v 1 Til songmeistarans; ein maskil; av Dávidi; v 2 tá ið Edómitin Dóeg kom og segði Sáuli frá, at Dávid var farin inn í húsini hjá Áhimeleki. v 3 Hví reypar tú av tí illa, kappi? Guðs miskunn varar allan dagin. v 4 Tunga tín elvir til meina, sum brýndur rakiknívur so hvøss, tú, ið leggur upp svikráð! v 5 Tú elskar tað illa fram fyri tað góða, lygn fram fyri sannleiks talu! Sela. v 6 Tú elskar hvørt spillandi orð, tú svikafulla tunga! v 7 Tí vil Guð bróta teg niður med alla, taka teg og draga teg út úr tínum tjaldi, slíta teg upp við rót úr landi teirra livandi! Sela. v 8 Rættvísir munnu tað síggja og óttast, teir munnu læa at honum og siga: v 9 «Sí, hetta er tann maðurin, sum ikki hevði Guð til sína vernd; men sum leit á hitt stóra ríkidømi sítt, og helt seg vera sterkan við sín óndskap!» v 10 Men eg eri eins og eitt oljutræ, ið stendur grønt í Guðs húsi! Guðs miskunn eg líti á um ævir og aldur. v 11 Eg vil tær lova um allan aldur, tí at tú hevur tað gjørt! Eg vil boða fyri dýrkarum tínum, at navn títt er gott!