v 1 Til songmeistarans, al tasjket, ein sálmur av Ásafi, ein songur. v 2 Vit lova tær, Guð, vit syngja tær lov; tey, ið kalla á navn títt, siga frá undurverkum tínum. v 3 «Um enn frest eg gevi, eg tó við rættvísi dømi. v 4 Um enn jørðin riðar og allir íbúgvar hennar, eg tó súlur hennar festi.» Sela. v 5 Við dárarnar sigi eg: «Verið ikki dárar,» við teir gudleysu: «Reisið ikki hornini! v 6 Reisið ikki horn tykkara móti himni, og verið ikki so nakkafattir í talu!» v 7 Tí at ikki úr eystri og ikki úr vestri, ikki úr oyðimørk og ikki úr fjøllum kemur hjálp, v 8 men Guð er hann, ið dømir, henda setir hann lágt, handa setir hann høgt. v 9 Tí at í Harrans hond er steyp, fult av skúmandi, kryddaðum víni, hann skeinkir tað einum eftir øðrum, sjálvt berskakan skulu teir tøma, drekka skulu allir gudleysir á jørð. v 10 Men eg vil gleðast um allar ævir og lov syngja Jákups Guði. v 11 Hann høggur øll hornini av óndum monnum, men rættvísir menn skulu bera hornini høgt.