En zo verloopt het al eeuwen. Kinderen zien hun ouders als voorbeeld. Wat zij doen en zeggen zal de standaard zijn. Verweesde eendenkuikens die worden grootgebracht door mensen of onder de hoede komen van de huishond, gaan zich als zodanig gedragen. Merkwaardig, maar waar. Dat doen kinderen ook in veel gevallen. De laatste weken ben ik“ geconfronteerd” met jonge kinderen uit diverse gezinnen. Daar waar de ouders zich weinig sociaal gedroegen, deden de kinderen er niet voor onder. Waar vader het zoontje aanspoorde mij een handje te geven en hij dat met een brede glimlach deed, bleek dit mannetje goedlachs en makkelijk te porren voor een klein gesprekje. Oh jee, denk ik dan: hoe moeilijk kan het zijn? Geef ze op (zeer) jonge leeftijd de les hoe het hoort, wat mag en niet mag. Dat maakt het allemaal zo veel vriendelijker en makkelijker bij de (vervolg) opvoeding. Laat je de boel de boel, dan worden eventueel later gewenste correcties zoveel moeilijker. Het wordt allemaal zo hard en koel op den duur. Hier in Lochem komen de wat oudere toeristen weer massaal op de natuur af. Vertoevend in het bos zie ik regelmatig wandelaars turend over een kaart staan. Het is leuk om te vragen of ze verdwaald zijn en dan even aan de praat te komen. Je komt Friezen, Limburgers, maar vooral Randstedelingen tegen. Dan wijs je ze de weg en vraagt hoe ze het hier vinden en wat hen opvalt. Natuurlijk, de schone lucht. Maar op de tweede plaats de vriendelijkheid van de winkeliers en de bevolking. Hier groeten de mensen elkaar nog en wacht men op zijn beurt. Dat schijnt daar bijna niet meer voor te komen. Nou ben ik niet helemaal wereldvreemd, dus herken dat wel. Toch vind ik het elke keer weer treurig om te constateren dat iemand uit de Randstad anderhalf uur oostwaarts moet rijden om op een zandweg in een Lochems bos een groet te krijgen van een volslagen onbekende. Het kost geen cent en het maakt het allemaal zoveel zonniger.