v 1 Gott navn er meira vert enn stórt ríkidømi, mannatokki er betri enn silvur og gull. v 2 Ríkur og fátækur hittast, Harrin hevur skapað teir báðar. v 3 Vitur maður sær vandan og fjalir seg, men fákunnir halda á og mega bøta afturfyri. v 4 Lønin fyri eyðmýkt og Harrans ótta er ríkdómur, heiður og lív. v 5 Tornir og snerrur eru á vegi hins svikafulla, tann, sum lív sítt vil varða, heldur seg burtur frá teimum. v 6 Lær tú óvitan um vegin, hann skal halda, so man hann enn á gamalsaldri ikki víkja av honum. v 7 Ríkur yvir fátækum ræður, og tann, ið fær lán, verður trælur hans, sum gevur lán. v 8 Tann, sum órætt sáar, skal vanlukku heysta, og hugmóðs stavur hans verður fyri ongum. v 9 Góðhjartaður maður verður vælsignaður, tí at hann gevur arminganum av breyði sínum. v 10 Rek spottaran burt, so fer ósemjan burt, og tú fært frið fyri klandri og skomm. v 11 Tann, sum er hjartareinur, elskar Harrin, tann, sum er yndisorðaður, er kongsins vinur. v 12 Harrans eygu varða um kunnskap, men hann kollveltir svikarans orðum. v 13 Letingin sigur: «Ein leyva er fyri uttan, eg kann verða dripin mitt á gøtuni.» v 14 Ein djúp grøv er muðurin á fremmandum konum, tann, sum er fyri Harrans vreiði, fellur í hana. v 15 Fávitskan situr føst í hjartanum á hinum unga, men revsingarstavurin tekur hana burtur frá honum. v 16 At kúga hin fátæka økir um ognir hans, at geva hinum ríka veldur honum bert armóð. Annað savn v 17 Boygg oyra títt og lýð á vísmanna orð og vend hjarta tínum at kunnleika mínum! v 18 Tí at tað er dámligt, at tú goymir tey tær í brósti, og at tey eru øll til reiðar á vørrum tínum! v 19 Fyri at tú skalt á Harranum hava álit títt, læri eg teg í dag, júst teg. v 20 Havi eg ikki skrivað tær fyrndarorð við hyggjuráðum og vitsku v 21 fyri at kunngera tær sannleika, álítandi orð, so at tú við álítandi orðum kann svara teimum, ið teg senda? v 22 Ræn ikki hin vesæla, tí at hann er vesælur, og týn ikki hin forfjónaða á tingi; v 23 tí at Harrin skal føra teirra sak og taka lív teirra, sum taka frá teimum. v 24 Far ikki í hóslag við illføran mann, og hav ikki við at gera tann, sum bráðsintur er, v 25 at tú ikki skalt venjast til atburð hans og fáa tær snerru fyri lív títt. v 26 Ver ikki millum teirra, sum handslag geva, millum teirra, sum ganga í veður fyri skuld; v 27 tí tá ið tú einki hevur at gjalda við, vilt tú tá lata teir taka seingina undan tær? v 28 Flyt ikki avgomul markaskjal, sum fedrar tínir hava sett. v 29 Sært tú dugandi mann í verki sínum, hann man kom at tæna hjá kongum, ikki man hann vilja smámonnum tæna.