Men javnstøðan hevur viljað tað so, at kvinnan eisini hevur ábyrgd av fýrahjólaða akfarinum, sum hon jú brúkar, eins væl og maðurin. Hví kann man ikki bara sleppa at koyra í frið, uttan at hugsa um sýn, bensin og dekkskift? Ná, men soleiðis er tað. Eg ivist altíð hvønn veg eg skal koyra ígjøgnum hasa villiniborgina, sum eg upplivi hasar síðuvegirnar, áðrenn man kemur uppá pláss. Kø. Tað var ikki verri, tí so geri eg bara sum hini. Løgið, sum man kan fáa hugleiðingar til eina undirlívskanning, tá man fer til kanningar við bilinum, hugsi eg og koyri. “ Ja, kom nærri, nærri, ikki sooo nær, steðga!” Hví havi eg nervar? Vissi tú líka setir á støðuljósini fyrst?” Eg veit slett ikki, hvussu man setir á støðuljós, hvat eru støðuljós? Eg snari lítla dibbiduddinum, sum man dreyar fyri at tendra og sløkkja ljósini við, tit vita, hin dibbiduddirin, sum er har uppi við róðrið vinstrumegin, vissi eg snari hann aftur og fram, so má tað for hundin raka á tað rætta. Vissi tú setir í bakgear, ja. Vissi tú líka...”–Orsaka, men er tað ikki lættari vissi tú bara setir teg her handan róðrið? Sigi eg og blunki mítt besta“ kvinde i nød” blunk. Endiliga tekur hann yvir og bjóðar mær at seta meg í bíðirúmið. So fellur dómurin. “ Har sær alt mest sum gott út, og hann sleppur ígjøgnum. Skal eg koyra til onkran at verða stemplað. (Halt kipp ikki, hann hevur“ jul og glade dage”, hasin bilmaðurin, eg síggi á honum at eg havi spurt um okkurt býtt, hann bara flennir, hatta er ikki bara blíðskapur). “ Tú sær tað her í rútinum”, svarar hann og peikar á høgru síðu á forrútinum, har okkurt er klistrað á. “ Vit síggjast vónandi næsta ár” sigur hann og smílist. Sum haldari fært tú atgongd til alt tilfar í blaðnum á netinum, umframt tíðindi. Trýst á "Tekna hald" og skráset teg