This thesis examines and defends the claim that Nietzsche‘s view of language, expression and humanity, shape his approach to philosophy in general and inform his unique way of practising philosophy.
Í ritgerðinni er því haldið fram að viðhorf Nietzsches til tungumáls, tjáningar og mennsku móti afstöðu hans til heimspekinnar og hinnar einstöku leiðar hans til að ástunda hana.