Beneden, aan de ontbijttafel, werd het mij pas duidelijk dat de oorlog die mijn vader zo hevig emotioneerde niet in onze eigen straat gaande was, en zelfs niet aan de andere kant van de IJssel–die voor mij toen nog de grens markeerde tussen mijn wereld en die van de andere mensen. Al gauw–ik neem aan reeds op de eerste dag van de oorlog–sloeg de vertwijfeling over het lot van de staat Israël om in een euforie die ik ook had ervaren bij de verovering van de eerste Europese schaatstitel door Ard Schenk, ruim een jaar eerder. De Egyptische luchtmacht werd vernietigd voor ze in actie had kunnen komen. En Israël verwierf‘ verdedigbare grenzen’ ten koste van zijn onverbeterlijke buren. De zegetocht van de good guys werd gecompleteerd met wat mijn vader de‘ hereniging van Jeruzalem’ noemde. De ode van de Israëlische zangeres Rika Zaraï aan de‘ stad van goud’ schalde door ons huis. Voor mij was de wereld weer zo gaaf als voor 5 juni 1967. Zes jaar later legde ik tijdens de Yom Kippoer-oorlog dezelfde eenzijdige betrokkenheid bij het conflict in het Midden-Oosten aan de dag. Met de hele familie gingen we in de Amsterdamse Koopmaansbeurs voor het bestaansrecht van de staat Israël betogen–waar ik mij hevig stoorde aan het feit dat een kleine tegendemonstratie van PLO-sympathisanten niet uiteen werd geslagen.