v 1 Til songmeistarans; av Dávidi; ein sálmur, ein songur. v 2 Guð reisist, hans fíggindar sundrast, hans hatarar flýggja fyri ásjón hans; v 3 sum roykur rekur burtur, tú teir rekur burtur, sum vaks, ið bráðnar í eldi, fara vándir til grundar fyri ásjón Guðs. v 4 Men góðir gleðast, fyri ásjón Guðs teir fegnast, gleðast í stórari frøi. v 5 Syngið fyri Guði, lovsyngið navni hans, leikið fyri honum, ið á skýggjum fer fram, hvørs navn er Harrin, fegnist fyri ásjón hans! v 6 Faðir at faðirloysingum, verji hjá einkjum, er Guð í sínum heilaga bústað; v 7 Guð førir einsligar aftur at heimi, leiðir út fangar til eydnu, eina tvørsintir mega í oyðimørkum búgva. v 8 Ta ferðina, Guð, tú tínum fólki á odda fórt út og gekst eftir heiðum, Sela–v 9 tá tók jørð at skelva, og himin dreyp fyri Guði, fyri ásjón Guðs, Ísraels Guði. v 10 Ríkligt regn gevur tú, Guð, tíni ogn, tú styrkir tey móðu og troyttu. v 11 Tað land, har sum fólk títt býr, í tíni góðsku, Guð, tú armingum reiðir til. v 12 Harrin heldur síni orð, stórt er liðið av konum, ið sigursboð bera: v 13 «Herskaranna kongar flýggja, ja flýggja, hon, ið heima situr, lutar herfong sundur. v 14 Á dúgvuni vórðu veingirnir lagdir við silvuri, hennar fjaðrar við gulgrønum, glitrandi gulli. v 15 Tá hin alvaldi spjaddi kongarnar, var tað, sum tá ið tað kavar á Zalmon.» v 16 Guðs fjall er Básjans fjall, tindamikið fjall er Básjans fjall. v 17 Hví eru tit øvundsjúk, tindamiklu fjøll, á tað fjall, sum Guð hevur kosið til bústað, og har hann vil búgva allar ævir? v 18 Guðs hervagnar vóru í tíggju túsunda tali, túsund og uppaftur túsund. Av Sinai kom Harrin í dýrd. v 19 Tú til himna fórt upp, førdi herfong av fangum, menniskjur tókst tú sum gávur; eina tvørsintir skulu hjá Harranum Guði ei búgva. v 20 Lovaður Harrin veri, dag eftir dag hann okkum ber, tann Guð, ið er frelsa vár. Sela. v 21 Guð er okkum frelsunnar Guð, hjá Harranum er útgongd frá deyða. v 22 Men Guð slær sundur høvur fígginda sína og hvirilin á misbrotamonnum, ið frekir ganga í syndum sínum. v 23 Mælt hevur Guð: «Frá Básjan eg flyti teir aftur, flyti teir aftur frá havsins dýpi, v 24 at tín fótur má vaða í blóði, og tungur hunda tína av fíggindunum fáa teirra part.» v 25 Skoðið skrúðgongu Guðs, skrúðgongu Guðs míns, kongs míns, í heilagleika! v 26 Fyri ganga sangarar, aftaná koma leikarar, í miðjuni jomfrýr, ið bumbur sláa: v 27 «Lovið í samkomum Guði, Harranum á hátíðum Ísraels!» v 28 Har er lítli Benjamin, einkarbarn hans, Júda høvdingar við miklum liði, Zebulons høvdingar, Naftali høvdingar. v 29 Bjóða út veldi títt, Guð! Fest, Guð, tað, ið tú fyri okkum hevur gjørt! v 30 Vegna halgidóms tíns í Jerúsalem tær skulu kongarnir bera gávur. v 31 Hótta tú djórið í sevlendinum, tarvanna fylgi og fólkanna drotnar, so fyri tær tey níga við silvurstykkjum! Sundra tey fólk, ið bardagar elska! v 32 Stórmenn skulu koma úr Egyptalandi, Blálond skulu brádliga rætta hendur til Guðs. v 33 Tit ríki á jørð! Syngið fyri Guði, syngið Harranum lov! v 34 Leikið fyri honum, ið fer um teir avgomlu himnanna himnar, ið letur rødd sína ljóða, sína veldigu rødd! v 35 Veitið Guði æru! Yvir himni er dýrd hans, millum skýggja er veldi hans! v 36 Øgiligur er Guð í halgidómi sínum. Ísraels Guð tað er, ið gevur mátt og megi fólki sínum. Lovaður veri Guð!