Eg eri maðurin, sum eymd havi roynt undir hans vreiðikoyrli; meg hevur hann rikið og koyrt í myrkur, har einki ljós er at hóma; hann hond síni bregður ímóti mær tann líðilanga dag, hevur skrætt av mær hold og húð og brotið bein míni. Hann laðaði garð kring meg, byrgdi meg inni við beiskleika og móði, læt meg búgva í myrkri eins og teir, ið fyri longum eru deyðir. Hann girdi meg inni við steingjandi garði, gjørdi tung míni fjøtur. Tó at eg rópi og bøni, steingir hann fyri míni bøn. Við høgdum steinum hann byrgdi mín veg, gjørdi leið mína ógongda; hann varð mær sum bjørn, ið liggur í stilli eins og ljón á loynum; hann vilti meg, skræddi meg sundur og legði meg í oyði; hann spenti sín boga, reisti meg sum skotmál fyri ørv sína; í míni nýru hann sendi synir ørvahúsa síns; øllum tjóðum til láturs eg varð, í táttum teirra alsamt spottaður; hann mettaði meg við beiskum urtum, gav mær malurt at drekka, læt meg bróta mínar tenn á steinum, nívdi meg niður í dusmið; hann rændi úr sál míni friðin, eg gævuna gloymdi og segði: «Horvin er lívsmegi mín, vón mín til Harrans.» At minnast mína eymd og fjakkan er sum malurt og eitur; alsamt sál mín hugsar um hetta og kúrir í mínum barmi. Hetta vil eg leggja mær í geyma, og tessvegna vóni eg: Náði Harrans er ikki uppi, miskunn hans ikki á enda; hon er nýggj á hvørjum morgni, mikil er trúfesti hans. Mín lutur er Harrin, sigur mín sál, tí vil eg troysta á hann. Góður er Harrin teimum, ið honum bíða, teirri sál, ið eftir honum leitar. Gott er kvirrur at bíða eftir hjálp frá Harranum. Gagnligt er manni ungur at bera ok, í einingi tigandi sita, tá ið hann leggur tað á hann, toyggja munn sín niður í dusmið, enn er kanska vón, rætta honum sín vanga, ið slær, og metta seg við skemd. Tí at ikki skúgvar Harrin ævinliga frá sær; hevur hann nívt, man hann várkunna aftur, tí at mikil er miskunn hans; tí at ikki av hjarta hann plágar og nívir mannanna børn. Tá ið allir fangar í landinum verða traðkaðir undir fótum, tá ið mansins rættur verður rongdur fyri ásjón hins hægsta, tá ið maður verður órættaður í sínum máli – skuldi tá Harrin ikki sæð tað? Hvør talaði, so at tað gekk út, uttan at Harrin hevði boðið tað? Koma ikki av munni hins hægsta bæði gæva og ógæva? Yvir hvat skal maður á foldum kvarta? Hvør og ein yvir sína synd! Latum okkum rannsaka, kanna várar vegir og snúgva okkum til Harrans, hevja várum hjørtum og hondum til Guðs á himnum! Vit hava syndað og treiskast, og tú fyrigavst okkum ikki, men huldi teg í vreiði, elti og drapst okkum eirindaleyst; tú huldi teg í skýggjum, so eingin bøn slapp ígjøgnum; sum sóp og burturkast tú setti okkum tjóðanna millum. Allir fíggindar okkara tambaðu upp gapið móti okkum. Øtan og ræðsla okkum lutaðist, oyðing og týning; sum løkir renna míni tár vegna ógævu dóttur fólks míns. Uttan íhald gráta míni eygu og helma ikki í, fyrr enn Harrin skoðar av himni og gevur tí gætur. At síggja døtur borgar mínar elvir sál míni sút. Fyri onga søk mínir fíggindar veiddu meg eins og fugl, tveittu meg livandi niður í gryvju og grýttu meg við gróti; vatn fløddi yvir høvur mítt; eg hugsaði: «Eg eri farin!» Eg kallaði, Harri, á navn títt upp úr teirri djúpu gryvju; tú hoyrdi mína rødd: «Á, tipp ikki oyrað fyri neyðarrópi mínum!» Tá ið eg rópaði, vart tú mær hjá og beyðst mær ikki at óttast. Mál mítt, Harri, tú vardi og endurloysti mítt lív; Harri, tú sært tann órætt, eg líði, veit mær mín rætt; allan teirra hevndarhug sært tú, øll teirra loyniráð, teirra háðan hoyrir tú, Harri, øll loyniráð teirra ímóti mær, tað, sum fíggindar mínir hugsa og mæla ímóti mær tann líðilanga dag. Hygg, hvussu teir í táttum sínum støðugt meg spotta. Harri, løn teimum tað aftur eftir verkum handa teirra, legg tú skýlu yvir hjarta teirra, ilt biði tú yvir teir, elt teir í vreiði, oyð teir út undir tínum himni.