Verb
Een Verb oder Verbum, -i , Pl. Verben (v. lat.: verbum = Woort) is in de Grammatik de Woortaart vun een Spraak, wo mit utdrückt warrt, wat passeren deit (wat maakt warrt, wat vör sik geiht, wat los is). De Grenz nah annere Woortarten (as nah de Substantiven un nah de Adjektiven) kann nich in all Spraken so just trocken weeren, as in de plattdüütsche un in de düütsche Spraak. In de Spraken, wo dat möglich is, heet dat Bögen vun Verben Konjugation.

Bispelen 
Verben sünd:
 lopen
 rumtüdeln
 leefhebben
 smüstern
 vertellen

un veel mehr annere Wöör in de plattdüütsche Spraak. So, as se baben dorstaht, staht se in de Grundform. In de plattdüütsche un ok in de düütsche Spraak is de Grundform de Infinitiv. In düsse Form staht de Wöör ok in't Wöörbook.

Konjugation 
Böögt weert se dör dat Anbacken vun Suffixen un dör dat Ännern vun den Woortstamm. För dat Woort lopen sütt dat Bögen in de Tiet Präsens denn so ut:
 ik loop
 dü löppst
 he löppt
 wi loopt/-en
 ji loopt/-en
 se loopt/-en

Tieden 
In de düütsche un de plattdüütsche Spraak gifft dat 6 Tieden:
 Präsens
 Imperfekt
 Perfekt
 Plusquamperfekt
 Futur I
 Futur II

In anner Spraken is dat anners, dor gifft dat ok noch anner Tieden, as in de greeksche Spraak den Aorist.

Modus 
In de plattdüütsche un in de düütsche Spraak gifft dat dree Modi, wie een Verb bruukt weeren kan:

 Indikativ (mönsterländsch: Würklickkeitsfuorm). Bispeel: Ik loop
 Konjunktiv (mönsterländsch: Müglickkeitsfuorm). Bispeel: Ik dö lopen.
 Imperativ. Bispeel: Loop man to!

Starke un swacke Verben 
Starke Verben (ok: regelmatig Verben) billt jem ehre Formen bi de Konjugation nah faste Regeln, de bi all starke Verben öbereen sünd. Swacke Verben (ok: unregelmatig Verben) wiest bi de Konjugation Formen up, de nich nah düsse Regeln maakt sünd.

Dat gifft transitive un intransitive Verben.

Kiek ok nah bi Plattdüütsche Grammatik.

Grammatik