v 1 Til songmeistarans; ein sálmur av Dávidi. v 2 Sælur er maður, ið hugsan fyri neyðstøddum hevur, á neyðardegi Harrin honum hjálpir. v 3 Harrin varðveitir hann og bjargar hans lívi, at hann má liva við lukku í landinum; hann gevur hann ikki hans fíggindum upp í hendur. v 4 Á sóttarsong Harrin hann styðjar, hans legu hann lættir undir sjúkum hans. v 5 Eg segði: «Harri, meg náða! Grøð mína sál, tí móti tær eg havi syndað!» v 6 Mínir fíggindar ynskja ilt yvir meg: «Man ikki skjótt hann doyggja og navn hans fara!» v 7 Um einhvør meg kemur at finna, er hann falskur í orðum, hans hjarta sankar saman illar tankar, hann út aftur fer og sigur frá teimum. v 8 Allir mínir øvundarmenn um meg saman teska, ilt teir ímóti mær hava í ráði: v 9 «Ein helsótt hevur hann søkt, hann, ið har liggur, skal ikki reisa seg aftur.» v 10 Sjálvt vinmaður mín, sum eg álit hevði á, sum hevur etið av mínum breyði, hann lyftir upp hælin móti mær. v 11 Men tú, Harri, náða meg og reis meg aftur, at eg kann løna teimum tað aftur! v 12 Av hesum veit eg, at tú góðsku til mín hevur, at fíggindi mín ikki seg frøir um meg. v 13 Fyri sakloysi mítt tú heldur mær uppi, letur meg standa fyri ásjón tíni allar ævir. v 14 Lovaður veri Harrin, Ísraels Guð, um aldur og allar ævir! Amen, amen!