ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਦਸਤਕਾਰੀ
ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਦਸਤਕਾਰੀ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਰਵਾਇਤੀ ਕਲਾ ਹੈ ਜੋ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵਸਤੂਆਂ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਸ਼ਿਲਪਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸ੍ਰੀਨਗਰ, ਗੰਦਰਬਲ ਅਤੇ ਬਡਗਾਮ ਕੇਂਦਰੀ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਹਨ ਜੋ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਦਸਤਕਾਰੀ ਉਤਪਾਦ ਬਣਾਉਂਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰੀਨਗਰ, ਗੰਦਰਬਲ ਅਤੇ ਬਡਗਾਮ ਸਮੇਤ ਇਸ ਦੇ ਬਾਕੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਆਪਣੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਵਿਰਾਸਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ ਜੋ ਜੰਮੂ ਅਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਦਸਤਕਾਰੀ ਉਦਯੋਗ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਪਾਲਕੀ, ਚਾਦਰਾਂ, ਤਣੇ, ਸਿਆਹੀ ਦੇ ਸਟੈਂਡ, ਬਕਸੇ ਅਤੇ ਚਮਚਿਆਂ ਨਾਲ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੀ ਕਲਾ ਪੂਰੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸ਼ਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ। ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਧਾਰਨ ਵਸਤੂਆਂ ਅਤੇ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਸਤਕਾਰੀ ਉਤਪਾਦ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਖੇਤਰ ਹਨ ਟੈਕਸਟਾਈਲ, ਗਲੀਚੇ ਅਤੇ ਗਲੀਚੇ, ਕਰੂਅਲ ਕਢਾਈ, ਫੂਲ ਕਾਰੀ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ, ਲੱਕੜ ਦਾ ਕੰਮ ਅਤੇ ਪੇਪਰ-ਮਾਚੇ, ਆਦਿ।

ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਲਈ ਦਸਤਕਾਰੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।

ਕਸ਼ਮੀਰ ਪੇਪਰ-ਮਾਚੇ 
ਕਸ਼ਮੀਰ ਪੇਪਰ-ਮੈਚਿਸ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਲਪਕਾਰੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੁਸਲਮਾਨ ਸੰਤ ਮੀਰ ਸੱਯਦ ਅਲੀ ਹਮਦਾਨੀ ਦੁਆਰਾ 14ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਪਰਸ਼ੀਆ ਤੋਂ ਮੱਧਕਾਲੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਾਗਜ਼ ਦੇ ਮਿੱਝ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਜਾਵਟ, ਰੰਗੀਨ ਕਲਾਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ; ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫੁੱਲਦਾਨਾਂ, ਕਟੋਰੀਆਂ, ਜਾਂ ਕੱਪਾਂ (ਧਾਤੂ ਰਿਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ), ਬਕਸੇ, ਟ੍ਰੇ, ਲੈਂਪ ਦੇ ਅਧਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।

ਕਸ਼ਮੀਰ ਅਖਰੋਟ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਨੱਕਾਸ਼ੀ 
ਕਸ਼ਮੀਰ ਅਖਰੋਟ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਵਧੀਆ ਲੱਕੜ ਦੀ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਿਲਪਕਾਰੀ ਹੈ। ਕਸ਼ਮੀਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉੱਗਦਾ ਜੁਗਲਾਨ ਰੇਜੀਆ ਦਾ ਰੁੱਖ ਲੱਕੜ ਦੀ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਅਖਰੋਟ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਉਪਲਬਧਤਾ ਲਈ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਅਖਰੋਟ ਦੀ ਲੱਕੜ ਮੇਜ਼, ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੇ ਬਕਸੇ, ਟਰੇਅ ਆਦਿ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਕੱਪੜੇ 
ਕਸ਼ਮੀਰ ਊਨੀ ਸਮੱਗਰੀ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਲ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਉਤਪਾਦ ਸਨ।

ਕਸ਼ਮੀਰ ਸ਼ਾਲ 
15ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਖੀਰ ਤੱਕ ਤੁਰਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਮੁਸਲਿਮ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕਸ਼ਮੀਰ ਲਈ ਸ਼ਾਲਾਂ ਇੱਕ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਆਯਾਤ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੀਸਰੇ ਮੁਗਲ ਸਮਰਾਟ ਅਕਬਰ ਦੁਆਰਾ ਫ਼ਾਰਸੀ ਮਾਸਟਰਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਕਾਰਪੇਟ ਬੁਣਾਈ ਦੀਆਂ ਸਥਾਨਕ ਸ਼ਿਲਪਕਾਰੀ ਅਤੇ ਤਕਨੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਸ਼ਾਲ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸ਼ਾਲ ਹੈ ਜੋ ਇਸਦੀ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਬੁਣਾਈ ਲਈ ਵੱਖਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਾਹਤੂਸ਼ ਜਾਂ ਪਸ਼ਮੀਨਾ ਉੱਨ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਪਸ਼ਮੀਨਾ ਜਾਂ ਕਰ ਅਮੀਰ 
ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਉੱਨੀ ਕੱਪੜੇ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਆਲਿਟੀ ਦੇ ਸ਼ਾਲ, ਪਸ਼ਮ ਜਾਂ ਪਸ਼ਮੀਨਾ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਕੈਪਰਾ ਹਰਕਸ ਦੀ ਉੱਨ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਜੰਗਲੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਪਹਾੜੀ ਬੱਕਰੀ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਸ਼ਮੀਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਣ ਲੱਗਾ।

ਦੋਉ-ਸ਼ਾਲਾ 
ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਅਕਬਰ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਸ਼ਾਲਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕ ਸੀ। ਇਹ ਉਹ ਹੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡੁਪਲੀਕੇਟ ਪਹਿਨਣ ਦਾ ਫੈਸ਼ਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਸਿਲਾਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਹੇਠਲੀਆਂ ਸਤਹਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸ਼ਾਲ ਉਹ ਸਨ ਜੋ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਧਾਗੇ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਜਾਂ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਰੇਸ਼ਮ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਗਏ ਬਾਰਡਰ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਲਾਂ ਸਨ।

ਡੋ-ਸ਼ਾਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨਾਮ ("ਦੋ-ਸ਼ਾਲ") ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ। ਖਲੀ-ਮਤਾਨ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰੀ ਖੇਤਰ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਦਾ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸਜਾਵਟ ਦੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਕਾਨੀ ਸ਼ਾਲ 
ਕਾਨੀ ਸ਼ਾਲ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਕਨਿਹਾਮਾ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਕਸ਼ਮੀਰ ਸ਼ਾਲ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਹੈ। ਇਹ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਦਸਤਕਾਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਿਲਪ ਮੁਗਲਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਘਾਟੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਲ ਪਸ਼ਮੀਨਾ ਧਾਗੇ ਤੋਂ ਬੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਗਲੀਚੇ, ਗਲੀਚੇ ਅਤੇ ਚਟਾਈ 
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਰਪੇਟ ਮੱਧ ਏਸ਼ੀਆ ਦੇ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ। ਗਲੀਚੇ ਦੀ ਬੁਣਾਈ ਕਸ਼ਮੀਰ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਵਪਾਰਕ ਕਾਫ਼ਲਿਆਂ ਦਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਬਣ ਗਈ। ਕਸ਼ਮੀਰ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਫਰਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਾਰਪੇਟ ਅਤੇ ਗਲੀਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਪੇਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਤਰੀਕਾ ਉੱਨ ਦੀ ਫੀਲਿੰਗ ਸੀ ਅਤੇ ਹੈ।

ਨਾਮਦਾ 

ਨਾਮਦਾ ਇੱਕ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਗਲੀਚਾ ਹੈ ਜੋ ਉੱਨ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਣਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉੱਨ ਦੇ ਫਾਲਟ ਦੁਆਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਨ ਜੋ ਜਿਉਂਦੀਆਂ ਭੇਡਾਂ ਦੇ ਉੱਨ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਛਾਂਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰੰਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਈ ਪਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਬਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫੀਲਡ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਗਲੀਚੇ ਨੂੰ ਚੇਨ ਸਟੀਚ ਆਰੀ ਕਢਾਈ with contrasting dyed threads. ਜਾਂ ਫੀਟ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ.

ਮੱਧ ਏਸ਼ੀਆਈ ਮੈਦਾਨਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਖਾਨਾਬਦੋਸ਼ ਖੇਤੀ ਕਬੀਲੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਫਿਲਟਿੰਗ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਫੀਲਡ ਕਾਰਪੇਟ ਅਜੇ ਵੀ ਕਿਰਗਿਜ਼ਸਤਾਨ, ਕਜ਼ਾਕਿਸਤਾਨ, ਉਜ਼ਬੇਕਿਸਤਾਨ, ਮੰਗੋਲੀਆ, ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸਿਆਂ ਅਤੇ ਤੁਰਕੀ ਵਰਗੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ, ਨਾਮਦਾ ਮੁਗਲ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਅਕਬਰ (1556-1605) ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਠੰਡ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਤੋਹਫ਼ੇ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਨਾਮਦਾ ਤੋਂ ਇੰਨਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ ਕਿ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਨਾਮਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਨੂਬੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੱਤੀ।

ਹੁਨਰ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਉੱਦਮਤਾ ਮੰਤਰਾਲਾ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ 30 ਨਾਮਦਾ ਕਲੱਸਟਰਾਂ ਦੇ 2,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਲਪਕਾਰੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਕਾਲੀਨ 
ਕਾਲੀਨ (ਕਾਲੀਨ, ਕਾਲੀਨ, قالین ) ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗੰਢਾਂ ਵਾਲਾ ਢੇਰ ਵਾਲਾ ਕਾਰਪੇਟ ਹੈ। ਇਹ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਦਸਤਕਾਰੀ ਦਾ ਇੱਕ ਉਤਪਾਦ ਹੈ, ਇਹ ਉੱਨ ਜਾਂ ਰੇਸ਼ਮ ਨਾਲ ਬਣੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕੀਤੇ ਗਲੀਚੇ ਹਨ। ਸੁਲਤਾਨ ਜ਼ੈਨ-ਉਲ-ਆਬਿਦੀਨ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਬੁਦਸ਼ਾਹ ਨੇ 15ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਪਰਸ਼ੀਆ ਤੋਂ ਕਸ਼ਮੀਰ ਤੱਕ "ਕਲ ਬਾਫੀ" ਸ਼ਿਲਪਕਾਰੀ (ਹੱਥ ਗੰਢੇ ਹੋਏ ਕਾਰਪੇਟ) ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਸੁਲਤਾਨ ਨੇ ਸਥਾਨਕ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇਣ ਲਈ ਪਰਸ਼ੀਆ ਅਤੇ ਮੱਧ ਏਸ਼ੀਆ ਤੋਂ ਗਲੀਚਿਆਂ ਦੇ ਬੁਣਕਰਾਂ ਨੂੰ ਕਸ਼ਮੀਰ ਲਿਆਂਦਾ।

ਵਾਗੂ 
ਵਾਗੂ (ਵਾਗੂਵ [  ਜਾਂ ਵਾਗੂ  ਵੀ) ਕਾਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਇੱਕ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਚਟਾਈ ਹੈ। ਵਾਗੂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗੰਢ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਵਾਗੂ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਵਿਰਾਸਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਕਸ਼ਮੀਰ ਘਾਟੀ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਗੂ ਦੀ ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।  

ਸੁਲਤਾਨ ਜ਼ੈਨ-ਉਲ-ਆਬਿਦੀਨ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿਚ ਗਲੀਚਿਆਂ ਦੇ ਬੁਣਕਰ ਲਿਆਏ। ਕਲ ਬਾਫ਼ ਦਾ  ਵਾਗੂ ਨੂੰ ਬੁਣਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ  15ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।

ਕਢਾਈ ਦਾ ਕੰਮ 
ਕਢਾਈ ਕਈ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਦਸਤਕਾਰੀ ਦਾ ਇੱਕ ਅਨਿੱਖੜਵਾਂ ਅੰਗ ਹੈ, ਸ਼ਾਲਾਂ, ਗਲੀਚੇ ਅਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਫੇਰਨ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਕਢਾਈ ਜਾਂ ਪਤਲੇ ਧਾਤ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕਢਾਈ ਨੂੰ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ 'ਟਿੱਲੇ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਢਾਈ ਦਾ ਕੰਮ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਦੋਵੇਂ ਮਰਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕਰੂਅਲ ਕਢਾਈ

ਪੱਥਰ ਦੀ ਸ਼ਿਲਪਕਾਰੀ 
ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਕੋਲ ਲੱਕੜ ਦੀ ਨੱਕਾਸ਼ੀ, ਪੱਥਰਾਂ ਦਾ ਕੰਮ, ਪੱਥਰ ਦੀ ਪਾਲਿਸ਼, ਕੱਚ ਉਡਾਉਣ ਅਤੇ ਵਿਲੋ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਹੱਥ ਸਨ। ਫ੍ਰਾਂਕੋਇਸ ਬਰਨੀਅਰ ਨੇ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਦੀ ਕਲਾ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ 1663 ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ। ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਦੀ ਸ਼ਿਲਪਕਾਰੀ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੀ ਹੈ; ਸੁੰਦਰ ਆਰਕੀਟੈਕਟ ਅਤੇ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੇਮਿਸਾਲ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਮਾਰਤੰਡ, ਅਵੰਤੀਪੁਰ, ਪਰਿਹਾਰਪੁਰ, ਪਾਟਨ, ਆਦਿ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਹਨ।

ਆਰਥਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਦਸਤਕਾਰੀ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ 
ਦਸਤਕਾਰੀ ਉਦਯੋਗ ਜੰਮੂ-ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਆਰਥਿਕ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕੁੰਜੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੇ ਮੌਕਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੱਥ ਹੈ। ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਣੇ ਉਤਪਾਦ ਪੂਰੇ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਯਾਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਦਸਤਕਾਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿੱਤੀ ਸੰਕਟ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜੋ ਸਰੀਰਕ ਅਸਮਰਥਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹਨ। ਦਸਤਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਫੀਡਬੈਕ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸੰਪਰਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਿੱਤਾ ਬਣਾਇਆ। ਕਸ਼ਮੀਰ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਫਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਦਸਤਕਾਰੀ ਦੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਤਰਜੀਹੀ ਉਦਯੋਗ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਵੇਖੋ 

 ਰਫੂਗਰ
 ਵਾਗੂ

ਹਵਾਲੇ 
ਸਰੋਤ

 
ਜੰਮੂ ਅਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦਾ ਸਭਿਆਚਾਰ
ਭਾਰਤੀ ਪਹਿਰਾਵਾ
ਤਰਜਮੇ ਨੂੰ ਸਮੀਖਿਆਵਾਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ