-Tað skal–eins og kommunan–latast eftirkomarum tykkara í eins góðum ella betri standi, enn tit nú fáa tað í, segði Heðin Mortensen, fráfarandi borgarstjóri, í røðu á býráðsfundi í kvøld. Røðan var soljóðandi: Góðu býráðslimir, Fyrst fari eg at ynskja tykkum øllum til lukku við valinum. Tykkum sum vórðu afturvald og við tí fingu møguleikan til at virka enn eitt býráðsskeið í fólksins tænastu. Og tykkum nývaldu, sum fyrst tóku tað stóra stigið at stilla upp, og nú hava fingið fólksins álit at taka bæði stórar og smáar avgerðir–sum tó allar, sum allar oftast, gera mun í lívinum hjá nógvum borgarum. Vit kunnu vera ósamd um mangt, bæði um stórt og smátt, bæði um innihald og mannagongdir; men vit mugu alla tíðina royna at minna okkum sjálvi á, at vit–tá samanum kemur–hava tvinni grundleggjandi viðurskifti í felag. Tað eru tær báðar orsøkirnar til, at vit hava sæti her í býráðnum: • Vit eru her, tí at vit vilja gera viðurskiftini betri fyri sum flest av okkara borgarum. • Og vit eru her, tí at fólkið hevur kosið okkum til hesa uppgávuna. Politikkur er eitt innviklað spæl, har nógv ymisk fólk gera nógv ymisk ting í senn, og tí eru helst eisini fleiri ymsar frágreiðingar um, og nógvar orsøkir til, at støðan bleiv, sum hon bleiv at enda. Men áðrenn eg sigi meira um tað, skal eg nýta høvið at ynskja tykkum, sum nú fara at taka við evsta valdinum í Tórshavnar kommunu, til lukku. Eg–og vit, sum nú eitt skifti ikki fáa høvið at vera við í allar fremstu røð í Tórshavnar kommunu, vit eru errin av, at vit lata frá okkum evstu ábyrgdina av eini so væl útbygdari og samstundis fíggjarliga so væl grundfestari kommunu. Hetta, og so trivnaður. Slík viðurskifti kunnu vit ikki bóka í roknskapin ella seta beinleiðis á nakran avrikslista. Men tað er við áliti og trivnaði sum við kærleika: Samstundis sum tað ber so ómetaliga nógv og røkkur so óendaliga langt, so er tað so viðbrekið. Tað krevur, at vit fara við tí í trúskapi og í eyðmýkt. Eg veit, at tit hava evnini. So eg vóni, at tit eisini hava hugburðin sum skal til, fyri at verja og lívga um hesar dýrgripirnar. So: takið væl við tí, og farið um tað við virðing, ídni og kærleika; nú tað er tykkara tørn at bera álitið, sum fólkið hevur givið okkum øllum í felag, víðari. Hóast eg ærliga skal viðganga, at tað svíður at verða noyddur at víkja sæti, so havi eg havt høvi til at arbeiða bæði saman við, og upp móti teimum flestu av tykkum. Eg kenni tykkum fyrst og fremst sum góð, skilagóð fólk, ið–eins og vit–vilja Tórshavnar kommunu og Føroya landi alt tað allarbesta. Tí eri eg hampiliga tryggur við at lata tykkum lyklarnar. Tað fer valla at lukkast at fáa tað at ganga reiðiliga av skriðuni til, áðrenn vit fáa tikið um endan aftur ☺-Men aftur til hetta við, at vit í kvøld standa á gáttini til eitt valdsskifti í Tórshavnar kommunu: Tað var ein baldrut og knortlut tilgongd, tann telvingin, sum leiddi okkum fram til hetta valdsskiftið. Men søgurnar um samansvørjingar, lygnir og lyftisbrot eru mangar, og tær ljótu søgurnar eru altíð seiglívaðar. Eg havi verið við í mong ár, og við í mongum leiki, so eg veit so væl sum nakar, at hetta er ikki fyrstu ferð, at fleiri samgonguavtalur eru gjørdar, ella at orð ikki verða hildin–og við hetta lag kunnu vit stúra fyri, at tað verður heldur ikki seinastu ferð. Men tað nýtist ikki at vera so–tað átti avgjørt ikki at verið soleiðis. Hetta er fyrst og fremst spurningurin um, hvussu vit tryggja og byggja álit um valdsskiftið í kommununi. Kommunan, sum á so mangan hátt er grundeindin í fólkaræðinum. Hvussu kunnu vit fólkavaldu á tryggan og álitisskapandi hátt býta og skipa hetta valdið, sum borgararnir við vónum og áliti hava litið okkum upp í hendur? At eg gott ein mansaldur seinni skuldi vera tann, sum fekk flestar persónligar atkvøður á býráðsvali, ella at eg av álvara skuldi fara uppí politikk yvirhøvur. Tað var bara tað, at vit vóru fleiri, sum vóru samd um, at viðurskiftini hjá Havnar Róðrarfelag vóru alt ov vánalig, og tað vildi eg gera nakað við. Hetta haldi eg vísir okkum, hvussu grundleggjandi okkara fólkaræði er–at tað at koma í fremstu røð í kommunupolitikki, ongantíð má vera nakað, sum bara er fyri tey serliga skúlaðu ella serliga útvaldu. Tað vendist altíð aftur. –Í teoriini, ið hvussu so er, tí vandin kann vera, at tit eins og eg fara at dáma tað so væl, at politikkur broytir tykkum lívsleiðina. Kenslan av at gera mun, og kenslan av at uppliva at gera umstøðurnar betri fyri so mong, er tað sum fyrst og fremst heldur huginum uppi. Tað er meira enn gull vert. Embætisfólkini hava ikki politiskar dagsskráir, men tey hava sína fakligheit, sín eldhuga og sítt nærlagni, og tey leggja mangan nógv fyri at tryggja, at mál verða borin ígjøgnum á rættan hátt. Vit eru í teirri hepnu støðu, at vit hava ómetaliga nógv slík embætisfólk í Tórshavnar kommunu. Tí tá taka tey veruliga tøk fyri at tryggja bæði teg sum politikara og skipanina, sum tey eru sett at tæna. Eg vil takka embætisfólkunum–og øllum starvsfólkunum-í Tórshavnar kommunu fyri tað avbera góða arbeiða tey gera hvønn einasta dag. Hetta arbeiði er tað, sum ger Tórshavnar kommunu til tað, sum hon er. Serliga um tú ikki hyggur so nágreiniliga eftir. Men við miðvísum arbeiði, og við hjálp og íkøstum frá nógvum góðum kreftum, hava vit megnað at gera Tórshavn um til at vera miðstaðurin í útjaðaranum–og meira enn tað. Vit hava í felag klárað at lyfta Tórshavn upp til at vera ein veruligur miðstaður, sum hevur fjølbroytt tilboð til ein fjølbroyttan skara av borgarum. Men tað er kortini altíð ringt at finna røttu løtuna at fara. Eg skal erliga viðganga, at eg hugsaði nógv um, um eg ikki átti at latið vera við at stilla upp aftur hesaferð. Tað er altíð best at gevast, meðan tú ert á toppinum, sigst. Og tá ein hevur roynt tað, so kennist tað so skjótt sum ein skylda at royna at gera allan tann mun, sum ein kann. Og tann kenslan varð so styrkt av, at tað vóru so sera nógv, bæði í Javnaðarflokkinum, og fólk sum eg aldrin havi kent til at vera javnaðarfólk, sum heittu á meg um at taka eitt tørn aftrat í býráðspolitikki. Slíkar áheitanir gera annað og meira enn at smikra og fløva. Tá vit veruliga hava gjørt tað, man vera best at lata onkran annan royna seg. Men meðan vit stríðast–meðan vit liva–kann tað ofta vera ringt at vita, nær tað er. Formliga velur býráðið borgarstjóran–fólkið velur hann ikki beinleiðis. At vísa fólki–hvørjum einasta borgara–virðing. Og í verki vísa, at tú ert partur av teirra lívi, at tú kennir teirra støðu; og at føla við teimum, bæði tá tað gongur við og ímóti. Við hesi áminning fari eg at takka fyri mína tíð sum borgarstjóri, og fyri hesi 12 sera góðu árini í lívi mínum–har mær so sjónliga untist at vera við til at gera mun hjá so nógvum fólki. Sálamon kongur sigur í Orðtøkunum, at ein dugandi kona er meira verd enn perlur. Hesum kann eg av fullum hjarta taka undir við og leggja afturat, at uttan hennara stuðul hevði ikki borið til hjá mær at brúkt so stóran part av lívi mínum í politikki, og uttan hennara mangan klóku ráð hevði eg ikki hildið so leingi í politikki. Eisini skal eg takka børnum, abbabørnum og familjuni annars fyri altíð at bakka meg upp í øllum eg havi fingist við. Uttan tykkara stuðul og trúskap hevði ikki verið lætt. Familjan hevur mangan skullað tolt bæði ágang og truplar løtur, men afturfyri hava vit eisini fingið nógvar glaðar, gevandi og læruríkar løtur- og upplivingar, ið vit annars bert kundu droymt um at fingið. Eg ynski tykkum, sum nú taka við evsta valdinum í Tórshavnar kommunu, til lukku, bestu eydnu, heppið handalag og trygga hond við teirri stóru uppgávu, tit nú hava tikið á tykkum. Tí sum við so mongum týðandi viðurskiftum her í lívinum, so byrjar tað stóra arbeiðið og tann stóra ábyrgdin–har sum tað bæði kann ganga ræðuliga illa og ómetaliga væl–aftaná, at tú hevur notið at fáa tín vilja. Og minnist til, at hetta valdið tit fáa er bert til láns. Tað skal–eins og kommunan–latast eftirkomarum tykkara í eins góðum ella betri standi, enn tit nú fáa tað í.