Han Hollander en Willem Vogt op het dak van het Olympisch Stadion in de speciale "radio-studio" Tijdens de speciale dodenherdenking voor mensen uit de sportwereld werd op 4 mei een zogeheten“ struikelsteen” bij het laatste woonhuis van Han Hollander en zijn vrouw aan de Amstelkade in Amsterdam ingemetseld. Vanaf dit adres werd Hollander in 1943 met zijn echtgenote naar Sobibor afgevoerd en vermoord. AVRO-directeur Willemijn Maas bood bij die gelegenheid namens de AVRO excuses aan. Han Hollander was vanaf 1928 de vaste AVRO-radiocommentator bij de voetbalinterlands, en verzorgde jarenlang praatjes over sport. Bij de interlands zat Willem Vogt meestal aan de zijde van Hollander, en leidde de wedstrijden zonder al te veel microfoon-talent bij de luisteraars in. Vogt begreep uitstekend hoe groot de populariteit van het live-voetbal op de radio was–en dat Hollander voor de miljoenenschare aan luisteraars een held was. De roem van het voetbal en Han Hollander straalde dus direct op de AVRO af, en Vogt probeerde dat effect optimaal te gebruiken. Wijfjes schrijft verder: "Hij (Vogt) heeft er ook persoonlijk zorg voor gedragen dat ze (de ontslagen joodse personeelsleden van de AVRO) in 1941 alsnog een schadeloosstelling kregen, toen de Duisters met een gelijkgeschakelde omroep kwamen en fondsen ter beschikking stelden om de omroepen op te heffen." Ook zorgde Vogt er in het laatste oorlogsjaar voor wat“ verzetsdaden” op zijn naam te krijgen. In de ogen van schrijver Albert Helman (pseudoniem van Lou Lichtveld), na de oorlog lid van de eerste zuiveringscommissie die het oorlogsgedrag van de omroepbestuurders moest beoordelen, was Vogt (net als zijn KRO-collega Speet) een typische“ KWW-er”: kijken wie wint en daar je gedrag op afstellen. Het belang van de AVRO en van hemzelf was voor Vogt het enige dat daarbij telde. Dat Willem Vogt na de oorlog uiteindelijk toch weer een vooraanstaande rol heeft kunnen spelen bij de wederopbouw van het vooroorlogse zuilenbestel, is louter het gevolg geweest van de Nederlandse poldercultuur en het mislukken van de "doorbraak". Aanvankelijk werd Vogt (net als Speet) door een zuiveringscommissie ongeschikt verklaard voor welke functie dan ook in de na-oorlogse omroep. Pas toen duidelijk bleek dat de voorstanders van een nationale omroep het niet zouden gaan redden en de herstel-cultuur de overhand kreeg, was duidelijk dat het oude omroepbestel niet zonder de oude omroepbazen heropgericht kon worden. De omroepen bezaten immers de gebouwen en de infrastructuur die nodig waren voor uitzendingen.