Mauguiò
Mauguòu (en occitan ancian Melgor, puèi Melguer o Melguel; en francés Mauguio e ancianament Melgue(i)l) es una comuna occitana de Lengadòc, situada administrativament dins lo departament d'Erau e la region d'Occitània. La vila foguèt importanta durant l'Edat Mejana qu'èra lo cap del Comtat de Melguer e la basa d'una de las monedas mai utilizadas a l'epòca medievala dins los territòris occitans e catalans, lo melgoirés.

Los gentilicis son: mauguiolenc -a; maugoirés -esa; meugoirés -esa; e melgoirés -esa.

Geografia 

La màger part de son territòri se tròba dins la plana viticòla e ortalièra de Mauguiò en periferia de Montpelhièr. La comuna comprend tanben la quasi-totalitat de l'estanh de l'Òrt e una part dau cordon de montilhas entre Palavàs e Lo Motàs (aquesta èra part integranta dau territòri melgoirés entrò 1974). Sus aquel cordon se tròba l'estacion balneària de Carnon.

La vila de Mauguio es un borg plantat au mitan de la plana agricola, ont los baloards circularis ramentan la preséncia de barris. Las autras aglomeracions d'abitacions son :
 Carnon ;
 las Garrigas ;
 Vauguièras lo Naut /lo Bas ;
 Bòsc-Vièlh - los Fornieus ;
 Frejòrga, site de l'aeropòrt Montpelhièr-Mediterranèa ;
 las Cabanas de Mauguiò, au sud de la vila, a la broa de l'estanh de l'Òrt.

Toponimia
Prononciacion: 

Las fòrmas ancianas son : castro Melgorio en 996-1031, castrum Melgorii en 1010, castri Melgorii en 1055, la moneda de Melgor, la vila de Melgor, cap a 1103, castellaniam de Melgorio en 1114, del comte de Melgur en 1124, ecclesiae S. Romani de Melgorio, ecclesiam S. Jacobi in Melgurio en 1128, castrum Melgorii en 1135, ecclesiam S. Romani de Melgorio en 1165-67, 1179, de S. Jacobo de Melgorio, de S. Maria de Melgorio, sense data [sègle XII ?], bajulo Melgorii en 1202, Melguer en 1250, apud Melgorium en 1312, comte de Melguer en 1318, parrochia Beate Marie de Melgorio en 1320, compte de Melguor et de Monferran en 1320, castri sui de Melguier en 1330, compte de Melguer e de Monferran en 1331, prior S. Jacobi de Malgorio en 1392, Malguel en 1526, de Melgorio en 1529, 1550, du dit Maugueil en 1577, Mogue en 1570, Mauguio en 1626, Mauguie en 1648, 1668-69,  Mauguio en 1740-60, 1770-71 (mapa de Cassini). Las fòrmas seguentas representan l'adjectiu derivat dau nom de Mauguiò : castrum Melgoriense, cap a 1132, cum camino Melgoyres en 1336, malgoyres « denièr de Mauguiò » (Levy, PDPF),
moneda estampada a l'Edat Mejana per los avesques de Magalona. L'etimologia es escura.

Carnon
Las fòrmas ancianas son : ultra Carnang, Carmanum, abans 1129 (identificacion mausegura), de Carnone en 1226, punctam Carnonis, portum de Carnone en 1247, inter morradam et puncham de Corcone [legir : Carnone] en 1273, Gradus de Cornone en 1278, de Carnono en 1293, in gradibus de Carnone et de Vico en 1295, per gradus de Vico et de Cauquillosa seu de Carnone en 1297, in portibus de Vico et de Carnone en 1299, portus, alias gradus de Vico et de Carnone en 1302,cabanam de Carnone en 1307, stagnorum de Carnone et de Balazuco, apud Cabanam de Carnone en 1331, prope Carnonem en 1334, stagni de Carnone, passu de Carnone en 1335, Grau de Perols en 1770-71 (mapa de Cassini). 

Segon Hamlin, l'origina dau nom Carnon seriá preindoeuropèa, donc inverificabla, sus una basa *carn- (a comparar amb Carlencaç), amb un sufixe -on, los dos de sens desconegut.
L'etimon Carnus es, al contrari, plan atestat en l'antroponimia e
la toponimia (Rohlfs, 1956) e res non s'opausa a un derivat en -ONE.

Istòria

Administracion

Demografia 

 En  la populacion èra de  abitants e la densitat èra de  ab/km².

Luòcs e monuments

Personalitats ligadas amb la comuna

Veire tanben
 Comunas d'Erau

Ligams extèrnes

Nòtas e referéncias

Comuna d'Erau
Comuna de Lengadòc