Veel korter en veiliger, maar wel publieksonvriendelijk. Men zat overal erg ver van de baan af. Kenny Roberts stopte met zelf racen in de Grand Prix, maar begon wel een wegraceteam,'Roberts Marlboro-Yamaha Team', met Alan Carter en de Amerikaan Wayne Rainey, als coureurs in de kwartliterklasse. Honda begon met Freddie Spencer, Takazumi Katayama (geblesseerd tijdens eerste deel van het seizoen) en Ron Haslam als fabrieksrijders, maar gaandeweg het seizoen zouden daar Raymond Roche (vanaf Zuid-Afrika) en Randy Mamola (vanaf Duitsland) bijkomen. In de lichtste, nieuwe, 80 cc klasse, maakte de Zündappfabriek zijn rentree, met Stefan Dörflinger en Hubert Abold (Europees kampioen 1983 in de 80 cc op de Zündapp) als rijders. Het zou een zeer succesvolle samenwerking gaan blijken te zijn, maar niet van lange duur. Er hadden zich vele fabrieken op de nieuwe 80 cc klasse gestort, zoals het Spaanse Derbi (Jorge Martinez & Ricardo Tormo), bekende technici zoals Hummel, de Oostenrijker Schafleitner (Sachs) en Bartol. Verder het Nederlandse HUVO-team onder leiding van Jan Huberts en Jaap Voskamp, met Casal machines, die bij de Portugese Casalfabriek werden gebouwd, met veel Nederlandse inbreng (Bakkerframe, WhitePower dempers) mede met die van de toptuner Jörg Möller. Met Pierpaolo Bianchi werd niet de minste gecontracteerd. Didier de Radiguès aan het testen op de Chevallier-Honda... * 5 Stéphane Mertens (14 mei 1959) zijn debuut GP, nadat hij in'82 en'83 aan de EK races had deelgenomen. De Belg werd als een zeer groot talent gezien. Hij zou echter de hoge verwachtingen nooit waar kunnen maken. Hier had hij meer succes. In 1989 behaalde hij zijn beste prestatie. Een tweede plaats in de eindstand op slechts enkele punten van Fred Merkel, de Amerikaanse topper, maar nog wel voor bijvoorbeeld Raymond Roche. Deze titel won Mertens ook nog in 2002. Nog een bijzonder resultaat behaalde hij, ook met Mattioli en een andere Fransman, Alex Vieira, in 1990. Zij wonnen de 24 hrs. De 250 cc was veel spannender en competatiever als de 500 cc klasse vanaf 1984 en zeker begin jaren'90. Er werd geen 80 cc, 125 cc en zijspanrace verreden in Zuid-Afrika. De races in Zuid-Afrika werden onder zeer slechte (regen) omstandigheden verreden. In 1982 & 1983 had hij al aan zijn thuis GP's deelgenomen en zijn eerste punten gepakt. In 1986, 1987 en 1988 zal hij de wereldtitels in de 80 cc moeiteloos opeisen. * 7 Wayne Rainey (23 oktober 1960) rijdt hier eveneens zijn allereerste GP en direct naar het podium en dat na een zeer slechte start. Rainey kwalificeerde zich als veertiende terwijl zijn teamgenoot, Alan Carter, zich niet voor de race wist te kwalificeren. De concurrentie in de 250 cc klasse was dan ook moordend in deze jaren en de races ongemeen spannend. Rainey zou vooral in de 500 cc klasse furore gaan maken en vele overwinningen en drie wereldtitels (van 1990-1992) behalen, totdat hij in de Italiaanse GP van 1993 ten val komt en daarbij voor de rest van zijn leven verlamd raakt. Heykoop was overigens geschorst door de KNMV, vanwege'roekeloos rijden'tijdens kampioensraces in Tolbert in de 80 cc. Hij ging hier uiteindelijk onderuit en nam daarbij diverse con-collega's met zich mee. De KNMV schorstte hem niet alleen voor Nederlandse races maar ook voor de GP's. Zijn tank bleek gescheurd te zijn en de benzine liep eruit. Rennend legde hij de laatste honderden meters af om toch nog als zevende over de finish te gaan. * 3 Manuel "Champi" Herreros (20 april 1963) rijdt hier zijn eerste GP en pakt direct een prachtige zesde plaats. In 1985 en 1990 maakt hij (beide keren voor een jaar) de overstap naar de 500 cc klasse oftewel de Koningsklasse. Verder dan een zesde plaats zal hij hier echter niet komen. Na 1991 neemt hij afscheid van de actieve racerij, maar hij zal nog wel een poosje teammanager zijn van een raceteam met Troy Bayliss en Alexander Barros in de MotoGP (opvolger 500 cc) klasse. De Zweedse 500 cc rijder Peter Sköld brak zijn been in de trainingen en Virginio Ferrari deed hetzelfde. De Italiaanse Yamahafabrieksrijder kon op de een of andere manier niet meer meekomen. Hij had dezelfde machines ter beschikking als Eddie Lawson, maar zette er geen prestaties mee neer. Het aantal deelnemers aan de 80 cc was historisch laag in Spanje. Slechts 26 rijders namen aan de training deel en daarvan wisten zich er maar 22 voor de race te plaatsen. Theo Timmer werd in het begin al uit de race gereden door de Spanjaard Manuel Herreros. * 3 De Oostenrijker Herbert Zwickl (1954-† 8 september 1985) kwam, tijdens een nationale motorrace op het circuit De Zeltweg, om het leven op 32-jarige leeftijd Hij reed hier op de Salzburgring, waarschijnlijk, zijn enige Grote Prijs. Hij werd Oostenrijks kampioen in de 250 cc ('84)/350 cc ('83) en 500 cc ('82) klasse. Toen uiteraard de 50 cc en nu de 80 cc. Dit was niet echt verstandig, omdat de Salzburgring nu eenmaal de snelste baan is in het GP-gebeuren en de snelheidsverschillen juist in de lichtste klasse erg groot waren. Volgens de reglementen hadden zich slechts twaalf rijders voor de race geplaatst (toegestaan 7% van de snelste tijd). Men liet daarom alle 32 rijders maar van start gaan.