v 1 Øvunda ikki vándar menn og hav ikki hug at vera millum teirra; v 2 tí at hjarta teirra hugsar um illverk, og varrar teirra mæla um vanlukku. v 3 Við vísdómi verða hús bygd, og við vitsku verða tey grundfest; v 4 við kunnskapi verða búrini full av alskyns dýrum og góðum ognum. v 5 Vísur maður er betri enn sterkur, og vitur maður er betri enn kraftamikil; v 6 tí at tú mást ráðleggja væl, tá ið tú ert í hernaði, har sum mangir eru ráðvísir, gongst alt væl. v 7 Vísdómurin er dáranum ov høgur; í staðarliðinum letur hann ikki munnin upp. v 8 Tann, ið hugsar um at gera ilt, hann tey svikara kalla. v 9 Syndin er fávitsku ráð, og spottarin er monnum ein andstygd. v 10 Bilar tær hugur á neyðardegi, tá er máttur tín lítil. v 11 Bjarga teimum, sum leidd verða til deyða, og halt teimum aftur, sum fara vinglandi á rættarstaðin. v 12 Um tú sigur: «Vit vistu tað ikki!» –man tá ikki tann, sum vegur hjørtuni, verða varur við tað, og tann, sum gevur sál tíni gætur, vita um tað? Og hann lønir manninum eftir verkum hans. v 13 Et hunang, sonur mín, tí at hann er góður, og hunangskøka er søt fyri góm tín. v 14 Lær á sama hátt vísdóm fyri sál tína; finnur tú hann, tá skalt tú eiga framtíð, og vón tín skal ikki verða til einkis. v 15 Lúr ikki, tú hin gudleysi, eftir bústaði hins rættvísa, og oyðilegg ikki heimbýli hans! v 16 Tí at sjey ferðir hin rættvísi fellur og reisist aftur, men gudleysir fara til grundar. v 17 Gleð teg ikki, tá ið fíggindi tín fellur, og lat ikki hjarta títt fegnast, tá ið hann snávar, v 18 fyri at Harrin tað ikki skal síggja og tað honum mislíka, og hann venda vreiði síni frá honum. v 19 Ilskast ikki av illgerðarmonnum og øvunda ikki teir gudleysu. v 20 Tí at vándur maður eigur onga framtíð, lampan hjá gudleysum sloknar. v 21 Sonur mín, óttast tú Harran og kongin, ver ikki í felagi við ófriðarkroppum; v 22 tí at óvart rámar vanlukkan teir, og ár teirra fáa enda, áðrenn nakar veit. Triðja savn v 23 Eisini hesi orðtøk eru eftir vísar menn. At gera mannamun í dómi er ikki gott. v 24 Honum, sum sigur við hin seka: «Tú hevur rætt!» honum banna fólk fyri, og biðja ættir ilt fyri. v 25 Men teimum, sum revsa hann, gongst tað væl, og signing og lukka kemur yvir teir. v 26 Tann gevur koss á varrar, sum svarar við nýtum orðum. v 27 Ger arbeiði títt liðugt úti, og fá tær tað til rættis á markini; síðan kanst tú byggja tær hús. v 28 Ver ikki vitni móti næsta tínum av ongari grund; ella eigur tú at gera svik við vørrum tínum? v 29 Sig ikki: «Eins og hann gjørdi mær, skal eg gera honum, eg skal løna manninum eftir verkum hans!» v 30 Mær var gangandi fram við markini hjá letinga og fram við víngarði hjá óvitigum manni; v 31 og sí, har var alt avvaksið av tistlum, alt avtakið av notum, og grótgarðurin uttanum niðurdottin. v 32 Eg var tess varur og legði mær tað í geyma, eg gav tí gætur og tók mær lærdóm av tí: v 33 «Sova eitt sindur enn, blunda eitt sindur enn, halda saman hendur eitt sindur enn fyri at hvílast. v 34 Tá kemur armóðin yvir teg eins og ferðamaður, og neyðin eins og maður við skildi.»