20. mai var valdur sum ruddingardagur hjá Sunda kommunu- og tískil eisini hjá Gjáar bygd. Árstíðin skuldi verið góð, men høgættin leikaði í og menti seg út á kvøldið. Tað var rættuliga nógv brim, og ímóti kvøldi kavaði hann oman í hálvan hagan, so nógvur krapi var um skørðini. Klokkan 9 á morgni samlaðist tó væl av fólki í Bygdarhúsinum til kaffi/te við morgunbollum, rullupylsu, kjøtpylsu, súltutoyi og osti afturvið. Høgættin forðaði ikki bygdarfólkinum at rudda bygdina, ánna, Gjónna og innnangarðs annars, meðan høgættin sjálv tók sær av óruddinum í Fjøruni. Kaffi og viðskeri kundu fáast allan dagin, so tað var sjáldan manntómt í Bygdarhúsinum, tí kuldin dró fólk til kannurnar. Klokkan 17 skuldi Gjáargarður koma við døgurða, og ta løtuna gleddu fólk seg til. Eini 50 fólk mundu vera til døgurða, og døgurðin var góður: kalkunbringa, eplir, sós og grønmeti- og so kaffi omaná. Prátað var dúgliga um dagsins verk, og mitt undir prátinum reisti Hans Edvard seg upp og skar út í at syngja: So vakrar moyggjar og knappar menn, og tað var skjótt, at hvør njóraði í sínum lagi. Væl hýrd, mett og væl sett fóru fólk at húsum, og tey vóru samd um, at hóast høgættin tók sjarmuna, so var dagurin góður kortini. Heilsanir í gestabókini og viðmerkingar til myndirnar fløva.