Til songmeistarans, ein songur, ein sálmur. v 1 Fegnast fyri Guði jarðarríkið alt, v 2 syngið um navns hans heiður, syngið dýrd hans lov! v 3 Sigið við Guð: «Hvør ræðandi eru tíni verk! Vegna mátt tín og veldi vilja fíggindar tínir tær hugnast. v 4 Fyri tær nígur jarðarríkið alt, tey lova tær, hálova tínum navni.» Sela. v 5 Komið og lítið at stórverkum Guðs, í sínum gerðum óttandi fyri menniskjunnar børn! v 6 Hann gjørdi havið um til turt land, so til gongu tey fóru gjøgnum streymin; har vit í honum vóru fegin. v 7 Við veldi sínum ævir allar hann ræður, eygu hans fólkini varða, so teir tvørsintu skulu ikki reisast. Sela. v 8 Lovið, tjóðir, Guði várum, latið hoyrast ljóð av lovsongi hans! v 9 Hann, ið lív okkum gav og varðar fót okkara frá at snáva. v 10 Tí, Guð, tú rannsakaði okkum, reinsaði okkum, sum tey reinsa silvur. v 11 Tú førdi okkum inn í trongd, legði byrðar á okkara lendar. v 12 Tú lætst fólk traðka okkum á høvur, vit fóru gjøgnum eld og vatn; men tú førdi okkum út í frælsi. v 13 Eg komi í hús títt við brenniofrum, eg vil halda míni heiti til tín, v 14 tað, ið mínar varrar hava lovað og mín muður talaði í míni neyð. v 15 Eg beri tær offur av feitineytum, við offurroyki av veðrum; eg lati bæði oksar og havrar. Sela. v 16 Komið og lýðið á! Latið meg greina, øll tit, ið óttast Guð, hvat hann hevur sál míni gjørt! v 17 Við mínum munni eg rópti á hann, meðan lovsongur var mær undir tungu. v 18 Hevði eg hugsað um ilt í hjarta mínum, tá hevði Harrin meg ikki hoyrt. v 19 Men hoyrt hevur Guð, hevur lýtt á mína bønligu rødd. v 20 Lovaður veri Guð, ið ikki synjaði fyri míni bøn og ikki tók frá mær miskunn sína!