v 1 Blídligt andsvar stillar bræði, men hvast orð vekur vreiði. v 2 Vísmanna tunga fremur hollan kunnskap, men býttlinga muður goysir út fávitsku. v 3 Allar staðir eru eygu Harrans, tey hyggja eftir illum og góðum. v 4 Spakføri tungunnar er eitt lívstræ, men fals hennara veldur hjartamein. v 5 Hin fákunni vanvirðir aga faðirs síns, men klókur verður tann, sum eftir áminning tekur. v 6 Í húsi hins rættvísa er vælferð, men á inntøkum hins gudleysa er óskil. v 7 Vísmanna varrar stroya út kunnskap, men býttlinga hjarta er rangt. v 8 Offur hjá gudleysum er Harranum ein andstygd, men bøn hjá rættiligum væl honum líkar. v 9 Vegur hins gudleysa er Harranum ein andstygd, men tann, sum stundar á rættvísi, hann elskar. v 10 Ring revsing væntar honum, ið gongur út av leið, og tann, sum áminning hatar, skal doyggja. v 11 Helheimur og avdýpið liggja opin fyri Harranum, hvørt heldur tá hjørtuni á menniskjunnar børnum! v 12 Spottaranum ikki dámar at verða funnin at, og til vísmenn fer hann ikki. v 13 Glatt hjarta ger bjart andlit, men av hjartasorg verður dapur hugur. v 14 Hjarta hins vitra søkir fróðskap, men býttlinga muður fer við fávitsku. v 15 Allir eru dagar armingans vándir, men hin hjartaglaði er altíð í veitslu. v 16 Betri er lítið við ótta fyri Harranum enn stórar ognir við óró afturat. v 17 Betri er ein verður av káli, har sum kærleiki er, enn ein feitur oksi við hatri afturvið. v 18 Bráðlyntur maður vekur klandur, men hin tolni stillar trætur. v 19 Vegur letingans er eins og ein tornagirðing, men gøtan hjá rættiligum er bein. v 20 Vísur sonur gleðir faðir sín, men ringur maður vanvirðir móður sína. v 21 Vitleysum manni er fákunnin ein gleði, men vitur maður gongur beint fram. v 22 Ráð verða til einkis, har sum eingin er ráðagerð, men har sum mangir ráðleggja, fáa tey frama. v 23 Maður hevur gleði av svari muns síns, og hvør gott er eitt orð í rættari tíð! v 24 Hin hygni gongur lívsins veg uppeftir til tess at sleppa frá deyðans ríki í neðra. v 25 Húsið hjá dramblátum rívur Harrin niður, men setir upp markaskjalið hjá einkjum. v 26 Ilskuráð eru Harranum ein andstygd, men vinsemdar orð eru rein. v 27 Tann, sum ránakendur er, fær hús sítt í ólag, men tann, sum mutur hatar, skal liva. v 28 Hjarta hins rættvísa hugsar um, hvat hann skal svara, men muðurin á gudleysum goysir út illskap. v 29 Langt er Harrin frá gudleysum burtur, men bønir hinna rættvísu hann hoyrir. v 30 Ljóst eygnabrá gleðir hjartað, góð tíðindi geva merg í beinini. v 31 Oyra, sum lýðir á lívsins áminningar, man halda seg aftur at teimum vísu. v 32 Tann, sum aga havnar, sál sína vanvirðir, men tann, sum lýðir á áminning, fer fram í vitsku. v 33 Ótti fyri Harranum er agi at vísdómi, og eyðmýkt gongur fram um æru.