Dansifelagið Fótatraðk fer at dansa føroyskan dans á Álastevnu 2018. Bæði leygardag og sunnudag sláa vit ring saman við dansifelagnum úr Keypmannahavn, Fótatraðk. Øll eru sjálvsagt meira enn vælkomin at koma uppí ringin, og ynskiligt er harafturat, at øll við tjóðarbúna eru íklødd til stevnuna–og serliga til føroyska dansin. Niðanfyri sæst ein vegleiðandi skrá yvir, hvørji kvæðir kunnu væntast ávikavist leygardag og sunnudag. Skipararnir eru skrivaðir í klombur. Sunnudagin 23. sept. kl. 11: 00-11: 45 Í Gøtu ein dag (Ólavur Eysturdal) Brestis kvæði (Joen Petur Jacobsen) Stolt Signild (Katrin Hanusardóttir) Jákupsa Skegg (Joen Petur Jacobsen) Sigmundskvæði yngra (Julia Hvannastein) Nú gerast kvøldini myrk og long. (Joen Petur Jacobsen) Kvæðini leygardag: Vælkomnir føroyingar Vælkomnir Føroyingar her í vási, eg meini, vit eru mergjaðir enn, um mong ein hurð enn stendur í lási, vit roynast tó enn menskir menn::,: Av látri ikki útskolaðir, enn eru vit ikki volaðir:,: Enn eru knotur í føroyskum kongum, tað kennist við hvørt lógvatak, enn eiga vit sess á summum rongum, enn stíga vit fram um hurðarbak,:,: enn torga broddi vit ímót, enn lívir gamalt føroyskt grót:,: Um gamal runnur á Føroya vølli enn slitið hevur í túsund ár, og illa trevsaður er av elli og ber so stór og greflig sár,:,: so er tó haldgóð enn hvør spong, enn fara vit ikki undir kong:,: Kom sessist tí við gleði og gaman um vertskapsborð á hesi ferð! til skemtunar enn vit hittast saman, sum gamal landasiður er;:,: væl unnast vit við kæti kátt, tí eitrandi er sprekið gott:,: Og tá til hallar heim vit venda, hvør heldur leið at síni vrá, og henda veitslan er komin at enda, lat gamlar sinar roynast svá::,: at verkum várum komandi verður gleðilyndið fylgjandi:,: Flóvin Bænadiktsson 1. Árla var um morgunin, sól tók fagurt at skína: Marita snúðist av hallini út við fylgismoyggjar sínar. Lat meg sova á tínum armi, ríka jomfrúa. 2. Árla var um morgunin, roðar fyri sól: Marita snúðist av hallini út við fylgismoyggjar tólv. 3. Marita snúðist av hallini út við fylgismoyggjar sínar, Møtti henni Flóvin Bænadiktsson undir so grønar líðar. 4. Tað var Flóvin Bænadiktsson hann tók hana í sín favn:“ Gud fyriláti tær, søtan mín, tú lovaðist øðrum manni!” 5. “ Faðir og móðir meg burt góvu, so mínir frændur fleiri, tá kom sorgin í mítt bróst og ikki gleðin meiri. 6. Faðir og móðir meg burt góvu, so mínir frændir flestu, tá kom sorgin í mítt bróst og ikki gleðin besta.” 7. “ Hoyr tú, frúgvin Marita, lætta av angist og trega! eg skal sláa Hermann í hel og med teg av landi draga. 8. Hoyr tú, frúgvin Marita, er tað við tín vilja? eg skal sláa Hermann í hel og teg frá honum skilja.” 9. “ Hoyr tað, Flóvin Bænadiktsson, tað er ikki við mín vilja! tann sami Gud os saman kom, hann kann os best at skilja.” 10. Marita snúðist haðan burt í tí sama orði, hon kom ikki fyrr til hallar heim, enn Hermann sat yvir borði. 11:“ Hoyr tú, frúgvin Marita, hví hava tíni eygu so runnið? tú hevur verið við kirkju í dag, og Flóvan hevur tú funnið.” 12. “ Eg var meg við kirkju í dag, men Flóvan ikki fann, har misti eg mínar gullringar burt og so mítt reyðargullband. Inn koma dreringir og siga frá, stórur maðu rí tara lá. 55. Ein stórur maður í tara lá, ongum líkari enn Sigmund’ at sjá. Torgrímur niður í taran sær, maktarleysur lá Sigmundur har. 58. Torgrímur talar til sveinar sín’:“ Gullringur Sigmunds skal vera mín!” Dreingir, tit haldið (í) hans hár í topp, meðan eg skilji høvur frá kropp’.” 61. Dreingirnir hildu í hans hár, meðan hann gav honum banasár. Gullringin bóru teir heim til hús, men kroppin gróvu teir í sand og grús. 64. Ein slíkan enda Sigmundur fekk, hans líki ei í Føroyum gekk. Heimalambið er har, eg gevi tí ans, og í Klubbanum hittist mangt par, har man finnast eitt hvørt vakurt fyri mær. So klæði eg meg í mín stutta stakk, sum neyvan til kníggja man røkka, silkisokkar og skógvar av lakk, sum brádliga sundur munnu støkka. Ja, skjótt er at greiða mítt dreingja hár, so klíni eg smyrsil uppá kyssusár, so er daman í galla og jong, nú bert tørvar mær ein heimalambsdrong. Við blíðum eygum og bros á kinn eg tíðum á hann man heita. Vakrari drongi í hold og skinn tú leingi eftir skal leita. Hann hyggur og hann brosar yvir móti mær, hann kennir at eg havi hug á sær, so trínur hann fram, ger eitt bukk:“ Må jeg be ́ om en dans, frøken sumk”. Og mánin hann skínir yvir Nólsoyarfjørð, hann skínir og glampar, so vit verða ør, og teir knappar teir skína sum gull, ja, av elskhugi eg verði so full. Eg kvøði ei meira um hesa nátt, eg livdi jú fleiri slíkar. Er drongurin fittur og veðrið gott, tá alt eftir vild seg líkar. Ja, hugurin er góður av besta slag, um teir koma aftur ella fara avstað. Men tá vit ikki ongur fáa drong, ja, so fara vit allar undir kong.