Berit og eg hava kenst í nógv, nógv ár. Tó vóru nøkur ár, har vit ikki sóust so nógv, tí vit báðar fingu familju. Eg gørdist álvarsliga sjúk, samstundis sum pápi mín, ið bert hevði meg, eisini gjørdist sjúkur. Hann hevði krabbamein. Alt hetta hevði við sær, at eg lokaði meg inni meira ella minni og støðan versnaði. Knappliga eitt myrkt vetrarkvøld stendur mín góða gamla vinkona har. Hetta var í 2012. Hon hevði frætt hvussu illa stóð til. Síðan tann dag hava vit báðar verið óatskiljiligar. Hon tók hond um okkum, meg og pápa mín og var sum ein skínandi sól í allari neyðini. Ikki hevði hon tad sjálv so lætt, tí hon sjálv hevði álvarsliga sjúku at dragast við. Hon hjálpti til á allan hátt, m. a. hevur hon verið niðri á Ríkissjúkrahúsinum við mær tvær ferðir sum fylgjari. Vit bádar havar verið uttanlanda og ferðast. Og hon hevur sostatt tveitt alt hon sjálv hevði í hondunum fyri bæði meg og pápa mín, sum nú er deyður. Berit Holm er gift Atla Holm, tey eiga try børn og tvey ommubørn. Hon arbeiðir hjá TAKS og eg vildi so fegin at hon fekk eitt blómutyssi, tí hevur nakar uppiborið hetta, er tað hon. Hon er dugnalig, fitt, stuttlig, positiv, hjálpsom og ósjálvsøkin. Rætt og slætt ein eingil.