v 1 Tann, ið elskar aga, elskar kunnskap, men tann, ið hatar revsing, er fákunnur. v 2 Hin góði fær hjá Harranum náði, men svikafullan mann hann dømir. v 3 Eingin maður verður støðufastur við gudloysi, men hjá rættvísum vikast ei rótin. v 4 Ein dugandi kona er manni sínum ein krúna, men ring kona er sum rot í beinum hans. v 5 Hugsanir hjá rættvísum eru hitt rætta, men ráðgerðir hjá gudleysum eru svik. v 6 Orðini hjá gudleysum eru um at ráða bana, men muðurin á rættvísum bjargar teimum. v 7 Gudleys verða kollvelt og eru so ikki longur til, men húsini hjá rættvísum standa. v 8 Eftir vitsku síni verður maður rósaður, men hin rangsinnaði verður fyri háð. v 9 Betri at vera lítil í metum og hava ein træl, enn at látast mikil og ikki eiga mat. v 10 Rættvísur hevur hjartalag fyri fenaði sínum, men gudleysur er harður í skapi. v 11 Tann, ið jørð sína dyrkar, verður mettur av breyði, men tann, ið gongur eftir fáfongd, hevur einki skil. v 12 Gudleysur hevur hug eftir illum fongi, men hjá rættvísum gevur rótin frukt. v 13 Varranna synd er ring snerra, men rættvísur sleppur út úr neyð. v 14 Av fruktum munsins fær maður góða mettu, og maður fær aftur tað, sum hendur hans gjørdu. v 15 Hin fákunni heldur sín veg vera rættan, men hin vísi lurtar eftir ráðum. v 16 Hin fákunni vísir straks gremju sína, men hin vitri vanvirðu dylur. v 17 Tann, ið sannførur er, mælir tað, ið rætt er, men falsvitni mælir svik. v 18 Tosið hjá mongum er sum svørðstingur, men tungan á vísum grøðir. v 19 Sannleiksvarrar standa við allar ævir, men lygitungur bert eina stund. v 20 Svik er í hjørtum teirra, sum ráðleggja ilt, men hjá teimum, sum elva frið, er gleði. v 21 Einki ilt hin rættvísa rámar, men gudleysir eru av vanlukkum fullir. v 22 Lygivarrar eru Harranum ein andstygd, men teir, sum við sannleika fara, væl honum líka. v 23 Vitur maður sín kunnleika loynir, men býttlinganna hjarta fer hátt við fákunni síni. v 24 Íðin hond kemur til ræði, men leti førir til trældóms. v 25 Harmur í hjarta á manni nívir tað niður, men eitt gott orð gleðir tað. v 26 Hin rættvísi velur sær haglendi sítt, men vegurin hjá gudleysum villir teir. v 27 Letingin fær onga villibráð, men ídnin er manni dýrt ríkidømi. v 28 Á rættferðar leið er lív, men gudloysis vegur gongur til deyða.