Til songmeistarans; til liljurnar; av Dávidi. Bjarga mær, Guð, tí vøtnini vilja meg køva! Eg eri sokkin í botnleyst díki, og einki er fótafesti. Eg eri farin í vatndýpið niður, og flóðin yvir meg skolar. Eg havi rópt meg móðan, mínir kvørkrar brenna, míni eygu eru tærd av at bíða eftir Guði mínum. Fleiri enn hárini á høvdi mínum eru teir, ið meg hata uttan grund, fjølmangir vilja meg týna, fyri onga søk eru fíggindar mínir; tað, ið eg ikki havi tikið, má eg bøta. Guð, tú kennir mistak mítt, mínar syndir eru ei duldar fyri tær! Lat ei teir, ið líta á teg, verða til skammar av mær, Harri, herskaranna Harri. Lat ei teir, ið leita til tín, verða skemdar av mær, Ísraels Guð! Tí fyri tína skuld beri eg háðir, hevur skomm mítt andlit fjalið. Ein fremmandur eri eg vorðin brøðrum mínum, ein ókunnigur sonum móður mínar. Tí ídni fyri húsi tínum hevur etið meg upp, og teirra spott, ið teg spotta, er komið niður á meg. Tá ið sál mín græt undir føstuhaldi, varð tað til vanvirðu fyri meg. Tá ið eg skifti um klæði við sorgarbúna, varð eg eitt orðtak hjá teimum. Tey, í liðunum sita, tala um meg, í drykkjuveitslum kvøða teir um meg! Men eg komi til tín í bøn, Harri, lat náðistund upprenna, Guð! Fyri stóru miskunn tína bønhoyr meg í frelsandi trúfesti tíni! Hjálp mær úr díki, at ikki eg søkki! Drag meg úr havdýpi upp! Lat ikki bylgjurnar yvir meg skola, lat ikki dýpið meg gloypa, lat ikki hellið yvir mær lokast! Bønhoyr meg, Harri, tí góð er náði tín, vend tær til mín av tíni stóru miskunn! Fjal ikki andlit títt fyri tænara tínum, tí eg eri staddur í vanda, skunda tær og bønhoyr meg! Kom til mín og loys út mína sál, frels meg fyri mína fígginda sakir! Tú kennir mína skomm, mítt spott og spæ, fyri tínum eygum eru fíggindar mínir allir! Háð hevur brotið mítt hjarta, ógrøðandi eru míni sár! Eg væntaði eymkan, men eingin var, eg væntaði uggan, men onga eg fann. Teir rættu mær malurt til mat, fyri tosta teir góvu mær edik at drekka. Lat dúkin fyri framman teimum verða teimum snerra, teirra gildisoffur haft um fótin! Lat eygu teirra slokna og blindast, lat lendar teirra altíð riða! Oys út tína ilsku yvir teir, lat tína gløðandi vreiði teir ráma! Lat teirra bústað verða oydnan, teirra tjøld uttan íbúgvar! Tí at teir elta teir, ið tú hevur sligið, økja pínu teirra, ið tú hevur gjøgnumstungið! Legg sekt aftur at teirra sekt, lat teir ikki sleppa inn til rættvísi tína! Lat teir verða strikaðar úr lívsins bók, og ikki verða skrivaðar teirra rættvísu millum! Men eg, armi og eymi, mær skal frelsa tín bjarga, Guð, so at eg kann prísa Guðs navni við songi, hálova tær við takkarljóði! Og betur líkar Harranum hetta enn oksar, enn ungneyt við hornum og kleyvum! Síggið tað, armir, og gleðist! Tit, ið søkja Guð, takið mót í hjartað! Tí at Harrin teir neyðstøddu hoyrir, sínar fangar hann ikki vanvirðir. Himin og heimur skulu geva honum lov, havið og alt, sum rørist harí. Tí at Guð gevur Zion frelsu og byggir upp Júda staðir, tey skulu búgva í teim og teir fáa í ogn. Og avkom tænara hans skulu teir arva, og teir, ið elska hans navn, har hava búgv.