Estibina
L’estibina es un minerau gris plomb amb de coloracions rojas ò jaunas. D'una duretat de 2 e d'une densitat compresa entre 4,61 e 4,65, es compausada de sulfur d'antimòni (Sb2S3) que forma de cristaus prismatics lòngs. Pòu egalament formar d'agregats fibrós ò de massas compactas. Son esclat es metallic. Sa temperatura de fusion es relativament bassa (550 °C). Es ansin possible de fondre una mòstra d'estibina amb una bogia. Quimicament, l'estibina es solubla dins l'acid cloridric concentrat.

Geologicament, se forma dins lei venas idrotermalas de temperatura bassa ò coma precipitats dins certanei fònts caudas. Es sovent associada amb lo realgar, l'aurpiment, lo cinabre e la calcita. Lei jaciments principaus se tròban en China, en Mexic, en Bolívia e en Peró. En Occitània, l'estibina es un minerau frequent en Massís Centrau onte foguèt sovent esplechada dins de minas artesanalas. Dins aquò, au sègle XIX, una mina vertadiera existiá a Malbòsc en Ardècha. L'estibina es ansin lo minerau principau per la produccion d'antimòni.

Liames intèrnes 

 Antimòni.
 Bismutinita, minerau similar.

Bibliografia 

 (fr) Christian Vialaron, Les Mines d'Antimoine en Haute-Loire, Les Éditions du Piat, 2021.
 (de) Zeitschrift für Kristallographie, vol. 142, 1976, p. 447.

Nòtas e referéncias 

Minerau