The present thesis is a literary analysis of humour and irony in the Icelandic text‘ Gylfaginning’, a section of Snorri Sturluson’s Edda, as it is preserved in the Codex Regius manuscript (GKS 2367 4°).
Ritgerðin fjallar um kímni og háð í Gylfaginningu, einum hluta Eddu Snorra Sturlusonar eins og hún er varðveitt í handritinu Konungsbók (GKS 2367 4°).