Harranum lovið, ákallið hans navn! Fólkasløgum kunngerið hans stórverk! Fyri honum syngið! Fyri honum leikið! Um undurverk øll hans mælið! Rósið tykkum av hans heilaga navni! Teir, ið Harran dýrka, verið glaðir í hjarta! Eftir Harranum spyrjið og mátti hans! Ásjón hans søkið allar tíðir! Minnist á undur tey, ið hann gjørdi, á tekin hans og dómsorð av munni hans! Tit, tænarar hans, Ábrahams avkom, tit, ið hann kjósaði, synir av Jákupi! Hann, Harrin, hann er vár Guð; um allan heimin ganga hans dómar. Um ævir hann minnist sáttmála sín, gjøgnum túsund ættir tað orðið hann gav; orðið, hann Ábrahami gav, og eið sín til Ísaks, ið hann setti sum samtykt fyri Jákup, sum eina æviga sáttargerð fyri Ísrael, í tí hann segði: «Kánáans land eg geva tær vil, tykkum sum arvalut.» Fámentir vóru teir tá, fáir og fremmandir har. Teir gingu frá fólki til fólks, úr einum ríki í annað. Men ongum hann loyvdi teir at skaða, fyri teirra skuld hann revsaði kongar. «Nertið ikki teir salvaðu mínar; profetum mínum gerið ikki mein!» Hann kallaði hungur yvir landið oman, hann breyt hvørja vón um breyð. Undan teimum hann sendi ein mann, Jósef varð seldur sum trælur. Teir føtur hans píndu við fjøtrum, hann í jarn varð lagdur; inntil orð hans komu í, og Harrans tala gav honum rætt. Kongur sendi boð og slepti honum leysum, fólkanna drottin loysti hans bond. Hann gjørdi hann til harra yvir húsi sínum, at ráða yvir øllum ognum sínum, so at hann eftir vild yvir hans stórmonnum beyð og rættleiðing gav hansara elstu. So til Egyptalands Ísrael kom, og Jákup gisti í landi Kams. Tá mannsterkt hann gjørdi sítt fólk, fleiri í tali enn Egyptalands menn. Hann hjørtum teirra vendi at hata hans fólk og at fara við svikum móti tænarum hans. Tá Móses hann sendi, tænara sín, og Áron, sum hann hevði kjósað. Hann gjørdi síni tekin ímillum teirra, síni undur í landi Kams. Hann sendi myrkur og køvdi alt av, men ikki teir eftir orðum hans tóku. Hann vatnið hjá teimum umskifti til blóð og læt fiskarnar hjá teimum doyggja. Land teirra krykti í froskum, sjálvt í kongsins stovum teir vóru. Hann talaði, og bitflugur komu og mýggj um alt teirra land. Hann hegling teimum gav fyri regn, logandi eld um alt landið. Hann teirra víntrø og fikutrø breyt, feldi trøini um alt teirra land. Hann talaði, og grashoppur komu og flogkykt í yðjandi nøgd, ið ótu allan gróður um landið, allan vøkstur, ið jørð teirra gav. Hann teir frumgitnu allar í landinum sló, mansalvans frumgróður teirra. So læt hann teir fara við silvuri og gulli, og ongum av kyntáttum hans bilaði gongd. Egyptaland gleddist, tá teir fóru avstað, tí ræðsla fyri teimum gekk á teir. Hann breiddi út ský sum eitt skjól og eld til at lýsa á nátt. Teir bóðu, og hann gav teimum lynghøsn, við himnabreyði hann mettaði teir. Hann klettin læt upp, og vatnið rann út, rann gjøgnum oyðimørk eins og ein á. Tí at hann mintist sítt heilaga orð til Ábrahams, tænara síns. Hann førdi sítt fólk út við gleði, sínar útvaldu við fagnaðarrópi. Hann heidninganna lond teimum gav; fólkanna ognir hann læt teir fáa, fyri at teir skuldu boð hans halda og fara eftir lógum hans. Halleluja.