v 1 Í fyrstuni var orðið, og orðið var hjá Guði, og orðið var Guð. v 2 Hetta var í fyrstuni hjá Guði. v 3 Allir lutir eru vorðnir til við tí, og uttan tað varð einki til av tí, sum til er vorðið. v 4 Í tí var lív, og lívið var ljós menniskjunnar. v 5 Og ljósið skínur í myrkrinum, og myrkrið tók ikki við tí. Skapanarorðið var í heiminum og gjørdist menniskja v 6 Maður kom, sendur frá Guði, hann æt Jóhannes. v 7 Hesin kom til vitnisburðar, til tess at hann skuldi vitna um ljósið, fyri at allir skuldu trúgva við honum. v 8 Hann var ikki ljósið, men hann skuldi vitna um ljósið. v 9 Hitt sanna ljósið, sum upplýsir hvørja menniskju, var við at koma í heimin. v 10 Hann var í heiminum, og heimurin er vorðin til við honum, og heimurin kendi hann ikki. v 11 Hann kom til sítt egna, og hansara egnu tóku ikki ímóti honum. v 12 Men so mongum, sum tóku ímóti honum, teimum gav hann mátt til at verða Guðs børn, teimum, sum trúgva á navn hansara, v 13 sum ikki eru gitnir av blóði, ei heldur av holds vilja, ei heldur av mans vilja, men av Guði. v 14 Og orðið varð hold og tók búgv okkara millum, og vit skoðaðu dýrd hansara, dýrd, sum einborin sonur hevur frá faðir sínum, fulla av náði og sannleika. v 15 Jóhannes vitnar um hann og rópar og sigur: «Hetta var hann, sum eg segði um: Tann, sum kemur aftan á meg, er komin undan mær; tí at hann var fyrr enn eg.» v 16 Tí at av fylling hansara hava vit allir fingið, og tað náði oman á náði; v 17 tí at lógin varð givin við Mósesi, náðin og sannleikin komu við Jesusi Kristi. v 18 Eingin hevur á nøkrum sinni sæð Guð; hin einborni sonurin, sum er í fangi faðirsins, hann hevur kunngjørt hann. v 19 Og hetta er vitnisburður Jóhannesar, tá ið Jødarnir sendu prestar og Levitar frá Jerúsalem til tess at spyrja hann: «Hvør ert tú?» v 20 Og hann ásannaði og noktaði ikki, og hann ásannaði: «Eg eri ikki Kristus.» v 21 Og teir spurdu hann: «Hvat tá? Ert tú Elia?» Hann sigur: «Ikki eri eg tað.» «Ert tú profeturin?» Og hann svaraði: «Nei.» v 22 Teir søgdu tá við hann: «Hvør ert tú? fyri at vit kunnu geva teimum svar, sum hava sent okkum. Hvat sigur tú um teg sjálvan?» v 23 Hann segði: «Eg eri rødd á einum, sum rópar í oyðimørkini: Gerið beinan veg Harrans, eins og Jesaja profetur hevur sagt.» v 24 Men teir, sum sendir vóru, vóru úr flokki Farisearanna. v 25 Og teir spurdu hann og søgdu við hann: «Hví doypir tú tá, um tú ikki ert Kristus, ei heldur Elia, ei heldur profeturin?» v 26 Jóhannes svaraði teimum og segði: «Eg doypi við vatni; mitt ímillum tykkara stendur hann, sum tit ikki kenna, v 27 hann sum kemur aftan á meg, sum eg ikki eri verdur at loysa tveingirnar hjá.» v 28 Hetta hendi í Betániu, hinumegin Jórdan, har sum Jóhannes doypti. v 29 Dagin eftir sær hann Jesus koma til sín og sigur: «Sí, Guðs lambið, sum ber synd heimsins! v 30 Hann er tann, sum eg segði um: Aftan á meg kemur maður, sum hevur verið undan mær; tí at hann var fyrr enn eg. v 31 Og eg kendi hann ikki; men fyri at hann skuldi verða opinberaður fyri Ísrael, tí eri eg komin og doypi við vatni.» v 32 Og Jóhannes vitnaði og segði: «Eg sá andan stíga niður av himni í dúgvu líki, og hann varð verandi yvir honum. v 33 Og eg kendi hann ikki; men tann, sum sendi meg at doypa við vatni, hann segði við meg: «Hann, sum tú sært andan stíga niður yvir og verða verandi yvir, hann er tann, sum doypir við heilagum anda.» v 34 Og eg havi sæð tað og havi vitnað, at hesin er sonur Guðs.» Jesus fær sær lærusveinar v 35 Dagin eftir stóð Jóhannes har aftur og tveir av lærusveinum hansara. v 36 Og í tí hann hugdi at Jesusi, sum kom gangandi, sigur hann: «Sí, Guðslambið!» v 37 Og teir tveir lærusveinarnir hoyrdu hann siga hetta, og teir fóru aftan á Jesus. v 38 Men Jesus vendi sær á, og tá ið hann sá teir koma aftan á seg, sigur hann við teir: v 39 «Hvørjum leita tit eftir?» Men teir søgdu við hann: «Rabbi (sum útlagt merkir: meistari), hvar býrt tú?» v 40 Hann sigur við teir: «Komið og síggið!» Teir komu og sóu, hvar hann búði, og teir vórðu verandi hjá honum tann dagin; tað var um tíggjunda tíma. v 41 Andrias, bróðir Símun Pæturs, var annar av teimum báðum, sum høvdu hoyrt hetta av Jóhannesi og høvdu fylgt honum. v 42 Hann finnur fyrst bróður sín, Símun, og sigur við hann: «Vit hava funnið Messias» (sum er tað sama sum Kristus; tað er: salvaður). v 43 Og hann førdi hann til Jesus. Men Jesus hugdi upp á hann og segði: «Tú ert Símun, sonur Jónasar, tú skalt verða kallaður Kefas (sum er útlagt: Petros; tað er: klettur.) v 44 Dagin eftir ætlaði hann at fara avstað til Galileu, og hann finnur Filippus; og Jesus sigur við hann: «Fylg mær!» v 45 Men Filippus var úr Betsajdu, bygd teirra Andriasar og Pæturs. v 46 Filippus finnur Natanael og sigur við hann: «Vit hava funnið tann, sum Móses í lógini og profetarnir hava skrivað um, Jesus, son Jósefs úr Nasaret.» v 47 Og Natanael segði við hann: «Kann nakað gott vera úr Nasaret?» Filippus sigur við hann: «Kom og síggj!» v 48 Jesus sá Natanael koma til sín, og hann sigur um hann: «Sí, har er av sonnum Ísraelitur, sum ikki svik eru í!» v 49 Natanael sigur við hann: «Hvaðan kennir tú meg?» Jesus svaraði og segði við hann: «Áðrenn Filippus rópaði teg, sá eg teg, har sum tú vart undir fikutræinum.» v 50 Natanael svaraði honum: «Rabbi, tú ert sonur Guðs, tú ert kongur Ísraels!» v 51 Jesus svaraði og segði við hann: «Trýrt tú, tí at eg segði tær, at eg sá teg undir fikutræinum? Tú skalt síggja tað, sum størri er enn hetta.» v 52 Og hann segði við hann: «Sanniliga, sanniliga sigi eg tykkum: Tit skulu síggja himmalin opnan, og einglar Guðs stíga upp og stíga niður yvir menniskjusonin.»