v 1 Harri, tú okkum skjól hevur verið ætt eftir ætt. v 2 Áðrenn fjøllini vórðu til, áðrenn jørð og heimur vórðu fødd, um aldur og allar ævir ert tú, o Guð! v 3 Tú menniskjurnar aftur til moldar letur venda, tú býður: «Komið aftur tit menniskjunnar børn!» v 4 Tí fyri tær eru túsund ár sum dagurin í gjár, tá hann liðin er, og sum náttarvøka ein. v 5 Tú rykkir tey burtur, sum ein svøvnur tey verða, á morgni tey eru sum grasið, ið grør; v 6 á morgni tað blómar og grør, á kvøldi tað følnar og doyr. v 7 Tí vit ganga til av vreiði tíni, vit óttast av ilsku tíni. v 8 Tú sett hevur misgerðir várar tær fyri eygu, várar duldu syndir fyri andlits tíns ljós. v 9 Allir várir dagar fara í vreiði tíni, sum kongurvág hvørva okkara ár. v 10 Sjúti ár er æviskeið várt, og um mikil er megin áttati ár, og teirra dýrd er bert sút og møði, tí tíðin rennur, og vit fljúgva avstað. v 11 Hvør kennir máttin í vreiði tíni og ilsku tína svá, sum óttin fyri tær tað krevur? v 12 At telja várar dagar tú okkum læri, at vit mega vísdóm í hjartanum fáa! v 13 Vend aftur, Harri! Hvussu leingi tó! Hav várkunn við tænarum tínum! v 14 Metta okkum við miskunn tíni um morguntíð, lat okkum gleðast og fegnast allar várar dagar! v 15 Gev okkum gleði fyri teir dagar, tú okkum nívdi, fyri tey ár, tá ið vit høvdu tað ringt! v 16 Kunnger títt verk fyri tænarum tínum, og tína dýrd fyri sonum tínum. v 17 Harrans Guðs várs yndi yvir okkum veri! Tað, várar hendur havast at, fyri okkum tú fremji! Ja, frem tú handaverk vár!