Minst tú, Harri, Dávidi allar treytir hans, hvussu hann Harranum svór, gjørdi Jákups veldiga lyfti: «Eg vil ei ganga inn í tjaldhús mítt og ei fara upp í mína song, ei unna eygum mínum svøvn ella eygnalokum mínum blund, fyrr enn eg havi funnið fyri Harranum stað, ein bústað fyri Jákups veldiga!» «Sí, vit hava um hann hoyrt í Efrata, funnið hann á Jáars mørkum. Latum okkum fara at bústaði hans og níga niður fyri fótskør hans! Rís, Harri, og far á hvíldarstað tín, tú og ørk veldis tíns! Lat prestar tínar í rættlæti klæðast, og dýrkarar tínar fegnast! Fyri sakir Dávids, tænara tíns, vís ei tínum salvaða burtur!» Harrin hevur Dávidi trygdareið svorið, sum ei hann man ganga frá: «Av ávøksti lenda tína vil eg seta mann í hásæti títt. Um synir tínir halda sáttmála mín og boðorð tey, eg teimum kenni, skulu eisini synir teirra um ævir sita í hásæti tínum.» Tí Zion hevur Harrin valt sær út, kannað sær tað til bústað: «Hetta er hvíldarstaður mín um ævir, her vil eg búgva, tí eg havi hann mær kannað. Vistir hans vil eg vissuliga signa, og fátækar hans vil eg metta við breyði. Prestar hans vil eg klæða í frelsu, og gudsdýrkarar hans skulu rópa í fegni. Har lati eg vaksa fyri Dávidi horn, har búgvi eg mínum salvaða lampu til. Fíggindar hans eg klæði í skomm, men á honum skal krúna hans ljóma.»