Tá tók Elifaz Temaniti til orða og segði: «Er maðurin Guði at gagni? Nei, vitur maður gagnar sær sjálvum. Er tað hinum alvalda nakar hugnaður, at tú ert rættvísur, ella nakar vinningur, at tú fert rættiliga at? Er tað gudsótta tín, hann revsar, og fyri hann, at hann fer við tær fyri dóm? Er ikki vándskapur tín mikil og misgerðir tínar uttan enda? Tí at uttan orsøk pantaði tú brøður tínar og lætst tey úr, ið vóru illa klædd; ikki gavst tú hinum móða vatn at drekka, og hinum svanga sýtti tú breyð. Hin máttmikli – hann átti landið, hin háttvirdi búði í tí. Einkjur koyrdi tú tómhentar burtur, og armarnar á faðirleysum breytst tú. Fyri tað eru snerrur uttan um teg, og hevur ræðsla brádliga tikið teg. Ljós títt gjørdist myrkur, tú kanst ikki síggja, og vatnflóðir skola yvir teg! Er Guð ikki í hægsta himni? Hygg at ovastu stjørnum, hvussu høgt tær standa! Og tú sigur: «Hvat veit Guð? kann hann døma aftan fyri skýsortan? Tí at skýggini myrkja fyri honum, so at hann sær ikki, og á himnahválvinum hann gongur!» Vilt tú halda fortíðar leið, sum illgerðarmenn hava gingið, teir, sum í úrtíð vórðu ryktir burt, og grundvøllur teirra skolaðist burtur sum streymur, sum søgdu við Guð: «Far tú frá okkum! Hvat kann hin alvaldi gera okkum?» Og tó fylti hann hús teirra við signing, ráð teirra gudleysu eru langt burtur frá honum. Rættvísir sóu tað og gleddust, hin sakleysi spottaði teir. Vissuliga fórust fíggindar okkara, og tað, ið eftir var av teimum, át eldurin. Verð vinur við hann og bind frið, við tað skal lukka verða tær fyri. Tak við læru av munni hans og legg orð hans tær í hjarta! Vendir tú tær til hin alvalda og eyðmýkir teg sjálvan, rekur tú órættin burtur frá tjaldi tínum. Kastar tú gullið í dustið, Ofirgullið millum steinarnar í ánni, tá skal hin alvaldi verða gull títt og hitt skærasta silvur hjá tær. Ja, tá skalt tú frøast um hin alvalda og lyfta ásjón tíni til Guðs. Biður tú til hansara, bønhoyrir hann teg, og tú kanst halda tað, tú hevur lovað; ætlar tú nakað, skal tað eydnast tær, og ljós skal skína á vegum tínum. Tí at hástór og hugmóðig eyðmýkir hann, men hjálpir tí, ið hyggur niður. Hann bjargar sakleysum manni, og tað við reinleika handa sína.»