Ella tekna teg sum lim og stuðla við 200 kr. árliga. Tekna teg sum lim við at skriva til berin @ berin. fo 09-10-2017 Mamma mín Mamma mín Eg standi framman fyri vaskinum í køkinum og hyggi í lítla speglið, sum hongur beint uppiyvir-tað kann ikki passa-eg síggi meg sjálva í speglinum, síggi at tað eri eg, men tað følist, sum tað ikki eri eg..... vil ikki, at tað skal vera eg. "Tú kanst gott fara inn í stovuna" sigur onkur, men hvat, eg tori ikki, eg vil ikki, eg vil ikki síggja eina kistu í stovuni hjá okkum og mammu liggja í henni, deyða. Og hvør skal hjálpa mær at binda dukkukjólan? Og hvør skal greiða hárið og gera hesthalan? Tað plagi eg ikki at gera sjálv, og tað haldi eg ikki, at babba dugir. Royni at hugsa um mammu, áðrenn hon bleiv sjúk, tá vit bakaði saman, tá vit hentaðu "forglem mig ei", og tá vit fóru súkklutúr og telttúr, og tá hon lærdi meg at binda, bara livandi inni hjá okkum, soleiðis vil eg hugsa um hana. Lítla systir mín kemur úr stovuni, hon er glað, og sigur: "Mamma er orduliga pen og hon hevur ljósareyð blomstur og lebastift." Nú ivist eg aftur, skal eg kanska hyggja at henni? Tá hon kom inn aftur í køkin, setti hon seg undir lítlu systi og tók um meg og segði, at nú var hon blivin sjúk. Eg segði, at eg vildi hjálpa henni og fór so eftir einum lappa og vaskaði gólvið undir borðinum. Tann dagin bleiv eg bangin fyri at okkurt fór at henda. Tí babba var til skips og beiggi búði á realskúlanum í Havn. Eisini hugsaði eg, at hon var svímað ella deyð. Sá hana fyri mær í gráa ullinta frakkanum, og at hon sat í einum stóli í bíðirúminum, sum eisini var gráur, og at hon hevði koyrt ta reyðu taskuna og handskarnar afturum stólin. Tá hon kom heimaftur, vísti hon mær tað, alt bróstið var skorið vekk og ein langur skurður var undir arminum. Hon segði, tú ert bara 10 ár, men tað er gott hjá tær at vita hetta. Og so skuldi hon til Danmarkar at fáa strálur, tá hon kom aftur, hevði hon svartar strikur av tusj á rygginum og framman, tí at strálurnar bara máttu vera innanfyri strikurnar, og hon mátti liggja pinnastill ímeðan. Eg rann bangin niðan gjøgnum trappurnar, og tá eg kom inn í gongina, skilti eg, at her var ikki rætt. Í gongini stóðu babba, omma, mostrar og fastrar, tað var sum hvør hurðastavi var livandi, ongin segði nakað, eg hugdi inn í kamarið hjá mær, har mamma lá um dagin, tá hon var sjúk. Tá visti eg tað, tá sá eg tað, mamma lá ikki bara og svav, eg visti tá, at hon fór ongantíð at koma uppaftur. Síðani tann dagin vóru systir mín og eg hjá fastur, eg var fleiri ferðir inni hjá okkum og vitjaði, tað var so ræðuligt at sita á stólinum í kamarinum framman fyri songina og bara hyggja at mammu og síggja, at hon onki kundi, hon royndi at hyggja og siga okkurt, men tað virkaði, sum hon tosaði í ørviti, tá vildi eg bara sleppa vekk. Onkuntíð lá eg í songini hjá henni, og onkuntíð kom babba eisini, so lá eg ímillum, og hann helt armin um meg og mammu, tað var betri. Onkuntíð var systir mín eisini, men hon byrjaði sum oftast at hoppa í songini, og so kom onkur eftir henni. Men meðan vit stóðu og keyptu, segði hon:“ Mamma hennara er deyð!” , og øll sum vóru í handlinum hugdu at mær, eg vildi sleppa vekk, renna avstað. Tað var akkurát sum at tað passaði meira, um onkur fekk tað at vita, og bara at hoyra tað var so óveruligt. So kom eg at hugsa um jarðarferðina, nei tað orki eg ikki, tað vil eg ikki. Men 4 dagar seinni var so jarðarferðin, eg minnist allar kransarnar sum lógu allan vegin rundan um húsini og oman við garðinum, tað var orduliga pent. Kistan stóð í stovuni, lokið var á, babba, beiggi og systir mín og eg sótu á sofuni, og tað komu fult av fólki. Kistan bleiv koyrd niður í grøvuna, onkrir menn gjørdu tað, eg hugsaði:“ Hvør hevur lovað teimum tað?” Summarfrítíðin er liðug, babba skal avstað aftur, út at sigla. Og beiggi mín, hann fer til skips. Vit høvdu sama kamar og svóvu í dupultsongini, sum mammu og babba áttu fyrr. Dukkurnar plagdu at sova á fótalagnum. Allar kundu ikki koma við, og onkur klæðir áttu tær saman, so tað var ikki so lætt at deila. Sjálvt um vit høvdu tað gott hjá hvør sínari mostur, so ynskti eg eftir, at vit øll vóru saman. Vit vitjaðu hvørja aðra, og tá babba og beiggi vóru heima, vóru vit øll saman í vikuskiftum og ferðium. Vit ferðaðust hjá fastur, og sera gott var at kunna koma í grannahúsið til tantu, har vit føldu okkum heima. Við hjálp og umsorgan frá familjuni hjá mammu og babba, góðum grannum og øðrum, komu vit víðari og hava eitt gott lív. Eisini er ein troyst, at vit sum børn lærdu at seta álit okkara á hann sum øllum valdar, og at minna okkum á skrivstaðið sum stendur á gravsteininum hjá mammu at:“ Harrin er Hiðri mín, mær fattast einki”. Sorgin broyttist gjøgnum árini, eg saknaði mammu bæði tá trupulleikar vóru, men saknaði hana ikki minni til at kunna deila gleðina við henni, tá tær bestu hendingarnar í lívinum vóru. Kvinna, uml. 50 ár, sum misti mammu sína sum barn