Tann árligi ruddingardagurin í ár var leygardagin 27. mai. Fyrraparturin av degnum var vátur og ilsligur, men seinnaparturin og kvøldið vóru framúr: sólskin og heiður himin. Væl av fólki møtti til morgunmatin, sum í ár var í skúlanum kl. 10, tí bygdarhúsið var upptikið. Hetta-at samlast í skúlanum-var nakað serligt og beindi tosið aftur á gomul skúlaminnir: kolkassan, holið á norðsíðuni, teir tónaðu rútarnar, innisettur, tabell, uttanat, keypa merkir---her sat eg-sungu uppi við orglið-minnist tú tað? Jú, mangt og hvat var havt á orði, men tað var sum við "súluni" í Mikinesi: skúlin var góður. Tað var eitt sindur trekt at tøma skúlan, tí tað var so illfýsið uttandura, men so við og við varð farið til verka. Tær árligu ruturnar blivu fylgdar: gjøgnum fjøruna, gjøgnum Ánna, í bøin, í/á Gjónna-ja, runt alla bygdina. Á teirri heimaru síðuni á Niðaru Brúgv hevur ein elkaðal verið festur, men við árunum er so nógvur rustur komin rundan um hann, at hetta hevur skemmað brúnna rættuliga nógv, tí hetta var so ásýnligt. Nakrir handfimir smiðir loystu kaðalin og løgdu hann undir brúnna, og eisini ætlaðu teir sær at mála tað heila, men regnið forðaði tí. Sjálv ruddingin gekst væl, og fólk hildu, at tað var ikki so nógv órudd, so nøkur tóku seg saman at lúka ókrút burtur fram við ymiskum betongrennum og veggjum, meðan onnur tóku sær av minnisvarðaøkinum. Tað eru mong ár síðani, at telefonpelarnir heim í gjøgnum Dalin eru burturbeindir, og samskiftissambandið lagt undir flag, men í ár fingu SEV-pelarnir somu lagnu, so hereftir verður tað truplari hjá nátúrkreftunum at bjóða nútíðini av. Í framtíðini verður tað óivað rárt at síggja pelar, men Gjómaður setti eina pelareiggju upp undir Fløttahoyggjhúsinum henda dagin. Neyvan hevur Gjómaður reist reiggjuna við pelavarðveitslu fyri eyga, men sterk er hon, so nátúrkreftirnar mugu brúka tol, skulu tær skala henni. Kanska fer onkur í framtíðini at siga: "Hesir pelarnir stóðu einaferð Heimi í Dal!" Tað gekst væl at reisa hana, tí har vóru nógvar sterkar og kønar hendur, og um fimmtíðina royndu tey fyrstu reiggjuna- og nú um hvítusunnuna var rættuligt lív í. Vert er at leggja aftrat, at Bygma Balslev, í Havn, hevur stuðlað pelareiggjuni fíggjarliga. Fyrst gekk leiðin út í Fríðrikskirkjuna á Toftum, har Patrick de Neergaard, vágsprestur, prædikaði. Eftir gudstænastuna varð farið út í tann gamla prestagarðin á Nesi, har ið Josefina Olsen, fyrrverandi skúlastjóri á Toftum, greiddi frá og vísti runt. Her hava prestagarðar verið undan hesum, ið V. U. Hammershaimb, próstur, læt byggja í 1863. Forsprákararnir hava ikki gingið í smáum skóm, má sigast. Nú verður bygningurin eisini brúktur sum savn, og eg mæli fólki til at fara at vitja henda bygningin, ið angar av søgu innan øll møgulig økir. Tann elsti skrásetti luturin í prestagarðinum er eitt chatoll, ið Maria Rønning, fødd í Noregi í 1741, hevði við sær til Føroya í 1772. Fyri ta tíð var Nes kirkjuliga sæð miðdepil fyri alla Eysturoynna, og vit vita um fleiri børn frá Gjógv, ið eru doypt í Nes kirkju. Tað hevur mangan verið havt á orði, at Gamli-Sjúrður í Hoygarðinum (Sigvard Joensen, f. 20.12. 1852) var bara tríggjar dagar gamal, tá ið hann varð doyptur í Nes kirkju. Viderø, prestur, skrivar soleiðis í bók síni "Saga Eysturoyar":---men tey høvdu lært at sjá Guð yvir øllum og at leggja seg og alt sítt í Guðs hond, tí sæst í kirkjubókini á Nesi, at barn, sum var tríggjar dagar gamalt, varð borið frá Gjógv út á Nes til skírnar. Hesin túrurin hjá gjáarfólki út á Nes tók 45 minuttir (sitandi). Í summum bygdum var eitt ávíst skrásetingararbeiði gjørt, men í øðrum bygdum mátti byrjast frá grundini av. Heðin Zachariasen, borgarstjóri, stevndi fólki til fundar á Oyrarbakka. Hetta ljóðaði alt samalt sera spennandi, og menn vóru fúsir at fara til verka-menn-jú, har vóru bara menn. Sunnudagin 28.08. 16. fóru fólk frá Gjógv til Funnings í kirkju-til gongu eftir Mannagøtuni. Prestur beyð vælkomin, greiddi frá ymsum praktiskum og helt eina stutta bøn, áðrenn farið varð til gongu. Kirkjugarðurin kom í 1918, og fyrsta líkið varð grivið í honum í 1919, so fyri ta tíð vórðu gjáarfólk grivin í Funningi. Líkið bleiv fyrst borið úr heiminum og heim á Heygarnar-til tann gamla garðin (Gamlagarð)-og sett á eitt pláss, ið nevndist Líkstaðurin. Haðani bleiv líkið so borið oman til Funnings og sett á ein stein, ið eisini eitur Líksteinur-skamt oman fyri Funnings bygd. Haðani bleiv so sungið oman í kirkjugarðin. Heilsanir í gestabókini og viðmerkingar til myndirnar fløva.