Ein sálmur av Dávidi, tá ið hann flýddi undan syni sínum Absaloni. Harri, hvør mangir eru fíggindar mínir, mangir at mær søkja! Fjølmangir siga um mína sál: «Fyri honum er ei bjarging hjá Guði.» Sela. Men tú, Harri, ert mær skjól og skjøldur, mín heiður og hann, ið høvur mítt lyftir hátt! Tá ið eg kalli á Harran, svarar hann mær frá heiliga fjalli sínum. Sela. Til hvílu eg legði meg, sovnaði og vaknaði, tí Harrin er lívd mín. Ei eg óttist ta yðjandi mannanøgd, ið heldur á meg úr øllum ættum. Rís, Harri, hjálp mær, Guð mín, tí øllum fíggindum mínum tú høgg á kinn hevur givið, og tenn í teim gudleysu brotið! Hjá Harranum er frelsa, yvir tínum fólki signing tín veri! Sela.