Tá svaraði Job og segði: «Vissuliga veit eg, at tað er so, hvønn rætt hevur maður móti Guði? Um hann vildi træta við hann, kann hann ikki svara upp á eitt av túsund. Vitur í hjarta og mikil í mátti – hvør reistist upp móti honum og slapp óskalaður frá tí? Hann, sum flytur fjøll, so tey vita ikki av, kollveltir tey í vreiði síni; hann, sum skakar jørðini úr staði hennar, so at stuðlar hennar riða; hann, sum býður sólini, so hon skínur ikki, og setir innsigli fyri stjørnurnar; hann, sum tenur út himmalin eina og gongur á stóraldum havsins, hann, sum skapaði Karlsvagnin og Orion, Sjeystjørnuna og Suðurs kømur; hann, sum stórverk ger, ið ófatandi eru, og undurverk, ið óteljandi eru. Gongur hann fram við meg, síggi eg hann ikki, fer hann burtur, eg verði hann ikki varur; tekur hann, hvør kann tá forða honum, hvør sigur við hann: «Hvat gert tú?» Guð heldur ikki aftur vreiði síni, Ráhabs hjálparmenn boygdu seg undir hann. Hvussu kann eg tá svara honum, snúgva væl orðum mínum fyri honum! Um eg so havi rætt, kann eg einki svara, men má biðja dómara mín um náði. Um eg rópaði, svaraði hann mær ikki, eg hugsi ikki, hann hoyrdi rødd mína, hann, sum tekur meg burtur í stormveðri og økir sár míni uttan orsøk, loyvir mær ikki at draga anda, men mettar meg við beiskum lutum. Ræður um kappavald, tá er hann har, ræður um rætt, hvør stevnir honum! Um eg so havi rætt, má muður mín tó fella meg; um eg so eri sakleysur, dømir hann meg sekan! Sakleysur eri eg; eg leggi einki í sál mína, eg hirði einki um lív mítt! Tað kann vera mær tað sama; tí sigi eg: ósekan og sekan týnir hann líka! Tá ið koyrilin snøggliga veldur banasár, tá lær hann at kvølum teirra sakleysu. Jørðina gav hann í hendur á gudleysum, bindur fyri eyguni á dómarum hennar, er tað ikki hann – hvør er tað tá? Skjótari enn rennarin runnu dagar mínir, teir fóru, men lukku sóu teir onga. Teir gingu eins og bátar av sevi, líkir ørn, ið skjýtst niður eftir fongi. Um eg sigi: «Eg vil gloyma stynjan mína, slætta enni mítt og gerast glaður,» má eg tó kvíða fyri øllum mínum pínslum, eg veit, at tú ei fríkennir meg. Eg skal so, ið hvussu er, vera sekur, hví møða meg til onga nyttu? Um eg so tváaði mær í snjógvi og reinsaði hendur mínar í lúti, so koyrdi tú meg tó undir í fenið, so at klæðum mínum stóðst við meg. Tí at hann er ikki maður eins og eg, at eg kann svara honum, og at vit kundu farið saman fyri rættin. Eingin er at gera skil á okkara millum og at leggja hond sína á okkum báðar! Hevði hann tikið stav sín frá mær og ikki latið ræðslur sínar ræða meg, tá kundi eg talað og ikki óttast hann, tí at soleiðis haldi eg ikki um meg sjálvan.