Bræv Paulusar ápostuls til Galatamanna, kapittul 3 Trúgvin tekur móti andanum og ikki lógargerningarnir v 1 O, tykkara skilaleysu Galatar! Hvør hevur forgjørt tykkum, tit sum tó fingu Jesus Krist uppmálaðan krossfestan fyri eygunum á tykkum? v 2 Bert hetta vil eg fáa at vita av tykkum: Fingu tit andan av lógargerningum ella av at hoyra trúnna boðaða? v 3 Eru tit so skilaleysir? Tit, sum byrjaðu í anda, ætla tit nú at enda í holdi? v 4 Hava tit til einkis roynt so mikið? –um tað tá er til einkis. v 5 Og tann, sum veitir tykkum andan og virkar kraftarverk tykkara millum, ger hann tað av lógargerningum ella av at boða trúnna? v 6 Eins og Ábraham trúði Guði, og tað varð roknað honum til rættvísi. v 7 Tí skulu tit vita, at tey, sum hava trúgv, tey eru børn Ábrahams. v 8 Men tá ið skriftin sá tað frammanundan, at Guð vildi rættvísgera heidningarnar av trúgv, boðaði hon Ábrahami frammanundan tann gleðiboðskapin: «Í tær skulu allar tjóðir fáa signing.» v 9 Soleiðis fáa tey, sum hava trúgv, signing saman við hinum trúgvandi Ábrahami. v 10 Tí at so mangir, sum halda seg til lógargerningar, eru undir banning; tí at skrivað er: «Bannaður er hvør tann, sum ikki heldur fast við alt tað, sum skrivað er í lógbókini, so at hann ger eftir tí.» v 11 Men at eingin verður rættvísgjørdur fyri Guði við lóg, tað er skilligt, tí at hin rættvísi skal liva við trúgv. v 12 Men lógin spyr ikki um trúgv, men heldur «tann, sum ger eftir hesum, skal liva við tað.» v 13 Kristus keypti okkum undan banning lógarinnar, við tað at hann varð banning fyri okkum,–tí at skrivað er: «Bannaður er hvør tann, sum á træi hongur»–v 14 fyri at signing Ábrahams kundi koma til heidningarnar í Kristi Jesusi, so at vit við trúnni kundu fáa fyrijáttan andans. Lógin, ið kom seinni, kann ikki gera fyrijáttanina ónýta v 15 Brøður! eg tali á manna vísi. Eingin ger eina arvasemju hjá manni, sum er vorðin staðfest, ónýta ella leggur nakað aftur at henni. v 16 Men nú vórðu fyrijáttanirnar givnar Ábrahami og avkomi hansara;–tað stendur ikki «og avkomum», sum vóru tað fleiri, men «og avkomi tínum,» líkasum tá ið um ein er at tala, og tað er Kristus. v 17 Tað sum eg vil siga, er hetta: Ein sáttmála, sum frammanundan var staðfestur av Guði, kann lógin, sum kom fýra hundrað og tríati ár seinni, ikki gera ónýtan, so at hon skuldi gera fyrijáttanina til einkis. v 18 Tí at um so er, at arvurin fæst av lóg, tá fæst hann ikki longur av fyrijáttan; men Guð veitti Ábrahami hann við fyrijáttan. Lógin bert agari okkara til Krists v 19 Hvat skuldi tá lógin til? Hon varð sett aftrat fyri misgerðanna skuld, inntil tað avkomið kom, sum fyrijáttanin ljóðaði um, greidd av einglum, við millummans hond. v 20 Men millummaður tørvast ikki, har sum bert er ein um at gera; men Guð er ein. v 21 Er tá lógin ímót fyrijáttanum Guðs? Á ongum sinni! Tí at um ein lóg hevði verið givin, sum hevði kunnað gjørt livandi, tá hevði rættvísin vissuliga fingist av lóg. v 22 Men skriftin hevur lokað alt inn undir synd, til tess at fyrijáttanin av trúgv á Jesus Krist skuldi verða givin teimum, sum trúgva. v 23 Men áðrenn trúgvin kom, vórðu vit hildnir innibyrgdir í varðhaldi av lógini, inntil tann trúgvin, sum skuldi koma, opinberaðist, v 24 so at lógin er vorðin agari okkara til Krists, fyri at vit skuldu verða rættvísgjørdir av trúgv. v 25 Men nú, tá ið trúgvin er komin, eru vit ikki longur undir agara; v 26 tí at tit eru øll Guðs børn við trúnni á Krist Jesus. v 27 Tí at tit, so mong sum eru doypt til Krists, tit hava íklæðst Krist. v 28 Her er ikki Jødi ella Grikki, her er ikki trælur ella frælsur maður, her er ikki kallur ella kona; tí at tit eru øll ein maður í Kristi Jesusi. v 29 Men um tit hoyra Kristi til, tá eru tit eisini avkom Ábrahams, arvingar eftir fyrijáttan.