Blídligt andsvar stillar bræði, men hvast orð vekur vreiði. Vísmanna tunga fremur hollan kunnskap, men býttlinga muður goysir út fávitsku. Allar staðir eru eygu Harrans, tey hyggja eftir illum og góðum. Spakføri tungunnar er eitt lívstræ, men fals hennara veldur hjartamein. Hin fákunni vanvirðir aga faðirs síns, men klókur verður tann, sum eftir áminning tekur. Í húsi hins rættvísa er vælferð, men á inntøkum hins gudleysa er óskil. Vísmanna varrar stroya út kunnskap, men býttlinga hjarta er rangt. Offur hjá gudleysum er Harranum ein andstygd, men bøn hjá rættiligum væl honum líkar. Vegur hins gudleysa er Harranum ein andstygd, men tann, sum stundar á rættvísi, hann elskar. Ring revsing væntar honum, ið gongur út av leið, og tann, sum áminning hatar, skal doyggja. Helheimur og avdýpið liggja opin fyri Harranum, hvørt heldur tá hjørtuni á menniskjunnar børnum! Spottaranum ikki dámar at verða funnin at, og til vísmenn fer hann ikki. Glatt hjarta ger bjart andlit, men av hjartasorg verður dapur hugur. Hjarta hins vitra søkir fróðskap, men býttlinga muður fer við fávitsku. Allir eru dagar armingans vándir, men hin hjartaglaði er altíð í veitslu. Betri er lítið við ótta fyri Harranum enn stórar ognir við óró afturat. Betri er ein verður av káli, har sum kærleiki er, enn ein feitur oksi við hatri afturvið. Bráðlyntur maður vekur klandur, men hin tolni stillar trætur. Vegur letingans er eins og ein tornagirðing, men gøtan hjá rættiligum er bein. Vísur sonur gleðir faðir sín, men ringur maður vanvirðir móður sína. Vitleysum manni er fákunnin ein gleði, men vitur maður gongur beint fram. Ráð verða til einkis, har sum eingin er ráðagerð, men har sum mangir ráðleggja, fáa tey frama. Maður hevur gleði av svari muns síns, og hvør gott er eitt orð í rættari tíð! Hin hygni gongur lívsins veg uppeftir til tess at sleppa frá deyðans ríki í neðra. Húsið hjá dramblátum rívur Harrin niður, men setir upp markaskjalið hjá einkjum. Ilskuráð eru Harranum ein andstygd, men vinsemdar orð eru rein. Tann, sum ránakendur er, fær hús sítt í ólag, men tann, sum mutur hatar, skal liva. Hjarta hins rættvísa hugsar um, hvat hann skal svara, men muðurin á gudleysum goysir út illskap. Langt er Harrin frá gudleysum burtur, men bønir hinna rættvísu hann hoyrir. Ljóst eygnabrá gleðir hjartað, góð tíðindi geva merg í beinini. Oyra, sum lýðir á lívsins áminningar, man halda seg aftur at teimum vísu. Tann, sum aga havnar, sál sína vanvirðir, men tann, sum lýðir á áminning, fer fram í vitsku. Ótti fyri Harranum er agi at vísdómi, og eyðmýkt gongur fram um æru.