Til songmeistarans; til nekilot; ein sálmur av Dávidi. Gev orðum mínum ljóð, Harri, gev tráan míni gætur, lýð á neyðarróp mítt, kongur mín, Guð mín, tí til tín biði eg! Árla hoyri tú, Harri, mína reyst; árla eg leggi tær sak mína fyri og bíði. Tí ei ert tú ein Guð, ið gudloysi líkar; vándur fær ei vist hjá tær; hugmóðigir tora ei at stíga tær fyri eygu fram. Allar illgerðarmenn tú hatar, lygnarar gert tú til einkis; drápsmenn og svíkjarar stendst Harranum við. Men av tíni stóru miskunn gangi eg inn í títt hús, í ærufrykt nígi eg niður fyri halgidómi tínum. Leið meg, Harri, í rættvísi tíni fyri mína fígginda sakir! Javna fyri mær veg tín! Tí sannleiki finst ei í teirra munni, ein avgrund er teirra hjarta, teirra kvørkrar ein opin grøv, sínar tungur gera teir hálar. Døm teir sekar, Guð, fyri egnum svikræðum lat teir falla, stoyt teir oman fyri tey stóru misbrot teirra! Tí tær hava teir staðið ímóti, at allir, ið líta á teg, mega gleðast, fegnast um allar ævir; varðveit teir, so í tær mega frøast teir, ið elska navn títt. Tí hin rættvísa signar tú, Harri, tína miskunn heldur tú sum ein skjøld fyri hann.