Sonur mín, hevur tú gingið í ábyrgd fyri næsta tín, og hevur tú givið øðrum manni hond, hevur tú latið teg binda við orðum av munni tínum, latið teg hefta við orðum av munni tínum, ger tá hetta, sonur mín, og bjarga tær, – tí at tú ert komin í hendur næsta tíns – far og kasta teg niður og strong á næsta tín. Lat ikki eygu tíni fáa svøvn, ella eygnalok tíni blund. Bjarga tær eins og gasella úr hondum hans, eins og fuglar úr jagarans hondum. Far tú til meyruna, letingi, skoða atburð hennara og verð vísur! Tó at hon ongan hevur høvdinga ella fúta ella harra, so vinnur hon sær um summarið æti sítt, og hevur um heystið savnað sær føðslu sína. Hvussu leingi ætlar tú, letingi, at liggja? Nær ætlar tú at fara upp úr svøvni? Enn ein lítlan svøvn, enn ein lítlan blund, enn eina lítla hvíld við krossløgdum ørmum, tá kemur armóð tín sum skundin ferðamaður, og neyðin sum maður, ið er vápnaður við skildi. Ómenni, illmenni er tann, ið gongur við falsi í munni, ið rennir eyguni, skavar við fótunum, peikar við fingrunum, elur svik í hjarta sínum, upphugsar altíð ilt, veldur trætur. Harfyri kemur brádliga undirgangur hans, snøggliga verður hann sundurbrotin, og einki er at grøða. Seks lutir eru, ið Harrin hatar, og sjey eru ein andstygd fyri hansara sál: dramblát eygu, lygitunga, og hendur, ið úthella sakleyst blóð, hjarta, ið upphugsar ilskuráð, føtur, ið eru til illgerðar snarir, lygnari, ið vitnar falskt, og tann, ið veldur klandur millum brøðra. Varðveit tú, sonur mín, boð faðirs tíns, og vraka ikki læru móður tínar. Bind tey altíð í hjarta títt, knýt tey um háls tín. Tá ið tú gongur, skal læran leiða teg, tá ið tú liggur, skal hon vaka yvir tær, tá ið tú vaknar, skal hon tala til tín. Tí at boðið er lykt, og læran er ljós, og agandi áminning er lívsins leið fyri at vara teg frá vándari konu, frá hálari tungu annars mans konu. Girnast ikki vænleika hennara í hjarta tínum, lat hana ikki tøla teg við eygnalokum sínum. Tí at vegna horkonu armast út menn til síðsta breyðbita, og annars mans kona søkir eftir dýrum lívi. Kann nakar bera eld í barmi sínum og ikki svíða klæði síni? Kann nakar ganga á glóðum og ikki brenna seg í føturnar? Soleiðis gongst honum, ið gongur til konu næsta síns, eingin sleppur óskaddur frá tí, sum nemur hana. Verður ikki tjóvurin vanvirdur, tó at hann stjelur av svongd, tá ið hann hungrar? Verður hann tikin, má hann sjeyfalt gjalda, alt, ið hann eigur í húsi sínum, má hann lata. Men tann, ið drívur hor við konu, er vitleysur, eina tann ger slíkt, ið vil týna seg sjálvan. Høgg og skemd munnu ráma hann, og skomm hansara fer ongantíð av. Tí at mansins vreiði er vandin, og á hevndarinnar degi eirir hann ikki. Hann skoytir ikki um nakra bót, ella letur sær líka, um tú almikið býður.