v 1 Men tað hendi í teimum døgum, at tað komu boð frá Augustusi keisara um, at allur heimurin skuldi verða skrivaður í manntal. v 2 (Hetta fyrsta manntalið var, meðan Kvirinius var landshøvdingi í Sýriulandi). v 3 Og øll fóru at verða skrivað, hvør í ættarbygd sína. v 4 Men eisini Jósef fór úr Galileu, úr bygdini Nasaret, niðan til Júdeu, til Dávids bygd, sum eitur Betlehem, tí at hann var slektaður av Dávids húsi og ætt, v 5 at verða skrivaður, saman við Mariu, trúlovaðu festarmoy síni, sum var við barn. v 6 Men tað hendi, meðan tey vóru har, at tíðin kom, at hon skuldi eiga barn. v 7 Og hon átti son sín, hin fyrstafødda, og hon reivaði hann og legði hann í eina krubbu, tí at ikki var rúm fyri teimum í tilhaldshúsinum. Hirðarnir v 8 Og tað vóru hirðar har í sama bygdarlaginum, sum lógu úti á markini um náttina og goymdu at seyðafylgjum sínum. v 9 Og sí, eingil Harrans stóð hjá teimum, og dýrd Harrans ljómaði rundan um teir, og teir vórðu ógvuliga óttafullir. v 10 Og eingilin segði við teir: «Óttist ikki; tí sí, eg kunngeri tykkum eini stór gleðiboð, sum skulu verða fyri alt fólkið. v 11 Tí at tykkum er í dag ein frelsari føddur, sum er Harrin Kristus í Dávids staði! v 12 Og hetta skulu tit hava til merkis: Tit skulu finna eitt barn reivað og liggjandi í eini krubbu.» v 13 Og í somu stund var hjá einglinum ein fjøld av himmalskum herskarum, sum lovaðu Guði og søgdu: v 14 «Heiður veri Guði í hægsta himli, [og friður á jørð, og í menniskjum góður tokki!»] v 15 Og tað hendi, tá ið einglarnir vóru farnir frá teimum aftur til himmals, tá søgdu hirðarnir hvør við annan: «Latum okkum nú fara beinanvegin til Betlehem og vita um hesi tíðindi, sum hend eru, og sum Harrin hevur kunngjørt okkum.» v 16 Og teir fóru við skundi hagar og funnu bæði Mariu og Jósef og barnið liggjandi í krubbuni. v 17 Og tá ið teir sóu tað, søgdu teir frá teimum orðum, sum talað høvdu verið til teirra um hetta barn. v 18 Og øll, ið hoyrdu tað, undraðust á tað, sum teimum varð sagt av hirðunum. v 19 Men Maria legði sær øll hesi orð í geyma og hugsaði um tey í hjarta sínum. v 20 Og hirðarnir fóru avstað aftur, og teir lovaðu og prísaðu Guði fyri alt tað, sum teir høvdu hoyrt og sæð, soleiðis sum tað hevði verið sagt við teir. Umskeringin v 21 Og tá ið átta dagar vóru lidnir, og hann skuldi verða umskorin, tá varð navn hansara kallað Jesus, soleiðis sum tað var kallað av einglinum, áðrenn hann var gitin í móðurlívi. Símeon og Anna v 22 Men tá ið reinsunardagar teirra eftir Móselógini vóru úti, fóru tey við honum niðan til Jerúsalem fyri at føra hann fram fyri Harran,–v 23 eftir tí sum skrivað stendur í lóg Harrans: «Alt kallkyn, sum fyrst opnar móðurlív, skal kallast Harranum halgað,»–v 24 og fyri at bera fram eitt offur, eftir tí sum sagt er í lóg Harrans: «Tvær turtildúvur ella tveir dúvuungar.» v 25 Og sí, í Jerúsalem var ein maður, nevndur Símeon, og hesin maður var rættvísur og gudrøkin, og hann væntaði troyst Ísraels; og heilagi andin var yvir honum. v 26 Og heilagi andin hevði gjørt hann varan við, at hann skuldi ikki síggja deyðan, fyrr enn hann hevði sæð hin salvaða Harrans. v 27 Og hann kom leiddur av andanum inn í halgidómin; og tá ið foreldrini komu inn við barninum Jesusi fyri at gera við tað, sum siður var eftir lógini, v 28 tá tók hann tað í føvningin og lovaði Guði og segði: v 29 «Harri, nú letur tú tænara tín fara í friði eftir orði tínum; v 30 tí at eygu míni hava sæð frelsu tína, v 31 sum tú hevur búgvið til fyri øll fólkasløg, v 32 eitt ljós til at lýsa fyri heidnum monnum og eina dýrd fyri Ísrael, fólk títt.» v 33 Og faðir hansara og móðir hansara undraðust á tað, ið sagt varð um hann. v 34 Og Símeon vælsignaði tey og segði við Mariu, móður hansara: «Sí, hesin er settur mongum í Ísrael til fals og til uppreisingar og til eitt mótmælismerki,–v 35 ja, eisini tína egnu sál skal svørð fara ígjøgnum,–til tess at hjartans hugsan hjá mongum má gerast kunn.» v 36 Og har var ein profetkvinna, Anna Fanuelsdóttir, av Assers ætt; hon var avgomul, hevði livað saman við manni sínum sjey ár aftan á jomfrúdagar sínar, v 37 og hevði nú sitið einkja fram at fýra og áttati ára aldri. Hon veik ikki úr halgidóminum, og tænaði Guði við føstu og bønahaldi nátt og dag. v 38 Eisini hon kom til í teirri somu stund og lovaði Guði og talaði um hann við øll, sum væntaðu bjarging Jerúsalems. v 39 Og tá ið tey høvdu útint alt tað, sum var fyriskipað í lóg Harrans, fóru tey avstað aftur til Galileu, til Nasaret, heimbygd sína. v 40 Men barnið vaks og styrknaði og varð fult av vísdómi, og náði Guðs var yvir honum. Jesus tólv ára gamal í halgidóminum v 41 Og foreldur hansara ferðaðust á hvørjum ári til Jerúsalem um páskirnar. v 42 Og ta ferðina, tá ið hann var vorðin tólv ára gamal, og tey fóru niðan, sum siðurin var um hátíðina, v 43 og tey høvdu verið har teir dagarnar, tá varð drongurin Jesus eftir í Jerúsalem, tá ið tey fóru heim aftur; og foreldur hansara varnaðu tað ikki. v 44 Men av tí at tey hildu, at hann mundi vera við í ferðalaginum, hildu tey leiðini fram ein dag, og tey leitaðu eftir honum hjá skyldfólki teirra og kunningum. v 45 Og tá ið tey ikki funnu hann, vendu tey um aftur til Jerúsalem og leitaðu eftir honum. v 46 Og ikki fyrr enn tríggir dagar vóru farnir, tá funnu tey hann í halgidóminum, har sum hann sat mitt ímillum lærumeistaranna og bæði lýddi á teir og spurdi teir. v 47 Men øll, ið hoyrdu hann, vóru heilt bilsin av vitsku hansara og svørum. v 48 Og tá ið tey bóru eyga við hann, kom ræðsla á tey; og móðir hansara segði við hann: «Barn mítt, hví gjørdi tú okkum hetta? Sí, faðir tín og eg hava við sorg og sút leitað eftir tær.» v 49 Og hann segði við tey: «Hví leitaðu tit eftir mær? Vistu tit ikki, at eg eigi at vera í [tí, sum faðirs míns er?»] v 50 Men tey fataðu ikki hetta orðið, sum hann talaði til teirra. v 51 Og hann fór oman við teimum og kom til Nasaret og var teimum lýðin. Og móðir hansara goymdi øll hesi orð í hjarta sínum. v 52 Og Jesus tók til í vísdómi og aldri og yndi hjá Guði og monnum.