Sècta
Sècta (Del latin sectum: çò qu'es talhat, separat; del francés ancian:  secte, sete: comunitat religiosa) es una paraula de diferents sens e connotacions:
 En latin tardièr significava "grop religiós o escòla filosofica".
 A la mitat del sègle XIV aviá lo sens de "sistèma de cresenças o practicas diferentas" e "escòla dins una religion".
 Registrat en 1570 coma "còrs organizat religiós separat".
 Se considèra mai sovent coma un grop de personas amb d'afinitats comunas (culturalas, religiosas, politicas, esotericas, etc.) unissent al dessús de quina relacion sociala que siá jos un Lideratge carismatic messianic o profèta.
 La pèrda del sens neutre e lo resson de sa connotacion negativa fa qu'ara los grops socials, que sián sèctas o pas, al nomenar atal son plaçat dins una situacion desfavorabla.
Carlos Longarela diferéncia per definicion las sèctas destructivas de las sèctas en general.

Sècta religiosa 
Se parla d'una secta religiosa quand un grop religiós se diferencièt e venguèt independent d'una religion establida. Las sèctas an fòrça cresenças e de practicas en comun amb la religion que se'n separèron, mas se destrian pel nombre de diferéncias doctrinalas.

Lo mot sècta ven del latin sècta: ‘dralha’, ‘metòde’, ‘biais de viure’, ‘partit politic’, ‘escòla de filosofia’ (d'ont ven sectator e sectatoris: ‘aderent’, ‘seguisseire’) que ven de sequi: ‘seguir’. Sens dobtes dobtes ven del latin secare (talhar, separar). De secare venon los mots insècte e sector. Dins ambedós cases es presenta l'idèa de separacion. En Euròpa la paraula sècta es concebuda derivant subretot de sequi: seguir. S'agís de seguir un mèstre, un cap. Dins fòrça sèctas se passa atal.

Las sèctas religiosas son de grops religioses, mai sovent pichons, plens d'entosiasme, compausats per òmes e femnas, associats volontàriament, après una conversion, que creson e reconeisson la vertat e la solucion, exclusissent radicalament lo rèste de las gents, se plaçan contra la Glèisa e contra lo mond e obesissen cegament als sieus fondators.

Son de movements religioses que pòdon èsser liures e volontaris, amb tendéncia a la exclusivitat, que sorgisson e creisson subretot en mejans popular, desvolòpan de fòrts ligams comunautaris e sens aver un grop de foncionaris especializats. Se pòdon confondre amb de movements socials, de grops de "protestacion" contra l'òrdre social, las societats religiosas dominantas e que respondon sovent a un perfil doctrinal dualista, apocaliptic e premilenarista e a una inspiracion biblica fondamentalista.

En anglés los sociològs emplegan lo mot sect per se far referéncia a un grop religiós amb un naut gra de tension amb la societat a l'entorn, mas sa cresença es (dins lo contèxt d'aquela societat) en granda part tradicionala.

Lo tèrme pejoratiu en anglés cult (equivalent al nòstre sècta) a tanben un naut gra de tension amb la societat a l'entorn, mas la siá cresença es (dins lo contèxt d'aquela societat) nòva e innovanta.

Las sèctas, dins un sens mai sociologic, son mai sovent tradicionalistas e conservatrises e ensajan tornar a la religion d'origina, a la puretat religiosa.

S'emplega tanben lo tèrme nòu movements religioses.

Secta destructiva 
Es un grop que se presenta jos una associacion que cobrís aparentament los tèmas culturals, politics, religioses o quitament de tractament davant las malautiás o los problèmas socials. Se caracteriza subretot per emplegar de tecnicas de persuasion coercitiva coma biais d'influéncia sociala, s'utiliza subretot de metòdes de seduccion e comptan en mai amb un o mai líders. Mai sovent es una organizacion ierarquica piramidala. Utilizan mai sovent de situacions de desorientacion sociala coma catastròfas naturalas, guèrras o terrorisme, per reafirmar la tòca apocaliptica del mond e sa falsetat, mai sovent tanben amb fins lucratius. Agisson sovent jos clandestinitat dins los païses ont son enebidas e catalogadas coma destructivas o dangierosas.

Ven dangierós quand pels adèptes d'aquela sècta se desvolopa de problèmas d'adaptacion sociala, al trabalh o familiala, e, quitament, se restrenh la libertat o la dependéncia a aquela. De psicològs e especialistas afirman que mai d'un tèrç acaba per se'n desfar, pasmens aqueles que se son d'una personalitat flaca e "presectaria" an un risc elevat d'i tornar, ne demòran dependent.

L'Assemblada Nacionala de França, se preocupèt fòrça lèu de la situacion de las sèctas en França a partir de 1992. Cataloguèt 172 associacions o grops coma sèctas destructivas e que destruisson la personalitat de los sieus adèptes dins lo rapòrt parlamentari de 1995. La comission d'investigacions presididas per Alain Gèst e Jacques Guyard, definiguèt 10 critèris per caracterizar a las sèctas destructivas o fenomèn sectari:
 Destabilizacion mentala
 Caractèr exorbitat de las exigéncias financièras dels sieus adèptes
 Ruptura amb l’environament d’origina
 Prejudicis contra l'integritat fisica
 Embrigadament dels mainats
 Discors antisocial 
 Trebolum a l’òrdre public 
 Importància de contèstas judiciàrias contra las victimas o ex adèptes
 Eventual destornament dels circuits economics tradicionals e de temptativas d'afrontament dins los poders publics
Lo 1999 L'Assemblada Nacionala editèt un nòu rapòrt sus "la situacion patrimoniala e financièra de las sèctas a França".

Lo Congrès dels Deputats d'Espanha considerèt en 1988 las sèctas destructivas coma un problèma social important que caliá combatre amb de politicas de contraròtle especific per aquel.

Dins l'Estat Espanhòl i aviá unas cent sèctas destructivas en 2000 amb unes 200.000 seguisseires.

En 2007 se publiquèron las darrièras investigacions parlamentàrias amb lo rapòrt 3507 La mainadesa violada".

Referéncias

Bibliografia 
 Longarela, Carlos. Las Sectas Destructivas y Demoníacas en España, 2000