ਪ੍ਰੋਤੀਮਾ ਬੇਦੀ
ਪ੍ਰੋਤੀਮਾ ਗੌਰੀ ਬੇਦੀ (12 ਅਕਤੂਬਰ 1948 - 18 ਅਗਸਤ 1998) ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਮਾਡਲ ਓਡੀਸੀ ਐਕਸਪੋਨੇਟਰ ਬਣ ਗਈ ਸੀ। 1990 ਵਿਚ, ਉਸਨੇ ਬੰਗਲੌਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਨ੍ਰਿਤ ਪਿੰਡ "ਨ੍ਰਿਤਗ੍ਰਾਮ" ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ।

ਮੁੱਢਲਾ ਜੀਵਨ 
ਪ੍ਰੋਤੀਮਾ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਾਰ ਭੈਣਾਂ-ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ, ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਲਕਸ਼ਮੀਚੰਦ ਗੁਪਤਾ, ਕਰਨਾਲ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ, ਹਰਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਅਗਰਵਾਲ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਰੇਬਾ ਇੱਕ ਬੰਗਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਘਰ ਛੱਡਣਾ ਪਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

1953 ਵਿਚ, ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਗੋਆ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ 1957 ਵਿੱਚ ਬੰਬੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਨੌਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕਰਨਾਲ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਮਾਸੀ ਕੋਲ ਰਹਿਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੀ ਵਾਪਸੀ ਤੇ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਮਿੰਸ ਹਾਈ ਸਕੂਲ, ਪੰਚਗਨੀ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਜਿਥੇ ਉਸਨੇ ਮੁੱਢਲੀ ਵਿੱਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।ਉਸਨੇ ਸੇਂਟ ਜ਼ੇਵੀਅਰਜ਼ ਕਾਲਜ, ਬੰਬੇ (1965–67) ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਕੀਤੀ।

ਕਰੀਅਰ

ਮਾਡਲਿੰਗ ਕਰੀਅਰ 
1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਤਕ, ਉਹ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਾਡਲ ਸੀ।1974 ਵਿਚ, ਉਹ ਬੰਬੇ ਦੇ ਜੁਹੂ ਬੀਚ 'ਤੇ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਮੈਗਜ਼ੀਨ' ਸਿਨੇਬਲਿਟਜ਼ 'ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲਈ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਟ੍ਰੀਕ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ। 
ਅਗਸਤ 1975 ਵਿੱਚ, 26 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਓਡੀਸੀ ਨ੍ਰਿਤ ਪਾਠ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ ਤੇ ਭੁੱਲਭਾਈ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਇੰਸਟੀਟਿਊਟ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਡਾਂਸਰਾਂ ਨੂੰ ਓਡੀਸੀ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਕਰਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ।ਇਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜਨੂੰਨ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸਦੀ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਇਸਦੇ ਬਹੁਤ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਤਾਲਾਂ, ਨਮੂਨੇ ਅਤੇ ਸੂਝਵਾਨ ਹੱਥ-ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ. ਉਹ ਗੁਰੂ ਕੇਲੂਚਰਨ ਮਹਾਪਾਤਰਾ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਬਣ ਗਈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਸਨੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ 12 ਤੋਂ 14 ਘੰਟੇ ਨੱਚਣ ਦੀ ਕਲਾ ਸਿੱਖੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤਕਰਤਾ ਵਜੋਂ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤੰਗ ਟ੍ਰਾਊਜ਼ਰ, ਅੱਧੇ ਗਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰੋਟੀਮਾ ਗੌਰੀ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਗੌਰੀ ਅੰਮਾ ਜਾਂ ਗੌਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬਦਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।

ਉਸ ਦਾ ਡਾਂਸ ਕਰਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਰੰਗ ਸੀ।ਉਹ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਸਿੱਖਿਆਰਥੀ ਸਾਬਤ ਹੋਈ।ਆਪਣੇ ਨਾਚ ਨੂੰ ਸੰਪੂਰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਮਦਰਾਸ ਦੇ ਗੁਰੂ ਕਲਾਨਿਧੀ ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਅਭਿਨਯਾ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਨੇ ਮੁੰਬਈ ਦੇ ਜੁਹੂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਥੀਏਟਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਡਾਂਸ ਸਕੂਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।ਇਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਓਡੀਸੀ ਡਾਂਸ ਸੈਂਟਰ ਬਣ ਗਿਆ। 1978 ਵਿੱਚ ਕਬੀਰ ਬੇਦੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇੱਕ ਲੰਗਰ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ।

ਨ੍ਰਿਤਗ੍ਰਾਮ 

ਨ੍ਰਿਤਗਰਾਮ, ਬੰਗਲੌਰ ਦੇ ਬਾਹਰਵਾਰ ਸਥਿਤ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮੁਫ਼ਤ ਨਾਚ ਬਣ ਗਿਆ ਗੁਰੂਕੁਲ, ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਨਾਚ ਦੇ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦੇ, ਸੱਤ ਕਲਾਸੀਕਲ ਨਾਚ ਸਟਾਈਲ ਦੇ ਲਈ ਸੱਤ ਗੁਰੂਕੁਲ ਅਤੇ ਦੋ ਮਾਰਸ਼ਲ ਆਰਟਸ ਫਾਰਮ, ਰੱਖਦਾ ਛਊ ਨਾਚ ਅਤੇ ਕਲਰੀਪਯੱਟੁ। ਉਹ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ-ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। 11 ਮਈ 1990 ਨੂੰ ਨੈਰੀਆਗਰਾਮ ਦਾ ਉਦਘਾਟਨ ਤਤਕਾਲੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਵੀਪੀ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਡਾਂਸ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਕਮਿਉਨਿਟੀ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਆਮ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ - ਡਾਂਸ. ਨ੍ਰਿਤਿਆਗ੍ਰਾਮ ਦਾ ਸੰਗਮਰਮਨ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, 1992 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਾਮੇਲਾ ਰੁਕਸ ਦੀ ਇੰਗਲਿਸ਼ ਫਿਲਮ, ਮਿਸ ਬੀਟੀਜ਼ ਚਿਲਡਰਨ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਈ।

ਨਦਰਿਆਗਾਮ, ਇੱਕ ਮਾਡਲ ਡਾਂਸ ਵਿਲੇਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਮਾਸਟਰ ਆਰਕੀਟੈਕਟ, ਗੈਰਾਰਡ ਡਾ ਕੁਨਹਾ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।।ਇਸ ਨੇ 1991 ਵਿੱਚ ਸਰਬੋਤਮ ਰੂਰਲ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਦਾ ਪੁਰਸਕਾਰ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।ਨ੍ਰਿਤਗਰਾਮ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਫੰਡ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਲਈ 1992 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਟੂਰਿਸਟ ਰਿਜੋਰਟ ਕੁਤੀਰਾਮ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।ਨ੍ਰਿਤਿਗਰਾਮ ਸਾਲਾਨਾ ਡਾਂਸ ਫੈਸਟੀਵਲ ਵਸੰਤ ਹੱਬਾ ਦਾ ਸਥਾਨ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ 1994 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਆਖਰੀ ਵਾਰ 2004 ਵਿੱਚ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਤਾਂ 40,000 ਸੈਲਾਨੀ ਸਨ। ਇਹ 2004-2007 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਯੋਜਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, 2004 ਦੀ ਸੁਨਾਮੀ ਦੇ ਆਉਣ ਅਤੇ ਫੰਡਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ।

ਅੰਤਮ ਸਾਲ 
ਪ੍ਰੋਤੀਮਾ ਦੇ ਬੇਟੇ ਸਿਧਾਰਥ ਜੋ ਕਿ ਸ਼ਾਈਜ਼ੋਫਰੀਨੀਆ ਤੋਂ ਪੀੜ੍ਹਤ ਸਨ, ਨੇ ਜੁਲਾਈ 1997 ਵਿੱਚ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਰ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਤਰੀ ਕੈਰੋਲਿਨਾ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ 1998 ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗੌਰੀ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸਨੇ ਲੇਹ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਿਆਂ ਹਿਮਾਲੀਅਨ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਅਪ੍ਰੈਲ, 1997 ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਇੱਕ ਅਖਬਾਰ ਦੀ ਇੰਟਰਵਿ. ਵਿਚ, ਕੁੰਭ ਮੇਲੇ ਦੌਰਾਨ ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਵਿਖੇ ਡੇਰਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਿਮਾਲਿਆ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ. ਅਤੇ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੀ ਨਿਕਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਣ ਦਾ ਪਾਬੰਦ ਹੈ, ” ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਗਸਤ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਗੌਰੀ ਆਪਣੀ ਕੈਲਾਸ਼ ਮਾਨਸਰੋਵਰ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਹੀ ਉਹ ਹਿਮਾਲੀਆ ਵਿੱਚ ਪਿਥੌਰਾਗੜ ਨੇੜੇ ਮਾਲਪਾ ਖਿਸਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲਾਪਤਾ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚਿਰ ਸਥਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਪਿੱਛੇ — ਇੱਕ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਡਾਂਸ ਪਿੰਡ, ਨ੍ਰਿਤਿਆਗ੍ਰਾਮ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕਲਾਸੀਕਲ ਡਾਂਸ ਸ਼ੈਲੀ ਸਿੱਖਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।ਉਸਦੀ ਲਾਸ਼ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਸੱਤ ਹੋਰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ ਭਾਰਤ-ਨੇਪਾਲ ਸਰਹੱਦ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਮਾਲਪਾ ਵਿੱਚ ਜਮੀਨੀ ਖਿਸਕਣ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਜੋਂ ਬਰਾਮਦ ਹੋਇਆ। 
ਆਪਣੀ ਸਵੈਜੀਵਨੀ, ਟਾਈਮਪਾਸ, ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਰਸਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਪੱਤਰਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, 2000 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਪੂਜਾ ਬੇਦੀ ਦੁਆਰਾ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੰਬੰਧਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਦਰੋਹੀ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਜੀਵਨ, ਉਸਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਦਾ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਦਾ ਲੇਖਾ ਜੋਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਨ੍ਰਿਤੀਗ੍ਰਾਮ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਖਰਕਾਰ ਇੱਕ ਸੰਨਿਆਸਿਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਤਕ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਗਈ ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।

ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ 
ਪ੍ਰੋਤਿਮਾ ਬੇਦੀ ਆਪਣੇ ਮਾਡਲਿੰਗ ਦਿਨਾਂ ਦੌਰਾਨ ਕਬੀਰ ਬੇਦੀ ਨੂੰ ਮਿਲੀ। ਅਤੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ।ਇਹ ਉਸਦੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੰਕੇਤ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਕਬੀਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦੋ ਬੱਚੇ ਸਨ - ਪੂਜਾ ਬੇਦੀ ਅਤੇ ਸਿਧਾਰਥ ਬੇਦੀ।

ਹਵਾਲੇ 

ਮੌਤ 1998
ਜਨਮ 1948
ਵਿਕੀ ਲਵਸ ਵੁਮੈਨ 2020
ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ
ਭਾਰਤੀ ਡਾਂਸਰ
ਭਾਰਤੀ ਔਰਤਾਂ