Vit gleðast saman um lívið. Jesus loysti meg frá tostanum og hann frelsti okkum bæði. Tað er stórt, sigur Tummas Jacobsen. Tey komu saman sum ung. Tey hava fingið fimm børn, men bara fýra eru á lívi. –Vit mistu okkara fyrsta barn, tá ið tað bara var tveir mánaðir gamalt. Tá var ikki tann hjálp at fáa, sum er í dag, og vit bóru inni við okkara sorg og kenslum í nógv, nógv ár. Tá varð ikki loyst upp fyri kenslunum, sigur Irena. Tey vóru bara 18 og 20 ár, og ein sera hørð byrjan á teirra samlív. Eftir at vit vóru komin til trúgv á Jesus, var tað eitt kvøldið, at eg kendi tað soleiðis, at eg skuldi skrivað av nýggjum minnisritið, ið eg hevði gjørt um sonin. Tá fekk eg orðið í Jóhannes 13,7, har tað stendur:“ Jesus svaraði og segði við hann:“ Tað, sum eg geri, skilir tú ikki nú; men seinni skalt tú skilja tað.”” Hetta gav mær endiliga eina hvílu, sigur Irena. Serliga tey síðstu trý árini fram til 2006. Eg dugdi tó væl at goyma tað, so onnur vistu ikki av tí. Eg skammaðist og vildi ikki vísa tað fyri øðrum. Hann vildi ikki koma við, tá ið tað vóru føðingardagar ella okkurt annað í familjuni. Eg mátti sum oftast fara sjálv við børnunum. Kortini so krógvaði eg hetta yvir fyri øðrum og dekkaði út yvir hann. Eina tíð fekk hann tó antabus, men hann snýtti og drakk kortini. Hetta helt á í langa tíð. Til endans gjørdi Irena bart og segði, at nú rýmdi hon frá honum og fór til Skopunar, haðani, hon er ættað. Eg hugsaði, at hetta mátti ikki henda. Og eg hugsaði um allar avleiðingarnar, ið fóru at vera av hesum. Men eg megnaði ikki at gera nakað við tað, sigur Tummas. Tá ið eg komi heim seint á kvøldi, er Irena ikki farin í song. Eg sigi tá soleiðis við hana:“ Heldur tú, at vit skulu fara á møti í morgin?” Vit vóru annars ikki von at fara á møti. Tey fóru tó í bilin og koyrdu til Kelduna í Skálafirði, har tey fóru á møti. –Guds Orð talaði sera sterkt til okkum á hesum møtinum. Tá ið tað til endans varð bjóðað fram, har møguleiki var at fáa forbøn, spurdi eg Tummas, um vit skuldu fara. Tá ið hann kom aftur seint á kvøldi, var konan farin í song. Gev mær prógv! –Afturkomin fór eg at leita eftir Bíbliuni, sum eg hevði fingið frá einum manni í 1987. Tað var Sálmur 50,15, har tað stendur“ Heit so á meg á neyðar degi, eg skal bjarga tær, og tú skalt lova mær!” . Aftaná setti eg Bíbliuna á hillina, omanfyri høvdalagið hjá okkum, sigur Tummas. Mátti velja Henda sama sunnudagin, 22. januar í 2006, tá ið tey vóru komin aftur frá møtinum í Kelduni, hevði Irena boygt síni knø og biðið Jesus komið inn í sítt lív. Hon segði tó einki við Tummas um hetta. Hon bað tó nógv fyri honum. –Eg hevði havt ta soleiðis, at eg mátti onkursvegna fáa sagt við Tummas, um mína støðu og henda dagin helt eg, at møguleikin var tann rætti. Eg segði við hann:“ Eg havi valt at fylgja Harranum. Inntil tú hevur funnið útav, hvat tú vilt við tínum lívi, so rými eg. Irena bað fyri mær, og eg játtaði mína synd og gav mítt lív til Jesus, sigur Tummas. –Eg ringdi tá til verpápa mín í Skopun, og segði, at nú hevði eg broytt kós í lívinum. Hetta fegnaðis hann um. –Vit eru komin nógv á møti, og eru komin inn í ein góðan kristnan felagsskap. Men tað vóru eisini nógv sár hjá okkum. Eg hevði sera nógv at biðja konuna um fyrigeving fyri. Tey ferðast eisini nakað kring landið og boða gleðiboðskapin. –Viðvíkjandi drykkiskapinum, so steðgaði tað fullkomuliga, tá ið eg var frelstur. Eg havi ikki verið í viðgerð ella nakað líknandi fyri at sleppa burturúr tí.