Veðrið var fínt, fólkið var fitt og hugnaligt, og úrslitið var tað, vit ætlaðu. Men hetta var ein tann strævnasti sigurin í ár. Vágamenn hava eitt gott lið, og góvu B36 dyst til strikuna. Her var einki sjálvsagt, og serliga í fyrra hálvleiki vóru gestirnir líka nær við leiðsluna sum okkara menn vóru. Tá Dagfinn Forná bríkslaði til hálvleiks var støðan tó framvegis 0-0, og tað er ikki langt frá, at B36 var liðið, ið átti at vera betri nøgt enn mótstøðuliðið. Í seinna hálvleiki var tó lítil ivi. B36 var greitt omaná, og fleiri ferðir vóru okkara menn so nær við, sum hugsast kann, men inn vildi bólturin ikki rættiliga. Hetta var partvíst orsakað av, at málverjin hjá gestunum var góður, men eisini av, at okkara kanónir ikki vóru heilt rætt stillaðar. Vit skuldu heilt út til 80. minuttt áðrenn greiða leikliga yvirvágin gav úrslit. Tá endaði enn eitt flott B36-álop við, at Lukasz kom at standa væl fyri á brotsteigarmarkinum, og hann smekkaði bóltin í netið til 1-0. Áskoðarafjøldin mundi tá kenna seg sannførda um, at hetta var tað, tí B36 var so greitt omaná, og tað var tað eisini. Einki aftursvar kom frá vágamonnum, sum samanumtikið helst eiga at vera fegnir um, at teir sluppu so bíliga. Vit eru komnir í gongd aftur, og málið er greitt!