ବିଷ୍ଣୁ ଦେ
ଉନ୍ନବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷଭାଗ ତଥା ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ପ୍ରାରମ୍ଭ ଯୁଗରେ (ଆଧୁନିକତାବାଦ ଯୁଗ) ବିଷ୍ଣୁ ଦେ ଜଣେ ବଙ୍ଗୀୟ କବି, ଲେଖକ ତଥା ବିଦ୍ୱାନ ଥିଲେ । ପ୍ରଥମେ ସେ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ କବିତା ଲେଖିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କ କବିତାରେ ସଂଗୀତର ଗୁଣବତ୍ତା ଟାଗୋର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଯୁଗରେ ବଙ୍ଗଳା ସାହିତ୍ୟରେ "ନୂତନ କବିତା"ର ପ୍ରୟୋଗକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିବା ବୁଦ୍ଧଦେବ ବସୁ ଏବଂ ସମର ସେନ ପରି ବଙ୍ଗୀୟ କବିମାନଙ୍କର କବିତା ଭଳି ସ୍ୱୀକୃତି ଲାଭ କରିଥିଲା । ସେ ଏକ ପତ୍ରିକା ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ ଯେଉଁଥିରେ ସେ ସାମାଜିକ ସଚେତନତା ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଲେଖାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କର ନିଜ କବିତା ଜଣେ କବିର ଏକାକୀ ସଂଗ୍ରାମ, ହଜିଯାଉଥିବା ମାନବୀୟ ସତ୍ତା ମଧ୍ୟରେ ମାନବିକ ସମ୍ମାନର ସନ୍ଧାନ କରିଥାଏ । ବୃତ୍ତିଗତ ଜୀବନରେ ସେ ରିପନ୍ କଲେଜ, ପ୍ରେସିଡେନ୍ସି କଲେଜ (୧୯୪୪–୧୯୪୭), ମୌଲାନା ଆଜାଦ କଲେଜ (୧୯୪୭–୧୯୬୯) ଏବଂ କୃଷ୍ଣନଗର କଲେଜ ପରି ବିଭିନ୍ନ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଇଂରାଜୀ ସାହିତ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ । ୧୯୨୦ ଏବଂ ୧୯୩୦ ଦଶକରେ ସେ କଲ୍ଲୋଳ (କମୋସନ୍) ପତ୍ରିକାର ପୃଷ୍ଠପୋଷକତା କରୁଥିବା ଏକ ଯୁବ କବି ଗୋଷ୍ଠୀର ସଦସ୍ୟ ମଧ୍ୟ ରହିଥିଲେ ।

ତାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କୃତ୍ତି ମଧ୍ୟରେ "ସ୍ମୃତି ସତ୍ୟ ଭବିଷ୍ୟତ" (୧୯୫୫–୬୧) ବଙ୍ଗଳା କବିତାରେ ଏକ ନୂତନ ଉଦାହରଣ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା । ଏହାପରେ ତାଙ୍କୁ ବଙ୍ଗଳା ଭାଷାରେ ୧୯୬୫ ମସିହାରେ "ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାର" ତଥା ୧୯୭୧ ମସିହାରେ ଭାରତର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାହିତ୍ୟିକ ପୁରସ୍କାର, ଜ୍ଞାନପୀଠ ପୁରସ୍କାରଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଇଥିଲା ।​

ସମ୍ମାନ ଓ ପୁରସ୍କାର 
 ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମି ପୁରସ୍କାର (୧୯୬୬)
 ନେହେରୁ ସ୍ମୃତି ସମ୍ମାନ (୧୯୬୭)
 ଜ୍ଞାନପୀଠ ପୁରସ୍କାର (୧୯୭୧)
 ସୋଭିଏତ ଲ୍ୟଣ୍ଡ ସମ୍ମାନ (Soviet Land Award) Rushti Panchashati ପାଇଁ

ଆଧାର 

୧୯୦୯ ଜନ୍ମ
ଜ୍ଞାନପୀଠ ପୁରସ୍କାର ସମ୍ମାନିତ
କେନ୍ଦ୍ର ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାର ବିଜେତା