Varða meg, Guð, tí hjá tær søki eg skjól! v 2 Við Harran eg sigi: «Tú ert Harri mín; mín lukka er eina hjá tær! v 3 Teimum heiligu, sum í landinum eru, Harrin dýrdarverk ger, til teirra er alt hans yndi.» v 4 Fjølmangar eru teirra sorgir, ið ein annan sær kjósa. Eg vil ei hella út teirra blóð-drykkjuoffur, ei taka upp á tunguna nøvn teirra. v 5 Harrin er mín tilmáldi lutur, mítt steyp. Luti mínum tú heldur uppi. v 6 Mær lutur fell á yndisligum støðum, og føgur er mær ogn mín. v 7 Eg Harranum lovi, ið ráð mær gav; sjálvt um nætur meg minna míni nýru. v 8 Altíð Harran eg havi fyri eygum mær, við honum til høgru handar mær eg fastur standi. v 9 Tí gleðist mítt hjarta og fegnast mín lund, ja, sjálvt mítt likam dvølist í trygdum. v 10 Tí ikki letur tú sál mína í helheim, ikki letur tú hin heiliga tín fáa grøvina at sjá. v 11 Kunnan gert tú mær lívsins veg; fyri ásjón tíni er fylling av gleði, sæla við tína høgru hond allar ævir.