Tað stóð nógv á, eftir at HB hevði umsett tvey brotsspørk til mál. Men enn einaferð vístu vit klassa, og so tambaðu vit føroyska stigametið til 67 Gundadalur var Hvítidalur í dag. Eingin ivi um tað. Floksmenn og tikarar høvdu riggað til í heila viku, og hóast spælararnir helst høvdu feirað sín part í vikuni, so vóru teir til reiðar at fara út til triðju grannauppgerðina á árinum-hildu vit í øllum førum. Tí vit vóru als ikki til reiðar. Fyri tað allar mesta var HB omaná fyri steðgin, og fult uppirborið komu teir eisini á odda. Men brotssparkið, sum gav leiðslumálið, var tó burtur úr vón og viti. Odmar tacklaði klokkureint, men kortini peikaði dómarin á blettin, og so var ikki meira at gera við tað. Eftir steðgin komu vit betur ígongd, men tá HB økti til 2-0 við brotssparkið, sum hesaferð var rætt dømt, kámaðist FM-rómurin kanska nakað. Men tó ikki meira enn lítla løtu. Lukasz skeyt okkum aftur í dystin, tá hann endaði eitt gott álop við at plasera bóltin í kassan, og tá Heini so lítla løtu seinni ofraði seg og hálvgum tacklaði bóltin í netið, stóð alt aftur púrasta opið. Og so kom tað heilt stóra brakið- og frá hvørjum øðrum enn Lukasz. Hann tók ein høgan bólt niður við bringuni, og so snaraði hann sær 180 stig, áðrenn hann høgdi bóltin í síðunetið. FM-heitið høvdu vit longu, men enn eitt nýtt met-67 stig- og triðið sigurin á rað móti grannaunum gjørdu dagin mest sum perfektan. Og sum onkur segði: Tað er uppaftur stuttligari at vinna, tá tú hevur verið aftanfyri!