v 1 Eins og kavi um summarið og regn um heystið, so hóskar ikki æra fyri dára. v 2 Eins og spurvin, ið flagsar burt, og svalan, ið fer á flog, so er grundaleys illbøn–hon rínur ikki á. v 3 Koyril til hestin og teymur til ásinið og stavur til bakið á dárum. v 4 Svara ikki dáranum eftir fávitsku hans, so at tú ikki sjálvur verður honum líkur. v 5 Svara dáranum eftir fávitsku hans, so at hann ikki skal halda seg sjálvan vera vísan. v 6 Tann høggur føturnar av sær og fær sút at drekka, sum sendir boð við einum dára. v 7 Visin hanga beinini á vanførum manni, so eru orðtøk í munni á dárum. v 8 Sum at binda stein í sleingiband, so er tað at veita einum dára æru. v 9 Eins og tornagrein í hondini á druknum manni, so eru orðtøk í munni á dárum. v 10 Eins og skotmaður, sum særir alt, so er tann, sum leigar ein dára og hvønn, sum fer framvið. v 11 Eins og hundur, sum vendir aftur til spýggju sína, so er ein dári, sum tekur upp aftur fávitsku sína. v 12 Sært tú mann, sum heldur seg sjálvan vísan, tá er størri vón um dáran enn um hann. v 13 Letingin sigur: «Tað er eitt villdjór á veginum, ein leyva úti á torgunum.» v 14 Hurðin snarar sær á leikindunum, og letingin snarar sær á legu síni. v 15 Latur maður drepur hondina í fatið, men tað er honum strævið at føra hana upp aftur til munnin. v 16 Latur maður heldur seg vísari vera enn sjey, sum geva vitug andsvør. v 17 Eins og tann, sum tekur um oyruni á hundi, sum fer rennandi framvið, so er tann, sum fýkur upp í øði um trætu, sum honum ikki kemur við. v 18 Eins og óður maður, sum skjýtur við brennandi ørvum–við banaskotum–v 19 so er tann maður, sum næsta sín svíkur og sigur: «Eg gjørdi tað bara til stuttleika.» v 20 Tá ið brennið er uppi, sloknar eldurin, tá ið eingin baktalari er, heldur klandrið uppat. v 21 Eins og kol skal til gløður og viður til eld, so skal illførur maður til at birta klandur. v 22 Baktalarans orð eru eins og góðgæti, og tey ganga væl niður í búkin. v 23 Eins og silvurskón uttan á pottabroti, so eru brennandi varrar og ilt hjarta. v 24 Við vørrum sínum letist óvinurin vinaliga, men svik ber hann í hjarta. v 25 Tá ið hann blíðmæltur talar, tá trúgv honum ikki, tí at sjey andstygdir eru í hjarta hans. v 26 Tó at hatrið seg dylur í sviki, so kemur tó tess illskapur upp á fundi. v 27 Tann, sum grevur eina grøv, fellur í hana sjálvur, og steinurin dettur aftur á tann, sum rullar hann. v 28 Lygitungan hatar tey, sum hon hevur kúgað, og falsmuðurin førir til undirgangs.