ਸਹਜਾ
ਸਹਜਾ ( Prakrit languages   Sanskrit   sahaja ) ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਭਾਰਤੀ ਅਤੇ ਤਿੱਬਤੀ ਬੋਧੀ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਸੁਭਾਵਕ ਗਿਆਨ। ਸਹਜ ਅਭਿਆਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੰਗਾਲ ਵਿੱਚ 8ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੌਰਾਨ ਸਹਿਜੀਆ ਸਿੱਧ ਕਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਆਨੰਦ ਕੂਮਾਰਸਵਾਮੀ ਇਸ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ "ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਆਖਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ", ਅਤੇ "ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪਦਾਰਥ, ਵਿਸ਼ੇ ਅਤੇ ਵਸਤੂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਦੀ ਮਾਨਤਾ" ਵਜੋਂ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, "ਫਿਰ ਕੋਈ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ, ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਜਾਂ ਸੰਵੇਦਨਾਤਮਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਜੀਵਤ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਬੇਕਾਰ ਹੈ।"

ਵ੍ਯੁਤਪਤੀ 
ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ [ਤਿੱਬਤੀ, ਜੋ ਕਿ ਇਸਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ] ਦਾ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਅਰਥ ਹੈ: 'ਇਕੱਠੇ ਜਾਂ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਮਾਂਦਰੂ, ਪੈਦਾਇਸ਼ੀ, ਖ਼ਾਨਦਾਨੀ, ਮੂਲ, ਕੁਦਰਤੀ (...ਜਨਮ ਦੁਆਰਾ, ਕੁਦਰਤ ਦੁਆਰਾ, ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ। . . )'। 

ਸ਼ਬਦ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, saḥ- ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ 'ਇਕੱਠੇ ਨਾਲ', ਅਤੇ ja ਮੂਲ jan ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ 'ਜਨਮ ਹੋਣਾ, ਪੈਦਾ ਹੋਣਾ, ਵਾਪਰਨਾ, ਵਾਪਰਨਾ'।  ਤਿੱਬਤੀ lhan cig tu skye ba ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਦਾ ਇੱਕ ਸਟੀਕ ਵਿਉਤਪਤੀ ਸਮਾਨ ਹੈ। Lhan cig ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ 'ਇਕੱਠੇ ਨਾਲ', ਅਤੇ skye ba ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ 'ਜਨਮ ਹੋਣਾ, ਪੈਦਾ ਹੋਣਾ, ਪੈਦਾ ਹੋਣਾ, ਪੈਦਾ ਹੋਣਾ'।   ਤਿੱਬਤੀ ਮੌਖਿਕ ਵਾਕਾਂਸ਼, ਨਾਂਵ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਹਵਾਲੇ 

ਭਗਤੀ ਲਹਿਰ