v 1 Sælur er tann, sum situr í lívd hins hægsta, sum skjól sær søkir í skugga almáttugans, v 2 sum sigur til Harrans: «Høli mítt, borg mín, Guð mín, sum á eg líti!» v 3 Tí hann tær vil bjarga frá jagarans snerru, frá drepandi sótt. v 4 Hann sínar veingir út yvir teg breiðir, undir hans fjaðrum lívd tú finnur. v 5 Ei skalt tú ræðast ræðslur á nátt, ella ørv, ið flýgur á degi; v 6 ei sótt, ið seg sníkir í myrkri, ella sjúku, ið herjar um middagsleitið. v 7 Um so túsund falla tær við lið, og tíggju ferðir túsund við høgru hond tína, teg tað tó einki skal saka, hans trúfesti vernd er og verja. v 8 Bert við tínum eygum skalt tú tað síggja, revsing teirra gudleysu fært tú at skoða. v 9 Tí Harrin høli títt er, hjá hinum hægsta søkti tú skjól. v 10 Einki ilt tær henda skal, eingin ólukka nærkast tínum tjaldi. v 11 Tí einglum sínum boð hann gevur teg at varða á øllum tínum leiðum. v 12 Á hondum skulu teir teg bera, at tú ei fót tín skal meiða á nøkrum steini. v 13 Tú treður á slangur og ormar, leyvur og drekar traðkar tú niður. v 14 «Tí at hann meg elskar, eg honum hjálpi, eg honum bjargi, tí hann kennir navn mítt; v 15 kallar hann á meg, eg honum svari, í neyðum eg hjá honum eri. Eg hann frelsi og veiti honum æru. v 16 Við æviskeiði longum eg hann vil metta og lata hann skoða frelsu mína!»