v 1 Ein bøn av einum armum, tá ið máttur hans bilar, og hann oysir út sína klagu fyri Harrans ásjón. v 2 Harri, hoyr mína bøn! Róp mítt komi til tín! v 3 Fjal ikki fyri mær andlit títt tann dag, eg í neyð eri staddur! Vend til mín oyra títt! Skunda tær at svara, tá eg rópi! v 4 Tí mínir dagar fara sum roykur, mínir liðir gløða sum eldur; v 5 mítt hjarta er sviðið sum grasið og følnað, tí eg mist havi hugin at eta mítt breyð. v 6 Av teirri tungu stynjan míni hanga beinini føst í kjøti mínum. v 7 Eg líkist pelikánini í oyðimørk og eri eins og úlan á oyðum. v 8 Eg liggi vakin á nátt og eri vorðin sum einsligur fuglur á taki. v 9 Allan dagin mínir fíggindar meg háða, mínir spottarar bannast við meg. v 10 Tí øsku eg eti sum breyð, drykk mín eg blandi við gráti v 11 vegna ilsku tína og vreiði, tí tú tókst meg og blakaði meg burt. v 12 Mínir dagar halla sum skuggin, eins og grasið følni eg burt. v 13 Men tú, Harri, sum situr um ævir, hvørs navn er ætt eftir ætt, v 14 tú vilt aftur miskunna Zion, tá tíð og stund til náði er komin; v 15 tí tínir tænarar elska tess steinar og harmast um grótrúgvur tess. v 16 Tá skulu heidningar navn títt óttast, Harri, og dýrd tína allir heimsins kongar; v 17 tí Harrin byggir upp Zion og vísir seg har í síni dýrd, v 18 vendir sær at bøn teirra ørmu og vrakar ei teirra bøn. v 19 Hetta skal skrivast fyri komandi ætt, og eitt nýskapað fólk skal Harranum lova, v 20 tí at Harrin hugdi niður frá sínum heilagu hæddum, skoðaði av himni til jarðar v 21 fyri at hoyra fanganna stynjan og deyðans børnum veita frælsi. v 22 Børn tænara tína skulu festa búgv, og avkom teirra fyri ásjón tíni vera v 23 fyri at boða í Zion av Harrans navni og av heiðuri hans í Jerúsalem, v 24 tá ið fólkini øll koma saman og ríkini øll fyri Harranum at tæna. –v 25 Hann hevur veikt mína kraft á vegnum og stytt um dagar mínar. v 26 Men eg sigi: Guð mín, tak meg ei burt á miðjum døgum mínum, tú, hvørs ár eru ætt eftir ætt! v 27 Í forðum tú jørðina festi, himnarnir eru handaverk títt. v 28 Teir forganga, men tú verður. Sum eini klæði slítast teir upp, sum eitt plagg tú teir skiftir, og teir verða skiftir. v 29 Men tú ert og verður, og ár tíni fáa ongan enda.