Building on recent anthropological ethnographies, it argues furthermore that we need to reconsider aspects of animism in Old Nordic religions with regard to trees, and that some trees appear to have been seen by the Iron-Age and Viking-Age Scandinavians as doorways to the world of death and intermediaries of knowledge.
Í ritgerðinni eru notaðar nýlegar etnógrafíur til að færa rök fyrir því að endurskoða þurfi þætti varðandi andatrú í norrænni trú, varðandi tré og einnig að sum tré í Skandinavíu á járn- og víkingaöld virðast hafa verið skynjuð sem gátt í heim dauðans og sem milliliður að vitneskju.