v 1 Tá kallaði Jákup synir sínar til sín og segði: «Savnist her, so skal eg kunngera tykkum tað, sum tykkum verður fyri í komandi tíðum. v 2 Komið higar og gevið ljóð, tit synir Jákups; lýðið á Ísrael, faðir tykkara! v 3 Ruben, tú mín frumgitni sonur, kraft mín og fyrsti alvi, fremstur í tign og fremstur í mátti! v 4 Men fyri títt brúsandi bráðlyndi skalt tú ikki vera fremstur; tí at tú steig upp í legu faðirs tíns–tá gjørdi tú illa–upp í hjúnalegu mína steig hann. v 5 Símeon og Levi eru brøður, valdsamboð eru vápn teirra. v 6 Sál mín komi ikki í samlag teirra; sømd mín havi ikki felagsskap við samkomu teirra, tí at í vreiði drópu teir menn, og av bráðræsi kvettu teir hælsinur oksanna. v 7 Bølbiðin verði vreiði teirra, tí at hon var mikil og bræði teirra, tí at hon brann! Eg spjaði teir í Jákupi og sundri teir í Ísrael! v 8 Júda, teg skulu brøður tínir tigna; hond tín skal taka fíggindar tínar í nakkan; tær skulu synir faðirs tíns lúta. v 9 Ljónshvølpur er Júda; frá ráni tú rísur, sonur mín. Hann legst á ból og rembist eins og ljónið, eins og kvennljónið; hvør torir at reka hann upp? v 10 Kongastavurin skal ikki víkja frá Júda og veldissprotin ikki frá fótum hans, til hann kemur, sum stavin skal hava, og sum tjóðirnar skulu lýða. v 11 Hann bindur við víntræið asna sín, við víngreinina asnafolan; í víni tváar hann klæði síni, í vínberjablóði møttul sín, v 12 við eygum kámum av víni og tonnum hvítum av mjólk. v 13 Zebulon býr við sævarstrond, við strondina, har skipini hølast; og land hansara røkkur at Zidon. v 14 Issakar, hin beinmikli asni, ið liggur og rembist í kvíggjum sínum; v 15 hann sá, at hvíldin var góð og landið yndisligt; tí boygdi hann herðar sínar undir byrðar og varð knuggandi trælur. v 16 Dán veitir fólki sínum rætt eins væl og nøkur Ísraels ætt. v 17 Dán veri ormur við vegin, høggormur á gøtuni, ið bítur hestin í hælsinurnar, so reiðmaðurin dettur afturav! v 18 Á frelsu tína troysti eg, Harri! v 19 Gád, á hann herja ránsflokkar; men hann vegur teir, meðan teir flýggja. v 20 Ásjer–feit er føðsla hans; hann veitir kongakrásir. v 21 Naftali er hind, ið sloppin er leys; hann mælir fagurlátum orðum. v 22 Jósef er ungur aldinviður, ungur aldinviður við kelduvað; greinar hans toyggja seg upp um garðin. v 23 Ørvagarpar ráddust á hann, skutu eftir honum og søktu at honum. v 24 Men stinnur var bogi hans og armar hansara sterkir; hesin máttur kom frá Jákups veldiga, hirðanum, Ísraels kletti, v 25 frá Guði, føður tíns–hann hjálpi tær; frá hinum alvalda–hann signi teg við signing himinsins í erva og við signing djúpsins í neðra, við signing brósta og móðurlívs. v 26 Signingar føður tíns bera av signingum hinna ævigu fjalla, bera av dýrd hinna elligomlu heyggja; komi tær yvir høvur Jósefs, yvir hviril hans, ið er høvdingi millum brøðra sína! v 27 Benjamin er úlvur, ið skræðir sundur; um morgunin etur hann bráð, um kvøldið býtir hann aftur herfong sundur.» v 28 Hesar eru allar ættir Ísraels, tólv í tali, og hetta er tað, sum faðir teirra segði við teir. Og hann vælsignaði hvønn teirra við teirri signing, sum hóskaði teimum. Jákup andast v 29 Og hann beyð teimum og segði við teir: «Eg savnist nú til frænda mína; jarðið meg hjá fedrum mínum í hellinum á jarðarstykki Efrons Hetita, v 30 í hellinum á Makpela-vøllum áraka Mamre í Kánáanlandi, í teirri jørðini, sum Ábraham keypti frá Efroni Hetita, til at jarða í. v 31 Har jarðaðu teir Ábraham og Sáru, konu hansara, har jarðaðu teir Ísak og Rebekku, konu hansara, og har jarðaði eg Leu. v 32 Jørðin og hellið har varð keypt frá Hetitum.» v 33 Tá ið Jákup hevði lokið hesum fyriskipanum við synir sínar, dró hann føturnar upp í leguna; síðan andaðist hann og savnaðist til fedra sína.