v 1 Til songmeistarans, al tasjket, av Dávidi, ein miktam, tá ið Sául sendi menn, ið skulu varða hús hansara fyri at drepa hann. v 2 Bjarga mær, Guð mín, frá fíggindum mínum, hjálp mær frá mínum øvundarmonnum! v 3 Frels meg frá teimum, ið órætt gera, og frá drápsmonnum tú mær bjarga! v 4 Tí sí, eftir lívi mínum teir lúra, grimmir teir móti mær flokkast, uttan sekt ella misbrot av mær, Harri. v 5 Uttan at eg havi gjørt nakað til sakar, halda teir á meg fúsir til víggja. Vakna, kom til mín og lít tú herá! v 6 Men tú, Harri, herskaranna drottin, Ísraels Guð, vakna upp til at aga øll heiðin fólk! Várkunna ongum av teim svikafullu níðingum! Sela. v 7 Um kvøldið koma teir aftur, ýla sum hundar og strúka rundan um staðin. v 8 Sí, reyp teir hava á munni, hánarorð eru á teirra vørrum, «tí hvør man hoyra?» teir hugsa. v 9 Men tú, Harrin, at teimum lært, øll heiðin fólk tú spottar. v 10 Styrki mín, tær vil eg lova, tí Guð er mín borg. v 11 Guð mín við náði síni mær kemur ímóti, Guð vil lata meg við lyst skoða fíggindar mínar. v 12 Drep teir ikki, at fólk mítt ikki skal gloyma! Kúga teir við tínum veldi! Rinda teir niður, Harri, vár skjøldur! v 13 Orð av vørrum teirra eru synd í munni teirra. Lat teir verða heftar í hugmóði sínum og fyri ta bannan og lygn, sum teir tala. v 14 Forkom teimum í tíni vreiði, forkom teimum, so at teir ei longur eru til! Lat teir sanna, at líka at heimsins enda er Guð tann, ið ræður í Jákupi. Sela. v 15 Um kvøldið koma teir aftur, ýla sum hundar og strúka rundan um staðin. v 16 Teir flakka um fyri at leita eftir føði, og verða teir ikki mettir, teir murra. v 17 Men eg vil syngja um veldi títt, á hvørjum morgni gleðast um náði tína, tí tú ert mær ein borg, mítt álit tann dag eg eri í neyð! v 18 Styrki mín, um teg vil eg syngja, tí Guð er mín borg, mín miskunnsami Guð!