Lei de conservacion de la massa
La lei de conservacion de la massa es una de las leis ponderalas en quimia segon la quala la massa dels reactius es egala a la massa dels productes pendent una reaccion quimica dins un sistèma isolat.

Istòria 
Al , los scientifics avançavan l'idèa que la fusta en cremant, perdiá una «substància» avent una certana massa, nommada lo flogistic (del grèc: , phlogistos, «inflamable»). Pasmens, aquela teoria explicava pas perqué un metal, après combustion, possedissiá una massa superiora a la de partença. La teoria foguèt refutada per Lavoisier. Aqueste coneissiá l'existance de l'oxigèn dins l'aira, descobèrt pel quimista suedés Scheel (1742-1786) e lo quimista anglés Priestley (1733-1804) que ne poguèren pas definir lo ròtle.

Lei de Lavoisier 

Lavoisier placèt jos una campana dispausant de graduacion e immersion dins de mercuri (Hg), 11,50 g de plomb (Pb), calfat a una nauta temperatura de rais solars concentrats per una lentilha, pendent mai d'una ora. Lavoisier constatèt una montada del nivèl del mercuri dins la campana e mesurèt una pèrda d'aire de 61,4 mL. La massa del plomb calfat aumentèt de 0,13 g.

Observèt la montada del mercuri dins la campana e verifica, après una pesada menimosa, que lo pes del metal calcinat a aumentat e que s'es transformat en litharge o cauç de plomb (oxid de plomb PbO). Aqueles fenomèns provenon pas, çò afirmava, d'una pèrda de flogistic, mas de la combinason d'una partida de l'aire de la campana amb lo plomb. Calfèt tanlèu après la litharge e constata que se transforma de plomb en liberant d'aire.

Articles connèxes 

 Energia
 Conservacion de l'energia

Referéncias