Although Victorians had begun to accept female writers, especially when it came to novel writing, many still believed that women writers showed lack of originality and that they would never be anything other than imitators of men’s superior works.
Jafnvel þótt þegnar Viktoríu drottningar hafi að einhverju leyti viðurkennt kvenkyns rithöfunda, sérstaklega þá sem skrifuðu skáldsögur, töldu margir að verk kvenrithöfunda sýndu skort á frumleika og að þær myndu ætíð vera eftirhermur æðri karlkyns rithöfunda.