Tað, sum ikki mátti henda, hendi heldur ikki. Men tað var óluksáliga nær við... Móti longu niðurflutta B71 var einki sum helst at rafla um. Og so gjørdu okkara menn ikki stórt meira. Hugburðurin tóktist vera, at hesin dysturin longu var vunnin, og so var lag á manni hjá B71 at koma fram til møguleikar. Vit fingu eina ávaring, tá ein púrasta blankur Gudmundur Nielsen sendi uppum, men har var eingin góða mamma, tá B71 nakað seinni legði seg á odda. Eftir steðgin var væntandi, at okkara skuldu leggja trýst á. Men eisini hetta gekk meira enn striltið. Ístaðin kundu tað verið 0-2, tá Gudmund aftur varð leysur, men bólturin smoygdu seg júst skeivu (røttu?) Øði kom av sonnum í okkara viðhaldsfólk, og kanska var tað eisini júst hetta, sum loksins tendraði okkara menn. Mahmud kom í seinna hálvleiki á vøllin fyri Klæmint, og tað tóktist sannlíkt, at skuldu vit skora, so var tað við hjálp frá kviku fótum hansara. Soleiðis varð eisini, tá bara sjey minuttir vóru eftir. Eftir smáspæl við Mahmud gjørdist Lukasz leysur, og so var bara eitt hjá Ransanum at gera, tá verjuspælarin kastaði seg inn í framherjan. Fleiri mundu ikki tora at hyggja at skotinum, men Jákup var ísakaldur, og uttan at málverjin hevði nakran sum helst møguleika, varð bólturin bankaður inn í síðunetið. Tað var kanska ikki væntandi, at tað fyri aðru í ár skuldi gerast sooooo spennandi móti B71. Men dysturin prógvaði enn einaferð, at dystirnir skulu spælast, áðrenn stig kunnu setast á kontina. Og hann prógvaði eisini enn einaferð, at hepnið fylgir einum oddaliði.