Eitt møguligt oljuríkidømi á Føroyaleiðunum var, sum vera man, eisini havt á lofti, og tað lá alla tíðina í luftini, at hetta verður bjargingin, hóast fleiri, bæði pallborðsluttakarar og áhoyrarar, ávaraðu ímóti bert at hyggja at oljuni heldur enn fiskivinnuni, ið framvegis er einasta ítøkiliga tilfeingi vit hava at byggja á.