ਲੇਮਾਹ ਬੌਵੀ
ਲੇਮਾਹ ਰੌਬਰਟਾ ਬੌਵੀ (ਜਨਮ 1 ਫਰਵਰੀ 1972) ਇੱਕ ਲਾਇਬੇਰੀਅਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਾਰਕੁਨ ਹੈ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਅਹਿੰਸਾਵਾਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਲਾਇਬੇਰੀਆ ਮਾਸ ਐਕਸ਼ਨ ਫਾਰ ਪੀਸ ਜਿਸਨੇ 2003 ਵਿੱਚ ਦੂਜੀ ਲਾਈਬੇਰੀਅਨ ਘਰੇਲੂ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਐਲਨ ਜਾਨਸਨ ਸਰਲੀਫ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦੇ ਉਸਦੇ ਯਤਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ 2005 ਵਿੱਚ ਅਜ਼ਾਦ ਚੋਣ ਸੰਭਵ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਰਲੀਫ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਐਲੇਨ ਜਾਨਸਨ ਸਰਲੀਫ ਅਤੇ ਤਵਾਕਕੁਲ ਕਰਮਨ ਦੇ ਨਾਲ, 2011 ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਹਿੰਸਕ ਸੰਘਰਸ਼ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤੀ-ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਲਈ ਅਹਿੰਸਕ ਸੰਘਰਸ਼ ਸਦਕਾ ਨੋਬਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।

ਅਰੰਭਕ ਜੀਵਨ 
ਲੇਮਾਹ ਬੌਵੀ ਦਾ ਜਨਮ 1 ਫਰਵਰੀ 1972 ਨੂੰ ਮੱਧ ਲਾਇਬੇਰੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। 17 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਿੰਨ ਭੈਣਾਂ ਨਾਲ ਮੋਨਰੋਵੀਆ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ 1989 ਵਿਚ ਪਹਿਲੀ ਲਾਇਬੇਰੀਅਨ ਸਿਵਲ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ,  1996 ਤਕ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਹਫੜਾ-ਦਫੜੀ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਬੌਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ 2011 ਦੇ ਆਪਣੇ ਯਾਦਗਾਰੀ ਲੇਖ, ਮਾਈਟੀ ਬੀ ਆਵਰ ਪਾਵਰਜ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ, “ਯੁੱਧ ਦੇ ਯੁੱਗ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੂੰ ਯੂਨੀਸੇਫ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਏ ਗਏ ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਚੱਲਿਆ,…  ਉਸਨੇ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ ਜੋਸ਼ੁਆ "ਨੁੱਕੂ" ਅਤੇ ਧੀ ਅੰਬਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਆਪਣੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣੂ ਹੋਈ। ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਰੋਟੀ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿਚ, ਬੌਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਘਾਨਾ ਚਲੀ ਗਈ ਜਿਥੇ ਉਹ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਵਧ ਰਿਹਾ ਪਰਿਵਾਰ (ਉਸਦਾ ਦੂਜਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਰਥਰ, ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ) ਅਸਲ ਵਿਚ ਬੇਘਰ ਸ਼ਰਨਾਰਥੀ ਵਜੋਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਭੁੱਖਾ ਮਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਬੱਸ ਤੇ ਉਧਾਰ ਸਫਰ ਕੀਤਾ "ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ," ਲਾਇਬੇਰੀਆ ਦੀ ਹਫੜਾ-ਦਫੜੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿਥੇ ਉਸ ਦੇ ਮਾਪੇ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਹੋਰ ਮੈਂਬਰ ਅਜੇ ਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।

ਹਵਾਲੇ

21ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਲੇਖਿਕਾਵਾਂ
ਨੋਬਲ ਜੇਤੂ ਔਰਤਾਂ
ਜ਼ਿੰਦਾ ਲੋਕ
ਜਨਮ 1972
Pages with unreviewed translations