Tá man skal hygga sær saman sum familja, er onki meiri natúrligt enn at seta seg at flætta jólastjørnur. Syrg fyri at hava sterkt gløgg afturvið til tey, sum hava stutt fjús… Á hvørjum ári geri eg eina roynd og eri sannførd um, at hesa ferð fer tað at eydnast, men júst sum undanfarin ár standi eg við einum ellibita av strimlum, sum einamest líkjast einum eiturkoppi í havsneyð. Tað er til at blíva klikkað av! Børnini vita tað væl, so tey bíða við at biðja meg seta meg, til tey vita, at pápin eisini er í nærheitini. “ Eg haldi, at vit mugu hava babba at hjálpa okkum, mamma. Hann dugur eitt lítið sindur betur enn tú. Men øll duga ikki alt mamma, og tú ert fitt”, letur í tí yngstu. “ Í ár elskaða, í ár fer mamma at duga, bíða bara.” Nú gekk tað akkurát so gott. Eg dugi ikki at síggja á myndini, hvat tað er fyri ein endi sum skal stingast hvar, har eru so nógvir, og eyguni duga ikki at sortera ímillum alt óruddið. Tað er ófatiligt, sum hetta er ólogiskt fyri meg! Eg finni útav at hekla, at binda, at baka og ymiskt annað, men hetta! (Men gløggið smakkar væl og svirrar). Eg leggi hana til síðis, mína hesa ársroynd, og reisist. “ Man kann gott eisini gera hana sum tú hevur gjørt, mamma, man sær gott, at hatta næstan er ein stjørna.” Og soleiðis er tað, at ein“ næstan stjørna” verður útgjørd við tráði og verður hongd upp ímillum hinar, sum ein staðfesting av, at enn eitt ár er gingið, og at jólini koma aftur í ár, um eg dugi at flætta stjørnur ella ei.