Ávaring móti hori og áminning um trúskap v 1 Sonur mín, gev gætur eftir vísdómi mínum, vend oyra tínum at vitsku míni, v 2 fyri at tú mást goyma hyggjuráð góð, og varrar tínar eiga kunnskap. v 3 Tí at hunangur drýpur av vørrum annars mans konu, og hálari enn olja er gómur hennara. v 4 Men í síðstuni verður hon beisk sum malurt, hvøss sum eitt tvíeggjað svørð. v 5 Føtur hennara ganga niður til deyðans, spor hennara føra til heljar. v 6 Hon gongur ikki eftir lívsins vegi, men vinglar ymsar leiðir og veit ikki, hvar hon fer. v 7 Og nú, synir mínir, lýðið á meg, og víkið ikki frá tí, ið muður mín mælir! v 8 Halt leið tína langt frá henni, kom ikki nær at húsdurum hennara, v 9 at tú ikki mást geva øðrum æru tína, og ár tíni grimmum manni, v 10 at fremmandir ikki mega mettast av ognum tínum, og tað, ið tú við strevi hevur vunnið, koma í annars mans hús, v 11 og tú at endanum mást stynja, tá ið hold títt og likam er burturtært, v 12 og siga: «Hvussu kundi eg hata aga, og hjarta mítt vanvirða áminning! v 13 Hví lurtaði eg ikki eftir lærarum mínum og lýddi á teir, ið vegleiddu meg! v 14 Eg tætt við var komin í størstu neyð mitt í mannfjøld, sum sat á tingi!» v 15 Drekk tú vatn úr tínum egna brunni, rennandi vatn úr tíni egnu keldu! v 16 Eiga keldur tínar at renna út um gøtur, áarløkir tínir út um torg? v 17 Tær eina skulu tær tilhoyra, og ongum fremmandum við tær. v 18 Vælsignað veri kelda tín, og gleð teg um títt ungdóms vív, v 19 elskhugarhindina, yndisgaselluna. Barmur hennara altíð teg lívgi, og ást hennara altíð teg tøli! v 20 Hví skuldi tú, sonur mín, tølast av annars mans konu, og fevna barmin á fremmandari konu? v 21 Tí at fyri Harrans eygum eru hvørs mans vegir, og hann javnar allar hans gøtur. v 22 Hin gudleysi verður fangaður í misgerðum sínum, verður fastur í syndabondum sínum. v 23 Hann doyr vegna trot á aga, forferst fyri sín stóra dárskap.