v 1 Hjá menniskjum eru hjartans hugsanir, men frá Harranum kemur svar tungunnar. v 2 Maður heldur allar vegir sínar vera reinar, men Harrin metir andarnar. v 3 Lít Harranum verk tíni til, tá skulu ráð tíni fáa frama. v 4 Alt hevur Harrin skapað fyri tess endamál, og eisini hin gudleysa fyri vanlukkudagin. v 5 Ein og hvør hugmóðigur er Harranum ein andstygd, tú kanst vera vísur í, at hann ikki sleppur órevsaður. v 6 Við kærleika og trúskapi verður bøtt fyri misgerð, og við ótta fyri Harranum víkur ein frá illum. v 7 Tá ið Harrin líkar atferð hjá manni, tá sættir hann eisini fíggindar hans við hann. v 8 Betri er lítið við rættferð enn stórar innløgur við órætti. v 9 Mansins hjarta upphugsar veg sín, men Harrin stýrir hans fetum. v 10 Guddómsorð eru á kongsins vørrum, í dómi skal muður hans ikki gera mistak. v 11 Rætt vág og rættar vágskálir hoyra Harranum til, hans verk eru øll lodd á vágini. v 12 At fremja ilt er fyri kongar ein andstygd, tí at við rættvísi stendur hásætið trygt. v 13 Rættlátar varrar kongum væl líkar, og teir elska teir, sum sannorðaðir eru. v 14 Kongsins vreiði er deyðans sendiboð, men vísur maður stillar hana. v 15 Í kongsins andlits ljósi er lív, og blídni hans er sum eitt æl um várið. v 16 Vísdóm at vinna er betri enn gull, vitsku at vinna er meiri enn silvur. v 17 At víkja frá illum er leiðin hjá rættvísum, at varða um veg sín er at varðveita sál sína. v 18 Hugmóð gongur undan undirgongd, og dramblæti undan falli. v 19 Betri at vera lítillátur við armingum enn at býta veiði við hástórum. v 20 Tann, sum gevur gætur eftir orðinum, finnur lukku, og sælur er tann, sum lítur á Harran. v 21 Tann, sum er vísur í hjarta, verður kallaður hyggin, og søtleiki varranna økir um lærdóm. v 22 Fróðskapur er ein lívskelda hjá honum, sum hann eigur, men fávitskan er agin hjá fávitskutum. v 23 Hjarta hins vísa ger munn hans hygnan og økir um lærdómin á vørrum hans. v 24 Vinalig orð eru dýrur hunangur, søt fyri sálina, heilsubót fyri beinini. v 25 Mangur kann halda ein veg vera rættan, men endin á honum er heljarleiðir. v 26 Hungur arbeiðsmansins arbeiðir fyri hann, tí at muður hans koyrir á hann. v 27 Eitt illmenni grevur vanlukkugrøv, og á vørrum hans er sum brennandi eldur. v 28 Falslyndur maður veldur trætur, og sleyivætti ger skilnað millum vina. v 29 Yvirgerðarmaður næsta sín lokkar og leiðir hann út á ringan veg. v 30 Tann, sum letur eyguni aftur, hugsar um svik, tann, sum trýstir varrarnar saman, hevur gjørt ilt. v 31 Grá hár eru ein heiðurskrúna, hon er at vinna á rættferðar vegi. v 32 Tann, sum tolmóð hevur, er betri enn ein kappi, og tann, sum sinni sínum stýrir, betri enn tann, sum vinnur borg. v 33 Lutin tey kasta í fanginum, men øll avgerð hans kemur frá Harranum.