Tann árligi ruddingardagurin var settur at vera 12. mai. Havandi í huga, at seyðurin ikki fer av bønum fyrr enn tann 15., so hevði tað verið betri, um dagurin var seinni í mánaðinum. Burtursæð frá hasum lítla báganum eydnaðist dagurin so sera væl. Tað var fínasta veður og væl av fólki. Tann størsti munurin í ár-í mun til onnur ár-var tann, at fleiri av teimum, ið eiga summarhús í Fornagarði ella Heimi í Fornanum, sum onkrum dámar betur at nevna tey, vóru við. Tað gongur sjón fyri søgn, at tað er ein fongur fyri bygdina at hava fingið hesi fólkini í bygdina, nú fólkatalið buktast um tey 30. Tað er gott og umráðandi, at tey luttaka í teimum tiltøkum, ið eru í bygdini, og á tann hátt sjóðast saman við bygdarfólkinum til eina eind, sum í felag kann útinna mangt og hvat bygdini at frama. Í so máta var ruddingardagurin ein einastandandi byrjan. Byrjað var við morgunmati klokkan 9.30, og so varð farið til verka. Tað varð ruddað í allari bygdini- og eisini uttan fyri bygdina. Gjógvin, áin og fjøran fingu ein umgang. Tann allar størsta umgangin fekk bygdarhúsið- og her stóð Fornagarður saman við bygdarfólkinum sína roynd. Menn bøttu um takið, teir loystu fastrustað vindeygu, teir skiftu handtøk, løgdu nýggjar tettingarlistar í, gjørdu karmlistar, settu nýggjar eldvarnarar o. m. a.