v 1 Sál mín, Harranum lova! Alstórur ert tú, Harri, Guð mín! Við dýrd og stórlæti hevur tú skrýtt teg, v 2 sveipar teg í ljósins skrúðir; tenur himmalin út sum eitt tjald, v 3 høgaloft títt tú í havdýpi byggir, skýggini gert tú til vagn tín, tú ferðast á vindanna veingjum; v 4 stormarnar gert tú til sendiboð tíni, geisandi eld til sveinar tínar. v 5 Tú jørðina festi á grundarlagi sínum, hon um aldur og ævir ei vikast. v 6 Undirdýpið sum eitt klæði hana fjaldi, vøtnini stóðu um fjøllini upp; v 7 men fyri hóttum tínum rýmdu tey, fyri torurødd tíni óttaðust tey, v 8 um fjøllini stigu tey upp, í dalirnar tustu tey niður til tann stað, sum tú grundaði teim; v 9 eitt mark tú setti, tey ei skulu fara um, ei skulu tey aftur jørðina fjala. v 10 Keldur tú leiðir í dølunum fram, fjallanna millum tær renna, v 11 øll markarinnar djór tær leska, tey villini esil tosta sín stilla; v 12 oman yvir teim eiga himmalsins fuglar, millum leyvið teir lata mál sítt ljóða. v 13 Tú fjøllini vatnar frá høgalofti tínum, av verks tíns fruktum verður jørðin mett. v 14 Tú letur spretta gras fyri djórum og urtir, sum menn skulu dyrka til tess at bera breyð av jørðini fram, v 15 og vín, sum gleðir mansins hjarta til tess at lata andlitið skína av olju, og breyð styrkja mansins hjarta. v 16 Harrans trø verða mett av vætu, Libanons sedristrø, sum hann hevur plantað, v 17 hvar fuglarnir byggja sær reiður; syprisvið hevur storkurin til bústað. v 18 Í høgum fjøllum halda steingeitir til, klettanna millum finna grevlingar skjól. v 19 Tú skapaði mánan hátíða vegna, sólin veit, tá hon til viða skal fara; v 20 tá tú flytur myrkrið fram, verður nátt, tá tyrpast villdjór í skógum; v 21 leyvurnar eftir ránsveiði ýla, frá Guði krevja tær føðslu sína; v 22 tá ið sólin rísur, tær sleppa sær burt, fjala sær í hellum sínum; v 23 men tá fer maður til yrki sítt út, til arbeiðis inntil kvøldið kemur. v 24 Fjølmørg eru, Harri, tíni verk, við vísdómi gjørdi tú øll, jørðin er full av verkum tínum! v 25 Sí! Havið stórt og vítt í allar ættir, har ein yðjan er, sum eingin veit tølur á, djór bæði stór og smá; v 26 har skipini ferðast, har er Livjatan, sum tú skapaði at leika har. v 27 Øll seta tey álit til tín, at tú vilt teim føði veita í góðum tíma; v 28 tú teimum gevur, og tey henta upp, tú letur hond tína upp, og tey verða mett av góðum; v 29 tú andlit títt fjalir, og tey óttast, tú tekur anda teirra aftur, og tey andast, venda aftur til moldar; v 30 tú sendir út anda tín, og tey verða skapað, og nýtt fær foldin yvirbragd. v 31 Dýrd Harrans haldi við um allan aldur, hann gleði fái av verkum sínum! v 32 hann lítur at jørðini, og hon nøtrar, hann nertur við fjøllini, og tey rúka. v 33 Eg um Harran vil syngja, so leingi eg livi, mínum Guði prísa, so leingi eg eri til. v 34 Gævi mín songur má vinna hans yndi, í Harranum havi eg frøi mína! v 35 Gævi syndarar mega oyðast av jørðini burt, og gudleysir hvørva med alla! Sál mín, Harranum lova! Halleluja!