Chaucinac
Chaucinac [suwʃi'na] ?, [tʃusi'na], [suʃi'na] (Chaussenac en francés) z-es 'na comuna auvernhata, situada dins lo departament del Cantal e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.

Geografia

Comunas vesinas

Perimètre del territòri

Toponimia
 Chaucienac. Las fòrmas ancianas son Caucenacus, en latin, al sègle XII, Caussenacum, en latin, sense data, Chausenac, en 1464, Parrochia Chaussenacus, en latin, en 1502, Chossenat, en 1628,  Chaussenat, en 1694, Chaussenac, en 1769 . Chaucinac vendriá d'un nom latin d'òme, Calcinus, amel sufixe -acum , latinizacion del sufixe gallés -āco(n). Chaucinac èra donc probablament una anciana granda proprietat antica que aviá per mèstre Calcinus. La prononciacion es [tʃusi'na] o [suʃi'na] e l'evolucion au- pretonic en [u-] es regulara en auvernhàs (çò pus mens, en auvernhàs cantalon) : chal donc escriure Chau- e pas Cho-. L'etime es Calcinus (+ -āco(n)) e pas *Calsinus : chal donc escriure Chauc- e pas *Chauss-. La prononciacion relevada dins tres comunas de l'ancian canton es en -i- : tot ben que i siá versemblablament posterior a l'Edat Mejana, val mai escriure Chaucinac per que lo nom siá legit coma es. 
 Cuçac (vialatge e chastèl destrut). Las fòrmas ancianas son Villa Cuciac,al sègle XII, Cussa, en 1466, Cussacum, latinizacion de 1503, Cussac, en 1649, Cussach, en 1673, Cussat, en 1769, Cuszac, en 1780 . L'origina es probablament la meima que per Cuçac, près de Sant Flor. Dauzat laissa a chausir entre un nom latin d'òme Cūcius e Cussius, mas los autres toponimistas o lingüistas son per de noms en -ti- o en -tti-, çò que justifica la grafia Cuçac : Xavier Delamarre chausís lo nom gallés d'òme Cūtios , los Féniés Cuttius jos Cutius (dins un estil que fai supausar l'influéncia de Negre) e, per Cuçac (Gironda), Bénédicte Boyrie-Fénié òpta fèrmament per Cutius. Çò que dona mai de pes a l'ipotèsi d'un nom gallés es la localizacion dels Cuçacs dins las regions de fòrt substrat celtic : departaments de Cantal, Dordonha, Gironda, Naut Léger, Nauta Vinhana, pueis de Cucet (Alèir), atestat in Cuciaco en 886, La Baraque de Cuçan en Avairon, e l'abséncia aparenta de tot nom aparentat mai al sud, o de tot *Cuçà en Catalonha. Lo sufixe es -acum, latinizacion del sufixe gallés -āco(n). Cuçac èra doncas probablament una anciana granda proprietat antica que aviá per mèstre Cūtios/Cūtius/Cuttius (noms d'origina gallesa), Cūcius o Cussius (noms latins). Per la proposicion Cutios/Cutius, chal pasmens remarcar que *Cūtiacon donariá regularament *Cusac e pas Cuçac.
 Ostenac. Las fòrmas ancianas son Ostenacum, en 1502, Estrenacum, en 1505, Oustenac, en 1647, Austenac, en 1650, Ossenac, en 1674, Ostrenac, en 1683, Obstenac, en 1769, Ostenac, en 1780 . Lo nom es format d'un nom de persona amel sufixe gallés -āco(n). Pel nom d'òme, òm pòt pensar a un nom germanic (Austindus conven  mal), mas tanben a un nom latin, coma lo cognomen Augustanus, derivat d' Augustus, o a Augustinus, que donèt Sant Agustin. *Augustinācon menariá a *Austenac e coma au- se manten mal darrèir una consonanta dins la meima sillaba, l'evolucion normala es Ostenac. Chal senhalar qu'un derivat d'Augustus es excepcional.

Istòria

Administracion 

 Davant la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra del canton de Pleus; es ara del canton de Mauriac.

Demografia

Luòcs e monuments

Personalitats ligadas amb la comuna

Veire tanben

Ligams extèrnes

Nòtas e referéncias

Nòtas

Referéncias

Comuna de Cantal
Comuna d'Auvèrnhe (Occitània)
Comuna d'Occitània