Ávaring móti at ganga í ábyrgd, falsi o. s. fr. v 1 Sonur mín, hevur tú gingið í ábyrgd fyri næsta tín, og hevur tú givið øðrum manni hond, v 2 hevur tú latið teg binda við orðum av munni tínum, latið teg hefta við orðum av munni tínum, v 3 ger tá hetta, sonur mín, og bjarga tær,–tí at tú ert komin í hendur næsta tíns–far og kasta teg niður og strong á næsta tín. v 4 Lat ikki eygu tíni fáa svøvn, ella eygnalok tíni blund. v 5 Bjarga tær eins og gasella úr hondum hans, eins og fuglar úr jagarans hondum. v 6 Far tú til meyruna, letingi, skoða atburð hennara og verð vísur! v 7 Tó at hon ongan hevur høvdinga ella fúta ella harra, v 8 so vinnur hon sær um summarið æti sítt, og hevur um heystið savnað sær føðslu sína. v 9 Hvussu leingi ætlar tú, letingi, at liggja? Nær ætlar tú at fara upp úr svøvni? v 10 Enn ein lítlan svøvn, enn ein lítlan blund, enn eina lítla hvíld við krossløgdum ørmum, v 11 tá kemur armóð tín sum skundin ferðamaður, og neyðin sum maður, ið er vápnaður við skildi. v 12 Ómenni, illmenni er tann, ið gongur við falsi í munni, v 13 ið rennir eyguni, skavar við fótunum, peikar við fingrunum, v 14 elur svik í hjarta sínum, upphugsar altíð ilt, veldur trætur. v 15 Harfyri kemur brádliga undirgangur hans, snøggliga verður hann sundurbrotin, og einki er at grøða. v 16 Seks lutir eru, ið Harrin hatar, og sjey eru ein andstygd fyri hansara sál: v 17 dramblát eygu, lygitunga, og hendur, ið úthella sakleyst blóð, v 18 hjarta, ið upphugsar ilskuráð, føtur, ið eru til illgerðar snarir, v 19 lygnari, ið vitnar falskt, og tann, ið veldur klandur millum brøðra. Vara teg frá vándari konu v 20 Varðveit tú, sonur mín, boð faðirs tíns, og vraka ikki læru móður tínar. v 21 Bind tey altíð í hjarta títt, knýt tey um háls tín. v 22 Tá ið tú gongur, skal læran leiða teg, tá ið tú liggur, skal hon vaka yvir tær, tá ið tú vaknar, skal hon tala til tín. v 23 Tí at boðið er lykt, og læran er ljós, og agandi áminning er lívsins leið v 24 fyri at vara teg frá vándari konu, frá hálari tungu annars mans konu. v 25 Girnast ikki vænleika hennara í hjarta tínum, lat hana ikki tøla teg við eygnalokum sínum. v 26 Tí at vegna horkonu armast út menn til síðsta breyðbita, og annars mans kona søkir eftir dýrum lívi. v 27 Kann nakar bera eld í barmi sínum og ikki svíða klæði síni? v 28 Kann nakar ganga á glóðum og ikki brenna seg í føturnar? v 29 Soleiðis gongst honum, ið gongur til konu næsta síns, eingin sleppur óskaddur frá tí, sum nemur hana. v 30 Verður ikki tjóvurin vanvirdur, tó at hann stjelur av svongd, tá ið hann hungrar? v 31 Verður hann tikin, má hann sjeyfalt gjalda, alt, ið hann eigur í húsi sínum, má hann lata. v 32 Men tann, ið drívur hor við konu, er vitleysur, eina tann ger slíkt, ið vil týna seg sjálvan. v 33 Høgg og skemd munnu ráma hann, og skomm hansara fer ongantíð av. v 34 Tí at mansins vreiði er vandin, og á hevndarinnar degi eirir hann ikki. v 35 Hann skoytir ikki um nakra bót, ella letur sær líka, um tú almikið býður.