Pedagogia
La pedagogia es la sciéncia de l'educacion.

Etimologia del tèrme
Pedagogia vien del grèc, paidagogos (παιδαγωγία), que èra l'esclav que acompanhava los ninhs al escòla. Lo mot paida o paidos fa referéncia a chics, aqueste es lo motiu pel aquel alguns distinguisson entre "Pedagogia" (ensenhar a chics) e andragogia (ensenhar a adultes). Lo mot latina per far referéncia a la pedagogia, educacion, es fòrça mai utilizada e, de còps, ambas s'utilizan de biais indistint.

Istoria de la pedagogía
La pedagogia exist despuèi que l'educacion pasèt a èsser considerada un asunt social e pas sol familiar. Per este los primièrs escrits teorics aparecen a Grècia, a las polis democraticas ont l'ensenhanza facilitava l'acces a la politica. Roma eredèt aquesta preocupacion.

A l'Etat Mièja, l'educacion èra fòrça atada a l'iglèsia, post que l'unica educacion que se considerava de provech èra la religiosa que permitia lograr la salvacion. Además, la cultura èra als monasteris e après a las universitats, dominadas pels teologians. Lo Renacimient, amb son afán de recuperacion dels clasics e l'ansia de saber e d'aver cultura, di un novèl impuls a la pedagogia. Amb l'Ilustracion s'atèt definitivament a l'idèa de progres, post que sens educacion un pobl pòt pas adelantar (d'aquí las campanhas d'alfabetizacion).

La pedagogia a l'actualitat
Actualament, la pedagogia a evolucionat fòrça despuèi lo suyo origen etimologic. Uèy en dia, la pedagogia es pas la sciéncia que s'ocupa dei tecnicas de l'ensenhanza, este es tarea d'otra sciéncia pedagogica denominada Didactica. La pedagogia es un ensems de sabers que s'ocupan de l'educacion coma un fenomèn tipicament social i especificament uman. Es, pel tan, una sciéncia de caracter psicosocial que a per objècte l'estudi de l'educacion amb lo fin de conocerla y perfeccionarla. Tanben es una sciéncia de carácter normatiu perque se dedica pas a describir lo fenómen educacional mas a establecer las pautas o normas que devèm seguir per llevar a bon tèrme aqueste fenómen. 

Pedagogia tanben fa referéncia al correcte us d'estratègias d'ensenhanza (véase teoria instruccionala). Per exemple, lo brasilenh Paulo Freire, un dels educadores mai significatius del sègle XX, fa referéncia a son métode d'ensenhanza per adultes coma "pedagogia critica".

L'Escòla Catalana de Pedagogia aguèt son máxim ressò als añs 30 del sègle XX, dins la época de la Republica.

Pedagogs famoss 
 Paulo Freire
 Erasme
 Célestin Freinet
 Comenius
 Joan Bardina i Castarà
 Maria Montessori
 Jean Piaget
 John Dewey
 Rosa Sensat
 Francesc Ferrer i Guàrdia
 Adolphe Ferrière
 Victorino de Feltre
 Pierre Bovet
 Giuseppe Lombardo-Radice
 Alexander Neill
 John Haden Badley
 Johann Bernhard Basedow
 Johann Friedrich Herbart
 Joan Puig i Elias
 Cecil Reddie
 Pere Roselló i Blanch
 Ramon Ruiz Amado
 Edward Lee Thorndike
 Carleton Wolsey Washburne
 Juan Pablo Bonet
 Roger Cousinet
 Jean-Joseph Jacotot
 Nadezda Konstantinovna Krupskaja
 Joseph Lancaster
 Georg Kerschensteiner
 Lourenço Filho
 Lorenzo Luzuriaga Medina
 Anton Makarenko
 Andrés Manjón
 Paul Oestreich
 Helen Parkhurst
 Peter Petersen
 Wolfgang Ratke
 Eduard Spranger
 Francesco Tonucci
 Stanislaw Konarski

sciéncias
Pedagogia