Á so nógvum økjum hava Føroyar verið vælsignaðar við undangongufólki, sum eiga hesa serligu magnetismu at draga til sín gávaði og eldhugaði fólk. Steintór er ein teirra. Innan føroyskt teatur hava vit Eyðun Johannesen, innan málfrøði og bókaútgávu Jonhard Mikkelsen, og í nógv ár var myndahøggarin og grafikarin Janus Kamban ímyndin av Listaskálanum. Bindiklubburin er eisini ramman um skaldsøguna, og júst tað hugskotið gevur verkinum tann neyðuga frásøgustrukturin. Man kann siga, at høvundans uppgáva hevur verið at hongt upp á skaldsøgurammuna, tað sum hevur týdning fyri frásøgnina. Tær fyrstu hálvfjers ella fýrs síðurnar eru eftir mínum tykki eyðkendar av ov nógvum tilsipingum og óviðkomandi tankagóðsi, ja, stundum er skrivingarlagið so mikið sjuskut, at tað hoyrir heima í pappírskurvini. Nakrar ferðir setti eg mær spurningin, hví forlagið ikki hevði biðið høvundan umskrivað tær fyrstu hálvfjers, fýrs síðurnar. Men so kendist tað, sum hevði høvundurin skrivað seg heitan, tí brádliga opnar forteljingin seg. Um Mari Mei tekur høvundin til, at hon báði kundi tosa sum fossurin, og tiga sum bergið. Hon hevur lisið Statskultur & Hälsa á universitetinum í Stockholm, og intellektuelt er hon væl fyri. Humanistiska útbúgvingin er sera væl vald, tí móti teirri bakgrundini hevur høvundin gott rásarúm at menna hennara ófrættakenda karakter. Hin dripni Hallvin er somuleiðis væl lýstur. Sum bókin útviklar seg, gerst tað týðiligt, at Steintór Rasmussen er ein góður forteljari, og hevur potensiali at gerast uppaftur betri. Hann evnar kynstrið at fáa ta breiðu forteljingina at blóma og at hanga saman. Úr einum stílistiskum sjónarhornið haldi eg ikki at "Deyðin fer í bindiklubb" er serliga áhugaverd, og enn minni er talan um nakað nýbrot. Nú skulu øll vera so heilt ógemeina orginal, høvundar, sum ganga eftir væl tráddum gøtum niðan á tindarnar, standa ikki høgt í metum. Man kann siga, at "Undir suðurstjørnum" eftir Gunnar Hoydal var eitt føroyskt nýbrot, og somuleiðis "Ó" eftir Carl Johan Jensen, annars eru nýbrotini fá í tali. Hóast man hevur eitt toliligt yvirlit yvir tær útkomnu føroysku bøkurnar, so er tað avmarkað, hvussu nógvar av teimum man fær stundir at lesa. Og eitt, sum báðir klaksvíkslistamennirnir hava felags, er alskurin til tað episka. Layoutið er framúr, og hugskotið er helst, at bókin skal vera sum eitt fotoalbum at blaða í. Myndirnar eru av hansara nærmastu, eisini av vinaskaranum og teimum fólkum, sum listamaðurin hevur samstarvað við hesi seinastu 30 árini. Tó er tað ikki soleiðis, at høvundin liggur á sofuni hjá Freud og fortelur um síni innastu loyndarmál. Politiskt er heldur ikki so nógv at heinta frá manninum, sum í 80 unum gav friðarrørsluni tónar og orð. Hann skrivar um fólk, sum hava havt týdning fyri seg og sína menning, serliga Hellen Heinesen, lærari við HF skúlan, og ikki minst Nolsøe brøðurnir Rani og Eyðun. "Lívið er mítt listaverk" er ein av teimum bókunum sum man hevur hug at drýggja sær, møguliga at taka hana fram nú og tá, lesa tvær ella tríggjar síður, og so seta hana inn aftur á hillina. Júst tað spyrjandi huglagið fekk meg at hugsa um "Profetin" hjá Kahlil Gibran. Ikki tí bøkurnar líkjast, meira tí at markið millum spurningar og svør ofta er so kámt. Steintór gloymir ikki tey árini, tá bróðurin var ein ungur og viðkvæmur maður, og høvundanum líkt, dokumentarar hann sítt uppáhald við at prenta eina frálíka og sára tekning, sum Páll teknaði í'89 (s. 265). "Í fleiri ár trúði eg, at Páll Rasmussen fór at verða tann nýggi málarin í Grótinum." , skrivar Steintór. Er tað nakar, sum hevur gjørt seg verdugan til trý ára legatið og at fáa Mentanarløn Landsins, so er tað hin frægi og fjøltáttaði listamaðurin Steintór Rasmussen. (Greinin stóð í Dimmalætting 30. desember 2016) Sum haldari fært tú atgongd til alt tilfar í blaðnum á netinum, umframt tíðindi. Trýst á "Tekna hald" og skráset teg