Antibiotic
Un antibiotic es una substància quimica que permet de destrurre ò d'enebir la creissença dei bactèris. Tènon una plaça importanta dins la farmacopèa de la medecina modèrna dempuei la segonda mitat dau sègle XX. Son foncionament es basat sus l'inibicion de mecanismes indispensables au foncionament dei microorganismes tocats coma la sintèsi de proteïnas de la membrana cellulara ò la fabricacion d'acids nucleïcs. Pasmens, aquelei produchs an egalament d'efiechs toxics sus l'organisme dau pacient. De mai, l'usatge mau mestrejat d'antibiotics favoriza la seleccion de gèrmes resistents que son tractament es pus complèx. L'administracion d'antibiotics es donc considerat coma un acte medicau important que necessita una reflexion sus la terapeutica mesa en òbra.

Istòria 

Lo premier antibiotic descubèrt foguèt la penicillina, identificada en 1928 per lo biologista escocés Alexander Fleming (1881-1955) après d'estudis sus l'evolucion de culturas de bactèris contaminadas per d'espòras de Penicillium glaucum. Dins lo corrent deis ans 1930, d'autrei trabalhs menats per l'Australian Howard Walter Florey (1898-1968), l'Alemand Ernst Boris Chain (1906-1979) e lo Britanic Norman Heatley (1911-2004) permetèron de desvolopar d'aplicacions medicalas que foguèron fòrça utilizadas durant la Segonda Guèrra Mondiala (1939-1945).

En 1932, Gerhard Domagk (1895-1964), un bacteriologista alemand que trabalhava per la companhá Bayer AG, descurbiguèt lo prontosil. Premier antibiotic de sintèsi, es tanben lo premier sulfamid descubèrt e lo premier antibiotic comercializat. Tres ans pus tard, l'Institut Pasteur capitèt d'isolar son principi actiu, lo sulfanilamid. Aquò permetèt de desvolopar de tractaments novèus còntra de malautiás de transmission sexuala ò d'infeccions entraïnadas per d'estafilocòcs.

Una etapa importanta foguèt passada en 1939 amb la descubèrta de la tirotricina per lo biologista francoestatsunidenc René Dubos (1901-1982). D'efiech, aquela substància, fòrça toxica, entraïnèt un important trabalh teoric sus lo foncionament deis antibiotics. De mai, aumentèt l'interès per la recèrca sus la penicillina. Entre leis ans 1940 e 1970, aquò menèt a la descubèrta de mai d'un antibiotic novèu :
 en 1944, foguèt descubèrta l'estreptomicina que permetèt de tractar la tuberculòsi.
 en 1952, foguèt comercializat lo premier macrolid.
 en 1956, foguèt descubèrta la vancomicina que permet de luchar còntra d'infeccions grèvas d'estafilocòcs ò de pneumocòcs.
 en 1962, comencèt lo desvolopament dei quinolonas que foguèron melhoradas, a partir deis ans 1980, per l'aparicion dei fluoroquinolonas.

Durant aqueu periòde, l'usatge deis antibiotics e la generalizacion de la vaccinacion permetèron de redurre l'empresa de mai d'una malautiá grèva coma la tuberculòsi qu'es venguda fòrça rara dins lei país desvolopats. Pasmens, a partir deis ans 1970, lei recèrcas sus leis antibiotics alentiguèron. Conjugat amb lo desvolopament de resisténcias mai e mai importantas per lei bactèris, aquò menèt a una demenicion de l'eficacitat de certaneis antibiotics. Present dins lei país rics, lo fenomèn a d'efiechs grèus dins lei país paures car lei medicaments i son pas totjorn prescrichs corrèctament. Per exemple, en 2020, aquò èra lo cas d'Índia que deviá faciar l'aparicion de gèrmes fòrça resistents en causa de l'utilizacion de rotina d'antibiotics de darriera generacion. En consequéncia, de recèrcas novèlas son estadas mesas en plaça dempuei leis ans 1990-2000 per assaiar de trobar de classas novèlas d'antibiotics coma lo linezolid introduch en 2000 dins la farmacopèa.

Caracteristicas 

Cada antibiotic a de caracteristicas precisas que definisson sei condicions d'utilizacion. La premiera es son espèctre d'activitat qu'es la lista dei bactèris sensibles a seis efiechs (destruccion dirècta dei bactèris, fin de lor multiplicacion... etc.). Lei mecanismes d'accion son pas encara totalament coneguts. Lei pus frequents son basats sus de perturbacions grèvas dau foncionament dau bactèris coma l'inibicion de la sintèsi de proteïnas indispensablas a la formacion de la membrana exteriora ò au dabanament dei reaccions intèrnas dau microorganisme. L'espèctre es dich larg quand compren de bactèris de Gram positiu e negatiu e estrech dins lo cas contrari. Lei gèrmes que fan pas partida de l'espèctre d'activitat son dichs resistentas a l'antibiotic considerat. Aquela resisténcia pòu èsser naturala ò aquesida.

En mai de son ròtle bactericida, un antibiotic a d'efiechs segondaris dins l'organisme dau pacient. Varian fòrça segon lei compausats. Pasmens, la màger part deis antibiotics a d'efiechs toxics que son dichs « efiechs indesirables ». En particular, lei bactèris dau sistèma uman son sovent tocats, çò qu'entraïna de trèbols digestius. L'amplor e l'intensitat deis efiechs indesirables permèton de definir la tolerància a l'antibiotic e son mòde d'utilizacion (via d'administracion, associacion amb d'autrei medicaments, tractament locau ò generau... etc.).

La reflexion sus la necessitat e la durada dau tractament son tanben importantas. D'efiech, leis antibiotics, en destrusent leis individús pus fragils au sen d'una populacion de bactèris donada, favorizan la seleccion d'especimens pus resistents a seis efiechs. Dich antibioresisténcia, aqueu fenomèn es vengut un problema important durant la segonda mitat dau sègle XX amb l'aparicion de linhadas fòrça resistentas de bactèris. Ansin, per limitar aqueu fenomèn, la medecina modèrna conselha de restrénher l'usatge d'antibiotics e de respectar lei duradas previstas.

Familhas principalas d'antibiotics

Annèxs

Liames intèrnes 

 Bactèris.
 Medicaments.
 Sistèma immunitari.

Bibliografia

Nòtas e referéncias 

Classa farmacologica