Íðandi fult av fólki, sum ger, at títt nummar ikki verður rópt upp fyrrenn einaferð. “ Nummar 13! Nummar 13!” Eg veit ikki um tað er eitt kvinnu fyribrigdi, ella bara eitt fyribrigdi eg havi, men um eg havi ov nógva tíð inni á apotekinum, so byrji eg at gera mær gitingar um, hvat hini skulu har. Og ringast er, tá man so kennir onkran. Man sær tey standa har yviri við hyllina við“ sjálvrøkt” og sær tey taka ein pakka av glíðikremi. Sjálvt ikki nú. Allarhelst tí eg hugsi, at hini hugsa sum eg, og gera sær gitingar til hvat eg skal brúka tær til. Eg veit gott, at tað er skítbýtt, tí tað er jú púra normalt, alt hatta har við glíðikremi og hítum. So eru bara 10 eftir til mítt verður rópt upp. Nú stendur ein eldri maður har frammi við diskin. Helst hevur hann gloymt prógvið fyri hvør hann er, og fær tí ikki heilivágin útflýggjaðan. Ein har yviri við“ receptkassan”, sær ógviliga loyniligur út. Lenar seg langt innyvir diskin tá hann tosar við kassadamuna. Gudviti hvat hann skal hava útflýggjað. Tey flestu íhvørfall, hava eitt sovorið“ lívið er ikki altíð lætt og eitt, hetta er ikki staðið til smalltalk” eygnabrá. Og so er aftur onkur, sum prátar uppá lívið, smílist sum um onki er. Tey skulu sikkurt bara keypa okkurt í handkeyp. Eg greiði frá, at receptin er ringd inn í gjár frá læknanum í Kollafirði og hon fer at kanna málið. Ímeðan standi eg hugtikin og eygleiði hasa snildu skipanina, sum ger, at tá ið avgreiðslufólkið skrivar okkurt á telduskíggjan, so gongur ein pinkalítil løta, so kemur lítla lyftan aftanfyri upp við tí heilivági sum er tastaður inn. Man tað sita onkur í kjallaranum, sum leggur heilivágin í skuffuna? Sum haldari fært tú atgongd til alt tilfar í blaðnum á netinum, umframt tíðindi. Trýst á "Tekna hald" og skráset teg