v 1 Til songmeistarans, til jedutun, av Ásafi ein sálmur. v 2 Eg kalli á Guð, og eg rópi, eg kalli á Guð, at hann má meg hoyra! v 3 Á degi í trongd míni eg søki til Harrans, á nátt eru ótroyttiliga rættar út mínar hendur. v 4 Ongan ugga sál mín fær, eg stynji, og andi mín maktast. Sela. v 5 Stív standa eygnalok míni, í ørviti eg eri og havi einki mæli. v 6 Eg hugsi um fornar dagar, eg minnist á farin ár. v 7 Á náttartíð eg grundi í mínum hjarta, eg hugsi meg um og rannsaki mín anda. v 8 Vil tá Harrin allar ævir reka frá sær og onga tíð náði sýna meira? v 9 Er mildi hans uppi med alla, trúfesti hans á enda allan aldur? v 10 Hevur Guð tá gloymt at hava várkunn, ella í vreiði latið aftur fyri miskunn síni? Sela. v 11 Eg sigi tí: Hetta er harmur mín, at høgra hond hins hægsta er umskift! v 12 Eg havi í huga stórverk Harrans, tí eg minnist á tíni undur úr forðum. v 13 Eg hugsi um allar gerðir tínar, um øll tíni verk eg grundi. v 14 Í heilagleika var vegur tín, Guð, hvør er ein veldigur Guð eins og Guð! v 15 Tú ert ein Guð, ið undurverk innir, mátt tín tú kunngjørdi fólkanna millum. v 16 Við tínum armi tú loysti út fólk títt, synir Jákups og Jósefs. Sela. v 17 Vøtnini sóu teg, Guð, vøtnini sóu teg og skulvu, og dýpini gingu kyk. v 18 Skýggini glopraregn oystu, í lofti tað dundi, tínar ørvar flugu íkring. v 19 Tín torusláttur glumdi, ljósini lýstu fold, jørðin risti og skalv. v 20 Gjøgnum havið lá leið tín, gjøgnum stóru vøtnini gøtur tínar, ei sjónlig vóru fótaspor tíni! v 21 Tú fólk títt førdi sum eitt fylgi við hond teirra Mósesar og Árons.