Filosofia politica
La filosofia politica es la branca de la filosofia qu'estudia las questions relativas al poder politic, a l'Estat, al govèrn, a la lei, a la politica, a la patz, a la justícia e al ben comun entre autras. Es considerada coma una de las brancas de la filosofia practica a costat de la filosofia del drech e de la filosofia morala.

Coma recerca filosofica, se diferéncia d'aquelas menenadas per las sciéncias umanas e socialas (sociologia, istòria, psicologia, sciéncia politica) que, a la diferéncia d'aquelas ligadas a çò qu'existís istoricament e subretot, es fondada sus la recerca d'un universal, guidada per la question del just, del melhor e del legitim. Quitament s'aquela recerca arribariá a l'impossibilitat de son acabamement aquò cambiariá pas la natura de la recerca.

Ara, la sciéncia politica es venguda inseparabla de la filosofia politica.

Definicion 
Segon Leo Strauss, tot ensag de definir la filosofia politica supausa d'evitar doas decas:
 La primièra consistís a considerar la filosofia politica pas que coma una dependéncia subaltèrna de la filosofia dins son ensems. Aquela generalizacion abusiva fa problèma, qu'evita las divergéncias prigondas entre l'istòria de la filosofia politica, e aquela la quita filosofia.

 La segonda consistís a i veire pas qu'un simple perlondament de l'analisi politica. En efièt, se la filosofia politica resulta de la pensada politica, tota pensada politica es pas una filosofia politica: « un penseur politique qui ne serait pas un philosophe s'intéresserait ou s'attacherait avant tout à un ordre ou à une législation politique spécifique ; le philosophe politique s'intéresse et s'attache avant tout à la vérité ».
Passat aquò, la filosofia politica poirá se déefinir « par un rapport à la fois nécessaire, indépassable, et indéfiniment problématique avec les expériences et les opinions effectivement présentes dans la vie réelle de la cité ». Per que son objècte es plan enraiçat dins la realitat umana, la filosofia politica se caracteriza per una tension de contunh entre la teoria e la practica: tot assumissent una portada universala, se deu far plaça a l'existent.

Istoric

Antiquitat 
Socrates es mai sovent considerat coma lo fondator de la filosofia politica. Seriá estat lo primièr a formular una critica globala e absoluda d'un sistèma politic existent, pasmens s'un discors tenent de la sciéncia politica se trapa tanben a çò del seu contemporanèu Tucidides, e qu'una filosofia politica se trapa a l'estat fragmentari dins çò que demora de l'òbra d'Eraclit.

Lo debat inicial que fonda la filosofia politica coma un domèni essencial de la filosofia es dins lo dialòg Lo Fredon de Platon, quand Socrates indica que dins sa jovença, deguèt abandonar las sciéncas de la natura per s'interessar a las opinions de la Ciutat. Çò que se cal nomenar, amb Socrates sa segonda navigacion, signa lo punt de partença de la Filosofia coma Filosofia Politica. Aquel punt de partença es ja portaire d'una ambiguïtat, que se pòt trobar al començament de las òbras d'Aristòtel, la Metafisica e la Politica. En efièt, caduna se dich sciéncia primièra. Lo primièr dels preztfachs de la filosofia politica atal foguèt de justificar d'en primièr las causas que son al delà de la Natura (méta ta phusikè).

Per Aristòtel, l'òme es un animal politic. Escrich dins Politica:
 « La ciutat compta dins la realitats qu'existisson naturalament, e (...) l'òme es per natura un animal politic. E çò qu'es sens ciutat, naturalament e non pas en seguida de las circonstanças, es o un èsser desgradat o al dessús de l'umanitat. Es comparable a l'òme tractat ignominiosament per Omèr de: Sens familha, sens lei, sens fogal, perque, al meteis temps naturalament apatrid, es tanben un brandon de discòrdia e s'o pòt comparar a una pèça isolada al jòc de trictrac ».

Edat mejana 
Dins lo contèxte de reviscol intellectual del sègle XII, la filosofia politica conegut, après mai d'un sègles de silenci, una renaissença amb lo Policraticus de Joan de Salisbury (1159). S'agís d'un vast tractat en uèit libres, d'inspiracion platonisanta e agustiniana. Joan de Salisbury ignorava la Politica d'Aristòtel. Prepausa un ideal de ciutat terrèstra capvirada a fins esperitalas, ont lo rei exercís son poder en estrecha collaboracion amb la Glèisa e se fisant dels conselhièrs laïcs.

Foguèt sonque a l'Edat Mejana a la recepcion dels tèxtes e comentaris de la pensada d'Aristòtel, que se ne ven a parlar de filosofia primièra o de sciéncia dels primièrs principis a subjècte dels tèxtes d'Aristòtels ont l'Estagirit analisa la polisemia dels sens de l'Èsser e la question de l'ousia (de l'esséncia). Çò que se nomenará Metafisica (en grèc: méta ta phusikè, « çò qu'es al delà de la natura ») serà alara curiosament deligat dels estudis politics, en contradiccion amb lo quite perpaus d'Aristòtel, al començament dels seus obratges politics, ont dich que la filosofia primièra es la philosophie filosafia politica.

Per Tomàs d'Aquin, dins lo comentari que fa de l'espistòla de Pau als Romans, « lo poder dels princes, precisament puèi qu'es un poder, ven de Dieu ». Dins lo Comentari de las Senténcias, escriu que « lo poder esperital e lo poder temporal venon l'un e l'autre del poder divin ». Sant Bonaventura, el, conciliava l'origina divina de l'autoritat e lo sistèma electiu; mostrant los dangièrs del sistèma ereditari e insistava sus l'idèa que mai sovent los cap elegits son los melhors. Pasmens considerava qu'aquela eleccion èra pas qu'una simpla designacion e qu'aparteniá a Dieu, es a dire al poser esperital representant Dieu, de conferir lo poder al cap d'aquel biais designat.

Epòca modèrne 

Sens obliar aquela dificultat nativa de la distinccion entre la filosofia primièra d'Aristòtel e la filosofia politica, aquela coneguèt als sègles XVII e XVIII un cambiament radical amb l'aparicion de las teorias del contracte social, desvelopats per Thomas Hobbes (Leviatan, 1651), John Locke (Tractat del govèrn civil, 1690), Jean-Jacques Rousseau (Del contracte social, 1762) e Immanuel Kant. Aquelas teoricians cercavan un fondament del poder mens discutable que lo drech divin (teorizat per sant Bonaventura) e mens arbitrari que la fòrça (teorizada per Maquiavèl). Lors teorias s'apiejavan su l'ipotèsi d'un estat de natura, estat fictiu dels òmes n'avent entre eles pas mai que per ligam lor qualitat comune d'èsser d'èssers umans, cadun essent liure e egal a totes.

Giulia Sissa estima que, dins la transicion d’una teoria de l’animal politica, naturalament clinat cap a la sociabilitat (Aristòtel), a un vejaire mecanista de la natura umana (Hobbes), lo fondament antropologic del politic torna èsser pensat.

Espòca contemporanèa 
La filosofia politica es ara encara mai sovent capvirat a l'examen e la discussion de las teorias del contracte social elaboradas als sègle XVII e XVIII.

Una de las òbras ara mai comentadas de la filisofia politica contemporanèa se situa explicitament dins aquel vejaire dich « contractualista »: s'agís de la Teoria de la justícia de John Rawls (1971). D'autras dralhas foguèron pasmens obèrtas amb, d'òbras coma aquelas de Michel Foucault, de Cornelius Castoriadis, de Claude Lefort, de Jacques Rancière, de Jean-Pierre Dupuy o d'Yves Michaud. E encara, es a partir de la redescobèrta e de la discussion d'autors classics que se dessenhèron de perspectivas novèlas - coma o mòstra per exemple los analisis de Claude Lefort sus l'òbra de Nicolas Maquiavèl, autor del Prince (1512).

Se cal mencionar tanben una fòrça recenta Teoria generala de la nacion d'Henri Temple, que vòl esboçar una fresca d'ensems del fach nacional, anant dels aspèctes psicologics, puèi sociologics, socioeconomics, juridics e fin finala politics: la plaça de l'òme dins sa nacion e la plaça de la nacion dins l'arquitectura del mond. Aquel autor revendica son ligam al nacionisme, corrent recent de lectura dels fenomèns mondials.

Doctrinas 
 Anarquisme
 Teoocracia
 Comunisme
 Liberalisme
 Socialisme
 Totalitarisme
 Legitimisme
 Utopias politiques

Tèmas 
 ciutadanetat
 l'Estat
 la lei naturala
 lo drech e la justícia
 lo drech natural
 lo poder e l'autoritat 
 las libertats politicas
 las leis
 las teorias du contracte social
 sobeiranetat
 teorias sociologicas del comportament politic

Autors majors en filosofia politica

Antiquitat 
 Aristòtel
 Ciceron
 Platon
 Polib
 Tacit
 Tucidides
 Xenofon

Edat Mejana  
 Al-Farabi
 Dante Alighieri
 Eusèbi de Cesarèa
 Maimonides
 Marsil de Pàdoa
 Sant Agustin
 Tomàs d'Aquin

Periòde modèrne 
 Joseph de Maistre
 Alexis de Tocqueville
 Auguste Comte
 Baruch Spinoza
 Benjamin Constant
 Edmund Burke
 Immanuel Kant
 Georg Wilhelm Friedrich Hegel
 Jean Bodin
 Jean-Jacques Rousseau
 Louis de Bonald
 Johann Gottlieb Fichte
 John Locke
 John Stuart Mill
 Juan Donoso Cortés
 Antoine Blanc de Saint-Bonnet
 Karl Marx
 Montesquieu
 Nicolas Maquiavèl
 Thomas Hobbes
 David Hume
 Vincent Bacallar

Periòde contemporanèu 
 Alain Badiou
 Albert Camus
 Alexandre Kojève
 Alfred Schütz
 Antonio Gramsci
 Ayn Rand
 Daniel Bensaïd
 Carl Schmitt
 Charles Taylor
 Cornelius Castoriadis
 Eric Voegelin
 Félix Guattari
 Friedrich Hayek
 Gilles Deleuze
 Giorgio Agamben
 Guy Debord
 Hannah Arendt
 Hans Jonas
 Isaiah Berlin
 Jacques Derrida
 Jacques Rancière
 Jean-Paul Sartre
 John Dewey
 John Rawls
 Jürgen Habermas
 Karl Popper
 Leo Strauss
 Marcel Gauchet
 Michel Foucault
 Michel Onfray
 Pierre Manent
 Raymond Aron
 Robert Nozick
 Rosa Luxemburg
 Slavoj Žižek
 Toni Negri
 Walter Benjamin
 Henri Temple

Notas e referéncias

Vejatz tanben

Bibliografia 
 
 
 
 
 
 
 Henri Temple, (Discours à Yalta, 3 février 2015) Changement de paradigme: Les nations comme fondement intellectuel, moral, psycho-sociologique, économique, démocratique et diplomatique de l’architecture du monde in site : Le réveil français, 2015 ; et en russe  Anri Tamplh, Natsionalnoïé gosoudarstvo... in Miéjdounarodnaïa Konférentsïa: Yalta 1945, éd. Astreïa, Moskva (Russie), 2015, p.190 et s.
 Sentiment national et droits, in Le sentiment et le droit, CNRS, Ed. Univ. Sherbrooke (Canada), 2012.
 Théorie générale de la nation-L'architecture du monde, L'Harmattan, mars 2014, 290 p.
 Sentiment national et droits de l'homme, Cahiers de psychologie politique, en ligne, n° 25, août 2014

Articles connèxes 
 Politica  
 Filosofia
 Estat
 Filosofia del drech 
 Filosofia sociala
 Teologia politica
 Teorias del faissisme

Ligam extèrne 
 Portalh de la filosofia politica sus LaPhilosophie.com
Branca de la filosofia
Istòria de las idèas politicas
Filosofia politica
Politica