1: Deyði Rom. 7: 1-3 FKJ: VITA tit ikki, brøður, (tí eg tali til teirra sum kenna lógina,) hvussu ið lógin hevur harradømi yvir einum manni so leingi sum hann livir? 2 Tí konan sum hevur ein ektamann er bundin við lógini til ektamans síns so leingi sum hann livir; men um ektamaðurin veri deyður, hon er loyst frá lóg ektamans síns. 3 So at um, meðan ektamaður hennara livir, hon verði gift við einum øðrum manni, skal hon verða kallað ein horinna: men um ektamaður er frí frá teirri lóg; so at hon er eingin horinna, tó hon verði gift við einum øðrum manni. 2: Siðloysi Og eg sigi tykkum, Hvørsumhelst ið skal koyra burtur konu sína, undantikið um tað veri fyri siðloysi, og skal giftast við eini aðrari, fremur hordóm: og hvøriðso giftist við henni sum er koyrd burtur, fremur hordóm. 3: Yvirgeving/rýming 14 Tí hin vantrúgvandi ektamaðurin er halgaður av ektakonuni, og hin vantrúgvandi ektakonan er halgað av ektamanninum: annars vóru børn tykkara órein; men nú eru tey heilag. 15 Men um hin vantrúgvandi fari avstað, lat hann fara avstað. Ein bróðir ella ein systir er ikki undir trældómi í slíkum førum: men Guð hevur kallað okkum til friðar. 16 Tí hvat veitst tú, O ektakona, hvørt tú skalt frelsa ektamann tín? ella hvussu veitst tú, O maður, hvørt tú skalt frelsa ektakonu tína?……… 27 Ert tú bundin at ektakonu? søk ikki at verða loystur. Ert tú loystur frá ektakonu? søk ikki ektakonu. 28 Men og um tú gifti teg, tú hevurt ikki syndað; og um ein jomfrú gifti seg, hon hevur ikki syndað. Hóast hetta, slík skulu hava trongslu í kjøtinum: men eg spari tykkum. “ Loystur” tengir vers 27-28 við vers 14-16, og rættvísger uppafturgiftu av honum, ella henni, sum varð rýmdur frá. 1: Vart tað tú, sum skildist frá tínum maka? 2: Vart tú ótrúgvur í síðsta hjúnabandinum? 3: Hevur makin úr síðsta hjúnabandinum fingið sær annan maka? 1) Um svarið er NEI til nr. 1, NEI til nr. 2, og JA til nr. 3, so kann viðkomandi giftast uppaftur uttan trupulleika. 2) Um svarið er JA (ella nei) til nr. 1, JA (ella nei) til nr. 2, og NEI til nr. 3, so hevur viðkomandi bara EITT at gera, og tað er at fara aftur til makan, sum hann, ella hon, sveik, og hevur yvirgivið;–ella bara liva stakur restina av lívinum, ella tá inntil tann, sum TÚ sveikst, hevur fingið sær annan maka. 3) Um svarið til dømis er JA til nr. 1, JA til nr. 2, og NEI til nr. 3, men tann, sum TÚ sveikst, vil fyrigeva tær, og koma saman aftur við TÆR, so kunnu tit sjálvandi koma saman aftur, óansæð hvat hendi. (Endurvígsla er líkagyldig. Tit ERU ENN eitt, um fyrigeving kann finna sær stað). Leiðararnir í dagsins meinigheitum eru tíverri nakrir mannaboðs-haldandi Pharisearar og andalig pinkubørn! GUÐS ORÐ ER EINASTI ANDALIGI MYNDUGLEIKIN HJÁ EINUM OG HVØRJUM FRELSTUM,–tí HAR stendur GUÐ ENN SUM ALTÍÐ!!!! So,–ert tú ein kærur, rættvísur bróðir, sum ert umboðaður í dømi nr. 1, so skalt tú vita, at tú GOTT kanst gifta teg uppaftur Í DAG, um tær so lystir. Gev bara hasum mannaboðs-haldandi Pharisearanum eitt gott, fast, andaligt nossaspark. Hann talar IKKI fyri Guð. Hann hevur EINKIÐ andaligt vit; hann kennir hvørki skriftirnar, ella Guðs mátt!! . Og svarandi segði Jesus við teir, Fara tit ikki tessvegna skeivir, av tí at tit kenna ikki skriftirnar, eiheldur Guðs mátt? (Markus 12: 24 FKJ) (Sitatini eru úr fyrstu útgávu av FKJ N. T.)