De vier Lunetten op de Houtense Vlakte (ten zuidoosten van de stad Utrecht) zijn aangelegd tussen 1822 en 1828. Omdat de Houtense Vlakte hoger ligt dan de omgeving kan het gebied niet voldoende onder water gezet worden. Op deze van nature zwakke plek in de Waterlinie werden daarom op korte afstand van elkaar vier gelijkvormige verdedigingswerken gebouwd. Het woord lunet is afkomstig van het Franse'lune'dat maan betekent. In de plattegrond van de Lunetten valt dan ook een halve maanvorm te herkennen. Een lunet is een klein fort met aan de frontzijde twee'gebroken'of geknikte zijden die naar elkaar toelopen in een punt. Deze punt,'de saillant', is op de vijand gericht. De schuine zijden tot aan de knik heten'flanken'. De zijden van de knik tot aan de punt noemen we'facen'. De beide knikken en de puntvorm zorgen voor een beter schootsveld richting de vijand. Aan de achterzijde (de keel) is het verdedigingswerk open zodat er slechts aan één kant beveiliging is tegen vijandelijk vuur. Op de hoeken van de zijde die van de vijand is afgekeerd bevinden zich zogenaamde'flankkazematten'. Alle vier de Lunetten worden omringd door een natte gracht.