Bræv Paulusar ápostuls til Rómverja, kapittul 4 Ábraham rættvísgjørdur av trúgv v 1 Hvat skulu vit tá siga, at Ábraham, ættarfaðir okkara, hevur vunnið eftir holdinum? v 2 Tí at varð Ábraham rættvísgjørdur av gerningum, tá hevur hann nakað at rósa sær av; men ikki fyri Guði. v 3 Tí at hvat sigur skriftin? «Men Ábraham trúði Guði og tað varð roknað honum til rættvísi.» v 4 Men tí, sum ger gerningar, verður lønin roknað ikki eftir náði, men eftir skyldugleika; v 5 tí harímót, sum ikki ger gerningar, men trýr á hann, sum rættvísger ógudiligan, verður trúgv hansara roknað til rættvísi. v 6 Eins og eisini Dávid prísar tann mann sælan, sum Guð tilroknar rættvísi uttan gerningar: v 7 «Sælir eru teir, sum hava misbrot síni fyrigivin og syndir sínar huldar. v 8 Sælur er maður, sum Harrin ikki tilroknar synd.» v 9 Viðvíkur nú henda sæluboðan hinum umskornu ella hinum óumskornu eisini? Tí at vit siga jú: «Trúgvin varð roknað Ábrahami til rættvísi.» v 10 Hvussu varð hon tá tilroknað honum? Tá ið hann var umskorin, ella meðan hann var óumskorin? Ikki tá ið hann var umskorin, men meðan hann var óumskorin. v 11 Og hann fekk umskeringartekinið sum innsigli á teirri trúarrættvísi, sum hann hevði, meðan hann var óumskorin, til tess at hann skuldi vera faðir at øllum teimum, sum trúgva óumskorin, fyri at rættvísi kann verða tilroknað teimum, v 12 og faðir at umskornum, teimum, sum ikki bert eru umskorin, men sum eisini stíga í fótasporini av teirri trúgv, sum Ábraham, faðir okkara, hevði, tá ið hann var óumskorin. Ábraham faðir at øllum trúgvandi v 13 Tí at ikki við lóg varð Ábrahami ella avkomi hansara givin tann fyrijáttanin, at hann skuldi vera arvingi til heimin, men við trúarrættvísi. v 14 Tí at eru tey, sum halda seg til lógina, arvingar, tá er trúgvin ónýtt og fyrijáttanin gjørd til einkis. v 15 Tí at lógin fremur vreiði; men har sum ikki er lóg, har er heldur ikki lógbrot. v 16 Tí er tað av trúgv, fyri at tað skuldi vera sum ein náði, so at fyrijáttanin kundi standa óvikandi fyri øllum avkominum, ikki bert fyri tí, sum hevur lógina, men eisini fyri tí, sum hevur trúgv Ábrahams, hann sum er faðir at okkum øllum,–v 17 sum skrivað stendur: «Eg havi sett teg at vera faðir at mongum fólkasløgum,»–frammi fyri ásjón Guðs, sum hann trúði á, hann sum ger hini deyðu livandi, og kallar tað, sum ikki er til, sum var tað til. v 18 Hann trúði móti vón við vón, at hann skuldi verða faðir at mongum fólkasløgum, samsvarandi tí, sum sagt var: «Soleiðis skal avkom títt verða.» v 19 Og ikki viknaði hann í trúnni, tó at hann hugsaði um, at hansara egna likam longu var ellismerkt, hann var tætt við hundrað ár, og at Sára var farin av barnburði. v 20 Men um fyrijáttan Guðs ivaðist hann ikki í vantrúgv, heldur styrknaði hann í trúnni, við tað at hann gav Guði æruna, v 21 og var fullvísur í tí, at tað, sum hann hevði lovað, var hann eisini mentur at gera. v 22 Tí varð tað eisini roknað honum til rættvísi. v 23 Men at tað varð honum tilroknað, tað varð ikki skrivað bert fyri hansara skuld, v 24 men eisini fyri okkara skuld, sum tað skal verða tilroknað, okkum sum trúgva á hann, sum vakti upp Jesus, harra okkara, frá deyðum, v 25 hann sum fyri misgerðir okkara varð givin upp og fyri rættvísgering okkara varð uppvaktur.