The saga genre is characterized by its connection with the upper ladders of Icelandic society and its nature as an historicizing discourse (Assman, 1992).
Fornsögurnar einkennast af því að þær verða til í efri stigum íslensks samfélags en jafnframt að þær eru „sagnfræðikennd orðræða“ (Assman 1992).