Ein sálmur av Dávidi; til minnisofrið. Harri, revsa meg ei í vreiði tíni, aga meg ei í ilsku tíni; tí ørvar tínar hava meg rakt, tungt liggur hond tín á mær! Í mínum holdi er einki heilt fyri vreiði tínar sakir; í mínum beinum er einki frískt fyri synda mína sakir; tí misgerðir mínar ganga mær yvir høvdið, tyngja meg sum ein byrði, eg ei orki at bera; míni sár tey rotna og dampa vegna dárskapar míns. Bogin eg eri, heilt samankropnaður, hvønn dag eg í sorgarklæðum gangi; tí mínar lendar eru av skruvum fullar, í mínum holdi er einki heilt. Eg avmaktaður eri, heilt sundursorlaður, eg skríggi av míni hjartans stynjan. Harri, tú kennir alla mína trá, mín stynjan er ikki fjald fyri tær. Mítt hjarta slær hart, mín kraft er farin, sjálvt ljósið í mínum eygum eg havi mist. Vinir mínir og frændur halda seg frá míni sótt; mínir næstingar langt burtur standa. Teir, ið vilja deyða mín, leggja fyri meg snerrur; teir, ið ætla mín undirgang, um ólukku tala; allan dagin teir um ilskuráð hugsa. Og eg eri sum ein deyvur, ið einki hoyrir, sum ein málleysur, ið ikki letur munnin upp. Eg eri vorðin eins og maður, ið ikki hoyrir, og hvørs muður ikki gevur svar. Tí til tín, Harri, stendur mín vón, tú vilt mær andsvar veita, Harri mín, Guð mín; tí eg sigi: «Lat teir ikki gleðast um meg, ei sær halda at gaman, tá mín fótur snávar!» Tí eg nærkomin eri til fals, aldri mín sársaki mær gongur úr huga! Tí mína synd eg sanni, og yvir míni misbrot eg syrgi. Teir mannsterkir eru, ið uttan orsøk eru fíggindar mínir, teir mangir eru, ið fyri onga søk meg hata, ið gjalda mær ilt fyri gott, standa mær ímót, aftur fyri at eg stundi á gott. Far ikki frá mær, Harri, mín Guð, halt teg ikki langt burtur frá mær! Skunda tær mær til hjálpar, Harri, frelsa mín!