Men hvar er so Fjøran-hvussu vítt fevnir navnið? Gongur Fjøran av Malinikletti á Gulaklett, ella fevnir hon um eitt meira avmarkað øki? Lat tað verða sagt beinan vegin, at manna millum er einki einvíst svar til henda spurning. Restin verður meira staðbundin sum á Usini-Úti í Bug ella á Gulakletti. Nú geva vit orðið til ein eldri heimildarmann, ið fer at hugleiða um Fjøruna: Ofta verður tikið til "niðri í Fjøru" og "eysturi í Fjøru". Tað er altíð ringt at seta nakað avgjørt mark í millum tvey sovorðin heiti. Ert tú harafturímóti "niðri í Fjøru" sunnan fyri Ánna, so er tað líkt til, at markið er heldur greiðari. Her verður heitið "niðri í Fjøru" brúkt frá Ánni og eystur ímóti Taravíkini. Tað verður t. d. sagt "niðri á Íslandi" men "eysturi í Taravíkini". Hann er landnyrðingur ella norðan- og stendur inn á landið- og brimið kemur niðan undir bakkan ella niðan á bakkan her heimi (á Sandinum). Tað er bítandi kalt. Teir gomlu søgdu, at tað var eitt klædnaplagg á muni millum Funning og Gjógv, so køld er høgættin her. Niðan av Íslandi og heimast í Taravíkini kundi tað vera eina manshædd tjúkt, og tá ið so tær snurlandi hvirlurnar komu, bóru tær skúmið heim yvir bygdina. Tá ið tað lagið var, var frægast at halda seg innanveggja. Dánjal í Horni-á Útkikskneysanum Men Fjøran kundi eisini geva eitt sindur av sær, og tí gingu menn slíkar høgættardagarnar og leitaðu eftir reka. Debus (Óli Debes, f. 1856) átti eina langsag, sum javnan var lænt, og so vóru trøini sagað sundur til tað, ið tey skuldu brúkast til. Tað var so ringt at fáa við undir krígnum, so tað kom fyri, at tjúkk trø fyrst vórðu sagað í fjórðingar og síðani í tunnar plátur, ið vórðu snøggaðar og hølvaðar at brúka til borðvið á báti. Hetta var ikki løtuverk, og stundum plagdi Anton á Klá (Anton Hansen, f. 1901) at standa fyri hesum arbeiðinum. Tveir flakar minnist eg. Kristian Jóannus (Christian Johs. Jacobsen, f. 1894) fann annan. Hesin flakin var so stórur og kom heilur inn, so Jógvan mátti kom heim eftir hjálp til at taka hann sundur. Flakin kom inn á flóðini, og tá ið eg so fór eystur aftur í Taravíkina, tá ið fjøran var komin, fann eg eina messingalummalykt, ið var dottin úr flakanum. Hesin flakin var ein tangaflaki, meðan tann hjá Kristian Jóhannusi var ein tunnuflaki. Tað var ein óskrivað regla í millum rekamenninar her, at tann, ið fyrstur var at koma fram at einum reka, átti hann. Men eg havi hoyrt, at í gomlum døgum varð allur reki samlaður saman og seinni seldur av sýslumanninum, men finningarløn varð tó givin. Hesar reglur hava ikki verið brúktar við Gjógv. Tá ið hann skuldi taka plankan, rópti okkurt á hann og bað hann lata plankan liggja- og hann so gjørdi. So mikið ávirkaði hetta hann. ---Teir gomlu plagdu at taka til, at brim er so vitugt. Óløgini komu niðan við Hólmanum báðumegin og komu so saman oman fyri Hólman og fóru so við ferð niðan í Høvdafossin og løgdu upp á hann. Fjøran á sumri Um summarið er Fjøran vøkur-deyðakyrt-tað dregur ikki um doddafliðuna. Hevur tú hund hjá tær, koma allar æðurnar, sum eru við landið, gorrandi aftan á tær. Í slíkari kyrru-tá ið hellan er blivin heit-kanst tú síggja nógv dýr oman fyri sjóvarmálan. Nevnast kunnu tey smáu, reyðu dýrini, sum livdu í sprekkunum, og sum vit kallaðu fjørutrøll. Smádreingirnir "búðu" í Fjøruni slíkar dagar, og teir spældu mangt og hvat. Her er bara fliða, men tað er eisini mong línan egnd av fliðu, sum fæst um alla Fjøruna-líka av Usini eystur á Maliniklett. ---Men fjøran gav ikki bara við, tí tá ið tað leið út á summarið, legðist nógvur tari upp á land. Tá ið Nýggjagerðið varð býtt, varð niðasti endin av heimastu álini Eysturi á Fløtum ikki býttur uppí, men avlagdur til tarakøstar. nr. 36 = 1/16, matr. nr. 60 = 1/16, og matr. nr. 18, 133, 148 og 163 = 1/8 hvør. Tað legðist rættuliga nógvur tari upp í Taravíkini, so brúgvin kundi næstan vera eina manshædd við hvørt, men nú er nærum eingin tari. Fyrst bleiv tarin sankaður: hann varð tikin úr brúnni og borin nakað niðan frá. Hetta var møguliga gjørt fyri at kjøra sær sín part. Hetta arbeiðið fór fram um summarið, og tarin lá so veturin av sær í køstunum. Seyðurin rørdi ikki taran, tí tað legðist ein evja omaná. Tá ið tey so fóru at seta niður eplir, varð farið í køstin eftir tara. Onkur kundi koyra tara á bøin, men tey vóru fá. Leggjast kann aftrat, at tarin Niðri á Sandinum var ikki so nógv avhildin sum tann í Taravíkini, tí so nógvur sandur var í honum, og grót vildu tey gomlu ikki hava í bøin. Nú mundi eg gloymt seyðin. Steinfinn og Neli-Niðri á Seiðabergi Tað, sum vit rópa Niðri á Seiðabergi, hevur allar tíðir verið eitt fast seiðabergspláss, og her er hampuliga djúpt. Fyri tað mesta var roynt við beitu ella agni her, men nú verður eisini mest roynt við krabba her. Viðhvørt plagdu motorbátar at leggja vøru upp á Seiðabergi. Tá ið hesin mátin var brúktur, sat ein maður afturi í rong og helt høvdinum uppundan við eini grímu, ið var gjørd til endamálið. Innan fyri Seiðaberg-Inni í Ánni-er ikki nakað serliga gamalt seiðabergspláss. Tó, tá ið flóðin kom, og tað gjørdist so djúpt har úti, kundi mann fáa seið her, tí her var hægri at standa. Á Usini var mest vanligt at brúka krabba (heimastoyptan pilk), men fyrr brúktu teir eisini nógv beitu, og tað bar væl til. Tá høvdu teir altíð teymasnøri úr nebbanum á tráðuni, og so høvdu teir o. u. ein metur av stáltráði úr teymasnørinum og í húkin. Tað var stuttligt at fiska við beitu: teir slongdu út og lappaðu beituna eftir sjónum, og so tók seiðurin. Eisini varð lagt teimum yngru eina við at krøkja húkin í tað aftara holið á beituni, tí so helt hon betur uppiá. Var ókyrt, so kundi kanska vera roynandi "Har Uppi á Usini" ella "á Tí Høga á Usini", sum tað eisini verður kallað. Sjálvt um tú viðhvørt kanst fáa nógvan seið "á Tí Høga", so eru tey niðaru plássini betri til seið. Flokkarnir komu heim við landinum og so yvir Usina. Teir bátarnir, ið róðu út úr Fjøruni, vóru kallaðir Fjørubátarnar. Fjørubátarnir vóru tríggir: Norski, Ólastovubáturin og Nýggjustovubáturin. Men enn standa staðanøvnini eftir, hóast rekamenninir eru burtur, og tann dagliga gongdin í Fjøruni er lítil og eingin ", endar heimildarmaðurin hugleiðingarnar. 70 grindahvalir Niðri í Fjøru Tann 3. juni í 1898 var ein sera stór grind í Funningsfirði, og við Gjógv hevur hon altíð bara verið umtalað sum "tann stóra grindin í Funningsfirði". Sanniliga varð nógv tosað um hesa grindina, tí hon var 675 hval og nógv tann størsta grindin, ið nakar veit um at siga í Funningsfirði. Her Niðri í Fjøru lá alt avtaglað í hvalum. "Okkara hvalur lá úti í Hornastøðni", greiddi heimildarfólkið frá. Sofus, Pól Sigurd og Gubbi Grindin bleiv øll saltað, og spikið eisini.