Tann maður, sum ofta hevur fingið revsing, og tó er andbráður, hann man brádliga verða sundurbrotin, og einki er hann at grøða. Tá ið rættvísir nørast, gleðist fólkið, men tá ið gudleysir koma til ræðið, stynjar fólkið. Tann, sum elskar vísdóm, gleðir faðir sín, men tann, sum fer í hóslag við skøkjur, oyðir ognir sínar. Ein kongur heldur landi sínum uppi við rætti, men tann, sum tekur mutur, leggur tað í oyði. Tann maður, sum søtorðaður er móti næsta sínum, hann leggur net fyri føtur hans. Í ilsmans misgerð er ein snerra, men rættvísur maður fegnast og gleðist. Rættvísur maður veit um viðurskifti arminganna, hin gudleysi leggur ikki í at vita um nakað. Spottarar loypa øsing í ein stað, men vísir menn stilla vreiðina. Tá ið vísur maður hevur sak við ein dára, tá leikar hann í og flennir, so har verður eingin friður. Drápsfúsir menn hata hin sakleysa, og hinum rættiligu liggja teir eftir lívinum. Øllum illsinni sínum sleppir dárin út, men hin vísi doyvir tað til endans. Tá ið høvdingi lýðir á lygnarorð, tá verða allir tænarar hans níðingar. Hin fátæki og ríkiskroppurin hittast, eyguni í báðum letur Harrin lýsa. Tann kongur, sum dømir armingar við rættvísi, hásæti hans skal standa trygt allar ævir. Koyril og agi veita speki, men ein agaleysur drongur ger móður síni skomm. Tá ið gudleysir taka til, tekur syndin til, men rættvísir skulu síggja fall teirra. Aga tú son tín, tá skal hann geva tær ró og veita sál tíni sælu. Við ongum hugsjónum villist fólkið, men sælur er tann, sum varðveitir lógina. Ein trælur verður ikki agaður við orðum, tí at hann skilir tey væl, men leggur ikki í tey. Sært tú ein mann, sum er skjótur við orðum, tá er størri vón um dáran enn um hann. Gevur maður træli sínum eftirlæti frá ungdómi, tá vil hann vanvirða hann til endans. Illførur maður veldur klandur, og bráðlyndur maður ger manga misgerð. Mansins hugmóð førir til fals, men hin eyðmjúki skal fáa æru. Tann, sum er í parti við tjóvinum, hatar sál sína, hann hoyrir bannanina, men sigur tó ikki frá. Mannaótti leiðir í snerrur, men tann, sum lítur á Harran, verður bjargaður. Mangir royna at fáa høvdingans yndi, men frá Harranum fær hvør maður sín rætt. Ein andstygd fyri rættvísum er ein órættvísur maður, og ein andstygd fyri gudleysum er tann, sum fer rættiliga at.