Hugsi ofta, hvussu sjónin hjá hesum ættarliðnum og teim komandi fer at broytast. Vit brúka alt meira tíð at nærlesa við eina telefon/skíggja. Tá ið vit fara inn á alnótina, velja vit til og frá. Tað, sum vit tíma, loyva vit fram á skíggjan, og tað, sum vit ikki tíma, kveistra vit burtur. Við tíðini kennir alnetið okkum so mikið væl, at tað bjóðar fram meir og meir av tí, vit vilja síggja. Telefonin og alnetið eru hjálparamboð, givin okkum at brúka. Vit kenna tó orðatakið: Vandi er í hvørjari vælferð. Vit kenna søguna um burturvilsta sonin. Hann stendur og skimast eftir soninum, sum hann ivaleyst hevur gjørt dagliga. Og tað stendur (Luk. 15, 20), at hann kendi hann, meðan hann enn var langt burtur. Hann sær langt. Um tú ert upptikin í „tínari“ telefon, ella upptikin í smáu trupulleikum tínum, so sær Hann teg. Søgan um burturvilsta sonin og pápa hansara verður–og er ivaleyst–ein mynd av barna- og faðirsambandinum. At skimast, at hyggja út í sjónarringin, at leita eftir tí fortapta–„hava antenninar úti“. Lat okkum suma út onkuntíð og gera okkum eina heildarmynd, eina størri mynd. Lat okkum síggja samanhangir, sum menniskju hava alt torførari við í dag.