Stevnir síðani kvikliga móti glasbygninginum hjá ALS og smoyggir sær inn um dyrnar… Hugurin at krógva seg undir einum stórum jakka er eitt afturvendandi tema, tá ið Jóhanna Andreasen, kveikjari hjá ALS, skal lýsa kenslurnar hjá teimum, sum gerast arbeiðsleys. –Kenslan av skomm og vánalig sjálvsfatan eru sera vanligar, tá ið fólk gerast arbeiðsleys. Hjá teimum flestu er tað ein stórur smeitur at missa starvið. Umframt fíggjarliga bakkastið er arbeiðsloysi nakað, sum rakar hart á sjálvsfatanina og samleikan. Tað er púra vanligt at venda tí inneftir og hugsa, at okkurt er galið við einum sjálvum. Vilja ikki nassa pengar Næstan øll, sum koma í ALS, seta orð á, at tey halda tað vera keðiligt at koma inn í eina slíka skipan, og at tey missa sjálvsavgerðarrættin–at systemið tekur yvir. Og so kenna fleiri tað óbehagiligt at skula fáa arbeiðsloysisstuðul. At nassa pengar, sum summi orða tað, greiðir Jóhanna frá. Á einum slíkum skeiði hittir tú t. d. skiparar í 60’ unum, ungar sjúkrarøktarfrøðingar, kantinudamuna við 20 ára royndum, læraran, sum ikki hevur fingið fast starv enn, og handverkaran, sum hevur fingið ein skaða og tí má finna annað lívsstarv. Við at hitta onnur kenna tey seg ikki longur so einsamøll í støðuni, sigur Jóhanna. Stór útskifting Nógv halda, at tað eru tey somu umleið 260 fólkini, sum eru arbeiðsleys í dag. Tað verður ofta sagt, at ongum nýtist at vera uttan arbeiði í hesum døgum. Men arbeiðsloysi kann raka so ymiskt ymsar tíðir. Viðhvørt er stórt trot á fólki í summum yrkisgreinum og ov mikið at taka av í øðrum vinnugreinum, vísir Jóhanna Andreasen á. –Eftirspurningurin hjá arbeiðsgevarum og útboðið av arbeiðstøkum hóskar tíverri ikki altíð saman. Viðhvørt hevur tann arbeiðsleysi ikki teir fakligu førleikarnar og royndirnar, sum arbeiðsgevarin spyr eftir, sigur Jóhanna Andreasen. Menninir harðari raktir Nógv eru heilt stutta tíð í ALS–bara nakrar fáar dagar ella vikur. –Samleikin hjá monnum er nokk ótilvitað meira knýttur at forsyrgjaraleiklutinum og at hava eitt arbeiði. Tí rakar tað meint, tá ið teir knappliga onki starv hava, sigur Jóhanna Andreasen. Kvinnur tykjast at hava ein breiðari samleikapall, bæði sosialt og í mun til áhugamál. Til dømis kunnu fólk biðja um eina samrøðu fyri at tosa um eina trupla uppsøgn, um beiskleika og sorg av at hava mist starvið, ella tí tey eru stúrin um framtíðina. –Ongar støður eru líka. Øll hava sína søgu, og ta søguna vil eg fegin hoyra fyri at verða betur før fyri at stuðla fólki í at koma víðari, sigur Jóhanna. Tú skrivar umsóknina. Leggur tína orku í hana. Setir teg upp til júst hetta starvið. Og hetta skalt tú endurtaka óteljandi ferðir. Men tað loysir seg at treiskast og ikki geva upp. Knappliga ein dag, so eydnast tað. Mynd: Jóhanna Andreasen, kveikjari á ALS Hagtøl-Farspor við hagtølum hjálpa heimasíðueigarum at skilja, hvussu vitjandi samvirka við heimasíður við at savna og geva dulnevndar upplýsingar. Marknaðarførsla-Farspor við marknaðarførslu verða brúkt til at fylgja slóðini hjá vitjandi tvørtur um heimasíður. Endamálið er at vísa lýsingar, sum eru viðkomandi fyri einstaka brúkaran og harvið virðismiklari fyri útgevarar og triðjaparts lýsarar.