-huud
De Sülv -huud (je na Dialekt ok -hu, -hu’e, -hude, -hu’r) kummt in en Reeg Oortsnaams in Noorddüütschland vör un betekent en Anleggplatz. Dormit sünd se verwandt mit de Oortsnaams op -stood.

In Noorddüütschland sünd se von Sleswig över Holsteen, de Stadt Hamborg bet na Neddersassen to finnen. Also in dat Rebeed, in dat dat Volk von de Sassen siedelt hett. Bi’n Oort Tückhuud in Mekelborg-Vörpommern is nich kloor, wat he verwandt is.

Op Engelsch bedüüdt -hithe un -hythe dat sülve. Düsse Formen kaamt in Süüdengland vör, in Rebeden, in de de Angelsassen siedelt hebbt.

Dat Grundwoord dükert toeerst in dat 8. Johrhunnert in dat Beowulf-Epos op. Dat hett in de Angelsassische Spraak un in de eng verwandte Ooldsassische Spraak en Steed an’t Över betekent, an de en Boot anlannen un an Land tagen warrn kann. Düt Woord is in de spraken Spraak later utstorven, aver in Oortsnaam bewohrt bleven.

List von de Huud-Öörd (nich vullstännig)

Literatur 

 Detlev Ellmers: Die Hude-Orte. In: Führer zu vor- und frühgeschichtlichen Denkmälern. Das Elbe-Weser-Dreieck. II: Forschungsprobleme-Exkursionen Stade Bremervörde Zeven Buxtehude. Von Zabern, Mainz am Rhein 1976, ISBN 3-8053-0145-6, S. 143 f

Namenkunn