v 1 Vitskan hjá konum byggir húsið, men fávitskan rívur tað niður við hondum sínum. v 2 Tann, sum rættiliga fer fram, óttast Harran, men tann, sum krókvegir gongur, vanvirðir hann. v 3 Í munni hins fákunna er hugmóðs koyril, men hjá vísum eru varrarnar ein vernd. v 4 Har sum eingi neyt eru, har er krubban tóm, men er oksin sterkur, verður inntøkan stór. v 5 Sannført vitni lýgur ikki, men svikaligt vitni fer við lygn. v 6 Spottarin søkir vísdóm, men til einkis, men hyggin maður lættliga kunnleika finnur. v 7 Far frá fávitskutum manni avstað, og ei tú fekst kunnskapar varrar at kenna. v 8 Vísdómurin hjá klókum manni er veg sín at skilja, men fákunnin hjá býttlingunum er svik. v 9 Skuldofrið dárarnar spottar, men hjá rættiligum er góður tokki. v 10 Hjartað kennir sína egnu sorg, og í gleði tess kann eingin annar seg blanda. v 11 Hjá gudleysum verða húsini løgd í oyði, men hjá rættiligum standa tjøldini í blóma. v 12 Mangur kann halda ein veg vera rættan, men endin á honum er heljarleiðir. v 13 Enntá í látri kennir hjartað trega, og endin á gleðini er harmur. v 14 Av atferð síni skal hin svikaligi mettast og góður maður av gerningum sínum. v 15 Hvørjum orði hin einfaldi trýr, men hin klóki varðar øll síni stig. v 16 Hin vísi óttast og víkur frá illum, men hin fákunni er bráður og óskoytin. v 17 Bráðræsin maður ger dáraverk, men svikafullur maður hataður verður. v 18 Einfaldir fávitsku arva, men vitrir verða av kunnskapi krýndir. v 19 Vándir skulu lúta fyri góðum, og gudleysir níga fyri durum hjá rættvísum. v 20 Enntá av næstingum sínum verður fátækur hataður, men mangir eru teir, sum ríkan elska. v 21 Tann, sum vanvirðir næsta sín, ger synd, men sælur er tann, sum armingum várkunnar. v 22 Munnu teir ikki villast, sum hugsa um ilt, og teir fáa miskunn og trúskap, sum hugsa um gott? v 23 Av øllum strevi vinningur fæst, men ber orð geva einki uttan tap. v 24 Ríkidømið er vísum ein krúna, men fávitskan hjá dárum er fávitska. v 25 Sannført vitni bjargar lívi, men tann, sum fer við lygn, er svikari. v 26 Tann, sum Harran óttast, eigur sterka vernd, og fyri børnum hans skal verða lívd. v 27 Ótti fyri Harranum er lívskelda til tess at sleppa undan deyðans snerrum. v 28 Fjøld av fólki er kongsins prýði, men trot av fólki er høvdingans fall. v 29 Spakførur maður hevur mikið skynsemi, men bráðlyntur maður fávitsku sýnir. v 30 Tolið hjarta er lív fyri likamið, men bráðræsi er rot í beinum. v 31 Tann, sum armingan kúgar, vanvirðir skapara hans, men tann, sum miskunnar fátækum, ærar hann. v 32 Hin gudleysi fellur fyri illskap sín, men hinum rættvísa er sakloysið ein lívd. v 33 Í hjartanum á vitrum heldur vísdómur seg kvirran, men hjá fávitskutum gerst hann kunnur. v 34 Rættvísi lyftir einum fólki, men syndin er fólkanna skomm. v 35 Hyggin tænari konginum væl líkar, men vreiði hans fær tann, sum illa ber seg at.