Oscars 1961
De Oscars 1961 sünd an’n 17. April 1961 in’t Santa Monica Civic Auditorium in Santa Monica vergeven worrn. Dat weer de 33. Oscar-Vergaav, bi de de Filmen ut dat Vörjohr – also vun 1960 – ehrt worrn sünd. Disse Vergaav weer vun Bob Hope modereert.

De spoodriekste Film dat Johr weer The Apartment (dt.: Das Appartement), de in fief Kategorien wunnen hett. Mit teihn Kategorien weer dat togliek de Film, de an’n fakensten vörslahn weer.

Kategorien (Winners un Nomineerte)

Best Film 
Billy Wilder för The Apartment (dt.: Das Appartement)
 John Wayne för The Alamo (dt.: Alamo)
 Bernard Smith för Elmer Gantry
 Jerry Wald för Sons and Lovers (dt.: Söhne und Liebhaber)
 Fred Zinnemann för The Sundowners (dt.: Der endlose Horizont)

Best Speelbaas 
Billy Wilder för The Apartment (dt.: Das Appartement)
 Jules Dassin för Pote tin Kyriaki (Ποτέ Την Κυριακή; dt.: Sonntags… nie!)
 Alfred Hitchcock för Psycho
 Jack Cardiff för Sons and Lovers (dt.: Söhne und Liebhaber)
 Fred Zinnemann för The Sundowners (dt.: Der endlose Horizont)

Best Hööftdorsteller 
Burt Lancester för Elmer Gantry
 Jack Lemmon för The Apartment (dt.: Das Appartement)
 Laurence Olivier för The Entertainer (dt.: Der Komödiant)
 Spencer Tracy för Inherit The Wind (dt.: Wer den Wind sät)
 Trevor Howard för Sons and Lovers (dt.: Söhne und Liebhaber)

Beste Hööftdorstellersche 
Elizabeth Taylor för Butterfield 8 (dt.: Telefon Butterfield 8)
 Shirley MacLaine för The Apartment (dt.: Das Appartement)
 Melina Mercouri för Pote tin Kyriaki (Ποτέ Την Κυριακή; dt.: Sonntags… nie!)
 Deborah Kerr för The Sundowners (dt.: Der endlose Horizont)
 Greer Garson för Sunrise at Campobello

Best Nevendorsteller 
Peter Ustinov för Spartacus
 Chill Wills för The Alamo (dt.: Alamo)
 Jack Kruschen för The Apartment (dt.: Das Appartement)
 Sal Mineo för Exodus
 Peter Falk för Murder, Inc. (dt.: Unterwelt)

Beste Nevendorstellersche 
Shirley Jones för Elmer Gantry
 Shirley Knight för The Dark at the Top of the Stairs (dt.: Das Dunkel am Ende der Treppe)
 Janet Leigh för Psycho
 Mary Ure för Sons and Lovers (dt.: Söhne und Liebhaber)
 Glynis Johns för The Sundowners (dt.: Der endlose Horizont)

Best Originaldreihbook 
Billy Wilder un I. A. L. Diamond för The Apartment (dt.: Das Appartement)
 Richard Gregson, Michael Craig un Bryan Forbes för The Angry Silence (dt.: Zorniges Schweigen)
 Norman Panama un Melvin Frank för The Facts of Life (dt.: So eine Affäre)
 Marguerite Duras för Hiroshima, mon amour
 Jules Dassin för Pote tin Kyriaki (Ποτέ Την Κυριακή; dt.: Sonntags… nie!)

Best Dreihbook na Vörlaag 
Richard Brooks för Elmer Gantry
 Nedrick Young un Harold Jacob Smith för Inherit The Wind (dt.: Wer den Wind sät)
 Gavin Lambert un T. E. B. Clarke för Sons and Lovers (dt.: Söhne und Liebhaber)
 Isobel Lennart för The Sundowners (dt.: Der endlose Horizont)
 James Kennaway för Tunes of Glory (dt.: Einst ein Held)

Best Kamera (Swartwitt) 
Freddie Francis för Sons and Lovers (dt.: Söhne und Liebhaber)
 Joseph LaShelle för The Apartment (dt.: Das Appartement)
 Charles Lang för The Facts of Life (dt.: So eine Affäre)
 Ernest Laszlo för Inherit The Wind (dt.: Wer den Wind sät)
 John L. Russell för Psycho

Best Kamera (Farv) 
Russel Metty för Spartacus
 William H. Clothier för The Alamo (dt.: Alamo)
 Joseph Ruttenberg un Charles Harten för BUtterfield 8 (dt.: Telefon Butterfield 8)
 Sam Leavitt för Exodus
 Joseph MacDonald för Pepe (dt.: Pepe – Was kann die Welt schon kosten)

Best Szenenbild (Swartwitt) 
Alexandre Trauner un Edward G. Boyle för The Apartment (dt.: Das Appartement)
 J. McMillan Johnson, Kenneth A. Reid un Ross Dowd för The Facts of Life (dt.: So eine Affäre)
 Joseph Hurley, Robert Clatworthy un George Milo för Psycho
 Thomas N. Morahan un Lionel Couch för Sons and Lovers (dt.: Söhne und Liebhaber)
 Hal Pereira, Walter H. Tyler, Sam Comer un Arthur Krams för Visit to a Small Planet (dt.: Besuch auf einem kleinen Planeten)

Best Szenenbild (Farv) 
Alexander Golitzen, Eric Orbom, Russell A. Gausman un Julia Heron för Spartacus 
 George W. Davis, Addison Hehr, Henry Grace, Hugh Hunt un Otto Siegel för Cimarron
 Hal Pereira, Roland Anderson, Sam Comer un Arrigo Breschi för It Started in Naples (dt.: Es begann in Neapel)
 Ted Haworth un William Kiernan för Pepe (dt.: Pepe – Was kann die Welt schon kosten)
 Edward Carrere un George James Hopkins för Sunrise at Campobello

Best Kledaasch (Swartwitt) 
Edith Head un Edward Stevenson för The Facts of Life (dt.: So eine Affäre)
 Marik Vos-Lundh för Jungfrukällan (dt.: Die Jungfrauenquelle)
 Theoni V. Aldredge för Pote tin Kyriaki (Ποτέ Την Κυριακή; dt.: Sonntags… nie!)
 Howard Shoup för The Rise and Fall of Legs Diamond (dt.: J. D., der Killer)
 Bill Thomas för Seven Thieves (dt.: Sieben Diebe)

Best Kledaasch (Farv) 
Arlington Valles un Bill Thomas för Spartacus
 Irene Sharaff för Can-Can
 Irene Lentz för Midnight Lace (dt.: Mitternachtsspitzen)
 Edith Head för Pepe (dt.: Pepe – Was kann die Welt schon kosten)
 Marjorie Best för Sunrise at Campobello

Best Toon 
Gordon Sawyer un Fred Hynes för The Alamo (dt.: Alamo)
 Gordon Sawyer för The Apartment (dt.: Das Appartement)
 Franklin Milton för Cimarron
 Charles Rice för Pepe (dt.: Pepe – Was kann die Welt schon kosten)
 George Groves för Sunrise at Campobello

Best Snitt 
Daniel Mandell för The Apartment (dt.: Das Appartement)
 Stuart Gilmore för The Alamo (dt.: Alamo)
 Frederic Knudtson för Inherit The Wind (dt.: Wer den Wind sät)
 Viola Lawrence un Al Clark för Pepe (dt.: Pepe – Was kann die Welt schon kosten)
 Robert Lawrence för Spartacus

Best Trickeffekt 
Gene Warren un Tim Baar för The Time Machine (dt.: Die Zeitmaschine)
 Augie Lohman för The Last Voyage (dt.: Höllenfahrt)

Best Filmmusik (Drama/Kummedie) 
Ernerst Gold för Exodus
 Dimitri Tiomkin för The Alamo (dt.: Alamo)
 André Previn för Elmer Gantry
 Elmer Bernstein för The Magnificent Seven (dt.: Die glorreichen Sieben)
 Alex North för Spartacus

Best Filmmusik (Musikfilm) 
Morris Stoloff un Harry Sukman för Song Without End (dt.: Nur wenige sind auserwählt)
 André Previn för Bells Are Ringing (dt.: Anruf genügt – Komme ins Haus)
 Nelson Riddle för Can-Can
 Lionel Newman un Earle H. Hagen för Let’s Make Love (dt.: Machen wir’s in Liebe)
 Johnny Green för Pepe (dt.: Pepe – Was kann die Welt schon kosten)

Best Leed 
„Ta Paidia Tou Piraia“ (Manos Hadjidakis) ut Pote tin Kyriaki (Ποτέ Την Κυριακή; dt.: Sonntags… nie!)
 „The Greene Leaves of Summer“ (Dimitri Tiomkin un Paul Francis Webster) ut The Alamo (dt.: Alamo)
 „The Facts of Life“ (Johnny Mercer) ut The Facts of Life (dt.: So eine Affäre) 
 „The Second Time Around“ (Jimmy Van Heusen un Sammy Cahn) ut High Time
 „Faraway Part of Town“ (André Previn un Dory Previn) ut Pepe (dt.: Pepe – Was kann die Welt schon kosten)

Best Cartoon 
William L. Snyder för Munro
 Walt Disney för Goliath II
 Warner Borthers för High Note
 Warner Borthers för Mouse and Garden 
 František Vystrčil för O místo na slunci

Best Kortfilm 
Ezra R. Baker för Day of the Painter
 Charles F. Schwep un Ismail Merchant för The Creation of Woman
 Walt Disney för Islands of the Sea (dt.: Inseln im Meer)
 Leslie Winik för A Sport Is Born

Best Dokumentarfilm (Kortfilm) 
James Hill för Giuseppina
 United States Information Agency för Beyond Silence
 Statens Filmcentral för En by ved navn København
 Charles Carey un Altina Carey för George Grosz’ Interregnum
 Colin Low för Universe

Best Dokumentarfilm 
Larry Lansburgh för The Horse with the Flying Tail
 Robert D. Fraser för Rebel in Paradise

Best frömdsprakig Film 
Ingmar Bergman för Jungfrukällan (Sweden; dt.: De Jungfrauenquelle)
 France Stiglic för Deveti krug (Jugoslawien; dt.: Der neunte Kreis)
 Gillo Pontecorvo för Kapò (Italien)
 Roberto Gavaldón för Macario (Mexiko)
 Henri-Georges Clouzot för La Vérité (Frankriek; dt.: Die Wahrheit)

Sünnere Utteken

Weblenken 
 De 33. Oscarvergaav in de IMDb
 Oscarvergaav in de Academy Awards Database

Filmpries