Babba, mamma, beiggi mín, systir mín og eg. Viðhvørt komu aðrir familjulimir við, men altíð hildu vit jólini heima. So broytist alt. Men nær bleiv tað so besverligt, hetta við at skula velja? At velja uttan at fáa ringa samvitsku? Eg veit ikki, um øll hava tað soleiðis, ella um tað bara eri eg. Eg veit ikki hvat hendi við mær og mínum hjarta. Eg haldi tað er eitt sindur trekt og kanska ikki líka so stórt sum hjá hinum í familjuni. Íhvørfall kann eg gott finna uppá at stongja hurðina, áðrenn nakar óviðkomandi kemur á gátt. Ella kanska hoyrdi eg tað bara í eini sunnudagsskúlasøgu einaferð. Eg minnist ikki, men eg veit bara, at eg havi ongantíð hoyrt til handan bólkin av fittum fólkum. Ikki reiðiliga. Men tá tað kemur til veruleikan, hevði eg ikki komið uppá knøini á hasi fittu mammuni. Hava tit lagt merki til, hvussu tað gongur niður eftir bakka við pakkum, sum vit gerast eldri? Ein eg kenni nevndi, at áðrenn hon fylti 14, tá fekk hon eini 45 pakkar. Eg minnist eisini, hvussu eg royndi at vera góð og skikka mær pent upp undir jól, tá eg var lítil. Eg hugsaði nógv um at skikka mær væl, soleiðis at jólamaðurin skuldi koma við pakka,“ jólamenn vit geva bert um tit eru góð”, minnast tit. Eg haldi, at hann hevur roknað tað út nú, at eg ikki skikki mær sum eg burdi, íhvørfall eftir pakkunum at døma. Men allíkavæl, hóast eg ikki eri fitt og skikkilig, so fari eg at ynskja tykkum øllum harúti, eini gleðilig jól og eitt eydnuberandi nýggjár:) Sum haldari fært tú atgongd til alt tilfar í blaðnum á netinum, umframt tíðindi. Trýst á "Tekna hald" og skráset teg