Hví hevur ikki hin alvaldi revsingartíðir niðurfyri? Hví fáa tey, ið kenna hann, ikki dagar hans at skoða? Illmenni flyta markaskil, ræna fenað og goyma hann á beiti; asna faðirloysingans fara teir við og taka oksa einkjunnar í veð; teir skúgva fátæk av vegnum; øll neyðstødd í landinum noyðast at krógva seg. Ja, sum villasnar í oyðimørkum fara tey út at starva og leita eftir føðslu; í reynum finna børnini sær villibráð til matna. Um nætur tey leita á markini eins og djór eftir føðslu, eftirtína vínber í gørðum hjá hinum ríka; nakin liggja tey á nátt við ongum klæðum og ongum áklæði móti kulda; vát av skúrum oman úr fjøllum halla tey sær inn at klettinum, tí at tey onga lívd finna; faðirloysingar verða rivnir frá móðurbrósti, og neyðstødd tikin í veð; nakin ganga tey – uttan klæði, svong bera tey bundi saman; innanveggja reinsa teir olju, troða vínfargið – og tysta; úr borg og húsum verða teir riknir, og sáran rópa børnini um hjálp, men Guð gevur hesum ranglæti ikki gætur. Aðrir eru vorðnir fíggindar ljósins; teir kenna ikki vegir ljósins og halda seg ikki á leiðum tess. Fyri lýsing fer drápsmaðurin upp og drepur eym og fátæk; um nætur reikar tjóvurin um. Horkallurin bíðar eftir skýming; hann hugsar: «Einki eyga sær meg,» og dregur slør fyri andlitið. Í myrkrinum bróta teir inn í hús, men um dagin loka teir seg inni, tí at ljósinum vilja teir ikki vita av. Teimum øllum er bølamyrkrið morgun; teir eru kunnigir við myrkursins ræðslur. Skjótt berst hann burtur við streyminum, bølbiðin er arvalutur hans í landinum, í víngarðin kemur hann ikki meira. Eins og krapi hvørvur fyri turki og hita, svá gloypir helheimur teimum, ið synda. Móðurlívið gloymir hann, og maðkarnir metta seg av honum; eingin minnist hann longur; eins og træið fer ranglætið sundur. Hann fór illa við hini barnleysu, sum ikki føddi, einkjuni dugnaði hann ikki hond; í mátti sínum týndi hann vesælar. Hann fer upp, men veit sær eingi livandi ráð; hann ferst uttan vón og stuðul, eymd hevur hann altíð fyri eyga; stokkutur er stórleiki hans, brátt er hann burtur, má lúta eins og alt, ið doyr, verða avslitin eins og aksalutur. Er ikki svá? Hvør kann siga, at eg ljúgvi, og gera míni orð til einkis?»