Halleluja! Harranum lovið, tí góður hann er, og miskunn hans varir um ævir! Hvør kann siga frá stórverkum Harrans, boða um allan hans heiður? Sælir eru teir, ið varða um rættin, ið rættvísi inna á hvørji tíð! Hav meg, Harri, í huga, við tíni náði móti fólki tínum, vitja meg við frelsu tíni! So at eg skoði lukku teirra útvaldu tína, gleðist við fólks tíns gleði og við ogn tíni fegnist! Vit hava syndað við fedrum várum, vit illa hava gjørt og misbrot int. Fedrar várir í Egyptalandi undrum tínum góvu ei gætur, virdu einki tína stóru náði, vóru stríðir hinum hægsta við Reyðahavið. Tó hann bjargaði teimum fyri navns síns sakir, fyri veldi sítt kunnigt at gera. Hann Reyðahavinum hótti, so at tað legðist turt, hann teir førdi gjøgnum dýpið, sum var tað á heiðum. Hann teimum bjargaði úr hatara hondum, teimum hjálpti úr fígginda valdi. Fíggindar teirra havið fjaldi, ikki ein einasti teirra bjargaður varð. Tá høvdu á orð hans teir trúgv og sungu um heiður hans. Men brátt teir hans gerningar gloymdu og litu ei á hansara ráð. Girnd gekk á teir í oyðimørk, teir freistaðu Guð á heiðum. Hann teimum gav tað, teir kravdu, men sendi teimum megurð í kroppin. Í tjaldbúðunum teir øvundaðu Móses og Áron, hin heilaga Harrans. Tá opnaðist jørðin og gloypti Dátani og lokaðist aftur yvir Ábirams flokki. Eldurin brendi alt teirra lið, login teir gudleysu oyddi. So gjørdu teir sær undir Hóreb ein kálv, og fyri einum stoyptum bílæti teir nigu. Sín stoltleika skiftu teir um fyri bílæti av oksa, ið etur gras. Guð teir gloymdu, frelsara sín, sum stórverk gjørdi í Egyptalandi, undurgerningar í landi Kams og tekin við Reyðahavið. Og hann hugsaði um at oyða teir út, um ikki Móses, hin útvaldi hans, fyri ásjón hans gekk ímillum fyri at venda hans vreiði frá at oyða. Landið, hitt dýrmæta, vrakaðu teir og trúðu ei orðum hans. Í tjaldbúðum sínum knarraðu teir og lýddu ei Harrans rødd. Tá rætti hann upp sína hond og svór at lata teir í oyðimørk falla, at sundra teirra avkom heidninganna millum og spjaða teir runt um í londum. So fóru teir í felag við Báal-Peor og ótu av ofrunum fyri teimum deyðu. Teir voldu honum harm við atferð síni, og ein plága kom millum teirra. Men Pinehas steig fram og helt dóm, og tá helt plágan uppat. Tað varð honum roknað til rættferð ætt eftir ætt, allar ævir. So vaktu teir vreiði við Meribavatnið, og fyri teirra skuld gekst tað Mósesi illa; tí teir vóru stríðir móti anda hans, og óvarliga talaði hans muður. Fólkini týndu teir ikki, sum Harrin við teir hevði sagt; men blandaðust við heidningarnar saman og tóku eftir gerningum teirra. Teir dýrkaðu bílæti síni, og hetta varð teimum ein snerra. Synir sínar og døtur teir drópu til skurðgudarnar. Sakleyst blóð teir rendu, blóð av sínum sonum og døtrum, ið teir ofraðu skurðgudum Kánáans, og landið varð dálkað í blóði. Teir óreinir vórðu av gerningum sínum og gjørdu hor við atferð síni. Tí birtist Harrans vreiði móti fólki hans, og vaml hann fekk fyri eigindómi sínum. Í heidna manna hendur hann gav teir upp, í vald sítt teirra fíggindar teir fingu. Teirra hatarar illa teir píndu, undir hond teirra teir kúgaðir vórðu. Mangar ferðir hann bjargaði teimum, tó teir vóru stríðir móti ráðum hans og smokkaðu niður í syndir sínar. Hann leit til teirra í teirra neyð og lýddi á neyðarróp teirra. Hann mintist til sáttmála sín og eymkaðist av síni miklu miskunn. Hann læt teir várkunn finna hjá øllum, ið gjørdu teir fangar. Bjarga okkum, Harri, vár Guð! Frá heidningunum savna okkum saman, at vit kunnu lova tínum heilaga navni og av tíni dýrd okkum rósa! Lovaður veri Harrin, Ísraels Guð, um aldur og allar ævir! Og fólkið alt sigi: Amen! Halleluja!