Mamma mín var lærari í føroyskum, og pápi mín las nógv, so heima hjá okkum vóru nógvar bøkur. Barnabøkurnar høvdu vit trý systkin í kømrunum, men annars stóðu bøkurnar í hillum í stovuni. Tær flestu sóu næstan eins út. Tað var, sum ansaðu tær eftir, at tær ryggbleytu brúnu ikki skrædnaðu ella fóru á glið og út á gólv. Eg hevði vant meg við, at tær stóðu har, tær hoyrdu til í stovuni sum krukkan við sleivum í køkini. Men eg visti ikki, hvat stóð í teimum, tí eg var smádrongur, og tær sóu ikki út sum bøkur til mín. Lítlibeiggi var farin í song og svav. Eg og systir mín settu okkum hvør sínumegin pápa í ein av hesum lágu stólunum úr skjórutum toyi, sum nógv høvdu miðskeiðis í 1970-árunum. Armlenini vóru breið og góð hjá børnum at sita á. Inni á sandeyganum lá skrubban og geispaði”. Søgan fangaði meg beinanveg. Okkurt frískligt og kent var við søguni–sandur, sjógvur og sker, og har vóru fleiri orð, sum skaptu merkiligar myndir í høvdinum á mær, eitt“ sandeyga”, ein“ taraskógvur”. Hann legði einki í nakran, vildi bara eta, skræða í seg, men tað var eisini synd í honum, tí dreingirnir krøktu hann og syftu hann upp í ljósið. Skrubban hevði so fjálgt navn–skrubba–hon lá og lúrdi á botninum, geispaði og vildi vera einsamøll. Nógv ár seinni fann eg út av, at tær bláu bøkurnar vóru Ritsavn, heildarútgávan við tekstum eftir Hans Andrias Djurhuus, sum Bókagarður gav út tíðliga í 1970-árunum. Hoyri eg í dag um fiskiskap eftir steinbíti, ella síggi eg steinbít í onkrari forkunnugari matarskrá, hugsi eg altíð um steinbítin hjá Hans Andriasi. Hann er meiri veruligur fyri mær enn allir aðrir. Men skrubban stendur eisini í minninum, kanska tí eingin legði nakað í hana:“ Dreingirnir fóru nú aftur til árar; teir løgdu ikki so nógv í skrubbuna; men hon nørdi um talið, hildu teir, og onkur skal vera til tað”. Tá pápi mín setti bókina aftur á hillina, fekk eg hug at hoyra fleiri av søgunum í bláu bókunum. Eg minnist meg ikki at hava havt so glúpskan áhuga fyri nøkrum bókum síðani.