Teir ríða kapp á Sundsvegnum fyrst í farnu øld. Fyri kortum fekk eg mynd í hondina, sum sýnir kappríðing á Sundsvegnum, har tey riðu kapp, áðrenn farið varð út á Velbastaðvegin í 1926. Nú sveima tankarnir: Ross hava alla mína tíð sett dám á ólavsøkuna, og serliga børnini eru upptikin av vøkru rossunum við reiðfólki í hvítari skjúrtu á rossabaki. Ólavsøkudag fóru rossini av Vaglinum í skrúðgonga út í Havnardal, og nógv fólk serliga ungfólk fylgdu skrúðgonguni. Startmálið var nakað heimafyri Norðasta Horn, og málið var nakað uttanfyri krossin. Teinurin var 500 metrar. Breytin í Marknagili varð tikið í nýtslu í 1972. (Mynd Vagnur) Eg minnist tveir frálíkar frásøgumenn, sum dugdu væl at fáa kappríðingina spennandi, og vóru hesir fyrst Poul Mohr og seinni Júst Rubeksen. Rossini, sum riðu vórðu á á Sundsvegnum fyrst í farnu øld, vóru arbeiðsross, men seinni fingu fólk sær ross sum frítíðarítriv. Eingi hagtøl finnast um ross í Føroyum, tí setti eg mær fyri at kanna, hvussu nógv ross í veruleikanum eru í landinum. Eg kom fram til, at umleið 370 ross eru í Føroyum, har størsti parturin eru íslendsk ross. Nøkur ross eru blandaði, nøkur eru norsk, og so hava vit hesi 65 føroysku rossini, sum fólk vilja varðveita. Í 60 árunum góvust føroyingar at brúka rossini sum vinnuross. Kappríðing fór fram á Velbastaðvegnum úti í Havnardali frá 1926 til 1972. (Mynd Vagnur) Løtan varð áhugaverd og spennandi, tá steypahandanin fór fram eftir kappríðingina í Havnardali. Vinnarar nummar eitt, tvey og trý fingu silkiband bundið um bringuna, og bondini høvdu ymsar litir. Eisini fingu vinnarar steyp, men hetta vóru ikki eins stór steyp, sum tú nú sært. Hetta vóru smá“ fitt” silvursteyp, sum kunnu prýða um í stovuni. Eg haldi, tað minkar við rossum, sum ríða ymsu kappríðingarnar. Í Havn var ólavsøkukappríðingin og heystkappríðingin. Seinni kom kappríðing í Vágum og við Leynavatn. Síðani Føroysk Íslandsrossafelag varð stovnað, er skipað fyri kapping í teimum fimm gonguløgunum, og úti í Havnardali er gjørd ríðubreyt til endamálið. (Vagnur)