Vitskan hjá konum byggir húsið, men fávitskan rívur tað niður við hondum sínum. Tann, sum rættiliga fer fram, óttast Harran, men tann, sum krókvegir gongur, vanvirðir hann. Í munni hins fákunna er hugmóðs koyril, men hjá vísum eru varrarnar ein vernd. Har sum eingi neyt eru, har er krubban tóm, men er oksin sterkur, verður inntøkan stór. Sannført vitni lýgur ikki, men svikaligt vitni fer við lygn. Spottarin søkir vísdóm, men til einkis, men hyggin maður lættliga kunnleika finnur. Far frá fávitskutum manni avstað, og ei tú fekst kunnskapar varrar at kenna. Vísdómurin hjá klókum manni er veg sín at skilja, men fákunnin hjá býttlingunum er svik. Skuldofrið dárarnar spottar, men hjá rættiligum er góður tokki. Hjartað kennir sína egnu sorg, og í gleði tess kann eingin annar seg blanda. Hjá gudleysum verða húsini løgd í oyði, men hjá rættiligum standa tjøldini í blóma. Mangur kann halda ein veg vera rættan, men endin á honum er heljarleiðir. Enntá í látri kennir hjartað trega, og endin á gleðini er harmur. Av atferð síni skal hin svikaligi mettast og góður maður av gerningum sínum. Hvørjum orði hin einfaldi trýr, men hin klóki varðar øll síni stig. Hin vísi óttast og víkur frá illum, men hin fákunni er bráður og óskoytin. Bráðræsin maður ger dáraverk, men svikafullur maður hataður verður. Einfaldir fávitsku arva, men vitrir verða av kunnskapi krýndir. Vándir skulu lúta fyri góðum, og gudleysir níga fyri durum hjá rættvísum. Enntá av næstingum sínum verður fátækur hataður, men mangir eru teir, sum ríkan elska. Tann, sum vanvirðir næsta sín, ger synd, men sælur er tann, sum armingum várkunnar. Munnu teir ikki villast, sum hugsa um ilt, og teir fáa miskunn og trúskap, sum hugsa um gott? Av øllum strevi vinningur fæst, men ber orð geva einki uttan tap. Ríkidømið er vísum ein krúna, men fávitskan hjá dárum er fávitska. Sannført vitni bjargar lívi, men tann, sum fer við lygn, er svikari. Tann, sum Harran óttast, eigur sterka vernd, og fyri børnum hans skal verða lívd. Ótti fyri Harranum er lívskelda til tess at sleppa undan deyðans snerrum. Fjøld av fólki er kongsins prýði, men trot av fólki er høvdingans fall. Spakførur maður hevur mikið skynsemi, men bráðlyntur maður fávitsku sýnir. Tolið hjarta er lív fyri likamið, men bráðræsi er rot í beinum. Tann, sum armingan kúgar, vanvirðir skapara hans, men tann, sum miskunnar fátækum, ærar hann. Hin gudleysi fellur fyri illskap sín, men hinum rættvísa er sakloysið ein lívd. Í hjartanum á vitrum heldur vísdómur seg kvirran, men hjá fávitskutum gerst hann kunnur. Rættvísi lyftir einum fólki, men syndin er fólkanna skomm. Hyggin tænari konginum væl líkar, men vreiði hans fær tann, sum illa ber seg at.