v 1 Halleluja! Harranum lovið, tí góður hann er, og miskunn hans varir um ævir! v 2 Hvør kann siga frá stórverkum Harrans, boða um allan hans heiður? v 3 Sælir eru teir, ið varða um rættin, ið rættvísi inna á hvørji tíð! v 4 Hav meg, Harri, í huga, við tíni náði móti fólki tínum, vitja meg við frelsu tíni! v 5 So at eg skoði lukku teirra útvaldu tína, gleðist við fólks tíns gleði og við ogn tíni fegnist! v 6 Vit hava syndað við fedrum várum, vit illa hava gjørt og misbrot int. v 7 Fedrar várir í Egyptalandi undrum tínum góvu ei gætur, virdu einki tína stóru náði, vóru stríðir hinum hægsta við Reyðahavið. v 8 Tó hann bjargaði teimum fyri navns síns sakir, fyri veldi sítt kunnigt at gera. v 9 Hann Reyðahavinum hótti, so at tað legðist turt, hann teir førdi gjøgnum dýpið, sum var tað á heiðum. v 10 Hann teimum bjargaði úr hatara hondum, teimum hjálpti úr fígginda valdi. v 11 Fíggindar teirra havið fjaldi, ikki ein einasti teirra bjargaður varð. v 12 Tá høvdu á orð hans teir trúgv og sungu um heiður hans. v 13 Men brátt teir hans gerningar gloymdu og litu ei á hansara ráð. v 14 Girnd gekk á teir í oyðimørk, teir freistaðu Guð á heiðum. v 15 Hann teimum gav tað, teir kravdu, men sendi teimum megurð í kroppin. v 16 Í tjaldbúðunum teir øvundaðu Móses og Áron, hin heilaga Harrans. v 17 Tá opnaðist jørðin og gloypti Dátani og lokaðist aftur yvir Ábirams flokki. v 18 Eldurin brendi alt teirra lið, login teir gudleysu oyddi. v 19 So gjørdu teir sær undir Hóreb ein kálv, og fyri einum stoyptum bílæti teir nigu. v 20 Sín stoltleika skiftu teir um fyri bílæti av oksa, ið etur gras. v 21 Guð teir gloymdu, frelsara sín, sum stórverk gjørdi í Egyptalandi, v 22 undurgerningar í landi Kams og tekin við Reyðahavið. v 23 Og hann hugsaði um at oyða teir út, um ikki Móses, hin útvaldi hans, fyri ásjón hans gekk ímillum fyri at venda hans vreiði frá at oyða. v 24 Landið, hitt dýrmæta, vrakaðu teir og trúðu ei orðum hans. v 25 Í tjaldbúðum sínum knarraðu teir og lýddu ei Harrans rødd. v 26 Tá rætti hann upp sína hond og svór at lata teir í oyðimørk falla, v 27 at sundra teirra avkom heidninganna millum og spjaða teir runt um í londum. v 28 So fóru teir í felag við Báal-Peor og ótu av ofrunum fyri teimum deyðu. v 29 Teir voldu honum harm við atferð síni, og ein plága kom millum teirra. v 30 Men Pinehas steig fram og helt dóm, og tá helt plágan uppat. v 31 Tað varð honum roknað til rættferð ætt eftir ætt, allar ævir. v 32 So vaktu teir vreiði við Meribavatnið, og fyri teirra skuld gekst tað Mósesi illa; v 33 tí teir vóru stríðir móti anda hans, og óvarliga talaði hans muður. v 34 Fólkini týndu teir ikki, sum Harrin við teir hevði sagt; v 35 men blandaðust við heidningarnar saman og tóku eftir gerningum teirra. v 36 Teir dýrkaðu bílæti síni, og hetta varð teimum ein snerra. v 37 Synir sínar og døtur teir drópu til skurðgudarnar. v 38 Sakleyst blóð teir rendu, blóð av sínum sonum og døtrum, ið teir ofraðu skurðgudum Kánáans, og landið varð dálkað í blóði. v 39 Teir óreinir vórðu av gerningum sínum og gjørdu hor við atferð síni. v 40 Tí birtist Harrans vreiði móti fólki hans, og vaml hann fekk fyri eigindómi sínum. v 41 Í heidna manna hendur hann gav teir upp, í vald sítt teirra fíggindar teir fingu. v 42 Teirra hatarar illa teir píndu, undir hond teirra teir kúgaðir vórðu. v 43 Mangar ferðir hann bjargaði teimum, tó teir vóru stríðir móti ráðum hans og smokkaðu niður í syndir sínar. v 44 Hann leit til teirra í teirra neyð og lýddi á neyðarróp teirra. v 45 Hann mintist til sáttmála sín og eymkaðist av síni miklu miskunn. v 46 Hann læt teir várkunn finna hjá øllum, ið gjørdu teir fangar.