Het is alweer even geleden dat antiheld (Frank Castle) samen met superspion Nick Fury erop uit trok om de New Yorkse straten te ontdoen van maffiabaas Kingpin en zijn kornuiten. In 1993 en 1995 wist arcade gigant Capcom een klappergame uit te brengen voor zowel de Arcade als de Sega Megadrive. De console versie werd ontwikkeld door het in 1984 opgerichte (WWF games voor de NES, SNES en Megadrive en Mortal Kombat II voor de SNES), dat een jaar na de Sega Megadrive release al werd overgenomen door Acclaim. Acclaim bestaat sinds 2004 overigens niet meer vanwege een aantal rechtszaken en tegenvallende verkoopcijfers. Aan het hoofd van de arcade editie van en de Street Fighter Alpha serie) met zijn team. Beide games beschikken over een tweespeler modus maar door de geavanceerde hardware (CPS-1 + QSound) haalde de consoleport het bij lange na niet bij zijn volwassenere arcadebroer. Niet alleen waren in de Megadrive editie de details in de achtergrond sterk vereenvoudigd, was het kleurenpalet een stuk beperkter en waren de sprites van de diverse karakters een stukje kleiner, ook miste de conversie de nodige breekbare objecten, waren frames waarin Nick Fury rookte eruit geknipt en hadden de (vrouwelijke ninja’ s) hun volledige pakjes aan. Gelukkig zat er wel een tweespeler modus in en beschikten zowel Nick als Frank over evenveel bewegingen als in het origineel. Een ideale kandidaat dus voor een couch co-op sessie. Destijds was ik dan ook erg gecharmeerd van de co-op die de Megadrive versie met zich meebracht. Aangezien ik de arcadeversie maar een enkele keer had zien staan op de kermis, was ik allang blij dat er een mogelijkheid was om deze game überhaupt te spelen. En zeker als er ook nog eens een aantal jaar tussen deze twee releases zit, mis je die extra effecten totaal niet. Het plot van de is weer een mooi staaltje zoete wraak. Zo zit Frank Castle lekker in Central Park New York te genieten van een picknick met zijn geliefde vrouw en kinderen wanneer ze plotseling getuige zijn van de brute moord op een informant. Natuurlijk zijn de moordenaars (de criminele Costa familie) bang voor getuigen waardoor ze de hele familie maar omleggen. Toevalligerwijs is Frank de enige die het overleefd en geeft hij de schurken aan bij de politie. Een gestileerde versie van dit verhaal staat je ook op te wachten als je de arcade versie of de Megadrive versie zelf opstart. Het geeft je als speler in ieder geval weer voldoende reden om de Costa’ s en de Kingpin onderuit te halen. Daarnaast wordt je ook nog eens ondersteund door sigarenvretende kolonel Nick Fury, dus niets zal je in de weg staan om het doel te bereiken. Het iets hogere geclassificeerde schorriemorrie (Trench, Midori, Skinner, etc.) draagt tommyguns, zijn specialist in de krijgskunst of hebben een net pak aan waarmee ze proberen onze helden angst aan te jagen. Helaas pakt deze aanpak van de tegenstanders nadelig uit voor ze en verdwijnen ze al vrij snel van het strijdtoneel. De zwaardere jongens en meisjes zijn Gus/Red en Pretty Boy/Pretty. Kingpin heeft ook de hulp ingeroepen van een aantal forse jongens, zoals eerdergenoemd zwaargewicht Scully, twee robots (Guardroid en Guardroid II), Bonebreaker en Bushwacker. Zowel Scully als de twee robots stellen niet zoveel voor aangezien ze alle drie vrij traag zijn en verder niet al te veel weerstand bieden. Hoewel je bij de geavanceerdere Guardroid II wel moet uitkijken voor twee extra handlangers en een extra verrassing halverwege het gevecht in de vorm een extra Pretty Boy. Kingpin zelf loopt er maar armzalig bij met zijn wandelstok en is ook niet echt voorruit te branden met zijn gewicht. Ondanks zijn forse lichaam weet hij je zo af en toe toch te verbazen met de snelheid waarmee hij op je af komt gestormd. Zijn wandelstok is ook meer dan het lijkt dankzij de ingebouwde gasbrander. Een paar minuten later en ook deze grote kerel komt ten val waardoor zijn wolkenkrabber bezwijkt aan de enorme dreun die dit veroorzaakt. Of je nu de Arcade of de Sega Megadrive versie aan het spelen bent, beide edities–ondanks het gemis aan grafische geweld in de console port–bieden evenveel vermaak en zouden dan ook zeker op het lijstje moeten staan van menig beat’ em up fanaat. En anders heb je nu een reden gevonden om toch nog eens een kijkje te nemen naar een van Capcom’ s betere klappergames. Het spel is dan ook aardig chaotisch te noemen door de constante aanvoer van vijanden, verschillende breekbare elementen en mooie afwisseling tussen het standaard vuistenwerk en de schietscènes. Een mooie bonus daarbij is diversiteit aan moves die Frank en Nick tot hun beschikking hebben. Hierdoor gebruik je sommige moves bijna nooit, en als je er dan eentje per ongeluk uitgooit lijkt het alsof het een hele nieuwe beweging is. Een fan van het betere beuk-en hakwerk, Pepijn zal altijd de lompe tank kiezen als hem de keuze geboden wordt. Naast de klappergames wordt hij ook erg blij van een goede Halo game op zijn tijd, waarbij de frontale aanval een vertrouwde tactiek blijft.