Støðan í hýsu- og toskastovnunum er hættislig, stovnarnir seinastu árini hava verið søguliga lítlir, og tað hevur álvarsligar avleiðingar við sær fyri bæði vinnu og samfelag. Sigast kann, at stovnarnir eru í eini undantaksstøðu, og neyðugt er við ógvusligum tiltøkum, so at teir kunnu koma fyri seg aftur. Hinvegin er upsastovnurin hampuliga væl fyri, hóast smávegis tillagingar í veiðutrýstinum eiga at verða gjørdar Tilmælið og skjøl kunnu heintast niðanfyri.