Vindsamur morgun stendur um hav og land, harðbalin landsynningur. Hann ber við sær vársins órógv og gróðursemi, tarin tekur dik á seg, grasið grønkar, fiskurin rygnist, ærnar ganga kvidnar í lývætu. Eisini í manna sinni ræður gróðurmikil órógv, tí nýggj tíð er í koming, við vón og vanda, sum ikki sæst út yvir–ein rembingartíð, tá ið gamalt fer, áðrenn nýtt hevur fest rót. Framgongd ella undirgongd? Eingin veit.