Útlendskar kanningar vísa sama úrslit. Í innlegginum hjá Ninu Raaschou var eitt filmsbrot víst úr donskum skúla, har næmingar um 12-13 ára aldur mekla millum yngri næmingar. Næmingarnir, sum stóðu fyri meklingini, høvdu lært, hvussu teir skulu loysa tvístøður, og hvussu teir skulu spyrja inn til tað, sum hevur elvt til tvístøðuna. Meklarin leiðir eina skipaða samrøðu við partarnar, og innihaldið í samrøðuni er vanliga: 1. Hvat er hent, og hvussu hevur tað ávirkað meg? Hvat er umráðandi fyri meg? Hvat kunnu vit hvør sær ella saman gera fyri at gera tað gott aftur og koma víðari? 4. Eventuelt ein avtala. So hendir kanska okkurt gott.” Meklararnir veit hjálp til sjálvhjálp. Ein næmingameklari sigur:“ Eg komi ikki við uppskotum til loysn, eg hjálpi bara teimum í felag at semjast á ein hátt, at tey sjálv loysa trupulleikarnar.” Ein kensla av at hoyra til og at sleppa at vera tann, ein er, uttan at føla seg skeivan, skal til fyri at støðast. Sjálvsagt er orðaval og málmenning hjá børnum heitt í kjakinum í hesum døgum, og tað er sera viðkomandi. Eg byrjaði í eini tið, har lærarin fyrireikaði seg, undirvísti og rættaði. Eitt ávíst samband var komið við heimini í Danmark tá, men ikki nógv her hjá okkum. Í dag hava vit heimini heilt inni í skúlanum, sigur Elsa Birgitta P. Petersen, fyrrverandi skúlastjóri, í Skúlablaðnum nr. 6, 2014 Leys lærarastørv Eingi tíðindi eru á hesum lista í løtuni