Tá svaraði Job og segði: «Gævi at gremja mín varð vegin og ógæva mín løgd á hina skálina! Tí at nú tyngir hon meir enn havsins sandur – tessvegna vóru orð míni í gáloysi talað! Tí at í mær sita ørvar hins alvalda, andi mín drekkur í seg eitur teirra; ræðslur frá Guði villa meg. Grenjar villasnin í grønum grasi, ella beljar oksin við fóður sítt? Eta tey vatndeyvt við ongum salti, ella smakkar eggjahvíti væl? Mær býður ímót at nerta slíkt, tey eru sum luttur av ljóni. O gævi, at ynski mítt kundi verið uppfylt, og Guð givið mær tað, sum eg vóni. Vildi Guð bert sligið meg sundur, rætt hondina út og skorið tráðin frá. Tá skuldi tað verið uggan mín – eg skuldi hoppað av gleði í míni ræðuligu pínu – at eg havi ikki avnoktað orð hins heilaga. Hvør er máttur mín, at eg skal halda út, og endi mín, at eg skal vera tolin? Er tá máttur mín sterkur sum kletturin, ella er likam mítt av kopari? Fyri mær er eingin hjálp, hvør stuðul er undan mær tikin. Tann, ið sýtir næsta sínum góðsku, hann letur ótta fyri hinum alvalda fara. Brøður mínir sviku meg sum løkur, sum áir, ið tornaðu upp, sum gruggaðar vóru av ísi, og sum kavin legðist í, men tornaðu upp, bakaðar av sólini, hvurvu heilt burtur í hitanum. Ferðaløg halda burtur av vegnum, fara upp í oyðimørkina og umkomast. Ferðakeypmenn úr Tema sóknast eftir teimum, ferðamenn úr Sába seta vón til teirra; men teir verða sviknir í áliti sínum, teir koma hagar og verða lotir. Soleiðis eru tit nú vorðnir mær, tit sóu ræðsluna og gjørdust ræddir. Havi eg sagt: «Gevið mær okkurt, loysið meg út við góðsi tykkara, bjargið mær úr fíggindans hondum, keypið meg leysan úr valdsmanna hondum!» Lærið meg, og eg skal tiga, sýnið mær, í hvørjum eg eri farin skeivur! Reiðulig orð eru munagóð, men hvat hava átalur tykkara at týða? Er tað ætlan tykkara at lasta orð? Men hugsprongdum manni kann vera so mangt fyri munni! Sjálvt um faðirloysingin kastaðu tit lut og seldu vin tykkara. Men høvdu tit nú viljað hugt at mær! Man eg ljúgva tykkum upp í eyguni? Vendið við, latið ikki órætt henda, vendið við, tí at enn havi eg rætt í hesum! Er órættur á tungu míni, ella kann gómur mín ikki skyna, hvat ilt er?