Montpeirós (Erau)
Montpeirós (en francés Montpeyroux) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.

Es lo sèti de las Edicions Jorn de poesia occitana contemporanèa.

Geografia

Perimètre dau territòri

Toponimia
Las fòrmas ancianas son : castrum Montispetrosi en 1060-1108 o 1180-1223, castro quod vocatur Montem Petrosum en 1077-1099, chastelli Montis Petrosi en 1097, sub castello de Monte Petroso en 1097, parrochia S. Martini de Monte Petroso en 1107, in castello de Monte peiros en 1138, Bertrandi de Montepeiros en 1149, ecclesia S. Martini de Montepetroso en 1252, Monpeyro, Monpeyros en 1408, ecclesia S. Martini de Monte petroso cum capella que est in castro en 1484, de Montepetrozo, au sègle XVI, Môperou en 1622, Mompeirous en 1643, Montpeyrous en 1648, Montpeyroux en 1740-60, la ville de Montpeyroux en 1740-60, Montpeyroux e Vieux Montpeyroux dit Castelas en 1770-72 (mapa de Cassini). 

Lo nom es format de mont, « cima, som » (Hamlin), dau latin mons, montis e de l'adjectiu peirós, dau latin petrosus . Hamlin precisa que Montpeirós èra a l'origina lo Castelàs, situat au nòrd dau vilatge [delai lo Barri] e que lo nom originau dau vilatge èra Adiciano, nom galloroman.

Adiciano (latin), L'Adisse (francés)
Las fòrmas ancianas son : villa Adiciano en 985, villa que vocant Adiciano en 996-1031, villa Adiciano, cap a 1005, villa que vocant Adicianum en 1060-1074, ecclesia S Martini de Adiciano... sub castro quod vocatur Montem Petrosum en 1077-1099, in territorio Adiciano en 1097, in terminio castelli Montispetrosi, sive ville Adiciani, au sègle XII, supra Adiza, sense data, parrochia S. Martini de Adiciano en 1123, 1130, de Adiszan, après 1162,. « à la Fontaine d' Adissan » en 1480 [1783], la Dysse (cadastre). Hamlin explica lo nom per lo gentilici latin Atisius e lo sufixe -anum. Segon Dauzat, *Adiçan ven del nom latin d'òme *Aticius (inatestat, inferit de Atius), amb lo sufixe -anum. Foneticament lo segond conven melhor. Lo nom es identic a Adiçan (comuna d'Erau).

Sant Estève daus Èrms (nom supausat)
Las fòrmas ancianas son : mansum S. Stephani de Heremis en 1215, ecclesia S. Stephani de Heremis en 1287, annexam ruralem S. Stephani de Hermis en 1484, [l'eglise] de St Etienne des Airs en 1740-60, St Etienne des Airs en 1770-72 (mapa de Cassini). Lo determinant es èrms, « bosigas ». Stephanos es lo nom grèc de Sant Estève, lo primièr daus martirs. Èrm es l'occitan èrm, èrme « bosiga, artiga, landa, desèrt », tèrme d'origina grèga; confusion frequenta, a l'escrit, après l'amudiment de -m finala dau mot occitan, amb lo francés air, « aire ».

Istòria 
 Entre 1790-1794, Saint-Etienne-des-Airs (nom francés, benlèu Sant Estève daus Èrms) foguèt annexat a Montpeirós .

Administracion 

 A la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna, qu'èra dau canton de Ginhac, i demorèt.

Demografia 

 En  la populacion èra de  abitants e la densitat èra de  ab/km².

Luòcs e monuments

Personalitats ligadas amb la comuna

Veire tanben
 Comunas d'Erau

Ligams extèrnes

Nòtas

Comuna de Lengadòc
Comuna d'Erau