v 1 Til songmeistarans; til liljurnar; av Kora sonum; ein maskil; ein songur um kærleika. v 2 Hjarta mítt flýtur av yndisorðum; fyri konginum eg kvæði mítt flyti fram, tunga mín er sum fjøður hjá snarhentum skrivara. v 3 Fagrastur ert tú av mannabørnum, yndi streymar um varrar tínar! Tí hevur Guð um ævir teg signað. v 4 Gyrð teg, kappi, við tínum svørði um lendar, við hátign tíni og dýrd! v 5 Og far út í stórlæti tínum, stíg á hervagn tín fyri sannleiks og rættferðar sakir! Og øgilig stórverk skal høgra hond tín teg læra. v 6 Ørvar tínar hvestar eru, fólkasløg tær til fóta falla, kongsins fíggindum hjartað bilar. v 7 Um allar ævir skal stólur tín standa, rættvísisstavur er tín kongastavur! v 8 Rætt tú elskar, og órætt tú hatar; tí hevur Guð, tín Guð, teg salvað við gleðismyrsli fram um felagar tínar! v 9 Av myrru og aloe og kassia anga øll klæði tíni. Frá fílabeinshøllum gleða teg streingjaleikir. v 10 Kongadøtur eru millum kostir tínar. Kongabrúðurin stendur við tína høgru hond, skrýdd í gulli frá Ofir. v 11 Lýð á, dóttir, og gev mær ljóð! Gloym fólk títt og faðirs tíns hús, v 12 at kongurin má tín vakurleika unna; tí hann er harri tín, honum veri tú holl! v 13 Og Týrusar dóttir man koma við gávum, og fólksins ríkmenn vilja søkja títt yndi. v 14 Skreyt er kongadóttirin øll, sum hon er, í perlum og gulli hennar klæði glæsa. v 15 Í skartabúna hon verður kongi leidd, moyggjar henni fylgja; vinkonur hennar koma til tín, v 16 verða leiddar við gleði og gleim, inn í kongsins borg tær trína. v 17 Í stað fedra tína komi synir tínir! Til høvdingar um landið alt tú teir seti. v 18 Eg vil navn títt minnast ætt eftir ætt, harfyri fólkini munnu tær lova allar ævir!