Geronce
Geronce (Jeruntze en basco, Géronce en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia

Toponimia

Geronce
La prononciacion qu'ei [je'runse]. Las fòrmas ancianas que son Jeroncen cap a 1004, Jeroncengs/Jeroncengn/Geroncengn cap a 1100, Gironce en 1343, Geronse en 1396, Guironce en 1402, Gironsse en 1443, Geronce (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) .

Segon Dauzat, Geronce que vien benlhèu deu nom latin d'òmi Geronc dab lo sufixe germanic -ing, dispareishut après . 

Segon Miquèu Grosclaude, Geronce qu'èi dens la categoria deus noms en -enh, frequents dens la vath deu Gave d'Auloron e a l'entorn. Aqueth sufixe, ajustat a noms de personas latins o gascons, ei pas d'origina germanica. Lo radicau qu'ei lo latin Gerontius. Lo sufixe qu'a dispareishut pr'amor d'un reculament de l'accent tonic, atau com dens Dònhen. La prononciacion de la finala plan neta [-e] qu'ei la marca de l'ancian sufixe.

Dos
Dos qu'ei un vilatge de la comuna.

Las fòrmas ancianas que son Aoos en 1385, Oos en 1466, Geusbag-Doos en 1572, Dosium/Sent Pee de Doos en 1612, Doux en 1675 .

Segon Miquèu Grosclaude, pr'amor de las fòrmas ancianas, l'etime ei pas l'antroponime Dulcia. Lo d- iniciau qu'ei la preposicion aglutinada tardivament. Lo toponime, com dens Òs, qu'ei lo mot basco -altz, « vèrnhe o saussaringa o aubar », mot qu'a coneishut en gascon ua vocalizacion de -l .

Istòria

Administracion

Demografia

Lòcs e monuments

Personalitats ligadas dab la comuna

Véder tanben
 Comunas deus Pirenèus Atlantics

Ligams extèrnes

Nòtas

Comuna de Bearn
Comuna deus Pirenèus Atlantics

Comuna de Bearn
Comuna deus Pirenèus Atlantics