Lógin um almannatrygd og tænastur er at meta sum ein rammulóg, ið veitir yvirskipaðar heimildir fyri, hvørjar tænastur kunnu veitast, og er rætturin hjá borgarum til tænastur tengdur at fíggjarliga rásarúminum, sum verður ásett á fíggjarlógini á hvørjum ári. Í lóggávuni er greitt nágreinað, at avgerðir um tænastur skulu takast við støði í tørvi og ynski hjá tí einstaka, í sosialfakligari meting og fíggjarliga rásarúminum fyri tænastu hjá myndugleikanum. Skipanin verður tí meira gjøgnumskygd. Tað er somuleiðis greiðari, hvørjar tænastur heimild er fyri at veita, hvør kann fáa tænasturnar, og hvat endamálið er við tænastunum. Umframt at umskipa verandi tænastur og at hava greiðari heimildir fyri tænastu sum t. d. tulking til borgarar uttan hoyrn ella við niðursettari hoyrn, veitir uppskotið somuleiðis landsstýrismanninum heimild til at skipa nýggjar tænastur, sum hava verið eftirspurdar í nógv ár. Millum nýggju átøkini eru viðlíkahaldsvenjing til persónar millum 18 og 67 ár, flutningstænasta og heimaráðgeving til familjur, ið hava barn, sum ber brek.