v 1 Til songmeistarans; til nekilot; ein sálmur av Dávidi. v 2 Gev orðum mínum ljóð, Harri, gev tráan míni gætur, v 3 lýð á neyðarróp mítt, kongur mín, Guð mín, tí til tín biði eg! v 4 Árla hoyri tú, Harri, mína reyst; árla eg leggi tær sak mína fyri og bíði. v 5 Tí ei ert tú ein Guð, ið gudloysi líkar; vándur fær ei vist hjá tær; v 6 hugmóðigir tora ei at stíga tær fyri eygu fram. Allar illgerðarmenn tú hatar, v 7 lygnarar gert tú til einkis; drápsmenn og svíkjarar stendst Harranum við. v 8 Men av tíni stóru miskunn gangi eg inn í títt hús, í ærufrykt nígi eg niður fyri halgidómi tínum. v 9 Leið meg, Harri, í rættvísi tíni fyri mína fígginda sakir! Javna fyri mær veg tín! v 10 Tí sannleiki finst ei í teirra munni, ein avgrund er teirra hjarta, teirra kvørkrar ein opin grøv, sínar tungur gera teir hálar. v 11 Døm teir sekar, Guð, fyri egnum svikræðum lat teir falla, stoyt teir oman fyri tey stóru misbrot teirra! Tí tær hava teir staðið ímóti, v 12 at allir, ið líta á teg, mega gleðast, fegnast um allar ævir; varðveit teir, so í tær mega frøast teir, ið elska navn títt. v 13 Tí hin rættvísa signar tú, Harri, tína miskunn heldur tú sum ein skjøld fyri hann.