Icelandic academics are criticized in the report for not speaking out in the years leading up to the crash, while it is also mentioned that conditions for critical debate in Iceland at that time were poor.
Þar er háskólafólki legið á hálsi fyrir að hafa ekki látið nægilega til sín taka í samfélagsumræðunni í aðdraganda fjármálahrunsins en jafnframt bent á að skilyrði til gagnrýninnar umræðu hafi verið bágborin og tjáningarótta og þöggunar gætt í samfélaginu.