Hví hevur tú, Guð, okkum koyrt burtur med alla, hví rýkur tín vreiði móti tí fylgi, tú røktar? Minst til tín flokk, sum tú vanst tær í forðum! Gloym ikki arvagrein tína, Zions fjall, har tú býrt! Lyft upp tíni fet til tær ævigu toftir, í halgidóminum illa er fíggindin farin við øllum! Tínir fíggindar ýldu inni í samkomuhúsi tínum, síni merki teir settu sum merki har inni! Tað kendist, sum tá í viðalund øksir verða havdar á lofti. Alt skurðarverk, har inni var, teir við øksum og homrum høgdu sundur. Teir settu eld á halgidóm tín, í grund teir vanhalgaðu staðin, har sum navn títt hevur búgv! Teir søgdu í hjørtum sínum: «Týnum teir allar samlar!» Teir brendu øll Guðs samkomuhús um landið. Merki vár síggja vit ikki, profet hava vit ongan longur, hjá okkum er eingin, ið veit hvussu leingi! Hvussu leingi, Guð, skal fíggindin háða, øvundarmaðurin spotta títt navn allar ævir? Hví dregur tú hond tína til tín, krógvar tína høgru hond undir kappafaldi tínum? Og Guð er tó drottin mín úr forðum, hann ið frelsuverk útinnir á jørð. Tað var tú, ið kleyv havið við veldi, ið breyt høvur á drekunum á sjónum! Tað var tú, ið sló sundur Livjatans høvur og gav tey til føði fyri djór í oyðimørk! Tað vart tú, ið renna læt keldur og áir, ið turkaði upp teir avgomlu streymar! Tín er dagurin, og tín er náttin, tað vart tú, ið gjørdi til ljós og sól! Tú setti fyri jørðini markini øll, tú bjóst til summar og vetur! Og kortini fíggindin háðar, Harri, eitt fólk av dárum spottar títt navn! Gev ikki villdjórum turtildúgvu tína! Gloym ikki lív arminga tína um ævir! Hav sáttmálan í huga! Tí allir loynikrókar á landi eru fullir av órættar bølum! Lat ikki hin hjálparleysa venda aftur við skomm, lat hin arma og eyma tínum navni prísa! Reis teg, Guð, og fyri sak tíni stríð! Minst til tína háð allan dagin av dárum! Gloym ikki reystina á fíggindum tínum, í heilum hoyrist óljóðið av øvundarmonnum tínum!