Tað byrjaði so væl. Vit spældu væl og høvdu fult tamarhald á støðuni. Spælið fleyt rættiliga væl, tó uttan teir heilt stóru málmøguleikarnar. Men tó so, onkrar naskar royndir vóru, sum kundu givið mál, men antin fór bólturin út um stengurnar, ella bjargaði málverji og verja. Vit kunnu ikki vera ónøgd við spælið sum so. Vit sótu á tí mesta og stýrdu spælinum stóran part av dystinum. Verja og miðvøllur stóðu væl, og TB slapp ikki ofta til nakað vandamikið.