Harri, hoyr tú mína bøn! Lýð á mína bønligu reyst! Bønhoyr meg í trúfesti tíni, í rættvísi tíni! Gakk ei til dóms við tænara tínum, tí rættvísur fyri tær eingin livandi er! Tí fíggindin sál mína eltir og slær mítt lív til jarðar, letur meg í myrkri búgva eins og teir, ið longu eru deyðir. Andi mín ørmaktast í mær, mær í barmi er hjarta mítt doyvt. Eg minnist á fornar dagar, hugsi um allar gerningar tínar, grundi um handaverk tíni. Eg breiði út móti tær hendur mínar, sál mín er fyri tær sum ørtyst land. Sela. Hoyr meg í bræði, Harri, andi mín maktast! Fjal ei fyri mær andlit títt, so eg teimum verði líkur, ið eru farnir til gravar! Lat meg árla hoyra miskunn tína, tí at eg troysti á teg! Ger mær kunnan tann veg, eg skal ganga, tí til tín eg sál mína hevji! Bjarga mær, Harri, frá fíggindum mínum, eftir tær eg bíði! Kenn mær at gera vilja tín, tí at Guð mín tú ert; tín góði andi skal meg leiða um slættar breytir. Lova mær at liva, Harri, fyri navns tíns sakir, hjálp mær úr neyðum fyri rættvísi tína; oyð tú út fíggindar mínar fyri miskunn tína, og forkom øllum teimum, ið at mær søkja, tí at eg eri tænari tín!