Her er mín vitnisburður. Ein frágreiðing um hvussu eg kom til frelsu–frá kristindómi. Hetta eru tær hugleiðingarnar eg havi gjørt mær um hvussu alt hetta hevur formað meg til tann eg eri í dag. Eg varð føddur trý ár áðrenn mamma og pápi vóru gift. Mamma baptist, pápi kirkjufólk. Eg vann, haldi eg. Tá eg var umleið fimm ára gamal, hevði pápi bygt eitt hús longri úti á Saltangará. Vit fluttu hartil. Hetta serliga tá eg var úti í náttúruni, har eg hevði tað best, og ongin kundi órógva mínar tankar. So, man kann siga at eg longu var blivin smáfilosofiskur sum piltur. Eg spurdi nógvar spurningar, sum børn flest gera. Tað er ikki ringt at rokna út, at hetta var bert fyri at verja meg frá at koma til skaða, og ikki fara har sum eg ikki burdi farið. Allarhelst onkuntíð eisini tí at mamma nokk ikki hevur vitað tað veruliga svarið. Man kann gita seg til, at hetta er mátin hennara ættarlið er uppdrigið sum konservativir baptistar í Klaksvík–at merkja tað ókenda sum (more…)