Tá børn og ung kring landið savnast til venjing og spæl, sum ítróttafeløgini eru karmur um, so eiga vit sum samfelag at virðismeta hesa sannroynd, tí nýggj kanning staðfestir, at skipað ítróttavirksemi hevur størri týdning fyri heilsu og trivnað ungdómsins enn áður hildið. Tað er eyðvitað onki nýtt í at ítróttin sum kroppsvenjing sum heild styrkir heilsuna hjá hvørjum einstakum íðkara, men lítið hevur verið tosað um skipaða ítróttarvirksemið sum munadygga‘ fyribyrging’ ímóti lívsstílum, sum kunnu sigast at vera‘ heilsuskaðiligir’ og í ringasta føri elva til misnýtslu. Hetta er nú sligið fast í íslendsk-føroyskari verkætlan (2012) um ung í 15-16 ára aldri í grannalondunum í útnorði. Her er neyðugt at hugsa nærri um tíð og umhvørvi: Hvussu nógva tíð brúkar tú til hvat? Hvørjum ert tú saman við, tá tú fert til ítrótt ella annað frítíðarvirksemi? Tað vil siga, at fyribyrgingin kann liggja í at útiloka aðra vágiliga (risiko faktorur)‘ tíðarstytting’. 38 prosent av føroyska ungdóminum sigur tað sama. Hyggja vit at undirhalds- og frítíðarvirkseminum sum heild, so siga 48 prosent av íslendingunum seg luttaka í skipaðum virksemi í minsta lagi eina ferð um vikuna. Føroyska úrslitið er einans 27 prosent. Og úrslitið er, at rúsdrekka- og rúsevnanýtslan hjá ungdóminum er farin niður, ár undan ári, meðan frítíðarvirksemið, ikki minst innan ítróttarumhvørvið, hevur verið støðugt vaksandi. Her, meti eg, at vit hava nógv at læra. Við øðrum orðum, so kann fjølbroytta skipaða ítróttarvirksemið, sum grundar á virðiliga og fólkaræðisliga viðferð av teimum luttakandi børnunum og ungdómunum vera ein nógv sterkari fyribyrgjandi máttur enn fyrr hildið.