Fyri Tórshavnar kommunu ger tónaskaldið Sunleif Rasmussen nýggja 100 ára kantatu, har kórið, ið framførir undir tinghúsinum ólavsøkudag telur 100 røddir. Tilsamans 160 fólk luttaka í nýggju kantatuni. Tónaskaldið sigur at nú Havnin fyllir 100, hevði verið hóskandi við eini kantatu, sum gongur heilt nýggjar leiðir, men samstundis tekur støði í hevd og umhvørvi kring Vaglið. Ólavsøkudag verður allur Tinghúsvøllurin ein stór tónleikaframførsla, sigur Sunleif, ið lýsir nýskrivaðu kantatuna soleiðis:-Ætlanin er at samnantvinna fortíð og nútíð í eina tónleikaframførslu, ella sjov, ið fevnir um kórsang, kingosang, kvøðing, messingblásarar, solosang, elgittar, percussion og elektrontónleik. Kór, solosangarar, elgittar, percussion og dirigentur standa á vøllinum. Kvæðabólkur dansar í Gamla Kommunuskúlagarði og kingobólkurin úr Tjørnuvík syngur millum Apotekið og Bókahandilin. Tveir trombonleikarar standa á takinum á gamla Apotekinum, tvær trompetir blása úr báðum vindeygunum á Tinghúsloftinum og tvey horn úr vindeygunum á Býráðsloftinum. Samstundis streymar elektroniskur tónleikur úr seks sourroundhátalarum runt alt økið á Vaglinum. Jónas Bloch Danielsen verður ljóðmaður. Tekstin til nýggju kantatuna skriva Sólrun Michelsen, Oddfríður M. Rasmussen og Carl Jóhan Jensen. Teksturin er prentaður niðanfyri. Sangsolistar eru Hanus G. Johansen og Joanna Johansen. Aðalroynd verður á Vaglinum mánakvøldið 27. juli 2009 kl 17: 00-19: 00. Í hesum sambandi verður eingin bilferðsla á Vaglinum. Ólavsøkukantatan 2009 varir 20 minuttir. Eftir at hon hevur verið framførd undir tinghúsinum ólavsøkudag kl 12: 00, heldur vanligi kórsangurin fram við sama kóri, sum í ár telur fleiri enn 100 røddir. Tilsamans 160 fólk luttaka í ólavsøkukantatuni 2009. Tekstur til ólavsøkukantatuna 2009 Til kantatuna hevur Carl Jóhan Jensen skrivað eitt spildurnýtt kvæði, ið lýsir støðuna frá, at Føroyar lógu kargar og óspiltar til nútíðarsamfelagið, vit liva í í dag. Sólrún Michelsen hevur skrivað ein nýggjan sálm, sum byggir á tann sálmaskaldsliga siðin, sum Thomas Kingo skrivaði. Oddfríður Marni Rasmussen hevur skrivað tríggjar nýggjar sangtekstir. Tann fyrsti, Ásjónd, er yrktur til eina mansrødd, næsti, Skýggini bera ynski, er skrivaður til kvinnurødd og hin triði teksturin, Reystur var andin, er skrivaður til kvinnu- og mansrødd. Kantatusálmur sólin rísur roðin litar fjallalíð og hjartað hitar sum í kulda ringdi seg víkið burtur syndadreymar flótið inn tit gleðisstreymar harrin sendir á mín veg fylgjast báðar sorgin gleðin eingin kennir tíman vegin hvør og ein má knossa sítt fekk eg bjálka tungan sendan harrin bar tó tyngra endan varnaðist tað hjarta mítt einki kann eg lata aftur takki bara hjartans lættur fyri ljós har myrkrið lá um tú tørv og trongd mær linnar signar tann mítt hjarta ynnar hvat kann meir eg tráa tá tíðin máar ungdómsstyrki valdið stórt og vísdómsyrki sama veg sum blóman fer men tí fyri synd tín deyði skuldargoymslu oydna legði ævinleikin fyri er Sólrún Michelsen Føroya Kvæði Öldirnar liðu um oyðin lond-alvaldið sat í ráðagerðum-løgdu grundir í klakabond-hvat ið so stendst av mannaávum-Jörðin skapast dag frá degi-alvaldið sat í ráðagerðum-hvør minsta ögn í hvørjum vegi-hvat ið so stendst av mannaávum-Kyknaðu oyggjar undan jøklum-alvaldið sat í ráðagerðum-lívið kreyp í sálleysum krøklum-hvat ið so stendst av mannaávum-Við hondum so smátt og við eldi-alvaldið sat í ráðagerðum-kom samvit loksins til skil og veldir-hvat ið so stendst av mannaávum-stríddist tjóð undir stjörnufjöld-alvaldið sat í ráðagerðum-við haka, við snøri hálvtólvta öld-hvat ið so stendst av mannaávum-Veður sær ráddu og maktin við-alvaldið sat í ráðagerðum-við fátækt og trúgv bant fólkið frið-hvat ið so stendst av mannaávum-Onnur kom tíð við skipum og troli-alvaldið sat í ráðagerðum-vælferð, sum samdist illa við tolið-hvat ið so stendst av mannaávum-Um høg eru keyp, sama er veldið-alvaldið sat í ráðagerðum-maktin røkkur frá toski til teldu-hvat ið so stendst av mannaávum-So land, tú alskjarra, randhvíta flagd-alvaldið sat í ráðagerðum-hvar er tín framtíð, hvar er tín frægd? -hvat ið so stendst av mannaávum-Carl Jóhan Jensen Ásjónd Tú rak á ramari aldu sogin úr søltum streymi ið trúliga tevið aldi sansir í blámudeymi. Tú øsp á ævigu aldu landið hevur tær vunnið æru úr kenslunnar tárum lagnu úr søgum spunnið. Tú ert vón úr vætu sprottin ein kykna í eygað negld fødd av havsins drátti í húðina niður feld. Tú ert grønka úr orðsins grund gitin úr vitsins døkka ein glotti í hvørjari stund-saman vit okkum førka. Oddfríður Marni Rasmussen Skýggini bera ynski duld millum blómutár upp úr djúpum lysti rás rist í gleðissár. Beinagrind litar mánan gráa mannaeyga og nátt fer at lána lív títt inn í deyðan. Minni renna út á sjógv ald úr hjartastyrki leita upp legurógv har skýggj bera ynski. Oddfríður Marni Rasmussen Reystur var andin sum logan birti. Kveiktur varð sangur sum mælið styrkti. Reystur var andin sum bergið herdi. Hvassur var pennur sum málið telgdi. Reystur var andin sum streymin beindi. Læstur varð ringur sum brýndi landið. Reystur er andin sum byggir tjóð. Hugur sum førkar og skapar samljóð.