v 1 Av Dávidi; tá ið hann lætst óður hjá Ábimeleki, so hann koyrdi hann frá sær, og hann fór avstað. v 2 Eg vil Harranum prísa á hvørji stund, altíð er hans lov mær á munni. v 3 Sál mín í Harranum frøist, armir skulu tað hoyra og gleðast. v 4 Harranum dýrt hálovið við mær! Latum okkum í felag vælsigna hans navn! v 5 Eg søkti Harran, og hann svaraði mær, hjálpti mær út úr øllum ræðslum mínum. v 6 Lítið til hansara, so lýsa av gleði tit skulu, og andlit tykkara av skomm ei skal rodna. v 7 Her er eymur, ið rópti, og Harrin hoyrdi, úr øllum trongdum hann bjargaði honum. v 8 Harrans eingil kring teir stendur, ið hann óttast, og hann teimum bjargar. v 9 Bragdið og kennið, at góður er Harrin! Sælur er maður, ið á hann lítur. v 10 Óttist Harran, tit heilagu hans, tí ongan sakn hava tey, ið hann óttast! v 11 Leyvur líða hungur og neyð, men teimum, ið søkja Harran, trýtur einki gott. v 12 Komið higar, børn og lýðið á meg, eg vil tykkum kenna ótta Harrans! v 13 Stendur nakars hugur til lívið, ynskir hann dagar, til tess lukku at njóta, v 14 so varðveit tína tungu frá illum, og varrar tínar frá fals at tala! v 15 Vík frá tí illa og ger tað góða, søk frið og stunda eftir friði! v 16 Harrans ásjón er vend móti teimum, ið ilt gera, til tess at oyða út teirra minni av jørð. v 17 Eygu Harrans á teimum rættvísu hvíla, oyru hans á róp teirra lýða. v 18 Tá ið tey kalla, Harrin tey hoyrir, hjálpir teimum úr øllum teirra neyðum. v 19 Nær er Harrin teimum staddur, ið hava sundurbrotið hjarta, frelsa vil hann tey, ið hava sundursprongdan anda. v 20 Mangar neyðir eru einum rættvísum fyri, men Harrin honum bjargar út úr teimum øllum. v 21 Allar hansara liðir hann varðar, ikki ein teirra skal verða brotin. v 22 Vanlukka ein gudleysan drepur; hann, ið rættvísan hatar, verður sekur. v 23 Harrin loysir út teirra sál, ið honum tæna; av øllum, ið líta á hann, verður eingin sekur.