Mín lovsongs Guð, tú ei tigandi ver! Tí gudloysis munn teir móti mær opna, við lygutungu teir við meg tala, við hataraorðum teir kringseta meg og søkja at mær fyri einki. Aftur fyri kærleika mín forfylgja teir meg, sum hildið havi bøn fyri teimum. Gott teir mær løna við illum, við hati fyri kærleika mín. Revsa hann fyri gudloysi hans! Lat ein klagara standa við hans høgru lið! Lat hann sekan ganga av rættinum út og bøn hans veri honum at synd! Lat dagar hans fáar verða, og ein annan taka tað, honum var lagað! Lat børn hans faðirleys verða, og hústrú hans einkju sita! Lat tey sum biddarar fara umkring, verða rikin burtur frá sínum oydda heimi! Lat okurkallin taka alla hans ogn, og fremmandar ræna hans góðs! Lat ongan várkunna honum, og ongan eymka hans faðirleysu børn! Lat eftirslekt hans fara til grundar, við ættarliði einum hans navn verða strokið! Gævi, at Harrin minnist faðirs hans misgerð, og at móður hans synd ei verður gloymd! Gævi, at tær altíð verða Harranum í huga, og at minni hans verður oytt burt av foldum! Tí at hann ikki hugsar um miskunnarverk, men hin arma og neyðstadda pínir, og hin hjartabrotna vil drepa! Hann bølbiðjan elskar – lat tað hann raka! Hann signing hatar – lat tað frá honum víkja! Lat hann klæðast í bølbiðjan, sum eini klæði, lat tað koma í búk hans sum vatn og í liðir hans eins og olja! Tað veri honum sum búni, hann gongur í, sum belti, hann altíð hevur! Hetta veri frá Harranum lønin hjá fíggindum mínum og hjá teimum, ið ilt um meg tala. Men tú, Harri, drottin mín, hjálp mær fyri navns tíns sakir! Góð er jú náði tín, bjarga mær tí! Tí at armur og eymur eg eri, og hjarta mítt stynur mær í brósti. Eg fari sum skuggin, ið hellir, sum grashoppur eg út verði tveittur; knæ míni rista av føstu, hold mítt skorpnar, tí eingin er salvan. Eg teimum eitt spott eri vorðin, tey rista við høvdinum, tá tey meg síggja. Hjálp mær, Harri, mín Guð, bjarga mær av tíni náði, so at teir sanna, at hond tín tað var, at tað vart tú, Harri, ið tað gjørdi! Lat teir bert banna, tá tú vilt vælsigna! Lat fíggindar mínar verða til skammar, men tænara tín seg gleða! Lat øvundarmenn mínar verða klæddar í skomm, verða huldar í skemd sum í skikkju! Eg Harranum almikið takka vil, í mannfjøld eg honum vil lova. Tí fátækum hann stendur við lið fyri at frelsa hann frá teimum, ið hann døma.