Tað verður sum heild viðmælt, at barnakonur taka so lítið av heilivági sum gjørligt, her verður eisini hugsað um handkeyps- og náttúruheilivág. Vandin at skaða fostrið er størstur teir fyrstu 3 mánaðirnar av barnsburðinum, har gøgnini hjá fostrinum verða skapt. Vandin er tó til staðar undir øllum barnsburðinum. Seint í barnsburðinum kunnu ávís sløg av heilivági ávirka barnið og viðføra hjáárin, eitt nú tá ið sovitablettir verða tiknar, kann barnið gerast dølskt. Morfinlíknandi heilivágur kann gera, at barnið venist við hann og vísir frávenjingareyðkenni eftir, at tað er føtt. Tað er tó týdningarmikið, at ein møgulig sjúka er nøktandi viðgjørd, eitt nú epilepsi, diabetes ella ov høgt blóðtrýst. Her er vantandi viðgerð ein størri vandi fyri bæði barnakonuna og barnið enn ein viðgerð við tí neyðuga heilivágnum. Er ein í fastari heilivágsviðgerð, er neyðugt at ráðføra seg við læknan um viðgerðina, helst áðrenn ein gerst við barn. Nøkur sløg av heilivági skal ein halda seg frá, tá ið ein er við barn, men onnur eru alneyðug at halda fram við. Læknin kann meta um, hvør heilivágur ger minstan vanda á fostrið. At vera við barn viðførir broytingar í kroppinum. Tað kann gera, at heilivágurin kanska verður niðurbrotin við einum øðrvísi skjótleika. Viðkvæmi fyri heilivágnum kann broytast undir barnsburðinum, og neyðugt kann tískil vera at broyta skamtanina. Barnakonur við ávísum sjúkum ganga oftari til kanningar, har hugt verður eftir, um skamtanin skal tillagast. Spyr lækna ella á apotekinum, um tú sum barnakona heldur teg hava tørv á onkrum heilivági. Minst eisini til at lesa kunningarlepan (sí kunningarlepar), ið fylgir við heilivágnum.