Og hevur tú nátt teirri gyltu grind og strýkur tú ljódliga á breiddum veingjum fram yvir urtagarðsins breiðu gongir fram yvir veittrandi laurur og myrtur yvir magnoliunnar kámu krúnu fylgd av hennar'ljósu, makliga skyggjandi fylgd av hennar'starandi blómueygum niður yvir loyniligt teskandi iris borin og bispa í grátmildum dreymum av anga av sortugrasi av tungt andandi anga av rósum og jasmin borin ímóti teirri hvítu villa við teim mánaljósu rútum við varðhald hennar'av høgum, døkkum høgum, makligum syprisum tá týnist tú í grunsilsins ótta brennist upp í tíni skelvandi langtan strýkur fram yvir havið sum lot og tú doyr millum vínrunsins leyv vínrunsins súsandi leyv á svalunnar marmorgrind meðan svalurnar, gluggatjaldsins kalda silki seigliga vaggar sær í tungum faldum og tey gyltu drúvutyssi frá teimum angistfyltu vundnu kaststelkum detta niður í urtagarðsins gras.