Nicolau de Cusa
Nicolau de Cusa (en latin: Nicolaus Cusanus),(1401-1464) foguèt un filolosòfe, un teologian, un jurista un astronòme alemand.
Foguèt un dels primièrs umanistas dins los países alemands. Son òbra mai coneguda es  De l'Ignorància Dòcta (en latin: De Docta ignorantia).

Vida

Joventut e estudis (1401-1424)
Nicolau de Cusa èra lo segond dels 4 enfants de Johan Krebs e Katherina Roemer.
Lo seu paire èra un batelièr amonedat. Reçaupèt una bona educacion e, en 1415, dintrèt dins la Faculat de las Arts de l'Universitat de Heidelberg.
Reçaupèt son doctorat en drech canon a l'Universitat de Pàdoa.
A Pàdoa, rescontrèt Julian Cesarini e Domenico Capacica (ambedós se faguèron cardinals mai tard) e venguèt amic amb  lo matematician Paolo dal Pozzo Toscanelli.

De Colonha al cardinalat (1425-1449) 
Dintrèt dins l'Universitat de Colonha amb lo títol de doctor en drech canon en 1425.
Demorèt pas gaire a Colonha e s'en tornèt a Cusa ont venguèt lo secretari de Otto de Ziegenhain, elector de Trevèri. Aqueste lo nomenèt canonge e degan de Sant Florin de Coblença amb de nombrosas prebendas.
En 1427, foguèt mandat a Roma amb la dignitat de delegat episcopal.
En 1428, anèt a París per estudiar los escriches de Ramon Llull.

Òbras 
Nicolau de Cusa escriguèt de nombrosas òbras. 
Çaijos una seleccion de las òbras mai famosas.

De auctoritate praesidendi in concilio generali (1434)
De concordantia catholica (The Catholic Concordance) (1434)
Reparatio kalendarii (1434/5)
De Docta ignorantia  (1440)
De coniecturis (1441-2)
Dialogus concludens Amedistarum errorem (1441)
De Deo abscondito (1444/5)
De quaerendo Deum  (1445)
De date patris luminum  (1445/6)
De transmutationibus geometricis
De arithmetricis complementis (1445)
De filiatione Dei 
De genesi 
Apologia doctae ignorantiae  (1449)
Idiota de mente  (1450)
De visione Dei  (1453)
De pace fidei (1453)
De theologicis complementis(1453)
De mathematicis complementis (1453)
Caesarea circuli quadratura (1457)
De beryllo  (1458)
De aequalitate (1459)
De principio (1459)
 Reformatio generalis, (1459) 
De possest (1460)
Cribratio Alkorani
De non aliud  (1462)
De venatione sapientiae (1462)
De ludo globi (1463)
Conpendium (1463)
De apice theoriae (1464)

Referéncias 

teologian alemand