v 1 Til songmeistarans; av Kora sonum; ein maskil. v 2 Guð, við várum oyrum vit hava tað hoyrt, várir fedrar hava okkum frá tí sagt, frá tí verki, tú gjørdi á døgum teirra, v 3 í fornum tíðum. Við tíni hond tú sleitst heiðin fólk burtur, og teir plantaði tú, tú oyddi út tjóðir, og teir lætst tú nørast. v 4 Tí ikki við sínum svørði teir landið vunnu, teirra armar ikki góvu teimum sigur; men høgra hond tín tað var og armur tín, og andlits tíns ljós, tí til teirra tú yndi hevði. v 5 Eina tú ert kongur mín, o Guð, ið sendir út frelsu fyri Jákup. v 6 Við tíni hjálp vit várar fíggindar fella, við tínum navni vit várar mótstøðumenn traðka. v 7 Tí á boga mín eg ikki líti, svørð mítt ikki gevur mær sigur. v 8 Men tað er tú, ið hjálpir okkum móti fíggindum várum, ið ger hatarar várar til skammar. v 9 Vit prísa tær, Guð, tann heila dag, tínum navni vit lova allar ævir! Sela. v 10 Og tó tú hevur rikið okkum burtur við skommum, ikki tú fylgir út við herum várum. v 11 Undan fíggindanum tú letur okkum víkja, várir hatarar herfong sær savna. v 12 Tú letur okkum verða tiknar sum seyð í skurð, millum heiðin fólk tú hevur spjatt okkum sundur. v 13 Tú hevur selt títt fólk fyri gávuvirði, ikki tú hevur sett tað høgt í mæti. v 14 Tú gert okkum til háð fyri gronnum várum, til spott og spæ fyri teimum, sum íkring okkum búgva. v 15 Tú gert okkum til eitt orðtak heidninganna millum, tey rista høvdið at okkum fólkanna millum. v 16 Allan dagin er mín skomm mær fyri eygum, eg blúgvist og má fjala mítt andlit v 17 fyri røddini av spottarum og hádingsmonnum, fyri sjóndini av fíggindum og øvundarmonnum. v 18 Alt hetta er okkum hent, tó at vit ikki hava teg gloymt og ikki hava tín sáttmála svikið. v 19 Várt hjartað hevur ei vikið tær frá, vár spor hava ei slept tínum vegi. v 20 Og tó hevur tú okkum sundrað, har sjákálar búgva, og á okkum deyðans skuggar breitt. v 21 Um vit Guðs navn høvdu gloymt og rætt hendurnar fram móti fremmandum gudi, v 22 mundi Guð tá ei fingið tílíkt uppspurt, hann loyndómar hjartans jú kennir. v 23 Nei, fyri tínar sakir vit á hvørjum degi verða dripnir, verða mettir javnt við seyð til skurðar. v 24 Vakna! Hví svevur tú, Harri? Vak upp! Koyr okkum ei burtur med alla! v 25 Hví fjalir tú andlit títt og gloymir neyð vára og trongd? v 26 Vár sál er boygd til moldar, vár kroppur er nívdur til jarðar! v 27 Statt upp og kom okkum til hjálpar! Loys okkum fyri miskunn tína!