Panoccitanisme
Lo panoccitanisme es lo corrent sociolingüistic que defend l'unitat culturala e politica del diasistema occitanoromànic: quant a l'extension geografica, aiçò inclutz tota Occitània, los Païses Catalans e mai d'autras regions coma Arpitània. Segon los partisans de panoccitanisme, l'espaci culturala, linguistica, e politica s'apela «Granda Occitania».

Encara que l'idèa d'unitat entre catalan e occitan bas lo glotònim de «lenga lemosina» èra populara durant la Renaissença Catalana, amb adesions coma las de Manuel Milà e Fontanals, Marià Aglon e Fustièr, Jacint Verdaguer, Joaquim Rubió e Aurs, Teodor Llorente, Antoni M. Alcover o Valentí Almirall —e d'opinions contràrias coma las de Tomàs Forteza o Menéndez Pelayo— Lo catalanisme trinquèt amb lo movement felibre d'ençà los Jòcs Florales del 1893.

Segon Lluís Fornés, l'idèa de «Païses de Oc» quitèt d'èsser majoritària a partir de la publicacion del manifèst Desviacions en los concèptes de lenga e pàtria de Pompeu Fabra del 1934: l'article, publicat en las revistas Òc e La Votz de Catalonha, recebèt contestacion de la part de Loís Alibèrt en forma de «comentari» en la meteissa publicacion, que lo gramatican lengadocian defenia la postura de Fabra quant a l'unitat e l'especificitat del catalan —«Sem, donc, perfieitament d'acòrdi amb aquel manifèst en tot ço que pertòca l'independéncia e la personalitat lingüistica e politica de Catalonha en fàcia de las terras occitanas d'aqueste costat.»—, mas amb resèrvas quant a l'intent de lo separar de l'occitan:

«Nostres legeires dobtaràn pas mai de l'existència d'un grop de parlars occitano-romans clausent los parlars catalans e los parlars occitans. Aissò siá dit sens prejudici de la categoria de lenga de cultura que soscam pas a regatejar al catalàn literari, anciàn o modern. Aquela existéncia es fondada sus un substratum etnic e un desvolopament istoric comuns mai que millenaris.»

Amb exemples coma de documents publicats pels Valencians coma Fornés, es un fach que lo panoccitanisme i es particularament popular ara.. Mas abans l'aparicion dels estudis romanics, de nombroses autors per tota l'Occitània gropan lo catalan e l'occitan dins una sola e meteissa lenga, coma los trobadors de l'edat mejana Albertet de Sestaro e Raimon Vidal de Besalú.

Vegeu també 
 Dictada Occitana

Occitanisme
Catalanisme