v 1 Til songmeistarans; ein sálmur av Dávidi. v 2 Himin boðar hátign Guðs, hans handaverk hválvið ger kunn. v 3 Dagur frá degi orðum mælir, nátt eftir nátt talar fróðskap. v 4 Uttan orð og uttan talu, uttan at mál hans hoyrist, v 5 fer boðan hans um alla jørðina út, hans frásøgn til heimsins enda. v 6 Hann sólini reisti eitt tjald á himni, hon eins og brúðgómur er, ið frá brúðskemmu gongur, seg frøir sum kappin at renna sítt skeið. v 7 Við himinsins mark er útgangur hennar, til himinsins enda røkkur bogi hennar, fyri glóðhita hennar einki er dult. v 8 Harrans lóg er uttan lýti, sálina lívgar. Harrans vitnisburður álítandi er, ger einfaldan vísan. v 9 Harrans ráð eru rætt, gleða hjartað. Harrans boð eru rein, gera eygað bjart. v 10 Harrans agi er skírur, stendur við allar ævir. Harrans dómar eru sannir, rættvísir allir samlir. v 11 Teir eru dýrari enn gull og fjølmangir gripir; søtari enn hunangur og søtan, ið úr vakskøkum drýpur. v 12 Tænari tín fer eisini varliga við teim, at varða um teir gevur stóra løn. v 13 Hvør kennir síni villunnar brek? Frá duldum meinum reinsa tú meg! v 14 Eisini tænara tínum móti skammleysum lív tú, ei lat teir á mær fáa valdið, tá syndaleysur eg verði og uttan sekt í teim misbrotum stóru. v 15 Orðini av mínum munni veri tær til vildar; mín hjartans hugsan komi tær fyri ásjón! Harri, klettur mín, loysnari mín!