v 1 Orðtøk Sálomons, Dávidssonar, Ísraels kongs, v 2 til at læra vísdóm og aga, at fata skilagóð orð, v 3 til at nema aga og vit, rættlæti, rættvísi og rættferð, v 4 til at veita teimum óroyndu ráð, teimum ungu kunnskap og skil–v 5 hin vísi skal lýða á og økja sín lærdóm, hin vitri skal læra seg lívsreglur góðar–v 6 til at skilja orðtøk og líknilsi, vísmanna orð og gátur teirra. v 7 Ótti fyri Guði er upphav at vísdómi, vitsku og aga vanvirða dárar. v 8 Lýð tú, sonur, mín, á áminning faðirs tíns og vraka ikki rættleiðing móður tínar; v 9 tí at tær eru yndisligur kransur á høvdi tínum, ein dýrabar keta um háls tín. v 10 Sonur mín, tá ið syndarar lokka teg, tá eftirlíka teimum ikki. v 11 Tá ið teir siga: «Kom tú við okkum! Lat okkum leggjast á loynum til manndráps, søkja at sakleysum manni uttan grund; v 12 vit skulu gloypa teir livandi eins og hel, við húð og hári eins og teir, ið eru farnir til moldar. v 13 Alskyns dýrar lutir skulu vit ognast, hús okkara fylla við ráni. v 14 Javnan lut skalt tú taka við okkum, ein posa skulu vit allir í felagi hava.» v 15 Sonur mín, tá gakk ikki teirra gøtur, halt fóti tínum burtur frá leiðum teirra. v 16 Tí at føtur teirra eru skjótir til tað illa, snarir til at úthella blóð. v 17 Tí at til einkis verður netið tant út, meðan allir veingjaðir fuglar tað síggja; v 18 teir søkja at sínum egna lívi, liggja á loynum eftir sær sjálvum. v 19 Soleiðis gongst øllum, ið eftir órættum vinningi tráa, hann drepur sín egna harra. Vísdómurin kallar á fólkið v 20 Vísdómurin kallar hátt á gøtunum, letur rødd sína ljóða á torgunum; v 21 hann rópar á fjølgongdum vegamótum, við borgarliðini flytur hann talu sína: v 22 «Hvussu leingi ætla tit, fávitskutir, at elska fávitsku, og tit, spottarar, at hava yndi av spotti, og tit, dárar, at hata kunnskap? v 23 Vendið við til leiðbeining mína, sí, tá lati eg anda mín streyma yvir tykkum, tá kunngeri eg tykkum orð míni. v 24 Men av tí at tit førdust undan, tá ið eg kallaði, og eingin gav tí gætur, tó at eg rætti hondina út, v 25 heldur vanvirdu øll míni ráð og skoyttu ikki leiðbeining míni; v 26 tí man eg læa í ólukku tykkara, spotta, tá ið ræðslan tykkum rámar; v 27 tá ið ræðslan tykkum rámar sum torusláttur, og ólukka tykkara kemur sum ein hvirla, tá ið neyð og angist á tykkum koma. v 28 Tá munnu teir kalla á meg, men eg svari teimum ikki, teir munnu leita eftir mær, men finna meg ikki. v 29 Tí at teir hataðu kunnskap og ansaðu ikki ótta fyri Guði, v 30 skoyttu ikki ráðum mínum og vanvirdu alla leiðbeining mína; v 31 tá skulu teir njóta ávøkstin av atferð síni og av sínum egnu svikræðum mettast. v 32 Tí at fráhald teirra fávitskutu drepur teir, og trygd dáranna er teimum til undirgangs. v 33 Men tann, ið lýðir á meg, man búgva í trygdum, man liva í friði uttan at óttast fyri illum.»