Corbèras e Avera
Corbèras e Avera (Corbère-Abères en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia

Toponimia

Avera
La prononciacion qu'ei [a'berɔ]. Las fòrmas ancianas que son Bere en 1402, Avera en 1540, Albère de Courbères en 1684 (absent de la mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) .

Segon Dauzat, per Avera (canton de Morlans), lo nom que vien deu bearnés abera, de abellana, « averan, aulana » . Per abera, que cau compréner [abe'ra], senon Dauzat auré escriut abero.

Miquèu Grosclaude qu'explica Avera per lo latin abellana o *abella, « averan, auran, aulana », emplegat com collectiu, « averanhèra », mès lo son rasonament que pòt semblar estranh : lo latin abellana que mia en gascon a averan [abe'ran] e non pas avera; que caleré donc ua fòrma dab finala desnasalizada, puish un reculament de l'accent tonic, donc un passatge per [abe'ra]. Mès que i a ua auta possibilitat, ua derivacion a partir deu latin *abella. Ernèst Negre, dens La Toponymie du canton de Rabastens que tròba lòcs aperats Belle, La Belle, dont un atestat avelanum en 1211 . L'autor se demanda pas perqué abellana mia a averan.

Corbèras
La prononciacion qu'ei [kur'bɛrɔs]. Lo lòc qu'ei mentavut per Marca tanlèu lo sègle XIIau). Las fòrmas ancianas que son Corberas en 1550, Courbères en 1686, Corberre (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Corbères-Abères-Domengeux despuish la fusion deus tres vilatges au sègle XIX (mès la mapa IGN qu'escriu Corbère-Abères) . N.B. Corbère-Abères ei la fòrma oficiau.

Segon Dauzat, lo nom que vien deu latin *corb-aria, per *corv-aria, « lòc frequentat deus cròcs » . Segon Negre, citat per Miquèu Grosclaude, l'origina qu'ei lo latin corvus. Segon A. Novèl, tanben citat per Miquèu Grosclaude, lo nom que vien de *kor, de l'arradic preindoeuropèa *kar/*gar, « pèira, ròc » .

Segon Miquèu Grosclaude, la geografia locau justifica pas l'ipotèsi d'Alan Novèl. Tanben, que cau estar prudent dab las interpretacions animalèras en toponimia e lo cròc qu'èra tròp corrent per poder nommar un lòc mei qu'un aute. Qu'ei meilèu un nom de persona, atestat dens los tèxtes : Corbs, Corbon, Corbuu/Corbun, Corbaran, Corbairan, etc. Lo sufixe -erium /-eriam que's pòt associar a noms de personas, mei qu'a noms d'animaus o de plantas, com per exemple a Lobièr de Haut, Lobier de Baish, Lobinhèr. Lo sens qu'ei « las casas de Còrb », e lo sufixe qu'ei -arias .

Domengeus
La prononciacion qu'ei [dumen'jews]. Las fòrmas ancianas que son Domengius en 1385, Domengeus en 1385, Domenjeus, en 1402, Domengeux en 1748, Domengeux (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Corbères-Abère-Domengeux despuish qu'apleguèn los tres vilatges au sègle XIX .

Segon Miquèu Grosclaude, la fòrma de 1385 que marca lo toponime e vien de l'adjectiu bearnés domengiu « qui apertién au domenger ». Lo domenger qu'èra un nòble de darrèr reng, lo son castèth e la sua tèrra qu'èran lo domec e la soa proprietat la domenjadura .

Istòria

Administracion

Demografia

Lòcs e monuments

Personalitats ligadas dab la comuna

Véder tanben

Ligams extèrnes

Nòtas

Comuna deus Pirenèus Atlantics
Comuna de Bearn