Páll hugdi burtur og hugsaði í stilla sinni sínum:» Eg vil ikki hava Pól til óvin, so nú er best at vera hóvligur, men ikki eigur Pól tøkk uppiborna frá mær, tí tað var hann, ið skumpaði meg út av brúnni, og harnæst hugsaði hann meira um fiskin á dorgini enn um at bjarga mær.