Á sjeynda ári, tíggjunda dagin hins fimta mánaðar, komu nakrir av Ísraels elstu til tess at leita ráð við Harran og settust niður framman fyri meg. Tá kom orð Harrans til mín soljóðandi: Mansbarn, tala til Ísraels elstu og sig við teir: So sigur Harrin, drottin: Eru tit komnir til tess at leita ráð við meg? So satt sum eg livi, sigur Harrin, drottin, skulu tit ikki sleppa at leita ráð við meg! Men vilt tú, mansbarn, døma teir, vilt tú døma teir, tá rýð teimum um nasar andstygdir fedra teirra og sig við teir: So sigur Harrin, drottin: Tá ið eg útvaldi Ísrael, tá gjørdi eg eftirkomarunum av Jákups húsi eið; eg birtist teimum í Egyptalandi; eg svór teimum til og segði: Eg eri Harrin, Guð tykkara! Ta ferðina gjørdi eg teimum eið, at eg vildi føra teir út úr Egyptalandi inn í tað landið, sum eg hevði givið teimum, land, sum flýtur í mjólk og hunangi, hitt dýrmætasta av øllum londum. Og eg segði við teir: Hvør tykkara skal varpa frá sær teimum andstygdum, ið eygu tykkara dvaldu við, og óreinskið tykkum ikki av hjágudum Egyptalands! Eg, Harrin, eri Guð tykkara! Men teir risu upp ímóti mær og vildu ikki lýða mær; andstygdirnar, sum eygu teirra dvaldust við, tveittu teir ikki frá sær; og hjágudar Egyptalands vildu teir ikki geva yvir. Tá hugsaði eg um at hella út vreiði mína yvir teir til tess at svala á teimum bræði mína í Egyptalandi. Men fyri navns míns sakir tók eg mær um reiggj, til tess at tað ikki skuldi verða vanmett fyri eygsjón heidninganna, sum teir búðu millum, og sum høvdu sæð, hvussu eg gjørdi meg kunnan fyri teimum við at leiða teir út úr Egyptalandi. Og eg leiddi teir út úr Egyptalandi og førdi teir út í oyðimørkina. Eg gav teimum fyriskipanir mínar og kunngjørdi teimum lógboð míni, sum maður skal halda, til tess at hann má liva við teimum. Eg gav teimum eisini hvíludagar mínar sum tekin millum mín og teirra, til tess at teir skuldu vita, at eg, Harrin, eri tann, sum halgar teir. Men Ísraels hús reis upp ímóti mær í oyðimørkini; teir gjørdu ikki eftir fyriskipanum mínum og havnaðu lógboðum mínum, teimum, ið maður eigur at halda, til tess at hann vegna teirra má liva; og hvíludagar mínar vanhalgaðu teir í stórum. Tá ætlaði eg at hella út vreiði mína yvir teir í oyðimørkini til tess at oyða teir av. Men fyri navns míns sakir tók eg mær um reiggj, til tess at tað ikki skuldi verða vanmett fyri eygsjón heidninganna, sum høvdu sæð meg føra teir út úr Egyptalandi. Tá svór eg teimum í oyðimørkini, at eg ikki vildi føra teir inn í tað landið, sum eg hevði givið teimum, og sum flýtur í mjólk og hunangi, hitt dýrmætasta av øllum londum, aftur fyri at teir havnaðu lógboðum mínum og ikki gjørdu eftir fyriskipanum mínum og vanhalgaðu hvíludagar mínar; tí at hjørtu teirra eltu hjágudar teirra. Men kortini várkunnaði eg teimum, so at eg ikki týndi teir og læt teir ikki farast í oyðimørkini. Síðan segði eg við synir teirra í oyðimørkini: Gerið ikki eftir fyriskipanum fedra tykkara og farið ikki at eftir lógboðum teirra og óreinskið tykkum ikki av hjágudum teirra! Eg, Harrin, eri Guð tykkara! Gerið eftir fyriskipanum mínum og varðveitið lógboð míni og livið eftir teimum; haldið hvíludagar mínar heilagar, so at teir verða tekin millum mín og tykkara, til tess at tað má viðurkennast, at eg, Harrin, eri Guð tykkara. Men eisini synirnir vóru mær ólýdnir; og teir gjørdu ikki eftir fyriskipanum mínum og løgdu ikki í at liva eftir lógboðum mínum, ið maður tó eigur at halda til tess at liva vegna teirra; og hvíludagar mínar vanhalgaðu teir. Tá ætlaði eg at hella út vreiði mína yvir teir og svala bræði mína á teimum í oyðimørkini. Men eg tók hondina aftur til mín og tók mær um reiggj fyri navns míns sakir, so at tað ikki skuldi verða vanmett fyri eygsjón heidninganna, sum høvdu sæð meg leiða teir út. Eg hótti at teimum í oyðimørkini og svór, at eg vildi reka teir út ímillum tjóðanna og spjaða teir út um londini, aftur fyri at teir hildu ikki lógboð míni, men havnaðu fyriskipanum mínum og vanhalgaðu hvíludagar mínar og høvdu ikki eyguni av hjágudum fedra sína; tí gav eg teimum fyriskipanir, sum ikki vóru góðar, og lógboð, sum ikki tryggjaðu lívið. Eg læt teir óreinska seg av egnu offurgávum sínum, við tað at teir lótu allar frumburðir ganga gjøgnum eldin, so at teir skuldu ønskrast við og sanna, at eg eri Harrin. Tessvegna tala tú, mansbarn, til Ísraels hús og sig við teir: So sigur Harrin, drottin: Fedrar tykkara hava alsamt einkisvirt meg og slitið trúnað við meg. Eg leiddi teir inn í tað landið, sum eg við eiðargerð hevði heitt at geva teimum; men hvørja ferð teir bóru eyga við høgan hól ella træ við leyvi, tá slátraðu teir har offur síni og bóru fram har sínar reitandi offurgávur, lótu vælangandi offurroyk stíga upp og droyptu har droypioffur síni. Tá segði eg við teir: Hvør er hesin offurheyggjur, sum tit fara niðan á? Tí verður hann enn í dag nevndur «Offurheyggjur». Tessvegna skalt tú siga við Ísraels hús: So sigur Harrin, drottin: Ætla tit at óreinska tykkum á sama hátt sum fedrar tykkara og fylgja í horfikni hinum andstyggiligu gudum teirra? Tí við at bera fram offurgávur tykkara og lata børn tykkara ganga gjøgnum eldin, hava tit alt fram at hesum degi gjørt tykkum óreinar til heiðurs fyri hjágudar tykkara; skuldi eg tá loyvt tykkum, Ísraels hús, at leita ráð við meg? So satt sum eg livi, sigur Harrin, drottin, skulu tit á ongum sinni leita ráð við meg! Tað, sum tit hava í hyggju, skal á ongum sinni bera til; tit siga: Vit vilja verða eins og aðrar tjóðir, eins og tjóðflokkarnir í øðrum londum og tilbiðja stokkar og steinar! So satt sum eg livi, sigur Harrin, drottin, skal eg við sterkari hond og útrættum armi og goysandi vreiði vera kongur yvir tykkum! Við sterkari hond og útrættum armi og goysandi vreiði skal eg føra tykkum út úr tjóðunum og savna tykkum saman heim úr teimum londum, har sum tit vóru spjaddir í, og leiða tykkum út í oyðimørk tjóðanna; har skal eg ganga í dóm við tykkum andlit til andlits. Eins og eg gekk í dóm við fedrar tykkara í Egyptalands oyðimørk, soleiðis vil eg eisini ganga í dóm við tykkum, sigur Harrin, drottin. Eg vil lata tykkum ganga undir stavinum og lata tykkum koma fram eftir tali. Eg skilji teir av tykkum frá, sum risu upp ímóti mær og slitu trúnað við meg; eg flyti teir út úr útlegdarlandi sínum, men inn í Ísraels land skulu teir ikki koma, so at tit viðurkenna, at eg eri Harrin. Men tit, Ísraels hús, so sigur Harrin, drottin: Farið og dýrkið hvør av tykkum hjágudar sínar; men eftir tað skulu tit vissuliga lýða á meg og ikki aftur vanhalga mítt heilaga navn við offurgávum og hjágudum tykkara. Tí at á mínum heilaga fjalli, á fjallaknúki Ísraels, sigur Harrin, drottin, skal alt Ísraels hús, allir, sum í landinum búgva, dýrka meg, og har skulu teir toknast mær, og har skal mær dáma offuravskurðir og frumgróðraroffur teirra saman við øllum, sum teir halga. Eg man náðiliga taka við tykkum sum vælangandi offurroyki, tá ið eg havi flutt tykkum burtur úr tjóðunum og savnað tykkum saman heim úr londunum, har sum tit vóru spjaddir; tá skal eg sýna meg á tykkum sum hin heilaga fyri eygum tjóðanna. Og tá skulu tit viðurkenna, at eg eri Harrin, tá ið eg leiði tykkum inn í Ísraels land, inn í landið, sum eg svór at geva fedrum tykkara. Har skulu tit minnast atferð tykkara og allar tær gerðir, sum tit óreinskaðu tykkum við, so at tykkum skal standast við tykkum sjálvar vegna øll illverk tykkara, sum tit framdu. Og tit skulu viðurkenna, at eg eri Harrin, tá ið eg taki mær um reiggj við tykkum fyri navns míns sakir og ikki eftir tykkara ljóta atburði og spillandi verkum, Ísraels hús, sigur Harrin, drottin. Orð Harrans kom til mín soljóðandi: Mansbarn, snúgv andliti tínum í suðurætt og lat talu tína streyma suðureftir og profetera ímóti skóginum á suðurlandinum og sig við skógin á suðurlandinum: Hoyr orð Harrans: So sigur Harrin, drottin: Sí, eg seti eld á teg, sum skal oyða øll trø, sum í tær eru, bæði grøn og turr; eldslogin skal ikki slokna, og øll andlit skulu svidnast úr suðri og í norður. Og alt hold skal síggja, at eg, Harrin, havi kynt hann; hann skal ikki slokna. Tá segði eg: Á, Harri, drottin, teir siga um meg: Hann talar jú einans í líkingarmáli.