This thesis explores the EU’s application of human security–a controversial and somewhat ill-defined security concept in which the referent object is the individual, not the state–in its foreign and security policies towards the Western Balkans (defined here as those states or distinguishable regions which emerged from the former Republic of Yugoslavia and Albania) post-1990.
Þessi ritgerð skoðar framkvæmd ESB á hugtakinu mannöryggi–umdeildu og illa skilgreindu hugtaki þar sem viðfangsefnið er einstaklingurinn en ekki ríkið–í utanríkis- og öryggismálastefnu sambandsins gagnvart Vestur-Balkönum (hér skilgreint sem ríki og landsvæði sem urðu til úr fyrrum lýðveldum Júgóslavíu og Albaníu) eftir 1990.