Orð Lemuels kongs, profetorð, sum móðir hans lærdi hann: Hvat skal eg siga, sonur mín, ja, hvat, sonur móðurlívs míns, ja, hvat, sonur heitstreingis míns? Gev ikki konum kraft tína, ella elskhug tín til teirra, sum spilla kongar. Tað sømir ikki kongum, Lemuel, tað sømir ikki kongum at drekka vín ella høvdingum at spyrja eftir sterkum drykki. Tí at drekkur hann, vil hann gloyma, hvat ið lóg er, og snúgva rættinum hjá øllum neyðarfólkum. Gevið tí sterkan drykk, sum er komin til trota, og gevið tí vín, sum sorg ber í hjarta, at hann kann drekka og gloyma fátækt sína og ikki longur minnast møði sína. Lat upp munn tín fyri hin málleysa, fyri sak alra teirra, sum neyðstødd eru. Lat upp munn tín og døm við rættvísi, lat armingan og hin fátæka fáa sín rætt! Eina dugandi konu, hvør finnur hana? Hon hevur nógv hægri virði enn perlur. Hjarta mans hennara lítur á hana, og vinningur vantar honum ikki. Hon ger honum gott og einki ilt allar ævidagar sínar. Hon syrgir fyri ull og líni, og hugaliga arbeiða hennara hendur. Hon er eins og keypmansins farmaskip, heimtar føðsluna langvegis frá. Hon fer upp fyri dag, matskaffar húsfólki sínum og gevur arbeiðskonum sínum setning teirra. Hon fær hug á jørð og keypir hana, fyri tað, hon avrikar við hondunum, plantar hon víngarð. Hon gyrðir lendar sínar við kraft og ger armar sínar sterkar. Hon kennir, at starv hennara eydnast væl, ikki sloknar á lampu hennara um nætur. Hon rættir út hendurnar eftir rokkinum, og fingrar hennara taka um snælduna. Hon letur upp lógvan fyri arminganum og rættir út hendurnar móti hinum fátæka. Hon óttast ikki fyri húsi sínum í kava, tí at alt hús hennara er klætt í skarlak. Hon virkar sær áklæði og klæðir seg í fínasta lín og purpur. Maður hennara er nógv mettur í staðarliðunum, har sum hann situr á tingi saman við mætastu monnum landsins. Hon virkar línskjúrtur og selur tær, og til keypmansins avreiðir hon belti. Kraft og sómi eru klæði hennara, og hon lær at komandi degi. Hon letur upp munnin við vísdómi, og mild leiðbeining er á tungu hennara. Hon ansar eftir, hvussu til gongur í húsi hennara, og ikki etur hon breyð í leti. Synir hennara stíga fram og prísa hana sæla, og húsbóndi hennara syngur hennara lov: «Mangar hava konur sýnt dugnaskap, men tú bert av teimum øllum!» Yndi er svikaligt, og vakurleiki fer, men kona, sum óttast Harran, skal verða prísað. Gevið henni av tí, sum hon avrikaði við hondum sínum, og latið verk hennara í liðunum hana prísa.