Met veel volledige uitslagen en trainingslijsten. In 1983 werd dus niet meer in de 350 cc klasse gereden. Het zou tevens het laatste jaar zijn voor de "borrelklasse", de 50 cc. Deze werd met ingang van 1984 vervangen door de 80 cc klasse. De circuits voor 1983 waren danig verandert t. o. v. 1982. Argentinië was vanwege de hoge kosten van de lijst geschrapt, maar daarvoor in de plaats was Kyalami (Zuid-Afrika) gekomen. Tsjechoslowakije (Brno) en Finland (Imatra) waar in 1981 alleen de lichte klassen (dus geen 500) aan de start waren verschenen waren beiden, vanwege de zeer gevaarlijke omstandigheden, geschrapt. Frankrijk, Nogaro ingeruild voor Le Mans, waarbij vermeld dat er nooit meer op het circuit van Nogaro gereden zou worden, na de staking van de fabrieken in 1982. De GP des Nations (Italië) van Misano terug naar Monza en de GP van San-Marino i. p. v. Mugello nu weer Imola. Honda bracht ook, in beperkte oplage, Honda-RS-productiemachines op de markt. Deze zagen er prachtig uit, waren schreeuwend duur en kwa snelheid en gewicht niet te vergelijken met de Honda-NS-fabrieksmachines. Ze werden gekocht door Jack Middelburg (SNRT), Guido Paci, Michel Frutschi, Raymond Roche, Fabio Biliotti, Maurizio Massimiani en Corrado Tuzii. Guido Paci en Michel Frutschi kwamen beiden om het leven op deze Honda's. * 1 Hervé Guilleux (15 februari 1956) zijn beste resultaat tot dan toe. Blij was hij er niet echt mee, want hij was woest na de race. Hij zei diverse keren geblokkeerd te zijn door Jean-François Baldé (29 december 1950) en Didier de Radiguès (27 maart 1958), de Chevallier-teamgenoten, die met Guilleux in een driemans kopgroepje zaten. Op het einde hield De Radiguès hem af en reed Baldé naar de overwinning. Daarna kwam de Fransman, op de streep, ook nog een halve meter te kort om de Belg van de tweede plek af te houden. Hij maakte een schoppende beweging naar Didier toen ze de finish passeerden. Na de race weigerde hij ook de felicitaties van de teamgenoten en werden er nog flink wat verwensingen e. d. aan het adres van de Chevallierrijders geplaatst. Guilleux was in 1982 vice-wereldkampioen geworden in de endurance, samen met zijn landgenoten Patrick Igoa en Jean Lafond. Hoofdrolspelers in de 250 cc klasse in Zuid-Afrika, v. l. n. r.: Jean-François Baldé, Didier de Radiguès en Hervé Guilleux. Foto rechts: De Radiguès voor Guilleux & Baldé in Zuid-Afrika. * 4 De debutant, Eddie Lawson, in de 500 cc klasse, pakt zijn eerste punten in de wegracerij, met zijn Yamahafabrieksmachine. In 1980 had hij twee internationale wedstrijden gereden in Europa met een 500 cc Yamaha (Ammerzoden en Chimay (B). In 1981 reed hij voor het eerst GP's en wel in de 250 cc van Hockenheim, Monza en Paul Ricard. Dit deed hij met een 250 cc Kawasaki, waarbij hij een contract had. Alle drie de GP's viel hij uit. Hij zou nog veel van zich doen horen en spreken de komende jaren. Er werd geen 50 cc, 125 cc en zijspanrace verreden in Zuid-Afrika. Opmerkelijke debutant in de 250 cc klasse, de Zuid-Afrikaan Mario Rademeyer, die zich in de negende ronde brutaal bij de kopgroep van drie man aansloot. Helaas kwam hij in de tiende ronde niet meer door, nadat hij de strobalen was ingedoken, na een paar bijna valpartijen. Nog een debutant, het jonge Britse talent Alan Carter. Hij reed een prima race, totdat hij met pech naar de kant moest. Tegenvaller; de regerend wereldkampioen Jean-Louis Tournadre, hij kwam niet verder dan een 22e plaats in de training en zette in de race zijn machine al snel aan de kant. Hij had tijdens trainingen op Paul Ricard een flinke valpartij gemaakt en dat vrat aan zijn zelfvertrouwen. Hij zou ook niet meer de oude worden. Weinig valpartijen tijdens de training, alleen in de 250 cc klasse: Robbie Petersen en Christian Estrosi. Het circuit van Kyalami ligt ruim 1700 meter boven de zeespiegel en dat gaf nogal wat problemen met de afstellingen van de motoren, die uiteraard voor de allereerste keer dit circuit aandeden. Het was wel eerder gebruikt voor de Formule I auto's. De races vonden, net als in Nederland, plaats op zaterdag. * 1 Stefan Dörflinger kwam voor de start van de 50 cc klasse bij een gesloten hek en moest wat lichamelijk "geweld" gebruiken om nog toe gelaten te worden tot het parcours. Er werden, door de zeer koude baan, twee i. p. v. één opwarmrondes verreden en de nog boosachtige Zwitser kwam in de tweede ronde ten val. Hij had hier echter weinig van, want nadat het startveld was vertrokken, reed hij weg van zijn companen en men zag hem, als men niet gedubbeld werd, bij de finish pas weer terug. * 2 Hans Koopman maakte een prachtig GP-debuut in Frankrijk. Ook Paul Rimmelzwaan (5e en beste prestatie ooit), George Looijesteijn (6e) en Henk Timmer (8e) deden het erg goed. Vier Nederlanders in de punten! In de 125 cc klasse deden de Nederlanders het een stuk minder. Bij Hans Spaan brak de krukas, terwijl Anton Straver en Henk van Kessel ten val kwamen. Nog slechter deed de wereldkampioen van 1982, Angel Nieto het op het koude circuit van Le Mans. Hij kwam met zijn Garelli ten val tijdens de training en deed dat in de race nog een keer dunnetjes over! Ook in de 250 cc training ging hij nog een keer onderuit. Zijn teamgenoot Eugenio Lazzarini, haalde ook de finish niet. Slechte dag voor de onverslaanbare Garelli's. Nu was de 125 cc een prooi voor Ricardo Tormo op zijn nieuwe MBA productiemachine. Er waren slechts twee van deze nieuwe machine's verkocht. De ene aan Tormo en de andere aan Maurizio Vitali, en die werd derde! Tormo, Lazzarini en Nieto. Een hele jonge Alan Carter * 3 Alan Carter (19 augustus 1964) wint hier, als jongste GP-winnaar ooit op dat moment, zijn eerste GP. Het was de tweede GP die hij reed, nadat hij in Kyalami zijn debuut had gemaakt. Men verwachtte heel erg veel van hem als de Britse kampioen van de Yamaha R 350 klasse, de standaard klasse, die ook in Nederland begin jaren 80 erg populair was. Alan Carter werd Brits kampioen in deze klasse in 1982 en maakte de overstap naar de GP’ s in 1983. Alan was tevens de jongste zoon van de in Engeland zeer bekende Mal Carter, de man die o. a. Ron Haslam groot had gemaakt als sponsor en begeleider. Een grotere "boer" was er overigens bijna niet te vinden in de racerij, als deze Mal Carter. In elke zin gebruikte hij wel een keer of wat het woord'fucking'en toen zijn 18-jarige zoon over de finish kwam als winnaar, zei hij:,, Thank God that we geared the bike down for the little bastard! " . Mal Carter was zelf ook nog een poosje in de wegracerij actief geweest. De enige die hem in die tijd kon verslaan, volgens hemzelf, was Phil Haslam, een van de oudere broers van Ron Haslam. Zodoende begon Mal Carter Phil te sponsoren. De naam van het team: Pharaoh, de naam van de garage van Carter. Eerst reden ze allebei nog, maar uiteindelijk was dit niet te betalen en werd alleen Haslam nog gesponserd en stopte Carter zelf met racen. † 29 maart 1983) kwam om het leven tijdens de trainingen van de 500 cc GP van Frankijk, Le Mans in 1983. Ishikawa was één van de officiële testrijders van Suzuki in 1982-1983. Het ongeval vond tijdens de vrije trainingen plaats en gebeurde op een stuk, waar men vol moet remmen voor een scherpe bocht. Ten tijde van de dramatische gebeurtenis reed de Japanner op de ideale lijn en wilde hij gewoon de bocht insteken, toen Loris Reggiani met hoge snelheid aan de zijkant tegen hem aan reed. De gevolgen waren fataal, want Ishikawa overleed enkele uren later aan schedelletsel. Later bleek dat de remmen van Reggiani hadden geweigerd. Men vond in de berm van het circuit één van de remblokjes van de Suzuki. Reggiani kwam er eveneens slecht vanaf, want de HB-fabrieksrijder brak een arm en een been op totaal meer dan zeven plaatsen! Hij zou pas aan het einde van het seizoen weer aan de GP's kunnen deelnemen. Ishikawa, die twee maanden daarvoor in het huwelijk was getreden, was door Suzuki belast met het testen van speciale onderdelen voor de productieracers. Hij was in 1978 Japans kampioen geweest in de 350 cc klasse. Michel Frutschi (6 januari 1953-† 3 april 1983). Tijdens de 500 race van deze GP, op Le Mans, zou Michel Frutschi ten val komen, en overlijden aan zijn verwondingen opgelopen nadat hij een paal van de vanghekken raakte. In 1979 was Michel Frutschi tweede geworden in de eindstand van het F750 WK en vijfde in de klasse 350 cc. Verder won de Zwitser, in 1982, de door de toppers gestaakte GP op Nogaro in de halveliterklasse. * 1 Voor het eerst van zijn leven stond George Looijesteijn op een Grand Prix podium. Zijn monteuse, mevrouw Looijesteijn oftewel Ada was ook zeer blij met de prestatie van haar echtgenoot. Hans Spaan (6e) en Jos van Dongen (9e) deden het ook goed. Theo Timmer, kwam, na een valpartij in de training, voor de derde maal op rij niet aan de finish. Hans Koopman en Paul Rimmelzwaan hadden ook met mechanische problemen te kampen. * 1 Ezio Gianola (13 juni 1960) rijdt hier zijn eerste GP en direct naar het podium. Dit achter de nu wel ongenaakbare Garelli's van Angel Nieto en Eugenio Lazarini, die beiden de finish niet hadden gehaald in de laatste Grand Prix. De Italiaan won dit seizoen de EK race in Spanje (Jarama) en deed dit op een ex Hans Müller MBA. Ook de sponsor van de gestopte Zwitser, stak nu zijn centen in de jonge Italiaan. Eerst leek de derde plaats van Gianola naar Pierpaolo Bianchi te gaan, maar hij verloor de onaangevochten stek door een valpartij. De winnaar van de vorige GP, Ricardo Tormo, kwam nu niet verder dan de vierde plaats, nadat hij in de training twee keer hard van zijn MBA was gevallen. Nog drie Italianen, die in 1982 hoog waren geëindigd in het Europees kampioenschap kwamen bij de eerste tien; Libero Piccirillo (6e), Fausto Gresini (7e) en Stefano Caracchi (8e). * 2 Kwamen met elkaar in botsing en gingen daarbij ook onderuit, terwijl ze een stuk voor de latere winnaar Carlos Lavado in de strijd waren aan de kop van het veld. De Venezulaan kon nog verder en knap als achtste eindigen. Ook al was hij hier helemaal niet blij mee, want er had zeker een eerste zege in gezeten. De Italiaanse 250 cc GP met Sito Pons (#15), Iván Palazzese, Carlos Lavado (#5) en Manfred Herweh (#19). * 3 Kwamen ook ten val in deze race. Didier de Radiguès (#6), Massimo Matteoni (#35) & Hervé Guilleux. De drie Yamaha fabriekscoureurs van 1983 Marc Fontan Tijdens de training was er al volop spanning te bespeuren in de halve literklasse. Problemen bij Suzuki en Barry Sheene moest in het geweer komen om aldaar voor versterking te zorgen. Onze Nederlanders waren ook druk in de weer; Jack Middelburg klaagde over gebrek aan vermogen, terwijl Boet van Dulmen dik tevreden was over zijn tijd. Zij lagen zeer dicht bij elkaar waar het de geklokte tijden betrof; Jack reed 1.58. 17 en Boet 1.58. 53 en dat terwijl Roberts als snelste trainde met 1.53. 92 en daarmee de koppositie pakte. In de laatste training echter trok Jack een tevredener gezicht omdat nu de problemen opgelost waren, hij een beduidend snellere tijd bleek te hebben gerealiseerd dan "rivaal" Boet. Jack noteerde een dertiende startplaats; Boet moest genoegen nemen met een vijfentwintigste. Dan de race. Na een goede start nam Randy Mamola gelijk de kop met achter zich Kenny Roberts, Marco Lucchinelli, Freddie Spencer en Franco Uncini. Jack lag op een negende positie. Mamola kon de kop echter maar vier ronden vast houden en moest toen toezien, dat Roberts de leiding overnam. Jack kon zich in dit geweld van de giganten aardig handhaven en ook Boet was inmiddels opgeklommen naar een vijftiende plaats. Aan de kop bleef het stuivertje wisselen tussen de heren Roberts en Mamola totdat in de achtste ronde laatstgenoemde moest afhaken en zag hoe Ron Haslam en Freddie Spencer hem voorbij schoven. Er werd geen zijspanrace verreden in Italië. Monza was erg aan ouderdom en achterstallig onderhoud onderhevig en dit zorgde er tevens voor dat de toeschouwers wegbleven. De nieuwe Gagiva 500 cc's zouden in Italië aanwezig zijn, maar dat ging toch niet door. Jon Ekerold moest zich dus nog op de "oude" machines zien te plaatsen. In de eerste training ging hij echter onderuit en hij wist zich door mechanische problemen in de tweede training, niet te plaatsen voor de race. De twee Cagiva's, Ekerold (#20) en Ferrari (#11) in Zuid-Afrika aan het werk. * 2 De 250 cc werd in de vierde ronde, vanwege een plensbui, afgevlagd. Op dat moment waren Alan Carter (kon wel verder), Christian Estrosi en Jean-Marc Toffolo al middels een schuiver uit de race verdwenen. Na de herstart, op een natte baan, ging ook (weer) Iván Palazzese onderuit. De start van de "koningsklasse" was goed. Lucky nam de kop gevolgd door Freddie Spencer, Takazumi Katayama en Kenny Roberts. Jack Middelburg zat daarachter in een zevende positie. Schitterend was het gevecht om de eerste plaats en Spencer nam dan ook zeer gedecideerd de leiding over van Marco "Lucky" Lucchinelli in de tweede ronde. Vlak daarachter vochten Roberts, Katayama, Mamola, Uncini en Roche om de aansluiting. Jack had zich wat laten terugvallen door opnieuw problemen met de remmen en courste nu op een negende plaats. Het had er alle schijn van, dat Spencer ook deze Grand Prix op zijn naam zou schrijven ware het niet, dat de sterk rijdende Roberts de jacht op hem had geopend. Lucchinelli alsook Katayama gingen in zijn spoor mee. Met genoemde rijders op kop viel er een gat met daarachter Roche, Uncini, Mamola en van Dulmen. Inmiddels had Jack bemerkt, dat hij kansloos was voor een toppositie en probeerde zo goed als mogelijk uit te rijden, temeer omdat het met maar één rem moeilijk was aansluiting te krijgen bij eerdergenoemd viertal. Roberts had voor de race reeds aangekondigd, dat hij hier moest winnen, wilde hij aansluiting houden met de kop van het WK. In de achtste ronde pakte hij op spectaculaire wijze Spencer, die hinder ondervond van een gescheurde uitlaat en daardoor tevens Lucchinelli en Katayama voor moest laten gaan. Per ronde liep Roberts uit op zijn belagers en zelfs toen het hevig begon te regenen wist hij niet van ophouden. Hier wilde hij laten zien, dat hij nog steeds de grootste is en zijn voorsprong op nummer twee bedroeg toen 8.76 seconde. In de vijftiende ronde besliste de wedstrijdleiding, dat gezien de weersomstandigheden het niet langer verantwoord was om door te rijden en stopte de race. Roberts pakte dus de volle winst voor Katayama. Jack had tijdens de race problemen met zijn remhandel, die tegen zijn stuur aankwam en kwam mede daardoor niet verder dan de 11e plek, dus net buiten de punten. * 1 Hervé Guilleux boekt zijn eerste overwinning in wederom een schitterende kwartliterrace, zoals elke race was in die tijd. Voorbeeld van hard hoe het ging: in Hockenheim reden Manfred Herweh en Patrick Fernandez nog samen aan de leiding en nu konden ze zich resp. als 33e en 36e nog net plaatsen onder de 36 starters voor de race. * 2 Kwamen allen ten val in de training op het Spaanse circuit. Alan Carter tijdens de race nogmaals. * 3 Op de racedag, na de 50 cc klasse, brak er brand uit in het rennerskwartier, waarbij de machine van Jean-Michel Mattioli geheel uitbrandde, net als zijn caravan. Theo Timmer en George Looijesteijn stonden naast Mattioli in het rennerskwartier en toen ze na hun race bij hun caravans aankwamen schrokken ze van een explosie, waarop de brand uitbrak. Ze probeerden de voortent, die in brand stond, van de caravan af te trekken en dat leek te lukken, toen er iemand de Yamaha, die in de voortent stond, van de werktafel gooide. Deze was volgetankt voor de race en de vrijkomende benzine vloog direct in brand en toen was er geen houden meer aan. De onfortuinlijke Fransman kreeg van Sonauto een reservemachine aangeboden om toch in de 250 cc te kunnen deelnemen. * 4 Jean-Louis Guignabodet en Bruno Lüscher kwamen gezamelijk ten val, tijdens de race, terwijl ze meestreden in de kopgroep voor de overwinning.