Stóri hylurin, ið var frá horninum á grótgarðinum hjá grannanum og heilt út á vegin, merkti, at eg antin fór í skúla vát um føturnar ella mátti ganga rundan um hylin og heilt út á vegin, sum er ein av mest trafikeraðu vegunum í Føroyum. Har gekk eg so millum bilarnar, sum tíbetur ofta stóðu í kø, tá eg kom, so vandin var kanska ikki so stórur allíkavæl, tá eg gekk mitt ímillum teirra. Einki er so ringt, at tað ikki er gott fyri okkurt (vónandi merkist sarkasman eisini við endan á bilrøðini hinumegin ringvegin onkustaðni!) Eg havi so ikki sæð hann so stóran síðani–og tá høvdu vit longu fleiri ár framman undan havt fólk frá býráðnum í grannalagnum í ringastu meldurtíð um morgunin fyri at vísa teimum vandarnar, uttan at nakað varð gjørt. At hylurin svann var bert tilvild. Tá eg so var komin fram við hylinum, so var brekkan næsti vandin. Gonguteigurin og ferðin Teir dagarnar tá eg var ov sein at náa bilrøðina og tryggleikan, sum næstan stillu bilarnir høvdu við sær, var gonguteigurin aftaná hylin og brekkuna eisini ein stórur vandi–serliga í vetrarmyrkri, tá nógv ikki orkaðu nóg tíðliga upp og tískil høvdu skund, tá klokkan nærkaðist arbeiðis- og skúlatíð. Eg má viðganga, at eg ongantíð havi skilt, hví tað ikki eru vegbungur og annað, ið veruliga forðar bilum at koyra skjótt á Hvítanesvegnum. Gamaní eru nakrar oyggjar beint við busssteðgistøðini, har ein rúgva av næmingum úr Hoydølum hvønn dag fara í og úr bussinum, men tað er týðiliga ikki nokk. Vandin fyri, at onkur endar við einum vøkrum steini millum vesturbýin og Argir heldur enn einum studentsprógvi er enn líka stórur, og tað eru ferðsluóhappini á Hvítanesvegnum bæði í ár, í fjør, tá núverandi hoyvíksprestur fyri fleiri árum síðani varð ákoyrdur, og onkrir av busssamanstoytunum á Hvítanesvegnum, ið eg sum barn sá úr vindeyganum, staðfestingar av. Endurskin og gravsteinar Tað er so heilt vist, at bæði ung og eldri áttu at verið óførari at brúkt endurskin, men sum stórur partur av næmingunum í Hoydølum herfyri søgdu, so er tað lætt at gloyma ella missa burtur. Sjálv gangi eg sum oftast í antin svørtum leðurjakka ella svørtum regnjakka. Gamaní vera ikki so nógvir næmingar, tá Glasir letur upp í Marknagili, men tað broytir ikki vandastøðuna fyri meg, tey menningartarnaðu, ið eisini búgva á mínari lítlu síðugøtu, skúlanæmingar og ferðafólk, ið fara niðan á fornminnissavnið ella onnur, ið ferðast eftir hesum knútapunkti inn og út úr Havnini. Kanska fær nýggja býráðið tó gjørt nakað við hetta, tí tá eg sjálv gekk í Hoydølum kundu tvær av trimum vandastøðum verið slopnar undan, um bert ein gonguteigur var aftrat. Hvítanesvegurin er tó ikki einasta vandamikla staðið, tá tað kemur til ferðslutrygd í Føroyum, og vónandi fara vit øll at hugsa okkum betur um, áðrenn vit fara út uttan endurskin, seta ferðina upp í eitt nú bygdum øki, ella tá ferðsla verður hugsað ella endurhugsað. Sjálv havi eg litað onkrar av reklamunum á endurskinum við svartari spritttíssj og klistrað tað á regnfrakkan við gaffateypi. Vónandi fer tað at halda. Mánaðurin er hálvrunnin, og tað eru eini tíggju dagar til næsta lønin kemur, og ætlanirnar, vit høvdu fyri framman, fara til einkis