Tær komu út fyrstu ferð í 1920 og komu annars út til sjeytiárini. Heima hjá okkum vóru fáar barnabøkur. Eitt undantak var tann ræðuliga Den store Bastian og síðani Peters Jul. Regin Dahl, William Heinesen, Janus- og Hans Andrias Djurhuus og Christian Matras. Einki fyri eina tystandi barnasál. Øðrvísi var niðriundir hjá mammubeiggja. Á føroyskum. Tað var ein skelkur. Fyrst var tað málið, síðan innihaldið: ísbjarnir, myrkur, skyrbjóð, vetrartunglyndi, neyð og elendigheit. Dreingjabøkurnar vóru tær bestu. Tað helt omma eisini. Vit kapplósu báðar-hvør í síni song. Tey vóru javngomul við meg og búðu í einum etasjubygningi, sum bleiv bumbaður í sor. Bumbuskýli, hungur, eldur og niðurraplaðir veggir. Kríggj var ræðuligt. Vit vita, hvussu tað spældi av, men bókin brendi seg inn í mítt sinn, og hon fær meg enn dagin í dag at hava virðing fyri øllum eldsálum, ið arbeiða fyri eini góðari søk. Tá ið eg hugsi um hesa bókina, kenni eg luktin av gamla bókasavninum í nøsini. Eg minnist tann svinna bókavørðin, Sverra Fon, sum eg seinri upplivdi í høvuðsleiklutinum sum‘ Charles Tanta’ í Sjónleikarhúsinum, har hann als ikki var svinnur meira, men tvørturímóti flippaði totalt út-í konufólkaklæðum.