Góður atburður hjá dómarum og hjálparfólki Ingi Samuelsen: Góður atburður hjá dómarum og hjálparfólki Jan Hentze: Tú skalt vita–ikki halda teg vita“ Lær teg reglubókina fyri tína itróttagrein, og skil hana.” Tá vit spyrja Jan Hentze um hvat hevur størsta týdning hjá einum dómara, kemur hann við einum svari, ið er óvæntað, tí tað nærum er ein sjálvfylgja. “ Eg kann ikki koma í tankar um nakað, ið hevur størri týdning fyri ein dómara, enn at duga lógir og reglur til fulnar. “ Teir professionellu leikararnir hava lisið reglurnar. Tað upplivi eg tá eg dømi uttanlands, tí tey spæla heilt upp móti markinum til tað, ið er loyvt. Fyri at kunna tað, má ein kenna reglurnar út og inn”. “ Men tað er sjálvandi ikki nóg mikið at duga reglurnar. Tað hevur týdning, at ein ikki bara gongur eftir reglubókini. Døming má ikki gerast mekanisk–menniskjakunnleiki er ein neyðugur eginleiki hjá dómarum. Til dømis um ein flogbóltsspælari blakar seg í eini roynd at bjarga, men kemur at føra bóltin eitt sindur, so lata vit tað ganga, tí hesin spælarin hevur givið áskoðaranum nakað eyka fyri pengarnar. Hetta er ein siðvenja, sum mær dámar væl”. “ Sum dómari er tað eisini týdningarmikið, at hava virðing fyri spælinum og ansa eftir, at tað ikki verður dómarin og dømingin, sum kemur í fokus. Dómarar eru javnan undir trýsti frá umhvørvinum, bæði leikarum, viðskiftafólki og øðrum, sum hava áhuga í at tað gongur felag teirra væl. “ Dómarar mugu aldri lata seg ávirka av áskoðarum og fólkunum, rundan um liðini. At halda høvdið kalt undir dystinum er tí ein treyt.” “ Enn havi eg ikki uppliva“ freistingar” tá eg havi verið í altjóða dómaraørindum, men á øllum skeiðum, sum vit eru á, verða vit ávarað ímóti at tað kunnu vera pengasterk fólk við tilknýti til feløgini, sum eru áhugað í at geva okkurt afturfyri eitt gott úrslit. Fremsta uppgáva hjá dómaraunum innan allar ítróttagreinar er at forða fyri, at slíkt sleppur at henda”, sigur Jan Hentze at enda.