Fyri nøkrum árum síðani skrivaði táverandi redaktørurin á heimasíðuni Grams hesi orð um tað at fletta við hús:” Eingin ivingur um at nógv mentanar- og familju-virði eru í hesum at fletta sín egna seyð, fáa hann til høldar, gera rullipylsu, kjøtpylsu og skinsakjøt og ræsa og turka. Her liggur so ein stór ábyrgd hjá eldru ættarliðunum at læra frá sær og hjá yngru ættarliðunum at geva hesum ans í øllum meldrinum av tilboðum, ið ungdóminum í dag annars stendur í boði.” Eftir at hava víst á týdningin av m. a. reinføri og tí serstaka í at turka og ræsa sín egna mat, endaði redaktørurin Mortan í Hamrabyrgi grein sína soleiðis:” At virða tey sum løgdu lunnar undir okkara matmentan og samstundis framhaldandi vera framsøkin, er ein spurningur um afturhald og nýhugsan. Ráðini eru hesi: 1. Alt, sum kemur at kjøtinum, skal vera reint og so frítt fyri sjúkuelvandi bakteriur, sum gjørligt. Húsdjór og annar fenaður, fiskur, grind ella líknandi má ikki koma at kjøtinum. Flettarar og hjálparfólk eiga eisini at vanda sær um tað persónliga reinføri, vera í reinum arbeiðsbúna og tíðum vaska sær um hendurnar. Ur, ringar skulu takast av. Hevur tú sár, eigur tú at verða í eingangshandska. 4. Undir flettingini skal ansast eftir, at kjøtið ikki verður dálkað av gori, ull og skarni. Krovið eigur at verða hongt í hjallin, sum skjótast, so tað kólnar. Yvirhøvur eigur matur, sum ikki luktar ella sær út, sum hann skal, at verða burturbeindur. Sjúkur seyður skal ikki nýtast til matna. Tosa við djóralæknan. 6. Frárátt verður fólki at eta merg og heila