Eins og kavi um summarið og regn um heystið, so hóskar ikki æra fyri dára. Eins og spurvin, ið flagsar burt, og svalan, ið fer á flog, so er grundaleys illbøn – hon rínur ikki á. Koyril til hestin og teymur til ásinið og stavur til bakið á dárum. Svara ikki dáranum eftir fávitsku hans, so at tú ikki sjálvur verður honum líkur. Svara dáranum eftir fávitsku hans, so at hann ikki skal halda seg sjálvan vera vísan. Tann høggur føturnar av sær og fær sút at drekka, sum sendir boð við einum dára. Visin hanga beinini á vanførum manni, so eru orðtøk í munni á dárum. Sum at binda stein í sleingiband, so er tað at veita einum dára æru. Eins og tornagrein í hondini á druknum manni, so eru orðtøk í munni á dárum. Eins og skotmaður, sum særir alt, so er tann, sum leigar ein dára og hvønn, sum fer framvið. Eins og hundur, sum vendir aftur til spýggju sína, so er ein dári, sum tekur upp aftur fávitsku sína. Sært tú mann, sum heldur seg sjálvan vísan, tá er størri vón um dáran enn um hann. Letingin sigur: «Tað er eitt villdjór á veginum, ein leyva úti á torgunum.» Hurðin snarar sær á leikindunum, og letingin snarar sær á legu síni. Latur maður drepur hondina í fatið, men tað er honum strævið at føra hana upp aftur til munnin. Latur maður heldur seg vísari vera enn sjey, sum geva vitug andsvør. Eins og tann, sum tekur um oyruni á hundi, sum fer rennandi framvið, so er tann, sum fýkur upp í øði um trætu, sum honum ikki kemur við. Eins og óður maður, sum skjýtur við brennandi ørvum – við banaskotum – so er tann maður, sum næsta sín svíkur og sigur: «Eg gjørdi tað bara til stuttleika.» Tá ið brennið er uppi, sloknar eldurin, tá ið eingin baktalari er, heldur klandrið uppat. Eins og kol skal til gløður og viður til eld, so skal illførur maður til at birta klandur. Baktalarans orð eru eins og góðgæti, og tey ganga væl niður í búkin. Eins og silvurskón uttan á pottabroti, so eru brennandi varrar og ilt hjarta. Við vørrum sínum letist óvinurin vinaliga, men svik ber hann í hjarta. Tá ið hann blíðmæltur talar, tá trúgv honum ikki, tí at sjey andstygdir eru í hjarta hans. Tó at hatrið seg dylur í sviki, so kemur tó tess illskapur upp á fundi. Tann, sum grevur eina grøv, fellur í hana sjálvur, og steinurin dettur aftur á tann, sum rullar hann. Lygitungan hatar tey, sum hon hevur kúgað, og falsmuðurin førir til undirgangs.