v 1 Til songmeistarans; til jedutun; ein sálmur av Dávidi. v 2 Eg segði: «Eg vil varða mín veg fyri ikki at synda við tungu míni. Eg vil leggja teym á munn mín, meðan gudleysur er mær í nánd.» v 3 Eg tagdi og mælti ei orð, men eg av tungum móði var rørdur. v 4 Mítt hjarta í brósti mær brann, undir míni grundan kveiktist eldur–tá mælti mín tunga. v 5 Kenn mær, Harri, mína endastund, hvat mál av døgum mær er lagað, lat meg vita, at brátt eg skal hiðan fara. v 6 Sí, sum eina løgd tú hevur mált mínar dagar, mín ævi er fyri tær sum eitt einki, bert ein andablástur hvør menniskja er. Sela. v 7 Bert sum ein skuggamynd maður gongur, bert tómleiki er allur hans hávi, hann savnar, men veit ei, hvørjum tað ognast. v 8 Hvat líti eg tá á, Harri! Eina til tín stendur øll mín vón! v 9 Frá øllum mínum syndum mær bjarga, ger meg ei til spott fyri dárum! v 10 Eg tigi, lati ikki munnin upp; tí tú hevur tað gjørt. v 11 Tak tína plágu frá mær, fyri slagi av hond tíni eg gangi undir. v 12 Tá tú við revsing agar mann fyri syndir hans, so mylur tú, eins og mølur, burt fagurleika hans! Bert ein andablástur hvør menniskja er. Sela. v 13 Harri, hoyr mína bøn, lýð á neyðarróp mítt! Til grát mín ei tigandi ver! Tí ein fremmandur eg eri hjá tær, ein gestur sum allir mínir fedrar. v 14 Hygg av mær, at mín ásjón má klárna, áðrenn eg hiðan fari og ei longur eri til!