Og hvussu eigur ein, sum talar fyri Guð, at tala? Jú, Guð sigur okkum sjálvur í sínum orði: Um nakar maður tali, (Orakkul: Orð frá Guði) Tað vil tí so klárt siga at tann, sum talar Guðs orð, skal tala akkurát soleiðis so sum tað talar, alt sum tað talar, einkið broyta av tí sum Guð hevur sagt, men í prinsippinum fyrst boða Guðs frelsu, men eisini ávara um Guðs dóm, júst sum bæði apostulin Paulus gjørdi frammi fyri Felixi, og sum eisini Pætur gjørdi yvirfyri Símoni galdrara, tá ið hann vildi keypa Guðs gávu fyri pening. So tá ið ein sigur, at praktiserandi sodomittar og drykkjumenn IKKI arva kongadømi Guðs, tvs. IKKI koma til himmals, so er tað eitt álítandi orð, sum GUÐ talar, og sum sendiboðið bert hevur boðað víðari. Eitt slíkt sendiboð og talirør vil eg vera, og lata endatíðarandaríðandi huma-nissurnar tala sum tær vilja. Um slík vilja siga, at eg havi ein illan anda, so sigi eg: tit spotta ikki meg, men Guðs Anda, so framt sum eg havi talað so sum skrivað stendur. Eitt vil eg siga slíkum, sum eg meti heilt álítandi: Tú og eg hava ikki sama Anda/anda. Hav tú so bara“ heilagan anda”, um tú endiliga vilt, eg skal framvegis halda meg til Heilaga Andan. Tað varð ein sundurdeiling tessvegna aftur millum Jødanna vegna hesara framsagna. Og mangir av teimum søgdu, Hann hevur ein djevul, og er óður; hví hoyra tit hann? (Jóh. 10: 19-20) Hann sum yvirvinnur, hin sami skal verða klæddur í hvítan búnað; og eg vil ikki sletta út navn hansara út úr lívsins bók, men eg vil játta navn hansara frammi fyri Faðir mínum, og frammi fyri einglum hansara. (Opb. 3: 5) Og allir sum dvøljast uppiá jørðini skulu tilbiðja hann, hvørs nøvn eru ikki skrivað í lívsins bók hjá Lambinum slátrað frá grundlegging veraldarinnar. (Opb. 13: 8) Djórið sum tú sást var, og er ikki; og skal stíga upp út úr hini botnleysu avgrund, og fara inn í glatan: og teir sum dvøljast á jørðini skulu undrast, hvørs nøvn vórðu ikki skrivað í lívsins bók frá grundlegging veraldarinnar, tá ið teir skoða djórið sum var, og er ikki, og tó er. (Opb. 17: 8) Og eg sá hinar deyðu, smáar og miklar, standa frammi fyri Guði; og bøkurnar vórðu upplatnar: og ein onnur bók varð upplatin, sum er lívsins bók: og hinir deyðu vórðu dømdir út frá hasum lutum sum vóru skrivaðir í bókunum, samsvarandi við verkini hjá teimum. Og sjógvurin gav upp hinar deyðu sum vóru í honum; og deyði og helviti flýggjaðu upp hinar deyðu sum vóru í teimum: og teir vórðu dømdir hvør maður samsvarandi við verkini hjá teimum. Og deyði og helviti vórðu kastað inn í eldsjógvin. Hesin er hin annar deyði. Og hvørsumhelst ið varð ikki funnin skrivaður í lívsins bók, varð kastaður inn í eldsjógvin. (Opb. 20: 12-15) (Sitatini eru úr fyrstu útgávu av FKJ N. T.)