v 1 Sál mín, Harranum lova, og alt, sum mær er í, heilaga navni hans! v 2 Sál mín, Harranum lova, og gloym ikki allar vælgerðir hans! v 3 Hann fyrigevur øll misbrot tíni, hann grøðir allar sóttir tínar, v 4 hann lív títt frá grøvini loysir, hann teg við miskunn og mildleika krýnir. v 5 Hann lyst tína mettar við lukku, tín ungdómur verður nýggjur sum ørnin. v 6 Harrin rættvísi innir og rætt móti øllum, ið órætt líða. v 7 Hann kunngjørdi Mósesi vegir sínar, Ísraels børnum stórverk síni. v 8 Harrin er mildur og náðigur, hevur umbæri og mikla miskunn. v 9 Hann vil ikki altíð seta at okkum og ikki goyma vreiði sína um ævir. v 10 Hann fer ikki við okkum eftir syndum várum og lønir okkum ikki eftir misbrotum várum. v 11 Nei, sum himin er háur yvir jørð, so er miskunn hans stór mót teim, sum hann óttast, v 12 sum eystrið er fjarlagt frá vestri, so hevur hann firrað misgerðir várar frá okkum. v 13 Sum ein faðir er mildur mót børnum sínum, so er Harrin mildur mót teim, sum hann óttast; v 14 tí forløg vár hann kennir, honum kemur í hug, at dust vit eru. v 15 Mansins dagar eru sum grasið, sum blómin á markini so blómar hann. v 16 Tá vindurin yvir hann fer, er hann horvin, og heimstað hans hann ei kennir meir. v 17 Men Harrans miskunn heldur á um aldur og ævir, og rættvísi hans røkkur til barnabørn v 18 móti teim, sum halda sáttir hans og boð hans minnast, tey at útinna. v 19 Harrin hevur í himni grundað hásæti sítt, og kongsdømi hans yvir øllum ræður! v 20 Einglar hans, tit avrekskappar, Harranum lovið, tit, ið boð hans fremja og geva orðum hans ljóð! v 21 Harranum lovið, øll herlið hans, sveinar hans, ið fremja hans vilja! v 22 Harranum lovið, øll verk hans, á hvørjum bletti í ríki hans! Sál mín, Harranum lova!