Týskvøld er kvøldið, tá eg lati klummuna inn. Tá skal hon verða liðug,“ fiks og færdig” og havi eg tá havt eina heila viku til at skriva hana í. Men mær líkt, havi eg gjørt tað til eina rutinu, at tað ikki verður fyrr enn týskvøld eg seti meg. Men eg haldi tey luktað tað, tá eg sníki meg inn í songina. So skjótt eg havi lagt høvdið niðurat, byrjar okkurt at ressast í restini av húsinum. Hetta“ okkurt” er húskið. “ Tú skal altíð hvíla teg...” (Eg skal bara líka sløkkja heilan, fáa sett á reset, bara líka... so vælsignað, hvíla høvdið...) Úthurðin klamsar. “ HVAR ER MAMMA!?” –HON HVÍLIR SEG Í KAMARINUM! Nær eta vit døgurða?” Pulsurin dukar uppi í hálsinum av hvøkkinum man fær, tá man akkurát er farin yvirum, splittsekundið áðrenn man sovnar. Kroppurin í kampberedskap. “ Áh...” (Hvussu ber tað til??) Eg hyggi at klokkuni. Havi ligið í 10 minuttir, eri órógvað síðani eg legði meg. Kanska nái eg at sovna. (Blunda, blunda lítla mín... eg má minnast til at... og ikki gloyma at... ikki hugsa, læt høvdið hvíla, so vælsignað, hvíla høvdið...) Hurðin brestur upp. Argh, hvat sker?! Hvat er klokkan? Eg hyggi eftir klokkuni. 10 minuttir til eg skal upp. Tað eru bara 10 minuttir síðani tú var her, eg havi sett vekkaran, kann eg ikki fáa frið bara eina løtu!? “ Also, tú hevur ligið nokk so leingi nú... haldi eg... "Hví kóka tit ikki sjálvir handan fiskin, tveit í eina grýtu, koyr vatn í, kóka so. “ Áh...” Hvussu ber tað til? Sum haldari fært tú atgongd til alt tilfar í blaðnum á netinum, umframt tíðindi. Trýst á "Tekna hald" og skráset teg