Hinar nýggju steintalvurnar og sáttmálin endurnýggjaður v 1 Og Harrin segði við Móses: «Høgg tær úr steini tvær talvur eins og hinar fyrru; eg skal rita á tær tey somu orð, ið stóðu á hinum fyrru talvunum, ið tú breytst sundur; v 2 og ver albúgvin í morgin árla at koma niðan á Sinai fjall og statt har og bíða eftir mær dygst uppi á fjallinum! v 3 Eingin má koma niðan við tær, og ongastaðni á fjallinum má maður síggjast; ikki mega heldur smalur og stórdýr ganga á biti uppi undir fjallinum!» v 4 Móses høgdi sær nú tvær talvur úr steini eins og hinar fyrru og fór í lýsingini morgunin eftir niðan á Sinai fjall, eins og Harrin hevði boðið honum, og hevði við sær báðar steintalvurnar. v 5 Tá steig Harrin oman í skýgginum, og Móses tók støðu har hjá honum og nevndi Harran við navni. v 6 Og Harrin gekk fram við honum og rópaði: «Harrin, Harrin, miskunnsamur og náðigur Guð, tolinmóður, ríkur í kærleika og trúfesti, v 7 sum eyðsýnir kærleika móti túsundum, fyrigevur misgerðir, brot og syndir, telur tó ikki hin seka ósekan, men letur syndir fedranna vitja aftur á børn og barnabørn í triðja og fjórða ættarlið!» v 8 Tá lútaði Móses alt í einum til jarðar, tilbað v 9 og mælti: «Havi eg, Harri, funnið náði fyri eygum tínum, tá fylgi Harri mín við okkum í ferðini; tí at hetta er fólk við hørðum svíra; men fyrigev nú misbrot og syndir okkara og ger okkum til tína ogn!» v 10 Hann svaraði: «Sí, eg vil gera sáttmála; meðan alt fólk títt er hjástatt, vil eg gera undur, ið ongantíð áður hava verið gjørd í nøkrum landi ella hjá nakrari tjóð; og alt fólkið, sum tú livir saman við, skal síggja verk Harrans; tí at øgiligt er tað, sum eg við tær ætli at gera. v 11 Legg tær væl í geyma alt, sum eg í dag bjóði tær! Eg skal nú reka undan tær Ámoritar, Kánáanitar, Hetitar, Perezitar, Hivitar og Jebusitar! v 12 Og vara teg fyri at gera sáttmála við íbúgvarnar í tí landi, sum tú kemur til, so at teir ikki verða tær at snerru, um teir verða búgvandi hjá tær! v 13 Tí skulu tit ríva altar teirra niður, smildra steinsúlur teirra og høgga Ásjerustólpar teirra sundur! v 14 Tí at tú mást ikki tilbiðja nakran annan Guð, tí at «hin vandláti» verður Harrin nevndur; hann er vandlátur Guð! v 15 Varnast tí at gera sáttmála við íbúgvar landsins; tí at tá ið teir í horfikni nálgast uppi í gudum sínum og ofra til teirra, og tú verður boðin við, mást tú ikki fara at eta av sláturofrum teirra! v 16 Og tú mást ikki taka sonum tínum døtur teirra til konu, tí at tá munnu døtur teirra við at horfikjast eftir gudum sínum eisini fara at birta í sonum tínum horfikni eftir gudum teirra! v 17 Tú mást ikki gera tær nakran stoyptan gud! v 18 Tú skalt halda hátíð hinna ósúrgaðu breyða; í sjey dagar skalt tú eins og eg beyð tær, eta ósúrgað breyð ta ásettu tíð í ábib mánaði; tí at í ábib mánaði fórt tú út úr Egyptalandi. v 19 Alt, sum opnar móðurlív, tilhoyrir mær; allar frumburðir av kallkyni av fylgjum tínum bæði undan oksa og seyði skalt tú ofra mær; v 20 men frumburðir undan asna skalt tú loysa við lambi; og loysir tú tað ikki, skalt tú hálsbróta tað. Allar frumburðir sona tína skalt tú loysa. Eingin má koma tómhentur fram fyri ásjón mína. v 21 Í seks dagar skalt tú verk títt vinna, men hvíla á sjeynda degi; bæði tá ið tú várar, og tá ið tú bert inn, skalt tú halda hvíludagin! v 22 Tú skalt halda vikuhátíðina, tá hveitiakurin verður skorin, og heysthátíðina um árslok, tá ið aldin verður innborið! v 23 Tríggjar ferðir um árið skal alt kallkyn títt koma fram fyri ásjón Harrans, drottins, Ísraels Guðs. v 24 Tí at eg man reka tjóðirnar burtur fyri tær og víðka landamark tíni, og eingin skal girnast land títt, meðan tú ert á ferð niðan í tað til tess at koma fram fyri ásjón Harrans, Guðs tíns, tær tríggjar ferðirnar um árið. v 25 Tú mást ikki ofra blóðið av sláturofri mínum saman við ósúrgaðum breyði. Páskahátíðarofrið má ikki verða liggjandi til morgunin eftir. v 26 Tann besta frumgróður av jørð tíni skalt tú bera inn í hús Harrans, Guðs tíns. Ikki mást tú sjóða geitarlamb í mjólk undan móður síni.» v 27 Og Harrin segði við Móses: «Skriva tær hesi orð upp, tí at samsvarandi hesum orðum geri eg sáttmála við teg og við Ísrael.» v 28 Hann varð nú har hjá Harranum í fjøruti dagar og fjøruti nætur og bragdaði hvørki vátt ella turt; og hann skrivaði á talvurnar sáttmálaorðini, tey tíggju orðini. Ljómin av andliti Mósesar v 29 Men tá ið Móses kom oman aftur av Sinai fjalli við báðum vitnisburðartalvunum í hendi, skein ljómin av andliti hansara, av tí at hann hevði talað við hann; men sjálvur visti hann ikki av tí. v 30 Tá ið tá Áron og allir Ísraelsmenn sóu Móses, sí, tá skein ljómin av andliti hansara, so at teir tordu ikki at nærkast honum. v 31 Men Móses rópaði á teir; tá snúðust teir, Áron og allir høvdingar savnaðarins, aftur til hansara; og Móses talaði við teir. v 32 Síðan komu allir Ísraelsmenn til hansara, og hann beyð teimum at halda alt tað, sum Harrin hevði sagt honum á Sinai fjalli. v 33 Tá ið Móses hevði lokið talu sína við teir, legði hann skýli yvir andlit sítt. v 34 Men hvørja ferð, ið Móses gekk fram fyri Harran til tess at tala við hann, tók hann skýlið frá, til hann fór út aftur; og tá ið hann var komin út aftur, segði hann fyri Ísraelsmonnum tað, sum honum hevði verið boðið. v 35 Tá sóu Ísraelsmenn andlit Mósesar, hvussu ljómin skein av tí; Móses dró tá aftur skýlið fyri andlit sítt, til hann næstu ferð gekk inn at tala við Harran.