Fyri meira enn 90 árum síðani stóð ein 6 ára gamal smádrongur undir grótgarðinum millum gamla Sparikassan og gamla Ebenezer og eygleiddi børnini, sum fóru í sunnudagsskúlan í Ebenezer. Ein ungur maður kemur út á trappuna og bjóðar dronginum í sunnudagsskúla. Drongurin svarar kurteisliga, at hann mátti fyrst spyrja mammu sína. Í góðveðrinum leygardagin 21. mai, vóru millum 500 og 600 fólk, ið vóru komin til móttøku í Zarepta í sambandi við, at nýggja stórhúsið varð tikið í brúk. Móttøkan var frá kl. 14.00 til kl. 17.00. Tey vitjandi vóru boðin at síggja nýggja húsið, og eisini at síggja gamla húsið (upprunahúsið), har kømurini eru innrættaði av nýggjum við nýggjum sengrum, ætlaði til starvsfólkið burturav. Kl. 15.00 var samkoma við fullsettum sali, har Birgir Andreassen, Poli Vang og Heini Heinesen greiddu frá tilgongdini, heilt frá nevndaravgerð, samráðingum við jarðareigarar, komunalar myndugleikar og sjálvari byggingini. Tað var í 2006, at nevndin í Zarepta gjørdi av at fara undir byggingina; sostatt hevur nýbyggingin tikið 10 ár. Størsti parturin av arbeiðinum hevur verið sjálvboðin arbeiðskraft. Poli Vang upplýsti, at sjálvbodna arbeiði telur 20 ársverk í alt-tað hevði einki Zarepta verið, um ikki sjálvboðin arbeiðsmegi var ein veruleiki!!! Í viðalundini í Kunoy andar av einleika og friði“ Einleikin er so sterkur og samanbindandi í eini og hvørji eind, at knekkar einleikin, so er eisini styrkin í eindini farin!” Einleikin er snúningsfeltið í øllum lívsins viðurskiftum, bæði kristiligum og ikki kristiligum: Í hjúnarbandinum, í familjuni, í samkomu- og kirkjuhøpi, í øllum sosialum viðurskiftum, í politiki, vinnulívinum og í øllum felagsátøkum, sum vit menniskju eru ein partur av.