Philippus (Apostel)
Philippus (* in Bethsaida, Galiläa; † unner Umstännen um 81 rüm in Skythien in de hüdige Ukraine) is een vun de twolf Apostels vun Jesus vun Nazareth ween. Sien Naam warrt nömmt in de Evangelien  vun Matthäus, Markus un Lukas un over em vertellt warrt in Johannes sien Evangelium. He schall nich dör’nanner brocht weern mit den Diakon Philippus ut de Apostelgeschicht.

Wat in de Bibel steiht
Na Johannes sien Evangelium is dat Philippus, de Nathanael (hööchstwohrschienlich Bartholomäus) an Jesus vorstellt. Dat gifft noch annere Geschichten in düt Evangelium: Jesus fraagt Philippus, wo se woll Broot for 5.000 Lüde kopen schollen  un Philippus antert, dat scholl nich minner, as 200 Sülvergroten kosten (Joh. 6,5-7). Un bi dat leste Avendmahl is dat Philippus, de Jesus fraagt, em doch den Vadder to wiesen, un Jesus seggt denn: „De mi sehn hefft, de hefft den Vadder sehn“ (Joh. 14,8-9). Na den Dood un dat Upstahn vun Jesus maakt Philippus dat Evangelium tohopen mit de annern Apostels kunnig. Darna swiggt de Bibel.

Wat buten de Bibel as Legenn over Philippus overlevert warrt
Buten de Bibel warrt vertellt, Philippus harr in Grekenland fudder maakt un dor un ok in den Nahen Osten  Wunner warkt. So harr he in Skythien en Draken her ropen, as de Heiden em dwingen wollen, dat he Oppers bringen scholl for en lüttjet Bild vun den Gott  Mars. As de Heidenbischop dat Füer for dat Opper ansteken hett, hett de Draken sien Söhn doot maakt un ok siene Deeners, de Philippus fastholen döen. Philippus schall denn seggt hebben, wenn dat Volk dat lüttje Bild vun Mars verneelt un en Bild vun Jesus an siene Stäe sett harr, denn schollen de Doden wedder upstahn un de Kranken schollen denn all gesund weern.

Mertelerdood 
Philippus warrt an en Krüüz (in Form vun en T) slahn, nadat he in Phrygien tohopen mit Bartholomäus dat Evangelium kunnig maakt hett. So starvt he as Merteler. Ok sien Dood is verbunnen mit en Legenn: In en Heidentempel schollen Slangen verehrt wurrn sien. Philippus schall dor nu en unbannige Slang doot maakt hebben un he schall de Inwahners vun de Stadt dör sien Gebeed heel maakt hebben, nadem se vun de Slangen beten wurrn sünd. De Preester vun düssen Tempel un de Gouverneur vun de Stadt schöllt dor nu for sorgt hebben, dat Philippus an’t Krüüz keem. Man, as he tohopen mit Bartholomäus an’t Krüüz hung, keem miteens en Eerdbeven tostann un as Philippus mit sien Gebeed gegen dat Eerdbeven gegenan gung, dor verlang dat Volk, he scholl free laten weern. Jedereen hett dat schafft un konn utbüxen, man blot Philippus, de Preester un de Gouverneur sünd in dat Eerdbeven umkamen.

Hilligendage un Upgaven
De Röömsch-kathoolsche Karken fiert sienen Festdag an’n 3. Mai, de Orthodoxe Karken fiert em an’n 14. November. He is Schutzhilligen vun Uruguay, Dieppe, Philippeville, Speyer, Sorrento un Brabant, dorto ok noch vun de Hootmakers, Markthökers un Pastetenbäckers.

Wat in apokryphe Schriften steiht
In de Bibliothek vun Nag Hammadi is dat apokryphe un unechte  Philippusevangelium funnen wurrn. Dat stammt sachs ut dat Enn vun dat 4. oder ut den Anfang vun dat 5. Johrhunnert. In den Text stoht sunnerlich en Reeg vun Spröök. De Naam vun den Apostel Philippus warrt blot man eenmol nömmt (Logion 91). En besunnere Rull speelt avers Maria un Maria Magdalena. Dor warrt ok spikeleert over Gedanken, de düütlich to de Gnosis tohören doot, as over de Archonten un over de Sophia. De Apokryph verscheelt sik duchtig vun de Schriften, de in de Karken as Hillige Schriften gellen doot un höört to de Sekte vun de Valentianers, de nu wedder to de Gnosis tohören deit.

Philippus in de Kunst 
In de Ikonographie hett Philippus düsse Kennteken: Lang Krüüz (meist in Form vun en T), Broot un Fisch, lüttjet Bild vun Mars, Draken, Slang, Book oder Bookrull (mit den Text descendit as inferna, „he is afstegen na de Höll“)

Maleree 
El Greco: De Apostel St. Filippus, 1606, Öölfarv up Dook, 97 x 77 cm, Museo del Greco, Toledo

Weblenken 

 Ökumenisch Naamensklenner
 Philippus,der Apostel - Ökumenisch Hilligenlexikon

Apostel
Merteler
Person ut de Bibel
Jodendom
Christendom