Ikki havi eg áður sæð sandin í Sandagerð takið seg út, sum á myndini. Eg spurdi mannin, hvussu hetta hekk saman, og so hann at greiða mær frá:–Hann hevur verið eystan og landsynningur í ættini í rúma tíð, og tá havaldan kemur inn í millum Stong og Eystnes og nærkast grótinum, sum higartil er slept á botn suður úr Molanum, so lyftir aldan seg upp sum ein tsunami, meira ferð kemur á alduna, sum nú er hægri enn vanligt og fer buldrandi inn í Sandagerð. Tí sær sandurin í Sandagerð út, sum hann ger í løtuni, segði maðurin. Eg út í Sandagerð, og mær gjørdist beinanvegin greitt, at maðurin hevði rætt. Eitt er, at sandurin er kroystur niðan í móti gøtuni, men so hesin hæddarmunurin miðskeiðis í sandinum, har høgu aldurnar hava drigið stóran part av sandinum út við sær aftur. Sjáldsamt at síggja, má eg siga. Annars er vanligt, at sandurin skiftur nakað í skapi, tá uppgangur er, men slett ikki sum á myndinum. Eg komi at hugsa, um ein grind kom í Sandagerð? Onkuntíð eru maskinur frá kommununi komnar í Sandagerð at hampa um sandin. Haldi, at fólk áttu at farið í Sandagerð og sæð sandin í núverandi líki. (Vagnur) Løgið at síggja sandin í Sandagerði soleiðis. (Mynd Vagnur)