Ein maskil; av Etani Ezrahita. Um miskunnar verk Harrans eg altíð vil syngja, ætt eftir ætt við mínum munni um trúskap tín boða. Tí tú hevur sagt, at náðin um ævir er bygd, á himni tú hevur trúskap tín grundað. «Eg sáttmála samdi við hin útvalda mín, svór Dávidi eiðir, tænara mínum: Allar ævir vil eg lata títt avkom standa við, og tín kongastól byggja ætt eftir ætt.» Sela. Og himin prísar títt undurverk, Harri, á fundi teirra heilagu fær tín trúfesti prís. Tí hvør kann í skýnum metast javnt við Harran, hvør er millum gudasona javnlíki Harrans? Øgiligur er Guð í samkomu teirra heilagu, mikil og óttaligur fyri øllum íkring hann. Harri, herskaranna Guð, hvør er sterkur sum tú! Harri, og rundan um teg er trúskapur tín! Tú valdar havsins ódn, tú stillir bylgjanna bralan. Tú Ráhab slóst sundur sum feldan kappa, tú tínar fíggindar sundraði við veldigum armi. Tín er himin, og tín er heimur, foldina og hennar fylli tú hevur grundað. Norðan og sunnan hevur tú skapað, Tábor og Hermon í navni tínum gleðast! Tú eigur ein arm við veldigum mátti, sterk er hond tín, megnað tín høgra hond. Rættferð og rættvísi bera kongastól tín, mildi og trúfesti standa tær fyri ásjón. Sælt er tað fólk, sum fagnaðarrópi veit av, sum gongur, Harri, í ljósi ásjónar tínar, sum hvønn dag gleðist av navni tínum og fegnast um rættvísi tína. Tí tú ert teirra veldis prýði, við tíni náði tú reisir várt horn. Tí hjá Harranum skjøldur vár er, hin heilagi Ísraels er kongur vár. Tá í eini sjón tú talaði við teir heilagu tínar og segði: «Einum kappa eg havi krúnuna givið, lyft upp ein unglinga úr mannaflokki. Eg Dávid havi funnið, tænara mín, salvað hann við mínum heilaga smyrsli, at hond mín má halda honum fast, og armur mín veita honum styrki. Ei skal fíggindin ráðast á hann, ei skal níðingur á honum vinna; fyri hans eygum eg hans hatarar týni, og øvundarmenn hans eg raki. Trúfesti mín og náði skulu við honum vera, í navni mínum skulu reisast hans horn; at havinum lati eg hond hans røkka og at ánni miklu høgru hond. Hann skal við meg siga: «Tú faðir mín ert, Guð mín og mínar frelsu klettur! Eg kjósi mær hann til ein fyrstaføddan, til tann ovasta av heimsins kongum. Mína góðsku móti honum eg altíð vil goyma, mín sáttmáli við hann ikki skal vikast. Ætt hans eg lati standa við allar ævir, kongsstól hans meðan himin er til. Um synir hans svíkja mína lóg og ikki mínum ráðum fylgja; um teir bróta samtyktir mínar og ikki boð míni halda; tá vil eg misbrot teirra revsa við stavi og við fleingjum syndir teirra, men mína náði eg ikki taki honum ífrá, trúfesti mína ikki eg svíki. Eg vil ikki bróta sáttmála mín, ei broyta tað, ið mín muður hevur mælt. Eina ferð havi eg svorið við heilagskapi mínum, og á ongum sinni eg Dávid man svíkja. Ætt hans skal um allar ævir standa við, kongsstólur hans eins og sólin fyri ásjón míni, sum mánin skal hann standa fastur med alla, aldri vikast, meðan himin er til!» Og tó hevur tú vrakað og koyrt burtur, hevur farið í vreiði við hinum salvaða tínum. Tú sáttmálan við tænara tín hevur slitið, hevur krúnu hans blakað við ósømd til jarðar. Tú rivið hevur niður múrar hans allar, virki øll hans tú í oyði hevur lagt; ferðafólk hava øll hann rænt, hann vorðin er spott fyri gronnum sínum. Tú latið hevur fíggindar hans fáa valdið, tú glett hevur allar hans øvundarmenn; tú svørðsegg hans lætst undan víkja, tú heltst honum ikki uppi í stríðnum. Tú hevur veldisstavin tikið úr hondum hans, og kongsstól hans hevur tú kastað til jarðar; tú stytt hevur um hans ungdóms dagar og hevur í skommum hann fjalið. Sela. Hvussu leingi, Harri, vilt tú teg krógva? Skal vreiði tín loga sum eldur? Minst til, Harri, hvør stutt ævi mín er, og til hvørja fáfongd tú skapaði øll menniskjunnar børn! Hvør er hann, ið livir og ikki fær deyðan at síggja? Hvør bjargar síni sál úr heljar valdi? Sela. Hvar eru, Harri, tíni fyrru miskunnarverk, sum tú í trúskapi tínum Dávidi svórt? Minst til, Harri, skammir tænara tíns, harm mín av mongum fólkum, at fíggindar tínir spotta, Harri, spotta fótaspor hans, ið tú hevur salvað! Lovaður veri Harrin um ævir! Amen, amen!