कायदा
कायदा याला नियमांची संहिता म्हणतात. पद्धत बहुतेक वेळा चांगल्या लिखित सूचना आणि सूचनांच्या स्वरूपात असते. समाजाचे कामकाज व्यवस्थित चालण्यासाठी कायदा आवश्यक आहे.

कायदे हे मानवी आचरणाचे ते सामान्य नियम आहेत जे राज्याद्वारे स्वीकारले जातात आणि लागू केले जातात, ज्यांचे पालन करणे बंधनकारक आहे. न पाळल्याबद्दल न्यायपालिका शिक्षा करते. कायदेशीर प्रणाली विविध अधिकार आणि जबाबदाऱ्यांचे तपशीलवार वर्णन करते.

कायदा हा शब्दच निर्मात्याशी संबंधित असल्याचे दिसते. आध्यात्मिक जगात 'कायद्याचा नियम' असतो. जीवन आणि मृत्यू हा निर्मात्याने बनवलेला कायदा आहे किंवा त्याला कायद्याचा नियम म्हणता येईल. सर्वसाधारणपणे निर्मात्याचा नियम, निसर्गाचा नियम, जिवंत जगाचा नियम आणि समाजाचा नियम. आज राज्याने केलेल्या कायद्याचा फटका संपूर्ण जगाला बसत आहे. राजकारण हा आज समाजाचा अविभाज्य भाग बनला आहे. समाजातील प्रत्येक जीव हा कायद्याने चालतो.

समाजात आजही कायद्याच्या राज्याच्या नावाखाली जगभरातील सरकारे नागरिकांसाठी कायदे करतात. कायद्याचे उद्दिष्ट समाजाच्या आचरणाचे नियमन करणे आहे. अधिकार आणि कर्तव्यांचे स्पष्ट स्पष्टीकरणही दिले आहे, तसेच समाजात घडणारे अनैतिक काम किंवा सार्वजनिक धोरणाच्या विरुद्ध कृत्ये यांना गुन्हा ठरवून गुन्हेगारांमध्ये भीती निर्माण करणे हाही फौजदारी कायद्याचा उद्देश आहे. संयुक्त राष्ट्र संघाने १९४५ पासून आजपर्यंत आपल्या सनदेद्वारे किंवा त्याच्या विविध संबंधित संघटनांद्वारे जगातील राज्ये आणि नागरिकांना हे सांगण्याचा प्रयत्न केला की शांततेशिवाय समाजाचा विकास शक्य नाही, परंतु शांततेसाठी एकत्र राहणे आणि केवळ न्यायप्रवृत्ती नाही. , आचरण जिवंत ठेवणे देखील आवश्यक आहे. शांतता, सौहार्द, मैत्री, सहअस्तित्व हे न्याय्य समाजातच प्रस्थापित होऊ शकते.

परिचय 
कायदा किंवा कायदा म्हणजे नियम, सूचना, निर्बंध आणि अधिकारांची संहिता जे मानवी वर्तन नियंत्रित आणि नियंत्रित करते. परंतु ही भूमिका नैतिक, धार्मिक आणि इतर सामाजिक संहिता देखील बजावते. किंबहुना, कायदा अनेक बाबतीत या संहितांपेक्षा वेगळा आहे. प्रथमतः कायदा सरकार बनवते पण समाजात तो सर्वांना सारखाच लागू होतो. दुसरे म्हणजे, 'राज्याच्या इच्छे'चे स्वरूप धारण केल्याने, इतर सर्व सामाजिक नियम आणि मानकांपेक्षा ते प्राधान्य घेते. तिसरे म्हणजे, कायदा अनिवार्य आहे म्हणजेच नागरिकांना त्याचे पालन करण्याचे स्वातंत्र्य नाही. त्याचे पालन न करणाऱ्यास शिक्षेची व्यवस्था कायद्यात आहे. पण, कायदा केवळ शिक्षा देत नाही. हे व्यक्ती किंवा पक्ष, विवाह, वारसा, नफ्याचे वितरण आणि शासित संस्था यांच्यात करार करण्याचे नियम देखील प्रदान करते. कायदा देखील प्रस्थापित सामाजिक नैतिकतेची पुष्टी करण्याची भूमिका बजावतो. चौथे, कायदा हा 'सार्वजनिक' स्वरूपाचा असतो कारण तो प्रकाशित आणि मान्यताप्राप्त नियमांच्या संहितेच्या स्वरूपात औपचारिक विधायी प्रक्रियेद्वारे तयार केला जातो. शेवटी, त्याचे पालन करणे कायद्यात एक नैतिक बंधन आहे, जे त्यावर विश्वास ठेवणाऱ्यांना कायद्याचे पालन करण्यास भाग पाडते. राजकीय व्यवस्था लोकशाही असो वा हुकूमशाही, ती कोणत्या ना कोणत्या कायद्याच्या आधारे चालवावी लागते. परंतु, बदलत्या काळानुसार लोकशाही व्यवस्थेत अप्रासंगिक किंवा न्याय्य न मानला गेलेला कायदा रद्द करण्याचा आणि त्या जागी नवीन चांगला कायदा करण्याची मागणी करण्याचा अधिकार आहे. समाजाला संघटित शैलीत चालवण्यासाठी नागरिकांना शिक्षित करणे ही कायद्याची उल्लेखनीय भूमिका मानली जाते. सुरुवातीला कायद्याचा अभ्यास हा राज्यशास्त्राचा केंद्रबिंदू होता. कायद्याचे सार आणि संरचनेच्या प्रश्नावर राजकीय तत्वज्ञानी तीव्र वादविवादात अडकले आहेत. कायद्याच्या अभ्यासकांना मानववंशशास्त्र, राजकीय अर्थशास्त्र, नीतिशास्त्र आणि वैधानिक मूल्य प्रणालींचा अभ्यास करावा लागतो.

'कायद्याचे राज्य' ही संकल्पना घटनात्मक आधारावर चालणाऱ्या उदारमतवादी लोकशाहीमध्ये प्रचलित आहे. या प्रणालींमध्ये कायद्याच्या कक्षेबाहेर कोणीही काम करत नाही, ना व्यक्ती किंवा सरकार. यामागे कायद्याचे उदारमतवादी तत्त्व आहे ज्यानुसार कायद्याचा उद्देश व्यक्तीवर बंधने लादणे नसून त्याच्या स्वातंत्र्याची हमी देणे हा आहे. उदारमतवादी सिद्धांत असे मानतो की कायद्याशिवाय वैयक्तिक आचरण रोखणे अशक्य आहे आणि एकाच्या अधिकारांचे दुसऱ्याच्या हातून उल्लंघन होण्यापासून संरक्षण केले जाणार नाही. अशा प्रकारे, जॉन लॉकच्या भाषेत, कायदा म्हणजे जीवन, स्वातंत्र्य आणि मालमत्तेचे संरक्षण करणारा कायदा. लिबर्टेरियन सिद्धांत कायदे बनवायचे आणि लागू करायचे मार्ग स्पष्ट करते. उदाहरणार्थ, निवडून आलेल्या कायदेतज्ज्ञांनी परस्पर सल्लामसलत करून कायदे केले पाहिजेत. दुसरे म्हणजे, कोणताही कायदा पूर्वलक्ष्यीपणे लागू केला जाऊ शकत नाही, कारण अशा परिस्थितीत तो तत्कालीन कायद्यानुसार केलेल्या कृत्यांसाठी नागरिकांना शिक्षा करेल. त्याचप्रमाणे, उदारमतवादी कायदा क्रूर आणि अमानवी प्रकारच्या शिक्षेच्या विरोधात आहे. राजकीय प्रभावापासून स्वतंत्र असलेली निःपक्षपाती न्यायव्यवस्था स्थापन करण्यात आली आहे जेणेकरून कायद्याचा पद्धतशीर अर्थ लावता येईल आणि त्याच्या आधारे पक्षांमध्ये निर्णय घेता येतील. मार्क्सवाद्यांचा असा विश्वास आहे की कायद्याचे राज्य ही संकल्पना भांडवलशाही व्यवस्थेचे रक्षण करते आणि वैयक्तिक स्वातंत्र्याची हमी देण्याच्या नावाखाली मालमत्तेच्या अधिकारांचे संरक्षण करते. याचा परिणाम सामाजिक असमानता आणि वर्गीय वर्चस्व टिकवून ठेवण्यात होतो. मार्क्स राजकारण आणि विचारसरणीप्रमाणेच कायद्याला अधिरचना किंवा अधिरचनेचा भाग मानतो ज्याचा आधार किंवा आधार भांडवलशाही उत्पादन पद्धतीवर आहे. स्त्रीवाद्यांनीही कायद्याचे राज्य ही संकल्पना लैंगिक निष्पक्षतेवर आधारित नसल्याची टीका केली आहे. त्यामुळे न्यायव्यवस्था आणि कायद्याचा व्यवसाय पुरुषांनी व्यापला आहे. बहुसांस्कृतिकतेच्या वकिलांचा असा युक्तिवाद आहे की कायदा प्रत्यक्षात प्रबळ सांस्कृतिक गटांची मूल्ये आणि वृत्ती दर्शवतो. परिणामी अल्पसंख्याक आणि उपेक्षित गटांच्या मूल्ये आणि चिंतांकडे दुर्लक्ष केले जात आहे.

कायदा आणि नैतिकता यातील फरक या प्रश्नावर तत्त्ववेत्ते अगदी सुरुवातीपासूनच मान हलवत आले आहेत. कायद्याचा आधार म्हणजे 'नैसर्गिक कायदा' या तत्त्वातील नैतिक व्यवस्थेवर विश्वास ठेवणाऱ्यांचा विश्वास. प्लेटो आणि नंतर अॅरिस्टॉटलचा असा विश्वास होता की कायदा आणि नैतिकता यांचा जवळचा संबंध आहे. एक न्याय्य समाज असा असू शकतो ज्यामध्ये कायदे नैतिक नियमांवर आधारित शहाणपणाचे समर्थन करतात. मध्ययुगीन ख्रिश्चन विचारवंत थॉमस अक्विना यांचाही असा विश्वास होता की या पृथ्वीवर चांगले जीवन जगायचे असेल तर नैसर्गिक नियमानुसार, म्हणजे ईश्वराने दिलेले नैतिक नियम असावेत. एकोणिसाव्या शतकात बुद्धिवाद आणि वैज्ञानिक दृष्टिकोनाची प्रतिष्ठा वाढल्यामुळे नैसर्गिक कायद्याचा सिद्धांत कुचकामी ठरला. कायद्याला नैतिक, धार्मिक आणि गूढ श्रद्धांपासून मुक्त करण्याचे प्रयत्न झाले. जॉन ऑस्टिन यांनी 'कायदेशीर सकारात्मकता' ची स्थापना केली ज्याने असा दावा केला की कायदा सार्वभौम व्यक्ती किंवा संस्थेशी संबंधित आहे आणि कोणत्याही उच्च नैतिक किंवा धार्मिक तत्त्वाशी नाही. कायदा हा कायदा आहे कारण त्याची अंमलबजावणी केली जाते आणि करावी लागते. कायदेशीर सकारात्मकतेचे अधिक व्यावहारिक आणि किफायतशीर स्पष्टीकरण म्हणजे H.L.A. हार्टची रचना The Concept of Law (1961) मध्ये आढळते. हार्ट मानवी समाजाच्या संदर्भात कायद्याची व्याख्या नैतिक कायद्यांच्या कक्षेतून बाहेर काढतो. त्यांच्या मते कायदा हा प्रथम आणि दुय्यम कायद्यांचे संयोजन आहे. प्रथम श्रेणीच्या नियमांचे 'कायद्याचे सार' म्हणून वर्णन करताना, हार्ट म्हणतात की ते सामाजिक वर्तनाच्या नियमनाशी संबंधित आहेत. उदाहरणार्थ, फौजदारी कायदा. वर्ग II नियम सरकारी संस्थांना कायदे कसे बनवायचे, त्यांची अंमलबजावणी कशी करायची, त्यावर आधारित निर्णय कसे घ्यायचे आणि या आधारांवर त्यांची वैधता कशी प्रस्थापित करायची याबद्दल सूचना देतात. हार्टने मांडलेल्या कायदेशीर सकारात्मकतेच्या सिद्धांतावर राजकीय तत्त्वज्ञ रोनाल्ड ड्वर्किन यांनी टीका केली आहे. त्यांच्या मते, कायदा ही केवळ नियमांची संहिता नाही किंवा आधुनिक कायदेशीर प्रणाली कायद्याची वैधता स्थापित करण्यासाठी कोणत्याही समान पद्धतीची तरतूद करत नाहीत.

नाझींच्या अत्याचारांना शिक्षा देण्यासाठी न्युरेमबर्ग ट्रायलमध्ये कायदा आणि नैतिकता यांच्यातील संबंधांबद्दल वादविवाद देखील झाला. राष्ट्रीय कायद्यानुसार जी कृत्ये केली आहेत, त्यांना गुन्हेगारी ठरवता येईल का, असा प्रश्न उपस्थित झाला होता. याचे उत्तर म्हणून नैसर्गिक कायद्याची संकल्पना वापरली गेली, पण ती मानवी हक्कांच्या भाषेत व्यक्त झाली. खरंच, कायदा आणि नैतिकता यांच्यातील संबंधाचा प्रश्न गुंतागुंतीचा आहे आणि गर्भपात, वेश्याव्यवसाय, पोर्नोग्राफी, टीव्ही आणि चित्रपटांमधील हिंसा, गुप्तपणे आणि अनुवांशिक अभियांत्रिकी यासारख्या समस्यांच्या संदर्भात वारंवार उद्भवतो.

प्रकार 
पद्धतीचे दोन प्रकार आहेत-

(1) मूलभूत कायदा - कर्तव्ये आणि अधिकारांची व्याख्या करणारा कायदा.

(२) कार्यपद्धती - कार्यपद्धती ठरवणारी पद्धत.

पद्धती आणि कार्यपद्धती काय आहेत?

(a) फौजदारी प्रक्रिया संहिता १९७३,

(b) नागरी प्रक्रिया संहिता १९०८,

(c) भारतीय पुरावा कायदा १८७२ इत्यादी प्रक्रिया कायदा आहेत.

मूलभूत पद्धती खालीलप्रमाणे आहेत-

(a) भारतीय करार कायदा,

(b) भारतीय दंड संहिता १८६०,

(c) मालमत्ता हस्तांतरण कायदा १८८२ इ.

रिकामी पाने