v 1 Til songmeistarans, ein sálmur av Dávidi, ein songur. v 2 Tær sømir, Guð, lovsongur á Zion, tær verða lyfti goldin. v 3 Til tín, ið hoyrir bønir, kemur allur heimur. v 4 Várar misgerðir vóru mær ov svárar, men tú fyrigavst okkum syndir várar. v 5 Sælur er hann, ið tú velur og letur koma nær at búgva í forgørðum tínum, so at vit lívgast av tí góða í húsi tínum, tínum heilaga templi. v 6 Tú okkum bønhoyrir við undurfullum verkum í rættferð, várar frelsunnar Guð, tú, ið skjól ert fyri teirri víðu verøld, fyri fjarløgdum strondum. v 7 Tú fjøllini festir við mátti tínum, gyrdur við veldi. v 8 Tú havódn stillir, bylgjanna bralan og fólkanna óljóð, v 9 so at tey, ið búgva við jarðarinnar enda, tíni undur óttast. Sólarris og sólarlag tú letur syngja. v 10 Tú landið hevur vitjað og latið lívgast, tað signað stórum. Guðs løkur er fullur av vatni. Tú letur korn teimum búgva til, tí til tess tú landið gert skikkað; v 11 tú tess foyrur vætir, tess veltur slættar, við ælum tær bloytir, signar tess gróður. v 12 Tú hevur krýnt títt góðskunnar ár, tíni vegaspor dryppa av fiti; v 13 á heiðum fløturnar flóta, hagarnir gyrðast við frøi; v 14 líðirnar klæðast við seyðum, dalarnir fyllast av korni; tey leika og syngja!