v 1 Serlyndur maður ger tað, honum sjálvum lystir, at øllum hyggjuráðum hann glepsar. v 2 Býttlingurin leggur ikki í vitsku, men vil heldur, at hugsan hans verður kunn. v 3 Har sum gudleysur kemur, har kemur vanvirðing við, og við skomm fylgir spott. v 4 Djúp vøtn eru orð av mans munni, rennandi løkur, vísdóms kelda. v 5 Tað er ikki beint at geva gudleysum viðhald og at týna rættin fyri sakleysum. v 6 Býttlingsins varrar koma upp í klandur, og muður hans rópar eftir høggum. v 7 Muður býttlingsins er honum ein ólukka, og varrar hans eru fyri sál hans ein snerra. v 8 Baktalarans orð eru eins og góðgæti, og tey ganga væl niður í búkin. v 9 Tann, sum er órøkin í arbeiði sínum, er bróðir hans, sum er oyðslusamur. v 10 Harrans navn er eitt sterkt torn, hagar flýggjar hin rættvísi og er vardur. v 11 Ríkismans ognir eru hans fasta borg og ein óklívandi múrur í hans egnu hugsan. v 12 Hjartans hugmóð á manni gongur undan falli, og eyðmýkt gongur undan æru. v 13 Um einhvør svarar, áðrenn hann hoyrir, tá verður tað honum ein dárskapur og skomm. v 14 Mansins mót heldur honum uppi í sjúkdómi hans, men eitt fallið mót, hvør kann bera tað? v 15 Hjarta hins vitra vinnur sær kunnskap, og oyru hinna vísu søkja kunnskap. v 16 Gáva, sum maður gevur, rúmkar fyri honum og leiðir hann fram fyri stórmenn. v 17 Tann, sum fyrri ber fram trætumál sítt, hevur rætt, til mótpartur hansara kemur og rannsakar hann. v 18 Lutkastið ger enda á trætum og skilir sundur mætar menn. v 19 Bróðir, sum er svikin, er ringari at vinna enn sterk borg, og deilur við hann eru sum stengur fyri borgardurum. v 20 Av fruktum av mans munni verður búkur hans mettur, av ávøksti varranna mettast hann. v 21 Deyði og lív eru í tungunnar valdi, og tann, sum hevur teym á henni, skal njóta frukt hennar. v 22 Tann, sum hevur funnið konu, hevur funnið lukku og hevur fingið náðigávu frá Harranum. v 23 Fátækur talar við bønligum orðum, men ríkur svarar við hørðum. v 24 Illa gongst manni, sum hevur nógvar vinir, men til er alvinur, sum er hollari enn bróðir.