Harrin tók kongavald. Heimurin gleðist! Fegnist fjarlagdar strendur allar! Í skýggjum og myrkri hann huldur er, rættur og rættvísi eru hans hásætisstuðlar. Eldur gongur undan honum og logar rundan um fótaspor hans. Ljós hans skyggja um heimin, jørðin sær tað og bivast. Fjøllini bráðna sum vaks fyri Harranum yvir øllum heimi. Himin boðar rættferð hans, tjóðir allar dýrd hans skoða. Allir bílætadýrkarar verða til skammar, teir, ið sær av skurðgudum rósa; gudar allir fyri honum níga. Zion tað hoyrir og gleðist, Júda døtur seg frøa um dómar tínar, Harri. Tí tú, Harri, ert um allan heimin hin hægsti, hevjaður hátt upp um allar gudar. Harrin teir elskar, ið hata tað illa, hann varðveitir sálir heilagu sína, úr gudleysa hondum hann teimum bjargar. Fyri rættvísum íbirtist ljós, fyri rættsintum gleði. Gleðist um Harran, rættvísir menn, syngið heilaga navni hans lov!