(I. Corinthians 12: 1—11 KJB) NÚ, viðvíkjandi andligum gávum, brøður, vildi eg ikki havt tykkum óvitandi. 2 Tit vita, at tit vóru Heidningar, bornir burtur at hesum málleysu skurðgudunum, enntá sum tit vórðu leiddir. 3 Hvørsvegna eg gevi tykkum at skilja, at eingin maður, talandi við Anda Guðs, kallar Jesus bannaðan: og at eingin maður kann siga, at Jesus er Harrin, uttan við Halga Andanum. 4 Nú, tað eru ymisleikar av gávum, men hin sami Andin. 5 Og tað eru munir á fyrisitingum, men hin sami Harrin. 6 Og tað eru ymisleikar av virknaðum, men tað er hin sami Guð, sum virkar alt í øllum. 7 Men tilkennargeving Andans verður givin til hvønn mann at gagna við øllum. 8 Tí at til ein verður givið av Andanum vísdómsorðið; til ein annan kunnskaparorðið av hinum sama Andanum; 9 Til ein annan trúgv av sama Andanum; til ein annan gávurnar av grøðing av sama Andanum; 10 Til ein annan virkingin av kraftarverkum; til ein annan propheti; til ein annan greining av andum; til ein annan ymis sløg av tungum; til ein annan týðingin av tungum: 11 Men øll hesi virkar hin eini og sami sjálvi Andin, deilandi út til hvønn mann fyri seg, eins og hann vilji. (I. Corinth 12: 1—11 FKJ)