Bòr e Silhen
Bòr e Silhen (Boô-Silhen en francés) qu'ei ua comuna gascona de Bigòrra, en Lavedan, dens era arribèra de Davantaiga, situada dens eth departament deths Hauts Pirenèus e era region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.

Geografia
Era maison comuna qu'ei a Asmets, plaçat enter Bòr e Silhen.

Toponimia

Bòr
Era prononciacion qu'ei [bo] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : Bor, en 1025-1036, sègle XII, sègle XII-XIII, 1285, 1313, au Quod de Bor ath sègle XII o XIII e en 1294, Boor en 1349, Cotdebo en 1429, Bôo en 1783 e 1788, Boo (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII).

Segon Dauzat, eth nom qu'ei escur.  Que i a benlhèu un ligam dab eth gascon bò, abò, « canihòça, bariscomba » .
Segon R. Aymard, i a pas de bariscomba a Bòr. Citat dens las fòrmas ancianas, que i a un petit còth [quod, cot] enter eth turon d'Asmets e eths penents de Sent Pastors. Eth element bòr que pòt estar un nom de possessor, vienut deth nom germanic Boso (noms citats per Berganton, p. 198, Boz, Bos, Boos).

Segon Miquèu Grosclaude, pr'amor de -r present dens eras fòrmas ancianas, eth nom ei pas derivat deth latin bonus, nimei de bos, « bueu », nimei de Boso. Eth nom qu'ei escur.

Silhen
Era prononciacion qu'ei [si'liénn] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : in Silien, cap a 870, Silen en 1036, 1167, ath sègle XII-XIII, Silien ath sègle XII, Silhen, cap a 1150, en 1167, en 1349, en 1379 e en 1412, Selhen en 1313, Silhen en 1429, Silhen en 1783, Silhen (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII).

Segon R. Aymard, s'eth sufixe -en ei d'apertenéncia, eth radicau ei eth nom latin d'òmi Silius (o Silus).

Segon Miquèu Grosclaude, dab un sufixe diferent, eth nom qu'ei benlhèu près de Sillac, vilatge dispareishut a Vic de Bigòrra, o de Silhac (Ardecha), Cilius + -acum segon Ernèst Negre; totun Berganton (DNI p.266-7) que horneish noms de persona en Sil- qui semblan pas d'origina latina; Eth sufixe aquitan qu'ei -en(num). Qu'ei un nom de propietat.

Asmets
Era prononciacion qu'ei [[as'mets] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : Asmes en 1313 e 1349, Asmees en 1412,   Asmees en 1429, Asmés, Asmes en 1783 e 1788, Asmés (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII).

Segon R. Aymard, eth basco Asme qui estó Aspe, « pè deth ròc »; Asmets qu'ei a costat d'un turon rocós. Aquò esclarzís pas era finau. Eth nom qu'ei tanben a comparar dab Los Mès (article aglomerat). Que's pòt pensar a la rigor ath diu gallic Adsmerius, fòrma gallica de Mercuri.

Boisgontier qu'estima eras fòrmas ancianas son pas pro seguras. Explican pas tanpauc eth -ts finau. Segon Miquèu Grosclaude, era prumèra suggestion de R. Aymard qu'ei interessenta, era segonda, eth diu gallic, qu'ei improbabla. Eth nom qu'ei escur.

Istòria

Administracion

Demografia 

 En  era populacion èra de  abitants e era densitat èra de  ab/km².

Lòcs e monuments

Personalitats ligadas dab era comuna

Véder tanben
 Comunas deths Hauts Pirenèus

Ligams extèrnes

Nòtas

Comuna de Lavedan
Comuna de Bigòrra
Comuna deths Hauts Pirenèus
Comuna de Gasconha