Og Elihu tók aftur til orða og segði: «Tit vitru menn, hoyrið orð míni, tit fróðu, gevið mær ljóð! Tí at oyrað kannar orðini, eins og gómin bragdar matin. Latum okkum tí royna, hvat ið rætt er, rannsaka hvør við øðrum, hvat ið gott er. Job hevur jú sagt: «Eg eri sakleysur; Guð hevur tikið mín rætt frá mær; hóast rætt mín standi eg sum lygnari, eri særdur til deyða, tó at eg onga misgerð havi gjørt!» Hvar finst maður líkur Job, ið drekkur spottan eins og vatn og fer í herslag við illgerðarmonnum og hevur felag við gudleysar menn? Tí at hann hevur jú sagt: «Hvat gagnar tað manni at vinna sær tokka hjá Guði?» Tessvegna hoyrið meg, tit skynsomu menn: Fjart er tað frá Guði at synda, frá hinum alvalda at fremja órætt! Nei, hann lønir manninum verk hans og letur mansbarnið bøta fyri sína atferð; Guð fremur als ikki ranglæti, hin alvaldi reingir ikki rættin! Hvør fekk honum jørðina í varðveitslu? Hvør man gæta allan heimin? Tekur hann andan aftur til sín og byrgir fyri lívsanda sínum, tá man alt hold geva upp andan, og maðurin aftur verða at mold. Hevur tú vit, tá hoyr hetta, og gev orðum mínum ljóð! Kann tann, sum hatar rættin, vera stjórnari? Ella vilt tú sekan døma hin rættvísa, hin veldiga? sum sigur við kongin: «Tín níðingur!» og við tignarmannin: «Tín brotsmaður!», sum ikki hevur høvdingar í meiri mæti og ikki setir ríkan hægri enn fátækan, tí at allir eru teir handaverk hans. Brádliga doyggja teir, ja, á miðjari nátt; hann leggur at stórmonnum, og teir farast, veldigir verða týndir, ikki fyri mannahond. Tí at hann eygleiðir mannanna veg, hvørt fótafet teirra sær hann. Einki myrkur, eingin niða er til, har illgerðarmenn seg kunnu fjala. Tí at maðurin fær onga frest til at møta fyri Guði í rættinum. Veldigar brýtur hann niður uttan rættarrannsókn og setir aðrar í teirra stað. Ja, hann kennir gerðir teirra, hann beinir fyri teimum á nátt. Fyri gudloysi teirra hann týnir teir, hann agar teir fyri alra manna eygsjón, av tí at teir viku frá honum og løgdu als einki í vegir hans og gjørdu, at eymir rópaðu til hans, og at hann mátti hoyra neyðarróp arminganna. Um hann er tigandi, hvør kann sakfella hann? Fjalir hann ásjón sína, hvør kann lasta hann? Kortini hann vakir yvir tjóð og einstaklingi, til tess at ikki gudleysur skal ráða og vera fólkinum snerra. Um einhvør tá sigur við Guð: «Eg fór skeivur, men skal ikki synda aftur; eg síggi tað, gev tú mær leiðbeining; havi eg framt órætt, geri eg tað ikki aftur!» eigur hann tá at løna eftir tínum tykki, av tí at tú hevur hug at havna? Sig nú fram tað, sum tú veitst, tí at tú hevur sjálvur borið hetta upp á mál og ikki eg. Skynsamir menn munnu siga við meg og vitur maður, ið hoyrir meg: «Job talar ikki við skili, høpisleys eru orð hans. Gævi, at Job má verða royndur uttan íhald, av tí at hann hevur svarað, eins og illmenni svara! Tí at aftur at synd síni leggur hann misbrot oman á misbrot, er drambsfullur her okkara millum og flytur langar røður móti Guði!»»