Roynt hevur tó verið, at flutt teirra próvførslur burt frá grundgevingum, sum eru bygdar á Bíbliuna, men onkursvegna tykist tað meiri ein hurlivasi í nú, tá ið hasin liður er dottin av. Til dømis, so er ein grundgeving tann at einans hinskynd pør nørast, ella fáa børn, sum eitt tað nýggjasta huganrensl. At brúka, at nørast, sum fortreyt er høpisleyst. Hjúnaband er eitt løgfrøðiligt parlag. Hvørt tey nørast er ikki viðkomandi stovnin og samtykkju ímillum tvey menniskju. Tó haldi jeg, at heimspekingurin Immanuel Kant hevur bestu útgávu og hugleiðing um gylta reglan, ella vanliga nevnt Kategoriska Imperativið;” Virka einans sambært tí meginreglu, har tú samstundis vil tað skal verða ein almenn galdandi lóg uttan mótsøgn”–Grounding for the Metaphysics of Morals. Um okur sum menniskju í samfelag velja at brúka meginreglur, sum skulu verða alment galdandi í samfelagnum; tað er, um ein atferð er røtt ella skeiv fyri onnur, so er hon røtt og skeiv fyri okum. Tey, sum ikki í áseta seg sjálvi tær meginreglur, sum tey áseta onnur, eru tey eyðsæð ikki før fyri at luttaka í einum kjaki um hvat er rangt ella rætt. Har tílíkar meginreglur skulu víkja fyri, so at ein kann eggjað mismun, og villur skulu gerast alment galdandi, men samstundis tvíhalda gylta reglan, sum grundarlag fyri siðvenju. Tað er svarað, og tað er ymiskt, men áðurnevnda meginreglan haldi jeg verða viðkomandi mína áskoðan, og ikki havi jeg tvíhildið at mín fatan verða rætta. Spurningurin er um atferð og gylta reglan, sum jeg havi grundgivið fyri, at um okur velja at brúka tílíkar meginreglur, sum skulu verða alment galdandi í samfelagnum. Slíkt umfatar meg og onnur, sum eru øðrvísi og har í er hjúnabandi eisni. Um hjúnabandið ikki skal verða ein borgarligur rættur tvs. ikki viðvíkja borgarlig viðurskifti t. e. ikki verða alment galdandi og ikki verða løgfrøðiliga bundið, sum ein parlagsstovnur, so má tað takast burt frá borgarlig viðurskiftum. Og einans verða ritual í andaligum viðurskiftum, um so er. At gera seg inná sjálvt hjúnarbandi er ikki rætti mátin. Hjúnarbandi er ein familju stovnur. So tú gongur inn fyri, at hjúnarbandi skal eisini umfata onnur parløg enn hinskynd og samkynd? Sambært tíni viðmerking, so tykist tað ikki, sum um tú tekur hædd fyri tí jeg skrivaði. Um tú ikki fylgir, so verður tað eyðsæð uttanumtos og undanførslur. Hjúnaband er ein løggildur sáttmáli um parlag millum tvey menniskju. Og ikki avtøku av hjúnabandinum ella gera seg inn á stovnin. Jeg veit ikki hví tú eingongd nevnir tað í hesum høpi við atlit til tað jeg havi skrivað, og sipar til at jeg onkursvegna vil seta hjúnabandslógina úr gildi. Um hjúnaband er so týdningarmikið, hví endar meiri enn helmingurin av øllum hjúnaløgum í hjúnaskilna? Um ikki, hvat er so meiningin við hjúnarbandinum? Við tíni hugsan, so setur tað ongar avmarkingar fyri hvat skal vera loyvt og ikki skal vera loyvt. Hygg rundan um teg! 1 mál ið ein setur sær fyri at røkka, (enda) mið, mark og mið, markmið, (til) ætlan, stevnumið, hyggja 1 (2), endamál boðsins er kærleiki 2 (sj. , gl.) endans úrslit (av sakarmáli), endamálið var, at prestarnir mistu rættin Hví svarar tú ikki bara spurninginum eg seti tær? knýta hjúnaband giftast; standa í hjúnabandi vera giftur; 2) løgfest samband (millum mann og kvinnu–sambært orðabókini) Tað er endamálið! Tað er ein løgfest leingjan av tí parlagið, sum tvey samtykkjandi menniskju hava valt sær–t. e. miðið. Samanumtikið kunnu menniskju hava ymiskar áskoðanir av hvat endamál tað hevur, men heilt nágreiniligt áseta tey eitt eyka endamál til tað løgfrøðiliga miðið. Hetta er aðru ferð jeg havi svarað tær, og síðstu ferð, tí endurtøkan er óneyðug, men afturfyri, so kanst tú svara mær viðvíkjandi tínum uppáhaldi um lógloysi og glíðibreyt;“ kanst tú vilja at ein og hvør áskoðan skal verða ein almenn galdandi lóg uttan mótsøgn?”