v 1 Hví stendur tú, Harri, so langt av leið, hví fjalir tú teg á neyðarstund? v 2 Eymur pínist av hugmóði hins gudleysa, fangast í svikum, hann hevði í ráðgerð! v 3 Tí gudleysur rósar sálarágirnd síni, ránsmaður lovar, men virðir ei Harran; v 4 nasadjarvur vándur mælir: «Hann revsar ei, eingin Guð er til;» tað er øll hans hugsan. v 5 Vegir hans eydnast á hvørji stund, hátt yvir høvdi hans eru dómar tínir; at øllum fíggindum sínum hann blæsur. v 6 «Ei eg vikist,» hann hugsar við sjálvum sær, «ætt eftir ætt ei óhapp mær verður fyri.» v 7 Av illbøn hans muður er fullur, av svikum og valdi, honum undir tungu órættur og ólukka liggja; v 8 við garðarnar hann liggur og smeitist, á loyningum sakleys hann drepur, armingar hann við eygunum eltir. v 9 Á loynum hann lúrir, sum ljóndjór í helli, lúrir eftir eymar at fanga, og hann teir fangar, tekur teir í hjálma sínum. v 10 Slignir teir níga til jarðar, í kløur hans armingar falla. v 11 Í sínum hjarta hann sigur: «Guð gloymir, hylur andlit sítt, fær tað aldri at síggja.» v 12 Statt upp, Harri, hav upp tínar hendur, Guð, gloym ikki menn í teirra eymd! v 13 Hví skal gudleysur vanvirða Guð, siga í sínum hjarta: «Tú revsar ikki!» v 14 Sætt tað tú hevur, tí sorg og móð títt eyga skoðar, til tess at líta tað upp í tínar hendur; neyðstaddur troystar á teg, faðirleysum tú hjálpari varðst! v 15 Brót arm á gudleysum manni, lat gudloysi illmennis ei verða at síggja! v 16 Harrin er kongur um aldur, ævir allar, oyddir eru heidnir menn út úr landi hans. v 17 Ynski teirra eymu tú hoyrt hevur, Harri, teirra hjarta tú styrkir, vendir oyra títt til v 18 fyri at vinna faðirleysum og hjálparleysum rætt. Ei longur skal maður av jørð halda á at ræða.