Moissídan
Moissídan  (Mussidan en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novela Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia
La vila es bastida a riba mança d'Eila, au junhent emb Cremsa.

Toponimia
La prononciacion es  .

En lengadocian, l'ortografia seriá *Moissida e non pas Moissídan. Quò es la règla daus toponims achabats per "-a" pòstonica venent d'una terminason primitiva tonica en "-an" , mas la comuna es lemosina.

Las fòrmas ancianas son Mulcedonum, en 830, dux Moxedanensis vers 1038, Castrum de Muxidanii en 1081, Muissida, en 1094, Moisedanum en 1100, Mussidanum en 1210. Se los toponimistas i coneissián lo mot gallés dunum, « fòrt, nautura fortificada » per lo segond element, per lo prumier Dauzat e Rostaing i supausan lo nom gallic Melissos , los Féniés se pronóncian pas , Tanet e Hordé balançan entre Melissos e un nom comun latin, mulcedo (pus convenable foneticament, mas dobtós semanticament per una fortaressa), « plasentéia, doçor » , lo site de las comunas de Dordonha chausís pas entre dunum emb un nom de persona e lo nom Mussidius + sufixe -anum  (emb Mussidius literalament, lo resultat seriá quauqua ren coma *Mussijan, emb *Mussidus, quauqua ren coma *Mussisan).

Longtemps, donc, l’etimologia de Moissídan èra pas segura. Bastida sus la forma Mulcedonum de l'an 830, l’eidéia comunament admesa d’una origina gallesa fondada sus lo sufixe -dunum (nautura, tertre) pausa problema : d’una man perqué lo prumier element (un nom d’òme ?) demorava escur, e de l'autra a causa de l’evolucion fonetica de la -d- latina intervocalica, que sovent se manten pas dins los toponims occitans se 'chabant per -dunum (cf. per exemple Lausun, mas Laudun). D’un autre costat, una ipotesi basada sus lo patronim galloroman Mussidius (rare, mas atestat) explicariá pas las formas medievalas en Moys- / Mois-, e enquera mens la forma en Mulce- del segle IX. Moissidan passèt puèi a Moissída(n), emb remontada de l'accent tonic de -a(n) a -i.

La solucion ven probablament de çò que Xavier Delamarre tròba per Molceon, qu'èra Mulsedunum au sègle X :  moltio-dūnon, que seriá « lo fòrt de Moltios (nom celtic d'òme) ». Si Moltios es pas atestat dirèctament, Moltus e Moltinus (latinizats) zo son . Moltio-dūnon conven foneticament per Moissídan tanben e lo -d- intervocalic se conserva si la compreension dau sens de dūnon e lo sentiment de la composicion duran pro longtemps per que la durada de validitat de l'evolucion -d- > -dz- siá 'chabada.

Istòria
Moissídan coneguet una prosperitat vertadiera a l'arribada dau chamin de fer, que la vila era a la crosada de doas linhas (Bordèu-Periguers e Engolesme-Marmanda). Sofriguet mai que mai de l'avaliment de las ligasons vers Brageirac e Rabairac a l'entorn de 1945, puei de la crisi industriala que coneguet la valada d'Eila dins las annadas 1970-80.
Anuei, s'espera que l'arribada de l'autorota A89 (coblada emb la novela rota vers Brageirac) tornarà a la vila lo dinamisme qu'aviá perdut dempuei la guerra. La populacion de la comuna deminga, mas la de l'unitat urbana creis (1999 : 6677; 2014 : 7200).

Administracion

Demografia

 En  la populacion èra de  abitants.

Luòcs e monuments

Personalitats ligadas a la comuna

Veire tanben
 Comunas de Dordonha

Ligams externes

Nòtas 

Moissida
Comuna de Dobla e Landés