v 1 Halleluja! Gott tað er at leika fyri Guði várum, tí yndisligt tað er, og lovsongur væl høvir. v 2 Harrin byggir upp Jerúsalem og savnar saman tey sundurspjaddu av Ísrael. v 3 Hann lekir tey, ið hava eitt sundurbrotið hjarta, og bindur um teirra sár. v 4 Hann talið á stjørnunum telur og kallar tær allar við navni. v 5 Mikil er drottin vár og stórur í veldi, einki er mark fyri vísdómi hans. v 6 Harrin heldur teim eyðmjúku uppi, men gudleysar nívir til jarðar hann niður. v 7 Fyri Harranum syngið við takkarsongi, leikið á saltri fyri Guði várum! v 8 Hann himmalin hylur við skýum, hann regn reiðir jørðini til, hann gras letur spretta á fjøllum. v 9 Hann djórunum gevur føðslu teirra og ravnsungunum, tá ið teir rópa. v 10 Hann hevur ei yndi til styrkleika hestsins, hevur ei tokka á beinum mansins. v 11 Harrin hevur tokka á teimum, ið hann óttast, teimum, ið bíða miskunnar hans. v 12 Harranum prísa, Jerúsalem, Guði tínum lova, Zion! v 13 Tí at hann hevur gjørt tínar portstengur sterkar, børn tíni signað, sum í tær eru. v 14 Hann gevur landi tínum frið og mettar teg við feitasta hveiti. v 15 Hann orð sítt sendir til jarðar, boð hans loypur við skundi. v 16 Hann gevur snjógv eins og ull, stroyir út rím eins og øsku. v 17 Hann sendir hegling sín sum breyðmolar, vatnið stirðnar fyri kulda hans. v 18 Hann orð sítt sendir og bræðir tað, letur vind sín blása, og aftur tað rennur. v 19 Hann kunnger Jákupi orð sítt, Ísrael boð og lógir sínar. v 20 So hann ei hevur gjørt við onnur fólk, teim kennir hann ikki lógir sínar. Halleluja!