ਧਰਤੀ ਦਾ ਢਾਂਚਾ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਢਾਂਚੇ (ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਨੁਵਾਦ: Interior structure of the Earth) ਗੋਲਾਕਾਰ ਸ਼ੈੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ:
ਇੱਕ ਬਾਹਰੀ ਸਿਲੀਕੇਟ ਠੋਸ ਕਰੱਸਟ,
ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਗਾੜਾ ਅਸਥੀਨੋਸਪੀਹਰ ਅਤੇ ਮੈੰਟਲ,
ਇੱਕ ਤਰਲ ਬਾਹਰੀ ਕੋਰ ਜੋ ਮੈਂਟਲ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਗਾੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਅਤੇ ਇੱਕ ਠੋਸ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੋਰ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਢਾਂਚੇ ਦੀ ਵਿਗਿਆਨਕ ਸਮਝ ਭੂਗੋਲਿਕ ਅਤੇ ਬਾਥਮੀਟਰੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰਸਾਨੀ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਚਹਿਲਕਦੇ ਚਟਾਨਾਂ ਦੀ ਨਿਰੀਖਣ, ਜੁਆਲਾਮੁਖੀ ਜਾਂ ਜੁਆਲਾਮੁਖੀ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਡੂੰਘਾਈ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿਆਂਦੇ ਨਮੂਨੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਭੁਚਾਲਾਂ ਦੇ ਤਾਰਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ, ਮਾਪ ਧਰਤੀ ਦੇ ਗਰੈਵੀਟੇਸ਼ਨਲ ਅਤੇ ਚੁੰਬਕੀ ਖੇਤਰਾਂ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦੇ ਦਬਾਅ ਅਤੇ ਤਾਪਮਾਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਾਲਿਨ ਸੋਲਡ ਨਾਲ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਮਾਸ 
ਧਰਤੀ ਦੀ ਗ੍ਰੈਵਿਟੀ ਦੁਆਰਾ ਲਾਗੂ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਪੁੰਜ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਖਗੋਲਕ ਉਪਗ੍ਰਹਿ ਸੈਟੇਲਾਈਟ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰੀਆ ਦੀ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਦੇਖ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੰਜ ਦੀ ਗਣਨਾ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਧਰਤੀ ਦੀ ਔਸਤ ਘਣਤਾ ਗ੍ਰੈਵਿਮੇਟ੍ਰਿਕ ਪ੍ਰਯੋਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪੰਡੰਡਮ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੰਜ 6 × 1024 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ ਹੈ।

ਢਾਂਚਾ 
ਧਰਤੀ ਦੀ ਬਣਤਰ ਨੂੰ ਦੋ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ: ਮਕੈਨੀਕਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਜਿਵੇਂ ਰਾਇਓਲੋਜੀ ਜਾਂ ਰਸਾਇਣਕ ਤੌਰ ਤੇ
ਮਕੈਨੀਕੀ ਤੌਰ ਤੇ, ਇਸਨੂੰ ਲਿਥੋਸਫੀਹਰ, ਅਸਥੀਨੋਸਫੀਹਰ, ਮੇਸੋਫੀਹਰਕ ਮੈੰਟਲ, ਬਾਹਰੀ ਕੋਰ, ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੋਰ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਰਸਾਇਣਕ ਤੌਰ ਤੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛਾਤੀ, ਉਪਰਲੇ ਮੰਤਰ, ਹੇਠਲੇ ਮੰਤਰ, ਬਾਹਰੀ ਕੌਰ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲੀ ਕੋਹ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਕ੍ਰਸਟ 
ਕਰੱਸਟ 5-70 ਕਿਲੋਮੀਟਰ (3.1 - 43.5 mi) ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਹਰਲੀ ਪਰਤ ਹੈ। ਪਤਲੇ ਹਿੱਸੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕਰੱਸਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰੀ ਤੌਣਾਂ (5-10 ਕਿਲੋਮੀਟਰ) ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੰਘਣੇ (ਮੈਫਿਕ) ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੈਗਨੇਜਿਅਮ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬੇਸਲਟ। ਮੋਟੇ ਛਾਲੇ ਮਹਾਂਦੀਪੀ ਛਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਘੱਟ ਸੰਘਣੀ ਹੈ ਅਤੇ (ਫਲੇਸਿਕ) ਸੋਡੀਅਮ ਪੋਟਾਸੀਅਮ ਅਲੂਮੀਨੀਅਮ ਸਿੰਲਕ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗ੍ਰੈਨਾਈਟ। ਪਰਤ ਦੀਆਂ ਚਟਣੀਆਂ ਦੋ ਮੁੱਖ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ - ਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਸਿਮਾ (ਸੁਏਸ, 1831-1914) ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਿਮਾ ਕੈਨਰੈਡ ਦੀ ਬੰਦੋਬਸਤ ਤੋਂ 11 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ (ਦੂਜੀ ਕ੍ਰਮ ਖੜੋਤ)। ਛੱਤ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਪਰਲਾ ਪਰਤ lithosphere ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਭ੍ਰਾਂਤੀ-ਮੰਤਰ ਦੀ ਸੀਮਾ ਦੋ ਸ਼ਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਭਿਆਨਕ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਰੰਤਰਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਮੋਹਰੋਵੀਸੀਕ ਦੀ ਬੰਦੋਬਸਤ ਜਾਂ ਮੋਹੋ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਪਲਾਇਓਕੋਲੇਜ ਫਲੇਡਪਾਰ (ਉਪਰ) ਵਾਲੇ ਚਟਾਨਾਂ ਤੋਂ ਚੱਟਾਨ ਦੀ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਬਦੀਲੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਫਾਲਡ ਸਪਾਰਸ (ਹੇਠਾਂ) ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਦੂਸਰਾ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਛਾਲੇ ਵਿੱਚ, ਅਤਿ-ਆਧੁਨਿਕ ਕੰਮੀਉੰਟ ਅਤੇ ਟੈਕਿਕੋਟਾਈਜ਼ਡ ਹਾਰਜ਼ਬਰਗਿਟੀਜ਼ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਰਸਾਇਣਕ ਬੰਦਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰੀ ਛਾਲੇ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਮਹਾਂਦੀਪੀ ਛਾਲੇ ਤੇ ਅਪਾਹਜ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਓਥੀਓਲਾਟ ਕ੍ਰਮ ਵਜੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ।

ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚੱਟਾਨਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਬਣਾ ਲਈ ਹੈ 100 ਮਿਲੀਅਨ ਤੋਂ ਘੱਟ (1 × 108) ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ; ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਖਣਿਜ ਅਨਾਜ ਲਗਭਗ 4.4 ਅਰਬ (4.4 × 109) ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ 4.4 ਬਿਲੀਅਨ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਠੋਸ ਘੁਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਕੋਰ 
ਧਰਤੀ ਦੀ ਔਸਤ ਘਣਤਾ 5,515 ਕਿਲੋ / ਮੀ 3 ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਤ੍ਹਾ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਔਸਤਨ ਘਣਤਾ ਸਿਰਫ 3,000 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ / ਐਮ 3 ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਟਾ ਕੱਢਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਘਟੀਆ ਸਮੱਗਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਭੂਮੀ ਮਾਪ ਇਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਰ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇੱਕ "ਠੋਸ" ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੇਂਦਰ, ਜੋ ਕਿ ≈1,220 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੀ ਰੇਡੀਅਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ 3,400 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤਕ ਇੱਕ ਤਰਲ ਬਾਹਰੀ ਕੂਲ ਹੈ। ਘਣਤਾ 9, 9 00 ਅਤੇ 12,200 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ / ਮੀ 3 ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੋਰ ਵਿੱਚ 12,600-13,000 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ / ਐਮ 3 ਹੈ।

ਹਵਾਲੇ 

ਧਰਤੀ ਦੀ ਬਣਤਰ