Er búsitandi í Hedensted við manninum Claus og soninum Ádam. Starvast til dagligt hja Eimskip A/S í Aarhus. Onkursvegna kláraði eg koma ígjøgnum vikuna upp til brúðardagin, hvussu veit eg ikki. Tað gekk ikki ein løta, har tað ikki var hugsað um at“ áhja, eg burdi”“ áh skít!” “ áh fræta”“ hvat nú um” og eg kundi blivið við. Kvøldið áðrenn fóru vit hvør sær. Eg svav í summarhúsinum, ið familjan hjá mær hevði leigað, og Claus svav heima hjá beiggjanum. Meiningin var, at vit skuldi hvíla og hugna saman, hvør sær, við familjuni. Beiggi mín skuldi eftir svági okkara, ið arbeiddi í Aarhus til langt yvir miðnátt, so uml. kl. lort vakni eg við, at hann kemur heim, og aftaná hetta sovni eg aldrin ordiliga aftur. Tá kl. bleiv 06.30 tímdi eg ikki meir, og fór upp. Ná anyways! Hvussu við Claus? Jú! . stille og roligt. Onki problem. Fotografurin var frammanundan komin, og so at taka myndir-av mær, kjólanum, brúðarblómunum, skónum osv osv… stressandi, men hetta hjálpti alvorliga uppá mínar nervar. Eg hevði biðið tvær vinkonur um at koma at hjálpa mær við at gera meg klára, og so skjótt eg sá tær byrjaðu eg at rista av reinum nervum. Gráturin kláraði næstan ikki halda sær. Laila Ein gav mær eitt ráð um at njóta tíðina upp eftir kirkju gólvinum, tí knappliga ert tú gift uttan at hava fangað tað. Tá klokkan nærkaðist 13.00 hevði svigerfar gjørt Volvo bilin so fínan, og tískil eisini klárur at koyra meg til kirkjuna. Sum í Føroyum, skuldi eg koma eitt sindur ov seint. Eg hugdi alla aðra staðni og sást tað eisini á myndinum. Eg gloymdi at smíla vegna nervum, og mínum forvitna sinnið. Tó tá vit nærkaðust altarinum síggi eg, at Claus er rørdur. Men tíbetur var hetta bara við til at lætna um stemmningin. Svigerforeldrini høvdu bílagt eitt par at syngja fyri okkum í kirkjuni, og var hetta nakað so vakurt. Men aftur her var eg so forvitin og bleiv við at hugsa eg skuldi hava alt við, so av og á hoppaði eg úr njótilsinum av sangunum, og stardi eftir gestirnir ístaðin; hvat vóru tey í, og hvør var har, o. s. fr. Tað var ikki so klókt. 30 hitastig var, og tað kókaði! Men vit vóru lukkulig og heilsaðu uppá gestirnar, og smá práta eitt sindur. Tað var øgiliga heitt, og nei, eg skal ikki grenja, tí eg eri takknemlig fyri, at tað ikki regnaði. Men OMG! Eitt pose, inn í skuggan, 1-2-3 umaftur. Og í okkara forvirring var tað einasta, ið vit komu uppá til eitt yvirraskilsi var, at keypa nakrar fiskar og seta teir á borðið sum borðpynt. Skal eg skriva um alt ið hendi til borðhaldið verði eg ongantíð liðug. Alt í alt vóru vit so ja-ligani yvirraskaði. Men WAUW vit føldu kærleikan fra eystur, vestur, norður og suður. Tá borðhaldið var liðugt høvdu vit eitt live band, men orsaka av hitanum vóru ikki so nógv ið dansaðu, men vit elskaðu tað. Helst eg–tí teir sungu KÍ-sangin, og eg dansaði sum eitt býtt við systrunum hjá mær. “ Dét, havde jeg aldrig troet, at jeg skulle bruge min bryllupsnat på” Claus hjálpti mær at taka allar 51 hárnálirnar úr hárinum hjá mær áðrenn hann“ datt av” #Romantiskt Til allar síðst høvdu vit valt, at eta morgunmat saman við gestunum á hotellinum sum“ dagen derpå”, ístaðin fyri eitt brúðarhús. Og soleiðis fingu vit sagt ordiliga tøkk og bei, áðrenn vit rýmdu á brúðarferð. Eftir hetta var alt tað praktiska og økonomiska eftir, ið slett ikki er stuttligt at skriva um. Vit høvdu ein yvirraskandi góðan dag sum heild, hektiskur fra byrjan til endan, men mitt ímillum var kærleikin ið helt alt saman. #Cheesy Vit kundu ikki ynskt okkum ein betur dag, og elski eg at hugsa hvussu jaliga yvirraskaður mann kan blíva av sjálvt teimun nærmastu, ið man heldur seg kenna inn og út. Snipp, snapp, snúti Tinderbrúðleyp úti.