Ein maskil; av Ásafi. Lýð tú, fólk mítt, á læru mína, gev orðum av munni mínum ljóð! Lat meg lata upp munnin í líkingamáli, seta fram gátur úr fornum døgum, sum hoyrt vit hava og nomið, sum fedrarnir hava sagt okkum frá, sum ikki varð dult av sonum teirra, ið greiddu teirri fylgjandi ætt frá stórmerki Harrans og veldi hans, frá teimum undurverkum, hann gjørdi. Hann setti upp eina samtykt í Jákupi, eina lóg hann grundaði í Ísrael, hvar hann beyð fedrum várum at kunngera tað sonum teirra, so at ein seinni slekt skuldi um tað vita, og børn, ið seinni vórðu fødd, kundu gera børnum sínum tað kunnigt og til Guð seta álit sítt, og ikki gloyma gerningar Guðs, men goyma væl boðorð hans, og ikki verða teirra fedrum líkir, ein tvør og ólýðin slekt, hjarta hennar var ikki staðfast, og andi hennar var ikki trúgvur móti Guði. Efraims synir vóru bogamenn, ið vendu undan í stríðinum. Teir hildu ikki sáttmála Guðs, og lóg hans teir ikki vildu fylgja. Gerningar hans teir gloymdu og undur hans, sum hann hevði teimum sýnt. Fyri fedrum teirra hann undurverk gjørdi í Egyptalandi, á Zóans mark. Hann havið kleyv og læt teir fara ígjøgnum, hann sjógvin læt standa sum ein garð. Um dagin hann teir leiddi við skýnum, alla náttina við ljósi av eldi. Í oyðimørkini hann klettarnar kleyv, og læt teir drekka av vatnsdjúpum stórum. Hann leiddi fram løkir úr fjalli og fekk vatnið at renna oman sum áir. Men teir hildu á at synda móti honum, og í oyðimørkini at treiskast móti hinum hægsta. Í hjørtum teirra teir freistaðu Guð og kravdu føði eftir teirra tykki. Móti Guði teir talaðu og søgdu: «Man Guð kunna reiða í oyðimørk borð? Víst sló hann á klettin, so vatnið fleyt, og áir runnu fram. Men man hann eisini kunna geva breyð og lata fólk sítt fáa kjøt?» Tí ilskaðist Guð, tá ið hann hetta hoyrdi, tað birtist ein eldur móti Jákupi, og vreiði kom upp móti Ísrael, tí at teir ei trúðu á Guð og ei litu á frelsu hans. Tá skýggjunum í erva hann beyð, og himmalsins dyr hann læt upp og læt regna manna yvir teir niður, hann himmalsins korn teimum gav. Einglabreyð fingu menn at eta, hann sendi teimum føðslu til mettu. Hann eystanvindin reisti á himli, hann sunnanvindin leiddi í mátti sínum fram. Hann læt yvir teir regna við kjøti sum moldrok, við fljúgvandi fuglum sum havsins sandur; hann læt teir falla millum tjaldbúðir teirra, íkring um bústað sín. Og teir ótu og almettir vórðu, hann gav teimum tað, teimum lysti. Men meðan teir enn høvdu matin í munni, tá reis móti teimum Guðs vreiði; hann drap teirra máttmiklu menn, og Ísraels ungu sveinar hann feldi. Og tó teir hildu á við at synda, og ei teir trúðu á undurverk hans. Tá í tómleika hann endaði dagar teirra og í hastiligari ræðslu teirra ár. Tá ið hann teir drap, teir til hansara søktu, teir vendu við og spurdu eftir Guði. Teir mintust, at Guð var klettur teirra, hin hægsti Guð endurloysari teirra. Teir sviku hann við munni teirra, lugu fyri honum við tungu teirra. Men hjørtu teirra ei hjá honum vóru føst, móti sáttmála hans teir ei vóru trúgvir. Men tó hann miskunnsamur er, synd hann fyrigevur, ikki hann oyðir; vreiði sína hann stillir ferð eftir ferð, heldur aftur við allari ilsku síni. Hann minnist, at teir eru kjøt, ein andablástur, ið hvørvur med alla. Hvør ofta í oyðimørkini teir vóru honum tvørir, voldu honum harm har úti á heiðum! Ferð eftir ferð teir freistaðu Guð og voldu hinum heilaga Ísrael móð. Teir mintust ei á hond hans, ei heldur tann dag, hann teim undan fíggindanum slepti. Hann, sum í Egyptalandi gjørdi tekin síni, og á Zóans mark undurverk síni, skifti áir teirra um til blóð, so at ikki var drekkandi vatnið; sendi mýggjabitar at teim, ið ótu teir, og froskar, ið teir oyðiløgdu; gav grashoppum avgrøði teirra, og flogkyktum alt heystið teirra; drap við heglingi víntrø teirra, morberjatrø teirra við frosti; oyddi fenað teirra við sótt og øll teirra neyt við sjúku; sendi at teim sína brennandi vreiði, ótokka, móð og grimd, eina sendiferð av ólukkueinglum; breyt fyri ilsku síni slóð, spardi ei sálir teirra frá deyða, læt drepsótt taka teirra lív. Feldi teir frumgitnu allar í Egyptalandi, mansalvans frumgróður í tjøldum Kams. Læt fólk sítt fara avstað sum eitt seyðafylgi, rak tey í oyðimørkum sum eina gongu; leiddi tey í trygdum, so tey ei ótta kendu, meðan havið fjaldi fíggindar teirra. Førdi tey til sítt heilaga land, tey fjøll, sum hans høgra hond vann; rak undan teimum fíggindar teirra, læt jørð teirra falla teimum í lut, og læt í tjøldum teirra ættargreinir Ísraels seta búgv. Men tey treiskaðust móti Guði, hinum hægsta, og boðorð hans ikki tey hildu. Tey fullu frá og vóru trúleys sum fedrar teirra, sviku eins og veikur bogi. Tey harmaðu hann við offurheygum teirra, eggjaðu hann við skurðgudum teirra. Guð tað hoyrdi, og vreiður hann gjørdist, og av Ísrael hann deyðleiður var. Hann flutti frá bústaði sínum í Silo, tí tjaldi, hann hevði reist millum manna. Læt stoltleika sín í fangilsi fara, gav dýrd sína upp í fíggindavald. Hann legði sítt fólk fyri svørðið, og ilskaðist inn á arvalut sín, tess ungu sveinar át eldurin upp, tess moyggjar fingu ei brúðarkvæði, tess prestar fullu fyri svørði, tess einkjur sluppu ikki at gráta. Tá vaknaði Harrin sum ein, ið svevur, sum ein kappi, ið er avdrukkin av víni. Hann sló fíggindar sínar á bakið og læt teir fáa eina æviga skomm. Tó hann vrakaði tjaldbúð Jósefs, Efraims ættargrein hann ikki útvaldi. Hann ættargrein Júda sær valdi, Zions fjall, sum hann elskar. Hann sín halgidóm bygdi sum tey høgu fjøll, grundaði hann um ævir eins og heimin. Hann valdi sær Dávid, tænara sín, og frá seyðarættunum tók hann. Læt hann koma frá djórum, ið geva at súgva, til tess Jákup at røkta, sítt fólk, og Ísrael, arvalut sín. Hann røktaði tey av reiðuligum hjarta, leiddi tey við vísari hond.