Hetta-at samlast í skúlanum-var nakað serligt og beindi tosið aftur á gomul skúlaminnir: kolkassan, holið á norðsíðuni, teir tónaðu rútarnar, innisettur, tabell, uttanat, keypa merkir---her sat eg-sungu uppi við orglið-minnist tú tað? Jú, mangt og hvat var havt á orði, men tað var sum við "súluni" í Mikinesi: skúlin var góður. Tað var eitt sindur trekt at tøma skúlan, tí tað var so illfýsið uttandura, men so við og við varð farið til verka. Sjálv ruddingin gekst væl, og fólk hildu, at tað var ikki so nógv órudd, so nøkur tóku seg saman at lúka ókrút burtur fram við ymiskum betongrennum og veggjum, meðan onnur tóku sær av minnisvarðaøkinum. Tað eru mong ár síðani, at telefonpelarnir heim í gjøgnum Dalin eru burturbeindir, og samskiftissambandið lagt undir flag, men í ár fingu SEV-pelarnir somu lagnu, so hereftir verður tað truplari hjá nátúrkreftunum at bjóða nútíðini av. Í framtíðini verður tað óivað rárt at síggja pelar, men Gjómaður setti eina pelareiggju upp undir Fløttahoyggjhúsinum henda dagin. Vert er at leggja aftrat, at Bygma Balslev, í Havn, hevur stuðlað pelareiggjuni fíggjarliga. Klokkan fimm var døgurði í Bygdarhúsinum. Tað var hugnaligt at sita har við einum góðum bita og práta um dagsins verk. Vesturskinið var nú í hæddini, so fleiri smoygdu sær útum við kaffikroppinum, nú døgurðabitin var komin niðurum. Klokkan níggju skuldi festast í fjørubálið, so tað var bara at geva sær góða tíð uttanveggja í sólskininum. Fyrr um dagin var mangt og hvat drigið oman í fjøruna til brenningar: burturkast frá húsarhaldum, plattar av Smoltstøðini, viður av Hoygarðinum, sum í hesum døgum fær nýtt dúkatak og aðrar umvælingar og ikki at gloyma 6-mannafarið, "Tjaldrið", sum Sigurd í Bíggjarlagnum átti. Símun Jóhan Wolles, á Eiði, smíðaði bátin, og hvørja ferð, Símun Jóhan læt ein nýggjan bát av hondum, vóru orð hansara hesi: "Gud gævi, hann verður høgdur ella brendur!" Nú var "Tjaldrið" so mikið illa farið, at Símun (hjá Sigurdi) avgjørdi at fáa tað á bálið, og tað var nokk ein røtt avgerð. Um nýggjutíðina varð fest í bálið, og tá var ein rúgva av fólki í fjøruni. Veðrið var so avbera gott-Kalsoyggin so vøkur í vesturskininum, men Tyril og toppurin av Middagsfjalli fingu eisini sín part burtur av vesturskininum. Sum Christian Matras var beinrakin: "Einki er sum summarkvøld við strendur." -So við og sum "Tjaldrið" hjánaði burtur, mentist sangurin í fjøruni. Jónsvein í Lon hevði tikið sær gittaran fram, og Gjómaður hevði býtt eitt sanghefti út, so har var ikki at halda seg aftur hjá tí, ið hevði hug at opna sær munnin. Børnini vórðu heldur ikki gloymd, tí tey høvdu fingið eitt lítið bál at spæla sær um aftur við grillaðum pylsum og onkrum tostadrykki. Jú, hetta var ein hugnalig løta Niðri undir Kleiv, og lítið man vera at ivast í, at dimmið lætti, áðrenn tann seinasti vendi fjøruni bakið. --Samanumtikið, ein góður og hugnaligur ruddingardagur. Heilsanir í gestabókini og viðmerkingar til myndirnar fløva.