ਵਾਸੂਬਾਹੇਨ
ਵਾਸੂਬਾਹੇਨ (23 ਮਾਰਚ 1924 - 13 ਦਸੰਬਰ 2020), ਜਨਮ ਤੋਂ ਵਾਸੂਬਾਹੇਨ ਰਾਮਪ੍ਰਸਾਦ ਭੱਟ, ਗੁਜਰਾਤ, ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਗੁਜਰਾਤੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਨਾਵਲਕਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਗੁਜਰਾਤ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਲ ਇੰਡੀਆ ਰੇਡੀਓ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਗੁਜਰਾਤ ਰਾਜ ਸਮਾਜ ਭਲਾਈ ਬੋਰਡ ਦੀ ਚੇਅਰਮੈਨ ਵੀ ਸੀ।

ਜੀਵਨੀ 
ਵਾਸੂਬਾਹੇਨ ਦਾ ਜਨਮ 23 ਮਾਰਚ 1924 ਨੂੰ ਬੜੌਦਾ (ਹੁਣ ਵਡੋਦਰਾ) ਵਿਖੇ ਰਾਮਪ੍ਰਸਾਦ ਬਾਲਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀਬੇਨ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਬੜੌਦਾ ਰਾਜ ਦੇ ਸਯਾਜੀਰਾਓ ਗਾਇਕਵਾੜ III ਦੇ ਸਿਆਸੀ ਸਕੱਤਰ ਸਨ। ਉਹ ਸੱਤ ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜਵੀਂ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਅਹਿਮਦਾਬਾਦ ਦਾ ਵਸਨੀਕ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਨਾਨਕਾ ਪਰਿਵਾਰ ਭਰੂਚ ਨੇੜੇ ਆਮੋਦ ਪਿੰਡ ਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸਕੂਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਬੜੌਦਾ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ SNDT ਕਾਲਜ (ਹੁਣ SNDT ਮਹਿਲਾ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ) ਤੋਂ ਗੁਜਰਾਤੀ, ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਿਹਿਤਾ ਗਾਮਾ ( ਬੈਚਲਰ ਆਫ਼ ਆਰਟਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ) ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਬੈਚਲਰ ਆਫ਼ ਐਜੂਕੇਸ਼ਨ ਲਈ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।

ਉਹ 1949 ਵਿੱਚ ਆਲ ਇੰਡੀਆ ਰੇਡੀਓ (ਹੁਣ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ) ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਅਹਿਮਦਾਬਾਦ, ਰਾਜਕੋਟ ਅਤੇ ਵਡੋਦਰਾ ਵਿੱਚ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ ਅਤੇ 1982 ਵਿੱਚ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਕਿਸ਼ੋਰ ਭਲਾਈ ਬੋਰਡ, ਅਹਿਮਦਾਬਾਦ ਦੀ ਚੇਅਰਪਰਸਨ ਅਤੇ ਗੁਜਰਾਤ ਰਾਜ ਸਮਾਜ ਭਲਾਈ ਬੋਰਡ ਦੀ ਚੇਅਰਮੈਨ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਗੁਜਰਾਤ ਸਟਰੀ ਕੇਲਵਾਨੀ ਮੰਡਲ ਅਤੇ ਚਿਲਡਰਨ ਅਕੈਡਮੀ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਜੋਂ ਵੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਨੰਦਮ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਵੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਅਦਾਕਾਰਾ ਵੀ ਸੀ।

ਲੰਬੀ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 13 ਦਸੰਬਰ 2020 ਨੂੰ ਅਹਿਮਦਾਬਾਦ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।

ਕੰਮ 
ਉਹ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜੀਵਨ ਦੌਰਾਨ ਹੀ ਲਿਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਰੀਕਸ਼ਾ ਕੇ ਕਾਰਕਸ਼ਾ? ਉਸਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਹਾਣੀ ਸੀ। ਪਾਂਡੇ ਪਾਂਡੇ ਮੋਤੀ ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਰਸਿਜ਼ (1996), ਦਿਨ ਤਾਰਾ ਦਰ ਵਦਾਲ (1968), ਮਨਰਾਜ (1973), ਘਦਿਕ ਅਸਾਧ ਘਦਿਕ ਫੱਗਣ (1980) ਅਤੇ ਬੇ ਅੱਖੀ ਸ਼ਰਮ (1996) ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਜ਼ਕਲਪਿਛੋੜੀ (1959) ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਜੀਵਨ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਾਵਲ ਹੈ। ਉਸਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਹਿੰਦੀ, ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ, ਕੰਨੜ ਅਤੇ ਮਲਿਆਲਮ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਅਵਾਰਡ 
ਉਸ ਨੂੰ 1978 ਵਿਚ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ 'ਤੇ ਕਲਾਤਮਕ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਲਈ ਦਿੱਲੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਲਘੂ ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਪਾਂਡੇ ਪਾਂਡੇ ਮੋਤੀ (1963) ਅਤੇ ਜੀਵਨੀ ਯੋਗਾਨੁਯੋਗ (2002) ਨੂੰ ਗੁਜਰਾਤੀ ਸਾਹਿਤ ਪ੍ਰੀਸ਼ਦ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

ਇਹ ਵੀ ਵੇਖੋ 

 ਗੁਜਰਾਤੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਲੇਖਕਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ

ਹਵਾਲੇ 

20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਭਾਰਤੀ ਔਰਤਾਂ
ਗੁਜਰਾਤੀ ਲੇਖਕ
ਮੌਤ 2020
ਜਨਮ 1924