v 1 Tann maður, sum ofta hevur fingið revsing, og tó er andbráður, hann man brádliga verða sundurbrotin, og einki er hann at grøða. v 2 Tá ið rættvísir nørast, gleðist fólkið, men tá ið gudleysir koma til ræðið, stynjar fólkið. v 3 Tann, sum elskar vísdóm, gleðir faðir sín, men tann, sum fer í hóslag við skøkjur, oyðir ognir sínar. v 4 Ein kongur heldur landi sínum uppi við rætti, men tann, sum tekur mutur, leggur tað í oyði. v 5 Tann maður, sum søtorðaður er móti næsta sínum, hann leggur net fyri føtur hans. v 6 Í ilsmans misgerð er ein snerra, men rættvísur maður fegnast og gleðist. v 7 Rættvísur maður veit um viðurskifti arminganna, hin gudleysi leggur ikki í at vita um nakað. v 8 Spottarar loypa øsing í ein stað, men vísir menn stilla vreiðina. v 9 Tá ið vísur maður hevur sak við ein dára, tá leikar hann í og flennir, so har verður eingin friður. v 10 Drápsfúsir menn hata hin sakleysa, og hinum rættiligu liggja teir eftir lívinum. v 11 Øllum illsinni sínum sleppir dárin út, men hin vísi doyvir tað til endans. v 12 Tá ið høvdingi lýðir á lygnarorð, tá verða allir tænarar hans níðingar. v 13 Hin fátæki og ríkiskroppurin hittast, eyguni í báðum letur Harrin lýsa. v 14 Tann kongur, sum dømir armingar við rættvísi, hásæti hans skal standa trygt allar ævir. v 15 Koyril og agi veita speki, men ein agaleysur drongur ger móður síni skomm. v 16 Tá ið gudleysir taka til, tekur syndin til, men rættvísir skulu síggja fall teirra. v 17 Aga tú son tín, tá skal hann geva tær ró og veita sál tíni sælu. v 18 Við ongum hugsjónum villist fólkið, men sælur er tann, sum varðveitir lógina. v 19 Ein trælur verður ikki agaður við orðum, tí at hann skilir tey væl, men leggur ikki í tey. v 20 Sært tú ein mann, sum er skjótur við orðum, tá er størri vón um dáran enn um hann. v 21 Gevur maður træli sínum eftirlæti frá ungdómi, tá vil hann vanvirða hann til endans. v 22 Illførur maður veldur klandur, og bráðlyndur maður ger manga misgerð. v 23 Mansins hugmóð førir til fals, men hin eyðmjúki skal fáa æru. v 24 Tann, sum er í parti við tjóvinum, hatar sál sína, hann hoyrir bannanina, men sigur tó ikki frá. v 25 Mannaótti leiðir í snerrur, men tann, sum lítur á Harran, verður bjargaður. v 26 Mangir royna at fáa høvdingans yndi, men frá Harranum fær hvør maður sín rætt. v 27 Ein andstygd fyri rættvísum er ein órættvísur maður, og ein andstygd fyri gudleysum er tann, sum fer rættiliga at.