Lo Poema de Boecis
Lo Poema de Boecis es un tèxte en occitan escriut sia au començar deu sègle XI en dialècte lemosin.

Extrach 

XXIII
Cum jaz Boecis e pena, charceraz,
Plan se sos dols e sos menuz pecaz,
D’una donzella fo laïnz visitaz:
Filla·s al rei qui a granz poestaz.
Ella·ta bella, reluzent lo palaz.
Lo mas o intra, inz es granz claritaz;
Ja no es obs fox i sia alumnaz:
Veder pot l’om per quaranta ciptaz.
Qual ora·s vol, petitas fai asaz;
Cum ella s’auça, cel a del cap polsat;
Quant be se dreça lo cel a pertusat,
E ve laïnz tota la majestat.
XXIV
Bella·s la donna e·l vis a ta preclar,
Davan so vis nulz om no·s pot celar;
Ne eps li omne qui sun ultra la mar
No potden tant e lor cors cobetar
Qu’ella de tot no vea lor pessar.
Qui·e leis se fia, morz no l’es a doptar.
XXV
Bella·s la donna, mas molt es de longs dis,
No·s pot rascundre nulz om denant so vis.
Hanc no vist omne, ta grant onor aguís,
Si·l forfez tan dont ella·s rangurís,
Sos corps ni s’arma miga per ren guarís;
Quoras que·s vol s’en a lo corps aucís
E pois met l’arma en effern e somsís:
Tal li comanda qui totz dias la bris.
Ella metesma ten claus de paradís,
Quoras que·s vol, laïnz col sos amigs.
Bels sun si drap, no sai nommar lo fil,
Mas molt per foren de bon e de sobtil.
Ella se·ls fez, avia anz plus de mil.
Ta no son vel, miga lor prez avil.
XXVII
Ella medesma teiset so vestiment
Que negus om no pot desfar neient.
Pur l’una fremna qui vers la terra pent
Non comprarias ab mil liuras d’argent.
Ella ab Boeci parlet ta dolzament:
«Molt me derramen donzellet de jovent,
Que zo esperen que faza a lor talen.
Primas me amen, pois me van aïssent;
La mi'amor ta mal van deperden».
XXVIII
Bel sun li drap que la domn’a vestit;
De caritat e de fe sun bastit.
I sun ta bel, ta blanc e ta quandid,
Tant a Boecis lo vis esvanuit
Que el zo pensa: uel sien amosit.

Literatura occitana