Bræv Paulusar ápostuls til Rómverja, kapittul 14 Hin sterki í trúnni og hin veiki skulu virða hvør annan v 1 Takið at tykkum tann, sum er veikur í trúnni, uttan at tit halda dóm um hugsanir hansara. v 2 Ein hevur ta trúgv, at hann kann eta alt; men hin veiki etur bert urtaføði. v 3 Tann, sum etur, vanvirði ikki tann, sum ikki etur; og tann, sum ikki etur, dømi ikki tann, sum etur. Tí at Guð hevur tikið hann at sær. v 4 Hvør ert tú, sum dømir ein fremmandan tænara? Hann stendur ella fellur fyri sínum egna harra; men hann skal verða standandi, tí at Guð er mentur at lata hann standa. v 5 Ein ger mun á døgum, annar metir allar dagar líkar; ein og hvør veri til fulnar sannførdur í sínum egna huga. v 6 Tann, sum gevur sær far um dagin, ger tað fyri Harranum; og tann, sum etur, ger tað fyri Harranum, tí at hann takkar Guði; og tann, sum ikki etur, ger tað fyri Harranum og takkar Guði. v 7 Tí at eingin av okkum livir sær sjálvum, og eingin doyr sær sjálvum. v 8 Tí at um vit liva, so liva vit Harranum, og um vit doyggja, so doyggja vit Harranum; annaðhvørt vit tí liva ella doyggja, hoyra vit Harranum til. v 9 Tí at til tess doyði Kristus og varð livandi aftur, at hann skuldi verða harri bæði yvir deyðum og livandi. v 10 Men tú, hví dømir tú bróður tín? Ella tú, hví vanvirðir tú bróður tín? Tí at vit skulu allir fara fram fyri Guðs dómstól. v 11 Tí at skrivað stendur: «So satt sum eg livi, sigur Harrin, fyri mær skal hvørt knæ boyggja seg, og hvør tunga skal lova Guði.» v 12 So skal tá ein og hvør okkara gera Guði roknskap fyri sjálvan seg. Hin sterki í trúnni má ikki leggja meinboga fyri bróður sín v 13 Latum okkum tí ikki longur døma hvør annan, men dømið heldur soleiðis, at tit ikki leggja ástoytingarstein ella meinboga fyri bróður tykkara. v 14 Eg veit tað og eri fullvísur í tí í Harranum Jesusi, at einki er óreint í sjálvum sær; uttan bert fyri tí, sum heldur okkurt óreint; fyri honum er tað óreint. v 15 Tí at fær bróðir tín harm fyri mats tíns skuld, tá gongur tú ikki longur á kærleikans vegi. Før ikki við mati tínum tann til undirgangs, sum Kristus doyði fyri. v 16 Latið tí ikki hitt góða, sum tit eiga, verða til spott. v 17 Tí at Guðs ríki er ikki eting og drekking, men rættvísi og friður og gleði í heilagum anda. v 18 Tí at tann, sum í hesum tænir Kristi, hann er Guði væl toknaður og fullroyndur millum manna. v 19 Latum okkum tí tráa eftir tí, sum fremur frið og felags uppbygging. v 20 Brót ikki niður Guðs verk fyri mats skuld! Alt er av sonnum reint; men tað er tó ilt fyri tí manni, sum etur sær til ástoytingar. v 21 Tað er beint hvørki at eta kjøt ella drekka vín ella gera nakað, sum bróðir tín stoytir seg á. v 22 Ta trúgv, sum tú hevur, hav hana hjá tær sjálvum fyri ásjón Guðs. Sælur er tann, sum ikki dømir seg sjálvan í tí, sum hann velur. v 23 Men tann, sum ivast, hann er dømdur, um hann etur, av tí at tað ikki er av trúgv; men alt, sum ikki er av trúgv, er synd.