Fyrsta bókin um fílin Babar eftir franska høvundan Jean de Brunhoff, Histoire de Babar, kom út á fronskum í 1931. Bókin Le Roi Babar kom út í 1933. Minnist hvussu tað var, tá stavirnir fóru at gera orð, og orðini fóru at liva og krøkja seg at øðrum orðum, til tey ikki longur vóru bara orð, men tankar og myndir og søgur. Hvør bókin var, ella hvat hon var um, minnist eg ikki. Kanska var tað Per-bókin: Per átti ein hund, sum vit ikki máttu kalla Doyð, tí Per segði, at vit máttu ikki pína…, og tað var at banna. Tá í tíðini vóru ikki so nógvar bøkur ella bløð hjá børnum at lesa, men ein var heilt sjáldsom, og tað var ein, ella í grundini tvær, sum mamma okkara kom við. Mamma segði, at tær vóru á fronskum, og so setti hon seg á songina og las fyrst tey løgnu orðini og segði so, hvat tey vóru um. Tað var ótrúligt, at hon kundi duga tað. Føroyskt og danskt, tað var so líkatil við tí, og onkra enska bók áttu vit eisini í bókahillini. Men franskt:) Viðhvørt, tá tað regnaði, lótu vit hesar bøkurnar upp og royndu at siga orðini og spældu, at nú skiltu vit eisini franskt. Bøkurnar itu Histoire de Babar og Le Roi Babar og vóru um tann unga fílin Babar, sum er flýggjaður úr frumskóginum, tí mamma hansara varð skotin. Babar tekur av. Og nú verður skógurin ruddaður, og ein stórur býur við beinum gøtum og vøkrum húsum og viðarlundum og øllum verður bygdur. Babar hevur ein gamlan, klókan fíl at hjálpa sær. Tey fáa fýra børn, tvær gentur og tveir dreingir, og í tí stóra barnakamarinum spæla tey í einari reiggju, sum er bundin føst í fílatennirnar á Corneliusi, meðan tey bæði Babar og Celeste hyggja at og gleðast um, at alt er blivið akkurát so gott og trygt, sum tey høvdu ætlað tað at vera. Seinni eri eg onkuntíð komin fram aftur á hesar bøkur og havi hildið minni um tær enn tá. Eru hesir fílarnir ikki bara ein mynd av teimum litaðu ella tilafturskomnu fólkasløgunum, sum eiga at læra av teimum framkomnu hvítu, sum vilja teimum væl og menna tey til at duga tað sama sum tey sjálvi:) Er hetta ikki ein heldur óhjálpin hjálandasøga, tann gamla fitta konan og alt tað:) Kanska. Vit fóru sjálv út í tilafturskomnu verðina og hildu okkum síggja, at tað vóru ikki siðir og sinnalag, men heldur fátækradømið, sum gjørdi munin. Men hann var eisini fílurin, sum skipaði fyri at gera ein vakran og liviligan bý mitt í frumskóginum og ímóti øllum líkindum. Hetta og mangt annað høvdu hesar klønu bøkur sett inn í høvdið. Og tað enntá á einum máli, sum vit einki vistu um, fyrr enn vit hoyrdu tað lisið og týtt til okkara egna heimamál.