Tað gjørdist dekan ov spennandi fyri okkara sartu sálir. Men nú tora vit næstan at tosa hart um tað! Sum støðan á talvuni er, so vóru treytirnar til okkara menn greiðar undan dystinum í dag. Ein sigur var tað einasta, sum vit kundu brúka til nakað sum helst. Og tað gekk heldur ikki leingi, áðrenn vit høvdu sett okkum í respekt í Sørvági. Fyrstu ferð Lukasz nart bóltin, fór hann fram við einum og tveimum vágamonnum, áðrenn hann langaði bóltin flatt í handara horn. So var kósin sett, og restina av fyrra hálvleiki hildu vit eisini hesa. 07 Vestur hevði valla nakran møguleika yvirhøvur, og í hinum endanum sendu vit tvær ferðir kúluna í netið. Fyrst sendi Súni eina framúr sending inn til Róald, sum ískaldur tók bóltin niður, áðrenn hann sum størstu sjálvfylgju í heiminum lyfti upp um málverjan. Og løtu seinni vísti Súni, at hann dugir meira enn bara at avlevera. Úr 22 metrum langaði hann frísparksbólt upp í tríkantin, og tá Víkingarnir samstundis høvdu lagt seg á odda við Margáir, var eingin endi á fagnaðinum hjá okkara viðhaldsfólkum. Eftir steðgin helt góði hýrurin uttan fyri vøllin fram. Víkingar komu upp á 2-0, og nú hildu vit øll, at talan varð um sannan gleðisdag, men tað stóð brádliga meira á, enn vit ætlaðu. Burtur úr ongum kom heimaliðið brádliga upp á 1-3, tá Clayton snaraði Jonas av sær, áðrenn hann langaði bóltin í netið. Og 10 minuttir fyri leiklok gjørdist næstan heilt galið, tá Clayton fyrst langaði á yvirleggjaran, áðrenn Jákup S. Olsen stútaði returin í kassan. Tað gjørdist tó ikki til meira enn tað sama. Hóast onkrar spentar støður, so gjørdist talan ikki um veruligar møguleikar. Leiðslan helt allan vegin, og so høvdu vit gjørt okkara skyldu. At Víkingur so samstundis gav sítt stóra íkast við at halda 3-3 við Margáir, gjørdi ikki lagið verri. Nú eru vit somikið nær, at vit tora at tosa um tað. Vinna vit í Runavík, so er gullið okkara!