Ápostlasøgan Ápostlasøgan er faktiskt besta dømi um, hvussu kristin livdu, eftir at Jesus var farin til himmals. Tað er her, vit fáa at vita upprunnan til heitið kristin: Tí at tey líktust Kristus og mintu um hann. Sum heild sæst at stórt hóvasták er, og at læra Jesusar ávirkaði samfelagið stórt. Og tey flokkaðust um tey kristnu. Tey kristnu og teirra trúgv var sera almenn. Ein finnur ótal av áheitanum um, hvussu ein skal liva sum kristin. Tað ger tað snøgt sagt ikki. Bíblian er heilt greið. Um hesi 80% høvdu liva sum tey fyrstu kristni, so høvdu vit havt ein reinan sosialistiskan stat. Fólkaræðisliga hava tey rætt til tað, men sæð útfrá teirra átrunarligu boðum, hava tey rætt til tað? Hyggur ein í nýggja testamenti, sær ein, við at finna smálutirnar, greitt hvat fyri ábyrgd kristin hava. Her má ein so sjálvandi skilja tann sera mannsdominarandi lívsstílin, sum var tá. Har segði Jesus greitt, gev keisarans tað í er keisarans og Guði tað ið er hansara. Altso vanligan skatt og virðing, og Guð skuldi fáa sína tíggjund og tilbiðjan o. s. fr. Sum fríðaði hann fyri húðflongjan. Mín niðurstøða er greitt hendan, sum eg eisini kom inn á í Diktatoriska Fólkakirkjan, at trúgv er almenn, t. v. s. at ein dylur ikki at ein trýr, men at ein fortelur øllum ein kennur, og ikki kennir, fyri at tey skulu gerast lærusveinar Jesusar. Og tað er tað. Ápostlanir og tey fyrstu kristnu gjørdu eisini tað. Tí eru nógv kristin á skeivari leið, tá tey blanda seg í samfelagsviðurskifti. Bíblian eggjar slettis ikki fyri tí. Teir kravdu at heidningarnir eisini lótu seg umskera. Endin var at teir skuldu halda seg frá avgudum, tí sum kvalt er, siðloysi og frá blóði. Stuttligt at læra jødanna verður skorið niður til hesu fáu boð. Men orsøkin var einkul. Tey skuldu vera frelst av náði.