Hoyrið, hvussu vísdómurin rópar, og vitskan letur reyst sína ljóða. Uppi á hæddunum við vegin – har sum gøturnar møtast – hon stendur. Við liðini, har sum gingið verður út úr bygdini, har sum gingið verður inn um dyrnar, rópar hon hátt: Á tykkum, menn, eg kalli, og reyst mín ljóðar til menniskjunnar børn. Tit fákunnu, vinnið tykkum klókskap, tit dárar, lærið tykkum skil. Gevið ljóð, tí at eg tali tað, ið gott er; tað er beint, sum varrar mínar mæla. Tí at sannleika talar gómur mín, og gudloysi býður mínum vørrum ímóti. Rætt eru øll orðini av munni mínum, í teimum er einki fals ella svik. Øll eru tey sonn fyri teimum klóku og rætt fyri teimum, ið vunnið hava klókskap. Takið við áminning míni fram um silvur, og kunnskapi fram um útvalt gull. Tí at vísdómur er betri enn perlur, og eingir dýrgripir eru móti honum. Eg, vísdómurin, eri í felag við klókskapi, og kunnugleika um hyggjuráð eg havi. At óttast Harran er at hata hitt illa; hugmóð og dramblæti og illa atferð og falsorðaðan munn eg hati. Hjá mær eru ráð og dugur, eg eri vit, hjá mær er kraft. Við mær ráða kongar, døma høvdingar rættvísar dómar. Við mær stýra stjórnarmenn og furstar – allir dómarar á jørð. Eg elski teir, ið elska meg; og teir, ið leita eftir mær, skulu finna meg. Ríkdómur og heiður eru hjá mær, fyrndargamlar ognir og rættferð. Ávøkstur mín er betri enn skærasta gull, og úrtøka mín betri enn útvalt silvur. Eg gangi á rættlætis vegi, á miðjum rættferðar leiðum fyri at veita teimum eyð, ið meg elska, og fylla goymslur teirra. Harrin skapaði meg sum sítt fyrsta verk í forðum, áðrenn hann gjørdi nakað annað. Frá ævunum eri eg settur inn, frá upphavi, áðrenn jørðin var til. Áðrenn havdjúpini vóru til, varð eg føddur, tá ið ongar vatnmiklar keldur vóru til. Áðrenn fjøllini vórðu søkt niður, undan heygunum varð eg føddur. Áðrenn hann skapaði jørð og mark og tann fyrsta moldbøkk á foldum. Tá ið hann skipaði himnunum, tá var eg har, tá ið hann setti hválvið yvir havdjúpið. Tá ið hann festi skýggini í erva, tá ið havdjúpsins keldur fossaðu fram. Tá ið hann setti mark fyri havinum, so at vatnið ikki fór longri, enn hann beyð, tá ið hann legði jarðarinnar grundvøll. Tá var eg sum verkstjóri honum hjá, og eg var yndi hans dag eftir dag, eg leikaði mær fyri ásjón hans alla tíð. Eg leikaði mær á jarðarkringi hans og hevði yndi mítt av menniskjunnar børnum. Og nú, synir mínir, lýðið á meg, tí at sælir eru teir, ið fylgja mínum vegum. Lýðið á aga, so at tit verða vísir, og koyrið hann ikki burtur frá tykkum. Sælur er maður, ið lýðir á meg, so at hann dag og dagliga vakir við mínar dyr og goymir durastavar mínar. Tí at tann, ið meg finnur, finnur lívið og nýtur av Harranum signing. Men tann, ið meg missir, skaðar seg sjálvan, allir, ið meg hata, elska deyðan.