Ikki soleiðis sum hann, í leiklutinum sum tann miðal-populeri drongurin í flokkinum, roynir at tekkjast sjálvfeitum hugsjónarfólki at tala fyri tí, tey hava fingið at vera mannarættindi. Onkustaðni á leiðini hevur hesin einaferð kastali fyri mannarættindum ikki einans latið seg tølt av eini fanatiskari minniluta-ideologi, men lagt seg eftir at tabuera rættin hjá einstaklinginum. At tað ikki longur er rætturin hjá tí einstaka, men bólkinum, tí fornermaða minnilutanum, ið skal verjast. At tað er meiri umráðandi at ansa sær fyri og verja kenslurnar hjá etableraðum muslimum, tað er muslimskum monnum–soleingi teir ikki eru samkyndir–enn rættindini hjá hvørjum muslimi sær. Ørindasveinur hjá islam Onkustaðni er hann endaður sum ørindasveinur hjá islam. Eini harðskapstrúgv, ið metir mannarættindi eins høgt og italiumenn øklasokkar. Meiri grundleggjandi, tó, hevur nútímans diskursur um mannarættindi skift merking. Og her havi eg hug at sitera Hannah Arendt í hennara útlegging:“ Human rights depend on the beneficent nature of state protection, as guarantor of individual rights. They define the human as lacking in autonomy, and in need of help.” Og hetta í ein mun væl grefligari og handan tað, Amnesty International sum fremsti mannarættindaforsprákari legði út við frá upphavi. Í 2012 fanst NGO Mointor at Amnesty fyri at nevna Ísrael 137 ferðir, meðan Sýria slapp 74 ferðir upp í part. Og hetta í einum ári, har túsundtals sýriubúgvar lótu lív. Tak mannarættindi; eitt trúliga gott mál at plikta seg til. Kanska brúkar tú hvønn dag í vikuni uppá at betra um hesi rættindi. Men so skjótt tú gerst fanatiskur um tey, kann alt henda. Fanatisma er mest skaðilig, tá ið hon hevur politiska ella átrúnaðarliga undirtøku. Og so løgið tað ljóðar, er hetta tað slag av fanatismu, ið oftast verður borið í bøtuflaka fyri. Lutvíst skyldast hetta tí tíð, vit liva í: eini relativistiskari tíð, har trúgv upp á alt, sjálvt islamistiska nihilismu, tykist deiliga dýrdarríkt hjá teimum, ið fáa seg sjálvi at trúgva uppá einki. Eitt átak at fría fangar var eitt, at føla seg fram í tráð við hissini tíðaranda, har fyrilitsleyst minnilutavirksemi er flaggberi, er nakað annað. Effinett hetta, at vit hava flutt okkum frá og telgt av menniskjans suvereniteti til frama fyri bólkin og infantilum celebrity–og offurkampanjum, og tessvegna skakað fólkaræðisligar mannagongdir og siðvenju, er eitt bakkast fyri altjóða mannarættindi. Og tað, tíverri, er trupult at skála fyri. Les meira í okkara privatlívspolitiki. Lat hesa cookies vera aktiva fyri at hjálpa okkum at gera síðuna betri.