v 1 Til songmeistarans, al tasjket, av Dávidi, ein miktam, tá ið hann flýddi undan Sáuli inn í hellið. v 2 Náða meg, Guð, náða meg, tí sál mín leitar at tær! Eg søki skjól undir skugga veingja tína, til tess at ólukkan er av. v 3 Eg kalli á Guð, á hin hægsta, á Guð, ið ger væl móti mær! v 4 Hann vil senda av himni og hjálpa mær og gera til skammar teir, ið meg hata. Sela. Guð vil senda miskunn sína og trúskap. v 5 Millum leyvur eri eg staddur, millum algoystar menn, tenn teirra eru spjót og ørvar, tungur teirra eru hvassir brandar. v 6 Reis teg, Guð, í hátign á himni! Um alheimin veri tín dýrd! v 7 Garn hava teir spent fyri fetum mínum, teirra egni fótur skal verða heftur harí. Grøv hava teir grivið framman fyri mær, teir sjálvir skulu falla harí. Sela. v 8 Trygt er hjarta mítt, Guð, trygt er hjarta mítt, syngja eg vil og leika. v 9 Vakna sál mín! Vakna harpa og saltur! Eg morgunroðan vil vekja! v 10 Fólkanna millum eg vil tær lova, blant fólkasløg eg vil um teg syngja; v 11 tí til himna upp røkkur tín miskunn, til skýggja trúfesti tín! v 12 Reis teg, Guð, í hátign á himni! Um alheimin veri tín dýrd!