Lauingen (Königslutter)
Lauingen is 'n Dörp sauwat bi 22 km süüdelich van Wulfsborg in de Landkreis Helmstidde in Neddersassen. Af 1974 gehört dat Dörp as 'n Oordsdeil tau de Stad Königslutter. Dat Dörp hefft 814 Inwohners.

Geschicht 
Noordwestelich gegen de Afhang van de Rieseberg liggt 'n oolsche Urn Kerkhoff. Op disse Kerkhoff hebben Abt Thiele ut Brunswiek un later ook H. Müller ut Königslutter Saken utgrawt. Se fanden Saken ut de La Tene-Tied de nu in 'n Brunswieker Museum stahn. Ook op de Heiligen Barge un de Iesenbahnbu westelich van Lauingen sien Saken ut de Vorgeschicht funden. Dat Dörp self is in de 8. Jahrhunnert gründ. De Naam op -ingen is 'n oolsche Utdruck för Hus, Sedelunge oder Wische. 

Dat Dörp is huckenförmig, de Form van de Höwwe thüringsch. Dat neddersässische Burenhus kümmt nich vor in de Dörpbild. Lauingen was 'n Deil van Derlingau un ward dat eerste Mal in de Jahr 854 as Lauwingi nannt. De Derlingau reikte in de Westen bet tau de Oker, in de Noorden bet Meine, Dannenbüttel, in de Osten bet Helmstidde un in de Süüd bet Niedörp bi Halverstad.

In de 9. Jahrhunnert schenkte Frithericus de Kloster Corvey einige Güder in Lauingi. Disse kümmen danach dör 'n Dausch um 888 an Otto ut de Hus van de Brunonen. 

As Thiadmarus, de Sohn van Luitharius III, de Abt van Corvey was, gaf Graaf Asic för de Seele van sien Brauder Luitharius in de Dörp Ekkanbus in Derlingau 'n bettjen Land un twee leiweigene Familjen. De Dörp Lauingen gaf hi ebensoveel datau.

Wappen 
De nach de Reformator Johann Bugenhagen benennte Borgenlinne ward in de Wappen dör 'n tweebladderige Spross teikt. De Ploogschar weist op de Landwirtschapp un op dat Gut in Lauingen. De Barg staht för de bineben Rieseberg. Dat Wappen is op 21. August 1981 offischel annommen.

Weblinks 
 Offischele Websiede van Lauingen (Hoochdüütsch)