„Duravaktararnir: Sallum. Akkub. So satt, sum tað er sagt. Skriftirnar er fullar av frásagnum um fólk, sum byrjaðu væl, men endaðu ikki væl. Fólk, sum hildu á eina stund, men so–sum í líknilsinum um sáðið og sáðmannin (Matt. Líka enn, minnir á áhaldandi lýdni. Hugsaði, at vit kundu hugt at, hvat tað innibar, at teir vóru duravaktarar, at teir stóðu við Kongaportur, fyri eystan, og at teir líka enn standa har. Duravaktarar Templið hevði duravaktarar, tað var ikki opið fyri almenninginum. Tað neiliga er, at vegurin til Gud var enn ikki opin, hetta var jú áðrenn Golgata. Tað jaliga er, at hetta vóru menn, sum vardu templið ímóti tí, sum kundi dálka tað og tí gera tað ónýtiligt. Frá hasum sjónarhorninum tørvar okkum eisini duravaktarar í dag. Áhugavert er, at hetta er skrivað í Fyrru Krønikubók, sum jú varð skrivað, eftir at fólkið var komið aftur úr útlegdini, og tey ikki longur høvdu nakran kong. Og kortini høvdu tey enn duravaktarar við Kongaportur. Tú skalt sjálvandi vera varin at lesa ov nógv inn í tað, men tú fært varhugan av, at tey væntaðu hin komandi Kongin. Men portrið skal ikki steingjast fyrrenn um kvøldið. 46.1-2 Tað verður hildið, at Jesus kom inni gjøgnum hatta portrið, tá ið hann pálmasunnudag kom inn í staðin, og fjøldin rópti (Mark. 11.9-10): „… Hosianna á hæddini!“ Vit vita sjálvandi ikki allar umstøðurnar, men áhugavert er tað. Muslimarnir múraðu upp í portrið ár 810. Hetta vóru menn, sum ikki troyttaðust. Menn, sum hildu vakt, tá ið umstøðurnar vóru góðar, og tá ið tær vóru ringar, tá ið alt sá ljóst út, og tá ið tað sá vónleyst út. Menn, sum Fyrra Krønikubók sigur: „og líka enn standa teir við Kongaportur, fyri eystan.“ Og næsta versið sigur: „Tú veitst hetta, at øll tey í Asia hava vent sær frá mær…“ Lat ikki tað órógva teg, at tú ert komin at standa einsamallur–verð verandi við Kongaportið, fyri eystan. Ver um tað heilaga.