Bahamaaante
De Bahamaaante (Anas bahamensis) höört binnen de Familie vun de Aantenvagels to dat Geslecht vun de Aanten an sik.

Kennteken
Dat Lief vun de Bahamaaante is lang, de Kopp is rund un hett bi'n Waart en dannigere Buul up'e Steern. De Hals is middellang un dünn. In'n groten un ganzen is de Aante bruun farvt. De Buuk is hellbruun mit wat dunkere Stippels, de Stüerfeddern sünd witt un de Steert is unnen rootbruun. Strott un Backen sünd witt, de Rest vun dat Lief is dunker bruun. Achtern is de Snavel dunker root, vörn is he dunker grau. Bahamaaanten hefft dunker brune Been, an de Töhn sünd se grau. Wenn de Waart in Brass is, hett he boven up'n Kopp en lüttje Fedderhuben. Waart un Aanten verscheelt sik nich groot. De Waart is en beten grötter, hett en langern Steert un en beten düütlichere Farv, as dat Seken. Bovenhen verscheelt se sik in de Stimm. Dat Seken quaakt, wieldes de Stimm vun dat Heken en hoget, lieset Surren is. Beide Geslechter weegt bi 500 g.

Unneraarden 
Bi de Bahamaaante gifft dat dree Unneraarden:
 Nöördliche Bahamaaante (A. b. bahamensis). Se warrt as Normolform ankeken un leevt in Middelamerika un in dat noordööstliche Süüdamerika.
 Anas bahamensis rubrirostris. Se wiggt bi 700 g un is dor en beten swaarer mit, as de Normolform. Se leevt in'n Süden vun Süüdamerika.  
 Anas bahamensis galapagensis. Vun ehr leevt en poor Dusend Deerter up de Galápagos-Insel Fernandina (Narborough).

Vorkamen 
Bahamaaanten gifft dat in allerhand enkelte Populatschonen up den süüdamerikaanschen Kontinent bit hen na Kuba. De Unneraart Anas bahamensis galapagensis warrt hen un wenn ok as egen Aart ankeken. Se leevt up de Galápagos-Insel Fernandina (Narborough) in flack  Brackwater un Soltwater un in de Mangroven an de Küst. Man ok in Binnenwaters mit bannig Nehrstoffe sünd se an to drepen.

Freten un Vermehren

Bahamaaanten freet Plantendeele, de se bi dat Grünneln unner Water upnehmen doot. Se leggt 8-12 Eier un bröödt dor 25-26 Dage up. Küken weegt bi 30 g, wenn se just utkrapen sünd. De Aante föhrt de Lüttjen. Na 20 Dage hefft de Küken ehre Jöögdfeddern. Flegen könnt se na seven oder acht Weken. Egen Kinner tügen könnt se al an’t Enne vun ehr eerstet Johr.

Literatur 
Hartmut Kolbe: Die Entenvögel der Welt. Ulmer, Stuttgart 1999. ISBN 3-8001-7442-1

Weblenken

Kiek ok bi
 List vun Vagels

Aanten an sik