Aisac e Òst
Aisac e Òst (Ayzac-Ost en francés) qu'ei ua comuna gascona de Bigòrra, en Lavedan, dens eth estrem (era estrema ?) de Salas , situada dens eth departament deths Hauts Pirenèus e era region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.

Geografia

Toponimia

Aisac
Era prononciacion qu'ei [ay'zak] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : Guilhem Forto de Isac, en 1037 o cap a 1040, Guilhem Fuert d'Ayzac, W. Fuert d'Aysag, cap a 1050-1070, Willelmus Fuert d'Ayssac, cap a 1060, D'Abbadia de Ysag ath segle XII, Ayzag cap a 1200-1230, Aysac en 1429, Aïsac en 1790, Ayzac (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII).

Segon Dauzat, Aisac que vien deth nom latin d'òmi Asius o Atius (varianta de Attius), dab eth sufixe -acum. 

Segon Miquèu Grosclaude, Aisac que vien deth nom latin d'òmi Asius, dab eth sufixe -acum.

Òst
Era prononciacion qu'ei [òst] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : Ost cap a 1050-1070, Ost, cap a 1060, 
Ost en 1285, de Osto en latin, en 1342 e 1379, Ost en 1429, Ost (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII).

Segon R. Aymard, Òst que vien de ostal/ostau dens eth sens d'ospici, espitau.

Segon Miquèu Grosclaude, era proposicion d'Aymard que suprimeish ua sillaba tonica, qu'ei ua solucion impossibla; un etime hospitem que donaré òste, Augustus que donaré Aost. Atau com Boisgontier, Grosclaude que supausa donc eth nom ei prelatin. Dens aqueth cas, Òst qu'ei benlhèu près deth nom de Ost (Arièja) e explicable per un mot « basco-aquitan » uste « plana ».

Istòria
 Aisac e Òst que fusionèn en 1846 .

Administracion

Demografia

 1851 : fusion d'Aisac e d'Òst en 1846.
 En  la populacion èra de  abitants e la densitat èra de  ab/km².

Lòcs e monuments

Personalitats ligadas dab era comuna

Véder tanben
 Comunas deths Hauts Pirenèus

Ligams extèrnes

Nòtas

Comuna de Lavedan
Comuna de Bigòrra
Comuna deths Hauts Pirenèus
Comuna de Gasconha