Sál mín, Harranum lova! Alstórur ert tú, Harri, Guð mín! Við dýrd og stórlæti hevur tú skrýtt teg, sveipar teg í ljósins skrúðir; tenur himmalin út sum eitt tjald, høgaloft títt tú í havdýpi byggir, skýggini gert tú til vagn tín, tú ferðast á vindanna veingjum; stormarnar gert tú til sendiboð tíni, geisandi eld til sveinar tínar. Tú jørðina festi á grundarlagi sínum, hon um aldur og ævir ei vikast. Undirdýpið sum eitt klæði hana fjaldi, vøtnini stóðu um fjøllini upp; men fyri hóttum tínum rýmdu tey, fyri torurødd tíni óttaðust tey, um fjøllini stigu tey upp, í dalirnar tustu tey niður til tann stað, sum tú grundaði teim; eitt mark tú setti, tey ei skulu fara um, ei skulu tey aftur jørðina fjala. Keldur tú leiðir í dølunum fram, fjallanna millum tær renna, øll markarinnar djór tær leska, tey villini esil tosta sín stilla; oman yvir teim eiga himmalsins fuglar, millum leyvið teir lata mál sítt ljóða. Tú fjøllini vatnar frá høgalofti tínum, av verks tíns fruktum verður jørðin mett. Tú letur spretta gras fyri djórum og urtir, sum menn skulu dyrka til tess at bera breyð av jørðini fram, og vín, sum gleðir mansins hjarta til tess at lata andlitið skína av olju, og breyð styrkja mansins hjarta. Harrans trø verða mett av vætu, Libanons sedristrø, sum hann hevur plantað, hvar fuglarnir byggja sær reiður; syprisvið hevur storkurin til bústað. Í høgum fjøllum halda steingeitir til, klettanna millum finna grevlingar skjól. Tú skapaði mánan hátíða vegna, sólin veit, tá hon til viða skal fara; tá tú flytur myrkrið fram, verður nátt, tá tyrpast villdjór í skógum; leyvurnar eftir ránsveiði ýla, frá Guði krevja tær føðslu sína; tá ið sólin rísur, tær sleppa sær burt, fjala sær í hellum sínum; men tá fer maður til yrki sítt út, til arbeiðis inntil kvøldið kemur. Fjølmørg eru, Harri, tíni verk, við vísdómi gjørdi tú øll, jørðin er full av verkum tínum! Sí! Havið stórt og vítt í allar ættir, har ein yðjan er, sum eingin veit tølur á, djór bæði stór og smá; har skipini ferðast, har er Livjatan, sum tú skapaði at leika har. Øll seta tey álit til tín, at tú vilt teim føði veita í góðum tíma; tú teimum gevur, og tey henta upp, tú letur hond tína upp, og tey verða mett av góðum; tú andlit títt fjalir, og tey óttast, tú tekur anda teirra aftur, og tey andast, venda aftur til moldar; tú sendir út anda tín, og tey verða skapað, og nýtt fær foldin yvirbragd. Dýrd Harrans haldi við um allan aldur, hann gleði fái av verkum sínum! hann lítur at jørðini, og hon nøtrar, hann nertur við fjøllini, og tey rúka. Eg um Harran vil syngja, so leingi eg livi, mínum Guði prísa, so leingi eg eri til. Gævi mín songur má vinna hans yndi, í Harranum havi eg frøi mína! Gævi syndarar mega oyðast av jørðini burt, og gudleysir hvørva med alla! Sál mín, Harranum lova! Halleluja!