I will examine Perceval´s psychological state as it relates to his shame in two versions of the narrative in order to argue that the Norse-Icelandic audience placed much less importance on religion in general and on shame at committing a sin specifically.
Ég mun skoða sálfræðilegt ástand Parsfals og tengingu þess við skömm hans í þessum tveimur ritum og setja fram þá keningu að norrænir áheyrendur hafi lagt minni áherslu á trúarbrögð yfirhöfuð og sérstaklega skömm tengda syndinni.