Kapslubbe
De Kapslubbe oder ok Süüdafrikaansche Slubbaante (Anas smithii) is en Aantenvagel ut Süüdafrika. Se warrt to de Swemmaanten, un dor nu wedder to de Aanten an sik mit torekent.

Systematik
De Kapslubbe höört to de Grupp vun de Slubbaanten, tohopen mit de  Rode Slubbaante (Anas platalea), de Austraalsche Slubbe (Anas rhynchotis) un de europääsche Slubbaante (Anas clypeata). Mank jem is de Rode Slubbe de lüttjeste Aart, un de Kapslubbe de gröttste.

Kennteken
Dat Lief vun de Kapslubbe kann bit hen to 53 cm lang weern. Se swemmt wat deep in’t Water, de Snavel wiest dor meist bi na dat Water hen. De Waarten könnt sunnerlich an ehren hell-rohmfarvten Kopp un de hellen Sieten an’n Hals unnerscheden weern, wo se sik düütlich mit vun den dunkern, butten Snavel un de dunkern Feddern an dat Lief mit afsetten doot. De Seken sünd en beten wat lüttjer un hefft en hellern Snavel. Bi jem sünd de Feddern an’t Lief ok nich so düütlich vun de Koppfeddern afsett. Bi den Waart hett de gröne Flunkenspegel  jummers en witten Suum, bi de Seken fallt de nich so up, un fehlt bi de wecken Aanten ok ganz. De Seken sünd en beten dunkergrauer, as bi de annern Slubbaanten. Over dat Johr hen ännert sik dat Fedderkleed vun de Kapslubbe nich. Wie se rusen deit, is bitherto noch nich goot unnersocht wurrn. Wohrschienlich wesselt se tweemol in’t Johr de Feddern. Dör’nanner bringen kann een de Kapslubbe sunnerlich mit de euraas’sche Slubbaante (Anas clypeata), de in Süüdafrika overwintern deit, un de ehr Slichtkleed de Feddern vun de Jungaanten bi de Kapslubbe bannig  lieken deit.

Wo se vorkamen deit
De Kapslubbe is in’n Süden vun Afrika tohuse. Dor is se to sehn vun dat Kap bit na den Süüdwesten vun Angola hen, in’n Norden vun Namibia un Botswana un in Simbabwe sien Süüdwesten. Fehlen deit se in’n Norden vun Transvaal un in Mosambik. In’n Winter treckt se bloß to’n Deel na annere Zonen hen. Vagels mit Ringe ut Süüdafrika sünd 1.680 km wieter in’n Norden in Namibia wedder funnen wurrn. Hen un wenn verbiestert sik de wecken Exemplare bit hen na Sambia, Tansania un Zaire. De Kapslubbe warrt in’n Süüdwesten vun Afrika as fakenen Vagel ankeken. Wieveel vun ehr dat gifft, is noch nich akraat faststellt wurrn. Taxeert warrt en Bestand vun 30.000 bit 50.000 vun düsse Aanten weltwiet. Dat gifft dor keen Henwiese up, datt de Bestand vun düsse Aart in Gefohr weer.

Wie se leven deit
De Kapslubbe is sunnerlich an flack Söötwater un in Nattland to sehn. Se hollt sik ok in overswemmte Gemarken up. Freten socht se tosätzlich  in Münnen vun Ströme, in Brackwater-Lagunen un in Soltmeere. Deepe un snelle  Waters mag se nich lieden. For de Kapslubbe sünd de Planten an’t Över nich so wichtig, as de Mööglichkeit, dor wat to freten to finnen. 

Buten de Brödeltied is se faken in lüttje Trupps to sehn. Grote Swarms sünd man roor, ok wenn al bit hen to 600 Kapslubben up’n Bulten sehn wurrn sünd. Ehr Freten finnt se, as de annern Slubbaanten, wenn se mit’n Snavel dat flacke Water dörsichten deit. Faken hett se dor denn Kopp bi unner Water. Grünneln deit se man minne. Faken socht se dat Freten tohopen mit annere Slubben. Twee bit seven Kapslubben swemmt denn dor in en Krink bi un nehmt Warvellose un Pielepoggen up. Over den Andeel vun Planten an’t Freten hefft sik de Ornithologen noch in’e Plünnen.

Wie se sik vermehren deit
Nester vun Kap-Slubbaanten weert over dat ganze Johr hen funnen. In de wecken Regionen hangt de Brödeltied wohrschienlich dor vun af, wonnehr dat mit de Regentied losgeiht. Normolerwiese weert de Nester mank de Planten an’t Över boot. De Aante leggt in’n Döörsnitt 9,3 Eier, dat kann vun fiev bit 12 Eier gahn. Bröden deit bloß man de Aante, man de Waart blifft faken in de Brödeltied un ok bi dat Uptehn vun de Jungen in’e Neegde un verdeffendeert siene Familie. Dat Bröden duert 27 bit 28 Dage. Flegen könnt de Jungen na 56 bit 63 Dage. Dat is an to nehmen, datt de Kapslubbe bloß man eenmol in’t Johr bröden deit.

Belege

Literatur 
 Janet Kear (Rutg): Ducks, Geese and Swans. Oxford University Press, 2005, ISBN 0-19-854645-9
 Hartmut Kolbe; Die Entenvögel der Welt. Ulmer Verlag 1999, ISBN 3-8001-7442-1

Kiek ok bi
 List vun Vagels

Aanten an sik
Süüdafrika