Og Job helt áfram við røðu síni og segði: «Á, at mær hevði verið sum í forðum, sum á hinum døgum, tá ið Guð varðveitti meg, tá ið lampa hans lýsti yvir høvdi mínum, og eg gekk við ljósi hans ígjøgnum myrkrið, sum á valadøgum mínum, og vinskapur Guðs var yvir tjaldi mínum, tá ið hin alvaldi enn var við mær, og børn míni vóru kring meg, tá ið føtur mínir vóðu í róma, og oljan veldi upp, hvar eg gekk, tá ið eg gekk út í borgarliðið og setti á torginum stól mín! Ungmenni høvdu seg burtur, tá ið teir sóu meg, gamlir risu úr sæti og stóðu upp, høvdingar fingu ikki orðið upp; teir løgdu hondina á munnin, rødd tignarmanna tagnaði, tunga teirra loðaði við góman; teir, ið hoyrdu meg, søgdu meg sælan, teir, ið sóu meg, góvu mær lovorð, tí at eg bjargaði arminganum, ið rópaði um hjálp, faðirloysinganum, ið ongan góðan hevði. Hin deyðkomni bað alt gott oman yvir meg, eg hjarta einkjunnar fylti við fagnaði. Eg klæddist í rættvísi, og hon í meg; rættur var mær skikkja og høvuðskreyt. Eg var eyga hins blinda, og eg var fótur hins halta. Eg var faðir teirra fátæku, og málevni ókunnumansins eg rannsakaði. Jakslir teirra ranglátu breyt eg, og reiv bráðina undan tonnum teirra. Tá hugsaði eg: «Í reiðri mínum man eg andast, liva leingi eins og Føniks fuglurin; vatn man renna at rót míni, og døggin liggja nátt á greinum mínum; heiður mín skal altíð verða nýggjur, bogi mín altíð yngjast í hond míni!» Teir lýddu á meg og bíðaðu, tagdu, meðan eg legði ráð. Tá ið eg hevði talað, tók eingin aftur til orða, orð míni drupu leskandi á teir. Teir bíðaðu mín eins og regns, opnaðu munnin eins og eftir várregni. Eg leit brosandi til teir hugbrotnu, andlit mítt fingu teir aldri gjørt dapurt. Eg leiddi teir og sat fremstur teirra millum, sat eins og kongur í miðjum herliði sínum, eins og hann, ið uggar sorgarbundnar.