Sælir eru teir, ið rættan veg ganga, sum halda seg eftir Harrans lóg. Sælir eru teir, sum boðorð hans halda, sum hann av øllum hjarta søkja, sum ikki nakran órætt gera, men ganga á leiðum hans. Tú hevur boð tíni givið, at ein teimum væl skal ansa. Gævi mínir vegir verða so fastir, at eg má halda viðtektir tínar! Tá skal eg ikki verða til skammar, tá ið eg líti at øllum tínum boðum. Av heilum hugu eg vil tær takka, tá ið eg læri tínar rættvísu dómar. Eg tínum ráðum vil geva gætur, so vilt tú aldri frá mær fara. Við hvørjum skal ungur halda leið sína reina? við at halda seg eftir orði tínum. Av øllum mínum hjarta eg havi teg søkt, lat meg ei villast frá boðum tínum burtur! Eg orð tíni goymi í mínum hjarta, fyri at eg ikki skal synda móti tær. Lovaður veri tú, Harri, kenn mær boðorð tíni! Við mínum vørrum rokni eg upp allar avgerðir av tínum munni. Eg gleðist um vegir vitnisburða tína alvæl meira enn um ríkdóm. Um tíni boðorð grunda eg vil og hyggja at vegum tínum. Um lógir tínar fegnist eg, og orð tíni ikki eg gloymi. Unna tænara tínum at liva, at eg kann orð tíni halda! Lat upp eygu míni, at síggja eg kann undrini í tíni lóg! Fremmandur eg eri í heimi, fjal ikki fyri mær ráðini tíni! Sál mín pínist av longsli á hvørji stund eftir avgerðum tínum. Tú hóttir teir freku, teir bannaðir eru, ið víkja frá tilskilan tíni. Tak burtur av mær skomm og spott, tí samtyktir tínar havi eg hildið! Um so høvdingar leggja móti mær ráð, hugsar um boð tíni tænari tín. Vitnisburðir tínir eru mín lyst, eru ráðamenn mínir. Sál mín við dusmið hongur, lívga meg eftir orðum tínum! Eg greiddi frá vegum mínum, tú meg bønhoyrdi, kenn mær boðorð tíni! Lat meg skilja vegin í boðum tínum, at eg kann grunda um undur tíni! Sál mín grætur av sorg, reis meg upp eftir orði tínum! Halt lygigøtu frá mær burtur, gev mær í náði tína lóg! Trúskapar gøtu havi eg valt, samtyktir tínar stundi eg á. Við viðtektir tínar hangi eg fastur. Harri, lat meg ei verða til skammar! Eg renni veg vitnisburða tína, tí hjarta mítt uggaði tú. Kenn mær, Harri, veg boðorða tína, at eg tey til enda kann halda! Lýs upp hug mín at halda tína lóg og henni fylgja av øllum mínum hjarta! Leið meg á gøtu boðorða tína, tí til hennara havi eg tokka! Boygg mítt hjarta at samtyktum tínum og ikki til órættan vinning! Vend mínum eygum frá at hyggja at fáfongd, lívga meg við tínum orði! Staðfest fyri tænara tínum sagnir tínar, sum geva ótta til tín. Tak skomm mína burtur, sum eg stúri fyri, tí góðar eru ráðagerðir tínar! Sí, mær leingist eftir boðorðum tínum, lívga meg við rættvísi tíni! Lat góðsku tína verða mær fyri, Harri, frelsu tína eftir tínum orðum, at eg kann geva mínum spottarum svar, tí at orð títt líti eg á! Tak ikki sannleikans orð mær heilt úr munni, tí eftir avgerðum tínum eg bíði! Lat meg altíð lóg tína halda um aldur og allar ævir, so vil eg ferðast um víðan vøll, tí samtyktir tínar eg søki. Um vitnisburðir tínar eg fyri kongum vil tala, og ikki eg verða skal fyri skommum. Gleðast eg vil um boðorð tíni, sum eg eri góður við. At tínum elskaðu boðum eg hondina rætti og grundi um forskriftir tínar. Minst til orð títt fyri tænara tínum, tí at tú hevur latið meg vóna! Tað er í neyðini uggan mín, at orð títt hevur meg hugað. Frekir meg háða í stórum, men eg lóg tíni ei víki frá. Eg minnist tínar dómar í forðum, Harri, og uggan eg fái. Eg brennandi vreiður um teir gudleysu eri, sum lóg tíni frá eru falnir. Til sangir vórðu mær boðorð tíni í útlegdar húsi mínum. Eg minnist, Harri, navn títt á nátt og gevi lóg tíni gætur. Hetta er mær fallið í lut at halda boðorð tíni. Lutur mín Harrin er, eg havi sett mær fyri at halda tíni orð. Eg teg bønliga bað av øllum mínum hjarta, náða meg eftir orðum tínum! Um mínar vegir eg hugsað havi og fót mín flutt aftur til viðtektir tínar. Eg skundaði mær og bíðaði ikki við at halda samtyktir tínar. Snerrur gudleysra manna um meg eru, men lóg tína eg ikki havi gloymt. Á miðjari nátt eg fari upp tær at prísa fyri tínar rættvísu reglur. Eg eri felagi teirra, ið óttast teg og halda avgerðir tínar. Miskunn tín, Harri, jørðina fyllir, kenn mær boðorð tíni! Væl hevur tú tínum tænara gjørt, Harri, eftir orðum tínum. Lær meg gott vit og skil, tí á boðorð tíni eg líti! Villur eg fór, áðrenn eg varð boygdur, men nú gevi eg orðum tínum gætur. Góður tú ert, og gott tú gert, kenn mær boðorð tíni! Vándir meg dálka við lygnum, men av øllum hjarta eg haldi tíni boð. Feitt sum tálg er hjarta teirra, men eg um lóg tína glaður eri. Tað var mær at gagni, at eg boygdur varð, so at eg kann læra forskriftir tínar. Lógin av munni tínum er mær betri enn gull og silvur í túsundtali. Hendur tínar hava meg gjørt og meg skapað, kenn mær, at eg boð tíni læri! Lat tey, ið teg óttast, meg síggja og gleðast, tí eftir orðum tínum eg bíði! Harri, eg veit, at tíni ráð eru rættvís, og at tú í trúskapi hevur meg boygt. Lat góðsku tína verða mín uggan eftir orðum tínum til tænara tíns! Lat miskunn tína verða mær fyri, at eg liva má; lóg tín er mín lyst! Lat vándar skammast, tí við lygnum teir órætta meg, eg grundi um samtyktir tínar. Lat teir venda sær til mín, ið teg óttast, og teir, ið kenna avgerðir tínar! Lat hjarta mítt vera fullkomið í tínum boðum, at eg ikki má verða til skammar! Sál mín tráar eftir frelsu tíni, eftir tínum orði eg bíði. Eygu míni tráa eftir orðum frá tær, eg sigi: Nær vilt tú veita mær ugga? Tí eg eri eins og leðursekkur í royki, men boð tíni eg ikki havi gloymt. Hvussu mangir eru dagar tænara tíns. Nær vilt tú døma mínar øvundarmenn? Frekir hava gravað fyri mær gravir, menn, sum ikki lóg tína halda. Trúføst eru øll boðorð tíni, við lygnum teir eftir mær eru, mær hjálp! Tætt við teir hava oytt meg í landinum, men samtyktir tínar eg ikki havi svikið. Lívga tú meg eftir mildi tíni, at eg kann goyma vitnisburðin av tínum munni! Um allar ævir, Harri, orð títt er, fast tað stendur á himni. Ætt eftir ætt varir trúskapur tín, tú jørðina grundaði, og hon stendur. Samtyktir tínar standa við, tað eru tær, ið hava hildið tínum tænara uppi. Hevði lóg tín ikki verið mín lyst, so var eg í eymd míni farin til grundar. Boðorð tíni eg onga tíð gloymi, tí við teimum tú hevur meg lívgað. Tú meg eigur, hjálp tú mær, tí boðorðum tínum eg spurt havi eftir! Vándir mær bíða, meg at týna, men vitnisburðum tínum gevi eg gætur. Fyri øllum fullkomnum síggi eg mark, men boð tíni hava ei mál. Hvør eg lóg tína elski, allan dagin hon er mær í huga. Boðorð tíni meg vísari gera um fíggindar mínar, tí altíð tey eru mær hjá. Eg klókari eri enn allir lærarar mínir, tí um vitnisburðir tínar eg grundi. Eg vitugari eri enn teir gomlu, tí um samtyktir tínar eg hugsi. Frá hvørjum illum vegi eg fóti mínum haldi aftur, fyri at halda mær á tínum vegi. Frá avgerðum tínum eg ei eri vikin, tí tú hevur givið mær kunnskap. Hvør søt er tín tala fyri góma mín, meira enn hunangur fyri mín munn! Við boðorðum tínum eg klókskap havi fingið, tí eg hati hvørja lygigøtu. Títt orð er ein lykt fyri fóti mínum, eitt ljós á gøtu míni. Svorið eg havi og tað hildið, at halda tínar rættvísu reglur. Sára eg niðurboygdur eri, Harri, meg lívga eftir orði tínum! Lat ofrið av mínum munni tær dáma, og kenn mær, Harri, forskriftir tínar! Altíð eg gangi við lívinum í hondunum, men lóg tína ikki eg gloymi. Vándir seta fyri meg snerrur, men frá boðum tínum eg ikki eri vilstur. Vitnisburðir tínir eru ogn mín um ævir, tí mín hjartans gleði teir eru. Eg mínum hjarta havi vent at gera tíni boð um ævir og alt til enda. Eg teir tvísintu hati, men eg lóg tína elski. Skjól mítt og skjøldur tú ert, tínum orðum eg bíði. Víkið frá mær, vándir menn, eg Guðs míns boð vil halda! Styðja meg eftir tínum orði, at eg má liva, og lat í míni vón meg ikki verða til skammar! Halt mær uppi, at eg má verða frelstur og altíð við gleði at boðum tínum líta! Tú allar teir vrakar, ið havna tíni boð, tí ástundan teirra er lygn. Eins og berskaka tú metir allar vándar á jørð, harfyri eg elski vitnisburðir tínar. Tað ristir í mínum kjøti av ræðslu fyri tær, fyri ráðum tínum eg óttist. Eg rætt og skjal havi gjørt, gev meg ikki upp til kúgarar mínar! Gakk í veður fyri tænara tín, lat ikki frekar meg kúga! Eygu míni tráa eftir frelsu tíni og eftir tíni rættvísu talu. Ger við tænara tín eftir miskunn tíni og kenn mær boðorð tíni! Tænari tín eg eri; gev mær vit, at eg má kenna samtyktir tínar. Tíð er hjá Harranum okkurt at gera, teir hava lóg tína brotið. Tí eg elski boðorð tíni meira enn gull og gripir. Tí eg haldi mær eftir øllum tínum boðum, og hvørja lygigøtu eg hati. Vitnisburðir tínir undurfullir eru, tí tekur sál mín teir vara. Opinbering orða tína íbirtir ljós, ger teir óroyndu vísar. Eg munn mín opni og mungi, tí eg stundi á boðorð tíni. Vend tær til mín og náða meg, sum rætt er mót teimum, ið navn títt elska! Fest míni fet við orðum tínum, lat ongan órætt mær valda! Bjarga mær úr yvirgangi manna, at eg kann halda samtyktir tínar! Lat andlit títt lýsa yvir tænara tínum og kenn mær boðorð tíni! Áarløkir renna úr eygum mínum, tí teir ikki lóg tína halda. Rættvísur ert tú, Harri, og rættir eru dómar tínir. Samtyktir tínar tú í rættvísi gjørdi og í trúskapi miklum. Mítt yvri hevur meg etið, tí fíggindar mínir hava gloymt tíni orð. Heilt er reinsað tala tín, og tænari tín hana elskar. Lítil eg eri og lítið virdur, men boðorð tíni eg ikki havi gloymt. Rættvísi tín um ævir er rættur, og lóg tín trúfesti er. Neyð og trongd meg hava rakað, men boð tíni eru mín lyst. Samtyktir tínar eru rættur um ævir, gev mær skyn, at eg má liva! Eg rópi av øllum hjarta, svara mær, Harri, eg haldi tíni boð! Eg á teg kalli, hjálp tú mær, at eg kann fylgja samtyktum tínum! Árla í lýsing eg rópi og bíði eftir orðum tínum. Míni eygu eru undan vøkunum vakin fyri at grunda um tíni orð. Hoyr mína rødd eftir mildi tíni, lívga meg, Harri, eftir ráðum tínum! Nær eru teir, ið hugsa um illgerð, langt teir eru frá lóg tíni burtur. Tú, Harri, ert nær, og sannleikur eru øll tíni boð. Úr forðum veit eg av vitnisburðum tínum, at tú teir um ævir hevur grundað! Hygg til mína stóru neyð og mær hjálp, tí lóg tína eg ikki havi gloymt! Stríð fyri sak mína og loys meg út, lívga meg eftir orðum tínum! Fjart er frelsan frá vándum burtur, tí eftir boðum tínum ikki teir spyrja. Mikil er, Harri, miskunn tín, lívga meg eftir ráðum tínum! Mangir eru fíggindar og hatarar mínir, frá samtyktum tínum eg ikki eri vikin. Eg trúleysar havi sæð og fekk vaml, tí orð tíni ikki teir hildu. Sí, eg elski vitnisburðir tínar, Harri, lívga meg eftir tíni miskunn! Samtalið av tínum orðum sannleiki er, um ævir vara tíni rættvísu ráð. Uttan grund at mær høvdingar søkja, men hjarta mítt orð tíni óttast. Glaður eg eri um talu tína sum maður, ið veiðir góðan fong. Lygn eg hati og skýggi, men lóg tína havi eg elskað. Sjey ferðir um dagin eg tær lovi fyri tínar rættvísu dómar. Miklan frið eiga teir, ið lóg tína elska, og eingin er meinbogin teimum fyri. Eg frelsu tíni bíði, Harri, og boðorð tíni eg haldi. Vitnisburðir tínar sál mín goymir, og so sára eg teir elski. Eg samtyktir tínar og boð tíni haldi, tí allir mínir vegir eru tær fyri eygum. Lat neyðarróp mítt koma fyri títt andlit, gev, Harri, mær skyn eftir orðum tínum! Lat mína stynjan koma fyri ásjón tína, bjarga mær eftir orðum tínum! Varrar mínar skulu lov títt floyma, tí boð tíni tú mær kennir. Tunga mín syngur um tíni orð, tí rættvísi eru øll boðorð tíni. Hond tín mær komi til hjálpar, tí valt eg havi samtyktir tínar! Mær leingist, Harri, eftir frelsu tíni, og lóg tín er mín lyst. Lat sál mína liva, at eg kann tær lova, og ráð tíni mær verði til hjálpar! Villur eg fór, leita upp tænara tín sum ein burturvilstan seyð, tí samtyktir tínar eg ikki havi gloymt!