Fólk, ið dáma væl at vera úti í náttúruni, boða javnan eldhugaða djóra- og náttúruserfrøðinginum Jens-Kjeld Jensen í Nólsoy frá forvitnisligum fundum, sum hann síðani almannakunnger á fjølbroyttu heimasíðu síni jenskjeld. info. Fyrst í hesum mánaðinum fann Hans Eli Sivertsen tríggjar grøðiskeljar av høgguslokkaslektini Sepia, sum er sera sjáldsom um okkara leiðir. Tann 2. mai fann hann ta fyrstu í Leynum, dagin eftir fann hann eina í Kaldbaksbotni, og 6. mai fann hann ta triðju í Leynum. Tann 12. mai fann hann ikki færri enn fimm grøðiskeljar aftrat, og sama dag fann Hanna Joensen seks skeljar av sama slag á Sandi. Síðani hevur Hans Eli Sivertsen funnið fleiri skeljar aftrat. Harumframt hevur Rodmund á Kelduni funnið tríggjar skeljar í Sandavági og eina í Sørvági, og Poul Johannes Simonsen hevur funnið fimm skeljar í ávikavist Hvannasundi, Árnafirði og Norðragøtu. Undrast Úti í Nólsoy undrast nólsoyingurin við stóra áhuganum fyri øllum, ið rørist í føroysku náttúruni, Jens-Kjeld Jensen, seg um tær 27 grøðiskeljarnar, ið higartil eru funnar, tí honum vitandi eru tær ikki sæddar í Føroyum áður. –Hvørki eg ella nakar annar veit í løtuni við vissu at siga, hvussu henda grøðiskelin er komin higar, sigur hann. –Skeljarnar stava helst frá epiahøgguslokkinum Sepia officinalis, sum er ein høgguslokkur við 10 ørmum, og sum er vanligur í Miðjarðarhavinum, landnyrðingspartinum av Norðsjónum og upp til Noregs, upplýsir Jens-Kjeld Jensen. Eins og aðrir høgguslokkar hevur hesin eisini blátt blóð, ið fyrr varð brúkt sum blekk. Grøðiskeljarnar verða millum annað brúktar sum kálkískoyti til búrfuglar. –Vit vita ikki um nakra aðra grøðiskel, sum er funnin her–hóast tær flóta–so vit vilja fegin hoyra frá fólki, um tey vita um nakra, sigur Jens-Kjeld Jensen. Sum haldari fært tú atgongd til alt tilfar í blaðnum á netinum, umframt tíðindi. Trýst á "Tekna hald" og skráset teg