Bræv Paulusar ápostuls til Titusar, kapittul 2 Hvussu Titus skal røkja starv sítt í kirkjuliðinum v 1 Tú harímót, tala tað, sum hóskar fyri hina heilnæmu læruna: v 2 at gamlir menn skulu vera fráhaldandi, virðuligir, hóvsamir, heilbjargnir í trúnni, í kærleikanum, í úthaldninum; v 3 at gamlar konur somuleiðis skulu skikka sær, sum tað sømir heilagum, ikki baktala, ikki vera falnar til drykk, men vera lærarar í tí, sum gott er, v 4 fyri at tær mega upplæra hinar ungu konurnar til at elska menn sínar og at elska børn síni, v 5 at vera hóvsamar, siðiligar, húsligar, góðar, sínum egnu monnum undirgivnar, fyri at Guðs orð ikki skal verða spottað. v 6 Somuleiðis skalt tú áminna hinar ungu menninar at vera hóvsamar, v 7 við tað at tú í øllum førum sýnir teg sjálvan sum eina fyrimynd í góðum gerningum, og at tú í læruni sýnir reinleika og virðuleika, v 8 heilnæma, ólastandi talu, fyri at mótstøðumaðurin má verða til skammar, tá ið hann einki ilt hevur at siga um okkum. v 9 Áminn trælir, at teir skulu vera sínum egnu harrum undirgivnir og vera teimum til vildar í øllum lutum, ikki siga ímót, v 10 ikki svíkja, men sýna allan góðan trúskap, fyri at teir í øllum førum kunnu vera eitt prýði fyri læru Guðs, frelsara várs. Guðs náði til frelsu uppsiðar v 11 Tí at Guðs náði er vorðin opinberað til frelsu fyri allar menniskjur, v 12 og hon uppsiðar okkum til at avnokta gudloysið og hinar veraldligu girndirnar og liva hóvliga og rættvísiliga og gudiliga í hesum heimi, v 13 væntandi hina sælu vón og opinberingina av dýrd hins stóra Guðs og frelsara várs, Jesu Krists, v 14 hann sum gav seg sjálvan fyri okkum, fyri at hann kundi loysa okkum út úr øllum lógloysi og reinsa sær sjálvum eitt eigindómsfólk, áhugað til góðar gerningar. v 15 Tala hetta, og áminn og revsa við øllum myndugleika; lat ongan vanvirða teg!