Halleluja! Sælur er sá, ið Harran óttast og boð hans elskar av sonnum; mikið á fold verður avkom hans, ætt hins rættvísa verður vælsignað. Vælmegn og ríkidømi í húsi hans er, vælferð hans stendur við allar ævir. Fyri rættsintum birtist ljós í myrkri, mildur og góður hin rættvísi er. Sælur er maður, ið gávumildur er og fegin lænir og allar leiðir sínar gongur í rættferð. Tí aldri hin rættvísi vikast, í ævigum minni hann verður. Fyri ringum tíðindum ikki hann ræðist, hans hjarta er trygt og lítur á Harran; hans hjarta er fast og uttan ótta, til tess at hann við lyst skoðar fíggindar sínar. Hann býtt hevur út og teim fátæku givið, um ævir rættferð hans stendur, í æru hans horn eru reist. Hin gudleysi sær tað og harmast, bítur saman tenn og fer til grundar; vón teirra gudleysu verður til einkis.