These efforts were strongest in the late fifties when the Socialist Unity Party became the only pro-Soviet Socialist party to join the government in a NATO country.
Tilraunirnar náðu hámarki sínu í lok sjötta áratugarins, þegar Sósíalistaflokkurinn varð eini sovétholli flokkurinn til að taka þátt í ríkisstjórnarsamstarfi í NATO landi.