Dýrar gávur Vit sótu á tí allarmesta móti fulgifirðingum, men tvær gávur av teimum heilt stóru kostaðu okkum dýrt Talan var um ein av dystunum, sum bara skulu vinnast, tá ÍF vitjaði okkum sunnudagin. Og lat tað bara verða sagt beinanvegin, talan varð um stórt vónbrot, tá gestirnir fóru avstað við einum stigi í sekkinum. Ja, tað kundi enntá verið verri enn so, men eftir at vit høvdu forert tvey mál burtur, megnaðu vit hóast alt at stríða okkum til javnleikin. Eingin vandi tóktist vera á ferð, men heldur enn at lata bóltin fara víðari til Mattias, sum var klárur at lofta, valdi Andrias at stýr bóltinum aftureftir, og so rullaði hann í tóma málið. Spælið broyttist ikki undan steðginum, og eftir steðgin var skilið hitt sama. Vit høvdu bóltin og spældu nógv runt, meðan fuglfirðingar royndu at lúra eftir kontra. Tíbetur tók tað okkum bara góðan minutt, áðrenn Hugin minkaði um munin, tá hann setti høvdi á gott innlegg frá Martin, og so løgdu vit heilt nógv fyri í royndini at fáa stig burturúr. Tíðin var við fuglfirðingum, sum góvu sær góða tíð um tað mesta. Alex hevði eitt drønskot, sum málverjin fekk sligið á tvørtræið, men ikki fyrr enn í yvirtíðini fingu vit løn fyri stíðið. Longur enn tað er søgan ikki.