Eg skundaði mær altíð heim, tí eg mátti síggja“ Paradise Beach”, ella“ Intriger”, sum ein æt. Men ímillum hesar var so handan rotna, til tey gomlu. Og hvørja ferð hon vísti seg á skíggjanum skifti eg. Onkur, sum mátti taka sær av sínum byrjandi dementa pápa, og onkur annar, sum var komin í panikkaldur, tí tey nærkaðust teimum 40 árunum. Onkur, sum aborteraði, og onkur, sum ikki kundi fáa børn. Ymisk viðurskifti í lívinum, sum eg“ gud viti um eg nakrantíð” fór at kenna nakað til. Hon segði mær, at hon hevði sæð babba givið mammu ein so heitan og innarligan koss í gongini løtu frammanundan. Føj! Vit tosaðu um, hvussu tað mundi verða, tá vit fóru at fylla 40. Bara til stuttleika. Tann fyrsta, sum eg kom framá, var Megan Connolly. Tað vísti seg, at hon doyði í 2001 av eini yvirdosis. Knappliga stendur man í teirri støðu, at man kundi verið ein av høvuðspersónunum í seriuni. Man kennir til tað at hava mist mammu sína av krabba. Ella at hava eina vinkonu, ið hevur mist tvey børn. Og eg hoyri meg sjálva siga við míni børn, at“ eg minnist sum var tað í gjár”, og“ kunnu tit ikki taka upp eftir tykkum?” , meðan eg siti og bíleggi flogferðaseðlar til mín og mannin, tí vit mugu keypa okkum løtur at vera saman tveyeini. Og meðan eg hoyri andlátini kennist eg brádliga við nøvnini, og fólk, sum altíð hava verið, eru ikki meira. Og tann elsti, sum fyllir 14 ár leygardagi, n ynskir sær bara brunch saman við teimum nærmastu í staðin fyri stóran føðingardag. Carpe Diem! Sum haldari fært tú atgongd til alt tilfar í blaðnum á netinum, umframt tíðindi. Trýst á "Tekna hald" og skráset teg