v 1 Sonur mín, varðveit tú orð míni, og goym tú boð míni hjá tær; v 2 varðveit boð míni, so manst tú liva, og áminning mína eins og eygnastein tín. v 3 Bind tey um fingrar tínar, skriva tey á talvu hjarta tíns. v 4 Sig við spektina: «Tú ert systir mín!» og vitskuna kalla tú vinkonu tína, v 5 so at tær mega vara teg fyri annars mans konu, fyri fremmandari konu við blíðmæltum orðum. v 6 Tí at gjøgnum gluggan á húsi mínum, millum rimanna hugdi eg út, v 7 tá sá eg millum teirra óroyndu, varð millum teirra ungu varur við vitleysan unglinga, v 8 sum smeyg um geilarhorn og leiðini helt at hennara húsi, v 9 í skýmingarløtu, móti kvøldi, í svørtum náttarmyrkri. v 10 Tá kom móti honum kona, klædd eins og skøkja og svikafull í hjarta; v 11 hámikil er hon og óð, heima hon støðast ikki; v 12 so er hon á gøtum, so á torgum, á hvørjum horni hon lúrir; v 13 hon tekur um hann og kyssir hann og sigur við frekum lótum: v 14 «Eg eigi at lata eitt gildisoffur, og í dag eg haldi mítt lyfti. v 15 Tí fór eg út fyri at møta tær, fyri at leita teg upp, og nú fann eg teg. v 16 Eg havi song mína reitt við teppum, við egyptiskum, marglittum líni. v 17 Myrru, aloe og kanel havi eg koyrt á legu mína. v 18 Kom, lat okkum drekka elskhugarrús til í morgin, dusast í ástargamni! v 19 Tí at maður mín er ikki heima, hann er farin á langferð. v 20 Peningapungin tók hann við sær, tá ið full er sól, kemur hann aftur.» v 21 Hon lokkaði hann við sínum nógva tosi, tøldi hann við sínum hálu vørrum. v 22 Hann fer aftan á hana straks, sum oksi verður leiddur at verða dripin, sum hjørtur verður eltur í netið, v 23 til ørvin fer ígjøgnum hans livur, sum ein fuglur sær skundar í snerru og veit ikki, at lívið er í váða. –v 24 Og nú, synir mínir, hoyrið meg og lýðið á orðini, ið muður mín talar! v 25 Lat ikki hjarta títt leita inn á hennara vegir, vilst ikki inn á hennara gøtur. v 26 Tí at mangar hevur hon við ólívssári sært, og stórt er talið á teimum, sum hon hevur dripið. v 27 Hús hennara er vegur til helheims, hann gongur niður at deyðans kømrum.