Gevið ljóð, tit himnar, og latið meg orðum mæla: Lýð, tú jørð, á talu mína. Frøði mín sum regnið skal streyma, røða mín drúpa sum døggin, eins og skúrir á grønar nálir og æl á grønskandi urtir. Tí at navn Harrans vil eg kunngera; geva skulu tit Guði várum heiður. Hann er kletturin, fullkomin eru verk hans, tí at allir vegir hans eru rættlæti, trúfastur Guð uttan svik; rættvísur og rættlátur er hann. Men synir hansara gjørdu illa, hetta spilta og rangvørga ættarkyn! Vilja tit løna Harranum svá, tú fávitskuta, óvitra tjóð? Er hann ikki faðir tín og skapari, sá, sum gjørdi og myndaði teg? Minnist dagarnar í forðum, hyggið at árum hinna farnu ætta! Spyr faðir tín, hann skal frøða, gamalmenni tíni, tey skulu greina tær mál. Tá ið hin hægsti líknaði tjóðunum arvagrein og greindi sundur mannanna børn, tá setti hann landamark tjóðanna eftir tali Ísraels sona; men arvagrein Harrans var Jákup, Ísrael tilskilaði lutur hans. Hann fann hann í oyðimarkarlandi, í óbygdum, har djórini ýla; hann goymdi at honum hyggiliga og varðveitti hann sum sín eygnastein. Eins og ørnin vekur upp reiður sítt og sveimar yvir ungum sínum, svá breiddi hann út veingir sínar og bar hann á flogfjaðrum sínum. Harrin eina leiddi hann, eingin fremmandur gud var við honum. Hann læt hann taka fram yvir hólar landsins og eta gróður markarinnar, læt hann súgva hunang úr klettinum og olju úr tinnusteinum, aldi hann upp við róma undan kúm og mjólk undan seyði, við møri úr lombum og veðrum, úr Básjans tørvum og høvrum og við bestu hveiti; og av vínberjablóði drakst tú vín. Men tá ið Jesjurun varð feitur, sló hann frá sær. Tú varðst feitur, digur og væl í holdum, tá havnaði hann Guði, skapara sínum, einkisvirdi frelsunarklett sín. Teir vaktu vandlæti hans við fremmandum gudum, reittu hann við andstygdum sínum. Teir ofraðu skógartrøllum, sum ikki eru gudar, gudum, sum teir áður ikki kendu, nýggjum gudum, nýliga uppkomnum, sum fedrar tykkara ikki óttaðust. Klettin, upphav títt, hirdi tú ikki um og gloymdi tann Guð, sum teg hevði alt. Tá ið Harrin hetta sá, havnaði hann teimum av gremju yvir synir sínar og døtur og segði: «Eg vil fjala andlit mítt fyri teimum og vita, hvat ið verður av teimum, tí at teir eru rangvørgt ættarkyn, sum trúskapur ikki er skaptur í. Teir vaktu vandlæti mítt við tí, sum ikki er Guð, reittu meg við fánýtu gudum sínum. Eisini eg skal vekja vandlæti teirra við tí, sum ikki er fólk, reita teir við tjóð av dárum. Tí at eldur brennur í vreiði míni og logar dygst niður til heljar, etur upp jørðina og gróður hennar og kveikir í fjallanna grundir. Alt ilt skal eg rúgva yvir teir, skjóta í teir allar ørvar mínar. Ørmaktast teir av hungri og tærast av brunasótt og eitrandi sjúkum, tá sendi eg villdjór við flensandi tonnum og eiturormar eftir teimum. Úti skal svørðið týna og innandura ræðslan, bæði ungar menn og moyggjar, bróstabørn og gráhærdar oldingar. Eg setti mær fyri at blása teir burtur og týna minnið um teir millum manna. Men eg óttaðist, at fíggindar skuldu elva mær harm, mótstøðumenn teirra misskilja tað og siga: Hond okkara var á lofti, ikki var tað Harrin, sum gjørdi alt hetta! Tí at teir eru ráðaleys tjóð, hjá teimum er eingin hyggja. Vóru teir vitrir, skiltu teir hetta og vistu, hvat ið endi teirra verður. Hvussu skuldi ein elt túsund, og tveir rikið tíggju túsund á flótta, um ikki klettur teirra hevði selt teir, og Harrin givið teir upp? Tí at klettur vár er ikki eins og klettur teirra, tað vita fíggindar okkara fullvæl. Vínviður teirra er úr Sódomu og av akurlendi Gómorru; eitrandi eru vínber teirra og beisk teirra vínberjatyssi. Drekaeitur er vín teirra, ræðuligt ormaeitur. Er hetta ikki goymt hjá mær, innsiglað í goymsluhúsum mínum, til hevndardagurin kemur og endurgjaldið, tá ið føtur teirra skulu snáva? Tí at glatunardagur teirra er í nánd, í bræði kemur tað, sum teimum er ætlað.» Tí at Harrin man veita fólki sínum rætt og eymkast yvir tænarar sínar, tá ið hann sær, at megin er uppi bæði hjá trælum og hinum frælsu. Tá man hann spyrja: «Hvar eru nú gudar teirra, kletturin, sum teir litu á, sum ótu fiti sláturofra teirra og drukku vín droypiofra teirra? Rísi teir nú og hjálpi tykkum; veri teir nú vørn tykkara! Sannið nú, at eg, eg eri Guð, og at eingin Guð er til uttan eg! Eg deyði og lívgi, eg særi og grøði, og eingin bjargar úr mínum hondum. Tí at eg havi upp hond mína móti himni og sigi: So satt sum eg livi um ævir! Tá ið eg havi brýnt mín glógvandi brand, og eg fari undir at døma, tá hevni eg meg inn á fíggindar mínar, endurgjaldi teimum, ið meg hata. Eg geri ørvar mínar druknar í blóði og metti svørð mítt við holdi, í blóði av vignum og hertiknum, av høvdingahøvdum fíggindanna.» Lovið, tit tjóðir, fólki hans, tí at hann hevnir blóð tænara sína, hann hevnir seg inn á sínar mótstøðumenn, og landi fólks síns veitir hann sáttargerð. Móses kom tá og flutti fólkinum alt hetta kvæði, hann og Jósva Nunsson. Og tá ið Móses hevði lokið at mæla øllum hesum orðum fyri øllum Ísrael, segði hann við teir: «Leggið tykkum væl í geyma øll hesi orð, sum eg í dag havi flutt til vitnis ímóti tykkum, og bjóðið børnum tykkara at halda vandaliga øll orð í hesi lóg. Tí at hetta eru ikki tóm orð fyri tykkum, heldur stendur lív tykkara í tí, og í tí stendur eisini, um tit skulu liva leingi í tí landi, sum tit nú halda inn í yvir Jórdan til tess at taka tað til ognar.» Henda sama dag talaði Harrin við Móses og segði: «Far har niðan á Ábarim fjallið, Nebo fjallið, í Móabs landi ábeint Jeriko og lít út yvir Kánáanland, sum eg skal geva Ísraelsmonnum til ognar. Og har uppi á fjallinum, sum tú fert niðan á, skalt tú doyggja og savnast til ættarfólks tíns, eins og Áron, bróðir tín, doyði á Hór fjallinum og savnaðist til ættarfólks síns, aftur fyri at tit vóru trúleysir móti mær millum Ísraelsmanna við Meribavøtn í Kádesj í Zin oyðimørk, við tað at tit ikki halgaðu meg millum Ísraelsmanna. Tí skalt tú síggja landið har yviri, men ikki sjálvur koma hagar, inn í tað land, sum eg skal geva Ísraelsmonnum.»