The first hypothesis was that higher levels of marital satisfaction would be associated with lower levels of distress, less decisional conflict, better quality of life and lower levels of social constraints from spouse.
Fyrsta tilgátan var að þeir karlar sem eru ánægðir hjónabandi væru með minni streitu, minni vanda við ákvörðunartöku, betri lífsgæði og minni félagslegar hömlur frá maka en þeir sem eru óánægðir í hjónabandi.