Oscars 1952
De Oscars 1952 sünd an’n 20. März 1952 in’t RKO Pantages Theatre in Los Angeles vergeven worrn. Dat weer de 24. Oscar-Vergaav, bi de de Filmen ut dat Vörjohr – also vun 1951 – ehrt worrn sünd. Disse Vergaav weer vun Danny Kaye modereert.

De spoodrieksten Filmen dat Johr weern An American in Paris (dt.: Ein Amerikaner in Paris) un A Place in the Sun (dt.: Ein Platz an der Sonne), de beid in söss Kategorien wunnen hebbt. Mit ölven Nomineren weer A Streetcar Named Desire (dt.: Endstation Sehnsucht)  de Film, de an’n fakensten vörslahn weer.

Kategorien (Winners un Nomineerte)

Best Film 
Arthur Freed för An American in Paris (dt.: Ein Amerikaner in Paris)
 Anatole Litvak un Frank McCarthy för Decision Before Dawn (dt.: Entscheidung vor Morgengrauen)
 George Stevens för A Place in the Sun (dt.: Ein Platz an der Sonne)
 Sam Zimbalist för Quo Vadis (dt.: Quo Vadis?)
 Charles K. Feldman för A Streetcar Named Desire (dt.: Endstation Sehnsucht)

Best Speelbaas 
George Stevens för A Place in the Sun (dt.: Ein Platz an der Sonne)
 John Huston för The African Queen (dt.: African Queen)
 Vincente Minnelli för An American in Paris (dt.: Ein Amerikaner in Paris)
 William Wyler för Detective Story (dt.: Polizeirevier 21)
 Elia Kazan för A Streetcar Named Desire (dt.: Endstation Sehnsucht)

Best Hööftdorsteller 
Humphrey Bogart för The African Queen (dt.: African Queen)
 Arthur Kennedy för Bright Victory (dt.: Sieg über das Dunkel)
 Fredric March för Death of a Salesman (dt.: Der Tod eines Handlungsreisenden)
 Montgomery Clift för A Place in the Sun (dt.: Ein Platz an der Sonne)
 Marlon Brando för A Streetcar Named Desire (dt.: Endstation Sehnsucht)

Beste Hööftdorstellersche 
Vivien Leigh för A Streetcar Named Desire (dt.: Endstation Sehnsucht)
 Katharine Hepburn för The African Queen (dt.: African Queen)
 Jane Wyman för The Blue Veil (dt.: Das Herz einer Mutter)
 Eleanor Parker för Detective Story (dt.: Polizeirevier 21)
 Shelley Winters för A Place in the Sun (dt.: Ein Platz an der Sonne)

Best Nevendorsteller 
Karl Malden för A Streetcar Named Desire (dt.: Endstation Sehnsucht)
 Gig Young för Come Fill the Cup
 Kevin McCarthy för Death of a Salesman (dt.: Der Tod eines Handlungsreisenden)
 Leo Glenn för Quo Vadis (dt.: Quo Vadis?)
 Peter Ustinov för Quo Vadis (dt.: Quo Vadis?)

Beste Nevendorstellersche 
Kim Hunter för A Streetcar Named Desire (dt.: Endstation Sehnsucht)
 Joan Blondell för The Blue Veil (dt.: Das Herz einer Mutter)
 Mildred Dunnock för Death of a Salesman (dt.: Der Tod eines Handlungsreisenden)
 Lee Grant för Detective Story (dt.: Polizeirevier 21)
 Thelma Ritter för The Mating Season (dt.: SOS – Zwei Schwiegermütter)

Best Originaldreihbook 
Alan Jay Lerner för An American in Paris (dt.: Ein Amerikaner in Paris)
 Billy Wilder, Lesser Samuels un Walter Newman för Ace in the Hole (dt.: Reporter des Satans)
 Philip Dunne för David and Bathsheba (dt.: David und Bathseba)
 Robert Pirosh för Go for Broke!
 Clarence Greene un Russell Rouse för The Well (dt.: Stadt in Aufruhr)

Best Originalgeschicht 
Paul Dehn un James Bernard för Seven Days to Noon (dt.: Eine Stadt hält den Atem an)
 Budd Boetticher un Ray Nazarro för Bullfighter and the Lady
 Oscar Millard för The Frogmen (dt.: Froschmänner)
 Robert Riskin un Liam O’Brien för Here Comes the Groom (dt.: Hochzeitsparade)
 Alfred Hayes un Stewart Stern för Teresa (dt.: Teresa – Die Geschichte einer Braut)

Best Dreihbook na Vörlaag 
Michael Wilson un Harry Brown för A Place in the Sun (dt.: Ein Platz an der Sonne)
 James Agee un John Huston för The African Queen (dt.: African Queen)
 Philip Yordan un Robert Wyler för Detective Story (dt.: Polizeirevier 21)
 Jacques Natanson un Max Ophüls för La Ronde (dt.: Der Reigen)
 Tennessee Williams för A Streetcar Named Desire (dt.: Endstation Sehnsucht)

Best Kamera (Swartwitt) 
William C. Mellor för A Place in the Sun (dt.: Ein Platz an der Sonne)
 Franz Planer för Death of a Salesman (dt.: Der Tod eines Handlungsreisenden)
 Norbert Brodine för The Frogmen (dt.: Froschmänner)
 Robert Burks för Strangers on a Train (dt.: Der Fremde im Zug)
 Harry Stradling Sr. för A Streetcar Named Desire (dt.: Endstation Sehnsucht)

Best Kamera (Farv) 
Alfred Gilks un John Alton för An American in Paris (dt.: Ein Amerikaner in Paris)
 Leon Shamroy för David and Bathsheba (dt.: David und Bathseba)
 Robert Surtees un William V. Skall för Quo Vadis (dt.: Quo Vadis?)
 Charles Rosher för Show Boat (dt.: Mississippi-Melodie)
 John F. Seitz un W. Howard Greene för When Worlds Collide (dt.: Der jüngste Tag)

Best Szenenbild (Swartwitt) 
Richard Day un George James Hopkins för A Streetcar Named Desire (dt.: Endstation Sehnsucht)
 Lyle R. Wheeler, Leland Fuller, Thomas Little un Fred J. Rode för Fourteen Hours (dt.: Vierzehn Stunden)
 Lyle R. Wheeler, John DeCuir, Thomas Little un Paul S. Fox för The House on Telegraph Hill
 Jean d’Eaubonne för La Ronde (dt.: Der Reigen)
 Cedric Gibbons, Paul Groesse, Edwin B. Willis un Jack D. Moore för Too Young to Kiss (dt.: Zu jung zum Küssen)

Best Szenenbild (Farv) 
Cedric Gibbons, E. Preston Ames, Edwin B. Willis un F. Keogh Gleason för An American in Paris (dt.: Ein Amerikaner in Paris)
 Lyle R. Wheeler, George W. Davis, Thomas Little un Paul S. Fox för David and Bathsheba (dt.: David und Bathseba)
 Lyle R. Wheeler, Leland Fuller, Joseph C. Wright, Thomas Little un Walter M. Scott för On the Riviera (dt.: An der Riviera)
 William A. Horning, Cedric Gibbons, Edward C. Carfagno un Hugh Hunt för Quo Vadis (dt.: Quo Vadis?)
 Hein Heckroth för The Tales of Hoffmann (dt.: Hoffmanns Erzählungen)

Best Kledaasch (Swartwitt) 
Edith Head för A Place in the Sun (dt.: Ein Platz an der Sonne)
 Walter Plunkett un Gile Steele för Kind Lady
 Charles Le Maire un Renié för The Model and the Marriage Broker
 Edward Stevenson un Margaret Furse för The Mudlark (dt.: Der Dreckspatz und die Königin)
 Lucinda Ballard för A Streetcar Named Desire (dt.: Endstation Sehnsucht)

Best Kledaasch (Farv) 
Orry-Kelly, Walter Plunkett un Irene Sharaff för An American in Paris (dt.: Ein Amerikaner in Paris)
 Charles Le Maire un Edward Stevenson för David and Bathsheba (dt.: David und Bathseba)
 Helen Rose un Gile Steele för The Great Caruso (dt.: Der große Caruso)
 Herschel McCoy för Quo Vadis (dt.: Quo Vadis?)
 Hein Heckroth för The Tales of Hoffmann (dt.: Hoffmanns Erzählungen)

Best Toon 
Douglas Shearer för The Great Caruso (dt.: Der große Caruso)
 John Aalberg för Two Tickets to Broadway (dt.: Drei Frauen erobern New York)
 Gordon Sawyer för I Want You (dt.: Im Sturm der Zeit)
 Leslie I. Carey för Bright Victory (dt.: Sieg über das Dunkel)
 Nathan Levinson för A Streetcar Named Desire (dt.: Endstation Sehnsucht)

Best Snitt 
William Hornbeck för A Place in the Sun (dt.: Ein Platz an der Sonne)
 Adrienne Fazan för An American in Paris (dt.: Ein Amerikaner in Paris)
 Chester Schaeffer för The Well (dt.: Stadt in Aufruhr)
 Dorothy Spencer för Decision Before Dawn (dt.: Entscheidung vor Morgengrauen)
 Ralph E. Winters för Quo Vadis (dt.: Quo Vadis?)

Best Trickeffekt 
Paramount Pictures för When Worlds Collide (dt.: Der jüngste Tag)

Best Filmmusik (Drama/Kummedie) 
Franz Waxman för A Place in the Sun (dt.: Ein Platz an der Sonne)
 Alfred Newman för David and Bathsheba (dt.: David und Bathseba)
 Alex North för Death of a Salesman (dt.: Der Tod eines Handlungsreisenden)
 Miklós Rózsa för Quo Vadis (dt.: Quo Vadis?)
 Alex North för A Streetcar Named Desire (dt.: Endstation Sehnsucht)

Best Filmmusik (Musikfilm) 
Johnny Green un Saul Chaplin för An American in Paris (dt.: Ein Amerikaner in Paris)
 Oliver Wallace för Alice in Wonderland (dt.: Alice im Wunderland)
 Peter Herman Adler un Johnny Green för The Great Caruso (dt.: Der große Caruso)
 Alfred Newman för On the Riviera (dt.: An der Riviera)
 Adolph Deutsch un Conrad Salinger för Show Boat (dt.: Mississippi-Melodie)

Best Leed 
„In the Cool, Cool, Cool of the Evening“ (Hoagy Carmichael un Johnny Mercer) ut Here Comes the Groom (dt.: Hochzeitsparade)
 „A Kiss to Build a Dream On“ (Bert Kalmar, Harry Ruby un Oscar Hammerstein II) ut The Strip (dt.: Tödliches Pflaster Sunset Strip)
 „Never“ (Lionel Newman un Eliot Daniel) ut Golden Girl
 „Too Late Now“ (Burton Lane un Alan J. Lerner) ut Royal Wedding (dt.: Königliche Hochzeit)
 „Wonder Why“ (Nicholas Brodszky un Sammy Cahn) ut Rich, Young and Pretty (dt.: Hübsch, jung und verliebt)

Best animeert Kortfilm 
Fred Quimby för The Two Mouseketeers (dt.: Der liebe Tom verliert den Kopf)
 Walt Disney för Lambert the Sheepish Lion
 Stephen Bosustow för Rooty Toot Toot

Best Kortfilm – Een Filmrull 
Robert Youngson för World of Kids
 Jack Eaton för Ridin’ the Rails
 Robert G. Leffingwell för The Story of Time

Best Kortfilm – Twee Filmrullen 
Walt Disney för Nature’s Half Acre (dt.: Erde, die große Unbekannte)
 Les Films du Compass för Balzac
 Tom Mead för Danger Under the Sea

Best Dokumentar-Kortfilm 
Fred Zinnemann för Benyi
 Owen Crump för One Who Came Back
 Gordon Hollingshead för The Seeing Eye

Best Dokumentarfilm 
Thor Heyerdahl för Kon-Tiki
 Crane Wilbur för I Was a Communist for the F. B. I.

Best frömdsprakig Film 
Akira Kurosawa för Rashōmon (dt.: Rashomon – Das Lustwäldchen)

Sünnere Utteken

Weblenken 
 De 24. Oscarvergaav in de IMDb
 Oscarvergaav in de Academy Awards Database

Filmpries