Eg hugsaði um mína egnu familju, mínar fýra beiggjar, foreldrini, damuna. Hetta er avbjóðingin, lýðing og óndskapur seta gudstrúgv: Hvussu kann ein elskandi, almáttugur Gud vera til, tá ið óndskapur og órættvísi eyðkennir heimin so ræðuliga? Sum dømi brúkti eg djúpt órógvandi dømið um kynsliga misnýtslu av børnum. Tá ið eg standi yvirfyri slíkum bókstaviliga himmalrópandi órættvísi, slíkum óndskapi, má eg trúgva á Gud og at ultimativt rættvísi finnist. Tað er hendan leiklut, sum mín trúgv spælir fyri meg. Jesus býr í hjartanum, ikki høvdinum, kann man siga. (more…) Arni Zachariassen skrivaði eina bloggu á roddin. fo tann 24 februar, har hann segði seg trúgva á Gud“ tí heimurin er eitt ónt og órættvíst stað”. Bloggan er sera sympatisk og man sær veruliga tí samvittigheitsfullu og hugsandi–trúgvandi síðina av Arna. Tað er mær tó ikki hugaligt at síggja sovorna órationella trúgv klemma seg inn í sinnið hjá annars vælgjógnumhugsaðum, vællisnum og vælformuleraðum fólki sum Arni er. Trúgvin kroystir seg ikki bara inn í ein óbrúktan krók av sinninum, men meira enn so. Trúgvin megnar at gera seg ómissuliga, sum ein berandi træklossi í einum persónligum–eksistensiellum“ klodsmajor spæli” har hon, um ein royndi at taka hana burtur ella bara førka hana eitt sindur, hevði tikið alt tornið niður við sær. Har standa Miðflokkurin og Dialogos saman hinumgin markið, meðan vit gudloysingar standa, helst rættiliga einsamallir, okkara megin. Eg trúgvi ikki tú finnur ein einasta, ið kallar seg kristnan av nøkrum slag standa okkara megin, tí at trúgva (more…)