ਸੰਸਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ
ਇੱਕ ਸੰਸਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ, ਜਾਂ ਸੰਸਦੀ ਲੋਕਤੰਤਰ, ਇੱਕ ਰਾਜ (ਜਾਂ ਅਧੀਨ ਹਸਤੀ) ਦੇ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕਾਰਜਪਾਲਿਕਾ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ("ਵਿਸ਼ਵਾਸ") ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਜਮਹੂਰੀ ਜਾਇਜ਼ਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸੰਸਦ, ਜੋ ਕਿ ਜਵਾਬਦੇਹ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੰਸਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਉਲਟ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਅਕਸਰ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਮੁਖੀ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਰਜਪਾਲਿਕਾ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਜਾਇਜ਼ਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਸੰਸਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦੇਸ਼ ਸੰਵਿਧਾਨਕ ਰਾਜਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਮੁਖੀ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਸਦ ਦਾ ਮੈਂਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੰਸਦੀ ਗਣਰਾਜਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਰਸਮੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਰਾਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਤੋਂ ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ 'ਤੇ. ਕੁਝ ਸੰਸਦੀ ਗਣਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਮੁਖੀ ਰਾਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੰਸਦ ਦੁਆਰਾ ਚੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਵਾਬਦੇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੋ-ਸਦਨੀ ਸੰਸਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਮੁਖੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਹੀਂ, ਹੇਠਲੇ ਸਦਨ ਦਾ ਮੈਂਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਸੰਸਦੀਵਾਦ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰੂਪ ਹੈ, ਇਸਦੇ 50 ਪ੍ਰਭੂਸੱਤਾ ਸੰਪੰਨ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ 32 ਸੰਸਦੀ ਹਨ। ਇਹ ਕੈਰੇਬੀਅਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਮ ਹੈ, ਇਸਦੇ 13 ਟਾਪੂ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ 10 ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਓਸ਼ੇਨੀਆ ਵਿੱਚ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ, ਸੰਸਦੀ ਦੇਸ਼ ਘੱਟ ਆਮ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਦੀਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਕਸਰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਾਮਰਾਜ ਦੀਆਂ ਸਾਬਕਾ ਬਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੈਸਟਮਿੰਸਟਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸੰਸਦੀਵਾਦ ਦੇ ਇੱਕ ਖਾਸ ਬ੍ਰਾਂਡ ਦੀ ਗਾਹਕੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਇਤਿਹਾਸ 
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਜ ਕਬਾਇਲੀ ਸਨ, ਇੱਥੇ ਕੌਂਸਲਾਂ ਜਾਂ ਮੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੈਸਲਿਆਂ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਆਖਰਕਾਰ, ਇਹ ਕੌਂਸਲਾਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਧੁਨਿਕ ਸੰਸਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਈਆਂ।

ਪਹਿਲੀਆਂ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟਾਂ ਮੱਧ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਯੂਰਪ ਦੀਆਂ ਹਨ: ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ 1188 ਵਿੱਚ ਅਲਫੋਂਸੋ IX, ਲਿਓਨ ਦੇ ਰਾਜਾ (ਸਪੇਨ) ਨੇ ਲਿਓਨ ਦੇ ਕੋਰਟੇਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਰਾਜਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਅੱਜ ਦੇ ਨੀਦਰਲੈਂਡਜ਼ ਅਤੇ ਬੈਲਜੀਅਮ ਵਿੱਚ ਡੱਚ ਵਿਦਰੋਹ (1581) ਦੌਰਾਨ ਵਿਕਸਤ ਹੋਈ ਸੰਸਦੀ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਉਦਾਹਰਣ, ਜਦੋਂ ਸਪੇਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਫਿਲਿਪ II ਤੋਂ ਨੀਦਰਲੈਂਡਜ਼ ਦੇ ਸਟੇਟ ਜਨਰਲ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਭੂਸੱਤਾ, ਵਿਧਾਨਕ ਅਤੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਲੈ ਲਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਸੰਸਦੀ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਆਧੁਨਿਕ ਧਾਰਨਾ 1707 ਅਤੇ 1800 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗ੍ਰੇਟ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਸਮਕਾਲੀ, ਸਵੀਡਨ ਵਿੱਚ 1721 ਅਤੇ 1772 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਸਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ ਉਭਰੀ।

ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ, ਸਾਈਮਨ ਡੀ ਮੋਂਟਫੋਰਟ ਨੂੰ ਦੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਸਦਾਂ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ, 1258 ਵਿੱਚ, ਬੇਅੰਤ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੋਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੂਜਾ, 1265 ਵਿੱਚ, ਕਸਬਿਆਂ ਦੇ ਆਮ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, 17ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ, ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਨੇ ਉਦਾਰਵਾਦੀ ਜਮਹੂਰੀਅਤ ਦੇ ਕੁਝ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੇ ਬਿੱਲ 1689 ਦੇ ਪਾਸ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ।

ਗ੍ਰੇਟ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਬਾਦਸ਼ਾਹ, ਸਿਧਾਂਤ ਵਿੱਚ, ਮੰਤਰੀ ਮੰਡਲ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ, ਕਿੰਗ ਜਾਰਜ ਪਹਿਲੇ ਦੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥਾ ਕਾਰਨ ਮੰਤਰੀ ਮੰਡਲ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ, ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਜਾਂ ਪਹਿਲੇ ਮੰਤਰੀ, ਰਾਬਰਟ ਵਾਲਪੋਲ ਕੋਲ ਗਈ। ਵੋਟਿੰਗ ਫਰੈਂਚਾਈਜ਼ੀ ਦੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਸਦ ਦੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲੋਕਤੰਤਰੀਕਰਨ ਨੇ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸੰਸਦ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਿ ਰਾਜਾ ਕਿਸ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ। 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਤੱਕ, 1832 ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੁਧਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਨੇ ਸੰਸਦੀ ਦਬਦਬੇ ਵੱਲ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ, ਇਸਦੀ ਚੋਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਕੌਣ ਸੀ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਰੰਗ।

ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅਪਣਾ ਲਿਆ ਜਿਸਨੂੰ ਵੈਸਟਮਿੰਸਟਰ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਾਰਜਕਾਰਨੀ ਇੱਕ ਦੋ ਸਦਨੀ ਸੰਸਦ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਸਦਨ ਨੂੰ ਜਵਾਬਦੇਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ, ਰਾਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਿੱਚ ਨਾਮਾਤਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਿਯਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ - ਇਸ ਲਈ ਮਹਾਮਹਿਮ ਦੀ ਸਰਕਾਰ (ਸੰਵਿਧਾਨਕ ਰਾਜਤੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ) ਜਾਂ ਮਹਾਮਹਿਮ ਦੀ ਸਰਕਾਰ (ਸੰਸਦੀ ਗਣਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ) ਵਰਗੇ ਵਾਕਾਂਸ਼ਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ। ਅਜਿਹੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਹਕੂਮਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈਆਂ ਦੇ ਸੰਵਿਧਾਨ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸੰਸਦ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ; ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ, ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ, ਕੈਨੇਡਾ, ਆਇਰਿਸ਼ ਫ੍ਰੀ ਸਟੇਟ ਅਤੇ ਯੂਨੀਅਨ ਆਫ ਸਾਊਥ ਅਫਰੀਕਾ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਸੰਸਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਮਾਡਲ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ: ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਅਨ ਸੈਨੇਟ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਹਾਊਸ ਆਫ਼ ਲਾਰਡਜ਼ ਨਾਲੋਂ ਅਮਰੀਕੀ ਸੈਨੇਟ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਨੇੜਿਓਂ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਕਿ 1950 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉੱਚ ਸਦਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤ੍ਰਿਨੀਦਾਦ ਅਤੇ ਟੋਬੈਗੋ ਅਤੇ ਬਾਰਬਾਡੋਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਸਮੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਗਣਰਾਜ ਬਣ ਕੇ ਗ੍ਰੇਟ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਨਾਲ ਸੰਸਥਾਗਤ ਸਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਵੈਸਟਮਿੰਸਟਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।

ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਲੋਕਤੰਤਰ ਅਤੇ ਸੰਸਦਵਾਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੰਸ਼ਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਮਹੂਰੀ ਜੇਤੂਆਂ ਦੁਆਰਾ ਥੋਪਿਆ ਗਿਆ, ਫਰਮਾ: ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ, ਗ੍ਰੇਟ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸ, ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਦੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਰਮਨੀ ਦੇ ਵੇਮਰ ਗਣਰਾਜ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਆਸਟ੍ਰੀਆ ਗਣਰਾਜ. ਉਨ੍ਹੀਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰੀਕਰਨ, ਉਦਯੋਗਿਕ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕਤਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੈਡੀਕਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਸਦੀ ਮੰਗਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਜਮਹੂਰੀਅਤਾਂ ਦੀ ਉੱਭਰ ਰਹੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਇਹ ਤਾਕਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਾਂ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਗਈਆਂ ਜੋ ਸੰਸਦੀਵਾਦ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਥਰਡ ਰਿਪਬਲਿਕ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਰੈਡੀਕਲ ਪਾਰਟੀ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਕੇਂਦਰ-ਖੱਬੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਨੇ ਕਈ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਸਰਕਾਰ ਉੱਤੇ ਦਬਦਬਾ ਬਣਾਇਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ, 1930 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਫਾਸ਼ੀਵਾਦ ਦੇ ਉਭਾਰ ਨੇ ਇਟਲੀ ਅਤੇ ਜਰਮਨੀ ਵਿੱਚ ਸੰਸਦੀ ਜਮਹੂਰੀਅਤ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਾਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਫਾਸ਼ੀਵਾਦੀ ਧੁਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਜੇਤੂ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਸਹਿਯੋਗੀ ਲੋਕਤੰਤਰਾਂ (ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ, ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਕਿੰਗਡਮ, ਅਤੇ ਫਰਾਂਸ) ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਸਦੀ ਸੰਵਿਧਾਨ ਲਾਗੂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਇਟਲੀ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਜਰਮਨੀ (ਹੁਣ ਸਾਰਾ ਜਰਮਨੀ) ਦੇ ਸੰਸਦੀ ਸੰਵਿਧਾਨ ਅਤੇ ਜਾਪਾਨ ਦਾ 1947 ਦਾ ਸੰਵਿਧਾਨ। ਕਬਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਦੇ ਤਜ਼ਰਬਿਆਂ ਨੇ ਜਿੱਥੇ ਜਾਇਜ਼ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਨੇ ਸੰਸਦੀ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਜਨਤਕ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ; ਡੈਨਮਾਰਕ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸੰਵਿਧਾਨ 1953 ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਨਾਰਵੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਅਤੇ ਤਿੱਖੀ ਬਹਿਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਸੰਵਿਧਾਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।

ਹਵਾਲੇ