Antonín Dvořák
Antonín Leopold Dvořák (8 de setembre de 1841, Nelahozeves - 1 de mai de 1904, Praga) foguèt un compositor classic chèc dau movement romantic. Après d'estudis de musica, venguèt famós dins lo corrent deis ans 1870-1880 e foguèt nomat director dau Conservatòri de New York de 1892 a 1895. Influenciat per lo folclòre eslau, es l'autor d'una òbra importanta, contenent de sinfonias, d'òbras sinfonicas e d'opèras, qu'es fòrça populara en Euròpa Centrala, en Russia e dins lei país anglosaxons.

Biografia

Jovença e formacion 

Antonín Leopold Dvořák nasquèt lo 8 de decembre de 1841 dins lo vilatge de Nelahozeves, situat a 30 km au nòrd de Praga dins l'Empèri d'Àustria-Ongria. Son paire, František Dvořák (1814-1894) èra maselier e jogaire professionau de citara. Sa maire, Anna Zdeňková (1820-1882) èra la filha d'un baile au servici dau prince de Lobkowicz. Lo pareu aguèt 14 enfants mai solament 8 subrevisquèron a l'enfança. 

Lei parents d'Antonin Dvořák descurbiguèron rapidament sei talents musicaus e lo mandèron a Zlonice per i aprendre l'alemand e melhorar sa cultura musicala. Puei, l'enfant ontunièt seis estudis a Česká Kamenice e foguèt acceptat en 1857 a l'escòla d'òrgue de Praga. I demorèt dos ans e jonhèt un orquèstra de varietats, la Prager Kapelle de Karel Komzák, onte foguèt encargat de la partida altò.

Començament de sa carriera musicala 

En 1862, la Prager Kapelle foguèt integrada a l'orquèstra dau Teatre provisòri de Praga. Aquel ensemble venguèt la basa dau Teatre nacionau de Praga que foguèt finalament fondat en 1881. Gràcias a son experiéncia de musician d'orquèstra, poguèt i descubrir un vast repertòri classic e contemporanèu. i comencèt tanben la composicion d'òbras ambiciosas coma doas sinfonias en 1865.

Quitèt l'orquèstra en 1871 per se consacrar a la composicion e viure gràcias a de leiçons particularas avans d'obtenir una plaça d'organista en 1874. Durant aqueu periòde, Dvorak foguèt amorós d'una de seis estudiantas, Josefina Čermáková. Li compausèt sensa succès un cicle de cançons, dich Lei Ciprès, avans d'esposar en 1873 sa sòrre, Anna Čermáková (1854-1931). Lo pareu aguèt 9 enfants.

La premiera partida deis ans 1870 foguèt tanben marcada per lei premiers succès locaus dau musician coma Cantate Hymnus en 1873. Aquò li permetèt de ganhar una borsa e d'intrar en contacte amb d'artistas coma Johannes Brahms (1833-1871) que vendrà son amic e li presentèt l'editor Fritz Simrock (1837-1901). Rescontrèt tanben d'autrei musicians famós dau periòde coma lei caps d'orquèstra Hans von Bülow (1830-1894) e Hans Richter (1843-1916), lei violonistas Joseph Joachim (1831-1907), Joseph Hellmesberger (1828-1893) e lo Quatuor Chèc. Pauc a cha pauc, venguèt una figura dau mitan artistic de sa region, çò que li permetèt de difusar sa musica e de venir famós.

Consecracion 

A partir de la fin deis ans 1870, Dvorak venguèt pauc a pauc famós gràcias a una tiera de succès, especialament Stabat Mater e lei Danças eslavas paregudas en 1877. D'efiech, leis inspiracions eslavas de sa musica, relativament novèlas, toquèron un public larg e Dvorak foguèt ansin invitat mai d'un còp en Anglatèrra e en Russia. Aquò li permetèt de venir director dau Conservatòri nacionau de New York de 1892 a 1895. I tenguèt una classa de composicion e realizèt divèrseis òbras. La pus famosa es sa 9 Sinfonia (Mond novèu) que sortiguèt en 1893 e qu'obtenguèt un succès fulgurant. Pasmens, tapèt seis autreis òbras dau periòde en despiech dau succès popular dau 12 Qüatuor e dau 2 Concertò per violoncèla. De mai, son interès per la musica negra suscitèt d'oposicions e de controvèrsias.

De retorn en Euròpa, se tornèt installar en Boèmia. I compausèt de poèmas sinfonics a partir dei legendas mesas en vèrs per Karel Jaromír Erben (1811-1870). Per aquò, Dvořák imaginèt un procès de narracion musicala fondat sus la prosodia dau lengatge parlat. Dich « procès deis intonacions », aqueu metòde foguèt pus tard adoptat per Leoš Janáček (1854-1928). La fin de sa vida foguèt principalament consacrada a la composicion d'opèras coma Rusalka, sortit en 1901. Durant aqueu periòde, dirigiguèt tanben lo Conservatòri de Praga. Moriguèt lo 1 de mai de 1904 d'una malautiá non diagnosticada qu'es de còps descricha coma una forma sevèra de gripa. Foguèt enterrat dins lo cementèri de Vyšehrad, situat dins lo relarg de Praga.

Òbra e eiretatge 

Dvořák es un musician major de la fin dau sègle XIX durant lo periòde intermediari entre Franz Schubert (1797-1828) e Gabriel Fauré (1845-1924). Inspirat per lei modèls de Beethoven e de Schubert, èra portat vèrs lei formas instrumentalas classicas que permetián de trabalhar la melodia (sinfonia, quatuor...) e vèrs lei tèmas eissits de la païsanariá eslava. Es l'autor d'un trabalh important que còmpta au mens 189 òbras de que 9 sinfonias, un vintenau d'òbras sinfonicas e 10 opèras. Entre seis òbras pus popularas, se pòdon citar sa sinfonia dau Mond Nòu, sei Danças e Rapsodias Eslavas, son 2 Concertò per violoncèla e son opèra Rusalkia que son totjorn de succès importants a l'ora d'ara.

En mai d'aquò, Dvořák es considerat, amb Bedřich Smetana (1824-1884), coma lo fondator de l'escòla chèca de musica classica. Per aquela rason, Dvořák aguèt dins l'afiermacion nacionala dau país e es un personatge important de la cultura chèca modèrna.

Annèxs

Liames intèrnes 

 Musica romantica.
 Nacionalisme romantic.
 Romantisme.

Bibliografia 

 (cs) Jarmil Burghauser, Antonin Dvořák Thematický Katalog, Bārenreiter Supraphon, 1960.
 (fr) Alain Chotil-Fani e Éric Baude, Antonín Dvořák : un musicien par-delà les frontières, Buchet-Chastel, coll. « Musique », 2007.
 (fr) Guy Erismann, Antonín Dvořák, Fayard, coll. « Chemins de la musique », 2004.
 (fr) Philippe Simon, Antonín Dvořák, Papillon, coll. « Mélophiles », 2004.
 (fr) Annie Thirion, Antonin Dvorak : sa vie, son œuvre, Annie Thirion, 2003.

Nòtas e referéncias 

Dvorák, Antonín
Dvorák, Antonín
Dvorák, Antonín
Dvorak, Antonin
Dvorak, Antonin