Á møtinum 3. august deildu nøkur av teimum, sum ganga í Kelduni, men eru lesandi í Danmark, eitt orð. Tað eru nógv, sum fara til útlandið at nema sær eina útbúgving, og tað, sum skein ígjøgnum hjá flest øllum teimum, sum hendan morgunin deildu eitt orð, er hettar–Tað er týdningarmikið at finna eina góða samkomu og at koma saman til góðan andaligan felagsskap. Í 3. Mósebók sigur Gud við Móses í kapittul 19 vers 4: Tit mugu ikki venda tykkum til avgudarnar og ikki gera tykkum stoyptar gudar. –Eg eri HARRIN Gud tykkara. Gud vil hava okkum at vera klár yvir, at tað er Hann, sum vit skulu venda okkum til, og vit skulu tí ikki seta okkara álit á nakað annað enn Hann. Gud vísir í sambandi Sínum við Ísrael, hvat tað er, Hann vil, og hvat Hann vil, at fólkið skal gera. Gamla Testamentið er merkt av forholdinum, Gud hevur við Sítt útvalda fólk, og tað sambandið gevur okkum eitt gott innlit í, hvør Gud er, og hvat tað er, Hann krevur av okkum. Ísrael fellur ferð eftir ferð frá Gudi og søkir aðrar vegir. Gud vísir náði við at fyrigeva og lata Sítt fólk koma til Hann aftur. Ísrael varð vitnið til eitt stórt tal av undurverkum, sum burdu hildið tey tætt at Gudi. Tað gjørdu tey ikki, og tað tók ikki langa tíð at undurverkini vóru gloymd, og fólkið leitaði til aðrar gudar, og onnur ting gjørdust meira týdningarmikil enn at liva saman við Gudi.