਨ ਅਤੇ ਮੂਲ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਭਾਵੇਂ ਆਧੁਨਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੁਰਤੀ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ ਪਰ ਇਹ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਸਾੜੀ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਕੁਰਤੀ ਦੀਆਂ ਕਈ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ:

ਪੰਜਾਬੀ ਕੁਰਤੀ 
ਪੰਜਾਬ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਕੁਰਤੀ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਸੂਤੀ ਕਮਰ ਕੋਟ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਕਮਰ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਹੇਠਾਂ ਬਟਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਜ਼ਮਾਨੇ ਵਿਚ, ਔਰਤਾਂ ਬਟਨਾਂ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਜ਼ੰਜੀਰੀ ਕਹਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਪੰਜਾਬ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਮਰਦ ਕੁਰਤੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੰਜੀਰੀ ਪਹਿਨਦੇ ਸਨ।

ਪੰਜਾਬੀ ਕੁੜਤੀ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸ਼ੈਲੀ ਅੰਗਾ (ਪੋਲੇ) ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਕੁਰਤੀ ਅੱਧੀ ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਕਮਰ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਾਲੀ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਅੱਗੇ ਜਾਂ ਪਿਛਲਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਕੁਰਤੀ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਫਤੂਈ ਜਾਂ ਵਸਤਕੋਟ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣੀ ਪੰਜਾਬ, ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੀ ਕੁਰਤੀ ਨੂੰ ਸਰਾਇਕੀ ਕੁਰਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਖਪਤਕਾਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਕੁਰਤੀ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਤੈਅ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਬਿਹਾਰੀ ਕੁਰਤੀ 
ਬਿਹਾਰ ਵਿੱਚ, ਕੁਰਤੀ ਸ਼ਬਦ ਇੱਕ ਚੋਲੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਚੋਲੀ ਅਤੇ ਜੈਕਟ ਦਾ ਸੁਮੇਲ ਹੈ।

ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ 
ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੁਰਤੀ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਬਲਾਊਜ਼ ਹੈ।

ਗੁਜਰਾਤ 
ਗੁਜਰਾਤ ਅਤੇ ਕਾਠੀਆਵਾੜ ਵਿੱਚ, ਕੁਰਤੀ (ਕੋਟ) ਦੀ ਕਿਸਮ ਕਮਰ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਹੇਠਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਰਾਜਸਥਾਨ 
ਰਾਜਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਕੁਰਟ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਕੱਸ ਕੇ ਫਿਟਿੰਗ ਵਾਲਾ, ਬਟਨ ਰਹਿਤ ਵੇਸਟ ਹੈ।

ਸਿੰਧ

ਹਵਾਲੇ 

ਭਾਰਤੀ ਪਹਿਰਾਵਾ
ਤਰਜਮੇ ਨੂੰ ਸਮੀਖਿਆਵਾਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ