Abandoned buildings belong to the marginal and their main identity and appeal are towards the ambiguous nature assigned to them, where past, present, culture, nature, absence and presence can be sensed.
Yfirgefnar byggingar tilheyra ákveðnum jaðri og þeirra helsta einkenni er hið tvíræða eðli sem þær bera, sem felst í samtali milli fortíðar og nútíðar, menningar og náttúru, nærveru og fjarveru.