The main conclusions are that the Icelandic agreements broadly lack provisions for the event of early settlement and none has provisions to handle the case where the selling party (bank) does not meet its obligations under the agreement.
Helstu niðurstöður eru þær að í íslensku skilmálana vantaði sárlega nákvæmari ákvæði um hvernig bæri að hátta uppgjöri við snemmbæra uppsögn við mismunandi aðstæður og hvergi var gert ráð fyrir að bankinn gæti ekki staðið við sitt.