Advokatarnir eru í so avgjørdur í síni tulking av lógum og reglum 26. oktober 1993 var ein avgerandi dagur fyri føroyskan politikk. Henda dag kom sendingin“ Tá Føroya Banki gjørdist Føroya banki” á sjónvarpsskíggjan. Sendingin avdúkaði, at føroyingar blivu snýttir, tá landstýrið yvirtók ábyrgdina av gamla Føroya Banka frá Den Danske Bank. Fólk blivu rasandi, og Løgtingið kravdi, at málið skuldi kannast. Fyrst bleiv ein lítil kanning gjørd, sum bendi á, at sendingin hevði víst sannleikan. Síðani kravdi Løgtingið eina dómarakanning, sum skuldi staðfesta rættarliga ábyrgd. Tað vildi danska stjórnin ikki, og í staðin bleiv so ein nýggj, stór kanning gjørd. Tá úrslitið kom í januar 1998, beiv enn einaferð–hesaferð við meiri tyngd–staðfest, at alt ikki var farið rætt fram. Við støði í hesum stevndi Føroya Landsstýrið í apríl 1998 donsku stjórnini og Den Danske Bank. Og í juni sama ár fekk fullveldislandsstýrið kanska tann størsta sigur, sum nakað landsstýrið nakrantíð hevur fingið, tá tann kenda bankaavtalan varð gjørd við donsku stjórnina. Avtalan var verd milliardir fyri Føroyar. Onkur lak Men alt byrjaði við eini sjónvarpssending. Og sjónvarpssendingin byrjaði við, at Tróndur Djurhuus hevði onkra góða“ keldu”, sum tað eitur á miðlamáli. Tað merkir, at onkur heilt sentralur persónur gav honum upplýsingar, sum hann annars ongan møguleika hevði fyri at fáa. Tá ein“ kelda” gevur einum journalisti eina“ søgu”, er mekanisman hendan: