The objective of this thesis is to analyse, when decisions are made concerning parents’ and close relatives’ right of access to children in foster care, whether note is taken of the child’s best interests principle, and whether improvements need to be made.
Tilgangur ritgerðarinnar er að rannsaka hvort tekið sé mið af meginreglunni um það sem barni er fyrir bestu þegar ákvörðun er tekin um umgengnisrétt barna í fóstri við foreldra og aðra nákomna og hvort úrbóta sé þörf.