Semiac e Blaishon
Semiac e Blaishon (Séméacq-Blachon en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia

Toponimia

Blaishon
La prononciacion qu'ei [bla'ʃun] o [ble'ʃun]. Las fòrmas ancianas que son Blaysso au sègle XIIau, segon Marca, Blexoo en 1343, Blasxoo en 1385, Blaxoo en 1396, Blaixoo en 1538, Blaxon en 1546, Blachon (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) .

M.F. Berganton (Le dérivé du nom individuel...) que horneish noms arreligats au nom d'òmi Blasco (pirenenc, d'origina basca), qui ei a l'origina de l'espanhòu Blasquez; segon Miquèu Grosclaude, Blaishon que pòt estar ua fòrma ipocoristica de Blasco : Blasco + ion .

Semiac
La prononciacion qu'ei [se'mjak]. Las fòrmas ancianas que son Semeacum en 1118, Semeagon en 1674, Semiac en 1683, Séméacq en 1739, Semeac (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Séméac-Blachon despuish qu'apleguèn las duas comunautats .

Gerhard Rohlfs, citat per Grosclaude, qu'explica Semiac, d'après Michelena (De onomásticon aquitana, in Pirineos, 1954, p. 409-458), per lo cognomen aquitan Semeno, dab lo sufixe -acum .

Dauzat e Rostaing qu'explican Semiac per lo nom latin d'òmi Semius dab lo sufixe -acum .

Miquèu Grosclaude qu'aima mei l'explicacion de Rohlfs e Michelena. Que s'ageish d'un nom aquitan de persona, probablament aparentat au basco actuau Seme, « hilh, descendent ». J.B. Orpustan qu'explica utilizavan sovent los mots de parentat en toponimia, deus sègles Xau au XIIau. La finala qu'ei vertadèrament lo -acum galloroman e non pas, com daubuns supausèn, l'ergatiu singular o lo nominatiu plurau de la declinason basca (Seme, Semeak), qui non son pas utilizats en toponimia .

Istòria

Administracion

Demografia

Lòcs e monuments

Personalitats ligadas dab la comuna

Véder tanben

Ligams extèrnes

Nòtas

Comuna deus Pirenèus Atlantics
Comuna de Bearn