Av Dávidi. Veit mær rætt, Harri, tí í sakloysi mínum eg fari fram, á Harran eg líti uttan at vikast. Royn meg, Harri, og rannsaka meg, kanna míni nýru og hjarta mítt. Tí náði tín er mær fyri eygum, í trúfesti tíni eg gangi. Eg ei millum lygnara sessist, eg svikara millum ei ferðist; vándra manna fund eg hati, blant gudleysar eg ei havi sæti. Eg hendur mínar í reinleika tvái, at eg má reika um altar títt, Harri, til tess at lata lovsongin ljóða og boða um allar undurgerðir tínar. Harri, skýlið í tínum húsi eg elski, tann stað, har sum hátign tín býr! Rykk ikki sál mína við syndarum burt, lív mítt við blóðsekum monnum, hvørjum í hondum er níðingsverk, høgra hondin av mutri er full. Men eg í sakloysi mínum man ganga, bjarga mær og meg náða! Mín fótur stendur á slættum, í samkomum eg vil tær lova, Harri.