Tað var ein regndag í august mánaði 2018, at eg gjørdi av at fara mær ein túr til Eiðis at vitja Knút Vesturdal, tí hann hevði fortalt mær, at hann átti nakrar gamlar myndir frá vegarbeiðinum-Eiði-Gjógv-Funning-seinast í 1950 unum og fyrsta partin av 1960 unum. Knút og kona hansara, Svanhild, ið forrestin er systkinabarn mítt, eru blíð og fyrikomandi fólk- og so er tey eisini prátingarsom. Knút man vera ein av teimum fáu, ið eigur myndir frá tí vegarbeiðinum. Myndirnar eru áhugaverdar-tað koma vit aftur til. Knút hevur mestsum búð á vegnum í eina hálva øld, og hann hevur fleiri ferðir verið í Kringvarpinum og fortalt um vegarbeiði, kavagrevstur og annað áhugavert sum heild, og við bandupptakaranum í hond royndi eg at beina hann inn á meira "lokalar" hendingar frá teirri tíðini. Heimasíðan hevur mestsum verið óvirkin alt hetta árið, av tí at hon hevur álopin verið (hakkað) av einum ella øðrum teldusníki. Tað hevur verið eitt verri baks–serliga við myndasavninum-at fingið alt at virka aftur, men nú vóna vit, at tað er í lagi. Frá 2005 til 2018 havi eg regluliga lagt myndir út í savnið, men eg haldi uppat við tí nú. Tøknin er nógv broytt hesi árini, og tað er blivið so deiliga lætt og skjótt hjá øllum at blaka myndir út, at eg haldi, at tíðin er farin frá mínum savni. Í savninum eru nú slakar 30.000 myndir, og tað er ogn í teimum. Tær seinastu myndirnar–desembur 2017–er júst útlagdar. Ikki ætli eg mær at leggja heimasíðuna deyða. Nakrar frásagnir eru á skránni, og so eigi eg eina rúgvu av gomlum bandupptøkum, sum eg kundi hugsað mær at hugt nærri at. Øll staðanøvnini við Gjógv finnur tú, um tú trýstir á kortskipanina, sum liggur á forsíðuni. Kvívíks Jógvan yrkir um vandafullar handilsferðir, um troyggur og hosir, sum vóru vrakaðar. Beint á veg var funnið, Føroyar hava vunnið. Vinning stóran, vinning stóran bæði á land og sjógv. Hann andaðist í 1963, 84 ára gamal. Ofta gjørdu mostur og mamma ferðalag, og tá var fult í Blásastovu, og væl bar til uttan sentralhita og uttan elektrisitet og uttan WC. Um summarið var leingi ljóst og eftir skýming var petroliumslampan tendrað og kolkomfýrurin var heitur, so tað var so fjálgt og gott. Ì tí førinum var øll bygdin barnagenta. So spældu vit Anna og fleiri fólk í húsi og gjørdu okkum hømiligudukkur, hentaðu sóljur og summardáar, sum vit bundu til vøkur blómutyssi ella drógu uppá tráð til hálsbond og armbond. Vit lakkaðu paradís við passaligum lakksteinum, sum vit funnu niðast í ánni. Áin var akkurát líka spennandi tá, sum nú. Eingin tímdi ordiliga at verða kópur, so tað var helst ein góð og snild fyribyrging. Enn spæla øll børn, sum koma til Gjáar á Lítla Fløtti, og einaferð systirdóttirin sum smágenta hevði verið á fyrsta sinni í Tivoli í Keypmannahavn, og mamman spurdi hana, um tað var stuttligt, svaraði hon jú, men Lítli Fløttur var nógv stuttligari. Ta einu ferðina var Kristian í Lon kattakongur-ikki var hann so lættur at fanga-men hann bleiv tó tikin og borin út í Lon. Tað var (og er) nevnliga siður, at kattakongurin skuldi takast og berast til hús. Ta ferðina var Jóan Petur í Horni ein av fyrireikarunum. Heilsanir í gestabókini og viðmerkingar til myndirnar fløva.