Toppdysturin gjørdist júst so intensur, sum roknast kundi við. Men tá Rúni Gaardbo bríkslaði fyri seinastu ferð á degnum stóðu okkara menn enn reystir Talan varð um satt brak í Sarpugerði í dag. Sjáldan munnu bilarnir og bussarnir hava verið eins nógvir í Gøtu, sum teir vóru, tá klokkan stundaði til 18, og tá bæði hoyrdist á sást á øllum brøgdum, at hetta var stóra toppuppgerðin á árinum. Kravið var eitt satt mannfólkaavrik frá okkara monnum, og tað fingu vit eisini. Víkingur hevði sjálvandi heimavøll, og hóast Floksmenn og Tikarar frá byrjan gjørdu sítt til at køva ljósabláu Ultras, so vóru tað vertirnir, sum vóru teir grammaru frá byrjan. Teir royndu at leggja eitt høgt trýst á okkum, eins og NSÍ gjørdi tað seinast, men hóast okkara ikki vóru heilt álvuligir við hetta, so var munurin, at hvíti herurin var til reiðar at standa móti trýstinum hesaferð. Tí gjørdist talan ikki um nakrar veruliga møguleikar, og spakuliga byrjaði miðvøllurin hjá okkum at fáa betur tak um dystin. Og um miðjan hálvleikin kom støðan, sum sendi okkum øll móti sjeynda og hvítasta himni. Jákup fangaði Víkingaverjuna, tá teir ikki vóru nóg neyvir, og brádliga varð Heini spældur púrasta blankur. Og einsamallur móti Geza Turi var Heini ísakaldur. Seinastu løtuna undan steðginum høvdu vit hug at lata yvirvágina frá okkum, og stóran part av seinna hálvleiki var gongdin tann sama. Okkara dúvaðu upp á kontra, men tað gjørdist ov sjáldan veruliga vandamikið, og ístaðin vórðu áskoðararnir veruliga hildnir á pínubeinkinum. Víkingarnar gjørdust grammari og grammari, og tá Rúni Gaardbo brádliga bríkslaði fyri brotssparki, tá hann metti Jonas hava tikið beini undan Finni Justinussen, tagnaðu røddir okkara. Men tað vardi tó bert eina lítla løtu. Sam Jacobsen sendi nevnliga í besta Elkjær-stíli bóltin upp um málið, og spurningurin er væl, um Meinhardt ikki hevði tikið tað kortini:) Men hetta køvdi á ongan hátt Víkingarnar. Onkra einstaka ferð skaptu vit vandastøður í kontraspælinum, men framvegis sótu vertirnir á tí nógvar. Men tá Finnur Justinussen sendi dygst fram við stólpanum, tá hann gjørdist leysur, lá tað líkasum í luftini, at hetta skuldi verða okkara dagur. Í aðrar mátar gav støðuga trýstið eitt hav av innleggum í okkara brotsteig, men sum ikki einaferð var Jonas kongurin í luftspælinum, og so kundi tað annars gera tað sama, hvar og hvussu lagt varð innfyri. Og so endaði tað, sum tað so ofta ger í slíkum førum. Víkingarnir trýstu alt meira, og tað gav pláss til kontraspælið. Brádliga fekk Súni sent Lukasz avstað í vinstru. Atli Gregersen megnaði als ikki at fylgja við, og tá Mahmud gjørdist ov stuttur til flata innleggið, hevði Ingi neyðugu orkuna at renna seinastu metrarnar, áðrenn bólturin varð smekkaður í kassan. 2-0 til okkum, og stór frøi í mest sum hvíta Víkingaskýlinum. Ein fantastiska týðandi sigur í tí, sum líkist higartil týdningarmesta dystinum á árinum. Fýra stig eru nú niður til argastu kappingarneytarnar, og vit standa nú við sera góðum kortum á hondini undan seinastu átta umførunum. Næsti dysturin er tó akkurát líka týdningarmikil, sum hesin var tað, og vónandi eru bæði áskoðarar og spælarar eins tendraðir til ta tíð, sum tey vóru tað hesaferð.