v 1 Hjá tær, Harri, søki eg skjól, lat meg onga tíð verða til skammar! v 2 Í rættvísi tíni tú meg fríggi og frelsi, vend til mín oyra títt og mær bjarga! v 3 Ver mær ein verndarklettur, ein varðhaldsborg mær til frelsu, tí at tú ert bjarg mítt og fasta borg! v 4 Hjálp mær, Guð, úr hondum á gudleysum, úr níðings og valdsmans lógvum! v 5 Tí at tú ert troyst mítt, Harri, Harri, mítt álit frá ungdómi mínum! v 6 Frá barnsbeini havi eg troystað á teg, frá móðurfangi hevur tú um meg fjálgað, til tín er altíð mín vón! v 7 Eitt undur eg mongum eri vorðin, men tú ert mítt trygga høli. v 8 Mín muður er fullur av lovi tínum, allan dagin av prísi tínum. v 9 Slepp mær ikki á ellisárum, far ikki frá mær, tá máttur mín minkar! v 10 Tí at fíggindar mínir um meg tala, teir, ið vilja deyða mín, leggja ráðini saman: v 11 «Guð er frá honum farin, eltið hann og hann takið, tí eingin er at hjálpa!» v 12 Guð, halt teg ei frá mær burtur, Guð mín, snarliga kom mær til hjálpar! v 13 Lat teir verða skemdar og nipnar, ið mær eftir lívinum standa! Lat teir, ið mína ólukku ynskja, í skomm og spott verða huldar! v 14 Men eg í heilum vil bíða og vil alt títt lov gera meiri. v 15 Mín muður skal boða um rættvísi tína, allan dagin um frelsu tína, tí eg veit ikki tal hará. v 16 Harrans stóru verk vil eg taka fram, Harri, eina um rættvísi tína vil eg boða! v 17 Guð, tú hevur lært meg upp frá ungdómi mínum, og til hesa stund eg kunngeri undurverk tíni! v 18 Og um eg verði gamal og gráur, vilt tú ikki fara frá mær, Guð, so at eg fyri komandi ætt kann boða av armi tínum! v 19 Veldi títt og rættvísi tín røkka, o Guð, til himna, stórverk hevur tú int, Guð, hvør er líki tín! v 20 Tú latið hevur okkum sæð so manga trongd og neyð; men tú vilt aftur okkum lívga og úr jarðarinnar dýpum okkum aftur flyta upp. v 21 Tú vilt mín stórleika økja og aftur mær uggan veita! v 22 Men eg vil tær lova við hørpuslátti, Guð, fyri trúfesti tína! Við streingjaleiki eg leika vil fyri tær, sum er Ísraels heilagi! v 23 Fegnast munnu varrar mínar, tá ið fyri tær eg syngi, og mín sál, sum tú hevur loyst. v 24 Ja, allan dagin ígjøgnum mín tunga skal tala um rættvísi tína; tí teir vórðu skemdir og foyir, ið ólukku mína ynsktu!