v 1 Ikki okkum, Harri, ikki okkum, men navni tínum gevi tú æru fyri miskunnar tínar, fyri trúfesti tínar sakir! v 2 Hví skulu heiðin fólk siga: «Hvar er nú teirra Guð?» v 3 meðan Guð vár tó er á himni og ger alt tað, ið hann lystir! v 4 Skurðgudar teirra eru silvur og gull, gjørdir av mannahondum. v 5 Teir hava munn, men tala ikki, hava eygu, men kunnu ei síggja, v 6 hava oyru, men kunnu ei hoyra, hava nasar, men kenna ikki lukt, v 7 hava hendur, men kunnu ei taka, hava føtur, men kunnu ei ganga, ei teir mæla við sínum barka. v 8 Teimum líkir verða teir, ið teir gjørdu, allir, ið líta á teir. v 9 Men Ísrael lítur á Harran, hann er teirra hjálp og verja. v 10 Árons ætt lítur á Harran, hann er teirra hjálp og verja. v 11 Teir, ið Harran óttast, líta á Harran, hann er teirra hjálp og verja. v 12 Harrin okkum minnist, hann vil vælsigna. Ísraels ætt vil hann signa, Árons ætt vil hann signa. v 13 Teir, ið Harran óttast, vil hann signa, øll, bæði smá og stór. v 14 Harrin vil lata tykkum vaksa, tykkum og tykkara børn. v 15 Av Harranum eru tit signað, ið skapaði himmal og jørð. v 16 Himmalin er himmal fyri Harranum, men jørðina hann menniskjum gav. v 17 Teir deyðu ei Harranum lova, og eingin teirra, sum í kvirr fóru niður. v 18 Men vit, vit vilja Harranum lova nú og um allar ævir. Halleluja!