Tey arbeiða bæði dag og nátt, og vit fáa eisini heilsanir yvir Facebook allar tíðir á døgninum. Eisini ein serlig heilsan til Trónd, ið situr til familjuveitslu í Esbjerg. Eg haldi, at hann er tríminingur mín. Og eg veit, at Aalborg er eitt heilt serligt stað. Og tað er so einanstandandi, at føroyingar funnu útav at fara longri enn til Kjøpinhavn ella Århus, tí Aalborg Universitet og útbúgvingarstøðini í Aalborg eru serliga góð og felagsskapurin er burturav.” helt Lisbeth fram. Og tað hava vit eisini her tann 8. Desembur í Klosterkirken í Aalborg, og eg vil siga við tykkum øll somul, at tit eru hjartaliga vælkomin. Tað er líkamikið, um man er babtist ella kirkjufólk–tað hugsa vit ikki so nógv um í Danmark. Jólagudstænastan verður sunnudagin 8. desembur í Klosterkirken kl. 14.00. Eftir gudstænastuna bjóðar føroyingafelagið ein drekkamunn og køkubita í kirkjukjallaranum í Budolfi kirkjuni. Jóannes Nolsøe, organistur og heiðurslimur í føroyingafelagnum Jóannes Nolsøe hevur sent føroyingafelagnum røðu sína frá ársins jólaveitslu. Tað var Hjørleif, sum m. a. tók stig til at stovna tað, eg vil kalla fyri‘ mini-álaborgfelagið’–hin føroyska sjavsklubban, har ogør fýra Hjørlefi, Litta, Sonja og eg møttust upp á skift hvør hjá øðrum fyri at hugna okkum við góðum bita, sjavsspæli og práti. Fyri stuttum fall eg á nøkur orð í blaðnum‘ Trúboðin’. Hetta var ein heilsan frá trúboðaranum Torleif Johannesen til beiggja Hjørleif–tann 97 ára gamla Jens Pétursson, sum býr í Reykjvík. Og væl bar til at síggja líkheit við Hjørleif á viðheftu myndini av íslendska bróðrinum Jensi. Við takklæti og virðing lýsa vit frið yvir minni um Hjørleif Splidt. Eg vil ynskja Álaborg felagnum til lukku við at hava stovnað eitt kór. –Nei, tvætl. Men so vítt eg skilji, so luttaka tit ætlandi undir føroysku jólagudstænastuni hin 8. dec. –Tíanverri ber mær ikki til at koma í Kleysturkirkjuna hendan dagin, tí eg tann dagin skal spæla til føroysku jólagudstænastuna hjá føroyingafelagnum í Århus. Fyrr í mánaðanum hoyrdi eg tey á konsert í Hasseris kirkjuni og gevi fegin kórlimunum í Álaborg-kórinum–og øðrum við–ráðini at vitja slíkar kórkonsertir. Tað er læruríkt at hoyra onnur kór; ikki minst kór, ið eru á so høgum listarligum støði sum Coro Misto. Kvøldið í kvøld minnir meg annars á eitt kvøld heima í Føroyum fyri 2 mðr síðani. –Spæla teir sjavs? Tøgn–“ Men um tú ætlar tær at fara, ja so komi eg kanska við. –“ So fara ogør kl. 19.30” Uttan fyri var ódnarveður. Í gongini í umleið 100 ára gomlu dansistovuni hongur eitt innrammað skriv við vakrari áskrift–skrivað við gotiskum bókstavum. Hetta hugtók meg og var soljóðandi: Sum minning og til heiðurs Hesir niðanfyri nevndu menn lótu byggja dansistovuna í Sumba: Sámal Jacob Beck eystan Á Johan Dam í Billhúsi Olivur Gaard við Kvíggjá Daniel Johan Joensen í Kvínni Hans Petur Joensen hjá Hargar Johan Hans Petur Kjærbo eystan Á Niels Petur Nielen í Lopra Sámal Richard í Kerinum Tummas Vestergaard hjá Elspu Væl verði teimum fyri! Tá ogør opna hurðina inn í dansistovuna var tað at kalla sum at trína inn í veitsluhølið her í kvøld: Um 60 fólk í tali sótu rundan um borðini til góðan bita. –Ja tað skal eg halda við at hetta gjørdist–og tað við lít. Ein dagin spákaði eg mær gjøgnum heimbygdina: Har uppi (á Fossi) liggur Petursborg. Í 1907 lat Petur á Gørðunum hesa‘ borg’ sína byggja. Í dag múlabindur hann mangan útvarpslurtaran, tá hann mánamorgnar kemur at mirkofonini og ber fram veðurtíðindini fyri vikuna. Og tað sum fólk flest serliga bíða eftir, eru gomlu veðurtekini, hann endar hesar 5 minuttirnar við. Ein morgunin vóru veðurtekinini frá trímenninginum soljóðandi:‘ Tá nátin fór at vaska sær, meðan hann lá á sjónum, var hetta tekin um, at nú bleiv illveður dagin eftir’. Har úti liggur Jómsborg. Í óvitaárunum og upp eftir var bygningurin verkstaðið hjá pápabeiggjanum Dion Nolsøe (abbi løgtingsmannin Djóni Nolsøe Joensen, sum kanska onkur tykkara kennir). Seinastu mongu árini hevur tað verið felagshúsið hjá dansifelagnum í Vági–Jómsvíkingum‘ Drekka teir í Jómsborg bæði úti og inni drukku mjøð og kláran vín, glaðir á hvørjum sinni Tøkum lætt her í lundum leikum vár’ menn latum várum dans væl falla’. verður hildin í Jómsborg. –Tó ikki í Jómsborgini í Vági, men har uppruna Jómsborgin stóð: á pólsku oynni‘ Wolin (Polen) suður úr Bornholm. Teir umleið 4.000 íbúgvarnir á oynni, sum liggur, har Oder áin floymir út í Eystrasalt, fleirfaldast hetta eina vikuskiftið. Hetta setir síni spor, so ferðavinnan hevur sett í verk tiltøk fyri at bøta um slitið aftan á tey mongu ferðandi. Hetta er eitt gott og spennandi átak, har eini 100 sjálvboðin uttan úr heimi koma til Føroyar fyri at rætta eina hjálpandi hond at bøta um slitið aftan á tey mongu vitjandi. Ferðaseðilin gjalda tey sjálvi, meðan‘ ból og biti’ er ókeypis. Hetta sama ár sum Ingeborg gjørdist forkvinna í FA, gjørdist pólski Lech Walesa (f. 1943) leiðari fyri verkfallinum á skipasmiðjuni í Gdansk. Tey bæði høvdu tað í felag at arbeiða fyri korum verkamansins, sum førdi tey gjøgnum nógvan brotasjógvin. Ingeborg heima á klettunum og Walesa í Pólandi. Nú endi eg við at flyta meg frá borgunum í Vági til nevndina í Álaborg við ynskinum um eitt gott og siðiligt veitslukvøld. Takk fyri tøkini tit taka fyri at hugna um og styrkja føroyska felagsskapin her á leið. Takk fyri. Tað var pinku-pinkulítið. Eg helt tá, at tað var skomm, at vit ikki kundu fáa fleiri føroyingar til, tí tað búðu fleiri føroyingar í Aalborg. Men nú síggja vit, at tað blomstrar upp: Vit eru 328 limir í felagnum.” Og um tit kenna onkran, ið kemur niður, so er at eggja teimum til at melda seg til. Tí jú fleiri vit eru, jú fleiri møguleikar hava vit”. Kára greiddi síðani frá hølisviðurskiftum og limaskapi í føroyingafelagnum og segði eitt nú,“ Til dømis hetta høli her, eitt sovorðið høli fáa vit bara, um vit eru fleiri, ið melda okkum til”, og sipaði til, hvussu ringt tað hevði verið hjá føroyingafelagnum at finna nøktandi høli til ymsu tiltøkini og fyri sømuligan prís. Specielt nú, tá ið tey ganga til roynd. Állíkavæl so knokla tey fyri at fáa føroyingafelagið at koyra”. Afturat tí takkaði Kára arbeiðsbólkinum og nevndarlimi fyri arbeiðið, ið á sinni varð gjørt fyri at fáa Álaborg á fíggjarlógina:“ Og pluss, at vit hava prøvað og prøvað at koma á fíggjarlógina í fleiri ár, og so kom ein inn í føoyingafelagið. Hon hevur gjørt eitt megnar arbeiði. Og eg veit, at tað er ikki bara hon, ið hevur gjørt tað, men tað var Brynhild. Hon hevur ringt og ringt til Føroyar. Pluss nógv onnur!” At enda takkaði Kára fyri seg við orðunum:“ Eg vil bara siga túsund túsund takk fyri alt, tit hava gjørt intil víðari og takk fyri, at tit vildu hoyra mína røðu”.