Harranum lovið! Tí góður hann er, tí miskunn hans varir um ævir! So tala tey, ið Harrin loysti, ið hann út úr neyð hevur loyst, ið hann hevur savnað saman úr londum, úr eystri og vestri, úr norðri og suðri. Teir, sum í oyðimørk viltust og á heiðum og ei funnu leiðir til bygda, sum píndust av svongd og av tosta, so í teimum maktaðist sálin, sum tá í neyð síni heittu á Harran, og sum hann tá hjálpti úr trongdum og beindi aftur á rætta leið, so at teir vunnu fram til bygda, teir munnu Harranum prísa fyri miskunn hans og undurverk hans móti menniskjunnar børnum, tí at hann mettaði deyðkomna sál, við góðum hann máttleysa sál aftur menti. Teir, sum í myrkri sótu og heljarskuggum, av vesæladómi og jarni bundnir, tí at teir høvdu treiskast móti orðum Guðs og vanvirt ráð hins hægsta, hvørs hjarta var av sorgum nívt, sum staddir í vanda onga hjálp sær vistu, sum tá í neyð síni heittu á Harran, og sum hann tá hjálpti úr trongdum og leiddi út úr myrkri og skugga og bond teirra sundur sleit, teir munnu Harranum prísa fyri miskunn hans og undurverk hans móti menniskjunnar børnum, tí at koparhurðar breyt hann upp og sundur sló lokur av jarni. Teir, sum sjúkir vóru vegna syndalívs síns og píndust fyri misgerðir sínar, hvørs sál hevði vaml fyri øllum mati, sum at heljargrindum komnir vóru, sum tá í neyð síni heittu á Harran, og sum hann tá hjálpti úr trongdum, sendi sítt orð og teir grøddi og frá grøvini bjargaði teimum, teir munnu Harranum prísa fyri miskunn hans og undurverk hans móti menniskjunnar børnum, takkaroffur munnu teir ofra og við gleði frá verki hans siga. Teir, sum skip síni løgdu í hav og keypferðir fóru um sjógvin – slíkir skoðaðu stórverk Harrans og í dýpinum undur hans – sum, tá ið vindur eftir boði hans kom, ein stormur, ið aldurnar reisti, lyftust til himna upp, niður í dýpið sukku, og í vandanum bilaði hugur, sum vinglaðu og sløðraðu eins og druknir og einki vistu til ráða at taka, sum tá í neyð síni heittu á Harran, og sum hann tá hjálpti úr trongdum, makaði stormin til lítið fleyr, so at slætnaðu havsins bylgjur, sum gleddust, tí at tað varð logn, og sum hann førdi í ta havn, teir skuldu, teir munnu Harranum prísa fyri miskunn hans og undurverk hans móti menniskjunnar børnum, hálova honum í samkomu fólksins, takka honum á gamla manna fundi. Hann skapar um áir til oyðimerkur og til turrlendi kelduvað, til saltheiðar fruktagóða jørð fyri óndskap teirra, ið har búgva. Hann skapar um oyðimørk til tjarnir og turrlendi til kelduvað, letur svangar har setast niður, so teir har kunnu byggja bygd, veltur sáa og vínhagar planta og heysta inn grøði teirra. Hann teir vælsignar, so teir nørast í stórum, og fæ teirra hann ei letur minka. Men verða teir fáir og geva seg undir av neyð og av sorg og móði, so oysir hann háð yvir høvdingar út og letur teir villast á vegleysum heiðum. Men fátækum hann lyftir úr armóð hans upp, hann ættirnar røktar sum fylgi av seyðum. Rættvísir síggja tað og gleðast, og illskapur allur má tagna. Hann, ið vísur er, leggi hetta í geyma og gevi gætur eftir náðigerðum Harrans!