Kromfohrländer
De Kromfohrländer is en vun de FCI anerkannt Hunnenrass ut Düütschland ( FCI-Gruppe 9, Sektion 10, Standard Nr. 192).

Herkunft un Historie 
De Kromfohrländer is en vun de jüngst düütsch Hunnenrassen. De Eersttüchterin, Ilse Schleifenbaum, wahn bi Siegen in’t süüdlich Noordrhien-Westfalen dicht bi de Gemarkung „Krom Fohr“, wat Segerlänner Dialekt is un up hoochdüütsch „krumme Furche“ heet. So keem dat to de Naam Kromfohrländer. De Idee entstunn etwa in dat Johr 1945, as Schleifenbaum en Griffon Vendéen Rüden upnommen hett, de GIs wegloopen weer, de dor dörtrocken sünd. Bi de Verpaarung mit en Foxterrierteev entstunn en düchtig homogener Worf, de dorto führen de, dat man noch mehr Verpaarungen dörföhrt hett. De Ergebnisse weern so tofreedenstellend, dat se de Grundstock för en nee Rass wurrn. De Rass wurr 1955 vun de Verband für das Deutsche Hundewesen un de Fédération Cynologique Internationale anerkannt.

Beschrievung 
Dat gifft twee verscheeden Varietäten vun disse bit 46 cm grooten un bit 16 kg swooren Hund, de dör de Hooroort bestimmt wurrn: Ruuchhoor un Glatthoor
Ruuchhoor: Dicht, ruuch Textur, mit Bart, Ünnerwull kört un week. Hoorlängt an de Wedderrist un up de Rüügg nich länger as 7 cm. An de Sieden körter.
Glatthoor: Dicht, week Textur, ahn Bart. Hoor liggt good an’ Körper an, Ünnerwull kört un week. 
De Farv is witt: hellbruun, rootbruun bit stark dunkelbruun Afteken in Form vun verscheeden groot Flecken oder as Sattel. De Ohren sünd sietlich hooch ansett, nich böverhalv vun dat Schädeldaak falt Kippohren; vun dreeeckig Form mit afrundt Spitzen.

Born un wiederföhrend Links

Literatur 
 Wanda Gräfin von Westarp, Inga M. Becker: Kromfohrländer – Praktische Ratschläge für Haltung, Pflege und Erziehung. Die Neue Brehm-Bücherei Bd. 633, Westarp Wissenschaften, Hohenwarsleben 2006, ISBN 3-89432-906-8

Weblenken 

 Rassetuchtervereen för Kromfohrländer (hoochdüütsch)

Hunnenrass
Düütschland