Tá svaraði Job og segði: «Gevið væl orðum mínum ljóð og latið tað vera ugganina frá tykkum! Unnið mær tað, at eg fái talað, síðan kunnu tit so háða! Klagi eg um menniskjur? Ella hví skuldi eg ikki vera ótolin? Lítið til mín og ógvist við, og leggið hond á munn! Tá ið eg hugsi um tað, má eg øtast, og skjálvti fer mær um kroppin. Hví sleppa gudleysir at liva, verða gamlir, ja, mennast? Ætt sína hava teir verandi hjá sær, avkom sítt fyri eygunum á sær; hús teirra standa í friði og uttan ótta, Guðs koyril kemur ikki niður á teir; tarvur teirra springur, og tað miseydnast ikki, kúgv teirra kálvar og verður ikki kálvskotin; teir sleppa dreingjum sínum út sum seyðafylgi, børn teirra hoppa og leika; teir syngja til bumbu og sitara, og gleðast við ljóðið av floytu; teir liva dagar sínar í lukku og fara í friði niður til heljar, tó at teir søgdu við Guð: «Far tú frá okkum, at kenna vegir tínar hugnar okkum ikki! Hvat er hin alvaldi, at vit skulu tæna honum? Hvat gagn er okkum í at heita á hann?» Er ikki lukka teirra í teirra egnu hond, og ráð teirra gudleysu langt burtur frá honum? Nær sloknar lampan hjá gudleysum? Nær kemur ógævan yvir teir? Nær skiftir hann sundur lut teirra í vreiði síni, so at teir verða sum strá fyri vindi, sum dumba, ið fýkur burtur í stormi? Goymir Guð børnum hansara ógævu hansara? Lat hann endurgjalda honum sjálvum, so hann fær tað at kenna; lat hann sjálvan fáa sítt óhapp at síggja og vreiði hins alvalda at drekka! Tí at hvat leggur hann í hús sítt eftir seg, tá ið mánaða tal hans er fylt? Kann nakar læra Guð vitsku, hann, sum dømir hinar hægstu verur? Ein doyr í hægstu vælferð, fullkomiliga tryggur og sorgleysur; biði hans eru full av mjólk, og í beinunum er digagóður mergur. Annar doyr við beiskari sál og hevur ongantíð notið nakra lukku. Teir leggjast báðir í moldina, og maðkarnir hylja teir báðar. Sí, eg veit væl hugsanir tykkara og svikaráð tykkara móti mær, tá ið tit siga: «Hvar er stórmanshúsið, og hvar er tjaldið, sum hinir gudleysu búgva í?» Hava tit ongantíð spurt ferðafólk, og frásagnir teirra munnu tit ikki avsanna: Á skaðadegi verður hin vándi spardur, á vreiðidegi verður hann bjargaður. Hvør setir at honum fyri atferð hans, hvør lønir honum aftur tað, ið hann ger? Til gravar verður hann borin, við gravarheyggj hans vakt verður hildin; søtan svevur hann undir torvu í dali, og eftir hann fylgja allir menn, eins og óteljandi eru farnir undan honum. Hvør tóm er uggan tykkara! Og svar tykkara – eina svikið er eftir!»