Jean-Christophe Rufin
Jean-Christophe Rufin, nascut a Borges (Char) lo 18 de julhet de 1952, es un mètge, istorian, escrivan e diplomata francés. Foguèt elegit en 2008 a l'Acadèmia Francesa qu'es lo membre mai jove.

Ancian president d'Accion contra la Fam, foguèt ambaissador de França en Senegal e en Gàmbia.

Enfança e formacion 
Aprèp lo depart de son paire, veterinari, sa maire, que trabalhava a París coma publicitària, podiá pas se n'ocupar sola; o faguèron los grands. Lo grand paire, mètge, qu'aviá sonhat de combatents pendent la Primièra Guèrra Mondiala, foguèt, pendent la Segonda, deportat dos ans a Buchenwald per qu'èra resistent. 

A 18 ans, Jean-Christophe Rufin tornèt veire son paire per azard. 

Aprèp aver estudiat dins de licèus parisencs dintrèt a la facultat de medecina de la Salpêtrière e a l'Institut d'Estudis Politics de París. En 1975, capitèt al concors d'internat a París. Trabalhèt a l'Espital Rothschild, en sala comuna. Pasmens qu'aviá causit la neurologia coma especialitat, en 1976, faguèt son servici militar coma cooperant en Tunisia dins una maternitat.

Carrièra

Carrièra medicala 

En 1981, venguèt cap de clinica e assistent dels espitals de París, puèi estacat dels espitals de París en 1983 per dos ans. Tornèt la medecina a l'espital de Nanterre (1994-1995) puèi a l'espital Saint-Antoine a París (1995-1996). En 1997, dintrèt en França per dirigir un servici de psiquiatria a l’espital Saint-Antoine.

President d'Accion contra la Fam (ACF) de 2002 a 2006 per se consacrar a l'escritura. Demòra pasmens president d'onor d'aquela ONG.

Carrièra dins l'umanitari 

Coma mètge, foguèt un dels primièrs del movement umanitari Mètges sens Frontièras e capitèt fòrça missions en Africa de l'Èst e en America Latina.
Sa primièra mission umanitària data de 1976 en Eritrèa alara en guèrra, ont encontrèt Azeb que venguèt sa segonda esposa.

En 1985, Jean-Christophe Rufin venguèt director medical d'ACF en Etiopia.

Entre 1991 e 1993, èra vicepresident de Mètges sens Frontièras, mas daissèt l'associacion al moment de la marcha pel Cambòtja.

Entre 1994 e 1996, èra administrator de la Crotz Roja francesa. 

En 1999, èra en pòste al Kosovo coma administrator de l’associacion Primièra Urgéncia, e dirigiguèt a l'Escòla de Guèrra un seminari « ONU e manten de la patz ».

Carrièra dins los ministèris e la diplomacia 
Diplomat de l'Institut d'Estudis Politics de París en 1980, e venguèt, de 1986 a 1988, conselhièr del Secretari d'Estat als Dreches de l'Òme, Claude Malhuret.

En 1989-1990, s'expatrièt a Brasil coma atacat cultural e de cooperacion prèp de l'ambaissada de França.

En 1993, dintrèt al cabinet de François Léotard, ministre de la Defensa, i demorèt dos ans. 

Director de recèrca a l’Institut de Relacions Internacionalas e Estrategicas entre 1996 e 1999, conduguèt la mission umanitària francesa en Bòsnia e Ercegovina. Faguèt liberar onze ostatges franceses de l'associacion Primièra Urgéncia preses pels Sèrbes de Bòsnia. Aquela mission provoquèt l'enemistat de Dominique de Villepin, alara al cabinet d'Alain Juppé (ministèri dels Afars Estrangièrs).

En 1995, daissèt lo ministèri de la Defensa e venguèt atacat cultural al Nordeste brasilièr.

Dins lo « rapòrt Rufin » del 19 d'octobre de 2004, il atirèt l'attencion sus l'antisemitisme, que deu pas, segon el, a èsser mesclat dins le racisme o la xenofobia en general. 

Lo 3 d'agost de 2007, foguèt nomenat ambaissador de França al Senegal e en Gàmbia. 

Al primièr semestre de 2008, participèt amb d'agents de la DGSE a la recèrca dels fugidisses d'Al-Qaïda aprèp l'assassinat de toristas franceses en Mauritània.
 
En decembre de 2008, declarèt pendent una conferéncia de premsa:  Aprèp aquela la vicepresidenta del Senat de Senegal, Sokhna Dieng Mbacké, li demandèt d'excusas publicas per aqueles mots . 

Quitèt sas foncions d'ambaissador al Senegal lo 30 de junh de 2010.

En julhet de 2011, integrèt l'equipa de campanha de Martine Aubry per l'eleccion presidenciala de 2012 ».

Autras foncions 
En parallèl, foguèt mèstre de conferéncias a l'Institut d'Estudis politics de París entre 1991 e 2002, puèi a l'universitat París 13 (1993-1995) e a l'Escòla de guèrra.

Dempuèi 2005, es tanben membre del conselh de vigilància del Grop Express-Roularta, e membre dels conselhs d'administracion de l'Institut Pasteur, de França Televisions e de l'OFPRA.

Carrièra literària 
Jean-Christophe Rufin consacrèt mai de vint ans de sa vida a trabalhar dins d'ONG al Nicaragua, Afganistan, Filipinas, Rwanda e dins los Balcans. Aquela experiéncia lo conduguèt a examinar lo ròtle de las ONG dins de situacions de conflite, coma son primièr ensag, Lo Pièger umanitari (1986), sul enjòcs politics de l'accion umanitària e los paradòxes dems movements « sens frontièras » que, ajudant las populacions, fan lo jòc dels dictators, e dins son tresen roman, Las Causas perdudas (1999).

Sos romans d'aventuras, istorics, politics, son de recits de viatges e d'anticipacion.

  

Jean-Christophe Rufin foguèt elegit a l'Acadèmia francesa.

Ensags
 Lo Pièger umanitari – Quand l'umanitari remplaça la guèrra, ed. Jean-Claude Lattès, 1986. 
 L'Empèri e los nòus barbars, ed. Jean-Claude Lattès, 1991 ; (que compara l’Occident a l’Empèri Roman menaçat pels barbars : )
 La Dictatura liberala 1994.
 L'Aventura umanitària, coll. Découvertes Gallimard (nº 226), 1994.
 Geopolitica de la fam – Fam e responsabilitat,2004.
 Un leopard sul garròt 2008

Romans
 L'Abissinian, 1997 , prèmi Goncourt del primièr roman e prèmi Mediterranèa.
 Salvar Ispahan, 1998.
 Las Causas perdudas, 1999, prèmi Interallié 1999, novèla edicion sul títol Asmara e las causas perdudas en « Folio ».
 Roge Brasil, 2001, prèmi Goncourt 2001.
 Globalia, 2004.
 La Salamandra.
 Lo Parfum d'Adam, 2007.
 Katiba, 2010 
 Lo Gran Còr, 2012 

Novèlas
 Sèt istòrias que tornan de luènh, 2011 .

En collaboracion
 Economia de las guèrras civilas, amb François Jean, 1996.
 Mondes rebèls, amb Arnaud de La Grange e Jean-Marc Balancie, 1996.

Prèmis
 Prèmi Goncourt del primièr roman 1997, per L'Abissinian.
 Prèmi Mediterranèa 1997, per L'Abissinian.
 Prèmi Interallié 1999, per Las Causas perdudas.
 Prèmi Erwan-Bergot 1999, per Las Causas perdudas. 
 Prèmi Goncourt 2001 e Grand Prèmi de l'Acadèmia de Marina, per Roge Brasil''.

Vida privada 

Jean-Christophe Rufin es paire de tres enfants: Maurice, lo filh ainat puèi, amb sa segonda esposa l'etiopiana Azeb, doas filhas : Gabrielle (en 1993) e Valentine (en 1995).
Encontrèt Azeb en Eritrèa.
Fins a sa nominacion coma ambaissador de França al Senegal, demorava una granda partida de l'an a Saint-Nicolas-de-Véroce, dins lo massís del Mont Blanc. Lo 25 d'agost de 2007 se celebrèt lo maridatge a Saint-Gervais-les-Bains.

Nòtas e referéncias 

Naissença en 1952
Mètge francés
Escrivan francés del sègle XX
Escrivan francés del sègle XXI