This part of the thesis concludes that Icelandic law defines the right of ownership of natural resources in a“ negitive“ fashion i.e. that the owner has a general right to utilize and allocate the resource but within the limitations set by the relevant law.
Að þeirri niðurstöðu er komist að í íslenskum rétti gildi um eignarrétt náttúruauðlinda neikvæð skilgreining þ.e. að í náttúruauðlind felist allur almennur nýtingar- og ráðstöfunarréttur en rétturinn er þá háður þeim takmörkunum sem löggjafinn setur og eru í gildi hverju sinni.