Av hesum titrar hjarta mítt og nøtrar, so at tað kippist úr stað. Hoyr, hoyr brakið av rødd hans, dunið, ið fer úr hans munni! Undir endilanga himninum letur hann rødd sína fara, og ljós sítt alt at endamarki jarðar; eftir tað gellur rødd hans; við torurødd hann tignarliga glymur; snarljósunum heldur hann ikki aftur, meðan rødd hans dunar. Undursamliga letur Guð torurødd sína ljóða; hann ger stórverk, sum vit ikki skilja. Tí at hann býður kavanum at falla á jørðina, ælunum og skúrunum at streyma stríðan; hann setir innsigli á allar menn, so at mannabørn mega kenna verk hans. Villdjórini leita sær skjól, fjala seg í bølum sínum. Úr høli sínum kemur stormurin og kuldin úr norðanvindunum. Fyri andablástri Guðs verður ísur, og vøtnini verða løgd í fjøtur, skýggini fyllir hann við vætu og letur ljósini ganga úr teimum, tey fara aftur og fram, soleiðis sum hann leiðir tey, til tess at fremja alt, sum hann býður, um allan heim, hvørt hann nú reiggjar teimum sum koyrli, ella hann sendir tey við signing. Lýð tú, Job, á hetta, statt stillur og gáa um undurgerðir Guðs! Veitst tú, hvussu Guð fremur tey, og letur ljósini glampa úr skýggi sínum? Skilir tú, hvussu skýggini sveima í leysum lofti, skilir tú undurverk hins alvísa? Tú, hvørs klæði eru heit, tá ið jørðin mókar í sunnanloti! Tenur tú út við honum himnahválvið, sum fast er eins og stoyptur spegil? Kenn mær, hvat vit skulu siga við hann! Myrkur fløkir hugsanir mínar. Skal hann frætta, at eg havi talað? Man maður sjálvur ynskja sær bana? Og nú, sí, maður hómar ikki ljósið, sum skínur gjøgnum skýggini; men vindur fýkur og sópar tey burtur, úr norðuri ljósglæma hómast; øgilig tign er yvir Guði. Til hins alvalda náa vit ikki, til hans, ið er mikil í mátti. Men rættin og rættlætið reingir hann ikki. Tí óttast menninir hann; men hinar sjálvklóku torgar hann ikki.»