ਅੰਗਿਆ (ਕੱਪੜਾ)
ਅੰਗਿਆ ( ਅੰਜੀਆ, ਅੰਗੀ, ਜਾਂ ਅੰਗੀਆ ਵੀ ) 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਭਾਰਤੀ ਮੂਲ ਦੀ ਚੋਲੀ ਜਾਂ ਛਾਤੀ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਕਮਰ ਤੱਕ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢੱਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਛੋਟੀਆਂ ਸਲੀਵਜ਼, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਕਮਰ ਐਂਜੀਆ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਮਸਲਿਨ ਵਰਗੀ ਬਾਰੀਕ ਸੂਤੀ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਪੇਸ਼ਵਾਜ ਵਰਗੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਪਹਿਨਦੀਆਂ ਸਨ।

ਫ੍ਰਾਂਸਿਸ ਬੁਕਾਨਨ-ਹੈਮਿਲਟਨ ਅਤੇ ਕੈਪਟਨ ਮੇਡੋਜ਼ ਟੇਲਰ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਿਲਾਈ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਸਨ।

ਸ਼ੈਲੀ 
ਐਂਜੀਆ, ਆਧੁਨਿਕ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਬਲਾਊਜ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸੰਸਕਰਣ,  ਸਾਹਮਣੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਬੁੱਕਲ ਤੱਕ ਕੰਟੋਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਪਿਛਲਾ ਪਾਸਾ ਮੋਢੇ ਦੇ ਪਾਰ ਅਤੇ ਬੁਜ਼ਮ ਲਾਈਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਤਾਰਾਂ ਜਾਂ ਰਿਬਨਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਫਿਰ ਵੀ, ਹੋਰ ਤੰਗ ਅੰਦਰਲੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਾਰਸੇਟਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਇਹ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਹਿੰਦੂਆਂ ਅਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਹਰਿਆਣੇ ਵਿੱਚ ਅਹੀਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅੰਗਿਆ, ਲਹਿੰਗਾ (ਘੱਗਰੀ ਵਰਗਾ ਪਰ ਛੋਟਾ), ਅਤੇ ਓਰ੍ਹਨੀ ਦੁਆਰਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਰੰਗਦਾਰ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਅੰਗੀਆ ਪਹਿਨਦੀਆਂ ਸਨ।

ਕਲਾਕਾਰੀ 
ਜੋਹਾਨ ਜ਼ੋਫਨੀ 1785 ਦੀ ਇੱਕ ਪੇਂਟਿੰਗ ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਇੰਡੀਆ ਆਫਿਸ ਰਿਕਾਰਡ ਵਿੱਚ ਬਚੀ ਹੈ, ਫਾਈਜ਼ ਪਾਮਰ (ਮੁਗਲ ਪਤਨੀ ਫਾਈਜ਼ ਬਖਸ਼) ਨੂੰ ਨੰਗੇ ਪੈਰੀਂ ਅਤੇ ਰਵਾਇਤੀ ਲਖਨਵੀ ਦਰਬਾਰੀ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ: "ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਭਗਵਾ ਪੇਸ਼ਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੰਖੇਪ ਅੰਗਿਆ ਉੱਤੇ ਦੁਪੱਟਾ । "

ਹਵਾਲੇ 

ਭਾਰਤੀ ਪਹਿਰਾਵਾ