„Ja, eg veit tað væl; tað verður, tá ið tey deyðu rísa upp á seinasta degi,“ svaraði Marta. Jesus segði: „Eg eri uppreisnin og lívið. Tann, sum trýr á meg, skal liva, um hann so doyr. „Ja, Harri,“ svaraði Marta. „Eg trúgvi, at tú ert Kristus, sonur Guds, sum er komin í heimin.“ Síðan fór Marta av stað og rópti Mariu, systur sína, og segði við hana: „Meistarin er her, hann vil fegin tosa við teg.“ Tá ið Maria hoyrdi hetta, reistist hon í skundi og fór út ímóti honum. Tá ið Jesus sá Mariu gráta, og sá øll, sum fylgdu henni, gráta, gjørdist hann ógvuliga sinnisrørdur og keddur. „Hvar hava tit lagt hann?“ spurdi hann. Jesus varð tá enn meira rørdur, tá ið hann kom út til grøvina, sum var eitt helli, og ein steinur var settur fyri. „Flytið steinin frá!“ segði Jesus; men Marta segði: „Líkið av beiggja mínum luktar longu, tí hann hevur ligið fýra dagar í grøvini.“ So rópti hann hart: „Lasarus, kom út!“ Tann deyði maðurin kom út, umvavdur á hondum og fótum við líkverju, og sveittadúki bundnum um andlitið. Jesus segði: „Loysið hann og latið hann fara.“ Nógv av teimum, sum vóru komin úr Jerusalem at troysta Mariu, trúðu nú á Jesus, tí tey høvdu sæð, hvat hann hevði gjørt. Men nøkur av teimum fóru til fariseararnar at siga teimum frá um hetta.