v 1 Vándum monnum ver tú ei grammur, illgerðarmonnum ber tú ei øvund; v 2 tí brádliga teir skulu følna sum grasið, svidna sum grønar urtir. v 3 Lít tú á Harran og ger tað góða, búgv tú í landinum og stunda á trúskap, v 4 so skalt tú í Harranum hava gleði tína, og hann man tær geva tíni hjartans ynski. v 5 Legg tú á Harran tínar leiðir, og lít tú á hann, hann man tað útinna, v 6 lata rætt tín koma upp sum ljósið, tína rættferð sum middagskláran. v 7 Ver tú fyri Harranum stillur og honum bíða, ei øvunda hann, ið hevur eydnuna við sær, tann mann, ið við svikum fer fram. v 8 Halt teg frá vreiði, lat yvri fara, ilskast ikki, tí harav stendst ilt; v 9 tí illgerðarmenn skulu oyðast út, meðan teir, ið Harran vænta, skulu fáa landið at arva. v 10 Um eitt lítið bil eru gudleysir ikki meira, kannar tú um teirra stað, eru teir burtur; v 11 men spaklyntir fáa landið í ogn, fegnast av ríkari lukku. v 12 Níðingar ilt í huga móti rættvísum hava og móti teimum bíta á kampi; v 13 men Harrin at teimum lær, tí hann sær, at teirra dagur kemur. v 14 Gudleysir svørðið draga og bogan spenna fyri armar og eymar at fella, og drepa teir, sum í rættvísi ganga; v 15 men svørðið rakar teir sjálvar í hjartað, og bogar teirra sundur bresta. v 16 Betri er lítið hjá rættvísum manni enn ríkidømi hjá mongum vándum; v 17 tí vándra manna armar brotnir verða, men Harrin teir rættvísu styðjar. v 18 Harrin kennir dagatal teirra, ið rættsintir eru, og ognir teirra vara við alla ævi, v 19 ei teir verða til skammar á eini illari stund, í hungurs døgum teir mettir verða. v 20 Tí gudleysir ganga til grundar, fíggindar Harrans sum blómuprýði í eingjum teir hvørva, sum roykur teir hvørva. v 21 Gudleysur lænir og kann ei aftur rinda, rættvísur gávumildur gevur; v 22 tí teir, ið hann signar, fáa landið í arv, men teir, ið hann bannar, leggjast í oyði. v 23 Harrin festir mansins stig, og tokka til veg hans hann hevur; v 24 um hann snávar, hann ikki fellur, tí Harrin heldur fast í hans hond. v 25 Eg ungur havi verið, eri gamal vorðin, men onga tíð eg sá ein rættvísan uppgivnan, ella børn hansara bidda breyð. v 26 Allan dagin hann miskunn sýnir og øðrum lænir, og til signing er ætt hansara. v 27 Vík frá tí illa og ger tað góða, og allar ævir tú búgvandi verður; v 28 tí Harrin rættvísi elskar, og ei hann svíkur teir heilagu sínar. Ringir ganga til grundar med alla, og vándra manna ætt ruddast út. v 29 Rættvísir fáa landið at arva og eiga har búgv alla tíð. v 30 Muður hins rættvísa vísdóm mælir, tað, ið rætt er, hans tunga talar; v 31 hansara Guðs lóg er honum í hjarta, og aldri sæst høgg á føti. v 32 Gudleysur eftir rættvísum lúrir og ætlar at taka hann av lívi; v 33 men Harrin ei gevur hann upp í hans hond og letur hann ei verða sekan dømdan. v 34 Harranum bíða og varða um veg hans, og hann man teg hevja til tess landið at arva, og síggja tú skalt teir gudleysu undir ganga. v 35 Eg ein gudleysan sá, ein yvirgangskropp, spelkin sum eitt Libanons sedristræ; v 36 men tá eg kom har framvið, var hann ikki meira, tá eg leitaði eftir honum, var hann ikki at finna. v 37 Varða um sakloysi, stunda á rættferð, tí friðarmaður framtíð eigur; v 38 men illgerðarmenn verða oyddir allir, vándir menn hava onga framtíð. v 39 Frá Harranum fáa teir rættvísu frelsu, hann er teirra vernd á neyðarstund; v 40 Harrin teimum hjálpir og teimum bjargar, hann teimum frá gudleysum bjargar og teir frelsir, tí til hansara høvdu teir lít.