v 1 Ein songur; ein sálmur; av Kora sonum; til songmeistarans; al-mahalat-leannot; ein maskil av Hemani Ezrahita. v 2 Harri, mín Guð, um dagin eg kalli, um náttina er mítt róp tær íhjá. v 3 Lat mína bøn koma tær fyri eygu, legg oyra títt at harmastynjan míni! v 4 Tí sál mín er av ólukkum mett, lív mítt komið er nær at heljum! v 5 Eg mettur verði javnt við teir, sum í grøv fóru niður, eri vorðin eins og máttleysur maður! v 6 Eg eri komin í avdeyðalag rætt sum falnir, teir, ið hvíla undir moldum, sum longu eru gingnir tær úr huga og eru farnir tær av hond! v 7 Tú hevur meg lagt í helheims helli, í myrkrið í djúpinum niðri. v 8 Vreiði tín meg tungliga nívir, allar tínar aldur tú á meg lætst bróta. Sela. v 9 Mínar frændur hevur tú frá mær rikið, til eina andstygd meg gjørt fyri teimum. Eg innistongdur eri og kann ikki sleppa út. v 10 Míni eygu eru av neyð míni maktað. Hvønn dag, Harri, eg kalli á teg, og rætti móti tær mínar hendur. v 11 Manst tú væl gera undur fyri teim deyðu, munnu skuggarnir rísa at veita tær lov? Sela. v 12 Munnu tey undir moldum siga frá miskunn tíni, frá trúfesti tíni í avgrundar dýpi? v 13 Munnu undur tíni verða í myrkrinum boðað, ella rættvísi tín í gloymskunnar landi? v 14 Men eg, Harri, rópi á teg, á morgni nærkar mín bøn sær til tín! v 15 Hví koyrir tú, Harri, sál mína burtur og fjalir fyri mær tína ásjón? Sela. v 16 Armur eg eri og komin at deyða, frá ungdómi havi eg borið tínar ræðslur, og eg lúgvist! v 17 Tín fúkandi vreiði er yvir meg komin, tínar ræðslur meg gera til einkis. v 18 Tær um meg flokkast allan dagin sum vatn, í felagi sláa tær um meg ring. v 19 Vinir og frændur tú frá mær hevur rikið, mín næsti er deyðans myrkur!