ਅਗਨੇਸ ਵਰਦਾ
Articles with hCards
ਅਗਨੇਸ ਵਰਦਾ ( French: [aɲɛs vaʁda] [ਆਨਿਅਸ ਵਰਦਾ]; ਜਨਮ ਅਰਲੇਟ ਵਰਦਾ, 30 ਮਈ 1928 – 29 ਮਾਰਚ 2019) ਇੱਕ ਬੈਲਜੀਅਮ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਫ੍ਰੈਂਚ ਫਿਲਮ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ, ਪਟਕਥਾ ਲੇਖਕ, ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ, ਅਤੇ ਕਲਾਕਾਰ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਮੋਹਰੀ ਕੰਮ 1950 ਅਤੇ 1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਫ੍ਰੈਂਚ ਨਿਊ ਵੇਵ ਫਿਲਮ ਅੰਦੋਲਨ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਕੇਂਦਰੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਫਿਲਮਾਂ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਯਥਾਰਥਵਾਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮੁੱਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਜਿਕ ਟਿੱਪਣੀਆਂ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਸਨ। 

ਵਰਦਾ ਦੇ ਕੰਮ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ (ਅਸਲ ਸਥਾਨ) ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਧੁਨੀ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਬਾਹਰ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਲੈਂਡਸਕੇਪਾਂ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤੇ ਸੈੱਟਾਂ ਅਤੇ ਪੇਂਟ ਕੀਤੇ ਬੈਕਡ੍ਰੌਪਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਫਿਲਮਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨ ਅਤੇ ਆਮ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਗੈਰ-ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਅਦਾਕਾਰਾਂ ਦੀ ਉਸਦੀ ਵਰਤੋਂ 1950 ਦੇ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਸਿਨੇਮਾ ਲਈ ਵੀ ਗੈਰ-ਰਵਾਇਤੀ ਸੀ। ਵਰਦਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫੀਚਰ ਫਿਲਮ ਲਾ ਪੁਆਇੰਟ ਕੋਰਟੇ (1955) ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਲੀਓ 5 ਤੋਂ 7 (1962), ਪਰ ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਫਿਲਮ, ਬਿਰਤਾਂਤਕ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ; ਵੈਗਾਬੋਂਡ (1985), ਅਤੇ ਕੁੰਗ ਫੂ ਮਾਸਟਰ (1988) ਸੀ। ਵਰਦਾ ਨੂੰ ਬਲੈਕ ਪੈਂਥਰਜ਼ (1968), ਦ ਗਲੇਨਰਜ਼ ਐਂਡ ਆਈ (2000), ਦ ਬੀਚਸ ਆਫ ਐਗਨਸ (2008), ਫੇਸ ਪਲੇਸਜ਼ (2017), ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਅੰਤਿਮ ਫਿਲਮ, ਐਗਨਸ ਦੁਆਰਾ ਵਰਦਾ ਵਰਗੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਲੇਖਕ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। (2019)।

ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਮਾਰਟਿਨ ਸਕੋਰਸੇਸ ਨੇ ਵਰਦਾ ਨੂੰ "ਸਿਨੇਮਾ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ" ਦੱਸਿਆ।  ਕਈ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵਿੱਚ, ਵਰਦਾ ਨੂੰ ਕਾਨ ਫਿਲਮ ਫੈਸਟੀਵਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਨਰੇਰੀ ਪਾਮ ਡੀ'ਓਰ, ਵੇਨਿਸ ਫਿਲਮ ਫੈਸਟੀਵਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੋਲਡਨ ਲਾਇਨ, ਇੱਕ ਅਕੈਡਮੀ ਆਨਰੇਰੀ ਅਵਾਰਡ, ਅਤੇ ਸਰਬੋਤਮ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਫੀਚਰ ਲਈ ਅਕੈਡਮੀ ਅਵਾਰਡ ਲਈ ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਨਰੇਰੀ ਆਸਕਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਮਹਿਲਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਸੀ।

ਅਰੰਭ ਦਾ ਜੀਵਨ 
ਵਰਦਾ ਦਾ ਜਨਮ 30 ਮਈ 1928 ਨੂੰ ਆਈਕਸਲੇਸ, ਬ੍ਰਸੇਲਜ਼, ਬੈਲਜੀਅਮ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸਟੀਅਨ (ਨੀ ਪਾਸਕੇਟ) ਅਤੇ ਯੂਜੀਨ ਜੀਨ ਵਰਦਾ, ਇੱਕ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ ਸੀ।  ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਸੇਟ, ਫਰਾਂਸ ਤੋਂ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਗ੍ਰੀਕ ਸ਼ਰਨਾਰਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਏਸ਼ੀਆ ਮਾਈਨਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਸਨ। ਉਹ ਪੰਜ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੀਜੀ ਸੀ। ਵਰਦਾ ਨੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ 18 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਨਾਮ ਬਦਲ ਕੇ ਐਗਨਸ [ਆਨਿਅਸ] ਰੱਖ ਲਿਆ। ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸੇਟ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਿਸ਼ਤੀ ਰਹੀ 'ਤੇ ਉਸੇ ਦੁਰਾਨ ਵਰਦਾ ਨੇ ਲਾਇਸੀ ਏਟ ਕਾਲਜ ਵਿਕਟਰ-ਡੁਰਯੂ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸੋਰਬੋਨ ਤੋਂ ਸਾਹਿਤ ਅਤੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਚਲਰ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।  ਉਸਨੇ ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਬਦੀਲੀ ਨੂੰ "ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੁਖਦਾਈ" ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਜਿਸਨੇ ਉਸਨੂੰ "ਇਸ ਸਲੇਟੀ, ਅਣਮਨੁੱਖੀ, ਉਦਾਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਦੀ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਯਾਦ ਦਿੱਤੀ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਸੋਰਬੋਨ ਵਿਖੇ ਕਲਾਸਾਂ ਨੂੰ "ਮੂਰਖ, ਪੁਰਾਤਨ, ਅਮੂਰਤ, [ਅਤੇ] ਉਸ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਲਈ ਘਿਣਾਉਣੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਣਉਚਿਤ" ਦੱਸਿਆ।

ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫੀ ਕਰੀਅਰ 
ਵਰਦਾ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਇੱਕ ਅਜਾਇਬ ਘਰ ਕਿਉਰੇਟਰ ਬਣਨ ਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਏਕੋਲੇ ਡੂ ਲੂਵਰੇ ਵਿੱਚ ਕਲਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ,  ਪਰ ਇਸਦੀ ਬਜਾਏ ਵੌਗੀਰਡ ਸਕੂਲ ਆਫ਼ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫੀ ਵਿੱਚ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫੀ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।  ਉਸਨੇ ਲੈਫਟ ਬੈਂਕ ਸਿਨੇਮਾ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਨਿਊ ਵੇਵ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਸਟਿਲ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਿਕ ਅਤੇ ਸਿਨੇਮੈਟਿਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਤਰਲ ਆਪਸੀ ਸਬੰਧ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ: "ਮੈਂ ਫੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚਦੀ ਹਾਂ ਜਾਂ ਮੈਂ ਫਿਲਮਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹਾਂ। ਜਾਂ ਮੈਂ ਫੋਟੋਆਂ ਵਿੱਚ ਫਿਲਮਾਂ ਪਾਉਂਦੀ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਫੋਟੋਆਂ।"  

ਵਰਦਾ ਨੇ ਸਟਿਲ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫੀ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕਰ ਦੀ ਹੈ: "ਮੈਂ ਪੈਸੇ ਕਮਾਉਣ ਲਈ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਆਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਮੂਲੀ ਫੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫੀ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਜੀਵਨ ਕਮਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ 'ਰਚਨਾਵਾਂ' ਕਿਹਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਰਿਹੀ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਰਚਨਾ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ ਰਿਹੀ ਸੀ।"  1951 ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਦੋਸਤ ਜੀਨ ਵਿਲਰ ਨੇ 'ਥੀਏਟਰ ਨੈਸ਼ਨਲ ਪਾਪੂਲਰ' ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਵਰਦਾ ਨੂੰ ਇਸਦਾ ਅਧਿਕਾਰਤ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਨੇ ਐਵੀਗਨਨ ਦੇ ਥੀਏਟਰ ਫੈਸਟੀਵਲ ਲਈ ਸਟੇਜ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।  ਉਸਨੇ 1951 ਤੋਂ 1961 ਤੱਕ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਲਈ 'ਥੀਏਟਰ ਨੈਸ਼ਨਲ ਪਾਪੂਲਰ' ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਉਸਦੀ ਸਾਖ ਵਧੀ ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਉਸਨੇ ਪੂਰੇ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਫੋਟੋ-ਜਰਨਲਿਸਟ ਦੀਆਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ। 

ਵਰਦਾ ਦੀ ਸਥਿਰ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫੀ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅਗਲੀਆਂ ਮੋਸ਼ਨ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ।  ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ: "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਫਿਲਮ, ਲਾ ਪੁਆਇੰਟ ਕੋਰਟੇ ਬਣਾਈ — ਬਿਨਾਂ ਤਜਰਬੇ ਦੇ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸਹਾਇਕ ਦੇ, ਫਿਲਮ ਸਕੂਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ — ਮੈਂ ਹਰ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਦੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਲਈਆਂ ਜੋ ਮੈਂ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਫੋਟੋਆਂ ਜੋ ਲਗਭਗ ਸ਼ਾਟਸ ਲਈ ਮਾਡਲ ਹਨ। . ਅਤੇ ਮੈਂ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫੀ ਦੇ ਇਕਲੌਤੇ ਤਜ਼ਰਬੇ ਨਾਲ ਫਿਲਮਾਂ ਬਣਾਉਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਮਤਲਬ ਕਿ ਕੈਮਰਾ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਣਾ ਹੈ, ਕਿੰਨੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ, ਕਿਸ ਲੈਂਸ ਨਾਲ ਅਤੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਨਾਲ?"

ਉਸਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਉਦਾਹਰਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ:ਮੈਂ 1982 ਵਿੱਚ ਯੂਲੀਸਸ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਕਿ 1954 ਵਿੱਚ ਖਿੱਚੀ ਗਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਫੋਟੋ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਉਸੇ ਬੇਲੋਜ਼ ਕੈਮਰੇ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਯੂਲੀਸਸ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, 'ਮੈਂ ਚਿੱਤਰ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਦੇਖਦੀ ਸੀ।' ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਇੱਕ ਬੱਕਰੀ ਦੀ ਇੱਕ ਤਸਵੀਰ ਹੈ, ਇੱਕ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਤਾਰਾਮੰਡਲ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਇਹ ਫੋਟੋ ਦਾ ਮੂਲ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਕੈਮਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਚਿੱਤਰ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਫਰੇਮ ਕਰੋਗੇ, ਇਸਲਈ ਮੈਂ ਕੈਮਰੇ ਰਾਹੀਂ ਬ੍ਰੈਸਾਈ (ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ) ਨੂੰ ਚਿੱਤਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਵਾਚਿਆ/ਦੇਖਿਆ। 2010 ਵਿੱਚ, ਵਰਦਾ ਗੈਲਰੀ ਨਥਾਲੀ ਓਬਾਡੀਆ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈ।

ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਣ ਕੈਰੀਅਰ 
ਵਰਦਾ ਦਾ ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਣ ਕੈਰੀਅਰ ਫ੍ਰੈਂਚ ਨਿਊ ਵੇਵ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਅੰਦੋਲਨ ਲਈ ਖਾਸ ਉਸ ਵਜੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੱਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।  ਇੱਕ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਰਦਾ ਨੇ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਲਈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਮਾਧਿਅਮ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਅਤੇ 25 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ 20 ਫਿਲਮਾਂ ਦੇਖ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਸਕ੍ਰੀਨਪਲੇਅ ਲਿਖਿਆ ਸੀ "ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਕਿਤਾਬ ਲਿਖਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਲਿਖਣਾ ਖਤਮ ਕਰ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ: 'ਮੈਂ ਉਸ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਨੂੰ ਸ਼ੂਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹਾਂਗੀ,' ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸਹਿਯੋਗੀ ਬਣਾਇਆ।" ਉਸ ਨੂੰ ਫ਼ਿਲਮ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਔਖੀ ਲੱਗੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨੇ ਨਾਵਲ ਲਿਖਣ ਵਾਂਗ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਪਹੁੰਚ ਸੁਭਾਵਕ ਅਤੇ ਨਾਰੀਤਵ ਸੀ। ਦ ਬੀਲੀਵਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਿੱਚ, ਵਰਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਜਾਂ ਕਲਾਸੀਕਲ ਮਿਆਰਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ( ਲਾ ਪੁਆਇੰਟ ਕੋਰਟੇ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ) ਉਸ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਫਿਲਮਾਂ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।

ਲਾ ਪੁਆਇੰਟ ਕੋਰਟ (1954) 
ਵਰਦਾ ਨੂੰ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫੀ ਪਸੰਦ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਦਿਨ ਬਿਤਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਛੋਟੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਫਿਸ਼ਿੰਗ ਕਸਬੇ ਲਾ ਪੁਆਇੰਟ ਕੋਰਟੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਬੀਮਾਰ ਦੋਸਤ ਲਈ ਫਿਲਮਾਂਕਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਵਰਦਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੁਦ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਫਿਲਮ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 1954 ਵਿੱਚ, ਵਰਦਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫਿਲਮ, ਲਾ ਪੁਆਇੰਟ ਕੋਰਟ, ਇੱਕ ਨਾਖੁਸ਼ ਜੋੜੇ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਮੱਛੀਆਂ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੁਆਰਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਫਿਲਮ ਫ੍ਰੈਂਚ ਨਿਊ ਵੇਵ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀਗਤ ਪੂਰਵਗਾਮੀ ਹੈ।  ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਰਦਾ ਗੈਸਟਨ ਬੈਚਲਰਡ ਦੇ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸੋਰਬੋਨ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਸੀ। "ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ 'ਕਲਪਨਾ ਡੇਸ ਮੈਟੀਰੇਸ' ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਿਧਾਂਤ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਖਾਸ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਪਦਾਰਥਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਨੋਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਠੋਸ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੇ ਸਨ।" ਇਹ ਵਿਚਾਰ La Pointe Courte ਵਿੱਚ ਪਾਤਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਸਟੀਲ ਵਰਗੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਦੁਆਰਾ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਚਰਿੱਤਰ ਅਮੂਰਤਤਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਵਰਦਾ ਨੇ ਦੋ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਅਦਾਕਾਰਾਂ, ਸਿਲਵੀਆ ਮੋਨਫੋਰਟ ਅਤੇ ਫਿਲਿਪ ਨੋਇਰੇਟ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ, ਲਾ ਪੁਆਇੰਟ ਕੋਰਟੇ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੱਕ ਯਥਾਰਥਵਾਦੀ ਤੱਤ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਓਰੀਅਲਵਾਦ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਇੱਕ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਸੁਹਜ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਰਦਾ ਆਪਣੀਆਂ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਲਪਨਿਕ ਅਤੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਇਸ ਸੁਮੇਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। 

ਫਿਲਮ ਦਾ ਸੰਪਾਦਨ ਵਰਦਾ ਦੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਸਾਥੀ "ਲੇਫਟ ਬੈਂਕ" ਫਿਲਮ ਦੇ ਨਿਰਮਾਤਾ ਐਲੇਨ ਰੇਸਨੇਸ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਇਸ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਝਿਜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ "ਲਗਭਗ ਉਹ ਫਿਲਮ ਸੀ ਜੋ ਉਹ ਖੁਦ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ" ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਬਣਤਰ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫ਼ਿਲ੍ਮ ਹੀਰੋਸ਼ੀਮਾ ਮੋਨ ਅਮੋਰ ਵਰਗੀ ਸੀ। (1959)। ਵਰਦਾ ਦੇ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਫਿਲਮ ਦਾ ਸੰਪਾਦਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਰੇਸਨੇਇਸ ਫਿਲਮ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਲੁਚੀਨੋ ਵਿਸਕੋਂਟੀ, ਮਾਈਕਲਐਂਜਲੋ ਐਂਟੋਨੀਓਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਸੀ "ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਇੰਨਾ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਸਿਨੇਮੇਥੇਕ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਉਹ ਕਿਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।" ਰੇਸਨੇਸ ਅਤੇ ਵਰਦਾ ਉਮਰ ਭਰ ਦੇ ਦੋਸਤ ਬਣੇ ਰਹੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਰੇਸਨੇਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ "ਬਿੱਲੀਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ" ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਂਝਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।  ਕਾਹੀਅਰਸ ਡੂ ਸਿਨੇਮਾ ਦੁਆਰਾ ਫਿਲਮ ਦੀ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ: ਆਂਡਰੇ ਬਾਜ਼ਿਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸ਼ੈਲੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਨੇਮਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦੁਰਲੱਭ ਹੈ, ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਜੋ ਸਿਰਫ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਲੇਖਕ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬਾਹਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਦੇ।"  ਫ੍ਰੈਂਕੋਇਸ ਟਰੂਫੌਟ ਨੇ ਇਸਨੂੰ "ਇੱਕ ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਕੰਮ, ਅਭਿਲਾਸ਼ੀ, ਇਮਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ" ਕਿਹਾ।  ਵਰਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਫਿਲਮ "ਤੋਪ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਹਿੱਟ ਹੋਈ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਔਰਤ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਬਣਨ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਸਹਾਇਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਾਲ ਬਿਤਾਉਣੇ ਪਏ ਸਨ।" [ <span title="The text near this tag needs a citation. (April 2019)">ਇਸ ਹਵਾਲੇ ਲਈ ਹਵਾਲੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ</span> ] ਪਰ ਫਿਲਮ ਵਿੱਤੀ ਅਸਫਲ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਵਰਦਾ ਨੇ ਅਗਲੇ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਿਰਫ ਛੋਟੀਆਂ ਫਿਲਮਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। 

ਵਰਦਾ ਨੂੰ ਫ੍ਰੈਂਚ ਨਿਊ ਵੇਵ ਦੀ ਦਾਦੀ ਅਤੇ ਮਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲਾ ਪੁਆਇੰਟ ਕੋਰਟੇ ਨੂੰ ਅਣਅਧਿਕਾਰਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਰ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫਿਲਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।  ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਕਈਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੀ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੁੱਦਿਆਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਸੱਤਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਖਾਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ "ਬਾਗ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਿਲਚਸਪੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਲੜਦੇ ਹਨ"।

ਕਲੀਓ 5 ਤੋਂ 7 (1961) 
ਲਾ ਪੁਆਇੰਟ ਕੋਰਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਰਦਾ ਨੇ ਕਈ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਲਘੂ ਫਿਲਮਾਂ ਬਣਾਈਆਂ; ਦੋ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਫ੍ਰੈਂਚ ਟੂਰਿਸਟ ਦਫਤਰ ਦੁਆਰਾ ਪੈਸੇ ਲਾਏ ਗਏ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਦਾ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਲ'ਓਪੇਰਾ-ਮੌਫੇ, ਰੂਏ ਮੌਫੇਟਾਰਡ ਸਟ੍ਰੀਟ ਮਾਰਕੀਟ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਹੈ ਜਿਸਨੇ 1958 ਦੇ ਬ੍ਰਸੇਲਜ਼ ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਫਿਲਮ ਫੈਸਟੀਵਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ। 

5 ਤੋਂ 7 ਤੱਕ ਕਲੀਓ ਦੋ ਅਸਾਧਾਰਨ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੌਪ ਗਾਇਕ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕ ਤਾਜ਼ਾ ਬਾਇਓਪਸੀ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਫਿਲਮ ਸਤਹੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਬਾਰੇ ਹੈ ਜੋ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦਰ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਰਦਾ ਲਈ ਇੱਕ ਆਮ ਟ੍ਰੋਪ ਹੈ।  ਡੂੰਘੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, 5 ਤੋਂ 7 ਤੱਕ ਕਲੀਓ ਨੇ ਕਲੀਓ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਦੇ ਕੇ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਨਮੂਨੇ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਲੀਓ ਦੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ "ਦੇਖਣ-ਦੇਖਣ" ਗੁਣਾਂ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੱਪੜੇ ਜਾਂ ਵਿੱਗ) ਨੂੰ ਉਤਾਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੈਲੀਗਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, 5 ਤੋਂ 7 ਤੱਕ ਕਲੀਓ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਗਲਪ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲਾ ਪੁਆਇੰਟ ਕੋਰਟੇ ਸੀ। ਇਹ ਫਿਲਮ ਡਾਈਜੇਟਿਕ ਐਕਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਾਮ 5 ਤੋਂ 7 ਵਜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸਦਾ ਰਨ-ਟਾਈਮ 89 ਮਿੰਟ ਹੈ।

ਸਿਨੇ-ਟਾਮਾਰਿਸ (1977) 
1977 ਵਿੱਚ, ਵਰਦਾ ਨੇ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਅਤੇ ਸੰਪਾਦਨ ਉੱਤੇ ਵਧੇਰੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਰੱਖਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਖੁਦ ਦੀ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਕੰਪਨੀ, ਸਿਨੇ-ਟੈਮਾਰਿਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ।  2013 ਵਿੱਚ, ਲਾਸ ਏਂਜਲਸ ਕਾਉਂਟੀ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਆਫ਼ ਆਰਟ ਨੇ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਵਰਦਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅਮਰੀਕੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ, ਐਗਨਸ ਵਰਦਾ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਕਈ ਤਸਵੀਰਾਂ ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਫਿਲਮਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਅਤੇ 1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਲਾਸ ਏਂਜਲਸ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਏ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੀ।

ਵੈਗਾਬੋਂਡ (1985)

ਜੈਕੋਟ ਡੀ ਨੈਂਟਸ (1991)

ਦਿ ਗਲੇਨਰਜ਼ ਐਂਡ ਆਈ (2000)

ਫੇਸ ਪਲੇਸ (2017)

ਸ਼ੈਲੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ

ਫ੍ਰੈਂਚ ਨਿਊ ਵੇਵ ਵਿੱਚ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ

ਇੱਕ ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾ ਵਜੋਂ

ਨਿੱਜੀ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਮੌਤ

ਅਵਾਰਡ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ 

ਵਰਦਾ 2005 ਵਿੱਚ ਕਾਨਸ ਫਿਲਮ ਫੈਸਟੀਵਲ ਵਿੱਚ ਜਿਊਰੀ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਸੀ ਅਤੇ 1983 ਵਿੱਚ ਵੇਨਿਸ ਫਿਲਮ ਫੈਸਟੀਵਲ ਵਿੱਚ ਜਿਊਰੀ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਸੀ।   2002 ਵਿੱਚ ਉਹ ਫ੍ਰੈਂਚ ਅਕੈਡਮੀ ਇਨਾਮ, ਰੇਨੇ ਕਲੇਅਰ ਅਵਾਰਡ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਸੀ।  4 ਮਾਰਚ 2007 ਨੂੰ, ਉਸਨੂੰ ਫਰਾਂਸ ਦੇ ਨੈਸ਼ਨਲ ਆਰਡਰ ਆਫ਼ ਮੈਰਿਟ ਦੀ ਇੱਕ ਗ੍ਰੈਂਡ ਅਫਸਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।  12 ਅਪ੍ਰੈਲ 2009 ਨੂੰ, ਉਸਨੂੰ ਕਮਾਂਡਰ ਡੇ ਲਾ ਲੀਜਿਅਨ ਡੀ'ਹੋਨੂਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।  ਮਈ 2010 ਵਿੱਚ ਵਰਦਾ ਨੂੰ ਕਾਨਸ ਫਿਲਮ ਫੈਸਟੀਵਲ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਭਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਫੋਰਟਨਾਈਟ ਦਾ 8ਵਾਂ ਕੈਰੋਸੇ ਡੀ ਓਰ ਪੁਰਸਕਾਰ ਮਿਲਿਆ।  22 ਸਤੰਬਰ 2010 ਨੂੰ, ਵਰਦਾ ਨੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਆਫ ਲੀਜ, ਬੈਲਜੀਅਮ ਤੋਂ ਆਨਰੇਰੀ ਡਿਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।  14 ਮਈ 2013 ਨੂੰ, ਵਰਦਾ ਨੂੰ ਫਰਾਂਸ ਦੇ ਨੈਸ਼ਨਲ ਆਰਡਰ ਆਫ਼ ਮੈਰਿਟ ਦੇ ਗ੍ਰੈਂਡ ਕਰਾਸ ਲਈ ਤਰੱਕੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।  22 ਮਈ 2013 ਨੂੰ, ਵਰਦਾ ਨੂੰ ਫਿਲਮ ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਬਹਾਲੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਲਈ 2013 ਦਾ FIAF ਅਵਾਰਡ ਮਿਲਿਆ।  10 ਅਗਸਤ 2014 ਨੂੰ, ਵਰਦਾ ਨੇ 67ਵੇਂ ਲੋਕਾਰਨੋ ਫਿਲਮ ਫੈਸਟੀਵਲ ਵਿੱਚ ਲੀਓਪਾਰਡ ਆਫ ਆਨਰ ਅਵਾਰਡ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।  ਕੀਰਾ ਮੁਰਾਤੋਵਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਪੁਰਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਉਹ ਦੂਜੀ ਔਰਤ ਸੀ।  13 ਦਸੰਬਰ 2014 ਨੂੰ, ਵਰਦਾ ਨੂੰ ਯੂਰਪੀਅਨ ਫਿਲਮ ਅਕੈਡਮੀ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਆਨਰੇਰੀ ਲਾਈਫਟਾਈਮ ਅਚੀਵਮੈਂਟ ਅਵਾਰਡ ਮਿਲਿਆ ।  24 ਮਈ 2015 ਨੂੰ, ਵਰਦਾ ਨੂੰ ਆਨਰੇਰੀ ਪਾਮ ਡੀ'ਓਰ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਆਨਰੇਰੀ ਪਾਮ ਡੀ ਓਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਔਰਤ ਸੀ।  16 ਅਪ੍ਰੈਲ 2017 ਨੂੰ, ਵਰਦਾ ਨੂੰ ਗ੍ਰੈਂਡ ਅਫਸਰ ਡੇ ਲਾ ਲੀਜਿਅਨ ਡੀ'ਹੋਨੂਰ ਵਜੋਂ ਤਰੱਕੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।  ਵਰਦਾ ਨੂੰ ਸਿਨੇਮਾ ਆਈ ਦੀ 2017 ਦੀ "ਅਨਫਰਗੇਟੇਬਲਜ਼" ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। 

11 ਨਵੰਬਰ 2017 ਨੂੰ, ਵਰਦਾ ਨੂੰ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਲਈ ਇੱਕ ਅਕੈਡਮੀ ਆਨਰੇਰੀ ਅਵਾਰਡ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਪੁਰਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਮਹਿਲਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਬਣ ਗਈ।    ਇਹ ਇਨਾਮ 9ਵੇਂ ਸਲਾਨਾ ਗਵਰਨਰ ਅਵਾਰਡ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਫੇਸਜ਼ ਪਲੇਸਜ਼ ਲਈ ਸਰਬੋਤਮ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਲਈ ਅਕੈਡਮੀ ਅਵਾਰਡ ਲਈ ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਸ਼ੋਅ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨਾਮਜ਼ਦ ਵਿਅਕਤੀ ਬਣ ਗਈ ਸੀ (ਉਹ ਸਾਥੀ ਨਾਮਜ਼ਦ ਜੇਮਸ ਆਈਵਰੀ ਨਾਲੋਂ ਅੱਠ ਦਿਨ ਵੱਡੀ ਸੀ)। 

1985 ਦੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ-ਸ਼ੈਲੀ ਦੀ ਫੀਚਰ ਫਿਲਮ ਵੈਗਾਬੋਂਡ ਲਈ, ਉਸਨੇ 42ਵੇਂ ਵੇਨਿਸ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਫਿਲਮ ਫੈਸਟੀਵਲ ਦਾ ਗੋਲਡਨ ਲਾਇਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।  2009 ਵਿੱਚ, The Beaches of Agnès ਨੇ 34ਵੇਂ ਸੀਜ਼ਰ ਅਵਾਰਡ ਵਿੱਚ ਸਰਬੋਤਮ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਫਿਲਮ ਦਾ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜਿੱਤਿਆ। 

ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਰਦਾ ਅਕੈਡਮੀ ਆਨਰੇਰੀ ਅਵਾਰਡ ਲਈ ਨਾਮਜ਼ਦ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਬਜ਼ੁਰਗ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਆਨਰੇਰੀ ਆਸਕਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਮਹਿਲਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਸੀ।  2017 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਆਨਰੇਰੀ ਅਕੈਡਮੀ ਅਵਾਰਡ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਐਂਜਲੀਨਾ ਜੋਲੀ ਦੁਆਰਾ ਗਵਰਨਰ ਅਵਾਰਡ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

2019 ਵਿੱਚ, ਬੀਬੀਸੀ ਨੇ 84 ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ 368 ਫਿਲਮ ਮਾਹਰਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਲਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕਾਂ ਦੁਆਰਾ 100 ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਿਲਮਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਦੇਣ ਲਈ ਪੋਲ ਕੀਤਾ। ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਛੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਿਲਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਰਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾਮੀ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਸੀ: ਦ ਬੀਚਸ ਆਫ਼ ਐਗਨਸ, ਵਨ ਸਿੰਗਜ਼, ਦ ਅਦਰ ਡਜ਼ਨਟ, ਦ ਗਲੇਨਰਜ਼ ਐਂਡ ਆਈ, ਲੇ ਬੋਨਹੂਰ, ਵੈਗਾਬੋਂਡ, ਅਤੇ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਨੰਬਰ-ਦੋ ਐਂਟਰੀ, ਕਲੀਓ 5 ਤੋਂ 7 ਤੱਕ

ਪਿਛਾਖੜੀ 
ਬਿਲਡਮੁਸੇਟ, ਉਮਿਓ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਸਵੀਡਨ ਵਿਖੇ ਐਗਨਸ ਵਰਦਾ । 2 ਜੂਨ, 2013 - ਅਗਸਤ 18, 2013

ਫਿਲਮਗ੍ਰਾਫੀ

ਫੀਚਰ ਫਿਲਮਾਂ

ਲਘੂ ਫਿਲਮਾਂ

ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਦਾ ਕੰਮ

ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ 

 Les Plages d'Agnès: texte illustre du film d'Agnès Varda, ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਮੈਮੋਇਰਸ ਡੀ ਸੀਜ਼ਰ, ਐਡੀਸ਼ਨਸ ਡੇ l'Œil, 108 pp. (2010)  
 L'île et elle: Agnès Varda, Actes sud, 81 pp. (2006)  
 ਸੈਨਸ ਟੋਇਟ ਨੀ ਲੋਈ: ਅਨ ਫਿਲਮ ਡੀ'ਐਗਨੇਸ ਵਰਦਾ, ਲ'ਅਵੈਂਟ-ਸੀਨ ਸਿਨੇਮਾ, 92 ਪੀ.ਪੀ. (2003)  
 ਵਰਦਾ ਪਾਰ ਐਗਨੇਸ, ਲੇਸ ਕਾਹਿਅਰਸ ਡੂ ਸਿਨੇਮਾ (1994, 2005 ਰੀਪ੍ਰਿੰਟ)  
 La Cote d'Azur, d'azur, d'azur, d'azur, ਸੰਗ੍ਰਹਿ Lieu-dit, Les editions du Temps (1961)

ਹਵਾਲੇ

ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ 

 ਸਿਨੇ ਤਾਮਾਰਿਸ ਵਿਖੇ ਅਗਨੇਸ ਵਰਦਾ
 
ਮੌਤ 2019
ਜਨਮ 1928
Pages with unreviewed translations