During the examination of Nietzsche‘s work, a general picture emerges where any expression of a thought is at the same time an interpretation of that thought, and a reflection of the thinking subject.
Einnig er dregin fram [ákveðin] tegund heildarsýnar sem Nietzsche birtir með verkum sínum þar sem öll framsetning hugsunar er-jafnframt túlkun hennar og vísar aftur til þeirra veru sem setur hana fram.