v 1 Betri er fátækur maður, sum í sakloysi gongur, enn maður við følskum vørrum og hartil ein dári. v 2 Har sum eingin er hyggja, dugir sjálvt ágrýtni ikki, og tann, sum bráðføttur er, hann misstígur seg. v 3 Fávitska mansins spillir veg hans, men hjarta hans ilskast við Harran. v 4 Ríkidømi savnar mangar vinir, men frá fátækum fer vinur hans burtur. v 5 Lygivitni skal ikki verða órevsað, og tann, sum fer við svikum, skal ikki sleppa undan. v 6 Mangir vilja vinna stórmans yndi, og allir eru vinir hans, sum gávumildur er. v 7 Fátæksmans brøður hata hann allir, enn meira halda vinir hans seg burtur frá honum. v 8 Tann, sum vinnur sær vitsku, sál sína elskar, tann, sum varðveitir skynsemi, skal finna lukku. v 9 Lygivitni skal ikki verða órevsað, og tann, sum fer við svikum, skal týnast. v 10 Tað hóskar ikki dára at hava góðar dagar, enn minni træli at ráða yvir høvdingum. v 11 Mansins klókskapur ger hann tolnan, og tað er æra hans at fyrigeva illgerð. v 12 Kongsvreiði er eins og ýl í leyvu, men blídni hans sum døgg á grasi. v 13 Fákunnur sonur er faðir sínum sonn vanlukka, og konuklandur er sum takdropin, ið ikki heldur í. v 14 Hús og góðs eru arvur frá fedrunum, men skilakona kemur frá Harranum. v 15 Leti leggur í tungan svøvn, og løt sál má svølta. v 16 Tann, sum varðveitir boðorðið, varðveitir sál sína, men tann, sum ikki varðar um vegir sínar, doyr. v 17 Tann, sum várkunnar fátækum, lænir Harranum, og hann skal løna honum góðgerð hans. v 18 Aga tú son tín, tí at enn er vón, men hav ikki hug at drepa hann. v 19 Tann, sum illfúsur er, má bøta afturfyri, tí um tú vilt hjálpa, gert tú ilt verri. v 20 Lurta eftir ráðum og tak við aga, so at tú at enda má verða vísur. v 21 Mangar eru hugsanir í mansins hjarta, men tað er Harrans ráð, ið fær frama. v 22 Mansins hugur er miskunnarverk hans, og betri er fátækur maður enn lygnari. v 23 Ótti fyri Harranum førir til lívs; tá fer maður mettur til hvíldar, og einki ilt hann rámar. v 24 Latur maður drepur hondina í fatið, men tímir ikki at føra hana upp aftur til munnin. v 25 Slært tú spottaran, verður hin einfaldi klókur, og hin skynsami vinnur fróðskap av aga. v 26 Tann, sum fer illa við faðir sínum og koyrir burt móður sína, er ein ringur og skammiligur sonur. v 27 Halt uppat, sonur mín, at lýða á áminning, um tað bara er fyri at villast burtur frá kunnskapar orðum. v 28 Níðingsvitni spottar rættin, og muðurin á gudleysum gloypir órætti. v 29 Revsingardómar eru til reiðar fyri spottarunum og høgg fyri baki á býttlingunum.