Og Dávid flutti Harranum hetta ljóð, ta ferðina Harrin bjargaði honum úr hondunum á øllum fíggindum hans og úr hondum Sáuls. Hann mælti: «Harrin er klettur mín og virki, hann ið bjargar mær; Guð er helli mítt, har ið eg fái lívd, skjøldur mín og mítt frelsuhorn, háborg mín og høli, frelsari mín, ið bjargar mær frá yvirgangsverki! Lovaður veri Harrin, svá ljóðar róp mítt, frá fíggindum mínum veri eg bjargaður. Deyðans boðabrot vóru kring meg; glatunnar íður skelkaðu meg. Heljarbond vóru um meg spent, deyðans reip var komið á meg. Í trongd míni eg kallaði á Harran, og á Guð mín eg rópaði. Frá høll síni hoyrdi hann rødd mína, og neyðarróp mítt barst fyri oyra hans. Tá titraði jørðin og skalv, kykar gingu fjallanna grundir, skakaðust, tí bræði hans brann. Roykur stóð honum úr nasum út, oyðandi eldur úr munni hans, frá honum geisaðu glóðir. Himinin læt hann síga, og hann steig oman; bølamyrkur var undir fótum hans. Hann reið á kerúbum og fleyg, sveimaði á vindanna veingjum. Myrkur hann sveipaði um seg, huldi seg í mjørka og tjúkk skýggj. Frá ljómanum fyri framman ásjón hans runnu skýggj hans undan. Í himni læt Harrin toruna ganga, hin hægsti læt rødd sína gella. Sínar ørvar sendi hann út, spjaddi tær, snarljósini glampa hann læt og ræddi teir. Tá kom havsins botnur undan, og berar gjørdust jarðarríkis grundir fyri hóttum Harrans, fyri hans vreiðinnar nosi. Hann rætti út hond sína úr erva, greip meg, dró meg upp úr hinum miklu vøtnum. Hann bjargaði mær frá veldigu fíggindum mínum, mínum øvundarmonnum, ið eru mær ov sterkir. Á ógævustund míni teir ráddust á meg; men Harrin var stuðul mín. Hann leiddi meg á víðar ræsur, hjálpti mær, tí at til mín kennir hann tokka. Harrin ger mær eftir rættvísi míni, eftir reinleika handa mína lønir hann mær. Tí at eg havi hildið meg á leiðum Harrans og ikki gjørt meg sekan fyri Guði mínum. Tí at øll boð hans eru mær fyri eygum, og frá boðorðum hans havi eg ikki vikið. Ósekur havi eg fyri honum verið, eg havi meg varað fyri míni synd. Tí lønir Harrin mær eftir rættvísi míni, eftir reinleika handa mína fyri eygum hans. Móti góðum tú góður gerst og móti rættiligum rættiligur. Tú roynist reinur móti reinum og rangvørgur móti hinum svikafulla. Eyðmjúkum fólki tú bjargar; men tey hástóru fært tú at líta niður. Ja, tú, Harri, ert lampa mín, og Guð mín mær birtir ljós í myrkri. Tí at við tíni hjálp bróti eg víggarðar niður, við Guðs míns hjálp geri eg álop á hervirki. Guðs atferð er uttan lýti, orð Harrans er skírt og reint; ein skjøldur er hann øllum teimum, ið leita lívd hjá honum. Ja, hvør er Guð uttan Harrin, og hvør er klettur uttan Guð vár? Sá Guð, ið við styrki meg gyrðir og ger beinan mín veg, ið gevur mær føtur eins og hindin og gevur mær fótafesti uppi á hæddum, ið hond mína venur til víggja, so armar mínir koparbogan spenna. Tú rætti mær tín frelsuskjøldur, mildi tín gjørdi meg sterkan. Tú gjørdi rúmligt fyri fetum mínum, ikki eg skinklaði í øklum. Eg elti fíggindar mínar og tók teir aftur, snúðist ikki við, fyrr enn teir vóru týndir. Eg oyddi teir og sorlaði teir, so teir ikki reistust aftur, mær til fóta teir fullu. Til bardaga tú gyrdi meg við styrki, mínar mótstøðumenn nívdi tú mær undir føtur. Tú lætst meg síggja fíggindar mínar á bakið, mínar øvundarmenn eg týndi av lívi. Teir rópaðu, men eingin hjálpti, til Harrans, men hann svaraði teim ikki. Eg smildraði teir eins og dustið á jørðini, eins og skarn á gøtum eg traðkaði teir niður. Tú bjargaði mær úr fólkanna stríðum, gjørdi meg høvdinga at tjóðum. Tjóðir, eg ikki kendi, mær tæna. Útlendskir krúpa fyri mær; bert teir hoyra um meg, eru teir mær lýdnir. Útlendskir koma burtur í einki, koma piprandi út úr skýlum sínum. Heilur og sælur Harrin! Signaður klettur mín! Hálovaður frelsunnar Guð mín! Sá Guð, ið veitir mær hevnd og letur tjóðir lúta undir mær, bjargar mær frá fíggindum mínum. Tú hevjar meg upp um mótstøðumenn mínar og veitir móti yvirgangsmonnum hjálp. Harfyri lovsyngi eg tær, Harri, og hálovi navn títt fólkanna millum, sum veitir kongi tínum mikla hjálp og miskunnar hinum salvaða tínum, Dávidi og ætt hans allar ævir.»