v 1 Til songmeistarans; ein sálmur av Dávidi. v 2 Eftir Harranum eg havi trúliga bíðað, og hann seg boygdi til mín og hoyrdi mítt róp. v 3 Hann dró meg upp úr undirgangsins djúpi, úr tí botnleysa díki; hann setti mínar føtur á klettin og gjørdi føst míni fet. v 4 Ein nýggjan song hann legði í mín munn, ein lovsong fyri Guði várum; mangir tað sóu, fullir av ótta, og fingu álit til Harrans. v 5 Sælur er maður, ið lít sína hevur til Harrans, og ei sær vendir til teirra, ið hava ólæti fyri, og til teirra, ið fara eftir lygnum. v 6 Harri, mín Guð, mong hevur tú tíni undurverk gjørt, og mong tíni ráð móti okkum, eingin er javnlíki tín; vil eg frá greina og um tey tala, tá eru tey ov mong at telja. v 7 Á skurðofrum og mjølofrum tú ongan hevur hug–tú hevur givið mær opin oyru–brennioffur og syndoffur ikki tú krevur. v 8 Tá eg segði: «Sí, eg komi, í bókabólki fyri mær stendur skrivað; v 9 at gera vilja tín, mín Guð, til tess er hugur mín, tín lóg er mær inst í hjarta.» v 10 Gleðiboðskapin um rættvísi tína eg í stórari samkomu bar boð um. Sí, mínar varrar eg ikki læt aftur, tú, o Harri, tað veitst. v 11 Rættvísi tína ei eg loyndi í hjarta mínum inni, trúfesti tína og frelsu eg havi kunngjørt. Í teirri samkomu stóru ikki eg duldi sannleika tín og náði tína. v 12 So fjali tú, Harri, ei heldur fyri mær miskunn tína, náði tín og sannleiki tín allar tíðir meg varði! v 13 Tí ólukkur, ið ikki tal er á, seg rundan um meg ringja, misgerðir mínar hava mær náað, so eg fái ikki hugt, tær fleir eru enn hárini á mínum høvdi, hjarta mítt mær bilar. v 14 Harri, lat tað væl tær líka mær at bjarga! Harri, skunda tær mær til hjálpar! v 15 Lat skomm og skemd henda teimum øllum somlum, ið mær eftir lívinum standa, til tess tað at týna! Lat teir undan víkja og fyri háðum verða, sum í ólukku míni hava fragd. v 16 Lat ræðslu koma á teir fyri skemdarverk teirra, teir, ið siga við meg: «Há! Há!» v 17 Lat teir fegnast og gleðast í tær, allar, ið søkja til tín! Lat teir, ið elska frelsu tína, allar tíðir siga: «Hálovaður Harrin veri!» v 18 Eg eri armur og eymur, men Harrin umsorgan fyri mær hevur. Tú ert mín hjálp og mín frelsa, Guð mín, ikki tú dvølji!