v 1 Vitskan hevur bygt sær hús, hevur høgt til sínar stólpar sjey. v 2 Hon hevur dripið drápsfæ sítt, blandað vín sítt, og hartil borð sítt dúkað. v 3 Hon hevur sent út ternur sínar; hon kallar uppi á hæddunum inni í staðnum: v 4 «Hvør, ið óroyndur er, vendi sær higar!» Við tann, ið fákunnur er, hon sigur: v 5 «Komið og etið mat mín og drekkið vínið, sum eg havi blandað. v 6 Latið fávitsku fara, so at tit mega liva, og gangið á vitskunnar vegi!» v 7 Tann, ið spottara agar, fær sjálvur háð; tann, ið gudleysan áminnir, fær skomm. v 8 Áminn ikki spottaran, at hann ikki skal hata teg; áminn hin vísa, og hann skal elska teg. v 9 Gev hinum vísa, og hann verður enn vísari; lær hin rættvísa, og hann fer fram í lærdómi. v 10 Ótti fyri Guði er upphav at vísdómi, og at kenna hin heilaga er vitska. v 11 Tí at við mær skulu dagar tínir verða mangir, og lívsins ár tíni verða økt. v 12 Ert tú vísur, tá gagnar tað tær sjálvum, ert tú ein spottari, tá svíður tað til tín sjálvs. v 13 Óvitskan er ein hámikil kvinna, uttan nakað skil, og einki hon veit. v 14 Hon situr úti fyri húsdurum sínum, á stóli uppi á hæddum í staðnum, v 15 fyri at kalla á teir, ið ganga eftir vegnum og halda beint fram sína leið: v 16 «Hvør, ið óroyndur er, vendi sær higar!» og við tann, ið fákunnur er, hon sigur: v 17 «Stolið vatn er søtt, og lystiligt er loynetið breyð.» v 18 Og hann veit ikki, at har halda deydningar til, at gestir hennara eru í helheims djúpum.