Hjartað bankar so skjótt, at eg hoyri tað buldra. Tað doyvir røddina innan í mær, sum sigur, at alt er í lagi. Buldrið sigur nei. Men allur kroppurin er stívur. Hjartað buldrar, skrálar nei, nei, nei. Men inni í kamarinum er eins kvirt og úti í summarnáttini, sum vøkur sníkir seg fram við vindeyganum. Tá ið endaleysa almenna kjakið um málið ikki snýr seg um C, X og Z, ymisku málførini ella mállæruna, so snýr tað seg um illbønirnar og fúlu og fremmandu orðini hjá teimum ungu. Og tað er skiljandi, at hetta er vorðið eitt evni, tí hvussu kann omman vita, at“ fokking idiot” er bara sagt í allarbestu meining? Klagurnar vórðu nógvar, og vit høvdu av álvara rakt okkurt eymt stað hjá føroyska lesaranum fríggjadagin, tá ið vit løgdu eina Hússj-søgu út á Röddina. Søgan, ið snúði seg um villu náttina hjá tveimum vinkonum í Keypmannahavn, minti heldur nógv um porno, vildu nógv vera við, men hvat heldur føroyski ungdómurin, sum Hússj er ætlað, um fisusøguna?