v 1 Sælir eru teir, ið rættan veg ganga, sum halda seg eftir Harrans lóg. v 2 Sælir eru teir, sum boðorð hans halda, sum hann av øllum hjarta søkja, v 3 sum ikki nakran órætt gera, men ganga á leiðum hans. v 4 Tú hevur boð tíni givið, at ein teimum væl skal ansa. v 5 Gævi mínir vegir verða so fastir, at eg má halda viðtektir tínar! v 6 Tá skal eg ikki verða til skammar, tá ið eg líti at øllum tínum boðum. v 7 Av heilum hugu eg vil tær takka, tá ið eg læri tínar rættvísu dómar. v 8 Eg tínum ráðum vil geva gætur, so vilt tú aldri frá mær fara. v 9 Við hvørjum skal ungur halda leið sína reina? við at halda seg eftir orði tínum. v 10 Av øllum mínum hjarta eg havi teg søkt, lat meg ei villast frá boðum tínum burtur! v 11 Eg orð tíni goymi í mínum hjarta, fyri at eg ikki skal synda móti tær. v 12 Lovaður veri tú, Harri, kenn mær boðorð tíni! v 13 Við mínum vørrum rokni eg upp allar avgerðir av tínum munni. v 14 Eg gleðist um vegir vitnisburða tína alvæl meira enn um ríkdóm. v 15 Um tíni boðorð grunda eg vil og hyggja at vegum tínum. v 16 Um lógir tínar fegnist eg, og orð tíni ikki eg gloymi. v 17 Unna tænara tínum at liva, at eg kann orð tíni halda! v 18 Lat upp eygu míni, at síggja eg kann undrini í tíni lóg! v 19 Fremmandur eg eri í heimi, fjal ikki fyri mær ráðini tíni! v 20 Sál mín pínist av longsli á hvørji stund eftir avgerðum tínum. v 21 Tú hóttir teir freku, teir bannaðir eru, ið víkja frá tilskilan tíni. v 22 Tak burtur av mær skomm og spott, tí samtyktir tínar havi eg hildið! v 23 Um so høvdingar leggja móti mær ráð, hugsar um boð tíni tænari tín. v 24 Vitnisburðir tínir eru mín lyst, eru ráðamenn mínir. v 25 Sál mín við dusmið hongur, lívga meg eftir orðum tínum! v 26 Eg greiddi frá vegum mínum, tú meg bønhoyrdi, kenn mær boðorð tíni! v 27 Lat meg skilja vegin í boðum tínum, at eg kann grunda um undur tíni! v 28 Sál mín grætur av sorg, reis meg upp eftir orði tínum! v 29 Halt lygigøtu frá mær burtur, gev mær í náði tína lóg! v 30 Trúskapar gøtu havi eg valt, samtyktir tínar stundi eg á. v 31 Við viðtektir tínar hangi eg fastur. Harri, lat meg ei verða til skammar! v 32 Eg renni veg vitnisburða tína, tí hjarta mítt uggaði tú. v 33 Kenn mær, Harri, veg boðorða tína, at eg tey til enda kann halda! v 34 Lýs upp hug mín at halda tína lóg og henni fylgja av øllum mínum hjarta! v 35 Leið meg á gøtu boðorða tína, tí til hennara havi eg tokka! v 36 Boygg mítt hjarta at samtyktum tínum og ikki til órættan vinning! v 37 Vend mínum eygum frá at hyggja at fáfongd, lívga meg við tínum orði! v 38 Staðfest fyri tænara tínum sagnir tínar, sum geva ótta til tín. v 39 Tak skomm mína burtur, sum eg stúri fyri, tí góðar eru ráðagerðir tínar! v 40 Sí, mær leingist eftir boðorðum tínum, lívga meg við rættvísi tíni! v 41 Lat góðsku tína verða mær fyri, Harri, frelsu tína eftir tínum orðum, v 42 at eg kann geva mínum spottarum svar, tí at orð títt líti eg á! v 43 Tak ikki sannleikans orð mær heilt úr munni, tí eftir avgerðum tínum eg bíði! v 44 Lat meg altíð lóg tína halda um aldur og allar ævir, v 45 so vil eg ferðast um víðan vøll, tí samtyktir tínar eg søki. v 46 Um vitnisburðir tínar eg fyri kongum vil tala, og ikki eg verða skal fyri skommum. v 47 Gleðast eg vil um boðorð tíni, sum eg eri góður við. v 48 At tínum elskaðu boðum eg hondina rætti og grundi um forskriftir tínar. v 49 Minst til orð títt fyri tænara tínum, tí at tú hevur latið meg vóna! v 50 Tað er í neyðini uggan mín, at orð títt hevur meg hugað. v 51 Frekir meg háða í stórum, men eg lóg tíni ei víki frá. v 52 Eg minnist tínar dómar í forðum, Harri, og uggan eg fái. v 53 Eg brennandi vreiður um teir gudleysu eri, sum lóg tíni frá eru falnir. v 54 Til sangir vórðu mær boðorð tíni í útlegdar húsi mínum. v 55 Eg minnist, Harri, navn títt á nátt og gevi lóg tíni gætur. v 56 Hetta er mær fallið í lut at halda boðorð tíni. v 57 Lutur mín Harrin er, eg havi sett mær fyri at halda tíni orð. v 58 Eg teg bønliga bað av øllum mínum hjarta, náða meg eftir orðum tínum! v 59 Um mínar vegir eg hugsað havi og fót mín flutt aftur til viðtektir tínar. v 60 Eg skundaði mær og bíðaði ikki við at halda samtyktir tínar. v 61 Snerrur gudleysra manna um meg eru, men lóg tína eg ikki havi gloymt. v 62 Á miðjari nátt eg fari upp tær at prísa fyri tínar rættvísu reglur. v 63 Eg eri felagi teirra, ið óttast teg og halda avgerðir tínar. v 64 Miskunn tín, Harri, jørðina fyllir, kenn mær boðorð tíni! v 65 Væl hevur tú tínum tænara gjørt, Harri, eftir orðum tínum. v 66 Lær meg gott vit og skil, tí á boðorð tíni eg líti! v 67 Villur eg fór, áðrenn eg varð boygdur, men nú gevi eg orðum tínum gætur. v 68 Góður tú ert, og gott tú gert, kenn mær boðorð tíni! v 69 Vándir meg dálka við lygnum, men av øllum hjarta eg haldi tíni boð. v 70 Feitt sum tálg er hjarta teirra, men eg um lóg tína glaður eri. v 71 Tað var mær at gagni, at eg boygdur varð, so at eg kann læra forskriftir tínar. v 72 Lógin av munni tínum er mær betri enn gull og silvur í túsundtali. v 73 Hendur tínar hava meg gjørt og meg skapað, kenn mær, at eg boð tíni læri! v 74 Lat tey, ið teg óttast, meg síggja og gleðast, tí eftir orðum tínum eg bíði! v 75 Harri, eg veit, at tíni ráð eru rættvís, og at tú í trúskapi hevur meg boygt. v 76 Lat góðsku tína verða mín uggan eftir orðum tínum til tænara tíns! v 77 Lat miskunn tína verða mær fyri, at eg liva má; lóg tín er mín lyst! v 78 Lat vándar skammast, tí við lygnum teir órætta meg, eg grundi um samtyktir tínar. v 79 Lat teir venda sær til mín, ið teg óttast, og teir, ið kenna avgerðir tínar! v 80 Lat hjarta mítt vera fullkomið í tínum boðum, at eg ikki má verða til skammar! v 81 Sál mín tráar eftir frelsu tíni, eftir tínum orði eg bíði. v 82 Eygu míni tráa eftir orðum frá tær, eg sigi: Nær vilt tú veita mær ugga? v 83 Tí eg eri eins og leðursekkur í royki, men boð tíni eg ikki havi gloymt. v 84 Hvussu mangir eru dagar tænara tíns. Nær vilt tú døma mínar øvundarmenn? v 85 Frekir hava gravað fyri mær gravir, menn, sum ikki lóg tína halda. v 86 Trúføst eru øll boðorð tíni, við lygnum teir eftir mær eru, mær hjálp! v 87 Tætt við teir hava oytt meg í landinum, men samtyktir tínar eg ikki havi svikið. v 88 Lívga tú meg eftir mildi tíni, at eg kann goyma vitnisburðin av tínum munni! v 89 Um allar ævir, Harri, orð títt er, fast tað stendur á himni. v 90 Ætt eftir ætt varir trúskapur tín, tú jørðina grundaði, og hon stendur. v 91 Samtyktir tínar standa við, tað eru tær, ið hava hildið tínum tænara uppi. v 92 Hevði lóg tín ikki verið mín lyst, so var eg í eymd míni farin til grundar. v 93 Boðorð tíni eg onga tíð gloymi, tí við teimum tú hevur meg lívgað. v 94 Tú meg eigur, hjálp tú mær, tí boðorðum tínum eg spurt havi eftir! v 95 Vándir mær bíða, meg at týna, men vitnisburðum tínum gevi eg gætur. v 96 Fyri øllum fullkomnum síggi eg mark, men boð tíni hava ei mál. v 97 Hvør eg lóg tína elski, allan dagin hon er mær í huga. v 98 Boðorð tíni meg vísari gera um fíggindar mínar, tí altíð tey eru mær hjá. v 99 Eg klókari eri enn allir lærarar mínir, tí um vitnisburðir tínar eg grundi. v 100 Eg vitugari eri enn teir gomlu, tí um samtyktir tínar eg hugsi. v 101 Frá hvørjum illum vegi eg fóti mínum haldi aftur, fyri at halda mær á tínum vegi. v 102 Frá avgerðum tínum eg ei eri vikin, tí tú hevur givið mær kunnskap. v 103 Hvør søt er tín tala fyri góma mín, meira enn hunangur fyri mín munn! v 104 Við boðorðum tínum eg klókskap havi fingið, tí eg hati hvørja lygigøtu. v 105 Títt orð er ein lykt fyri fóti mínum, eitt ljós á gøtu míni. v 106 Svorið eg havi og tað hildið, at halda tínar rættvísu reglur. v 107 Sára eg niðurboygdur eri, Harri, meg lívga eftir orði tínum! v 108 Lat ofrið av mínum munni tær dáma, og kenn mær, Harri, forskriftir tínar! v 109 Altíð eg gangi við lívinum í hondunum, men lóg tína ikki eg gloymi. v 110 Vándir seta fyri meg snerrur, men frá boðum tínum eg ikki eri vilstur. v 111 Vitnisburðir tínir eru ogn mín um ævir, tí mín hjartans gleði teir eru. v 112 Eg mínum hjarta havi vent at gera tíni boð um ævir og alt til enda. v 113 Eg teir tvísintu hati, men eg lóg tína elski. v 114 Skjól mítt og skjøldur tú ert, tínum orðum eg bíði. v 115 Víkið frá mær, vándir menn, eg Guðs míns boð vil halda! v 116 Styðja meg eftir tínum orði, at eg má liva, og lat í míni vón meg ikki verða til skammar! v 117 Halt mær uppi, at eg má verða frelstur og altíð við gleði at boðum tínum líta! v 118 Tú allar teir vrakar, ið havna tíni boð, tí ástundan teirra er lygn. v 119 Eins og berskaka tú metir allar vándar á jørð, harfyri eg elski vitnisburðir tínar. v 120 Tað ristir í mínum kjøti av ræðslu fyri tær, fyri ráðum tínum eg óttist. v 121 Eg rætt og skjal havi gjørt, gev meg ikki upp til kúgarar mínar! v 122 Gakk í veður fyri tænara tín, lat ikki frekar meg kúga! v 123 Eygu míni tráa eftir frelsu tíni og eftir tíni rættvísu talu. v 124 Ger við tænara tín eftir miskunn tíni og kenn mær boðorð tíni! v 125 Tænari tín eg eri; gev mær vit, at eg má kenna samtyktir tínar. v 126 Tíð er hjá Harranum okkurt at gera, teir hava lóg tína brotið. v 127 Tí eg elski boðorð tíni meira enn gull og gripir. v 128 Tí eg haldi mær eftir øllum tínum boðum, og hvørja lygigøtu eg hati. v 129 Vitnisburðir tínir undurfullir eru, tí tekur sál mín teir vara. v 130 Opinbering orða tína íbirtir ljós, ger teir óroyndu vísar. v 131 Eg munn mín opni og mungi, tí eg stundi á boðorð tíni. v 132 Vend tær til mín og náða meg, sum rætt er mót teimum, ið navn títt elska! v 133 Fest míni fet við orðum tínum, lat ongan órætt mær valda! v 134 Bjarga mær úr yvirgangi manna, at eg kann halda samtyktir tínar! v 135 Lat andlit títt lýsa yvir tænara tínum og kenn mær boðorð tíni! v 136 Áarløkir renna úr eygum mínum, tí teir ikki lóg tína halda. v 137 Rættvísur ert tú, Harri, og rættir eru dómar tínir. v 138 Samtyktir tínar tú í rættvísi gjørdi og í trúskapi miklum. v 139 Mítt yvri hevur meg etið, tí fíggindar mínir hava gloymt tíni orð. v 140 Heilt er reinsað tala tín, og tænari tín hana elskar. v 141 Lítil eg eri og lítið virdur, men boðorð tíni eg ikki havi gloymt. v 142 Rættvísi tín um ævir er rættur, og lóg tín trúfesti er. v 143 Neyð og trongd meg hava rakað, men boð tíni eru mín lyst. v 144 Samtyktir tínar eru rættur um ævir, gev mær skyn, at eg má liva! v 145 Eg rópi av øllum hjarta, svara mær, Harri, eg haldi tíni boð! v 146 Eg á teg kalli, hjálp tú mær, at eg kann fylgja samtyktum tínum! v 147 Árla í lýsing eg rópi og bíði eftir orðum tínum. v 148 Míni eygu eru undan vøkunum vakin fyri at grunda um tíni orð. v 149 Hoyr mína rødd eftir mildi tíni, lívga meg, Harri, eftir ráðum tínum! v 150 Nær eru teir, ið hugsa um illgerð, langt teir eru frá lóg tíni burtur. v 151 Tú, Harri, ert nær, og sannleikur eru øll tíni boð. v 152 Úr forðum veit eg av vitnisburðum tínum, at tú teir um ævir hevur grundað! v 153 Hygg til mína stóru neyð og mær hjálp, tí lóg tína eg ikki havi gloymt! v 154 Stríð fyri sak mína og loys meg út, lívga meg eftir orðum tínum! v 155 Fjart er frelsan frá vándum burtur, tí eftir boðum tínum ikki teir spyrja. v 156 Mikil er, Harri, miskunn tín, lívga meg eftir ráðum tínum! v 157 Mangir eru fíggindar og hatarar mínir, frá samtyktum tínum eg ikki eri vikin. v 158 Eg trúleysar havi sæð og fekk vaml, tí orð tíni ikki teir hildu. v 159 Sí, eg elski vitnisburðir tínar, Harri, lívga meg eftir tíni miskunn! v 160 Samtalið av tínum orðum sannleiki er, um ævir vara tíni rættvísu ráð. v 161 Uttan grund at mær høvdingar søkja, men hjarta mítt orð tíni óttast. v 162 Glaður eg eri um talu tína sum maður, ið veiðir góðan fong. v 163 Lygn eg hati og skýggi, men lóg tína havi eg elskað. v 164 Sjey ferðir um dagin eg tær lovi fyri tínar rættvísu dómar. v 165 Miklan frið eiga teir, ið lóg tína elska, og eingin er meinbogin teimum fyri. v 166 Eg frelsu tíni bíði, Harri, og boðorð tíni eg haldi. v 167 Vitnisburðir tínar sál mín goymir, og so sára eg teir elski. v 168 Eg samtyktir tínar og boð tíni haldi, tí allir mínir vegir eru tær fyri eygum. v 169 Lat neyðarróp mítt koma fyri títt andlit, gev, Harri, mær skyn eftir orðum tínum! v 170 Lat mína stynjan koma fyri ásjón tína, bjarga mær eftir orðum tínum! v 171 Varrar mínar skulu lov títt floyma, tí boð tíni tú mær kennir. v 172 Tunga mín syngur um tíni orð, tí rættvísi eru øll boðorð tíni. v 173 Hond tín mær komi til hjálpar, tí valt eg havi samtyktir tínar! v 174 Mær leingist, Harri, eftir frelsu tíni, og lóg tín er mín lyst. v 175 Lat sál mína liva, at eg kann tær lova, og ráð tíni mær verði til hjálpar! v 176 Villur eg fór, leita upp tænara tín sum ein burturvilstan seyð, tí samtyktir tínar eg ikki havi gloymt!