v 1 Vísur sonur gleðir faðir sín, men óvitskutur sonur ger móður síni harm. v 2 Órættar skattir gagna ikki, men rættvísi frelsir frá deyða. v 3 Harrin letur ikki rættvísan mann líða hungur, men girnd teirra gudleysu koyrir hann frá sær. v 4 Armur verður tann, sum við latari hond virkar, men íðin hond vinnur ríkidømi. v 5 Klókur sonur savnar á sumri, men ringur sonur svevur um heystið. v 6 Yvir høvur hins rættvísa kemur signing, men muður teirra gudleysu fjalir órætt. v 7 Minnið um hin rættvísa verður vælsignað, men navn teirra gudleysu fúnar. v 8 Tann, sum er vísur í hjarta, tekur við boðum, men tann, sum er tápulingur í orðum, fer til grundar. v 9 Tann, ið sakleysur gongur, gongur tryggur, men tann, ið krókvegir fer, verður kunnur. v 10 Tann, ið blunkar við eyganum, veldur stríð, men tann, ið er tápulingur í orðum, fer til grundar. v 11 Muður hins rættvísa er ein lívsins kelda, men muður teirra gudleysu fjalir órætt. v 12 Hatur veldur deilur, men kærleiki breiðir yvir øll misbrot. v 13 Á vørrum á vitrum manni er vísdómur at finna, men til bakið á hinum óvitskuta hóskar koyrilin væl. v 14 Vitrir menn goyma kunnskap sín, men muður tápulingsins er hóttandi vandi. v 15 Ríks mans ognir eru honum eitt virki, men armóðin er teimum fátæku til fals. v 16 Tað, ið rættvísur avrikar, verður til lívs, tað, ið gudleysur vinnur, fer í synd. v 17 Tann, ið varðveitir aga, er á lívsins leið, men tann, ið áminning havnar, fer skeivur. v 18 Tann, ið hatur dylur, hevur lygivarrar, og tann, ið baktal ber út, er óvitskutur. v 19 Har sum nógv eru orð, har vantar ikki synd, men hyggin er tann, ið varrar sínar varðar. v 20 Tunga hins rættvísa er útvalt silvur, men hjartað í teimum gudleysu er lítilsvert. v 21 Varrar hins rættvísa føða mangar, men tápulingarnir doyggja, tí teimum vantar vit. v 22 Harrans signing, tað er hon, ið ríkar, og egin møði leggur einki aftrat. v 23 Illgerð er vitloysings gaman, men vitskan er gaman hjá vitrum manni. v 24 Tað, ið gudleysur óttast, kemur yvir hann, men tað, ið rættvísir ynskja, verður teimum givið. v 25 Tá ið stormurin er hildin í, er gudleysur horvin, men rættvísur stendur á ævigari grund. v 26 Sum edikur fyri tenninar og roykur fyri eyguni, so er letingin fyri tann, ið hann sendir. v 27 Ótti fyri Guði leingir um lívið, men árini hjá gudleysum verða stytt. v 28 Væntan hjá rættlátum endar í gleði, men vónin hjá gudleysum verður til einkis. v 29 Harrans vegur er hinum sakleysa ein vernd, men illgerðarmonnum ein undirgangur. v 30 Rættvísur skal um ævir ei vikast, men gudleysir skulu ei byggja landið. v 31 Muður hins rættvísa gevur vísdóm av sær, men hin falska tungan verður burturslitin. v 32 Varrar hins rættvísa søkja hugnað, men muður teirra gudleysu er bert fals.