Can Icelandic Trade Unions keep on the same track as they have been on, concerning the issues here addressed, or do they need to start waking up from the numbness which they have been in for a while?
Geta íslensk stéttarfélög haldið áfram á sömu braut og þau hafa siglt um undanfarna áratugi, varðandi þau málefni sem hér eru til umræðu, eða þurfa þau að fara að vakna upp af doðanum sem þau gætu virst hafa verið í um skeið?