Bræv Paulusar ápostuls til Efesusmanna, kapittul 5 Verðið eftirfylgjarar Guðs í kærleika v 1 Verðið tí eftirfylgjarar Guðs eins og elskað børn, v 2 og livið í kærleika, líkasum eisini Kristus elskaði okkum og gav seg sjálvan fyri okkum til eina gávu og eitt offur, Guði til yndis anga. Havið ongan lut í gerningum myrkursins v 3 Men ólevnað og alskyns óreinska ella ágirnd eiga ikki so mikið sum at verða nevnd tykkara millum, soleiðis sum tað sømir heilagum; v 4 og ikki heldur ófólkaligur atburður ella illavorðið tos ella leyslátað teiti, sum alt er ósømiligt, men heldur takkargerð! v 5 Tí at hetta vita tit og skyna tit, at eingin horkallur ella óreinur ella gírigur, sum er ein avgudadýrkari, hevur arv í ríki Krists og Guðs. v 6 Eingin villi tykkum við tómum orðum, tí at fyri slíkt kemur vreiði Guðs yvir børn ólýdnisins! v 7 Verðið tí ikki lagsmenn teirra! v 8 Tí at tit vóru áður myrkur, men nú eru tit ljós í Harranum; livið sum børn ljósins–v 9 tí at ávøkstur ljósins kemur fram í allari góðsku og rættlæti og sannleika–v 10 so at tit royna, hvat ið Harrin hevur tokka í. v 11 Og havið ongan lut í gerningum myrkursins, sum einki gott stendst av, men revsið teir heldur! v 12 Tí at tað, sum í loyndum verður gjørt av teimum, er tað ein skomm bert at tala um. v 13 Men alt tað, sum revsað verður, verður opinberað av ljósinum; tí at alt, sum opinberað verður, er ljós. v 14 Tí verður tað sagt: «Vakna, tú, sum svevur, og rís upp frá deyðum, og tá skal Kristus lýsa fyri tær!» Skiljið Harrans vilja v 15 Gevið tí væl gætur eftir, hvussu tit liva, ikki sum óvísir, men sum vísir, v 16 so at tit keypa hina lagaligu stundina, tí at dagarnir eru vándir. v 17 Verið tí ikki óskynsamir, men skiljið, hvat Harrans vilji er! v 18 Og drekkið tykkum ikki druknar í víni, sum førir óflýggjaskap við sær; men verðið fyltir av andanum, v 19 so at tit tala hvør til annan við sálmum og lovsongum og andligum ljóðum og syngja og leika í hjarta tykkara fyri Harranum, v 20 og altíð siga Guði og faðirinum tøkk fyri allar lutir í navni várs harra Jesu Krists, v 21 og eru hvør øðrum undirgivnir í ótta Krists! Um konurnar og um menninar í hjúnalaginum v 22 Konurnar skulu vera sínum egnu monnum undirgivnar eins og Harranum. v 23 Tí at maðurin er høvur konunnar, líkasum Kristus er høvur kirkjuliðsins, hann sum er frelsari likamsins. v 24 Men eins og kirkjuliðið er Kristi undirgivið, soleiðis skulu eisini konurnar vera monnum sínum undirgivnar í øllum lutum. v 25 Tit menn, elskið konur tykkara, líkasum eisini Kristus elskaði kirkjuliðið og gav seg sjálvan fyri tað, v 26 so at hann kundi halga tað við at reinsa tað í vatnbaðinum við orðinum, v 27 til tess at hann sjálvur kundi leiða kirkjuliðið fram fyri seg í dýrd, uttan blett ella rukku ella nakað av tílíkum, men so at tað kundi vera heilagt og lýtaleyst. v 28 Soleiðis eiga menninir at elska konur sínar eins og síni egnu likam. Tann, sum elskar konu sína, elskar seg sjálvan. v 29 Tí at eingin hevur á nøkrum sinni hatað sítt egna hold; men hann føðir tað og fjálgar um tað, eins og eisini Kristus ger við kirkjuliðið; v 30 tí at vit eru limir á likami hansara. v 31 Tí skal maður fara frá faðir sínum og móður síni og halda seg til konu sína, og tey tvey skulu verða eitt hold. v 32 Hetta loyndarmálið er stórt; men eg meini við Krist og kirkjuliðið. v 33 Men ið hvussu er, skulu eisini tit, og hvør fyri seg, elska sína egnu konu eins og seg sjálvan, og konan skal óttast mann sín.