v 1 Minst tú, Harri, Dávidi allar treytir hans, v 2 hvussu hann Harranum svór, gjørdi Jákups veldiga lyfti: v 3 «Eg vil ei ganga inn í tjaldhús mítt og ei fara upp í mína song, v 4 ei unna eygum mínum svøvn ella eygnalokum mínum blund, v 5 fyrr enn eg havi funnið fyri Harranum stað, ein bústað fyri Jákups veldiga!» v 6 «Sí, vit hava um hann hoyrt í Efrata, funnið hann á Jáars mørkum. v 7 Latum okkum fara at bústaði hans og níga niður fyri fótskør hans! v 8 Rís, Harri, og far á hvíldarstað tín, tú og ørk veldis tíns! v 9 Lat prestar tínar í rættlæti klæðast, og dýrkarar tínar fegnast! v 10 Fyri sakir Dávids, tænara tíns, vís ei tínum salvaða burtur!» v 11 Harrin hevur Dávidi trygdareið svorið, sum ei hann man ganga frá: «Av ávøksti lenda tína vil eg seta mann í hásæti títt. v 12 Um synir tínir halda sáttmála mín og boðorð tey, eg teimum kenni, skulu eisini synir teirra um ævir sita í hásæti tínum.» v 13 Tí Zion hevur Harrin valt sær út, kannað sær tað til bústað: v 14 «Hetta er hvíldarstaður mín um ævir, her vil eg búgva, tí eg havi hann mær kannað. v 15 Vistir hans vil eg vissuliga signa, og fátækar hans vil eg metta við breyði. v 16 Prestar hans vil eg klæða í frelsu, og gudsdýrkarar hans skulu rópa í fegni. v 17 Har lati eg vaksa fyri Dávidi horn, har búgvi eg mínum salvaða lampu til. v 18 Fíggindar hans eg klæði í skomm, men á honum skal krúna hans ljóma.»