Eten
Dat Eten is dat, wat de Minsch sik an Nehrmiddels to’n Eten torecht maakt. To de Mahltieden un ok to anner Tieden. Maakt warrt dat Eten tomeist in de Köök. Dat Eten för de Deerter warrt normalerwies Freten naamt.

Eten mutt de Minsch, dat he sien Energie kriggt un allens wat he to’n Leven bruukt. Eten is aver ok Vergnögen. De Minsch is’n Allensfreter, seggt de Biologen. Un so eet de Minschen ok meist allens, wat se mang de Padden kreegt. Vun Tang un anner Planten bit na Krabbeldeerten un Veehtüüch.

In de plattdüütschen Lannen gifft dat’n groten Slag typische Saken to Eten:
 Aalsupp
 Beern, Bohnen un Speck
 Bloodballen
 Bookwetenjanhinnerk
 Hedwig een oulde Bremer un Ollnborger Fastenspijs 
 Gröönkohl, de in Bremen un in Brunswiek Bruunkohl heet
 Labskaus
 Knipp
 Ostfreesk Kranzkooken
 Knubbeltaart
 Koken 
 Mehlpütt ook Huddel
 Pannkoken
 Piäpperpotthast
 Poffert un Beern 
 Sniertjebraa 
 Spickaal mit Klüten
 Snuten un Poten (vun dat Swien)
 Swattsuur
 Franzbroot, gifft dat blot in Hamborg un Ümgegend

Wat dat för’n Eten to Eten gifft, dat hangt vun de Mahltiet af:
 to dat Fröhstück gifft dat tomeist Rundstücken, Koffie oder Tee, welk hebbt ok Müsli dorto oder annern kolen Krom.
 to dat Middageten gifft dat tomeist warm Eten. 
 dat Obendeten is denn tomeist wedder koolt. Brod un Kees, Wost un Schinken.

Besünner Eten gifft dat, wenn dat wat to’n Fiern gifft:
 Hochtietseten
 Sünndagseten
 Wiehnachtseten.

Kiek ok bi: Drinken

Eten