Til songmeistarans, ein sálmur av Dávidi. Hoyr, Guð, mína reyst í míni klagu, lív mítt varða frá fígginda ræðslum! Mær bjarga frá níðinga felagi, frá illgerðarmanna flokki, ið gera sína tungu sum svørðsodd hvassa, leggja eiturorð sum ørvar á bogan fyri í loyndum at ráma sakleys fólk, ráma tey óvart og uttan at óttast. Teir saman styrkjast í óndari ráðgerð, ráða av, hvussu í loyndum teir snerrur skulu leggja, og hugsa: «Hvør man tað síggja?» Teir illgerðir hava í ráði. «Vit eru lidnir, væl er til ráða fingið.» – Djúpt er lyndi og hjarta í manni! Men Guð man teir raka við ørvum sínum, dáttliga verða teir særdir; vegna tungur teirra munnu teir falla. Øll, ið síggja teir, munnu rista við høvdi. Allar menniskjur munnu óttast og boða Guðs dáð og verkum hans taka eftir. Í Harranum vilja rættvísir gleðast og søkja hjá honum skjól, fegnast vilja rættsintir allir.