v 1 Harranum lovið, ákallið hans navn! Fólkasløgum kunngerið hans stórverk! v 2 Fyri honum syngið! Fyri honum leikið! Um undurverk øll hans mælið! v 3 Rósið tykkum av hans heilaga navni! Teir, ið Harran dýrka, verið glaðir í hjarta! v 4 Eftir Harranum spyrjið og mátti hans! Ásjón hans søkið allar tíðir! v 5 Minnist á undur tey, ið hann gjørdi, á tekin hans og dómsorð av munni hans! v 6 Tit, tænarar hans, Ábrahams avkom, tit, ið hann kjósaði, synir av Jákupi! v 7 Hann, Harrin, hann er vár Guð; um allan heimin ganga hans dómar. v 8 Um ævir hann minnist sáttmála sín, gjøgnum túsund ættir tað orðið hann gav; v 9 orðið, hann Ábrahami gav, og eið sín til Ísaks, v 10 ið hann setti sum samtykt fyri Jákup, sum eina æviga sáttargerð fyri Ísrael, v 11 í tí hann segði: «Kánáans land eg geva tær vil, tykkum sum arvalut.» v 12 Fámentir vóru teir tá, fáir og fremmandir har. v 13 Teir gingu frá fólki til fólks, úr einum ríki í annað. v 14 Men ongum hann loyvdi teir at skaða, fyri teirra skuld hann revsaði kongar. v 15 «Nertið ikki teir salvaðu mínar; profetum mínum gerið ikki mein!» v 16 Hann kallaði hungur yvir landið oman, hann breyt hvørja vón um breyð. v 17 Undan teimum hann sendi ein mann, Jósef varð seldur sum trælur. v 18 Teir føtur hans píndu við fjøtrum, hann í jarn varð lagdur; v 19 inntil orð hans komu í, og Harrans tala gav honum rætt. v 20 Kongur sendi boð og slepti honum leysum, fólkanna drottin loysti hans bond. v 21 Hann gjørdi hann til harra yvir húsi sínum, at ráða yvir øllum ognum sínum, v 22 so at hann eftir vild yvir hans stórmonnum beyð og rættleiðing gav hansara elstu. v 23 So til Egyptalands Ísrael kom, og Jákup gisti í landi Kams. v 24 Tá mannsterkt hann gjørdi sítt fólk, fleiri í tali enn Egyptalands menn. v 25 Hann hjørtum teirra vendi at hata hans fólk og at fara við svikum móti tænarum hans. v 26 Tá Móses hann sendi, tænara sín, og Áron, sum hann hevði kjósað. v 27 Hann gjørdi síni tekin ímillum teirra, síni undur í landi Kams. v 28 Hann sendi myrkur og køvdi alt av, men ikki teir eftir orðum hans tóku. v 29 Hann vatnið hjá teimum umskifti til blóð og læt fiskarnar hjá teimum doyggja. v 30 Land teirra krykti í froskum, sjálvt í kongsins stovum teir vóru. v 31 Hann talaði, og bitflugur komu og mýggj um alt teirra land. v 32 Hann hegling teimum gav fyri regn, logandi eld um alt landið. v 33 Hann teirra víntrø og fikutrø breyt, feldi trøini um alt teirra land. v 34 Hann talaði, og grashoppur komu og flogkykt í yðjandi nøgd, v 35 ið ótu allan gróður um landið, allan vøkstur, ið jørð teirra gav. v 36 Hann teir frumgitnu allar í landinum sló, mansalvans frumgróður teirra. v 37 So læt hann teir fara við silvuri og gulli, og ongum av kyntáttum hans bilaði gongd. v 38 Egyptaland gleddist, tá teir fóru avstað, tí ræðsla fyri teimum gekk á teir. v 39 Hann breiddi út ský sum eitt skjól og eld til at lýsa á nátt. v 40 Teir bóðu, og hann gav teimum lynghøsn, við himnabreyði hann mettaði teir. v 41 Hann klettin læt upp, og vatnið rann út, rann gjøgnum oyðimørk eins og ein á. v 42 Tí at hann mintist sítt heilaga orð til Ábrahams, tænara síns. v 43 Hann førdi sítt fólk út við gleði, sínar útvaldu við fagnaðarrópi. v 44 Hann heidninganna lond teimum gav; fólkanna ognir hann læt teir fáa, v 45 fyri at teir skuldu boð hans halda og fara eftir lógum hans. Halleluja.