Meginreglan í lógini er at støði verður tikið í tí einstaka; hvat hesin megnar, tørvar og ynskir í mun til støðuna, sum hann er í. Stórur dentur verður lagdur á at varðveita tilknýtið til arbeiðsmarknaðin, og at borgarin hevur ávirkan á egin viðurskifti. Tað, sum er umráðandi, er, at hóast fyribils ella varandi brek, so skal bera til at liva eitt so vanligt lív, sum gjørlig. Nýggja lógin er ein snaring, tá ið tað kemur til tær tænastur, sum tað almenna veitir. Nú verður fyrst hugt eftir tørvinum hjá einstaka borgaranum, og síðani eftir, hvat skal til fyri at nøkta hendan tørvin. Øll skulu hava somu møguleikar, men øll skulu ikki hava somu tænastur. Viðlíkahaldsvenjing millum nýggju tænasturnar Lógaruppskotið gevur eisini landsstýriskvinnuni heimild at skipa tænastur, sum hava verið eftirspurdar í mong ár. Eitt nú heimild fyri at skipa viðlíkahaldsvenjing í Almannaverkinum, sum ætlandi verður partur av endurvenjingartænastuni, sum Almannaverkið stig- og miðvíst hevur bygt upp seinnu árini. Lógin avloysir gomlu forsorgarlógina Lógin um almannatrygd og tænastur kemur í staðin fyri gomlu forsorgarlógina, sum upprunaliga er ein donsk lóg frá 1960’ unum, og hóast dagføringar eru gjørdar í fleiri umførum, er forsorgarlógin ikki longur tíðarhóskandi í einum framkomnum føroyskum samfelag. Undan hesum hevur verið eitt drúgt og vælfyrireikað arbeiðið, sum nógvir partar eiga sín lut í. Nú vóni eg, at Løgtingið tekur væl í móti hesum, og eg haldi, at hetta eru uppskot, sum eg vænti, at vit kunnu semjast um,” sigur Elsebeth Mercedis Gunnleygsdóttur, landsstýriskvinna.