Eg veit heilt einfalt ikki, um vit hava ein“ frían vilja,” tí eg veit ikki hvat orðið merkir. Her eru onkur vítt ymisk hugtøk, vit kunnu meina við: At hava fleiri valmøguleikar At kunna handla uttan tvang frá nøkrum øðrum At kunna broyta framtíðina At ein kundi havt valt okkurt annað enn ein gjørdi At liva uttan atlit til hvat onnur halda Eg gangi út frá, at vit við orðinum’ Guð’ meina eina tilvitaða veru, ið er ánari av klassisku aleginleikunum, t. e. alvitan, alvald, alnánd og alvælvild. Einhvør tilvitað vera, ið kann sigast at hava skapt heimin, hevði tó verið nóg mikið í hesum høpinum. Í Føroyum havi eg lagt til merkis, at fólk ofta eru ógvuliga epistemologiskt orienterað tá tey forsvara teirra trúgv. Epistemologi er ein filosofisk grein, ið setur spurningarnar: Í sambandi við at Dialogos varð stovnað, tók seg stutt eftir upp eitt kjak um vísindi sum heild og menningarlæruna serstakliga og nógvir anti-vísindalig trúgvandi luftaðu meiningar í miðlunum. At brúka Bíbliuna til at vátta sannleikan í Bíbliuni er sum ein roynd at lyfta seg sjálvan við at royta seg nóg harðliga. Vit eru onga løtu í iva um, at uttan mun til, hvat fólk trúgva, so eru tey erlig í síni trúgv. Um átrúnaður Askildsens er sannur, má hesin sannleikin eisini kunna síggjast aftur í veruleikanum. Íðan, so er hann óndsinnaður. Íðan, hví so rópa Hann Guð?