Tí hava tær mest útsettu barnafamiljurnar fingið fíggjarligan styrk. Tí hava tey við lægstu fyritíðarpensjón fingið ein lætta. Men vit eru ikki komin á mál enn. Størsta hóttanin móti komandi ættarliði er skeiva aldurssamansetingin. Og hesa avbjóðing mugu vit loysa. Tað er okkara skylda, at børnini arva eitt samfelag við minst somu vælferð og somu møguleikum, sum vit sjálvi fingu frá foreldrunum. Tí hava vit sett fleiri útbúgvingar á stovn og hækkað lestrarstuðulin. Tí hava vit hækkað barnafrádráttin og longt barnsburðarfarloyvið. Tí seta vit pening til síðis til komandi ættarlið í nýggja búskapargrunnin. Og tí verða fleiri nýskipanir settar í verk fyri at framtíðartryggja okkara vælferðarsamfelag. * * * * Men vit liva í eini tíð, har einstaklingurin ofta er størri enn felagsskapurin. Vit skulu støðugt stremba eftir onkrum betri enn tí, sum vit hava. Vit skulu áhaldandi menna okkum, seta nýggj mál og finna nýggjar avbjóðingar. Og vit læra at halda, at einasta forðingin fyri míni egnu succés er eg sjálv ella sjálvur. Og miseydnast okkurt–ja, so er tað okkara egna skyld. Vit hava mist evnini at vera nøgd. Nøgd við tað, sum vit hava, og nøgd við tað, sum vit eru. Talið av børnum og ungum við sálarligum trupulleikum er methøgt. Mong hokna undir tíðarinnar krøvum. Mong kenna seg miseydnað, tá lívið ikki er fullkomið. Men lívið er ongantíð fullkomið. Og úrslitið kann gerast, at fleiri gerast tunglynd og ráðaleys. Ikki tí, at nakað bagir teimum, men tí at tíðarandin sigur teimum, at okkurt er galið. Vit mugu ongantíð gloyma, at lívið eisini er mótburður, vónbrot og sorg. Tráanin eftir tí fullkomna lívinum kann skjótt gerast okkara óeydna. Vit gloyma, hvat í roynd og veru hevur týdning. Hvør meiningin er. Kanska er neyðugt at gera upp við eina“ eg-mentan”, har tað hevur størri týdning, at onnur eru hugtikin av mínum lívi, enn at eg sjálv ella sjálvur havi tað gott. * * * * Fyri 30 árum síðan kom ein sterk” vit-mentan” undan í Gøtu, tá 16 menn keyptu eitt nýtt skip. Her byrjaði søgan um reiðaríið Varðan og skipið Trónd í Gøtu. Skjótt gjørdist greitt, at tað gekk ikki eftir vild. Teir kláraðu ikki at svara hvørjum sítt. Manningin fór niður í løn. Setti enn meira í veð. Og mistu teir skipið, so mistu tey alt. Men tey høvdu neyðuga áræði. Øll tóku ábyrgd. Øll trúðu upp á tað, og øll hjálptust at. Í dag er Varðin ein av landsins størstu fyritøkum, sum skapar inntøkur og arbeiðspláss kring landið. Hetta er ein søga um hugburð. Sami hugburður sæst aftur hjá fleiri føroyskum fyritøkum. Eitt og hvørt samfelag hevur brúk fyri sterkum einstaklingum. Fólki, sum skara framúr. Fólki, sum ganga óroyndar leiðir. Men uttan felagsskapin dettur samfelagið sundur. Og tað er eingin andsøgn millum at hava sterkar einstaklingar og at hava ein sterkan felagsskap. Tvørturímóti–so treyta hesi bæði hvørt annað. Men, av honum, ið nógv er givið, av honum skal nógv verða kravt. Í teirri løtu, at tey sterku venda felagsskapinum bakið, er hann í vanda. Tí er neyðugt, at fyritøkur, ið skapa ovurhondsstóran vinning úr okkara tilfeingi, rinda fyri sín framíhjárætt. Tí er neyðugt, at føroyski fíggjarheimurin heldur aftur og vísir samfelagssinni. Og tað er sanniliga eisini neyðugt, at vit politikarar vísa varsemi, og at sjálvdrátturin í føroyskum politikki minkar. At einstaki politikarin gevst við at seta seg sjálvan fram um felagsskapin. At seráhugamál ikki vinna á loysnum, sum koma okkum øllum til góðar. Sjálvdrátturin sáar mistreysti. Sjálvdrátturin hóttir felagsskapin. * * * Ein sterkur felagsskapur er nógv meira enn almennar skipanir og veitingar. Í okkara samfelag eru mong, sum gera eitt stórt sjálvboðið hjálpararbeiði. Felagsskapir, samkomur, kirkjulið, sum brúka orku til at hjálpa øðrum. Og ikki minst sjálvbodnu bjargingarfeløgini, sum í ódnarveðrinum um jólini aftur vístu teirra týdning fyri trygdina hjá okkum øllum. Stóra takk til tykkum øll, sum hjálptu til. Sjálvboðið arbeiði skal ongantíð gerast ein umbering hjá okkum politikarum, men tað er og verður ein dygd at eiga borgarar, sum vilja seta tíð og pengar av til at hjálpa øðrum. Tað almenna fer ongantíð at loysa allar trupulleikar hjá øllum borgarum. * * * * Føroyingar gera eitt stórt sjálvboðið arbeiði úti í heimi. Eisini í Sýria, har borgarakríggið gerst alt meira ræðuligt. Kemisk vápn og bumbur. Ofrini eru sum altíð vanlig fólk–menn, kvinnur og børn. Og heimurin hyggur enn einaferð at í máttloysi. Eftir seinna veraldarbardaga segði heimurin, at slíkir ræðuleikar skuldu ongantíð henda aftur. Eftir fólkadrápið í Rwanda søgdu vit“ ongantíð aftur”. Eftir etnisku útreinskanina í gamla Jugoslavia søgdu vit“ ongantíð aftur”. Og nú hendir tað aftur í Sýria. Heimurin er framvegis ikki førur fyri at steðga óndskapinum og harðskapinum, tá hann herjar í sínum myrkasta líki. Sum heimsborgarar mugu vit eisini taka størri ábyrgd. Vit hava ráð at ganga undan, og hava tí eisini skylduna at gera tað. Tí hava vit hækkað neyðhjálpina munandi. * * * Men her heima er friður og framburður. Tað gongur væl í Føroyum, og vit hava alla orsøk til at vera bjartskygd, nú vit standa á gáttini til 2017. Sterkir einstaklingar og sterki felagsskapurin geva orsøk til bjartskygni. Men vit eru samstundis eitt viðbrekið fólk. Tað vísir okkara søga. Og kreppurnar komu, tí vit vórðu ábyrgdarleys í góðum tíðum. Læra vit ikki av mistøkunum í fortíðini, er skjótt at endurtaka tey í framtíðini.