Tá svaraði Job og segði: «Hvussu leingi vilja tit sál mína meina, og berja meg sundur við orðum? Tíggju ferðir hava tit nú háðað meg, tit skammast ikki fyri at fara illa við mær. Havi eg í roynd og veru gjørt skeivt, og hongur misgerð uppi í mær? Ella vilja tit reiðuliga gerast stórir móti mær og seta at mær við háð? So vitið tá, at Guð hevur boygt meg niður og hevur ringað net sítt um meg. Sí, eg rópi: «Valdsgerð!» men fái einki svar, eg kalli á hjálp, men eingin rættur er. Hann hevur byrgt veg mín, so eg sleppi ikki fram, og lagt myrkur um leiðir mínar. Hann hevur latið meg úr heiðuri mínum og tikið krúnuna av høvdi mínum. Hann hevur brotið meg niður allar staðir, so at eg má burtur, og slitið upp vón mína eins og træið. Vreiði hans logar móti mær, hann heldur meg vera fígginda sín. Í felagi koma skarar hans fram og halda ferð síni móti mær, teir seta herbúðir sínar kring tjald mítt. Brøður mínir eru farnir frá mær, vinir mínir vilja ikki vita av mær, næstingar mínir og kunningar halda sær burtur, húsfólk míni hava gloymt meg; arbeiðiskonur mínar rokna meg fyri fremmandan, eins og ókunnigur maður eri eg í eygum teirra; rópi eg á træl mín, svarar hann ikki, eg má bøna og biðja hann við munni mínum; konu míni stendst við anda mín, ein dampur eg eri fyri mínum egnu brøðrum; sjálvt óvitadreingir vanvirða meg, tá ið eg reisist, spotta teir meg. Allir mínir lagsmenn hava mótboð av mær, og teir, ið eg elskaði, venda sær frá mær. Beinini hanga føst í húð míni, við holdinum í tonnunum komst eg undan. Várkunn, várkunn, tit vinir mínir, tí at hond Guðs hevur rakt meg! Hví elta tit meg við eins og Guð og verða ei mettir av holdi mínum? Gævi at orð míni vórðu skrivað upp, vórðu ritað í bók, við jarngrifli og blýggi, høgd í klett fyri allar ævir! Men eg veit, at loysnari mín livir, yvir dustið skal málsmaður rísa upp. Tá ið húð mín er burturtærd, skal eg tó frá holdi mínum skoða Guð, sum eg skal síggja mær við lið; hann skulu eygu míni síggja og ongan fremmandan! Nýru míni farast inni í mær! Tá ið tit siga: «Hvør vit skulu hann elta, eftir rótini til málið vilja vit kanna hjá honum!» Tá varið tykkum fyri svørðinum, tí at vreiði verður hevnd við svørði, til tess at tit mega sanna, at dómur er til!»