Til songmeistarans; við streingjaleiki Kunnur er Guð í Júda, mikið er navn hans í Ísrael. Í Salem er tjaldbúð hans, á Zion er bústaður hans. Har breyt hann sundur boganna snarljós, skjøldur og svørð og bardaga vápn. Sela. Vegligur sýndist tú frá teim ævigu fjøllum. Herfongur gjørdust teir hugdjørvu kappar, fullu í dvala, møddust á hondum allir teir sterku seggir. Fyri hóttan tíni, Jákups Guð, blunda í svøvni bæði vagnar og hestar! Óttaligur ert tú, og hvør torir standa fyri vreiðinnar veldi tínum? Av himni tú dómin lætst ljóða, bivaði jørðin og stiltist, tá ið Guð seg reisti til dóms fyri at bjarga eyðmjúkum øllum á jørð. Sela. Tí mannavreiði má lovprísa tær, vreiðinnar leivdir mega veita tær sóma! Heitstreingi lovið og haldið fyri Harranum, Guði tykkara! Allir rundan um hann skulu koma við gávum. Høvdinganna mót hann kúgar, óttaligur er hann heimsins kongum.