Tveir vegkantar í Christinlívinum, viðvíkjandi tí at koma til at gera onkra synd, og so ikki at synda Tá ið man talar ímóti synd, verður man ofta kallaður ein lóg-prædikari, men so er ikki. Eingin er púra uttan synd, tí I. Jóh. 1: 8 sigur: Um vit siga at vit hava onga synd, svíkja vit okkum sjálv, og sannleikin er ikki í okkum. Sannleikin er, at ein frelstur VIL ikki og YNSKIR ikki at synda. Ein, sum ger lætt úr synd og sum skavar útyvir og smíðar skálkaskjól fyri at at kunna halda áfram í syndalívinum, er villleiddur og villleiðir onnur. I. Jóh. 5: 18 sigur: Vit vita at hvørsumhelst ið er føddur av Guði syndar ikki; men hann sum er gitin av Guði varðar seg sjálvan, og hasin vondi nemur hann ei. “ Syndar ikki”, kann ikki merkja, at man ONGANTÍÐ kemur til at gera eina synd, tí I. Jóh. 1: 8 (sum vit júst lósu), ger hetta jú ómøguligt. Meiningin her er tí, at tann trúgvandi hevur henda hugburð: Nú eri eg eitt Guðs barn, og so havi eg tað fyri eyga, seti mær tað fyri osv at nú syndi eg ikki longur. Altso verður tað ein nýggjur lívsstílur; tú ert vorðin eitt nýtt menniskja við endurføðingini, og tað vil síggjast í tí lívinum, sum tú nú livir út; ja, annars varðst tú ongantíð endurføddur. I. Jóh. 1: 8 og I. Jóh. 5: 18 eru líkasum tveir veg-kantar hvørjumegin við vegin: Vegkantur eitt: Øll gera synd onkuntíð, Vegkantur tvey: Ein sannur trúgvandi syndar ikki (t. e. ikki við vilja). I. Pæt. 4: 1-5 lýsir hetta eisini rættiliga væl: EFTIRSUM tá at Christus hevur liðið fyri okkum í kjøtinum, vápnið tykkum á sama hátt við hinum sama sinni: tí hann sum hevur liðið í kjøtinum hevur hildið uppat frá synd; 2 At hann ei longur skuldi liva restina av tíð síni í kjøtinum mótvegis lystum manna, men mótvegis vilja Guðs. 3 Tí hin lidna tíð av lívi okkara má vera okkum nóg mikil at hava virkað vilja Heidninganna, tá ið vit gingu í skendsku, girndum, ovurnøgd av víni, ólátaskapum, festingum, og andstyggiligum avgudadýrkanum: 4 Í hvørjum teir halda tað undarligt at tit renna ikki við teimum til hins sama ovurryggjaloysis, talandi ilt um tykkum: 5 Hvørjir geva skulu roknskap til hansara sum er til reiðar at døma hinar livandi og hinar deyðu. Rom. 6: 1 lærir okkum, at vit eiga at liva eitt HEILAGT lív í náðini: HVAT skulu vit tá siga? Skulu vit halda áfram í synd, at náði kann gerast ríkilig? 2 Guð sýti fyri. Hvussu skulu vit, sum eru deyðir fyri synd, liva longur í henni? Guðs náði er IKKI givin okkum, til at synda uppá, men hon virkar halgan, sum eisini sæst útvortisliga; sum Titus 2: 11—13 sigur: Tí náði Guðs sum viðførir frelsu er birt fyri øllum monnum, 12 Lærandi okkum at, avnoktandi ógudiligleika og veraldligar lystir, vit skuldu liva edrúiliga, rættvísiliga, og gudiliga, í hesi núverandi verøld; 13 Væntandi eftir hini sælu vón, og hini dýrdsomu birting hins mikla Guðs og Frelsara várs Jesusi Christs; Teir, sum misbrúka náði Guðs til at áfram liva í syndini, eru falskir brøður, skridnir inn, tí Judas sigur í v. 4—5: 4 Tí tað eru ávísir menn skridnir inn óvarnandi, hvørjir vórðu áður frá gamlari tíð útnevndir til hesa dómfelling, ógudiligir menn, umgerandi náði Guðs várs yvir í skendsku, og avnoktandi hin einasta Harra Guð, og Harra váran Jesus Christ. 5 Eg vil tessvegna seta tykkum í endurminning, tó at tit einaferð vitstu hetta, hvussu ið Harrin, havandi frelst fólkið út úr Egyptalandi, aftaná oyddi tey sum trúðu ikki. Tað vil siga, at náðin skal brúkast til at liva eitt heilagt lív, sum samsvarar við umvendingina,–ikki til at liva áfram í syndini.