Alt meðan filistararnir háðandi vanærdu tað, teir sóu. Vanliga vóru skjøldirnir salvaðir við olju. Salvaði skjøldurin minnir um Saul, Guds salvaða (1. Orðið salvaður kann eisini umsetast smurdur. Skjøldirnir vóru gjørdir av viði og máttu tí smyrjast regluliga við olju, bæði so teir kundu vera nýtiligari, og eisini so lættari var at halda teir reinar. Nú lógu teir har dálkaðir við blóði, gloymdir og til ónýttu, ongin smurdi teir longur. Ei undur í, at Dávid var sundurbrotin av sorg. Tað var eingin orsøk, at tað skuldi enda soleiðis. Saul kundi verið komin aftur til Harran. 1.19-27): „Prýði títt, Ísrael, liggur dripið á heyggjum tínum–á, at hetjurnar skuldu falla! Sigið ikki frá tí í Gat, kunngerið tað ikki á gøtunum í Askalon–so ikki Filistaradøturnar fara at frøast, døtur hinna óumskornu at rópa av gleði! Gilboafjøll! Saul og Jónatan, elskuligir og mildir í lívinum, skiltust ikki heldur í deyðanum; kvikari vóru teir enn ørnir, sterkari enn leyvur. Á døtur Ísraels! Grátið um Saul, sum klæddi tykkum fagurt í purpur, og sum setti gullstás á klæði tykkara! Tú vart mær hjartans kærur; kærleiki tín var mær undurfullur, meiri enn kvinnukærleiki. –Á, at hetjurnar skuldu falla, hervápnini ganga til grundar!“