Henda hóttan ímóti skynsemi er vorðið eitt eyðkenni fyri mannarætindarørsluna. Hon partrolar eftir offrum, hon kann føla við. Og tá fyrst funnin, íðan, tá skal bert eitt eiti av hugflogi til fyri at gera tað, hesi ætlandi offur, ið líða av onkrum, um til ein mannarætt sambært lóg. Nú á døgum rópa fólk um mannarætt at giftast og ongantíð at verða særd av nøkrum, onkur sigur ella skrivar. Eg kundi hildið á. Hvør kann finnast at mannarættindum“ Hvør kann finnast at mannarættindum?” Eins og Kirsten Sellars vísir á í The Rise and Rise of Human Rights, er eitt uppáhald um, at tey, ið krevja, hava ein lógligan rætt til okkurt frá landinum. At mannarættindi byggja á“ the Need to Protect Man from Himself”, ið bæði er mannminkandi og óliberalt í síni ovurumsorgan. Og at tey hava barst meiri fyri sær sjálvum enn teimum, tey siga seg hava barst fyri. Hesi hava sín uppruna í enskum, evropeiskum og amerikonskum høvundum sosum John Locke, Immanuel Kant, Alexis de Tocqueville og Thomas Jefferson. Teirra hugskot skaptu gróðrarlíkindi fyri einum intellektuellum hugburði, ið loyvdi vesturlendskum demokratium at koma fyri seg. Men í mun til mannarættindi, ið komu seinni, kravdu natúrlig rættindi eittans frá landinum. Tað eina vil minka um ta makt, landið hevur, meðan hitt víðka um maktina. Meðan natúrlig rættindi leita eftir frælsi frá stjórnarvaldinum, leita mannarættindi eftir verju og stuðuli frá sama valdi. Uppaftur tað er umráðandi at fata, at har natúrlig rættindi gjørdu demokratiið møguligt, gelda mannarættindi tað, og at tað bert kann gangast demokratiinum væl, um tríggjar treytir verða loknar: At menniskjað verður fatað sum skynsamt at vera At landið dugir at stýra sær At politikkur er óheftur av løgfrøðisligum avmarkingum Mannarættinda-ídnaðurin vil treyðugt kennast við omanfyrinevnda. Sjálvt ikki eftir 70 árum–og, eftir mínum tykki, aldri minni enn nú. Les meira í okkara privatlívspolitiki. Lat hesa cookies vera aktiva fyri at hjálpa okkum at gera síðuna betri.