Sí, alt hetta hevur eyga mítt sæð og oyra mítt hoyrt og givið tí far. Tað, sum tit vita, tað veit eg við, eg standi ikki til afturs fyri tykkum. Men við hin alvalda vil eg tala, havi hug at taka upp trætumál við Guð, meðan tit tvinna saman lygnir, ódugnalæknar sum tit eru allir samlir! Gævi, at tit kundu steintagt, so kundu tit verið hildnir at vera vísir! Hoyrið klagumál mítt og lýðið á ásakanir varra mína! Vilja tit verja Guð við lygn og veita honum vørn við sviki? Vilja tit gera mismun við honum ella bera í bøtuflaka fyri Guð? Gongst tykkum væl, tá ið hann rannsakar tykkum, kunnu tit svíkja hann, sum tey svíkja mann? Nei, harðliga skal hann revsa tykkum, um tit gera mismun í loyndum. Hátign hans skal ræða tykkum og ræðsla fyri honum falla á tykkum. Merkisorð tykkara eru orðtøk av øsku, skildir tykkara skildir av leiri. Tegið og latið meg fáa frið, at eg kann tala, so standist mær hvat av, ið má! Eg vil bera hold mítt í tonnunum og leggja sál mína í lógva mín. Sí, hann vil meg drepa, eg bíði honum, tó skal eg verja atferð mína fyri andliti hans. Eisini tað skal vera mær til hjálpar, tí at eingin vanheilagur kemur fram fyri andlit hans. Gevið nú orði mínum ljóð, latið meg tala, so tit hoyra! Sí, eg havi fyribúgvið rættarmálið, eg veit, at eg skal fáa rætt! Hvør er hann, ið torir at træta við meg? Tá skuldi eg tagt og givið upp andan. Men tveir lutir mást tú ikki gera við meg, tá skal eg ikki fjala meg burtur fyri andliti tínum: Hond tína mást tú taka burtur frá mær, og ræðslur tínar mega ikki ræða meg! Kalla so, og eg skal svara, ella eg skal tala, og tú skalt svara! Hvussu stór er tá søk mín og synd? Lat meg vita misgerð mína og synd! Hví fjalir tú andlit títt og heldur meg vera fígginda tín? Vilt tú styggja burtur fokið blað og renna eftir følnaðum strái, tá ið tú skrivar mær so beiska sekt og letur meg arva syndir ungdóms míns, leggur føtur mínar í stokkin, gáar um allar vegir mínar, avmarkar fótafet míni? Og so er hann tó líkur fúnaðum viði, líkur møletnum plaggi.