v 1 Til songmeistarans; av Kora sonum; ein sálmur. v 2 Hoyrið hetta, allar tjóðir! Lýðið á, allir, ið heimin byggja, v 3 bæði lágir og háir, bæði ríkir og armir! v 4 Muður mín vísdóm mælir, míns hjartans hugsan er vitska. v 5 Til orðtøk eg vendi mítt oyra, við hørpuljóði eg mína gátu ráði. v 6 Hví skal eg óttast í vándum døgum, tá illskapur fígginda mína umringar meg, v 7 teir, ið líta á ríkidømi sítt og rósa sær av sínum stóru ognum? v 8 Maður kann ikki keypa bróður leysan og ikki geva loysigjald fyri hann hjá Guði v 9–ov dýr er útloysingin av sálum teirra, og hann letur tað vera med alla–v 10 til tess at hann skuldi liva allar ævir og ikki fáa grøvina at síggja. v 11 Nei, hann fær hana at síggja. Vísmenn doyggja, dárar og fákunnigir farast allir samlir og lata sínar ognir eftir seg til aðrar. v 12 Teirra gravir verða heimbýli teirra, bústaðir teirra ætt eftir ætt, teir, ið kallaðu jarðir við nøvnum sínum. v 13 Menniskjan í hennar mæti stendur ei við, hon verður djóra líki, ið fara til grundar. v 14 Slík er lagna teirra, ið líta á sjálvar seg, og teirra, ið teimum fylgja og teirra orðum játta. Sela. v 15 Eins og seyðir verða teir riknir í helheim oman, deyðin er hirði teirra. Rættvísir skulu fyri teimum ráða, tá ið morgunin kemur. Skap teirra fúnar burtur, helheimur er bústaður teirra. v 16 Men Guð skal loysa mína sál út av heljarhondum, tí hann meg til sín skal taka. Sela. v 17 Óttast tí ei, tá maður gerst ríkur, tá mikil verður dýrdin í húsi hans! v 18 Tí einki av øllum kann hann taka við sær í deyðan, dýrd hans ikki honum fylgir har oman. v 19 Um hann á lívi síni lukku lovar: «Tey teg lukkuligan prísa, tí tú góðar hevur dagar,» v 20 hann má tó fara til sína fedra ætt, sum aldri fær ljósið at skoða. v 21 Menniskjan í hennar mæti stendur ei við, hon verður djóra líki, ið fara til grundar.