Tær seks tomu dunnurnar ganga enn og skvagga fram við hylinum, stríðast ikki fyri føðina, tí tað syrgir harri teirra fyri, tær passa seg til máltíðirnar, kvagga við hvørt eitt sindur, stinga høvur undir vogn og durva søtan í øllum friðinum, til næstu ferð villsteggin kanska kemur aftur.