Hví stendur tú, Harri, so langt av leið, hví fjalir tú teg á neyðarstund? Eymur pínist av hugmóði hins gudleysa, fangast í svikum, hann hevði í ráðgerð! Tí gudleysur rósar sálarágirnd síni, ránsmaður lovar, men virðir ei Harran; nasadjarvur vándur mælir: «Hann revsar ei, eingin Guð er til;» tað er øll hans hugsan. Vegir hans eydnast á hvørji stund, hátt yvir høvdi hans eru dómar tínir; at øllum fíggindum sínum hann blæsur. «Ei eg vikist,» hann hugsar við sjálvum sær, «ætt eftir ætt ei óhapp mær verður fyri.» Av illbøn hans muður er fullur, av svikum og valdi, honum undir tungu órættur og ólukka liggja; við garðarnar hann liggur og smeitist, á loyningum sakleys hann drepur, armingar hann við eygunum eltir. Á loynum hann lúrir, sum ljóndjór í helli, lúrir eftir eymar at fanga, og hann teir fangar, tekur teir í hjálma sínum. Slignir teir níga til jarðar, í kløur hans armingar falla. Í sínum hjarta hann sigur: «Guð gloymir, hylur andlit sítt, fær tað aldri at síggja.» Statt upp, Harri, hav upp tínar hendur, Guð, gloym ikki menn í teirra eymd! Hví skal gudleysur vanvirða Guð, siga í sínum hjarta: «Tú revsar ikki!» Sætt tað tú hevur, tí sorg og móð títt eyga skoðar, til tess at líta tað upp í tínar hendur; neyðstaddur troystar á teg, faðirleysum tú hjálpari varðst! Brót arm á gudleysum manni, lat gudloysi illmennis ei verða at síggja! Harrin er kongur um aldur, ævir allar, oyddir eru heidnir menn út úr landi hans. Ynski teirra eymu tú hoyrt hevur, Harri, teirra hjarta tú styrkir, vendir oyra títt til fyri at vinna faðirleysum og hjálparleysum rætt. Ei longur skal maður av jørð halda á at ræða.