Lo Castèl (Londras)
Lo Castèl (Mas-de-Londres en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.

Geografia

Toponimia
Las fòrmas ancianas son : castello de Dundras en 1116, capella S. Girardi de castro Lundrensi en 1146, castrum de Roqueta, vel castrum de Dundris en 1197, castri de Lundris en 1225, castrum et forcias de Lundris en 1229, Chateau de Londres en 1526, le castel de Londres en 1563, Castet en 1622, Castelz en 1626, Chasteau en 1648, Chateau de Londres en 1668-69, 1740-60, apelat per error le Chateau de la Roquette, en 1770-72 (mapa de Cassini). 

Segon Dauzat e Rostaing, que non coneissián pas lo nom autentic, mas ven dau latin mansus, « explotacion rurala ocupada per un sol tenencièr (tèrme feodal) ».

Londras (nom de país segon Hamlin)
Las fòrmas ancianas abans 1200 son : Dunderas, après 1010, ecclesiam S. Martini de Londres [nom alterat per una copia mai recenta, segon Hamlin, a l'article de Sant Martin de Londras] en 1088, de Dundras en 1100, de Dundres (varianta : Luntras) en 1101, de Dundras en 1107, de Lundras en 1110, de Lundris en 1110, de Dundras en 1116, de Lundrias en 1119, de Lundras en 1122, de Drundra, abans 1140, de Lundras en 1146, de Lundris en 1156, cap a 1160, de Londras en 1175, de Dundris en 1197, de Lundris, sense data [sègle XII ?], villa Dondras, au sègle XII. Segon Frank R. Hamlin, las fòrmas mai ancianas dau nom Londras concernisson Sant Martin de Londras. Aquelas fòrmas obligan a regetar l'etimologia per *lond- « fanga », prepausada mai que mai per Jean-Gabriel Gigot, Revue Internationale d'Onomastique XXVI, p. 284-292; de mai, aquela nocion es pas adaptada a la topografia [implicitament, la de Sant Martin de Londras ]. Pr'aquò, l'influéncia daus derivats d'aqueu mot dins la lenga parlada (mai que la dau nom la capitala de l'Angletèrra) explica l'evolucion Dundras > Lundras. Londras ven probablament d'un tèma *Dund- de sens desconegut, amb un sufixe atòn -era o -ara , lo tot dau domèni dau preindoeuropèu; un derivat dau gallic dunum, « fortalesa » es improbable. Enlòc, Hamlin mòstra pas que sap que lo nom actuau occitan de Londras, sense determinant, es lo de la comuna dicha en francés Notre-Dame-de-Londres e pas de Sant Martin de Londras. Sense afirmar que que siá sus l'etimologia de Londras, un tèrme associat a la fanga, inadaptat per Sant Martin, es pas impossible per lo vilatge de Londras, situat sus una peninsula environada de rius, que tresplomba pas que de mens de 10 m.

Gabriac ?
NB. La glèisa de Sant Estève de Gabriac es dins la comuna dau Roet.

Las fòrmas ancianas son : fisco Gabriacho (varianta : Gabriaco) au sègle X o XI nom gallic d'òme  (identificacion mausegura), prior S. Stephani de Gabriaco en 1331, [sieur]... de Gabriac en 1586, l'eglise et paroisse S. Etienne de Gabriac en 1668-69, l'eglise de St Etienne de Gabriac où est un moulin en 1740-60, S. Etienne de Gabriac, parròquia, e Gabriac, masatge en 1759, St Etienne de Graviac e Graviac en 1774-75 (mapa de Cassini). Quina es la prononciacion, amb metatèsi consonantica o non ? la grafia es en b pr'amor de l'etime mai segur e de la simplicitat.

Segon Hamlin, Gabriac ven dau nom gallic d'òme Gaberius, amb lo sufixe -acum. Gabriac èra una proprietat galloromana. Per d'autres Gabriac, Dauzat causís lo nom gallic d'òme Gabrius, atestat, de gabros, « cabra »; Delamarre causís tanben Gabrios per los meteisses toponimes . Res dins las fòrmas ancianas permet d'assegurar la preséncia de e de Gaberius, nom qu'es benlèu pas atestat.

Istòria

Administracion

Demografia 

 En  la populacion èra de  abitants e la densitat èra de  ab/km².

Luòcs e monuments

Personalitats ligadas amb la comuna

Veire tanben
 Comunas d'Erau

Ligams extèrnes

Nòtas

Comuna de Lengadòc
Comuna d'Erau