ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸੱਤਵਾ
ਜਾਤਕ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸੱਤਵਾ ਗੌਤਮ ਬੁੱਧ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਅਵਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ।

ਸੰਨਿਆਸੀ ਜੀਵਨ 
ਰਾਜਾ ਮਹਾਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਇੱਕ ਤਪੱਸਵੀ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਚੇਲੇ ਬਣਾਏ।

ਦੁਬਿਧਾ 
ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਚੇਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਇੱਕ ਚੱਟਾਨ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਤਲ 'ਤੇ ਇੱਕ ਭੁੱਖੀ ਬਾਘੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਨਵਜੰਮੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਬੋਧੀਸਤਵ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਰੁਕੇਗਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਚੇਲਾ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਬੋਧੀਸਤਵ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਦੇ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਇੰਨਾ ਮਾਸ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਰੰਪਰਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। . ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਲਈ ਚੱਟਾਨ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਬਾਘ ਦਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਵਿਰਾਸਤ 
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦਸ ਬੋਧੀ ਸੰਪੂਰਨਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨੂੰ ਸੰਪੂਰਨ ਕਰਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: ਉਦਾਰਤਾ, ਤਿਆਗ, ਨੈਤਿਕਤਾ, ਸੰਕਲਪ ਅਤੇ ਸਮਾਨਤਾ। ਉਸਦਾ ਚੇਲਾ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ 'ਤੇ ਕਿ ਬੋਧੀਸਤਵ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੋਰ ਚੇਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਉਸ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸਤੂਪ 
ਚੀਨੀ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਫੈਕਸੀਅਨ ਨੇ ਉੱਤਰੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਚਾਰ ਮਹਾਨ ਸਟੂਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੀ ਜੋ ਇਸ ਅਵਤਾਰ ਦੇ ਦੇਹਦਨਾ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਬੋਧੀ ਬਿਰਤਾਂਤਕ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੇਹਦਨਾ ਨੂੰ "ਸਰੀਰ ਦੀ ਦਾਤ" ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਹਵਾਲੇ 

ਭਾਰਤੀ ਸਾਹਿਤ
ਭਾਰਤੀ ਲੋਕਧਾਰਾ