” Samkoman skal vera rúmsátt, tó ikki rund. Tað skal vera rúm fyri øllum, men vit skulu ikki góðtaka alt. Samkoman skal vera sum ein plógv, har blaðið er breitt, men tað skal eisini hava eina egg. Vit skulu bæði vera spísk og breið. Her skulu øll kunna koma inn og trívast, men vit skulu eisini halda eina fasta kós.” Á møtinum sunnumorgunin talaði Pauli Høj um tey fimm... Fólk koma á møti av ymiskum orsøkum. Kanska fyri at hoyra sín yndistalara, fyri at hoyra síni børn syngja ella spæla, fyri at møta vinfólki, fyri at netverka til tess at betra um vinnumøguleikar sínar, fyri at síggja hvussu hini eru ílatin, ella kanska bert tí at tað gera tey flestu, ein kennir. Men bert ein orsøk er veruliga hin rætta, nevniliga at ein kemur á møti fyri at tilbiðja Gud. Tað kann vera, tú ærir Gudi við at útføra eina tænastu við ídni, ella at tú prísar Gudi í lovsangi og opin tekur ímóti talaða Orðinum. Lovsangurin er ikki ein framførsla, ella nakað vit gera, fyri at koma í stemning. Tað er ei heldur ein roynd at ávirka sinn og hjarta á teimum luttakandi ótilvitað. Lovsangur eigur hinvegin at fáa hvønn einstakan at fokusera á Gud og æra Hann.