This thesis examines the successes and failures of humanitarian intervention in the cases of Operation Provide Comfort in northern-Iraq which lasted from 1991 to 1996 and the post-Taliban regime humanitarian intervention in Afghanistan, which started in 2001 and is still ongoing.
Þessi ritgerð fjallar um þá velgengni og þau mistök sem hafa átt sér stað í íhlutun af mannúðarástæðum með sérstöku tilliti til Operation Provide Comfort sem átti sér stað á árunum 1991 til 1996 í norður Írak og því hjálparstarfi sem hefur átt sér stað í Afghanistan frá innrás Bandaríkjanna 2001.