ਪਿਆਰ
ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਸਹਿਚਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਜੈਵਿਕ ਸ਼ਰਤ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਤ ਮੂਲ ਮਾਨਵੀ ਵਲਵਲਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਹਰੇਕ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕਈ-ਕਈ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਵਡਿਆਈ ਜਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਹਿੰਦ ਉਪਮਹਾਂਦੀਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਮੁਹੱਬਤ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਅਧਾਰ ਅਰਬੀ ਸ਼ਬਦ ਹੁੱਬ (حب) ਹੈ। ਪਿਆਰ ਕਈ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਮ, ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਸਤੂ, ਸੰਕਲਪ, ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਮੂਲੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਵੀ। ਗੰਭੀਰ ਸਥਿਤੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਲੈਣ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਦੈਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਖੇਤਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲਈ ਦੇਸ਼ ਪਿਆਰ।
ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸ਼ਬਦ "ਲਵ (love)" ਵੀ ਅਨੇਕ ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਸਥਿਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਤੀਰਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦੇ ਅਨੰਦ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦੋ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦਰਮਿਆਨ ਇਸ਼ਕ ਤੱਕ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਸਨੇਹ ਦਾ ਵਲਵਲਾ ਅਤੇ ਨਿਜੀ ਮੋਹ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ, ਕਰੁਣਾਭਾਵ ਅਤੇ ਸਨੇਹ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੀ ਨੇਕੀ ਵੀ — "ਦੂਜੇ ਦੇ ਭਲੇ ਹਿਤ ਨਿਸ਼ਕਾਮ, ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਅਤੇ ਸੁਹਿਰਦ ਸਰੋਕਾਰ" ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਦੂਸਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪੇ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਲਈ ਦਇਆ ਅਤੇ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਗੜੁੱਚ ਸ਼ੁਭਕਰਮ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਿਆਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹਿ ਸਕਣਾ ਨਾਮੁਮਕਿਨ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰੋਇਆ ਜਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।

ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ 

ਸ਼ਬਦ "ਪਿਆਰ" ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਪ੍ਰਸੰਗਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਪਰ ਵੱਖਰੇ ਅਰਥ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਕਈ ਹੋਰ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਕਈ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਈ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿਚ "ਪਿਆਰ" ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਕ ਉਦਾਹਰਣ ਯੂਨਾਨੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਬਹੁਵਚਨਤਾ ਹੈ "ਪਿਆਰ" ਲਈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਅਗੇਪੇ ਅਤੇ ਈਰੋਸ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ. ਪਿਆਰ ਦੀ ਧਾਰਣਾ ਵਿੱਚ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਮਤਭੇਦ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਵੱਲੇ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਵਿਆਪਕ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਜਾਂ ਭਾਵ ਅਕਸਰ ਬਹਿਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਪਹਿਲੂਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਕੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ ਕੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ("ਪਿਆਰ" ਦੇ ਉਪ-ਅਰਥ) ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਆਮ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਵਜੋਂ ਪਿਆਰ (ਪਸੰਦ ਦਾ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਰੂਪ) ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਨਫ਼ਰਤ (ਜਾਂ ਨਿਰਪੱਖ ਉਦਾਸੀਨਤਾ) ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਲਗਾਵ ਦੇ ਇੱਕ ਘੱਟ ਜਿਨਸੀ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੂਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਵਿਪਰੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਸੀ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸੰਬੰਧ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਕਈ ਵਾਰ ਪਿਆਰ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਿਆਰ ਸ਼ਬਦ ਅਕਸਰ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਦੋਸਤੀਆਂ ਜਾਂ ਪਲਟਨਿਕ ਪਿਆਰ ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। (ਹੋਰ ਸੰਭਾਵਤ ਅਸਪਸ਼ਟਤਾਵਾਂ "ਗਰਲਫਰੈਂਡ", "ਬੁਆਏਫ੍ਰੈਂਡ", "ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਦੋਸਤ") ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਿਆਰ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਤਜਰਬੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੂਜੇ ਲਈ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ, ਜਾਂ ਉਸਦੀ ਪਛਾਣ (ਸੀ.ਐਫ. ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ) ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ (ਸੀ.ਐੱਫ. ਨਾਰਕਾਈਜ਼ਮ). ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿਚ ਅੰਤਰ-ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਅੰਤਰਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਬਦਲ ਗਏ ਹਨ. ਕੁਝ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਮੱਧ ਯੁੱਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਦਰਬਾਰ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਆਧੁਨਿਕ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਲਗਾਵ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਪਿਆਰ ਕਵਿਤਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਿਆਰ ਦਾ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਅਤੇ ਵੱਖਰਾ ਸੁਭਾਅ ਅਕਸਰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਲੀਚੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਦੇ ਭਾਸ਼ਣ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਆਮ ਕਹਾਵਤਾਂ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਵਰਜਿਲ ਦੇ "ਪਿਆਰ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤ" ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬੀਟਲਜ਼ ਤੱਕ "" ਆਲ ਯੂ ਲੋਡ ਇਜ਼ ਲੋਵ ਇਜ਼ ਲਵ ". ਸੇਂਟ ਥੌਮਸ ਏਕਿਨਸ, ਅਰਸਤੂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਿਆਰ ਨੂੰ "ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ" ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਰਟਰੈਂਡ ਰਸਲ ਪਿਆਰ ਨੂੰ "ਪੂਰਨ ਮੁੱਲ" ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਨੁਸਾਰੀ ਕਦਰ ਦੇ ਉਲਟ ਫ਼ਿਲਾਸਫ਼ਰ ਗੋਟਫ੍ਰਾਈਡ ਲੀਬਨੀਜ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਿਆਰ "ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਾ ਹੈ." ਮੇਹਰ ਬਾਬੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ "ਏਕਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ" ਅਤੇ "ਪਿਆਰ ਦੇ ਵਸਤੂ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੀਮਤ ਦੀ ਸਰਗਰਮ ਕਦਰ" ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨੀ ਜੇਰੇਮੀ ਗ੍ਰਿਫੀਥ ਪਿਆਰ ਨੂੰ "ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਤ ਨਿਰਸਵਾਰਥ" ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ 
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਚੀਜ਼, ਸਿਧਾਂਤ ਜਾਂ ਟੀਚੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਪ੍ਰਤੀ ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਵਚਨਬੱਧ ਹਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹਨ.। ਉਦਾਹਰਣ ਦੇ ਲਈ, ਦਿਆਲੂ ਪਹੁੰਚ ਅਤੇ ਵਲੰਟੀਅਰ ਵਰਕਰਾਂ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ "ਪਿਆਰ" ਦਾ ਕਾਰਨ ਕਈ ਵਾਰ ਆਪਸੀ ਪਿਆਰ ਦਾ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਵਿਅੰਗਾਤਮਕ ਪਿਆਰ, ਪਰਉਪਕਾਰੀ, ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਤਮਿਕ ਜਾਂ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਲੋਕ ਪਦਾਰਥਕ ਵਸਤੂਆਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਜਾਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ "ਪਿਆਰ" ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਜਿਨਸੀ ਜਨੂੰਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਪੈਰਾਫਿਲਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਆਮ ਸਿਧਾਂਤ ਜੋ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਜੀਵਨ ਹੈ।

ਆਪਸੀ ਪਿਆਰ 
ਆਪਸੀ ਪਿਆਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚਲੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਇਕ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ। ਅਣਉਚਿਤ ਪਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਆਪਸੀ ਸਬੰਧਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜਿਓਂ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਪਿਆਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਕਈ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਵਿਗਾੜਾਂ ਵੀ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਈਰੋਟੋਮੀਨੀਆ. ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਵਰਤਾਰੇ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਟਕਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ। 20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿਚ, ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨ ਨੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਲਿਖਿਆ ਹੈ। ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ, ਮਾਨਵ ਵਿਗਿਆਨ, ਨਿਊਰੋਸਾਇੰਸ ਅਤੇ ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨ ਨੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਧਾਰਣਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਜੀਵ-ਅਧਾਰਿਤ 
ਸੈਕਸ ਦੇ ਜੈਵਿਕ ਮਾੱਡਲ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਥਣਧਾਰੀ ਡ੍ਰਾਈਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਪਿਆਸ. ਮਾਨਵ ਵਿਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਵਹਾਰ ਖੋਜਕਰਤਾ, ਹੈਲਨ ਫਿਸ਼ਰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਅੰਸ਼ਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦਾ ਹੈ: ਵਾਸਨਾ, ਖਿੱਚ ਅਤੇ ਲਗਾਵ. ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ। ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਆਕਰਸ਼ਣ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਥੀ ਸਾਥੀ ਕਿਸ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚੁਣ ਕੇ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲਗਾਵ ਵਿੱਚ ਘਰ ਵੰਡਣਾ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਫਰਜ਼, ਆਪਸੀ ਬਚਾਅ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ. ਤਿੰਨ ਵੱਖਰੇ ਤੰਤੂ ਸਰਕਟਰੀਜ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਨਿਊਰੋਟ੍ਰਾਂਸਮੀਟਰਸ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਿਵਹਾਰ ਸੰਬੰਧੀ ਨਮੂਨੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।

ਲਾਲਸਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਭਾਵੁਕ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਜੋ ਸਮਾਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਟੈਸਟੋਸਟੀਰੋਨ ਅਤੇ ਐਸਟ੍ਰੋਜਨ ਵਰਗੇ ਰਸਾਇਣਾਂ ਦੀ ਵੱਧ ਰਹੀ ਰਿਹਾਈ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕੁਝ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਜਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ. ਆਕਰਸ਼ਣ ਇਕ ਖਾਸ ਉਮੀਦਵਾਰ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਅਨੌਖੇ ਢੰਗ ਦੀ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਇੱਛਾ ਹੈ ਜੋ ਮੇਲ-ਜੋਲ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਨਿਊਰੋਸਾਇੰਸ ਦੇ ਤਾਜ਼ਾ ਅਧਿਐਨ ਨੇ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦਿਮਾਗ ਨਿਰੰਤਰ ਰਸਾਇਣਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਨਿਰੰਤਰ ਜਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਿਊਰੋਟ੍ਰਾਂਸਮੀਟਰ ਹਾਰਮੋਨਜ਼, ਡੋਪਾਮਾਈਨ, ਨੋਰੇਪਾਈਨਫ੍ਰਾਈਨ, ਅਤੇ ਸੇਰੋਟੋਨਿਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਐਮਫੇਟਾਮਾਈਨ ਦੁਆਰਾ ਉਹੀ ਮਿਸ਼ਰਣ ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਅਨੰਦ ਕੇਂਦਰ ਨੂੰ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਮਾੜੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ, ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਦੀ ਘਾਟ, ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਦੀ ਤੀਬਰ ਭਾਵਨਾ. ਖੋਜ ਨੇ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਵਸਥਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਕਿਉਂਕਿ ਲਾਲਸਾ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਪੜਾਅ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਅਸਥਾਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦਾ ਲੇਖਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕ ਤੀਜੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਟੈਚਮੈਂਟ ਇਕ ਬੰਧਨ ਹੈ ਜੋ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤਕ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲਗਾਵ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਵਚਨਬੱਧਤਾਵਾਂ' ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਰੁਚੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਆਪਸੀ ਦੋਸਤੀ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਸਾਇਣਾਂ ਦੇ ਆਕਸੀਟੋਸਿਨ ਅਤੇ ਵਾਸੋਪਰੇਸਿਨ ਦੇ ਉੱਚ ਪੱਧਰਾਂ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਨਾਲੋਂ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਐਨਜ਼ੋ ਈਮਾਨੁਲੇ ਅਤੇ ਸਹਿਕਰਮੀਆਂ ਨੇ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੀ ਕਿ ਨਰਵ ਵਾਧੇ ਦੇ ਕਾਰਕ (ਐਨਜੀਐਫ) ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਦੇ ਅਣੂ ਵਿਚ ਉੱਚ ਪੱਧਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਇਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਪਿਛਲੇ ਪੱਧਰਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਅਧਾਰ 

ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੋਧਿਕ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਵਰਤਾਰੇ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਰਾਬਰਟ ਸਟਰਨਬਰਗ ਨੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਇੱਕ ਤਿਕੋਣੀ ਸਿਧਾਂਤ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਪਿਆਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਭਾਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਨੇੜਤਾ, ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਅਤੇ ਜਨੂੰਨ. ਨੇੜਤਾ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਰੂਪ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੋ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਵੇਰਵੇ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਪਿਆਰ ਦੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿਚ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਚਨਬੱਧਤਾ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਸੰਬੰਧ ਸਥਾਈ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਦਾ ਆਖਰੀ ਰੂਪ ਜਿਨਸੀ ਖਿੱਚ ਅਤੇ ਜਨੂੰਨ ਹੈ। ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਪਿਆਰ ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਸੰਜੋਗ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੈਰ-ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਭਾਗ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਨੇੜਤਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੋਹਰੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਜਨੂੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਖਾਲੀ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਨੇੜਤਾ ਅਤੇ ਜਨੂੰਨ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਾਥੀ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਨੇੜਤਾ ਅਤੇ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਗੂੜ੍ਹੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਜਨੂੰਨ ਅਤੇ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਮਰੀਕੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਜ਼ਿਕ ਰੁਬਿਨ ਨੇ 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਦੁਆਰਾ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਸਦਾ ਕੰਮ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਗਠਨ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਲਗਾਵ, ਦੇਖਭਾਲ ਅਤੇ ਨੇੜਤਾ।

ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਕਲ ਥਿਊਰੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਲੋਮ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿਚ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪਤਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਅਤੇ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਦੋਸ਼ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਐਨਾਲੌਗਸ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ "ਵਿਰੋਧੀ ਆਕਰਸ਼ਣ". ਪਿਛਲੀ ਸਦੀ ਦੌਰਾਨ, ਮਨੁੱਖੀ ਮੇਲ-ਜੋਲ ਦੇ ਸੁਭਾਅ 'ਤੇ ਖੋਜ ਨੇ ਆਮ ਤੌਰ' ਤੇ ਇਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਜਦੋਂ ਇਹ ਚਰਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ - ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕੁਝ ਅਸਾਧਾਰਣ ਅਤੇ ਖਾਸ ਡੋਮੇਨਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਵਿਚ, ਅਜਿਹਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਨਸਾਨ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਲਟ ਹਨ (ਉਦਾਹਰਣ ਲਈ, ਇਕ ਆਰਥੋਗੋਨੇਲ ਸਿਸਟਮ ਨਾਲ), ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੋਵਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਬੰਧ ਸੰਬੰਧੀ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਲਗਾਵ, ਸਬੰਧਾਂ, ਬਾਂਡਾਂ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਹਨ। ਕੁਝ ਪੱਛਮੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੋ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ, ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਅਤੇ ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿਚ ਇਕਮੁੱਠ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸਕਾਟਟ ਪੈਕ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਨੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਬੁਰਾਈਆਂ ਦੀਆਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕੀਤੀ. ਪੈਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ "ਇਕ ਹੋਰ ਦੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਚਿੰਤਾ" ਅਤੇ ਸਧਾਰਣ ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਦਾਰਥ ਦਾ ਸੁਮੇਲ ਹੈ. ਸੁਮੇਲ ਵਿਚ, ਪਿਆਰ ਇਕ ਕਿਰਿਆ ਹੈ, ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ।

ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਅਰਿਚ ਫਰਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ 'ਆਰਟ ਆਫ਼ ਲਵਿੰਗ' ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਿਆਰ ਸਿਰਫ ਇਕ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿਚ, ਪਿਆਰ ਦੀ "ਭਾਵਨਾ" ਇਕ ਪਿਆਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਬੱਧਤਾ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਇਕ ਲੜੀ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਸਤਹੀ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਇਸ ਅਰਥ ਵਿਚ, ਫੌਰਮ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਪਿਆਰ ਅਖੀਰ ਵਿਚ ਇਕ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਬਲਕਿ ਇਕ ਨਿਰੰਤਰ ਅਵਧੀ ਦੌਰਾਨ ਇਕ ਹੋਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਾਂ ਕਈਆਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਅਤੇ ਪਾਲਣਾ ਹੈ। ਫੋਰਮ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚੇਤੰਨ ਵਿਕਲਪ ਵਜੋਂ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਸਦੇ ਮੁੱਢਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਣਇੱਛਤ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਬਲਕਿ ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਪ੍ਰਤੀਬੱਧਤਾ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਵਿਕਾਸਵਾਦੀ ਅਧਾਰ 

ਵਿਕਾਸਵਾਦੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਨੇ ਬਚਾਅ ਦੇ ਸਾਧਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਦੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਕਾਰਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਦੂਸਰੇ ਥਣਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਨੂੰ ਇਸ ਵਧਾਏ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਧੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਨੇ ਚਾਰਲਸ ਡਾਰਵਿਨ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਹੀ ਮਨੁੱਖੀ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਵਿਲੱਖਣ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਦੂਜੇ ਥਣਧਾਰੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰੈਡਿਟ ਪਿਆਰ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਸਮਾਜਿਕ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਇਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕਾਰਕ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਸਪੀਸੀਜ਼ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨੂੰ ਸਮਰੱਥ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨਸੀ ਸੰਚਾਰਿਤ ਰੋਗ, ਹੋਰ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਣਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਘਟਾਉਣ, ਗਰੱਭਸਥ ਸ਼ੀਸ਼ੂ ਨੂੰ ਸੱਟ ਲੱਗਣ ਅਤੇ ਜਣੇਪੇ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਜਟਿਲਤਾਵਾਂ ਵਧਾ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਇਹ ਬਹੁ-ਵਿਆਹ ਨਾਲੋਂ ਇਕਸਾਰ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰੇਗਾ।

ਵਿਗਿਆਨਕ ਮਾਡਲਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ 
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਮਾਡਲਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਪਿਆਸੇ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਥਣਧਾਰੀ ਡ੍ਰਾਇਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਵਰਤਾਰੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਯਕੀਨਨ ਪਿਆਰ ਹਾਰਮੋਨਜ਼ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਕਸੀਟੋਸਿਨ), ਨਿਊਰੋਟ੍ਰੋਫਿਨਜ਼ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਐਨਜੀਐਫ), ਅਤੇ ਫੇਰੋਮੋਨਜ਼ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਸੋਚਦੇ ਅਤੇ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨ ਵਿਚ ਰਵਾਇਤੀ ਨਜ਼ਰੀਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਮੁੱਖ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਹਨ: ਜਿਨਸੀ ਖਿੱਚ ਅਤੇ ਲਗਾਵ. ਬਾਲਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਗਾਵ ਨੂੰ ਉਸੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਕ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਵਾਇਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਭਾਵੁਕ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸੁਮੇਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੁਕ ਪਿਆਰ ਗਹਿਰੀ ਲਾਲਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਸਰੀਰਕ ਉਤਸ਼ਾਹ (ਸਾਹ ਦੀ ਕਮੀ, ਤੇਜ਼ ਦਿਲ ਦੀ ਦਰ) ਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਥੀ ਪਿਆਰ ਮੁਹੱਬਤ ਹੈ ਅਤੇ ਨੇੜਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਰੀਰਕ ਤਣਾਅ ਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।

ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਨਜ਼ਰੀਆ

ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨੀ 

ਯੂਨਾਨੀ ਕਈ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਸ਼ਬਦ "ਪਿਆਰ" ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨੀਆਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ: ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਜਾਂ ਜਾਣ ਪਛਾਣ (ਯੂਨਾਨ ਵਿਚ, ਸਟੋਰੀ ਵਿਚ), ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ / ਜਾਂ ਪਲਟਨਿਕ ਇੱਛਾ (ਫਿਲੀਆ), ਜਿਨਸੀ ਅਤੇ / ਜਾਂ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਇੱਛਾ (ਐਰੋਸ), ਅਤੇ ਸਵੈ-ਖਾਲੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦੈਵੀ ਪਿਆਰ। ਆਧੁਨਿਕ ਲੇਖਕਾਂ ਨੇ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਕਿਸਮਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਯੂਨਾਨੀ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਹੋਰ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ) ਦੇ ਨਾਲ, ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨੀ ਟੈਕਸਟ ਵਿਚ ਅਗਪੋ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਦੇ ਉਦਾਹਰਣ ਹਨ ਜੋ ਫਾਈਲੋ ਦੇ ਸਮਾਨ ਅਰਥ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।

ਆਗਾਪੇ ਦਾ ਅਰਥ ਆਧੁਨਿਕ ਯੂਨਾਨੀ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਹੈ। ਸ਼ਬਦ ਸਿਗਾਪੋ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯੂਨਾਨੀ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸ਼ਬਦ ਅਗਾਪੋ ਉਹ ਕਿਰਿਆ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ. ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਇਕ "ਸ਼ੁੱਧ," ਆਦਰਸ਼ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਈਰੋਸ ਦੁਆਰਾ ਸੁਝਾਏ ਗਏ ਸਰੀਰਕ ਖਿੱਚ ਦੀ ਬਜਾਏ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਏਰੋਪਸ ਦੇ ਕੁਝ ਅਰਥ ਉਦਾਹਰਣ ਲਈ ਈਰੋਸ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. ਇਸਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਪਿਆਰ” ਵੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਈਰੋਸ (ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਈਰੋਸ ਤੋਂ) ਭਾਵੁਕ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਜਿਸਮਾਨੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਚਾਹਤ ਨਾਲ. ਯੂਨਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਈਰੋਟਾ ਦਾ ਮਤਲਬ ਪਿਆਰ ਹੈ। ਪਲੇਟੋ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਈਰੋਸ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਇਹ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਕਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਖੁਦ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਕਦਰ ਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਈਰੋਸ ਰੂਹ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਿਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਸੱਚ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮੀ ਅਤੇ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਸਾਰੇ ਈਰੋਸ ਦੁਆਰਾ ਸੱਚ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹਨ. ਕੁਝ ਅਨੁਵਾਦ ਇਸ ਨੂੰ "ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਿਆਰ" ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਫਿਲਿਆ ਇਕ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਨੇਕ ਪਿਆਰ, ਇਕ ਧਾਰਨਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਅਰਿਸਟੋਟਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਿਕੋਮਾਚੇਨ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦੀ ਪੁਸਤਕ VIII ਵਿਚ ਵਿਖਾਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤਾਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੁਣ, ਬਰਾਬਰੀ ਅਤੇ ਜਾਣੂ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ। ਫਿਲਿਆ ਵਿਹਾਰਕ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੈ। ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋਵਾਂ ਧਿਰਾਂ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਤੋਂ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਇਸਦਾ ਅਰਥ "ਮਨ ਦਾ ਪਿਆਰ" ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸਟਾਰਜ ਕੁਦਰਤੀ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਔਲਾਦ ਲਈ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜ਼ੇਨਿਆ ਪ੍ਰਾਹੁਣਚਾਰੀ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਪ੍ਰਥਾ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਹੋਸਟ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਣੀ ਇੱਕ ਲਗਭਗ ਰਸਮੀ ਦੋਸਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅਜਨਬੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖੁਆਇਆ ਅਤੇ ਕੁਆਰਟਰ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸਿਰਫ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਨਾਲ ਬਦਲੇ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਇਸਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਕਥਾਵਾਂ- ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ, ਹੋਮਰਜ਼ ਇਲਿਆਡ ਅਤੇ ਓਡੀਸੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੋਮਨ (ਲਾਤੀਨੀ) 
ਲਾਤੀਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸ਼ਬਦ "ਪਿਆਰ" ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਹਨ। ਇਕ ਮੁੱਢਲੀ ਕਿਰਿਆ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਨੰਤ ਅਮਾਰੇ ("ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ") ਦੇ ਨਾਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅੱਜ ਵੀ ਇਤਾਲਵੀ ਵਿਚ ਹੈ। ਰੋਮਨ ਇਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿਚ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਜਾਂ ਜਿਨਸੀ ਅਰਥਾਂ ਵਿਚ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਕਿਰਿਆ ਤੋਂ ਅਮਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ — ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਸ਼ੌਕੀਨ, "ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਪ੍ਰੇਮੀ" ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ "ਲੈਕਚਰ" ਅਤੇ ਅਮਿਕਾ, "ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ" ਦੀ ਉਪਯੋਗਤਾ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਵੇਸਵਾ ਲਈ ਵਿਆਪਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਨੁਸਾਰੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ ਅਮੋਰ ਹੈ (ਰੋਮੀਆਂ ਲਈ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਇਸ ਤੱਥ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਮ ਰੋਮਨ ਲਾਤੀਨੀ ਵਿਚ ਰੋਮਨ ਨੂੰ ਅਮੋਰੇ ਲਈ ਇਕ ਐਂਗਰਾਮ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਮ), ਜੋ ਕਿ ਪ੍ਰੇਮ ਸੰਬੰਧਾਂ ਜਾਂ ਜਿਨਸੀ ਰੁਮਾਂਚ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਬਹੁਵਚਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਇਹੋ ਜੜ੍ਹਾਂ ਐਮਿਕਸ— "ਮਿੱਤਰ" ਅਤੇ ਅਮਿਸੀਟੀਆ, "ਦੋਸਤੀ" (ਅਕਸਰ ਆਪਸੀ ਲਾਭ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ "ਰਿਣੀ" ਜਾਂ "ਪ੍ਰਭਾਵ" ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ) ਵੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਿਸੀਰੋ ਨੇ ਓਨ ਫ੍ਰੈਂਡਸ਼ਿਪ (ਡੀ ਅਮਸੀਟੀਆ) ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੰਧੀ ਲਿਖੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤਕ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਓਵੀਡ ਨੇ ਆਰਸ ਅਮੈਟੋਰੀਆ (ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਕਲਾ) ਨਾਮਕ ਡੇਟਿੰਗ ਲਈ ਇੱਕ ਗਾਈਡ ਲਿਖਿਆ, ਜੋ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰਲੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਿਆਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਾਪਿਆਂ ਤੱਕ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਲਾਤੀਨੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਅਮਰੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਪਸੰਦ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਧਾਰਣਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਲਾਤੀਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਪਲੇਸਰੇ ਜਾਂ ਡੀਲੇਕਟਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਹੜੀ ਵਧੇਰੇ ਬੋਲਚਾਲ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕੈਟਲੁਸ ਦੀ ਪਿਆਰ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਡਿਲੀਗੇਅਰ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਅਕਸਰ "ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ," "ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਦੇ ਜੇ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਪਿਆਰ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਦੋ ਬੰਦਿਆਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਨੁਸਾਰੀ ਸੰਬੰਧਤ ਦਿਲੀਗੇਂਟੀਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ, "ਮਿਹਨਤ" ਜਾਂ "ਸਾਵਧਾਨੀ" ਦੇ ਅਰਥ ਹਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੇ ਅਰਥਵਾਦੀ ਓਵਰਲੈਪ ਹਨ. ਆਬਜ਼ਰਅਰ ਦਿਲੀਗੇਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਤਾ ਹੈ; ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਣੂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਕਿਰਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ, ਅਵਸਰਵੈਂਟੇਸ਼ੀਆ ਅਕਸਰ "ਸਤਿਕਾਰ" ਜਾਂ "ਪਿਆਰ" ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੈਰੀਟਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਚੀਅਨ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਲਾਤੀਨੀ ਅਨੁਵਾਦਾਂ ਵਿਚ "ਚੈਰੀਟੇਬਲ ਪਿਆਰ" ਦੇ ਅਰਥ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕਲਾਸਿਕ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਰੋਮਨ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਇਕ ਯੂਨਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਉਲਝਣ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਅਨੁਸਾਰੀ ਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਚੀਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਿਨਿਕ 

ਚੀਨੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਦੇ ਦੋ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਅਧਾਰ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਇਕ ਕਨਫਿianਸ਼ਿਵਾਦ ਦਾ ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਮਾਂ ਅਤੇ ਕਰਤੱਵ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਜਦੋਂਕਿ ਦੂਸਰਾ ਮੋਹਿਜ਼ਮ ਤੋਂ ਆਇਆ ਜਿਸ ਨੇ ਸਰਬ ਵਿਆਪਕ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਪਛਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਕਨਫਿianਸ਼ਿਜ਼ਮਵਾਦ ਦੀ ਇਕ ਮੁੱਖ ਧਾਰਣਾ ਹੈ (ਰੇਨ, "ਸਰਬੋਤਮ ਪਿਆਰ"), ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਦੀ ਬਜਾਏ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿਚ ਡਿ aਟੀ, ਕਾਰਜ ਅਤੇ ਰਵੱਈਏ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੈ. ਕਨਫਿianਸ਼ਿਜ਼ਮ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਬੱਚਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਫਿਲਮੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ, ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਦਿਆਲਤਾ, ਰਾਜੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਤਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜ ਕਰਕੇ ਨੇਕ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ.

ਦੀ ਧਾਰਣਾ ਚੀਨੀ ਫ਼ਿਲਾਸਫ਼ਰ ਮੋਜ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਚੌਥੀ ਸਦੀ ਬੀ.ਸੀ. ਵਿੱਚ ਕਨਫਿਸ਼ਿਜ਼ਮਵਾਦ ਦੇ ਉਦਾਰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਵਜੋਂ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਮੋਜ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪਰਿਵਾਰਕ ਅਤੇ ਕਬੀਲੇ ਦੇ ਢਾਂਚਿਆਂ ਨਾਲ ਚਿਰੋਕਣੀ ਚੀਨੀ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲਗਾਵ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ "ਸਰਵ ਵਿਆਪਕ ਪਿਆਰ" ਦੀ ਧਾਰਣਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਵਿਚ, ਉਸਨੇ ਕਨਫਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਹਿਸ ਕੀਤੀ ਜੋ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਡਿਗਰੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨਾ ਸੁਭਾਵਕ ਅਤੇ ਸਹੀ ਸੀ. ਮੋਜ਼ੀ, ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਧਾਂਤਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਰਾਬਰ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੋਹਜ਼ਮ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਲੋਕਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਰਵੱਈਏ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਦੋਸਤਾਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਨਫਿਸ਼ਸੀ ਸੰਬੰਧਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ. ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਚੀਨੀ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿਚ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਇਕ ਭਾਵੁਕ, ਸੰਭਾਲ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਅਪਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਇੱਛਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿਚ, ਏਈ ਨੂੰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਸੁਆਰਥੀ ਜਾਂ ਨਿਰਸਵਾਰਥ ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਗਿਆਨਵਾਦ ਲਈ ਇਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਤੱਤ ਸੀ।

ਮੈਂਡਰਿਨ ਚੀਨੀ ਵਿਚ, ਅਕਸਰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਸੰਕਲਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਕ੍ਰਿਆ ਅਤੇ ਇਕ ਨਾਂਵ ਵਜੋਂ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕਨਫਿਸ਼ਿਅਨ (ਰੇਨ) ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੁਹਾਵਰੇ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ, ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਅਤੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਦੀ ਇੱਕ ਖਾਸ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਪੱਛਮੀ ਸਮਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ" ਕਹਿਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਚੀਨੀ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ" ਚੀਨੀ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਜਤਾਉਣ ਦਾ ਇਕ ਆਮ ਢੰਗ ਹੈ। ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਚਲਾਕ ਅਤੇ ਘੱਟ ਗੰਭੀਰ ਹੈ। ਜਪਾਨੀ ਵਿਚ ਵੀ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।

ਜਪਾਨੀ 
ਜਪਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ "ਪਿਆਰ" ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ ਦੱਸਣ ਲਈ ਤਿੰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਕਿਉਂਕਿ "ਪਿਆਰ" ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਵਹਾਰਵਾਦੀ ਵਰਤਾਰੇ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤਿੰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸੰਖੇਪਤਾਵਾਂ ਹਨ. ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਜੋ ਅਕਸਰ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਨਿਰਸਵਾਰਥ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਧਾਰਮਿਕ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਮੀਜੀ ਬਹਾਲੀ 1868 ਦੇ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਪੱਛਮੀ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਕਰਨ ਲਈ "ਪਿਆਰ" ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ. ਪੱਛਮੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕੋਇ ਸ਼ਬਦ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਮਨੀਸ਼ਾ ਜਪਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਕੋਈ ਵਿਪਰੀਤ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਦੱਸ ਦੀ ਤਾਂਘ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵਾਰਥੀ ਅਤੇ ਚਾਹਵਾਨ ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਆਪਣੇ ਕਿਸੇ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋਣ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਇਕੱਲੇ ਇਕੱਲੇਪਣ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਤੋਂ ਆਈ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੋਇ ਦੀ ਆਧੁਨਿਕ ਵਰਤੋਂ ਜਿਨਸੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਮੋਹ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਤ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਸਥਿਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਮਲਤਾ, ਉਪਕਾਰ ਅਤੇ ਭੌਤਿਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਤੀਜਾ ਸ਼ਬਦ, ਇਕ ਵਧੇਰੇ ਆਧੁਨਿਕ ਉਸਾਰੀ ਹੈ ਜੋ ਆਈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਕਾਂਜੀ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਰੁਮਾਂਚਕ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕੋਇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਜੁਲਦੀ ਹੈ।

ਭਾਰਤੀ 

ਸਮਕਾਲੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ, ਕਾਮ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਿਸੇ ਸੰਵੇਦਨਾਤਮਕ ਅਨੰਦ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਖਿੱਚ ਅਤੇ ਸੁਹਜ ਅਨੰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਲਾ, ਨ੍ਰਿਤ, ਸੰਗੀਤ, ਪੇਂਟਿੰਗ, ਮੂਰਤੀ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ।

ਵੇਦ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਮੁੱtਲੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਤੁਕਾਂ ਵਿਚ ਸੰਕਲਪ ਕਾਮ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਉਦਾਹਰਣ ਦੇ ਲਈ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੀ ਕਿਤਾਬ 10 ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਬਾਣੀ 129 ਵਿਚ, ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ:

कामस्तदग्रे समवर्तताधि मनसो रेतः परथमं यदासीत |

सतो बन्धुमसति निरविन्दन हर्दि परतीष्याकवयो मनीषा ||

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਉੱਠ ਗਈ, ਆਤਮਕ ਬੀਜ ਅਤੇ ਕੀਟਾਣੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੋ,ਰਿਸ਼ੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੋਂਦ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ।

ਫ਼ਾਰਸੀ 
ਰੁਮੀ, ਹਾਫਿਜ਼ ਅਤੇ ਸਾਦੀ ਜੋਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਜੋ ਫਾਰਸੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਹਨ. ਪਿਆਰ ਲਈ ਫ਼ਾਰਸੀ ਸ਼ਬਦ ਇਸ਼ਕ ਹੈ, ਜੋ ਅਰਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਆਪਸੀ ਆਪਸੀ ਪਿਆਰ ਲਈ ਇਕ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਡੋਸਟ ਦਸਤਾਨ" ("ਪਸੰਦ") ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫ਼ਾਰਸੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਪਿਆਰ ਲਈ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਪਤੀ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਪਿਆਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤਮ ਟੀਚਾ ਹੈ।

ਧਾਰਮਿਕ ਨਜ਼ਰੀਆ

ਅਬਰਾਹਾਮਿਕ

ਯਹੂਦੀ ਧਰਮ 
ਇਬਰਾਨੀ ਵਿਚ, אהבה (ਅਹਾਵਾ) ਰੱਬ ਅਤੇ ਰੱਬ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿਚ  ਆਪਸੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਚੀਜ, ਅਕਸਰ ਪਿਆਰ-ਦਇਆ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਤੌਰਾਤ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, “ਆਪਣੇ ਗੁਆਂਢੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰ ਕਰੋ” (ਲੇਵੀਆਂ 19: 18)। ਤੌਰਾਤ ਦਾ ਹੁਕਮ "ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਜਾਨ ਨਾਲ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰੋ" (ਬਿਵਸਥਾ ਸਾਰ 6: 5) ਮਿਸ਼ਨਹ ਦੁਆਰਾ (ਯਹੂਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨੀ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਪਾਠ) ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ, ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਕੁਝ ਗੰਭੀਰ ਅਪਰਾਧ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਾਲ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣਾ, ਅਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹੋਣਾ (ਟਰੈੱਕਟ ਬੈਰਾਕਥ 9: 5). ਰੱਬੀ ਸਾਹਿਤਕ ਸਾਹਿਤ ਵੱਖਰਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਦਾਹਰਣ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਅਜੂਬਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।

ਵਿਆਹੁਤਾ ਭਾਈਵਾਲਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਪਿਆਰ ਲਈ, ਇਸ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਅੰਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: “ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੇਖੋ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ” (ਉਪਦੇਸ਼ਕ 9: 9). ਰੱਬੀ ਡੇਵਿਡ ਵੁਲਪ ਲਿਖਦੇ ਹਨ ਕਿ "... ਪਿਆਰ ਸਿਰਫ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ... ਇਹ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ." ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "... ਪਿਆਰ ... ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਰਿਆ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਜੋ ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਸੋਨੋਮ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿਚ ਰੱਬ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਦਾ ਰੋਮਾਂਚਕ ਰੂਪਾਂਕ ਰੂਪਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ, ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਸਾਦੇ ਪਾਠ ਵਿਚ, ਇਕ ਪਿਆਰ ਦੇ ਗਾਣੇ ਵਾਂਗ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। 20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਰੱਬੀ ਏਲੀਅਹੁ ਏਲੀਏਜ਼ਰ ਡੈਸਲਰ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਯਹੂਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਪਿਆਰ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਵਜੋਂ "ਲੈਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਦੇਣਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਈਸਾਈ ਧਰਮ 
ਈਸਾਈ ਸਮਝ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ ਰੱਬ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਦਮੀ ਅਤੇ ਔਰਤ ਦਾ ਪਿਆਰ ਯੂਨਾਨ ਵਿੱਚ ਈਰੋਸ — ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਨਿਰਸੁਆਰਥ ਪਿਆਰ (ਅਗੇਪੇ), ਅਕਸਰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ "ਉਤਰਦੇ" ਅਤੇ "ਚੜ੍ਹਦੇ" ਪਿਆਰ ਦੇ ਉਲਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਆਖਰਕਾਰ ਇਕੋ ਚੀਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

"ਪਿਆਰ" ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯੂਨਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਹਨ ਜੋ ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਚੀਅਨ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

 ਅਗੇਪ: ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਵਿੱਚ, ਅਗਪਾ ਚੈਰੀਟੇਬਲ, ਨਿਰਸਵਾਰਥ, ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਤ ਰਹਿਤ ਹੈ. ਇਹ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਿਆਈ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਰੱਬ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਮਸੀਹੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।

 ਫਿਲੀਓ: ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਵਿਚ ਵੀ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਫਿਲੀਓ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖਾ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਹੈ ਜੋ ਅਨੰਦਦਾਇਕ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ "ਭਰਾ ਪਿਆਰ" ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

 ਯੂਨਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਲਈ ਦੋ ਹੋਰ ਸ਼ਬਦ, ਈਰੋਸ (ਜਿਨਸੀ ਪਿਆਰ) ਅਤੇ ਸਟਾਰਜ (ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦਾ ਪਿਆਰ) ਕਦੇ ਵੀ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ।

ਈਸਾਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦਿਲ, ਦਿਮਾਗ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੱਬ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਆਂ Loveੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਦੋ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ. ਸੇਂਟ ਇਗਸਟੀਨ ਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੰਖੇਪ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਲਿਖਿਆ "ਰੱਬ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।"

ਰਸੂਲ ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸਭ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਗੁਣ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ. 1 ਕੁਰਿੰਥੁਸ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਾਵਿਕ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਿਆਂ ਉਸਨੇ ਲਿਖਿਆ, "ਪਿਆਰ ਸਬਰ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਦਿਆਲੂ ਹੈ। ਇਹ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸ਼ੇਖੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ, ਮਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਕਠੋਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਸਵੈ-ਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਹ ਗਲਤੀਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਰਿਕਾਰਡ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਪਿਆਰ ਬੁਰਾਈ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਬਲਕਿ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। "

ਯੂਹੰਨਾ ਰਸੂਲ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, "ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਇੱਕਲੌਤਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇ ਉਹ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ ਪਰ ਉਹ ਸਦੀਪਕ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਭੇਜਿਆ, ਪਰੰਤੂ ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ। " ਜੌਨ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਲਿਖਿਆ, "ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰੋ, ਆਓ ਆਪਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰੀਏ ਕਿਉਂਕਿ ਰੱਬ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਜਿਹੜਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦਾ ਬੱਚਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਰੱਬ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਉਹ ਰੱਬ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਰੱਬ ਪਿਆਰ ਹੈ।"

ਸੇਂਟ ਇਗਸਟੀਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਅੰਤਰ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਸੇਂਟ ਇਗਸਟੀਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਾਸਨਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਮੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਭਾਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।" ਆਖਰਕਾਰ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੇਂਟ ਇਗਸਟੀਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਕੋ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਹ ਰੱਬ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਸਿਰਫ "ਈਰਖਾ, ਸ਼ੱਕ, ਡਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਝਗੜੇ" ਵਰਗੇ ਖਾਮੀਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੇਂਟ ਇਗਸਟੀਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ "ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਹੈ।" 

ਇਗਸਟੀਨ ਮੱਤੀ 22 ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਦੇ ਦੋਹਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਈਸਾਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਦਿਲ ਵਜੋਂ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਈਸਾਈ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਗਸਟੀਨ ਪਿਆਰ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਵਰਤੋਂ ਅਤੇ ਅਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੰਨਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ  ਡਿਕ੍ਰਟੀਨਾ ਕ੍ਰਿਸਟੀਆਨਾ ਦੀ ਕਿਤਾਬ I ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ।

ਈਸਾਈ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰੱਬ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸਰੋਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਨਸਾਨਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਵਿਚ ਝਲਕਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਚਨ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੀ ਐਸ ਲੂਵਿਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ 'ਦਿ ਫੋਰ ਲਵਜ਼' ਲਿਖੀ। ਬੇਨੇਡਿਕਟ XVI ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਵਿਆਪੀ ਰੱਬ ਦਾ ਨਾਮ ਪਿਆਰ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਹੜਾ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ (ਅਗੇਪੇ) ਅਤੇ ਚਿੰਤਨ (ਈਰੋਸ) ਵਿਚ ਰੱਬ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਦੁਆਰਾ. ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਆਰ ਦੀ ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਲਕੱਤਾ ਦੀ ਟੇਰੇਸਾ ਅਤੇ ਧੰਨ ਵਰਜਿਨ ਮਰੀਅਮ ਅਤੇ ਇਹ ਉਹ ਦਿਸ਼ਾ ਹੈ ਜੋ ਈਸਾਈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੱਬ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਪੋਪ ਫ੍ਰਾਂਸਿਸ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ "ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਦੇਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ ਉਹ ਸਾਡਾ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੱਬ ਦੁਆਰਾ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ।" ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਪੋਪ ਫ੍ਰਾਂਸਿਸ ਲਈ, ਇਕ ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਵਿਚ, "ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ... ਸਾਡੀ ਸਰਗਰਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਇਹ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿਚਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ, ਅਤੇ ਸਰੋਤ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਹੈ: ਰੱਬ।"

ਈਸਾਈ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸੇਂਟ ਥਾਮਸ ਏਕਿਨਸ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਿਹਾਰਕ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ "ਦੂਜੇ ਦੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ" ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਫਲ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ ਸੀ. ਇਹ ਮਸੀਹੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਥਾਮਸ ਏਕਿਨਸ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਮਸੀਹੀ ਪਿਆਰ ਦੂਸਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਸਫ਼ਲ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਚੰਗੇ ਇਨਸਾਨ ਬਣਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿਚ, ਮੱਤੀ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਇੰਜੀਲ ਵਿਚ ਯਿਸੂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ:

“ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, 'ਆਪਣੇ ਗੁਆਂਢੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖੋ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੋ ਜਿਹੜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਤਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੱਚੇ ਹੋਵੋ। ਬੁਰਾਈਆਂ ਅਤੇ ਚੰਗਿਆਈਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਕੁਧਰਮੀਆਂ ਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇਗਾ? ਕੀ ਟੈਕਸ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ? ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ , ਤੁਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਕੀ ਮੂਰਤੀਆਂ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ? ਇਸ ਲਈ ਸੰਪੂਰਣ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਰਗੀ ਪਿਤਾ ਸੰਪੂਰਣ ਹੈ।"

ਮੁਆਫੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਨਾ ਭੁੱਲੋ, ਮਸੀਹ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਭਚਾਰੀ ਰਤ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਪੱਥਰ ਮਾਰਨਗੇ। ਦੁਸ਼ਟ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ। ਮੂਸਾ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਬਿਵਸਥਾ ਸਾਰ 22: 22-24 ਨੂੰ ਮੰਨਦੀ ਹੈ, "ਜੇ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਏ ਪਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਪਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਆਦਮੀ ਅਤੇ ਔਰਤ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਸਰਾਇਲ ਦੀ ਬੁਰਾਈ: ਜੇ ਕੋਈ ਕੁਆਰੀ ਔਰਤ ਕਿਸੇ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਲੇਟਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਵੋਗੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟੋਗੇ। ਉਸ ਮੁਟਿਆਰ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਦਮੀ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਆਂਢੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ। "

ਟਰਟੂਲੀਅਨ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ: “ਸਾਡੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ, ਅਸਾਧਾਰਣ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਣ ਭਲਿਆਈ ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਇਕ ਆਮ ਵਰਤਾਰਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਮਸੀਹੀਆਂ ਵਿਚ।

ਇਸਲਾਮ 

ਪਿਆਰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਇਸਲਾਮੀ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨੂੰ ਸਰਵ ਵਿਆਪਕ ਭਾਈਚਾਰਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰਿਆਂ ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰੱਬ (ਅੱਲ੍ਹਾ) ਦੇ 99 ਨਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਲ-ਵਦੂਦ ਜਾਂ “ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ” ਨਾਮ ਹੈ ਜੋ ਸੂਰਾ (ਕੁਰਾਨ 11:90) ਅਤੇ ਸੂਰਾ (ਕੁਰਾਨ 85:14) ਵਿਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਕੁਰਾਨ ਦੇ ਹਰ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿਚ ਅਰੂ-ਰਹਿਮਾਨ ਅਤੇ ਅਰ-ਰਹੀਮ, ਜਾਂ “ਸਭ ਤੋਂ ਦਿਆਲੂ” ਅਤੇ “ਸਭ ਤੋਂ ਦਿਆਲੂ” ਵਜੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਰੱਬ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਿਆਲੂ ਅਤੇ ਦਿਆਲੂ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕੁਰਾਨ ਰੱਬ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ "ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਦਿਆਲੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।"

ਕੁਰਾਨ ਮੁਸਲਮਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਲੂਕ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਤਾਇਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੀਰ ਜਾਂ "ਡੂੰਘੀ ਦਿਆਲਤਾ" ਨਾਲ ਸਤਾਇਆ ਹੈ। ਬਿਰਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੁਰਾਨ ਦੁਆਰਾ ਉਹਨਾਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਦਿਆਲਤਾ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਇਸ਼ਕ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਪਿਆਰ, ਇਸਲਾਮੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿਚ ਸੂਫੀਵਾਦ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਹੈ। ਸੂਫੀਵਾਦ ਦੇ ਪ੍ਰੈਕਟੀਸ਼ਨਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿਆਰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿਚ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਤੱਤ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ। ਰੱਬ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰ "ਵੇਖਦਾ" ਹੈ. ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਰੱਬ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਹੈ, ਸੂਫੀਵਾਦ ਦਾ ਸਕੂਲ ਪ੍ਰਤੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬਦਸੂਰਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਸੂਫੀਵਾਦ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਪਿਆਰ ਦਾ ਧਰਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਫੀਵਾਦ ਵਿਚ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਪਿਆਰੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਖੀਰਲੇ ਸ਼ਬਦ ਅਕਸਰ ਸੂਫੀ ਕਵਿਤਾ ਵਿਚ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਫੀਵਾਦ ਦਾ ਇਕ ਆਮ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਮਨੁੱਖਤਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਸੂਫੀਵਾਦ ਦੇ ਸੰਤ ਆਪਣੇ ਰੱਬ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਾਰਨ "ਸ਼ਰਾਬੀ" ਹੋਣ ਲਈ ਬਦਨਾਮ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਸੂਫੀ ਕਵਿਤਾ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਵਿਚ ਵਾਈਨ ਦਾ ਨਿਰੰਤਰ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਭਾਰਤੀ

ਬੁੱਧ ਧਰਮ 
ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿਚ, ਕਾਮ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ, ਜਿਨਸੀ ਪਿਆਰ ਹੈ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੁਆਰਥੀ ਹੈ। ਕਰੂ ਦਇਆ ਅਤੇ ਰਹਿਮ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਪੂਰਕ ਹੈ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਲੈਣ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਅਡੇਵੀਆ ਅਤੇ ਮੈਟਾ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਿਆਰ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਤ ਹੈ ਅਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਸਵੈ-ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ। ਇਹ ਸਧਾਰਣ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਗਾਵ ਅਤੇ ਸੈਕਸ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਸਵੈ-ਹਿੱਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿਚ ਇਹ ਨਿਰਲੇਪਤਾ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਨਿਰਸਵਾਰਥ ਰੁਚੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਮਹਾਯਾਨ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿਚ ਬੋਧਸਤਵ ਆਦਰਸ਼ ਵਿਚ ਇਕ ਦੁਖੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਪੂਰਨ ਤਿਆਗ ਕਰਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਬੋਧੀਸਤਵ ਦਾ ਰਸਤਾ ਅਪਣਾਉਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਭਾਵੁਕ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਨਿਰਸਵਾਰਥ, ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਪਿਆਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਵਿਚਾਰ।

ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ 

ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਵਿਚ, ਕਾਮ ਅਨੰਦਦਾਇਕ, ਜਿਨਸੀ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਕਾਮਦੇਵਾ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ. ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੰਦੂ ਸਕੂਲਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਤੀਜਾ ਅੰਤ ਹੈ (ਕਾਮਾ). ਕਾਮਦੇਵਾ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਗੰਨੇ ਦੀ ਕਮਾਨ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਤੋਤੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਬਸੰਤ, ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਕਾਮੇਦੇਵਾ ਅਤੇ ਰਤੀ ਦੀਆਂ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕਰਨਾਟਕ ਦੇ ਬੇਲੂਰ ਵਿਖੇ ਚੇਨਕੇਕਸ਼ਵ ਮੰਦਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਦੇਖੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ. ਮਾੜਾ ਕਾਮ ਦਾ ਇਕ ਹੋਰ ਨਾਮ ਹੈ।

ਕਾਮ ਦੇ ਉਲਟ, ਪ੍ਰੇਮਾ - ਜਾਂ ਪ੍ਰੀਮ - ਉੱਚੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ. ਕਰੁਣਾ ਦਇਆ ਅਤੇ ਰਹਿਮ ਹੈ, ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਭਕਤਿ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਸਰਵਉੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮਪੂਰਣ ਭਗਤੀ"। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਭਗਤ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਭਗਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਹਿੰਦੂ ਲੇਖਕਾਂ, ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕਾਂ ਨੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਨੌਂ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀਦਾਸ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਹਨ। ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਰਚਨਾ ਨਾਰਦਾ ਭਗਤੀ ਸੂਤਰ, ਇੱਕ ਅਣਜਾਣ ਲੇਖਕ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ ਪਿਆਰ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਦੇ ਕੁਝ ਵੈਸ਼ਨਵ ਸੰਪਰਦਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਰੱਬ ਨੂੰ ਪਿਆਰ, ਅਣ-ਸ਼ਰਤ ਅਤੇ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਟੀਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਗੌਡੀਆ ਵੈਸ਼ਨਵ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਰਵਉੱਤਮ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਲਵ ਫਾਰ ਗੌਡਹੈੱਡ (ਪ੍ਰੇਮਾ) ਨੂੰ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ: ਸੰਭੋਗ ਅਤੇ ਵਿਪਰਾਲੰਭ (ਇਕਜੁੱਟ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ) - ਦੂਸਰੇ ਵਿਰੋਧੀ।

ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇੱਕ ਤੀਬਰ ਲਾਲਸਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਅਨੰਦ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਗੌਡੀਆ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਪ੍ਰੇਮਾ (ਭਗਵਾਨ ਲਈ ਪਿਆਰ) ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਫਿਰ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਪਦਾਰਥਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ. ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਾਇਆ-ਪ੍ਰੇਮਾ ਇਕ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਫਿਰ ਵੀ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵਿੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਹੰਕਾਰ, ਧਾਰਮਿਕ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ. ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਪ੍ਰੇਮਾ ਨੂੰ ਇਕ ਅਨੌਖਾ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਅਤੇ ਅਨੰਦ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਣਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਕਪੂਰਥਕ ਲੜਕੀ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਗੌਡੀਆ ਵੈਸ਼ਨਵ ਦੁਆਰਾ ਰੱਬ ਦੇ ਪਿਆਰ ਲਈ ਸਰਵਉੱਚ ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਰਬੋਤਮ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੈ. ਉਸਦੀ ਪਿਆਰ ਦੀ ਉਦਾਹਰਣ ਨੂੰ ਪਦਾਰਥਕ ਖੇਤਰ ਦੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਵਾਰਥੀ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਲਾਲਸਾ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਦਾਰਥਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਰਾਧਾ (ਸਰਵਉੱਚ ਪ੍ਰੇਮੀ) ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ (ਪਰਮਾਤਮਾ ਜੋ ਸਰਬੋਤਮ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ) ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਸੀ ਪਿਆਰ, ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਗੀਤਾ ਗੋਵਿੰਦਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਭਗਤ ਸ਼ੁੱਧੋਧਿਆ ਵਰਗੀਆਂ ਕਈ ਕਾਵਿਕ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ।

ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭਗਤੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿਚ, ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭਗਤੀ-ਪਿਆਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪ੍ਰੇਮ ਉਪਜਾਇਆ), ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਨਾ ਹੀ ਵਧੇਰੇ ਅਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਪਦਾਰਥਕ ਗੰਦਗੀ ਤੋਂ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਪ੍ਰੇਮਾ ਅਸਵਦਾ ਹੈਲੇ, ਭਾਵ ਨਾਸਾ ਪੇਆ). ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਦਾਰਥਕ ਗੰਦਗੀ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਅੰਤਮ ਰਸਤਾ ਹੈ. ਇਸ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿਚ, ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲੋਂ ਘਟੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਇਕ ਅਨੁਸਾਰੀ ਉਪ-ਉਤਪਾਦ. ਰੱਬ ਲਈ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਣਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਨਜ਼ਰੀਆ

ਆਜ਼ਾਦ ਪਿਆਰ 
"ਅਜ਼ਾਦ ਪਿਆਰ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸਮਾਜਿਕ ਲਹਿਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਾਜਿਕ ਬੰਧਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਜ਼ਾਦ ਪਿਆਰ  ਲਹਿਰ ਦਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਟੀਚਾ ਰਾਜ ਨੂੰ ਜਿਨਸੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਜਿਵੇਂ ਵਿਆਹ, ਜਨਮ ਨਿਯੰਤਰਣ ਅਤੇ ਵਿਭਚਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਨਾ ਸੀ. ਇਸ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਮੁੱਦੇ ਸ਼ਾਮਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਸਨ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ।

19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਕਿ ਵਿਆਹ “ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ” ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਪਹਿਲੂ ਸੀ। ਮਿਡਲ-ਕਲਾਸ ਦੇ ਅਮਰੀਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਘਰ ਇੱਕ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰਤਾ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਲਿੰਗ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਦਾ ਇਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਜ਼ਾਦ ਪਿਆਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਵਜੋਂ ਭੜਕਾਇਆ।

ਸ਼ਬਦ "ਸੈਕਸ ਰੈਡੀਕਲ" ਦੀ ਵਰਤੋਂ "ਅਜ਼ਾਦ ਪ੍ਰੇਮੀ" ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਵਕੀਲਾਂ ਦੇ ਦੋ ਪੱਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸਨ: ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਵਿਚ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਜਿਨਸੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਅਤੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰਨ ਦਾ ਉਹ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਾਰੀਵਾਦ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵੀ ਹਨ।

ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਨਜ਼ਰੀਆ 

ਪਿਆਰ ਦਾ ਫ਼ਲਸਫ਼ਾ ਸਮਾਜਿਕ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਖੇਤਰ ਹੈ ਜੋ ਪਿਆਰ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਜਾਂਚ ਵਿਚ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਨਿੱਜੀ ਪਿਆਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫਰਕ ਕਰਨ ਦੇ ਕਾਰਜ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਪਿਆਰ ਕੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕੀਮਤ ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਖੁਦਮੁਖਤਿਆਰੀ 'ਤੇ ਕੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸਿਧਾਂਤ ਪਿਆਰ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਕਾਲਪਨਿਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਦੱਸਣਾ ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜੇ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਵਿਵਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਜੋ ਪਿਆਰ ਦੀ ਹੋਂਦ ਦਾ ਲੇਖਾ ਜੋਖਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਸਿਧਾਂਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਿਹਤਮੰਦ ਵਿਵਹਾਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।ਵਿਕਾਸਵਾਦੀ ਸਿਧਾਂਤ ਜੋ ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿਆਰ ਕੁਦਰਤੀ ਚੋਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਰੂਹਾਨੀ ਸਿਧਾਂਤ ਜੋ ਉਦਾਹਰਣ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਰੱਬ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੋਹਫਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਸਿਧਾਂਤ ਜੋ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਇਕ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਰਹੱਸ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰਹੱਸਵਾਦੀ ਤਜ਼ਰਬੇ ਵਾਂਗ।

ਹਵਾਲੇ

ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ
ਵਲਵਲੇ