Vándum monnum ver tú ei grammur, illgerðarmonnum ber tú ei øvund; tí brádliga teir skulu følna sum grasið, svidna sum grønar urtir. Lít tú á Harran og ger tað góða, búgv tú í landinum og stunda á trúskap, so skalt tú í Harranum hava gleði tína, og hann man tær geva tíni hjartans ynski. Legg tú á Harran tínar leiðir, og lít tú á hann, hann man tað útinna, lata rætt tín koma upp sum ljósið, tína rættferð sum middagskláran. Ver tú fyri Harranum stillur og honum bíða, ei øvunda hann, ið hevur eydnuna við sær, tann mann, ið við svikum fer fram. Halt teg frá vreiði, lat yvri fara, ilskast ikki, tí harav stendst ilt; tí illgerðarmenn skulu oyðast út, meðan teir, ið Harran vænta, skulu fáa landið at arva. Um eitt lítið bil eru gudleysir ikki meira, kannar tú um teirra stað, eru teir burtur; men spaklyntir fáa landið í ogn, fegnast av ríkari lukku. Níðingar ilt í huga móti rættvísum hava og móti teimum bíta á kampi; men Harrin at teimum lær, tí hann sær, at teirra dagur kemur. Gudleysir svørðið draga og bogan spenna fyri armar og eymar at fella, og drepa teir, sum í rættvísi ganga; men svørðið rakar teir sjálvar í hjartað, og bogar teirra sundur bresta. Betri er lítið hjá rættvísum manni enn ríkidømi hjá mongum vándum; tí vándra manna armar brotnir verða, men Harrin teir rættvísu styðjar. Harrin kennir dagatal teirra, ið rættsintir eru, og ognir teirra vara við alla ævi, ei teir verða til skammar á eini illari stund, í hungurs døgum teir mettir verða. Tí gudleysir ganga til grundar, fíggindar Harrans sum blómuprýði í eingjum teir hvørva, sum roykur teir hvørva. Gudleysur lænir og kann ei aftur rinda, rættvísur gávumildur gevur; tí teir, ið hann signar, fáa landið í arv, men teir, ið hann bannar, leggjast í oyði. Harrin festir mansins stig, og tokka til veg hans hann hevur; um hann snávar, hann ikki fellur, tí Harrin heldur fast í hans hond. Eg ungur havi verið, eri gamal vorðin, men onga tíð eg sá ein rættvísan uppgivnan, ella børn hansara bidda breyð. Allan dagin hann miskunn sýnir og øðrum lænir, og til signing er ætt hansara. Vík frá tí illa og ger tað góða, og allar ævir tú búgvandi verður; tí Harrin rættvísi elskar, og ei hann svíkur teir heilagu sínar. Ringir ganga til grundar med alla, og vándra manna ætt ruddast út. Rættvísir fáa landið at arva og eiga har búgv alla tíð. Muður hins rættvísa vísdóm mælir, tað, ið rætt er, hans tunga talar; hansara Guðs lóg er honum í hjarta, og aldri sæst høgg á føti. Gudleysur eftir rættvísum lúrir og ætlar at taka hann av lívi; men Harrin ei gevur hann upp í hans hond og letur hann ei verða sekan dømdan. Harranum bíða og varða um veg hans, og hann man teg hevja til tess landið at arva, og síggja tú skalt teir gudleysu undir ganga. Eg ein gudleysan sá, ein yvirgangskropp, spelkin sum eitt Libanons sedristræ; men tá eg kom har framvið, var hann ikki meira, tá eg leitaði eftir honum, var hann ikki at finna. Varða um sakloysi, stunda á rættferð, tí friðarmaður framtíð eigur; men illgerðarmenn verða oyddir allir, vándir menn hava onga framtíð. Frá Harranum fáa teir rættvísu frelsu, hann er teirra vernd á neyðarstund; Harrin teimum hjálpir og teimum bjargar, hann teimum frá gudleysum bjargar og teir frelsir, tí til hansara høvdu teir lít.