Runavíkingar dugdu væl at halda okkum frá málinum, og so er heldur trupult at vinna eina steypafinalu Talan gjørdist ikki um stóru løtuna, sum vit høvdu vónir um, tá vit leygarkvøldið spældu steypafinalu móti NSÍ. Karmarnir kring dystin vóru í toppi. Longu klokkan 15 byrjaðu fólk at savnast í felagshúsinum, og tað var ein ordans gonga, sum nakað fyri dystarbyrjan fór frá B36-húsinum og yvir á Tórsvøll. Fyrstu løtuna av dystinum tóktist, sum skuldu vit seta okkum á tað mesta. NSÍ hevði aftur hesa ferð valt eina ætlan, har teir lógu aftarliga á vøllinum, og annars syrgdu fyri at taka sum mest av ferð úr spælinum. Tað gav okkum initiativið í dystinum, og fyrra partin av fyrra hálvleiki komu vit eisini í fleiri góðar støður. Ta einu ferðina kiksaði Patrik eina temjing, sum kundi givið honum ein heilt stóran møguleika, men annars var tað ikki meira enn næstan. Dygst undan steðginum hendi so tað, sum ikki skuldi henda. Heldur tilvildarliga fekk Einar Tróndargjógv langað bóltin í netið–mest sum av baklinjuni–og so vóru fortreytirnar enn greiðari eftir steðgin. Vit skuldu fram, og NSÍ skuldi verja leiðsluna. Tað eydnaðist teimum hesaferð, og veruleikin er, at vit ikki skaptu nakran ordiligan kjans, sum kundi skotið okkum aftur í dystin. Nøkur fríspørk úr hampuliga støðu, og hópin av innleggjum, sum verja og málverji hjá NSÍ tóku sær av, men so ikki so øgiliga nógv meira. Tað gjørdist tíverri heldur lítið at skriva heim um, og so kundu vespurnar fegnast, tá Petur Reinert blásti dystin av. Sigurin var helst í lagi, tí tað eydnaðist gestunum í ólukkumát at steðga okkara spæli, og so kunnu vit ikki annað enn ynskja NSÍ hjartaliga tillukku við steypasigrinum.