Orð Harrans, ið kom til Hósea Beerissonar á teimum døgum, tá ið Uzzia, Jótam, Ákaz og Hiskia vóru kongar í Júda, og tá ið Jeróboam Jóasson var kongur í Ísrael. Av fyrsta sinni, tá ið Harrin talaði til Hósea, segði hann við hann: «Far og tak tær skøkju til konu og fá tær skøkjubørn, tí at landið drívur hor í trúloysi móti Harranum.» Hann fór tá og tók sær til konu Gomer Diblaimsdóttur; og hon varð við barn og føddi honum son. Og Harrin segði við hann: «Nevn hann Jizreel at navni, tí at áður enn langt um líður, hevni eg blóðsekt Jizreels á ætt Jehu og skilji Ísraels hús við kongsdømið. Á tí degi bróti eg sundur á Jizreels vøllum Ísraels boga.» Aftur varð hon við barn og føddi dóttur. Tá segði Harrin við hann: «Nevn hana «Náðileysa» at navni, tí at ikki meira vil eg eyðsýna Ísraels húsi náði, so at eg fyrigevi teimum. Men Júda húsi verði eg náðigur og hjálpi teimum av ávum Harrans, Guðs teirra; men ikki hjálpi eg teimum við boga og svørði, við bardøgum, rossum og reiðmonnum.» Og tá ið hon hevði vant «Náðileysu» av brósti, varð hon uppaftur við barn og átti son. Tá segði Harrin: «Lat hann eita «Ikki-mítt-fólk», tí at tit eru ikki fólk mítt, og eg eri ikki Guð tykkara.» Men síðan skal talið á Ísraels monnum verða sum sandurin við sævarflóð, ið ikki verður máldur og ikki taldur. Og har sum áður varð sagt við teg: «Tit eru ikki fólk mítt,» har skal tað ljóða: «Tit eru synir hins livandi Guðs.» Og Júdamenn og Ísraelsmenn munnu binda felag og velja sær ein og sama høvdinga; og teir skulu fjølgast út um landið, tí at mikil verður Jizreels dagur. 2,1 Tá kunnu tit nevna bróður tykkara «Fólk mítt», og systur tykkara «Náðiríka».