The author concludes that the Judgment of the EFTA court in Case E-16/11 is quite remarkable and that an opposite conclusion would probably have been easier to argue based on EU legal perspectives. However, in light of the weaknesses the Icesave case revealed in the Directive, the conclusion of the EFTA court was the only reasonable conclusion.
Það er niðurstaða höfundar að dómurinn sé um margt mjög sérstakur og að líklega hefði verið auðveldara að rökstyðja öndverða niðurstöðu út frá sjónarmiðum Evrópuréttar en að engu að síður hafi önnur niðurstaða en sú sem EFTA dómstóllinn komst að verið ótæk í ljósi þeirra galla sem Icesave málið afhjúpaði á innistæðutryggingakerfinu.