v 1 Vínið er spottari, rúsdrykkur óljóð, hvør tann, sum drukkin vinglar, er óvitur. v 2 Kongsótti er eins og ýl í leyvu, tann, sum øsir hann móti sær, forkemur sínum lívi. v 3 Tað er manni ein sómi at halda sær frá klandri, men hvør ein býttlingur bítur á kampi. v 4 Letingin pløgir ikki um heystið, tí leitar hann í akurskurði, men til einkis. v 5 Eins og djúp vøtn eru ráð í mansins hjarta, men ein maður við viti kann oysa tey. v 6 Mangir hitta mann, sum teir elskar, men ein trygdarmann, hvør finnur hann? v 7 Hin rættvísi gongur í sakloysi sínum, sælir eru tí synir hans eftir hann. v 8 Kongur, sum situr í dómarasæti, skilir frá alt ilt við eygnabrái sínum. v 9 Hvør kann siga: «Eg havi hildið hjartað mítt reint, og eri reinur av synd míni?» v 10 Tvey sløg av vágum og tvey sløg av málum, tey eru bæði tvey Harranum ein andstygd. v 11 Drongurin sýnir longu við gerðum sínum, um fyritøkur hans verða reinar og rættar. v 12 Oyrað, sum hoyrir, og eygað, sum sær, bæði tvey hevur Harrin skapað. v 13 Elska ikki svøvn, so at tú ikki verður armur, lat eyguni upp, so skalt tú mettast av breyði. v 14 «Ringt, ringt!» sigur tann, ið keypir, men tá ið hann fer avstað, erpir hann sær. v 15 Til er gull og nøgd av perlum, men hitt dýrasta ílát eru kunnskapar varrar. v 16 Tak klæðini av honum, tí at hann hevur gingið í veður fyri annan, og panta hann fyri fremmandar. v 17 Falsfingið breyð smakkar manni søtt, men síðan fyllist muðurin av smásteinum. v 18 Ráð fáa frama við ráðagerð, ráðlegg tí væl, tá ið tú fert í stríð. v 19 Sleyivætti ber loyndarmál út, hav tí einki felag við skræðugákar. v 20 Tann, sum bannar faðir og móður, lampa hans skal slokna í bølamyrkri. v 21 Arvur, sum ein í fyrstuni er ov tráfikin eftir, verður til endans uttan signing. v 22 Sig ikki: «Eg skal løna við illum!» Bíða tú Harranum, hann skal tær hjálpa. v 23 Tvey sløg av vágum eru Harranum andstygd, og følsk vágskál er einki gott. v 24 Frá Harranum koma mansins spor, hvussu kann maður veg sín skilja? v 25 Tað er manni ein snerra í gáloysi at siga: «Halgað!» og ikki hugsa seg um, fyrr enn lyftið er lovað. v 26 Vísur kongur skilir hinar gudleysu frá og letur hjólið yvir teir fara. v 27 Menniskjunnar andi er ein Harrans lampa, sum rannsakar øll rúm hjartans. v 28 Kærleiki og trúskapur varðveita kongin, og við kærleika styðjar hann hásæti sítt. v 29 Ungmanna prýði er máttur teirra, grá hár eru oldinganna heiður. v 30 Blóðigar skeinur reinsa hin vánda og høgg, sum níta at beini.