2, 14) Høvundurin Rita Snowden sigur frá eini vitjan í lítlari bygd í Dover í Ongland. Sum hon ein seinnapart sat uttanfyri eina kaffistovu og neyt ein temunn, gjørdist hon varug við ein góðan anga í luftini. Hon spurdi tænaran, hvaðani hesin angi kom, og hann greiddi henni frá, at hann kom frá fólkunum, ið gingu framvið. Paulus sigur, at vit eru góði angi Kristusar, og henda anga bera vit við okkum, hvar vit fara (2. Kor. 2,15). Vit spreiða anga Kristusar á tveir mátar. Í fyrsta lagi gjøgnum orð okkara við at fortelja øðrum um tann Eina, ið er undurfullur, og í øðrum lagi ígjøgnum lív okkara: við at liva í kærleika (Ef. 5. 1-2). Meðan tað helst eru tey, ið ikki fara at fagna guddómiliga anganum, ið hongur í okkum, fer hann tó at geva lív til mong. Vit lesa í Evangeliinum eftir Jóhannes:“ Við Seyðaportur í Jerúsalem er hylur, sum á hebraiskum eitur Betesda”. Navnið Betesda merkir hús miskunnar ella hús náðinnar. Hesar merkingar av navninum eru ógvuliga sigandi, tí tey sjúku, sum lógu við hylin, kendu seg bæði óverdig og óhjálpin, men her var møguleikin at fáa hjálp, verða grødd og fara avstað við stórari gleði. Møguliga var hetta tað, sum tey hugsaðu um í 1917, tá ið húsið skuldi fáa navn, at hetta skuldi vera eitt stað, har náði Guds varð boðað, og har fólk kundu koma og fáa hjálp. Hin sjúki segði–eg havi ONGAN. Tað eru nógv, sum kenna seg einslig, og tey hava ongan at hjálpa sær.