This essay finds that the housing policy during 2003–2008 had two characteristics: it was likely to increase the housing consumption of individuals and it contested against one of its main goals to ensure adequate housing for all.
Helstu niðurstöður ritgerðarinnar eru þær að húsnæðisstefna yfirvalda á tímabilinu 2003–2008 hafði tvö einkenni; hún fól í sér hvata til að auka við húsnæðisneyslu og hún vann gegn einu meginmarkmiði húsnæðisstefnu sem er að tryggja húsnæðisöryggi og aðstoða viðkvæma hópa við að eignast húsnæði.