Men so leingi man er í dreymalandi, er onki óført. Tí í Keypmannahavn er heitt og her hava tey H & M. Her hava tey“ strøget” og jetsettaralívið sum vit kanska fáa eitt petti av, eftirsum vit búgva í íbúð á Islands Brygge, sum“ ríka mostir” vildi læna okkum. Her býr Remeé, beint yvirav. Og nú kom ein annar út, enn myrkari. Kanska TAÐ er Remeé. Men vit vita tað ikki við vissu, tí tað riggar ikki at zooma so langt at man sær tað. Fólk tuska aftur og fram og eg undrist á, hví tey skunda sær so, tí tað eru bert tveir minuttir ímillum tokini. Men nú kennast føturnar hovnar og tá eg lati meg úr, síggja tær út sum eitt par av fílafótum. Eg hyggi í spegilin og mín dýra nýggja sminka er øll sveittað burtur og hárið, sum var so nossligt fyrr í morgun, er byrjað at krúlla. Men politistarnir eru nokkso smálekkrir í hesum búnunum og einu løtuna umhugsi eg at kasta ein stein har teir standa, bara fyri at vita hvussu tað er at verða handtikin av einum teirra... Nú verði eg steðgað í tollinum í Sørvági og vóni ikki at hann hyggur í posan við skitnum undirklæðum. So eg royni at verða festlig og sigi at hann kann altíð fáa sær eitt“ tampax” vissi hann manglar. Hetta heldur hann SLETT ikki verða stuttligt!