Met veel volledige uitslagen en trainingslijsten. In 1982 werd voor het laatst in de 350 cc klasse gereden. Deze klasse hield met ingang van het jaar 1983 op met bestaan. De circuits voor 1982 waren weer dezelfde als in 1981, behalve uiteraard weer de landen waar elk jaar een tombola was: Frankrijk Le Castellet ingeruild voor Nogaro, de GP des Nations (Italië) van Monza naar Misano en de GP van Sant-Marino i. p. v. Imola, zoals vorig seizoen, nu Mugello. Yamaha kwam dit jaar als eerste fabrikant met een V-four motor uit in de wegracerij, de Yamaha OW61 YZR 500. Deze machine wordt ter beschikking gesteld aan: uiteraard Yamaha International (Kenny Roberts) en verder kregen Marc Fontan (nieuwe rijder in de GP's voor het Franse Sonauto-Gauloisesteam), Graeme Crosby en Graziano Rossi (Agostini-Marlboroteam) en Barry Sheene (Mitsui-JPS) de Yamaha-fabriekmachines OW-60 ter beschikking. Kork Ballington weer op Kawasaki en Cagiva trok zich voorlopig terug uit de 500 cc wegrace. Carlos Lavado en Martin Wimmer kregen de 250 cc fabriekmachines van Yamaha ter beschikking. En zij kregen fikse tegenstand van Didier de Radiguès en Eric Saul (Team ELF-Johnson), met een Yamaha met Chevallierframe en toebehoren, Team Kawasaki met Anton Mang en Jean-François Baldé. Verder MBA met Roland Freymond, overgestapt van Ad Majora (Team ELF-MBA), Pernod met Thierry Espié als grootste tegenstanders. In de 125 cc klasse werd, na het overlijder van de oprichter, Minarelli door zijn opvolger (zijn zoon die niets met het wegracen van zijn vader had) aan Garelli verkocht. De rijders Angel Nieto en Eugenio Lazzarini werden uiteraard meegenomen in de deal. De meeste tegenstand moest komen van Sanvenero met Ricardo Tormo en Hugo Vignetti als rijders. In de 50 cc zou het voornamelijk moeten gaan tussen wereldkampioen Ricardo Tormo (Bultaco), Stefan Dörflinger (Kreidler) en Eugenio Lazzarini (Garelli). Vincenco Cascino (#23), Jean-François Baldé (#3) en Upiratau Rios (#33). 16. Rafael Olavarria 17. Fernando Cerdera Kawasaki 18. Victorio Minguzzi 19. D 1.44. 22 20. 1.44. 79 21. Vincenzo Cascino Chili 1.45. 77 22. Oscar Foggia 23. Pancracio Catania 24. Alfredo Rios 1.46. 73 25. 1.46. 96 26. Lucilo Baumer 27. Roberto Vaneta Siroko 1.47. 43 28. 29. Ricardo Blanco 1.49. 06 30. * 1 Anton Mang begon niet erg goed aan het seizoen. De regerend wereldkampioen was gevallen in de training met de 350 cc, waarmee hij in de 500 cc klasse had willen deelnemen. Dit ging door te veel schade nu niet door. Zijn nummer één machine voor de 350 cc liet hem in de 16e ronde in de steek. * Gingen/konden niet starten in de race, vanwege blessures, die zij opliepen in de trainingen. * 1 Kwamen ten val tijdens deze race. Jan Eggens kwam er het slechtste van af. De Nederlander liep een gecompliceerde armbreuk op. De EGA waar hij op reed had hij in 1980 zelf ontwikkeld en stond voor Eggens Assen. Daniel Agrati, de Garellidirecteur in 1982 met de 125 cc Garelli (ex-Minarelli). Garellifabriek jaren'20. * 2 Deze overwinning van Angel Nieto, betekende de eerste overwinning voor Garelli in de 125 cc klasse. Garelli was indertijd een van de drie grootste motorfietsen-kleine motorenfabrikanten van Europa. Ze bouwden voornamelijk 50 cc machines in hun twee fabrieken in Milaan. Garelli werd in 1919 opgericht door Adalberto Garelli. Hij had eerder dat jaar met een zelf ontwikkelde machine de eerste editie van de Milaan-Napels wegrace gewonnen. Dit was een marathon race van 845 kilometer. Zijn rijder, Ettore Girardi deed bijna 22 uur over de race. Garelli deed in die jaren'20 al volop mee aan allerlei soorten wegraces, o. a. aan de eerste Italiaanse GP op Monza van 1922. Niet te verwarren met de huidige GP's onder auspiciën van de F. I. M., want die bestaan "pas" sinds 1949. In 1926 was Gsarelli ook aanwezig in de Junior TT op het Eiland Man. Ook zette men een enorm aantal snelheidsrecords neer. Garelli bouwde vanaf 1919 ook 348 cc eencilinder-tweetakten, waar men ook diverse races mee won. Het merk Garelli was erg succesvol, maar toch concentreerde men zich vanaf 1927 steeds meer op oorlogsmaterieel en stopte men ook met de wegracesport. Na 1935 stopte men de productie van motorfietsen. In 1946 kwam er aanvankelijk een hulpmotortje, de beroemde en zeer succesvolle 38 cc Mosquito en later tweetakt motorfietsen van 70-tot 123 cc. Rond 1956 ontstonden de eerste contacten met Agrati, dat aanvankelijk framedelen leverde en ook enkele Garelli-modellen ging assembleren. Garelli leverde ook de motorblokken voor Agrati's eigen motorfietsen. In 1961 gingen beide merken samen en ontstond Agrati-Garelli. Sindsdien richtte het merk zich op lichte tweetakten, zowel voor op de weg en in het terrein, maar er werden ook viertakten naar ontwerp van Giovanni Parrilla gemaakt. Vanaf 1965 werd uitsluitend de naam Garelli voor motorfietsen en scooters gebruikt. In 1969 werden alle nevenproducten geschrapt en maakte Garelli uitsluitend motor-en bromfietsen. Eind jaren'60 begon men ook weer racemotoren te maken, ook al waren dit alleen maar 50 cctjes. Daarna werd het jaren stil rond de wegrace wat Garelli betrof. Daniel Agrati blies dit eind 1980 weer nieuw leven in, door een motorenbouwer en de regerend wereldkampioen in de lichtste klasse, Eugenio Lazzarini, in te huren. Na een half jaar was dit project volledig mislukt, voornamelijk doordat de bouwer geen ervaring genoeg had. Lazzarini was hier het zwaarst de dupe van, hij zat het hele seizoen 1981 langs de zijlijn en dat als wereldkampioen. Het leek een totaal fiasco voor Garelli, totdat Agrati in november 1981 de stand van Minarelli opliep tijdens een show in Milaan. Hij kwam in gesprek met Giorgio Minarelli, de zoon van de een paar maanden daarvoor overleden Vittorio Minarelli. Hij ontdekte dat deze Giorgio graag van de wegracetoestanden (hobby van zijn vader) afwilde. Het resultaat was dat de gehele Minarellistal met alle equipement en het personeel, Michele Verini (teammanager) en Jan Thiel (toptuner) en Angel Nieto (topcoureur), overgingen naar Garelli. Alleen de framebouwer, de Hollander Martin Mijwaart, wilde niet mee. Jan Thiel had al een mondeling contract gesloten met Cagiva, voor de bouw van de 500 cc machine, maar zag meer in het Garelli-verhaal, dus nam hij de supervisie over het verder ontwikkelen van de 125 cc Garelli (Minarelli) en het produceren van de 50 cc racer. Bij Garelli voelde men zich verplicht tot Lazarini, dus die kon ook blijven en men had zo de twee topcoureurs in huis. Hieronder de resultaten van Garelli in de jaren die kwamen: * Ging/kon niet starten in de race, vanwege blessures, die zij opliepen in de trainingen. * 1 Eric Saul wint zijn eerste 350 cc Grand Prix op zijn Yamaha-Chevallier. Didier de Radiguès, de teamgenoot van bij Team ELF-Johnson, lag ook lang aan de leiding, totdat hij met pech de race moest verlaten. de Belg moest zodoende nog even wachten op zijn eerste zege. 350 cc: Didier de Radiguès en podium: Anton Mang (2e), Eric Saul (1e) en Patrick Fernandez (3e). * 2 Gustav Reiner haalde een prachtige zesde trainingstijd en nog een veel mooiere tweede in de 350 cc, maar veel plezier zou'Kamikaze Gustl'er niet aan beleven, want hij deed zijn naam weer eens eer aan. Zowel tijdens de 500 cc als de 350 cc, kwam hij ten val. Jean-François Baldé kon hem in de 350 cc niet ontwijken en duikelde over de brokstukken van Reiner ook van zijn machine. * 4 Peter Looijesteijn, die ook een bijna cpl. Grand-Prix seizoen zou rijden, kwam in de opwarmingsronde met 260 km/u in de vangrail terecht en brak o. a. een kuitbeen, verrekte wat enkelbanden en had een flinke wond aan zijn hand. Gezien de klap mocht hij zeer van geluk spreken. Hij zou wel voorlopig uitgeschakeld zijn en had er ook een verliespost bij van 50.000 gulden door de totaal platte Suzuki. Hij zou pas in juni weer van de partij kunnen zijn. De Oostenrijkse Grand Prix had wederom (1980) bijna geen doorgang gevonden wegens het erg slechte weer. Men had daar toch eens een keer van moeten leren. Dit door deze GP later in het seizoen te laten verrijden. Met veel kunst-en vliegwerk kon men de verplichte vier trainingsessies rijden. Tijdens de trainingen en privétrainingen van de fabrieken, kwamen er vele toppers ten val door de zeer slechte weersomstandigheden (regen, sneeuw) en de daardoor natte en vooral koude baan. Onder hen Marco Lucchinelli, Jack Middelburg, Randy Mamola, Takazumi Katayama, Kork Ballington en Freddie Spencer. De derde GP van het seizoen op Nogaro in Zuid-Frankrijk ging uiteindelijk niet door (voor de top) vanwege een rijdersstaking. Men had van tevoren (in 1981) al aangegeven dat het circuit te gevaarlijk was. Het kleine zeer bochtige circuit bleek dat ook te zijn. Spencer, Roberts en Uncini gingen er in de trainingen hard af. Jack Middelburg zag het wel zitten, omdat het sturen hem nu eenmaal goed afging en de afstelling op dit circuit niet zo kritisch was. Dat bleek wel uit zijn tweede trainingstijd in de vrije trainingen. Er waren echter ook volop problemen met het asfalt, meterslange diepe geulen, dit was ook in 1981 al aangegeven, toen het circuit op de lijst werd gezet voor 1982. Toch had men dit gehandhaafd en dit terwijl Frankrijk zoveel mooie circuits had en heeft. De lichtere klassen hadden niet zo veel problemen met het circuit, maar het waren voornamelijk de ultralichte frames van de 500 cc fabrieksmachines die afscheurden en braken. Men zou een jaar later een nieuwe asfaltlaag aanbrengen, dus waarom niet dit jaar nog een keer op Paul Ricard of Le Mans gereden en een jaar later op Nogaro? Ook de faciliteiten in het rennerskwartier waren niet goed. Te klein, te brandgevaarlijk, slechte en minimale hygiënische voorzieningen, etc. Door de gleuven in het asfalt brak van de machine van Franco Uncini een stuurdemper volledig af en het frame van Kenny Roberts vertoonde twee haarscheurtjes. Uiteindelijk trokken de fabrieken zich terug met hun coureurs, ook diverse privé-coureurs deden dit. Er werd ook gesproken over het feit dat de staking de fabrieken wel goed uitkwam i. v. m. de vele geblesseerde fabriekscoureurs. Lucchinelli (Honda) liep met zijn voet in het gips, Sheene (Yamaha) had een zware griep, Reggiani (Suzuki) een arm in het verband, Mamola (Suzuki) liep ook niet makkelijk na zijn vele valpartijen tot op dat moment en Fontan (Yamaha) was nog niet hersteld van een sleutelbeenbreuk. Ook in de lichtere klassen kwamen de meeste toppers niet aan de start. Jack Middelburg mocht ook niet van start gaan, omdat hij nu eenmaal zijn motoren van de fabriek had gehad en zich dus aan hun orders diende te houden. de fabrieken verboden uitdrukkelijk de rijders te rijden in de tijdtraining, dus kon men zich ook uiteraard niet kwalificeren. Het leverde de stakers een boete op van 10.000 Zwitserse francs. Enige weken later zouden deze boetes overigens weer worden ingetrokken. Ook alle toppers in de lichtere klassen trokken zich terug van deelname. O. a. Hans Müller, Stefan Dörflinger, Angel Nieto, Eugenio Lazzarini, Ricardo Tormo en Bruno Kneubühler in de lichtste klassen. Anton Mang, Patrick Fernandez, Carlos Lavado, Eric Saul en Didier de Radiguès in de middenklassen. De laatste twee kregen uiteindelijk van hun Franse sponsors de opdracht om toch te rijden. Didier de Radiguès, die wel had getraind, parkeerde zijn Chevallier daarna na de eerste ronde aan de kant i. v. m. mechanische problemen (250 cc) en werd tweede in de 350 cc. August Auinger en nog diverse anderen in de 125 cc klasse zetten hun machines na een ronde aan de kant om toch solidair te blijven met de stakers. De stakers in de 500 cc klasse: Jack Middelburg, Freddie Spencer, Graeme Crosby, Barry Sheene, Marco Lucchinelli, Kenny Roberts (uiteraard weer stakingsleider), Marc Fontan, Boet van Dulmen, Takazumi Katayama, Randy Mamola, Franco Uncini, Kork Ballington, Raymond Roche, Leandro Beccheroni, Bernard Fau en Loris Reggiani. Nogaro zou ook nooit meer terugkomen als GP-circuit op de kalender. * 1 Hans Müller (foto links), Stefan Dörflinger, Angel Nieto, Eugenio Lazzarini, Ricardo Tormo en Bruno Kneubühler lieten de 125 cc race dus voor wat hij was. August Auinger ging zogenaamd met pech uit de race. Pierpaolo Bianchi, Maurizio Vitali en Pierluigi Aldrovandi gingen onderuit en waren dus ook uit de race. Dit gaf Jean-Claude Selini de kans om zijn eerste (en enige) GP te winnen. Ook voor nummer twee, de ervaren rot, Johnny Wickström zou het de beste prestatie uit zijn loopbaan worden. * 1 Jean-Louis Tournadre wint de 250 cc race in Frankrijk, zijn thuisland, voor landgenoot Jean-Francois Baldé (l) en de Australiër Jeffrey Sayle (r). Het zal de enige overwinning van Tournadre ooit zijn, maar hij pakt dit jaar wel de wereldtitel in de 250 cc, met één punt voorsprong op Anton Mang, die vijf GP's wint. Tournadre scoorde elke race, waarvan nog vier maal een tweede plaats en drie keer een derde. * 1 Michel Frutschi (6 januari 1953-† 3 april 1983) wint deze 500 race van deze door de toppers gestaakte GP op Nogaro. Het is voor de Zwitser en zijn motormerk, Sanvenero, de eerste en enige overwinning. In 1983 tijdens de Franse GP op Le Mans, zou Michel Frutschi ten val komen, en overlijden aan zijn verwondingen opgelopen nadat hij een paal van de vanghekken raakte. In 1979 was Michel Frutschi tweede geworden in de eindstand van het F750 WK en vijfde in de klasse 350 cc. * 2 Gina Bovaird wist zich, door het niet rijden van de toppers, als eerste vrouw te kwalificeren voor de 500 cc klasse. Ze kwam helaas tijdens de race ten val. Verdere Bijzonderheden: In Frankrijk werd er geen 50 cc en zijspanrace verreden. In de week na de Franse Grand prix kwamen er twee coureurs om het leven: Ikujiro Takai (16 februari 1947-† 12 mei 1982), testrijder bij Yamaha, kwam bij het testen, op het circuit van Sugo (Japan) van de nieuwe Yamaha OW61 door een vastloper ten val en overleed aan zijn verwondingen. Ikujiro reed tussen 1978 en 1982 diverse GP's, voornamelijk voor testgegevens. De tweede is de Engelsman John Newbold (14 december 1952-† 15 mei 1982), die op het stratencircuit van de North West 200 om het leven komt. * 3 Jorge "Aspar" Martínez (29 augustus 1962) neemt dit jaar voor het eerst deel aan een GP race waarin hij direct zijn eerste punten pakt. Vanaf 1984 zal hij ook de rest van de GP's gaan rijden. In 1986, 1987 en 1988 zal hij de wereldtitels in de 80 cc moeiteloos opeisen. In 1988 slaat hij een dubbelslag door eveneens de titel in de 125 cc te pakken. In 1997 beeindigde hij zijn raceloopbaan en begon zijn eigen raceteam, Aspar Racing Team, met Alex de Angelis als rijder. Op zijn naam staan 21 overwinningen in de 80 cc en 15 in de 125 cc. * 2 Martin Wimmer stond niet aan de start, ondanks zijn tweede trainingstijd. Hij kwam tijdens de derde training hard ten val. De Duitser reed hard in op de net voor hem gevallen Siegfried Minich en Pierre Bolle. Er was een massale valpartij door olie op de baan en de bochtencommisarissen wapperden met de verkeerde vlaggen. Ook Enrique de Juan en Eilert Lundstedt raakten ook bij deze valpartij geblesseerd. * 3 Didier de Radiguès leek na het uitvallen van Jean-François Baldé de race op zijn naam te gaan schrijven, maar hem overkwam hetzelfde. Alleen waar de schade bij de Fransman meeviel, liep de Belg diverse kneuzingen en een gebroken linker hiel op. De Belgische belofte was dus normaal gesproken een poosje uit de roulatie, maar dat zou anders zijn. * 1 Randy Mamola was tijdens de door Suzuki georganiseerde speciale testdagen, 10 dagen voor de GP, voor de zoveelste maal dit seizoen van zijn machine gestuiterd en deed dit tijdens de trainingen nogmaals. In de race viel hij al snel uit met mechanische problemen. Ook zijn merkgenoot, Jack Middelburg, maakte tijdens de training een klein slippertje. Desondanks zette hij een hele snelle trainingstijd neer, even snel als Kenny Roberts. * 2 De beide Rossi's, de Fin Seppo en de Italiaan Graziano kwamen met elkaar in botsing tijdens de race. Seppo ging in de eerste ronde al onderuit en Graziano kon hem niet meer ontwijken. * 3 Angel Nieto wilde tijdens zijn thuis GP ook graag een keer in de Koningsklasse starten, maar hoe kom je zo even aan een 500 cc machine? De Spaanse koning, Juan Carlos, zette zich persoonlijk in voor zijn landgenoot. Hij kwam per helicopter naar het rennerskwartier en ging een gesprek aan met de teambaas van Honda. Na contact met Japan kreeg Nieto de beschikking over de reserve fabrieksmachine van Marco Lucchinelli! Veel plezier bracht het de kleine Spanjaard niet. in de zesde ronde dook hij met de dure Honda in de vanghekken en wel precies op de plaats waar zijn koning de race volgde! De machines van Graziano Rossi, Jack Middelburg en Boet van Dulmen vatten, mede door de hoge temperaturen in Spanje, na de valpartijen in de training, vlam. De monteurs van deze drie rijders konden's-nachts flink aan het sleutelen. Rossi kwam in de race wederom ten val, Van Dulmen kon niet rijden en Jack Middelburg viel uit door mechanische problemen met een podiumplaats in zicht. In 1981 richtten de Italianen een nationaal raceteam op en dit zou heel wat toppers opleveren. In 1981 werden ook de Europese kampioenschappen in het leven geroepen. de Italianen pakten in 1981 drie titels (van de vier soloklassen): Giuseppe Ascareggi (50 cc), Pierluigi Aldrovandi (125 cc) en Leandro Beccheroni (500 cc). In 1982 pakten ze nog twee titels: Stefano Caracchi (125 cc) en Fabio Biliotti (500 cc). De Italianen zagen en gerbuikten de EK echt voor wat het was, een springplank naar de GP's. De FMI (Italiaanse motorbond) stond de coureurs niet alleen financieel, maar op allerlei vlakken bij. Ook onderling werd er veel ervaringen uitgewisseld. Een deel van de financiën kwam ook bij het Italiaans Olympisch Comité vandaan. In Italië werd er geen zijspanrace verreden. Geen Nederlanders in de 500 cc klasse aan de start, Jack (operatie aan ontstoken been) en Boet (geblesseerd door dubbele val in Spanje) waren beiden niet aanwezig. De Italianen Loris Reggiani en Virginio Ferrari waren ook geblesseerd afwezig en daar kwam in Misano nog een derde landgenoot bij, Graziano Rossi, die zijn sleutelbeen brak in de training. Het was voor de Italiaanse onderwijzer zijn derde valpartij binnen een week.