The main conclusions of this paper are that in its judicial practice, the Supreme Court has often taken into account the difficulty of proof in such cases and somewhat relaxed the burden of proof.
Helstu niðurstöður þessarar ritgerðar eru þær að Hæstiréttur hefur í dómaframkvæmd sinni oft tekið tillit til þeirrar erfiðu sönnunarstöðu sem er í slíkum málum og slakað nokkuð á sönnunarkröfum.