Heili hundrað ár hava tygum livað og hava tí sæð og upplivað nógv meira, enn flestu okkara. Tá tygum vórðu fødd á Granda í Húsavík henda dag í 1920, sá heimurin øðrvísi út, enn hann ger í dag. Ikki bert heimbygdin Húsavík, men allar Føroyar, ja allur heimurin við. So fara vit í tonkunum hundrað ár aftur í tíðina, kunnu vit hugsa okkum gleðina, sum kom í húsið á Granda, tá lítla gentubarnið varð borið í heim henda dagin, mitt á sumri í 1920. Nógv kend staðarnøvn eru í Húsavík: í Skumpitoft, í Tøðuni, millum nógv onnur. Og so á Granda. Har búðu tygum fyrstu seytjan árini. Og har tókust tygum við alt tað vanliga arbeiðið, sum var at gera í húsarhaldinum, við jørðini og við kríatúrunum. Úr Húsavík kenna flestu okkara eisini søguna um víðagitnu Húsfrúnna. Eg hugsi, at tað hevur verið bergtakandi og kanska eisini eitt sindur ræðandi at fara hesa longu leið. Verðin er so nógv minkað hesi árini, og somuleiðis munurin millum lítlu bygdina Húsavík og stórbýin Keypmannahavn. Vit kunnu siga, at verðin var nógv størri tá, enn hon er nú. Tygum spiltu ikki tíðina burtur, men lærdu til sjúkrasystir í Keypmannahavn hesi árini í útlegd. Longu tá ein modernað, ung kvinna, sum kláraði seg sjálva, og sum visti, hvat hon vildi! Tað hepna var so eisini, at millum allar hesar føroyingarnar í útlegd, var ein unglingi úr Kunoy. Tí í hesum blómandi felagslívi hittust tit bæði, Árni og tygum, og gjørdust góð. Restin er søga, sum tey siga: Tit giftust og fingu fýra synir, Eyðfinn, Klæmint, Bjarna og Sjúrð. Sum læknafamiljur aloftast gera, fluttu tit nakrar ferðir, áðrenn tit at enda búsettust í Havn. Millum fólk æt tað ikki at“ fara á statshospitalið”, men at“ fara út til Árna”. Ofta verður sagt, at føroyska psykiatriin byrjaði, tá Árni Olsen tók við starvi, og hann gjørdist ímyndin av føroysku psykiatriini. Eingin kann ivast í, at tygum, Elisabeth, eiga stóran lut í hesum. Alskin til søgu og kvæðamentan hava tygum ivaleyst fingið við úr mentaða umhvørvinum í Húsavík. Kingo hevur í einum av kendu sálmum sínum, Sorrig og Glæde, so meistarliga kókað saman tað, sum lív okkara er. Eg fari at loyva mær at lesa fyrsta ørindið, í týðing hjá Christiani Matras:“ Harmur og gleði í felag tey reika, eydna, óeydna tær ganga á rað. Og fyri stuttum doyði sonarkonan, Ása, av sjúku, einans 70 ára gomul. Viðrák og mótrák tey skiftandi leika, og heldur ikki tygum eru sloppin undan skýggjum á lívsins sólríka himmali. Tygum hava eitt langt og virkið lív at minnast afturá, Elisabeth: Barnaárini í Húsavík, ungdómsárini í Keypmannahavn, og vaksna lívið í Havn. Eg vil ynskja tygum og tygara avvarðandi hjartaliga tillukku við degnum.