Orðið, sum kom til Jeremia um alt Júdafólk á fjórða ríkisári Jójakims Jósiasonar, Júdakongs, tað er fyrsta ríkisár Nebukadnezars, Bábelkongs, sum Jeremia profetur talaði til alt fólkið í Júda og til allar íbúgvar Jerúsalems soljóðandi: Frá trettanda ríkisári Jósia Ámonssonar, Júdakongs, og alt fram at hesum degi, í samfull tjúgu og trý ár, hevur orð Harrans komið til mín, og eg havi talað til tykkara bæði árla og síðla, men tit hoyrdu ikki. Og støðugt sendi Harrin til tykkara tænarar sínar profetarnar, men tit lýddu ikki og løgdu ikki oyru við til tess at hoyra, tá ið hann segði: Vendið við hvør frá sínum vánda vegi og frá illverkum sínum, so at tit mega búgva í tí landi, sum eg frá ævum og um allar ævir havi givið tykkum og fedrum tykkara; og eltið ikki aðrar gudar til tess at dýrka og tilbiðja teir og reitið meg ikki við verkum handa tykkara, so skal eg ikki snúgva tykkum ógævu til handa. Men tit lýddu ikki á meg, sigur Harrin, heldur reittu tit meg við verkum handa tykkara, sjálvum tykkum til ógævu. Tí sigur Harri herliðanna soleiðis: Fyri at tit ikki lýddu orðum mínum, tí skal eg senda boð eftir øllum ættum norðursins, sigur Harrin, og eftir Nebukadnezari, Bábelkongi, tænara mínum, og lata teir ráðast á hetta landið og íbúgvar tess og á allar tjóðirnar her um leið; eg skal víga tey banni og gera tey til øtan og spott og æviga skemd; eg lati hvørva frá teimum gleðiljóð og fagnaðarróm, røddir brúðgóms og brúðar, kvarnardun og lampuljós. Alt hetta landið skal verða at toftum og oyði, og hesar tjóðirnar skulu træla hjá Bábelkongi í sjeyti ár. Men tá ið sjeyti árini eru umliðin, heimsøki eg Bábelkong og fólkið har fyri misgerð teirra, sigur Harrin, og geri Kaldealand at ævigum oyði. Tá skal eg evna øll tey orð, sum eg havi hótt hetta landið við, alt tað, sum ritað er í hesi bók, tað, sum Jeremia hevur profeterað um allar tjóðir; tí at eisini teir skulu mangar tjóðir og miklir kongar gera til trælir; og eg skal endurgjalda teimum gerðir teirra og verk handa teirra. Tí at so segði Harrin, Ísraels Guð, við meg: Tak hetta steypið við vreiðinnar víni úr hond míni og lat allar tjóðir, sum eg sendi teg til, fáa at drekka av tí. Tær skulu drekka og sløðra og leika vitleysar fyri svørðinum, sum eg sendi teirra millum. Eg tók tá steypið av hond Harrans og læt allar tær tjóðir drekka, sum Harrin hevði sent meg til: Jerúsalem og Júda borgir og kongar og høvdingar hennara til tess at gera teir at reyni og oyði, at spotti og bølbiðingarorði, eins og nú gongur sjón fyri søgn; Fárao Egyptalands kong, og tænarar og høvdingar hans og alt fólk hans og alt tjóðblandið, allar kongar í Uzlandi og allar kongar Filistalands, Askalon og Gaza, Ekron og Ásdods leivdir, Edóm, Móab og Ammonitar; allar kongar í Týrus og allar kongar í Zidon og kongarnar á strondunum hinumegin havið, Dedan, Tema, Buz og allar teir við jaðarkliptum hári; allar Árábakongar og allar kongar tjóðblandinganna, sum búgva í oyðimørkini; allar kongar í Zimri og allar Elams og Midians kongar; allar kongar norðursins, hvørt teir búgva tætt hvør hjá øðrum ella langt hvør frá øðrum; ja, øll ríki heimsins á allari jørðini; og eftir teir skal kongur Sjesjaks drekka. Og tú skalt siga við teir: So sigur Harri herliðanna, Guð Ísraels: Drekkið, verðið fullir og spýggið; dettið og komið ikki aftur á føtur fyri svørðinum, sum eg sendi tykkara millum! Men berast teir undan at taka steypið av hond tíni og drekka, tá skalt tú siga við teir: So sigur Harri herliðanna: Drekka skulu tit; tí at tá ið eg byrji revsing mína við hesi borg, sum navn mítt er nevnt yvir, skuldu tit tá komast undan órevsaðir? Nei, tit skulu ikki sleppa órevsaðir, tí at eg búgvi út svørð móti øllum íbúgvum jarðarinnar, sigur Harri herliðanna. Men alt hetta skalt tú profetera teimum og siga: Harrin ýlir av himnahæddum, letur rødd sína gella frá sínum heilaga bústaði; hann ýlir út yvir haglendi sítt; eins og teir, ið vínber troða, sker hann í róp ímóti øllum, sum á jørðini búgva. Rómurin hoyrist út á ytstu útryðjur jarðar, tí at Harrin hevur trætumál við tjóðirnar; øllum holdi stevnir hann til dóms; hinar gudleysu gevur hann svørðinum í vald, sigur Harrin. So sigur Harri herliðanna: Sí, ógæva fer frá eini tjóð til aðra; øgiligt harðveður rísur á útryðjum jarðar; á tí degi skulu teir, sum Harrin hevur felt, liggja úr einum enda jarðarinnar í annan; og teir skulu ikki verða harmaðir og ikki tiknir upp og ikki jarðaðir, men verða liggjandi sum taðfall oman á jørðini. Eymkið tykkum, tit hirðar, og kvartið, veltið tykkum í dustinum, tit oddamenn fylgisins, tí at tími tykkara er komin til at verða slátraðir, smildraðir og sundraðir eins og dýrmæt skál. Tá verður einki skjól fyri hirðarnar longur og eingin undankoma fyri oddamenn fylgisins. Hoyrið, hvussu hirðarnir kvarta, og oddamenn fylgisins eymka seg, tí at oytt hevur Harrin haglendi teirra! Og fyri Harrans brennandi vreiði liggja hinar friðsælu fløtur avsvidnar. Ljónið er farið úr runnaskógi sínum, tí at land teirra er vorðið at oyði fyri herjandi svørði og brennandi bræði Harrans.