Hvat er miskunn? Hvat er náði? Eru tey tað sama? Skriftin sjálv vísir, at tað finst munur hará. NÁÐI: TAÐ er ikki gagnligt hjá mær óivað at rósa mær. Eg vil koma til sjónir og opinberingar frá Harranum. 2 Eg kendi ein mann í Christi, yvir fjúrtan ár síðan, (hvørt í likaminum, eg dugi ei at siga; ella hvørt úti úr likaminum, eg dugi ei at siga: Guð veit;) slíkan ein ryktur upp til hins triðja himins. 3 Og eg kendi ein slíkan mann, (hvørt í likaminum, ella úti úr Guð veit;) 4 Hvussu ið hann varð ryktur upp inn í paradís, og hoyrdi ósiganlig orð, sum tað er ei loyviligt hjá einum manni at mæla. 5 Av slíkum einum vil eg rósa mær: tó av mær sjálvum vil eg ikki rósa mær, uttan í veikleikum mínum. 6 Tí tó eg vildi tráað at rósa mær, skal eg ikki vera ein dári; tí eg vil siga sannleikan: men nú lati eg vera, at ikki nakar maður skuldi hugsað um meg uppum tað sum hann sær meg at vera, ella tað hann hoyrir av mær. 7 Og at ikki eg skuldi verða upphevjaður uppum mát gjøgnum ríkiligleikan av opinberingunum, varð tað givin til mín ein tornur í kjøtið, hitt sendiboð Satans at banka meg, at ikki eg skuldi verða upphevjaður uppum mát. 8 Fyri hesi søk bað eg Harran trísinnis, at hann mátti fara burtur frá mær. 9 Og hann segði við meg, Náðimín er tilstrekkilig hjá tær: tí máttur mín verður gjørdur fullkomin í veikleika. Mest gleðiliga tessvegna vil eg heldur rósa mær í veikleikum mínum, at kraft Christs má hvíla uppiá mær. (II. Cor. 12: 1—9 FKJ) 22 ¶ Tá komu tíðindir um hesar lutir at oyrunum á kirkjuni sum var í Jerusalem: og teir sendu fram Barnabas, at hann skuldi fara so langt sum til An-ti-o´-chi-u. 23 Hvør, tá ið hann kom, og hevði sæð náði Guðs, varð glaður, og formanaði teir allar, at við avráðing hjartans teir vildu halda (Gern. Ap. 11: 22—23 FKJ) Og haðan sigldu til An-ti-o´-chi-u, hvaðanfrá teir høvdu verið litnir upp til náðar Guðs fyri tað verk sum teir uppfyltu. (Gern. Ap. 14: 26 FKJ) NÚ, tað vóru í kirkjuni sum var í An-ti-o´-chi-u ávísir prophetar og frálærarar; so sum Barnabas, og Símeon sum varð kallaður Ni´-ger, og Lu´-ci-us úr Cyre´-ne, og Man´-a-en, hvør hevði verið uppaldur við Heródesi fjórðingsfúrsta, og Saulus. 2 Sum teir tænaðu til Harrans, og fastaðu, segði Heilagi Andin, Atskiljið mær Barnabas og Saulus fyri tað verk at hvørjum eg havi kallað teir. 3 Og tá ið teir høvdu fastað og biðið, og lagt hendur sínar á teir, sendu teir teir avstað. 4 ¶ So teir, verðandi sendir út av Heilaga Andanum, fóru avstað til Se-leu´-ci-u; og haðan frá sigldu teir til Cýpros. (Gern. Ap. 13: 1—4 FKJ) Og Paulus valdi Silas, og fór avstað, verðandi litin upp av brøðrunum til náðar Guðs. (Gern. Ap. 15: 40 FKJ) Sum hvør maður hevur móttikið gávuna, enntá soleiðis tænið hina somu hvør til annars, sum góðir húshaldarar av hini margfaldu náði Guðs. (I. Pæt. 4: 10 FKJ) Um tit havi hoyrt um trúarhúshald náðar Guðs, sum er givið mær mótvegis tykkum: (Eph. 3: 2 FKJ) Havandi tá gávur frábrigdandi samsvarandi við tanáðisum er givin til okkara, hvørt prophetagávu, við lutfallið av trúgv; (Rom. 12: 6 FKJ) Men við náði Guðs eri eg hvat eg eri: og náði hansara sum varð latin út uppá meg, varð ikki til einkiðs; men eg strevaðist meira ríkiliga enn teir allir: tó ikki eg, men náði Guðs sum var við mær. (I. Cor. 15: 10 FKJ) Og av fylling hansara hava vit allir móttikið, og tað náði yvir náði. (St. Jóh. 1: 16 FKJ) Og tá ið Jácob, Ce´-phas, og Jóhannes, hvørjir tóktust at vera stólpar, varnaðust ta náði sum var givin mær, góvu teir til mín og Barnabasar høgru hendur samfelags; at vit skuldu fara til hinna heidnu, og teir til umskeringarinnar. (Gal. 2: 9 FKJ) Og Guð er førur fyri at elva allari náði at vera ríkilig mótvegis tykkum; at tit, altíð havandi allan ríkiligleika í øllum lutum, mega vera ríkiligir til hvørs góðs verks: (II. Cor. 9: 8 FKJ) Tí fagnaður okkara er hesin, vitnisburður samvitsku okkara, at í einfaldni og gudiligum ærligleika, ikki í kjøtligum vísdómi, men við náði Guðs, vit hava havt atferð okkara í heiminum, og meiri ríkiliga mótvegis tykkum. (II. Cor. 1: 12 FKJ) MISKUNN: 21 ¶ Tá kom Pætur til hansara, og segði, Harri, hvussu ofta skal bróður mín synda ímóti mær, og eg fyrigeva honum? til sjey ferðir? 22 Jesus sigur við hann, Eg sigi tær ikki, Inntil sjey ferðir: men, Inntil sjeyti ferðir sjey. 23 ¶ Tessvegna er kongadømi himins líknað við ein ávísan kong, sum vildi taka roknskap av tænarum sínum. 24 Og tá ið hann var byrjaður at rokna, varð ein førdur til hansara, sum skyldaði honum tíggju túsund talentir. 25 Men við tað at hann hevði ikki at gjalda, beyð harri hansara hann at verða seldan, og konu hansara, og børn, og alt sum hann hevði, og rindan at verða gjørda. 26 Tænarin tessvegna fell niður, og tilbað hann, sigandi, Harri, hav tolmóð við mær, og eg vil rinda tær alt. 27 Tá varð harrin hjá tí tænara rørdur við várkunn, og loysti hann, og fyrigav honum skuldina. 28 Men hin sami tænarin fór út, og fann ein av samtænarum sínum, sum skyldaði honum hundrað denarar: og hann legði hendur á hann, og tók hann eftir svíranum sigandi, Rinda mær tað tú 29 Og samtænari hansara fell niður við føtur hansara, og bønaði hann, sigandi, Hav tolmóð við mær, og eg vil rinda tær alt. 30 Og hann vildi ikki: men fór og kastaði hann inn í fongsul, til hann skuldi rinda skuldina. 31 So tá ið samtænarar hansara sóu tað sum var gjørt, vórðu teir sera syrgnir, og komu og søgdu harra sínum alt sum var gjørt. 32 Harri hansara, eftir at hann hevði kallað hann, segði tá við hann, O tú vondi tænari, eg fyrigav tær alla hasa skuldina, av tí at tú tráaðirt meg: 33 Skuldirt ikki tú eisini hava havt várkunn við samtænara tínum, enntá eins og eg tók synd í tær? 34 Og harri hansara varð vreiður, og gav hann yvir til pínslaranna, til hann skuldi rinda alt sum honum var skyldugt. 35 So líkaleiðis skal himinski Faðir mín gera eisini við tykkum, um tit frá hjørtum tykkara fyrigevi ikki hvør og ein bróður sínum misbrotini hjá teimum. (St. Matth. 18: 21—35 FKJ) Men farið tit og lærið hvat tað merkir, Eg vil havamiskunn, og ikki sláturoffur: tí eg eri ikki komin at kalla hinar rættvísu, men syndarar til umvendingar. (St. Matth. 9: 13 FKJ) 35 Men elskið tit fíggindar tykkara, og gerið gott, og lænið, vónandi eftir ongum aftur; og endurgjald tykkara skal vera mikið, og tit skulu vera børnini hjá hinum Hægsta: tí hann er góður við tey ótakksomu og við tey illu. 36 Verið tit tessvegna miskunnsamir, eins og Faðir tykkara eisini er miskunnsamur. (St. Lukas. 6: 35-36 FKJ) 4 Men Guð, hvør er ríkur í miskunn, fyri sín mikla kærleika hvarvið hann elskaði okkum, 5 Enntá tá ið vit vóru deyðir í syndum, hevur livandigjørt okkum saman við Christi, (av náði eru tit frelstir;) saman, og gjørt at vit sita saman í himinskum plássum í Christi Jesusi: 7 At í øldunum ið koma skulu, hann mátti sýna hinar ovurhonds ríkdómarnar av náði síni í góðsku síni mótvegis okkum gjøgnum 8 Tí av náði eru tit frelstir gjøgnum trúgv; og tað ikki av tykkum sjálvum: tað er gáva Guðs: 9 Ikki av verkum, at ikki nakar maður skuldi rósað sær. (Eph. 2: 4-9 FKJ) sonar í trúnni: Náði, miskunn, og friður, frá Guði Faðir várum og Jesusi Christi Harra várum. (I. Tim. 1: 2 FKJ) 13 Hvør áður var ein Guðs-spottari, og ein atsøkjari, og skaðiligur: men eg vann miskunn, av tí at eg gjørdi tað fákunnuliga í vantrúgv. 14 Og náði várs Harra var ovurhonds ríkilig við trúgv og kærleika sum er í Christi Jesusi. 15 Henda er ein trúføst framsøgn, og verdug alla viðtøku, at Christus av hvørjum eg eri fremstur. 16 Hvussu enn er fyri hesa grund vann eg miskunn, at í mær fyrst Jesus Christus mátti sýna fram alla langmóð, fyri eitt mynstur til teirra sum skuldu hereftir trúgva á hann til ævigt-varandi lívs. (I. Tim. 1: 13-16 FKJ) (Sitatini eru úr fyrstu útgávu av FKJ N. T.)