Trúarkraftin prógvað við vitnum frá gamla Ísrael v 1 Men trúgv er treyst í tí, sum vónað verður, sannføring um teir lutir, sum ikki eru at síggja. v 2 Tí at fyri hana fingu hinir gomlu góðan vitnisburð. v 3 Við trúgv fata vit, at heimurin er skipaður við Guðs orði, so at tað, sum sæst, ikki er vorðið til av tí, sum er til sjóndar. v 4 Við trúgv bar Ábel fram fyri Guð betri offur enn Káin; og við henni fekk hann tann vitnisburð, at hann var rættvísur, við tað at Guð bar vitnisburð yvir gávum hansara, og við henni talar hann enn, tó at hann er deyður. v 5 Við trúgv varð Enok tikin burtur, at hann ikki skuldi fáa deyðan at síggja, og hann var ikki longur at finna, av tí at Guð hevði tikið hann burtur; tí at áðrenn hann varð tikin burtur, hevði hann fingið tann vitnisburð, at hann hevði toknast Guði. v 6 Men uttan trúgv er tað ómøguligt at toknast honum; tí at tann, sum kemur fram fyri Guð, eigur at trúgva, at hann er til, og at hann lønar teimum, sum leita til hansara. v 7 Við trúgv var tað, at Nóa, tá ið hann hevði fingið ávísing frá Guði um tað, sum enn ikki var at síggja, í gudsótta smíðaði ørk til bjargingar fyri húsfólk sítt, og við henni fordømdi hann heimin, og varð arvingi til rættvísina samsvarandi trúgv. v 8 Við trúgv var Ábraham lýðin, tá ið hann varð kallaður at fara burtur til ein stað, sum hann skuldi fáa í arv, og hann fór burtur, tó at hann ikki visti, hvar hann skuldi koma. v 9 Við trúgv varð hann útlendingur í landi fyrijáttanarinnar, sum var tað í fremmandum landi, og búði í tjøldum saman við Ísaki og Jákupi, sum vóru samarvingar við honum til hina somu fyrijáttan. v 10 Tí at hann væntaði tann stað, sum stendur á fastari grund, og sum Guð er byggingarmeistari og smiður at. v 11 Við trúgv fekk eisini sjálv Sára kraft til at barnast, og tað tó at hon var komin yvir tann aldur, tí at hon helt tann trúfastan, sum hevði fyrijáttað tað. v 12 Tí varð tað eisini av einum, og tað einum ellismerktum, gitin ein slík mongd, sum stjørnur eru á himni og sandkorn við sjóvarstrond, sum eingin er førur at telja. v 13 Í trúgv doyðu allir hesir, uttan at teir høvdu ognast fyrijáttanirnar; men teir sóu tær og heilsaðu teimum langt burtur frá og ásannaðu, at teir vóru fremmandir og útlendingar á jørðini. v 14 Tí at teir, sum slíkt siga, sýna jú týðuliga, at teir tráa at einum fedralandi. v 15 Og høvdu teir hugsað um tað fedralandið, sum teir vóru farnir frá, tá høvdu teir havt tíð til at venda við aftur hagar. v 16 Men nú tráa teir eftir einum betri, tað er einum himmalskum; tí skammast Guð ikki við teir, at kallast Guð teirra; tí at hann hevur bygt stað til teirra. v 17 Við trúgv ofraði Ábraham Ísak, tá ið hann varð royndur, ja, sín einborna ofraði tann, sum fingið hevði fyrijáttanirnar, v 18 hann, sum sagt hevði verið við: «Í Ísaki skal avkom verða kallað eftir tær;» v 19 tí at hann hugsaði um, at Guð var mentur eisini at vekja upp frá deyðum, og hann fekk hann líkasum aftur haðan at kalla. v 20 Við trúgv vælsignaði Ísakur Jákup og Esav viðvíkjandi tí, sum koma skuldi. v 21 Við trúgv vælsignaði Jákup, tá ið hann var komin til deyða, báðar synir Jósefs, og legði seg fram á stavknapp sín og bað. v 22 Við trúgv talaði Jósef á deyðastrá um burturferð Ísraelsbarna og gav boð um bein síni. v 23 Við trúgv varð Móses, tá ið hann var føddur, krógvaður í tríggjar mánaðir av foreldrum sínum, av tí at tey sóu, at tað var so vænt eitt barn, og tey ræddust ikki boð kongsins. v 24 Við trúgv vrakaði Móses, tá ið hann var tilkomin, tað at vera kallaður dóttursonur Fáraos, v 25 og valdi heldur at tola ilt saman við fólki Guðs, enn at hava eina stutta syndanjóting, v 26 við tað at hann helt vanvirðing Krists fyri størri ríkidømi enn gripir Egyptalands; tí at hann hugdi fram móti lønini. v 27 Við trúgv fór hann úr Egyptalandi og óttaðist ikki kongsins vreiði; tí at hann helt á, eins og sá hann hin ósjónliga. v 28 Við trúgv helt hann páskir og rýddi blóðið, fyri at tann, sum oyddi hinar frumgitnu, ikki skuldi nema teir. v 29 Við trúgv gingu teir gjøgnum Reyðahavið sum um turt land; men tá ið Egyptar royndu tað sama, druknaðu teir. v 30 Við trúgv rapaðu Jeriko-múrar, tá ið teir høvdu verið umgingnir í sjey dagar. v 31 Við trúgv slapp skøkjan Ráhab undan at umkomast saman við hinum ólýdnu, tí at hon hevði tikið ímót njósnarunum við friði. v 32 Og hví skal eg tala longur? Tíðin mundi ikki rokkið til, um eg skuldi sagt frá Gideon, Bárak, Samson, Jefta og Dávid og Sámuel og profetunum, v 33 sum við trúgv vunnu sigur á kongaríkjum, útintu rættvísi, fingu fyrijáttanir, byrgdu munnin á leyvum, v 34 sløktu eldsmegi, komust undan svørðseggjum, vórðu sterkir aftan á veikleika, gjørdust veldigir í stríði, fingu fíggindaherar at víkja. v 35 Konur fingu sínar deyðu aftur, við tað at teir risu upp. Aðrir vórðu lagdir á pínubonk, og tóku ikki móti útloysingini, fyri at teimum kundi lutast ein betri uppreisn. v 36 Aðrir fingu at royna háðir og húðfleingjur, ja, hartil bæði fjøtur og fongsul; v 37 teir vórðu steinaðir, teir vórðu sagaðir sundur, teir vórður freistaðir, teir vórðu dripnir við svørði, teir flakkaðu um í seyðaskinnum og geitaskinnum, neyðstaddir, attrongdir, illa viðfarnir,–v 38 heimurin var teimum ikki verdur–teir reikaðu um oyðimerkur og fjøll, og hildu til í hellum og jarðholum. v 39 Og tó at allir hesir fingu góðan vitnisburð fyri trúgv sína, ognaðust teir kortini ikki fyrijáttanina; v 40 av tí at Guð frammanundan hevði tilætlað okkum nakað betri, fyri at teir ikki skuldu verða fullkomnir uttan okkum.