Orð Harrans, ið kom til Jeremia um tjóðirnar. Um Egyptaland, viðvíkjandi herinum hjá Fárao Neko, Egyptalands kongi, sum stóð við ánna Eufrat í Karkemisj, og sum Nebukadnezar Bábelkongur vann sigur av á fjórða ríkisári Jójakims Jósiasonar, Júdakongs: Búgvið til skjøld og verju og gangið fram til orrustu. Setið rossini fyri, setist upp á gangararnar og fylkist undir hjálmum, brýnið spjótini og farið í herklæðini! Hví eru teir fyri ongum av ræðslu og hopa undan? Kappar teirra lúta; teir flýggja yvir háls og herðar uttan at hyggja aftur um seg; ræðslur alt íkring, sigur Harrin. Hin fótfimi firrar ikki lívinum, og kapparnir komast ikki undan; norðuri við Eufratánna snáva teir og falla. Hvør er hasin, ið hevjar seg eins og Nílá, aldur hennara koma ymjandi eins og streymar? Tað er Egyptaland, ið hevjar seg eins og Nílá, og aldur tess koma ymjandi eins og streymar; tað hugsaði: Eg skal hevja meg og hylja alla jørðina og oyða øll, sum á henni búgva! Setið øðiliga ferð á hestar og vagnar, latið hetjurnar toka fram, Blámenn og Putmenn, ið bera skjøld, og Luditar, ið spenna boga! Hetta er dagur drottins, Harra herliðanna, hevndardagurin, tá ið hann hevnir seg inn á fíggindar sínar. Ja, nú skal svørðið eta seg mett og drekka seg fult av blóði teirra; tí at nú heldur Harrin, drottin herliðanna, offurslátran í norðursins landi við Eufratánna. Far niðan í Gilead eftir balsami, tú ungmoyggin, Egyptalands dóttir! Til einkis nýtir tú nógvan heilivág; sár tíni batna ikki aftur. Tjóðirnar hoyra neyðarróp tíni, venan tín fyllir upp jørðina; tí at kappi snávar um kappa, saman falla teir báðir. Orðið, sum Harrin talaði til Jeremia profet, um at Nebukadnezar Bábelkongur skuldi koma og vinna sigur av Egyptalandi: Kunngerið tað í Egyptalandi, latið tað spyrjast í Migdol, ja, latið tað spyrjast í Nóf og Takpankes, sigið: Gakk fram og búgv teg út til víggja; tí at svørðið oyðir kring um teg! Hví er Ápis, tarvur tín, flýddur? Hann kundi ikki standast, av tí at Harrin rak hann burtur. Tín tjóðblandaði herur snávar og fellur; teir siga hvør við annan: Á føtur! Latum okkum snúgva heim aftur til fólks og føðilands várs undan tí oyðandi svørði! Nevnið Fárao, Egyptalands kong: Hámikilleikin, hann letur ta lagaligu stundina fara frá sær! So satt sum eg livi, sigur kongurin, hvørs navn er Harri herliðanna: Líkur Tábor fjallanna millum og líkur Karmel við havið man hann koma! Búgv teg til burturferðar, tú dóttir Egyptalands, ið har býrt; tí at Nóf skal verða avoydd og liggja mannaoydd í øsku. Avbæra vøkur kvíga var Egyptaland; men eiturfluga ein úr norðurlandi ráddist á hana. Sjálvt hinir leigaðu hermenninir, ið eru eins og gøðingarkálvar, venda við og flýggja allir samlir; teir kunnu ikki standast, tí glatunardagur teirra er komin yvir teir, revsingartími teirra. Rødd tess er eins og á hvæsandi ormi; við herliði toka teir fram og ráðast á tað við øksum eins og viðahøggarar. Teir høgga niður skóg tess, sigur Harrin; tí at ikki er farandi gjøgnum hann; teir eru fleiri enn ongspretturnar; ikki fæst tal á teimum. Til skammar verður Egyptalands dóttir, verður givin upp í hendur á norðurlandsins fólki. So sigur Harri herliðanna, Guð Ísraels: Sí, eg skal koma yvir Ámon í Nó og yvir Fárao og Egyptaland við gudum og kongum sínum, yvir Fárao og øll, sum troysta á hann. Og eg gevi teir upp í hendur teirra, sum royna eftir lívi teirra, og upp í hendur Nebukadnezars Bábelkongs og upp í hendur tænara hans; men eftir tað skal landið bygt verða sum í forðum, sigur Harrin. Óttast tí ikki, tænari mín Jákup og Ísrael, lat ikki hugin bila tær; tí at eg skal bjarga tær úr fjarlegdini og avkomi tínum úr herleiðingarlandinum; Jákup skal koma heim aftur og búgva í friði og náðum og eingin órógva hann. Óttast ikki, tænari mín, Jákup, sigur Harrin, tí at eg eri við tær; tí at eg vil avoyða allar tjóðirnar, har sum eg havi spjatt tykkum um; men teg vil eg ikki avoyða; eg vil revsa teg hóvliga, tó ikki sleppa tær med alla undan revsing.