Gelukkig verdwijnt de geldwolf Bernie Ecclestone weer uit de wegracerij en stort zich vol overgave weer op de Formule I. Met hem verdwijnen ook de door hem ingevoerde "Formule I" circuits van de kalender (Hungaroring, Interlagos en Magny-Cours). Hiervoor komen weer de vertrouwde circuits terug van de Salzburgring (Oostenrijk), Mugello (San Marino), Brno (voorheen Tsjechoslowakije, maar na het "vallen van de Berlijnse Muur" Tsjechië, en, in mindere mate vertrouwd, Laguna Seca (Amerika). Er waren dit seizoen 14 Grand Prix te verrijden in alle drie de soloklassen tegen 13 in 1992. In de zijspanklasse maar acht, waarvan vijf gelijktijdig met de solo GP's en de andere met de Superbikes. Dan de teams/rijders van 1993: Drievoudig wereldkampioen Wayne Rainey bleef uiteraard weer bij het Roberts-Marlboro Team, maar in de plaats van John Kocinski naast hem in de 500 cc klasse, kreeg hij de regerende tweevoudige wereldkampioen Luca Cadalora naast zich. John Kocinski stapte weer over naar de 250 cc klasse waarin hij in 1990, tijdens zijn debuutjaar, wereldkampioen was geworden. Het meest opzienbarende was echter dat hij zijn leermeester Kenny Roberts verliet en overstapte naar het Lucky-Strike Suzukiteam. Hier waren Herri Torontegui en Wilco Zeelenberg bedankt voor "bewezen diensten" en vervangen door de Amerikaan en de Japanner Nobuyuki Wakai (overgestapt vanuit de 125 cc klasse). Het Franse Sonauto-Yamaha Team was na jarenlange sponsor Gauloises nu ook hun andere grote sponsor, Sonauto, kwijt, maar kreeg wel weer de sponsoring rond en fabrieksmachines van Yamaha tot hun beschikking. Ze gingen nu verder onder de naam'Yamaha Motor France'met voor beide rijders van 1992, de Schot Niall Mackenzie en de Canadees Miguel DuHamel een vervanger. De eerste vervanger was de Fransman Bernard Garcia en de tweede niemand minder dan de "Heintje Davids" van de motorsport, de ex-legende, Freddie Spencer, die al twee keer eerder een mislukte comeback had gemaakt. En dit zou nummer drie worden. De Spanjaard Juan Garriga kreeg niet meer de beschikking over een fabrieks Yamaha en zou halverwege het seizoen stoppen met de wegracerij, na een paar races bij Cagiva. Randy Mamola en Wayne Gardner waren gestopt. Honda Japan ging verder met de Australiërs Michael Doohan en Daryl Beattie in de kleuren van Rothmans, Beatty als vervanger voor Wayne Gardner. Verder de Japanner Shinichi Itoh bij HRC Rothmans Honda. Ook het Spaanse Campsateam kreeg weer een Honda NSR 500 ter beschikking met Alex Crivillé in het zadel. Ook waren er eindelijk weer eens rond de dertig deelnemers in de 500 cc klasse! Het na tweederde van het seizoen 1992 zo succesvolle Italiaanse Aprilia zag twee van zijn Italiaanse sterren vertrekken. Biaggi dus naar Honda en Pierfrancesco Chili naar Yamaha in het Telkor Yamaha Valesi Racing Team waar hij gezelschap kreeg van de Japanse toprijder Tetsuya Harada, ook al een rijder die vanaf'90 alleen in zijn thuis GP had geracet, maar nu aan het echte werk wilde beginnen, net als zijn landgenoten Okada en Aoki bij Honda. Ook de Duitser Jochen Schmid kwam weer uit op de 250 cc fabrieks Yamaha. Loris Reggiani bleef Aprilia wel trouw en hij kreeg gezelschap van Wilco Zeelenberg (ex-Suzuki) en de Fransman Jean-Philippe Ruggia (ex-Gilera) op de fabrieksmachines. Het fabriekteam van Gilera, Gilera Racing Team, vorig jaar met Ruggia en de inmiddels gestopte Carlos Lavado, kwam dit jaar met Paolo Casoli en de wereldkampioen van de 125 cc, Alessandro Gramigni, op de circuits in actie. Het zou ze niet goed afgaan en vooral Gramigni zal zich nog wel eens afgevraagd hebben of hij niet beter bij Aprilia had kunnen blijven, 125 cc of 250 cc, dat maakt niet uit. Dan de 125 cc. Aprilia zag zijn wereldkampioen Gramigni dus vertrekken naar de 250 cc klasse en naar de concurrent. Voor hem in de plaats kwamen Carlos Giró Sentís Jr., Ralf Waldmann en Bruno Casanova. Honda ging weer verder met het Honda-Pileri-AGV team, met evenals vorig seizoen, Fausto Gresini en Noboru Ueda. Ezio Gianola en Jorge Martinez kregen eveneens het snelle spul. Verder de Japanners Takeshi Tsujimura (nieuw in de GP's) en Kazuto Sakata in het FCC Technical Sports Team. Belangrijke outsider, de Duitser Dirk Raudies, ook op een speciale Honda. Hans Spaan stapte weer af van zijn Aprilia, maar ook dit seizoen zou weer zeer teleurstellend verlopen voor de Nederlander, eerst met een Rumi en halverwege het seizoen met een Honda. 28 maart 1993 Australië 4 april 1993 Maleisië 2 mei 1993 Spanje 16 mei 1993 Oostenrijk 13 juni 1993 Duitsland 26 juni 1993 Nederland 4 juli 1993 Europa 18 juli 1993 San Marino 1 augustus 1993 Engeland 22 augustus 1993 Tsjechië 5 september 1993 Italië 1993-er Suzuki RGV 250 van John Kocinski * 1 Herri Torrontegui, vorig jaar in dienst van Suzuki naast Wilco Zeelenberg in de 250 cc klasse, maakt dit seizoen de overstap naar de 125 cc klasse. Hier in Eastern Creek pakt hij zijn eerste podium in de lichtste GP-klasse. In 1989 had hij twee races gewonnen in de 80 cc klasse. * 2 Ook Stefan Prein maakte de overstap van de 250 cc naar de 125 cc klasse. * 3 Haruchika Aoki (28 maart 1976) de jongste van de drie Aoki-broers, maakt hier zijn debuut. Hij werd in'95 en'96 wereldkampioen in de 125 cc klasse. * 8 Nobuyuki Wakai maakt de overstap van de 125 cc klasse naar de 250 cc klasse. * 9 Gabriele Debbia maakt de overstap van de 125 cc klasse naar de 250 cc klasse. won, na zijn snelste trainingstijd, ook de eerste race van het seizoen. Het seizoen dat hij het moment van de waarheid noemde. Hij had de afgelopen seizoenen de meeste overwinningen geboekt, maar een titel had er steeds nog niet ingezeten door zijn vele valpartijen. * 11 De Spanjaard Luis Carlos Maurel maakt zijn debuut in de GP's als Europees kampioen 250 cc van 1992. * 12 De Spanjaard Juan Borja (3 februari 1970) maakt zijn debuut in de GP's als Europees kampioen 125 cc van 1992. In'94 zou hij de overstap maken naar de 500 cc klasse. * 16 Renzo Colleoni maakt de overstap van de 250 cc klasse naar de 500 cc klasse. * 17 Freddie Spencer was dus weer eens teruggekeerd op het hoogste niveau. De Amerikaan had wel wat races in Amerika gereden de laatste jaren, maar dit was andere koek. In de voorbereiding had hij in Maleisië een blessure opgelopen, dus geheel fit kwam hij niet aan de start van deze eerste GP. In de twintigste ronde dook hij ontzettend hard van zijn Yamaha en kwam in de ambulance pas weer tot zijn positieven. Hij hield hier "gelukkig" alleen veel kneuzingen en ontvellingen aan over en had niets gebroken. * 18 Jeremy McWilliams (4 april 1964) debuteerd hier tijdens de Australische GP. Hij zal dertien jaar actief blijven in de 500 cc, 250 cc en MotoGP klassen. In 1998 reikt hij tot het podium, tweede, tijdens de Duitse GP in de 250 cc. In 1999 wordt hij derde in Nederland, waarna hij de switch maakt naar de 500 cc en daar ook twee derde plaatsen aan zijn lijstje toevoegd. In 2001, weer terug bij de kwartliters komt zijn meest glorieuse moment als hij de Nederlandse Grote Prijs weet te winnen. De Nederlandse organisatie maakt een fout tijdens de ceremonie. Tijdens de huldiging wordt het Engelse volkslied'God Save The Queen'gedraaid. McWilliams is echter van Noord-Ierse origine, maar was altijd als Brits ingeschreven en dan dus maar van Engels uitgegaan! Uiteraard ook wel begrijpelijk van de organisatie. Verdere Bijzonderheden: Er werd geen zijspanrace verreden in Australië. * 5 Lucio Cecchinello (21 november 1969) maakte hier zijn racedebuut nadat hij zich een week eerder niet had weten te plaatsen voor de race. In 1988 was hij monteur bij het befaamde Team Italia, waar vele toppers uit voort kwamen. Een jaar later begon hij zelf met racen in de 125 cc klasse en in 1990 werd hij tweede in de eindstand voor het Italiaanse kampioenschap achter Max Biaggi (van Team Italia) en in 1991 werd Cecchinello zelf gevraagd voor Team Italia om deel te nemen aan de Europese kampioenschappen. In 1992 werd hij vice-kampioen en maakte de overstap maken naar de GP's. Tot aansprekende resultaten leidde dit nog niet in'93 en'94 en voor'95 kreeg hij van Paolo Pileri de kans om weer in het EK te starten. Hij won acht van de elf races en de titel. In 1996 moest hij dus, als kampioen van het EK, weer terug naar de GP's en begon zijn eigen, kleine team met een Honda. In de jaren die kwamen pakte hij leuke resultaten. In 1998 had hij zijn sponsoring zo goed voor elkaar dat er naast hem plaats was voor een tweede rijder, dit werd Noboru'Nobby'Ueda. Beiden wisten op hun privé Honda's dat jaar een GP overwinning te boeken. Voor Lucio Cecchinello betekende dit dus zijn eerste overwinning (Jarama'98). In 1999 werd Ueda vijfde en Cecchinello negende in de eindstand voor het WK. In 2001 stapte Ueda op en ging Lucio Cecchinello over op Aprilia. Hij won zijn tweede GP en eindigde als vierde in de eindstand. Dit laatste prolongeerde hij in 2002, maar hij wist nu maar liefst drie races winnend af te sluiten. Verder besloot hij ook met zijn team te gaan deelnemen aan de 250 cc klasse, met als rijders de latere MotoGP kampioen, Casey Stoner en met David Checa, de jongere broer van de 500 cc topper, de Spanjaard Carlos Checa (debuteerde ook dit jaar, 1993). In 2003 scoorde Cecchinello zijn zesde en zevende overwinning in de lichtste klasse en stopte na dat seizoen met de actieve racerij. Hij bleef wel actief als teammanager van zijn eigen team met Casey Stoner en Randy de Puniet in zijn team voor 2004 en 2005. In 2006 ging hij over naar de MotoGP klasse met Casey Stoner, die echter aan het einde van dat seizoen naar Ducati vertrok. Zijn opvolger was Carlos Checa, de inmiddels veteraan, die jarenlang voor Yamaha was uitgekomen. Deze stopte aan het einde van dat jaar en nu werd Randy de Puniet de rijder voor het Italiaanse team van Lucio, in 2009 werd zijn team gesponsord door Playboy! * 6 Nobuatsu'Nobu'Aoki (31 augustus 1971), wint hier zijn eerste GP uit zijn carrière en dat nadat hij er pas vijf had gereden, waarvan drie tijdens zijn thuis GP in Japan! Alle vijf de races reed hij bij de eerste tien en dat in een moeilijke, zware competitie zoals de kwartliterklasse. Het vreemde hieraan was dat het ook bij deze ene overwinning zou blijven! En dat in een raceloopbaan die zou duren t/m het seizoen 2008. Zijn carrière bracht hem via de kwartliterklasse in 1997 naar de halveliterklasse en in 2002 naar de MotoGP. Zijn debuutjaar in de 500 cc bracht hem gelijk het beste jaar uit zijn loopbaan. Hij werd drie maal derde en één maal tweede en eindigde ook in de eindstand op een derde plaats. Verder was hem zelfs in al die jaren gaan andere podiumplaatsen vergeven, buiten nog een tweede plaats in 1995 in de 250 cc! Een heel aparte carrière dus met één overwinning en totaal zeven podiums. Dan zouden zijn broer Haruchika, die in Australië zijn debuut had gemaakt in de 125 cc klasse en gelijk een volledig seizoen zou gaan draaien met Nobuatsu het beter doen. Ook zijn andere broer, Takuma, zou twee weken later, tijdens de Japanse GP zijn debuut maken in de GP-wegrace en over een aantal jaren, na lang actief te zijn geweest in de wereldkampioenschappen Superbike, zich op de 500 cc GP's gaan richten. Helaas maakte een val in 1998 een einde aan de carrière van de jongste Aoki, door een dwarsleasie. De bijnaam van de drie broers was de'Fireball Brothers’. * 14 De start van de 500 cc race moest lange tijd worden uitgesteld vanwege een ongeval voor het vertrek van de opwarmronde. Jeremy McWilliams reed een monteur van Luca Cadalora aan die bezig was om de Italiaan aan te duwen. De monteur hield hier een shock aan over en Cadalora een geblesseerde enkel. Dit betekende einde race voor de Italiaanse wereldkampioen in de 250 cc klasse, Ook McWilliams ging niet van start. Verdere Bijzonderheden: Er werd geen zijspanrace verreden in Maleisië. * 2 Hans Spaan was bezig in een snel tempo zijn goede naam en reputatie te verspelen. Hier in Japan kwam hij als laatste over de streep. * 3 Het Italiaanse Pit-Laneteam van Loek Bodelier en voormalig? 125 cc topper Ezio Gionola vertrokken na de eerste drie GP's puntloos naar huis terug. Dat hadden ze zich heel anders voorgesteld. Tijdens de trainingen van de Japanse GP was Bodelier heel erg hard van zijn Honda gestuiterd en dat zag je terug in de race. * 7 Loris Capirossi kwam op de eerste plek liggend tegen het einde van de race hard ten val, blesseerde zijn hand, kon terugklimmen op zijn Honda, die ook nog meewerkte en wist nog als tiende over de finish te komen. * 8 Carlos Cardus komt ten val in de trainingen en kon niet van start gaan in de race op zondag * 9 Toshihiko Honma was de vervanger bij het Yamaha Motor France team van de geblesseerde Freddie Spencer (zie bijzonderheden hieronder). Hij was tijdens de trainingsdagen door het team van manager Christian Sarron opgeroepen en kon gelijk aan de vierde training meedoen op de Yamaha fabrieksmachine. Hij wist zich nog heel knap als tiende te kwalificeren en zijn achtste plaats aan de finish was ook een hele mooie. Verdere Bijzonderheden: Er werd geen zijspanrace verreden in Japan. Men had de GP van Japan en maand later op de kalender gezet dan de andere jaren en dat was een heel goed idee geweest, want nu een keer geen wind en regen in het land van de rijzende zon. De races in Japan waren van een zeer hoge kwaliteit. Zelfs de 500 cc klasse was weer eens van een heel hoog kaliber. Zie ook de tijden tussen de eerste vier aankomenden. Freddie Spencer was ook weer aanwezig in Japan, maar kwam nu tijdens de trainingen heel hard ten val. Via een snel uitgvoerde operatie zag Dr. Costa net kans om een vinger van de Amerikaan te redden. Verder had Spencer beide polsen gebroken! Ontgoocheld vertrok de ex-wereldkampioen en voormalig GP topper de dag voor de races per vliegtuig terug naar de Verenigde Staten. Hij had beter na 1985 achter de garaniums kunnen gaan zitten, dan was hij een eeuwige legende geweest. Niemand verwachtte hem nu nog terug, maar..... * 4 José Luis Cardoso (2 februari 1975) maakt hier zijn debuut tijdens zijn thuis GP in de GP's. Dit jaar bleef het bij deze GP, maar na de Spaanse titel in de 125 cc klasse te hebben gewonnen dit jaar, stapte hij in 1994 over naar de 250 cc klasse en kwam ook in deze klasse uit tijdens de GP's. Vanaf 1996 concentreerde hij zich pas echt volledig op het internationale racen. In 1998 won hij de 250 cc titel van Spanje en eindigde op een mooie elfde plaats in de eindstand van het WK, wat hem een overgang opleverde naar de 500 cc klasse. Na enige jaren 500 cc en later MotoGP maakte hij ook nog de overstap naar de Superbikes. * 6 Masafumi Ono kwam ook ten val tijdens de 125 cc race en de Japanner (zesde op dat moment) kwam midden op de baan te liggen. Loek Boedelier kon hem niet meer ontwijken en reed dwars over hem heen! Ono liep hierbij een open beenbreuk op en verloor ontzettend veel bloed. Bij Bodelier werden scheuren in zijn linkerenkel en heup geconstateerd. Ook Arie Molenaar kwam door de ravage ten val en moest direct aan zijn rechterhand geopereerd worden door Dr. Costa. * 15 De uit Nieuw-Zeeland afkomstige Simon Crafar (15 januari 1969) maakte hier zijn debuut. Hij start hier in Spanje in het 500 cc team van de Brit Peter Graves, vorig jaar in'92, zelf nog actief in de 500 cc klasse. Halverwege het seizoen, maakt Crafar, van origine superbikecoureur, de overstap naar de 250 cc klasse en wel als vervanger van de dan opgestapte John Kocinski bij het Lucky-Strike Suzukiteam. Hij besluit echter dat hij te groot is voor de kwartlitermachines en maakt in'94 zijn debuut in het wereldkampioenschap superbike op een semi-Honda fabrieksmachine naast een andere superbiketopper, zijn landgenoot Aaron Slight. In 1998 keert hij, na tien podiums, maar geen overwinning in de'World Superbike'terug naar de GP's en wel naar de 500 cc klasse in het Red Bull Yamaha WCM Team. Hij weet zeer verrassend de GP van Engeland op Donington Park op zijn naam te schrijven, voor Michael Doohan! Met nog twee podiums (tweede en derde) wordt hij zevende in de eindstand. Het jaar erop, 1999, verloopt minder spectaculair, waarna hij wederom de GP wereld de rug toekeerd voor de superbikes. * 5 Ook voor Loris Capirossi betekende de tweede plaats zijn beste prestatie in de kwartliterklasse tot dat moment. * 6 Kevin Schwantz pakte de vijfde'pole'in evenzoveel GP's dit seizoen en reed naar een prachtige overwinning en nam de leiding in de tussenstand voor het WK. Er waren tijdens de race een paar verrassende koplopers te noteren: Doug Chandler op zijn Cagiva, Michael Doohan, met wiens beenblessure het steeds een beetje beter ging en Luca Cadalora die zich steeds beter op zijn plaats begon te voelen in de halveliterklasse. Mick Doohan’ s achterrem werd bediend via een overbrenging aan de linkerkant van zijn motor. Dit was ter compensatie van de blessure die hij in Assen’ 92 opliep aan zijn rechtervoet. Elke GP had men, dit jaar, wel iets veranderd aan zijn rembediening. * 7 José Kuhn, de in Venezuela geboren Fransman, was deze keer de vervanger bij het Yamaha Motor France team van de geblesseerde Freddie Spencer. Hij was na Toshihiko Honma en de derde vervanger en hij scoorde direct een top-10 plaats. Zodoende zou zijn optreden met de Yamaha een vervolg krijgen. Verdere Bijzonderheden: Er werd geen zijspanrace verreden in Oostenrijk. * 6 Darren Dixon verving de geblesseerde Amerikaan Alan Scott. Het bijzondere was dat hij ook deelnam aan de zijspanklasse. Verdere Bijzonderheden: De eerste zijspanrace, die gelijktijdig met de soloklassen werd verreden dit jaar, werd gewonnen door Rolf Biland en Kurt Waltisperg. Het betrof de tweede zijspanrace van het seizoen. De eerste was ook op het circuit van Hockenheim gereden gelijktijdig met de superbikes.