The single variants N3P, I5P showed most increase in stability while the T 265P and N238P variants had mild increase and decrease in stability, respectively, compared to the pseudo wild type VPR ∆ C.
Einföldu prólínafbrigðin N3P og I5P stöðguðu ensímið mest, þar á eftir kom T 265P með minni stöðgun, en N238P sýndi minni hitastöðugleika miðað við villigerðina VPR ∆ C.