Vit kenna hvussu sjúka fer við okkum. Ikki bara sum sjúka, men sum samleiki. Júst í hesum døgum hoyra vit frá Eyðuni Ásasyni og um hansara avbjóðingar í sambandi við parkinsonsjúkuna, og serliga um hansara jaliga hugburð til tað, sum vit onnur vildu mett sum sera torføra støðu. Og vit undrast. Og vit gleðast um, at fólk við svárum mótburði frøast um tað tey kunna, og ikki sum vit onnur, hugsa mest um tað, ið restar í. Og sjálvandi skal tað ikki undirmetast sum svárt, avgjørt ikki. Tá sonur mín var heilt lítil segði hann,“ Mamma, tú kanst ikki renna, tú kanst heldur ikki ganga, men tú gongur bara allíkavæl. Men tú ert mamma mín.” Havi ofta síðani hugsað um hvat hetta mundi merkja, serliga hetta síðsta og kemur tað mær nústani til hugs, at hann sipaði til samleikan og at brekið ikki var samleikin, men mamman. Soleiðis, at sjúkan kann koma í bakgrundina og‘ tú gongur bara allíkavæl’ kann blíva myndin um lívsdygd, hóast alt. Ja, soleiðis, at sjúkan ikki blívur samleikin. Tað er gleðiligt, at vit kunnu hugsavna okkum um bólkar, evni og servitan, og at vit sum kommunur hava dagført okkum og blíva betri fyri, til at taka okkum av okkara sjúku og eldru borgarum. Vit takka Norðoya Bú- og heimatænastu í tykkara kommunu, Heilsu- og umsorganartænastu í okkara kommunu og Parkinsonfelagnum, fyri allar góðar persónligar kreftir, sum standa aftanfyri hesa útbúgving. Eins og stuðul av øllum slagi. Eftir er at siga, at eg so sera nógv ynski, at tit, sum hava fingið útbúgvingina, nýta hvørt høvi at læra frá tykkum, tá støður stinga seg upp, har tykkara servitan kann gera góða munin á hjálpini. Og so fari eg at ynskja okkum øllum hjartaliga tillukku við nýggju útbúnu starvsfólkunum, við ynskjum um orku til fleiri líknandi átøk, kommunalum tænastum og fólkinum at gagni. Hjartans tøkk og Harrans signing. Sum haldari fært tú atgongd til alt tilfar í blaðnum á netinum, umframt tíðindi. Trýst á "Tekna hald" og skráset teg