Pere Fouché
Pere Fouché, mai conegut generalament coma Pierre Fouché (Illa de Tet, 8 de febrièr de 1891 - París, 11 d'agost de 1967) foguèt un lingüista nòrd-catalan. Foguèt un dels lingüistas catalans mai importants de son epòca que publiquèt en 1924 dos volums pionièrs dins l'estudi de la lingüistica istorica de la lenga catalana. Sa contribucion a l'estudi de la lenga francesa es tanben estada plan considerabla; foguèt considerat coma una de las eminéncias de la lingüistica istorica. 

Venguèt membre de l'Institut d'Estudis Catalans en 1946. Mai tard, en 1960 fondèt la Societat francesa d'onomastica e dirigiguèt la revista de lingüistica Le français moderne.

Biografia 
Pere Fouché nasquèt a Illa, un vilatge rosselhonés, a la termièra de Conflent en 1891. Estudièt a Tolosa jos la direccion del lingüista occitan Josèp Anglada que l'inicièt a la lenga e als tèxtes medievals. Jos la direccion d'aqueste escriguèt una tèsi sul catalan rosselhonés, Phonétique et morphologie historique du roussillonnais, que foguèt publicada en 1924 en dos volums. 

Foguèt puèi professor a las universitats de Grenòble, Estrasborg e París (de 1937 a 1962), ont dirigiguèt l'Institut de Fonetica e lo Musèu de la Paraula.

Lo collègi d'Illa de Tet pòrta son nom.

Òbras

Sul catalan 
 Phonétique et morphologie historique du roussillonnais (1924)
 Morphologie historique du roussillonnais (1924)

Fonetica generala 
 Etudes de phonétique générale: syllabe, diphtongaison, consonnes additionnelles (1927)

 Sul francés 
 Le verbe français, étude morphologique (1931)
 Phonétique historique du français (3 volums, 1952-1961)
 Traité de prononciation française'' (1969)

Lingüista catalan
Naissença en 1891
Decès en 1967