Ruth Vang um menningarætlana fyri sjúkrahúsverkið Fyrst av øllum so haldi eg, at landsstýriskvinnan eigur rós uppiborið fyri at koma til so greiðar niðurstøður sum hesar, hon gerí frágreiðingini til hetta aðalorðaskifti um Menningarætlanina fyri sjúkrahúsverkið. Niðurstøður sum sjúkrahúsverkið so hart hevur havt tørv á. Niðurstøður, hon ger, vælvitandi um, at tær ikki glíða líka væl, niður hjá øllum. At hon megnar at raðfesta tað, sum tænir landinum best og ikki bara lokalt, er besta prógv um, at hon er kvalifiserað at sita í stólinum sum landsstýriskvinna fyri alt landið. Mín uppliving er, atfleiri undan henni, hava tosað uttanum og skumpað avgerð og ábyrgd undan sær. Sjúkrahúsini hava verið eitt høvuðsevni í føroyskum politikki í nógv ár, tóuttan at kjakið neydturviliga hevur verið serliga gott fyri sjúkrahúsini, loyvi eg mær at halda. Eg eri púra samd við landsstýriskvinnuni um, at sjúkrahúsverkið er ein av grundarsteinunum í okkara vælferðarsamfelagi. Og spyrt túmeg, so er tað ein av teimum mest týðandi. Tí er tað eisini so ómetaliga týdningarmikið, at vit sum politikarar taka á okkum ta ábyrgd, vit hava og gera okkara fyri, at sjúkrahúsverkið fær best møguligu karmar at virka undir. Men lesur tú álitið, framgongur tað púra greitt, at manglandi samskipan og samstarv ímillum sjúkrahúsini, er ein av, um ikki høvuðsavbjóðingin. At útihýsa spurninginum um sjúkrahúsbygnað hevði verið at tosa uttanum. Sum nú er, hava vit eitt Landssjúkrahús sum stórt sæð einsamalt hevur ábyrgdina av at servicera øllum landinum og so hava vittvey lokalsjúkrahús, sum fyrst og fremst loysa tað lokalu uppgávuna umframt, at tey veita nakrar tænastum, sum allir føroyingar hava gleði av. Og tað hava tey gjørt gott, er mín fatan. Men samtíðis eri eg sannførd um, at Landssjúkrahúsiðhevur liðið mest undir, at føroyska sjúkrahúsverkið ikki er nóg væl samskipað. Her hugsi eg serliga um arbeiðstrýstið og høga belegningsprosentið, sum hevur merkt bæði sjúklingar og starvsfólk. Tað er okkara uppgáva og yvirskipaða ábyrgd sum politikkarar at raðfesta, hvat fíggjarorkan skal brúkast til. Var fíggjarorkan óendalig, so var okkara leiklutur sera avmarkaðurí heilsuverkinum. Við hesi loysnini fáa vit eitt leiðslulag aftrat og við at varðveita tilbúgvingina á Klaksvíkar sjúkrahúsi, hava vit í ávísan mun framhaldandi dupultfunktiónir, hvørs týdning, tað eru deildar meiningar um. At nýggja ovasta leiðslan skal tryggja, at sjúkrahúsverkið skal virka sum ein organisatión. At ovasta leiðslan skal samstarva við lokalu leiðslurnar merkir ikki, at tað stríði um lokal áhugamál, sum hevur verið í politisku skipanini nú skal flytast niður til sjúkrahúsleiðslurnar. Tað kunnu vit ikki bjóða okkara skattgjaldarum og als ikki sjúklingum og starvsfólkið í sjúkrahúsverkinum. Mær vitandi er ongin í politisku skipanini, sum ikki tekur undir við, at vit framhaldandi skulu hava virksemi á øllum 3 sjúkrahúsunum. Okkum tørvar hvørja einastu song og hvørja einastu hond. At skipa sjúkrahúsverkiðsum eina eind, gevur møguleika fyri at gagnnýta ressoursurnar betur. Eg havi sagt tað fyrr, og eg sigi tað aftur, at við teimum avbjóðingum vit, og sum útjaðarar sum heild hava, so meti eg, at tað at varðveita Klaksvíkar sjúkrahús sum eitt isolerað lokalt sjúkrahús, fer at verða tryggasti vegur at niðurlaga tað. Eg eri sannførd um, at tað framtíðartryggjar Klaksvíkar sjúkrahús, at tað nú í nógv størri mun fer at loysa uppgávur, sum koma øllum føroyingum til góða og ikki bara norðoyingar. Nú eri eg sjálv úr Havnini, og havi ímongár starvast á Landssjúkrahúsinum, men tað ger meg ikki blindan fyri tí týdningi, Klaksvíkar sjúkrahús hevur fyri norðoyingar. So skulu vit eisini minnast til, at føroyskir sjúklingar koma altíð at ferðast, eg minnist ikki neyva talið, men eg meini at vit flyta ml 100 og 200 sjúklingar og avvarðandi til DK til kanningar og viðgerðir um mánaðin. Sjávandi kunnu sjúklingar eisini viðgerast ymsastaðni í Føroyum. Sum kvinna ímyndi eg mær eisini, at í einum býi sum Klaksvík, sum er ein fiskivinnubýur, hevur tað týdning at hava arbeiðspláss til vælútbúnar kvinnur. Tað dugir fakkunnleikin betur at meta um, men eg trúgvi at tað er neyðugt at vera ítøkiligur og tað er landsstýriskvinnan so eisini í síni frágreiðing. Eisini um hvat vit kunnu vænta kann gerast í Føroyum og hvat ikki. Samtíðis vita vit, at menningin gongur skjótt og tað merkir, at vit í framtíðini helst hava møguleikar at skipa virksemi øðrvísi enn tilmælini her leggja upp til. Tí er tað alt avgerandi, at vit hava eina skipan har góðir kommunulæknar trívast og hava hug at vera. Kommunulæknin er uppáein máta duravørðurá sjúkrahúsinum, sum skal syrgja fyri at tey sum hava brúk fyri tí, koma víðari sum skjótast, og sjálvur taka sær av teimum, sum ikki hava tørv á sjúkrahústænastum. Fortreytin er, at vit hava kommunulæknar sum kenna sínar sjúklingar og vita hvussu føroyska heilsuverkið virkar. Tí eri eg sera fegin um, at Landsstýriskvinnan eisini tekur ta avbjóðingina í álvara. Og her eru nøkur ítøkilig boð um, hvat vit kunnu gera Fyri okkum í Framsókn er hetta eitt stórt mál. Vit hava verið púra greið og púra samd innanhýsis um, at vit skulu hava eitt føroyskt sjúkrahúsverk. Taka vit Almennaverkið, so síggja vit at viðv. bústøðum til tey við serligum tørvi, so er støðan serliga hættislig her í Suðurstreymoy. Vit eru við hesum álitinum ikki komin á mál, men hetta er ein varði á vegnum. Megna vit hetta stigið, at standa saman um okkara felags sjúkrahúsverk, so fer leiðin víðari eisini at verða lættari.