The thesis concludes that the culturally embedded meaning can be of great value in the nature conservation discourse, as it captures an aesthetic dimension that undeniably is an important part of conservation.
Í ritgerðinni eru færð rök fyrir því að hin menningarbundna merking landslags hafi ótvírætt gildi fyrir náttúruvernd, þar sem hún felur í sér og vísar til fagurfræðilegrar upplifunar af náttúrunni sem er óneitanlega mikilvægur þáttur í náttúruvernd.