Tá svaraði Harrin Job út úr storminum og segði: «Hvør er hetta, sum myrkir fyri ráðagerðum mínum við skilaleysum orðum? Gyrð nú sum ein maður tínar lendar; so skal eg spyrja teg, og tú skalt læra meg. Hvar vart tú, tá ið eg legði grundvøll jarðarinnar? Sig fram, um tú hevur tílíkan kunnleika! Hvør setti mál hennar – tú veitst tað jú – ella hvør tandi út mátingarband yvir hana? Hvar vóru stólpar hennar niðurslignir? Ella hvør legði hornstein hennar, meðan allar morgunstjørnur fegnaðust, og allir synir Guðs rópaðu av gleði? Hvør byrgdi fyri havinum við hurðum, tá ið tað ymjandi breytst fram úr móðurkviði, tá ið eg fekk tí skýggið til klædnabúna og bølamyrkrið til reiv, tá ið eg breyt mark fyri tí, setti upp hurðar og lokur og mælti: «Higar og ikki longur! Her steðgi tínir stoltu streymar!» Hevur tú nakrantíð boðið út morgninum, víst morgunroðanum á stað sín, so at hann treiv um skeyt jarðarinnar, og gudleysir ristust burtur av henni, so at hon broyttist eins og leir undir innsigli og litaðist, eins og hon var klæði? Ljós hinna gudleysu varð tikið frá teimum og hin hevjaði armur sundurbrotin. Hevur tú verið við lindir havsins ella gingið á botni frumdjúpsins? Munnu lið deyðans hava opnast fyri tær, hevur tú sæð grindir bølamyrkursins? Hevur tú rannsakað ta víðu verøld? Sig fram, um tú veitst tað alt samalt! Hvar liggur leiðin, hagar ið ljósið býr, og myrkrið – hvar eigur tað heima, so at tú kundi flutt tey aftur í land sítt og leitt tey sama vegin aftur á bústað sín? Tú veitst tað, tí at tú føddist jú tá, tí at mong hevur tú árini á baki. – Hevur tú verið har, sum kavin býr, hevur tú sæð goymslubúr heglingsins, sum eg goymi, til tími neyðarinnar kemur, orrustu- og ófriðardagurin! Hvar er tað, at ljósið skilir seg sundur, og eystanvindurin breiðir seg út um jørðina? Hvør hevur gjørt áarførinum rennur og toruni veg gjøgnum skýggini til tess at lata regna yvir mannoytt land og yvir óbygdar oyðimerkur, til tess at metta reyn og oyður og ala fram urtir í oyðisondum? Man regnið hava faðir, ella hvør hevur gitið døggdroparnar? Úr hvørjum fangi kemur ísurin, og hvør føðir rím himinsins? Vøtnini harðna sum grót, og havsins yvirborð stirðnar. Bindur tú bondini á Sjeystjørnuna, kanst tú loysa fjøtur Orions? Letur tú stjørnumerki djórakringsins koma fram í rættum tíma, og leiðir tú Bjørnina við hvølpum sínum? Kennir tú lógir himinsins, og skipar tú fyri valdi hans yvir jørðini? Kanst tú at hevja rødd tína til skýggja, so at vatnflóðirnar lýða teg? Sendir tú snarljósini avstað, so at tey fara og siga við teg: «Sí, her eru vit!» Hvør legði vitsku í skýggini, hvør gav veðurhimninum speki? Hvør er so vitur, at hann telur skýggini og hellir burtur úr vatnslutum himinsins, tá ið jørðin verður ein evja, og moldbøkkarnir loða hvør við annan?