Dreingirnir er ein ungdómsskaldsøga, sum Jessica Shiefauer hevur skrivað, Jákup í Skemmuni týddi úr svenskum og Bókadeild Føroya Lærarafelags gav út í 2019. Bókin hevur vunnið Augustvirðislønina fyri ársins barna- og ungdómsbók í Svøríki í 2011. Genturnar Bella, Momo og Kim verða happaðar í skúlanum, og dreingirnir fara illa við teimum. Vakstrarhúsið er teirra frístað, har genturnar flýggja úr trupla gerandisdegnum í annan heim. Í vakstrarhúsinum er ein serstøk blóma, ið tær ongantíð áður hava sæð. Serstaka blóman hevur megina at umskapa genturnar til dreingir um náttina. Genturnar taka væl ímóti blómuni og megi hennara, soleiðis at tær um náttina eru dreingir. Genturnar kenna frælsið, ið dreingirnir hava og royna teirra egnu mørk um næturnar. Momo og Bella halda tað vera stuttligt í eina tíð, men velja síðani at traðka innaftur í veruliga heimin. Eitt kvøldið fer hon við bili inn í ein skóg. Har sær hon ein seðil, har tað stendur“ minnir” á, hon fer at minnast aftur á tær ferðirnar hon, Bella og Momo plagdu at leika í og hugna sær í vakstrarhúsinum, minnist á tær løturnar, tá ið tær plagdu at lata seg í grýluklæði og spæla aðrir persónar. Eftir hetta vil Kim aftur í veruleikan, har hon er ein púrasta vanlig genta. Í bókini eru nógv afturvendandi evni, eitt nú er vinarlag ein sera týdningarmikil partur av søguni. Vit hoyra um tætta vinarlagið, ið Momo, Bella og Kim hava, og hoyra, hvussu tær stuttleika sær. Tannáringarárini eru ein týdningarmikil partur av bókini, tí vit hoyra, hvussu ein tannáringur hugsar og eisini hoyra vit, at tær royna síni mørk. Eins og vit kenna tað í ævintýrunum, so fara ung og tannáringar ígjøgnum avbjóðingar og broytingar. Spurningar sum,“ hvør eri eg?” og“ hvar fara vit?” verða settir, og til tess at lýsa truplu støðurnar setir rithøvundurin eina blómu, sum hevur yvirnatúrliga megi, at broyta kaotiska gerandisdagin. Tó er náttin ov long og veruleikafjar, at hon kennist sjálvsoyðileggjandi, og leitað verður aftur eftir gentutilveruni og vanliga gerandisdegnum. Tískil gera tær uppreistur og flýggja. Alt er ikki, sum tað sær út til at vera. Genturnar halda tað vera lættari at vera dreingir, tí tær vilja burtur úr teirra gerandisdegi, men tær finna so út av, at tær eru glaðar at vera vanligar gentur. Hetta er ein ungdómsbók, og tað merkja vit eisini á skrivingarlagnum. Skrivingarlagið er lætt og kann tykjast provokerandi, og lesarin verður noyddur til at taka støðu, hvørji mørk tú setir tær sjálvum. Heitið á bókini er Dreingirnir, men bókin snýr seg allarmest um genturnar. Bókin er frálík og væl skrivað. Hon er ikki ov long og lesarin keðir seg ikki. Hon kveikir, pínir, fær teg at smílast, er sorgblíð og allir sansir eru við. Um eg skal geva bókini Dreingirnir stjørnur, so gevi eg henni fýra og eina hálva stjørnu av fimm møguligum.