Hann æt bara Høj. Høj var danskari og rættiliga tjúkkur. Hann var ein serlingur og búði einsamallur. Hann hevði eisini ein frystara fullan av jarðberjaísi. Eg vitjaði ofta Høj í fríkorterunum, tí hann var stuttligur og tann einasti, eg kundi tosa danskt við í skúlanum. Og við tað at hann elskaði royk, og eg elskaði ís, gjørdu vit eina avtalu: Hann helt, tað gekk ov striltið at rulla ball við sínum tjúkku fingrum, so hann lærdi meg at rulla. Høj guvaði sum brent. Og alt var loyniligt. Tí eg visti, at mamma aldrin hevði loyvt mær so nógvar ísar. Eg bankaði uppá í fleiri dagar. At enda spurdi eg læraran, um hann visti, hvar Høj var blivin av. ” Høj er deyður”, svaraði hann. Hann gav mær eitt vinarligt herðaklapp og gekk víðari. Av! Eg var vís í, at eg hevði tikið lívið av Høj við mínum rúgvum av sigarettum og grammleika eftir jarðberjaísi. Reikandi millum gravsteinarnar á kirkjugarðinum. Og sitandi á songarstokkinum, tá eg svav–altíð við einum av mínum sigarettum millum fingrarnar. Tað var ræðuligt. Og tí eri eg takksom fyri at vera uppvaksin í Føroyum. Tí hóast eg fekk mína fyrstu ófjálgu roynd við deyðanum haruppi, so var hann tað natúrliga sambandið, sum føroyingar hava til deyðan, ið eisini bjargaði mær. Umleið eitt ár aftaná“ morðið” á Høj fingu familjan og vinirnir varisliga lirkað loyndarmálið úr mær, uggað meg og hjápt mær. Nú búgvi eg í Danmark. Og til samamberingar tykist danskarum so fjarir og bangnir fyri deyðanum, at tað verður eitt fyribrigdi, ið bara hendir grannanum, og sum eingin torir at tosa um. Sorgin er tí kanska heldur ikki nakað, sum danskarar hjálpa hvørjum øðrum nóg væl við. Sjálvandi kann tað vera tungt hjá einum barni. Men tað ber við sær, at tú lærir at taka eina rættiliga beinleiðis støðu til deyðan á ungum aldri. Tað hevur eisini við sær, at ung knýta sera sterk bond til tey eldru, og tey kunnu spegla sær í teirra lívsroyndum. Føroyski mammubeiggi mín doyði nýliga, 80 ára gamal. Tað varð lýst í kringvarpinum, sum øll andlát í Føroyum verða. Systrar hansara, teirra millum mamma, hittust í Havn og gjørdu eina persónliga børubukett. Tá ið lokið varð lagt á, skrúvaðu tey hvør sína skrúvu fasta. Og tey bóru kistuna út í bilin, sum koyrdi yvir í kirkjuna. At fleiri hundrað fólk fylgja í Føroyum, er ikki óvanligt. Tey funnu sín sess, og øll sungu sálmar og sangir, so takið næstan fór á flog. Tá ið fylgið gekk aftan á líkbilinum út á kirkjugarðin, steðgaðu fólk, ið vóru til gongu, og fólk fóru úr bilunum, sum komu framvið, og øll stóðu still við foldaðum hondum í virðing, inntil fylgið var farið framvið. Eisini hetta er siður. Nærri deyðanum kemur tú neyvan í lívinum. Meira enn eitt RIP Hóast summir siðir í sambandi við gravarferðir verða broyttir sum frá líður, haldi eg, at teir eru verdir at hugsa um. Tað er møguligt, at tað bara letur seg gera, tí Føroyar eru eitt lítið samfelag, har flest øll kennast, og børn og gomul tosa saman, vitja hvønn annan og síggjast alt lívið. Eg sigi ikki, at deyðin er lættur, hvørki í Føroyum ella í Danmark. Eg helt til dømis ikki, at tað var lætt, tá ið Høj doyði. Og so sanniliga ikki, tá ið mammubeiggi mín doyði. Taka deyðan inn til sín. Læra at liva við honum. Og kanska seta fleiri orð á kenslurnar enn eitt RIP á Facebook. At deila sína samkenslu, sína sorg og sín miss er eingin skomm–tvørturímóti. Sum haldari fart tú atgongd til alt tilfar í blaðinum á netinum, umframt tíðindi. Trýst á "Tekna hald" og skráset teg