Orðtøk Sálomons, Dávidssonar, Ísraels kongs, til at læra vísdóm og aga, at fata skilagóð orð, til at nema aga og vit, rættlæti, rættvísi og rættferð, til at veita teimum óroyndu ráð, teimum ungu kunnskap og skil – hin vísi skal lýða á og økja sín lærdóm, hin vitri skal læra seg lívsreglur góðar – til at skilja orðtøk og líknilsi, vísmanna orð og gátur teirra. Ótti fyri Guði er upphav at vísdómi, vitsku og aga vanvirða dárar. Lýð tú, sonur, mín, á áminning faðirs tíns og vraka ikki rættleiðing móður tínar; tí at tær eru yndisligur kransur á høvdi tínum, ein dýrabar keta um háls tín. Sonur mín, tá ið syndarar lokka teg, tá eftirlíka teimum ikki. Tá ið teir siga: «Kom tú við okkum! Lat okkum leggjast á loynum til manndráps, søkja at sakleysum manni uttan grund; vit skulu gloypa teir livandi eins og hel, við húð og hári eins og teir, ið eru farnir til moldar. Alskyns dýrar lutir skulu vit ognast, hús okkara fylla við ráni. Javnan lut skalt tú taka við okkum, ein posa skulu vit allir í felagi hava.» Sonur mín, tá gakk ikki teirra gøtur, halt fóti tínum burtur frá leiðum teirra. Tí at føtur teirra eru skjótir til tað illa, snarir til at úthella blóð. Tí at til einkis verður netið tant út, meðan allir veingjaðir fuglar tað síggja; teir søkja at sínum egna lívi, liggja á loynum eftir sær sjálvum. Soleiðis gongst øllum, ið eftir órættum vinningi tráa, hann drepur sín egna harra. Vísdómurin kallar hátt á gøtunum, letur rødd sína ljóða á torgunum; hann rópar á fjølgongdum vegamótum, við borgarliðini flytur hann talu sína: «Hvussu leingi ætla tit, fávitskutir, at elska fávitsku, og tit, spottarar, at hava yndi av spotti, og tit, dárar, at hata kunnskap? Vendið við til leiðbeining mína, sí, tá lati eg anda mín streyma yvir tykkum, tá kunngeri eg tykkum orð míni. Men av tí at tit førdust undan, tá ið eg kallaði, og eingin gav tí gætur, tó at eg rætti hondina út, heldur vanvirdu øll míni ráð og skoyttu ikki leiðbeining míni; tí man eg læa í ólukku tykkara, spotta, tá ið ræðslan tykkum rámar; tá ið ræðslan tykkum rámar sum torusláttur, og ólukka tykkara kemur sum ein hvirla, tá ið neyð og angist á tykkum koma. Tá munnu teir kalla á meg, men eg svari teimum ikki, teir munnu leita eftir mær, men finna meg ikki. Tí at teir hataðu kunnskap og ansaðu ikki ótta fyri Guði, skoyttu ikki ráðum mínum og vanvirdu alla leiðbeining mína; tá skulu teir njóta ávøkstin av atferð síni og av sínum egnu svikræðum mettast. Tí at fráhald teirra fávitskutu drepur teir, og trygd dáranna er teimum til undirgangs. Men tann, ið lýðir á meg, man búgva í trygdum, man liva í friði uttan at óttast fyri illum.»