Tað stóðu tekin í sól og mána, longu áðrenn vit fóru úr Havnini. Dagurin í dag var okkara. Væl mannaðir fóru floksmenn, tikarar og aðrir svart/hvítir fjepparar avstað, og teir vórðu heldur ikki vónsviknir. Vindurin var ímóti fyri steðgin, men tað vóru tó okkara, sum stóðu fyri tí mesta. Runavíkingar høvdu ilt við veruliga at koma til møguleikar, og heldur vóru tað okkara, sum hóttu. Veruligar royndir komu tó ikki, men at enda fingu vit tó hol á. Og uppskriftin var á ongan hátt ókend. Súni Olsen sendi eitt av frísparksinnleggum innfyri, og tá runavíkingar hildu, at vandin var av, kom Símun rennandi við handaru stong og stútaði í kassan. Eina ferð stóð á, men við framúr dupultbjarging vísti Meinhardt, hví vit hava ein málmann, og við vindinum undan, kundi næstan ikki ganga galið eftir steðgin. Og so mundi tað gjørt tað kortini. Lukturin av gullinum darvaði okkara menn, og vit høvdu ilt við verulgia at koma til møguleikar. Klæmint hevði ein av teimum stóru, men vindurin dróg bóltin undan, og so endaði bólturin bara í krovinum á Gango í NSÍ-málinum. Og brádliga fekk Klæmint Olsen okkara fjøld at tagna. Hornaspark varð sent innfyri, og har stóð toppskjúttin hjá NSÍ á rætta (skeiva!) staðnum, og so stóð 1-1. Men í dag er tað kortini líkamikið. Einar fimm minuttir fyri leiklok fekk Lukasz bóltin í brotsteigarhorninum. Fyrst argaði hann eitt sindur, so verjuspælarin stóð stillur. Men eitt sindur henda veg og eitt sindur handa veg gjørdu sítt, og so varð bólturin langaður í netið. 2-1 til okkum, og tað helt. 64 stig–met í føroyskari fótbóltssøgu–og so var líkamikið, hvussu úrslitini lagaðu seg aðrastaðni. Vit eru føroyameistarar í føroyskum mansfótbólti í 2011. Og so er bara at hava tað líka stuttligt, sum vit hava havt tað í ár. Í morgin man talan vera um frídag hjá teimum nógvu, og so fara vit at hugsa um 22. oktober, sum vónandi verður minst líka stuttligur.