Tá svaraði Harrin Job úr storminum og segði: «Gyrð nú lendar tínar sum ein maður, so skal eg spyrja teg, og tú skalt meg læra! Ætlar tú at gera rætt mín til einkis og sakfella meg til tess at rættvísgera teg sjálvan? Hevur tú arm eins og Guð, kanst tú rópa við torurødd eins og hann? Skrýð teg við tign og heiðuri, lat teg í dýrd og ljóma; úthell tínar vreiðistreymar, eyðmýk við einum eygnabragdi allar hástórar, boygg allar dramblátar niður við einum eygnabragdi, jarðlegg hinar gudleysu, har teir standa, goym teir í dustinum allar samlar og bind fyri andlit teirra í skotinum! Tá skal eg eisini bera tær lov fyri tann sigur, tín høgra hond hevur vunnið tær. Sí, nykurin, sum eg havi skapað eins og teg! Hann etur gras eins og neytið! Sí máttin í lendum hans og styrkina í búkvøddunum! Sterturin stinnur sum sedristræ, tjósinurnar samantvinnaðar. Leggir hans eru rør av kopari, beinini í honum stengur úr jarni. Hann er fremstur av verkum Guðs, skapaður til at valda hinum. Tí at fóður bera honum fjøllini, har sum øll villdjórini spæla sær. Hann liggur undir lotusrunnum, fjaldur í sevi og støri. Hann fær lívd og skugga av lotusrunnunum, pílaviðurin við løkin veitir honum skjól. Hann órógvast ikki, um áin veksur; er ekkaleysur, um streymar ymja um gapið á honum. Hvør kann grípa hann framman ífrá og draga teym ígjøgnum nasar hans? Kanst tú við ongli veiða krokodilluna ella binda tungu hennar við snøri? Dregur tú sevband ígjøgnum nasar hennar, ella høggur tú krók ígjøgnum kjálkar hennar? Man hon bøna og biðja teg leingi og mæla við teg fagurlátin orð? Man hon gera sáttmála við teg, so at tú tekur hana til ævinligan træl? Kanst tú spæla tær við hana eins og við pisu og lata smágentur tínar hava hana í tjóðri? Munnu veiðifeløg sølubjóða hana og býta hana sundur millum sølumannanna? Fyllir tú húð hennar við broddum og heys hennar við skutlum? Royn og legg hond á hana! Tað stríð manst tú fara at minnast! Tú gert tað ikki uppaftur. Tann vón hevði óivað svitast; tú smollið hevði niður bert av at sæð hana.