„Tú skalt seta Levitarnar til at standa fyri vitnisburðartabernaklinum og øllum amboðunum í tí og øllum, ið til tað hoyrir; teir skulu bera tabernaklið og øll amboðini í tí…“ (4. Mós. 8.23-26) Tað vóru levitarnir, sum skuldu bera tabernaklið og alt, sum har til hoyrdi. Vit kundu sagt, at ábyrgdin hvíldi á herðum teirra. Tabernaklið, og alt sum til tað hoyrdi, var heilagt–tað kravdi menn, sum vóru búnir. Og tað var tungt–tað kravdi menn, sum orkaðu. Levitarnir og tabernaklið hoyrdu til Gamla Testamenti. Sum longu sagt, tað er einki í Nýggja Testamenti, sum sigur nakað um aldursmark, hvørki uppeftir ella niðureftir. Eg haldi bara, at hatta við aldursmarkinum hjá levitunum er ein góð meginregla at halda okkum til. Eg havi hoyrt onkran samanborið lívið við fýra ársfjórðingar. Tvær hendingar í sambandi við Dávid, koma mær í huga. IKKI BÚGVIN TIL UPPGÁVUNA Tann fyrra er um, tá ið Ahima’ az vildi sleppa at siga Dávidi, at Absalom var deyður (2. Sám. Ahima’ az var ikki nóg búgvin til tað, sum hann vildi sleppa at gera, og Jóab segði: Mong okkara hava gjørt sama feilin. Betri var, um vit høvdu lurtað. ORKAÐI IKKI UPPGÁVUNA Hin hendingin er í sambandi við síðstu ferðina, Dávid fór í bardaga (2. Menn hansara søgdu við hann (vers 17): „… Tú mást ikki koma í hernað við okkum uppaftur, tí so sløkkir tú ljós Ísraels!“ Dávid hevði enn nógv at geva, men ikki úti á vígvøllinum. Og týdningarmikið er, at tey eldru skilja, nær tíð er at lova øðrum framat. Og so tað týdningarmiklasta, at tey í levitaárunum skilja týdningin í at trína fram og bera byrðarnar og ikki bíða, til tey eru ov gomul. Sameint við hetta er eisini týdningarmikið, at báðir partar skilja ábyrgd sína hvør fyri øðrum.