Avera
Avera (Abère en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament francés deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia

Toponimia
La prononciacion qu'ei [a'berɔ]. Las fòrmas ancianas que son Oere en 1385, Vere/Avere en 1385, Oeyre en 1487, Abere (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) .

La prumèra fòrma de 1385 e la de 1487 qu'indican ua prononciacion ['wɛrɔ]. Com en gascon, v se pronóncia [w] sonque en situacion intervocalica, qu'ei la pròva a iniciau de (A)vera ei estat sovent pres per la preposicion a. Com Avera ei adara dens la region on v intervocalic se pronóncia [b], que cau supausar la linha enter la prononciacion [w] e la prononciacion [b] s'ei desplaçada cap a l'èst  (progression de [b]). Aquò qu'ei logic : la prononciacion [w], qui ei la deu latin, qu'ei conservatritz (e majoritària en gascon).

Que i a un aute Avera dens lo canton de Lenveja e l'origina qu'ei probablament la medisha.

Segon Dauzat, lo nom que vien deu bearnés abera, de abellana, « averan, aulana » . Per abera, que cau compréner [abe'ra], senon Dauzat auré escriut abero.

Miquèu Grosclaude qu'explica Avera per lo latin abellana o *abella, « averan, auran, aulana », emplegat com collectiu, « averanhèra », mès lo son rasonament que pòt semblar estranh : lo latin abellana que mia en gascon a averan [abe'ran] e non pas avera; que caleré donc ua fòrma dab finala desnasalizada, puish un reculament de l'accent tonic, donc un passatge per [abe'ra]. Mès que i a ua auta possibilitat, ua derivacion a partir deu latin *abella. Ernèst Negre, dens La Toponymie du canton de Rabastens que tròba lòcs aperats Belle, La Belle, dont un atestat avelanum en 1211 . L'autor se demanda pas perqué abellana mia a averan.

Istòria

Administracion

Demografia

Lòcs e monuments

Personalitats ligadas amb la comuna

Véder tanben
 Comunas deus Pirenèus Atlantics

Ligams extèrnes

Nòtas

Comuna deus Pirenèus Atlantics
Comuna de Bearn