v 1 Til songmeistarans, av Harrans tænara Dávidi. v 2 Syndarinnar tala til hins gudleysa mælir í hjartans dýpi hans; ei er ótti fyri Guði í hans tonkum. v 3 Hann uggar seg við teirri vón at vera fjaldur og uttan revsing. v 4 Orð muns hans eru svik og fals; hann hevur hildið uppat at fara við hógv, at gera gott. v 5 Um órætt hann hugsar, meðan hann hvílir á legu, hann gongur ta gøtu, ið ikki er góð, tí illa hann ikki havnar. v 6 Harri, sum himinin er miskunn tín há, trúfesti tín røkkur til skýggja! v 7 Sum Guðs fjøll er rættvísi tín, dómar tínir sum havdýpið mikla! Menniskjur og djór tú frelsir, Harri! v 8 Hvør dýrmæt er, Guð, tín miskunn! Undir skugga veingja tína søkja mannabørnini skjól! v 9 Av fitini í húsi tínum tey verða mett, tú teim gevur at drekka úr tínum yndisløkum; v 10 tí hjá tær er lívsins kelda, í tínum ljósi vær skoðum ljós! v 11 Lat miskunn tína vara við fyri teimum, teg kenna; rættvísi tína fyri teimum, ið eru falsleys í hjarta. v 12 Lat ei hugmóðs fót meg traðka niður, ei hond teirra gudleysu meg reka burt! v 13 Sí, illgerðarmenninir falnir eru, eru slignir til jarðar og reisast ei aftur meir!