Stundum leikaði hart á. Gávurnar og evnini at laga seg eftir náttúruni var einasta álitið? saman við Várharra. Stundum stóð loft og løgur í einum og týndi fæ. Seyðurin kendi á sær, áðrenn veðrið skifti. Maðurin visti, at seyðurin visti. Tí var eitt serligt samskifti teirra millum. Og ikki minni virðing, tí her var klókskapur, sum ikki var einum og hvørjum íborin. So mikið visti maðurin. Seyðin hevði hann býtt í fylgi, og treytirnar hjá hvørjum fylgi og natúrin í teimum vóru ymisk. Ervaseyðurin treivst ikki í neðra. Treiskaðist í hæddunum heldur enn at sleppa sær oman á slætt, og tó at hann ikki sá sjógv, visti hann, nær tarin lá uppifjaraður. Sambandið millum seyðamenn og seyð hevur altíð verið serligt.