Vitur sonur aktar áminning faðirs síns, men spottarin ikki eftir átølum lurtar. Maður nýtur gott av fruktum munsins, men hugurin hjá svikarum stendur at órætti. Tann, sum munn sín gætir, varðveitir lív sítt, men vanlukka verður skræðugákinum fyri. Sálin í letinganum tráar og fær einki, men sálin í ídnum monnum verður ríkliga mettað. Lygiorð hin rættvísi hatar, men hin gudleysi fremur skemd og skomm. Rættvísi varðar tann, sum í sakloysi gongur, men gudloysi fellir tann, sum ger synd. Mangur letst ríkur og eigur einki, mangur letst fátækur og eigur nógv. Mansins ríkidømi er loysigjald fyri lív hans, men hin fátæki sleppur frá at hoyra hóttur. Ljósið hjá rættvísum skínur fagurliga, men lampan hjá gudleysum sloknar. Av hugmóði standast bert trætur, men hjá teimum, ið taka við ráðum, er vitska. Ódrúgt er skjótfingið ríkidømi, men tann, sum savnar smátt og smátt, verður ríkur. Longlig væntan ger hjartað sjúkt, men uppfylt ynski er eitt lívstræ. Tann, sum vanvirðir orðið, týnir seg sjálvan, men tann, sum boðorðið óttast, fær løn. Vísmans læra er lívskelda til tess at sleppa undan deyðans snerrum. Góður fróðskapur gevur tokka, men vegurin hjá svikarum er teimum til undirgangs. Klókur maður ger alt við skynsemi, men býttlingurin breiðir út óvitsku. Gudleyst sendiboð fellur í ólukku, men trúgvur sendisveinur er heilsubót. Armóð og skomm fær tann, sum ikki áminning skoytir, men tann, ið tekur við revsing, fær heiður. Uppfylt ynski er søtt fyri sálina, men at víkja frá illum er býttlingunum ein andstygd. Halt teg at vísum, tá verður tú vísur, men illa gongst tí, sum er í hóslag við býttlingum. Ólukkan syndararnar eltir, men lukkan at hinum rættvísu nær. Góður maður leivir barnabørnum arv, men syndarans góðs er goymt hinum rættvísa. Nýlendi fátækra manna gevur ríka føði, men mangur verður týndur fyri órættferð sína. Tann, sum koyrilin sparir, son sín hatar, men tann, sum hann elskar, agar hann snimma. Hin rættvísi etur og verður mettur, men gudleysir fáa tóman maga.