Rósa tær ikki av morgindeginum, tí at tú veitst ikki, hvat dagurin ber í fangi sínum. Lat ein annan tær rósa og ikki tín egna munn, ein fremmandan og ikki tínar egnu varrar. Steinur er tungur, og sandur vegur nógv, men dáragremja er tyngri enn bæði. Yvrin leikar óð, og vreiðin skolar, men hvør kann standast móti øvund? Betri er opinber atfinning enn kærleiki, sum heldur seg fjaldan. Væl meint eru sløg av vinahond, og mangir eru óvinar kossir. Mettur maður havnar hunangi, men svongum manni tykir alt beiskt søtt. Eins og fuglur, sum er rýmdur av reiðri sínum, so er maður, sum er farin av húsum sínum. Olja og roykilsi gleða hjartað, so eru vinarorð sæl frá ráðvísari sál. Slepp ikki vini tínum ella vini faðirs tíns, og far ikki inn í hús bróður tíns á neyðardegi tínum; betri er ein granni í nánd enn ein bróðir í fjarlegd. Ver tú vísur, sonur mín, og gleð hjarta mítt, so at eg kann svara honum, sum háðar meg. Vitur maður sær vandan og fjalir seg, men fákunnir halda á og mega bøta afturfyri. Tak klæðini av honum, tí at hann hevur gingið í veður fyri annan, og panta hann fyri fremmanda konu. Honum, sum harðmæltur vælsignar næsta sín snimma á morgni, honum skal tað verða roknað sum ein banning. Takdropin, sum ein regndag dryppar uttan íhald, og klandursom kona – tey líkjast hvørt øðrum. Tann, sum steðgar henni, kundi steðgað vindinum og hildið olju í síni høgru hond. Jarn brýnir jarn, og maður brýnir mann. Tann, sum røktar eitt fikutræ, fær fruktina av tí at eta, tann, sum røkir harra sín, skal fáa heiður. Eins og andlit horvir móti andliti í vatni, soleiðis mannahjarta móti mannahjarta. Helheimur og avgrundin mettast ikki, og mannaeygu mettast ikki. Bráðpannan er til silvurið og ovnurin til gullið, og maður verður dømdur eftir ágiti sínum. Um tú stoytti dáran í einum mortara við einum stoytara saman við grýnum, so mundi tó ikki fávitskan vikið frá honum. Hav tú góða greiðu á, hvussu seyðir tínir eru littir, og ber umsorgan fyri búskapi tínum. Tí at ríkdómur varar ikki allar ævir, og heldur ikki ein krúna ætt eftir ætt. Er hoyggið undangingið, og gróðurin sprettur, og fjallagrasið er samanborið, tá hevur tú lomb til klæði og havrar til at keypa tær jørð fyri og nóg nógva geitarmjólk til føðslu hjá tær, til føðslu hjá húsi tínum, til lívsuppihalds hjá ternum tínum.