v 1 Orð Águrs Jákesonar. Profetorðið. Maðurin sigur: Eg havi stríðst, o Guð; eg havi stríðst, o Guð, og eg gavst. v 2 Tí at eg eri ov fákunnur til at eita maður, og eg havi ikki mannavit. v 3 Og eg havi ikki lært vísdóm, so at eg havi fingið kunnleika um hin heilaga. v 4 Hvør er farin upp til himna og niður aftur komin? Hvør hevur savnað vindin í lúkur sínar? v 5 Hvørt eitt orð Guðs er reint; hann er teimum ein skjøldur, sum leita sær høli hjá honum. v 6 Legg einki aftur at orði hans, at hann ikki skal revsa teg, og tú standa sum lygnari. v 7 Tveir lutir havi eg biðið teg um, sýt mær teir ikki, áðrenn eg doyggi: v 8 Lat fals og lygiorð vera langt frá mær, gev mær hvørki armóð ella ríkidømi, men lat meg fáa tað breyð, sum til mín er býtt! v 9 Eg kundi annars vorðið ov mettur og noktað teg og sagt: «Hvør er Harrin?» Ella eg kundi, um eg varð armur, stolið og spottað navn Guðs míns. v 10 Baktala ikki tænara fyri húsbónda hans, so at hann ikki skal biðja ilt fyri tær, og tú kemur at bøta. v 11 Ein ætt, sum bannar faðir sín og ikki vælsignar móður sína; v 12 ein ætt, sum heldur seg vera reina, og hevur ikki vaskað óreinskuna av sær; v 13 ein ætt, sum lyftir eygunum hátt og setir eygnalokini upp í loft; v 14 ein ætt, sum hevur svørð til tenn og knívar til jakslar fyri at uppeta armingar úr landinum og alt neyðarfólk millum manna. v 15 Blóðigulin hevur tvær døtur: Gev! Gev! Trý eru til, sum ongantíð mettast, fýra, sum aldri siga: «Nóg mikið»: v 16 Helheimur og móðurlív, sum ikki barnast, jørðin, sum aldri mettast av vatni, og eldurin, sum aldri sigur: «Nóg mikið!» v 17 Tað eyga, sum spottar faðir og vanvirðir lýdni móti móður, tað skulu ravnarnir við ánna pikka út og arnarungarnir eta. v 18 Tríggir lutir eru mær undurfullir, og fýra, sum eg ikki skilji: v 19 Vegurin hjá ørn gjøgnum loftið, vegurin hjá ormi yvir klettin, vegurin hjá skipi um havið, og vegurin hjá manni til konu. v 20 Soleiðis er atburðurin hjá ótrúgvari konu: Hon etur og turkar sær um munnin og sigur: «Eg havi einki ilt gjørt.» v 21 Undir trimum gongur jørðin kyk, og undir fýra hon ikki reisist við: v 22 Undir træli, tá ið hann verður kongur, og dára, tá ið hann verður mettur av breyði; v 23 undir vrakaðari konu, tá ið hon verður gift, og ternu, tá ið hon arvar frúgv sína. v 24 Fýra eru til, sum eru smá á jørðini, og hava tó miklan vísdóm: v 25 Meyrurnar, eitt kraftalítið fólk, og tó fáa tær sær føðina til um summarið. v 26 Fjallagrevlingarnir, eitt stimburlítið fólk, og tó gera teir sær hús í klettunum. v 27 Grashoppurnar hava ongan kong, og tó fer allur hópurin út í fylking. v 28 Ferføtluna kanst tú taka við berum hondum, og tó býr hon í kongahøllum. v 29 Trý eru til, sum stíga stoltsligum stigum, og fýra, sum hava hábærsligt gongulag: v 30 Leyvan, hetjan djóranna millum, sum ikki fer undan nøkrum; v 31 Hesturin, mjáur um miðju, og havurin, og kongurin á odda í herliði sínum. v 32 Hevur tú gjørt teg sjálvan stóran, annaðhvørt av fávitsku ella av avráddum huga, tá legg hondina á munnin; v 33 tí at trýsting á mjólk framleiðir smør, og trýsting á nasar framleiðir blóð, og trýsting á vreiði framleiðir stríð.