“ Tað er gott at tað verður varpað ljós á sjálvhjálparbólkin, tí tað er eitt so týdningarmikið arbeiði. Tað sær man ikki, fyrrenn man sum familja sjálvur kemur í eina slíka støðu. Børn kunnu jú føla seg heilt annarleiðis enn hini børnini, tí tey hava mist ein av sínum, men tað riggar ikki at tosa við Nívandi sorgin higstrandi grátin sum ein kaldur knútur í bróstinum tí tú vinur okkara ert ikki meir æviga meiningsloysið tí tú ikki komst aftur rættvísu vreiðina um tað vit mistu og alt sum ongantíð verður lemjandi angistina fyri kalda dýpinum tóma stól“ Eg eri ein 14 ára gomul genta, og eg misti pápa mín tá eg var 8 ára gomul. So tá tað vóru Eg eri ein kvinna í 50'unum. Tá eg var barn, umleið 3 ella 4 ár, fekk mamma staðfest bróstkrabba, sum síðan spjaddi seg allastaðni. Hon var ofta á sjúkrahúsi, men ikki varð nøkur fyrireiking gjørd av børnunum. Eg fekk bara at vita, at mamma var sjúk, og fyri eitt so lítið barn er sjúka kanska eitt f