“ Vit seta oman aftur í Gundadal, har støðan nú er eitt-null til eystara prestagjald (...) Tann grábeinti spælir ikki við, er skaddur, brotið beinið (...) Útgangssálmurin verður sungin í tíðini, sum bispur leggur afturat.” Høgni Djurhuus hugleiðir í klummuni í Sosialinum í dag um stadiongudstænastuna:) Lívsmót Tú gav mær lívið aftur av nýggjum Har ein tiltíðir, sá bert í skýggjum Tú rætti hondina út, og gav mær títt hjartað Tú lifti meg upp úr øllum tí svarta Sum ein onnur drotning, tú nú ert hjá mær Mítt bleyta hjartað, bloytnar eisini upp fyri tær Sum ein annar maður, ein betri kenslur nú hevur Droymandi tankar um teg, meðan ein svevur Besta kvinna, tú ert í hesari fløktu tíð Eg eri tær sera takksamur, at tú ert mær so blíð Týtt smíl Tín opinleiki Tín kærleiki Mítt lívsmót aftur komið er Besta kvinna, tú ert hjá mær