Tað, sum venjingin ikki fevndi um, og sum ikki undir nøkrum umstøðum má tigast burtur, tá ein bjargingarvenjing fer fram, er, hvat hendir við teimum, sum síggja eina vanlukku, og hvat við teimum, sum sita í óvissuni heima og vita at ein vanlukka er hend, men ikki vita, um nakar teirra var við ella ikki var við.