v 1 Eg áminni tykkum tí, eg hin bundni í Harranum, til at liva soleiðis, sum hóskandi er fyri ta kallan, sum tit vórðu kallaðir við, v 2 við øllum lítillæti og spakføri og langmóði, so at tit umbera hvør annan í kærleika, v 3 og leggja tykkum eina við at varðveita einleika andans í bandi friðarins. v 4 Eitt likam og ein andi, eins og tit eisini vórðu kallaðir til eina vón í kallan tykkara, v 5 ein harri, ein trúgv, ein skírn; v 6 ein Guð og faðir at øllum, hann sum er yvir øllum og gjøgnum alt og í øllum. Náðigávurnar eru givnar til uppbyggingar av likami Krists v 7 Men einum og hvørjum av okkum varð náðin givin eftir tí máli, sum Kristus hevur mált honum gávu sína við. v 8 Tí verður tað sagt: «Hann fór upp til hæddar og førdi burtur fangar og gav monnunum gávur.» v 9 Men hetta «hann fór upp», hvat er tað annað enn tað, at hann eisini fór niður til hinar lægru partarnar á jørðini? v 10 Tann, sum fór niður, er eisini hin sami, sum fór upp, høgt upp um allar himnar, til tess at hann skuldi fylla alt. v 11 Og tað er hann, sum gav okkum summar til ápostlar, summar til profetar, summar til trúboðarar, summar til hirðar og lærarar, v 12 fyri at gera hini heilagu fullbúgvin, til at gera tænastu, til uppbyggingar av likami Krists, v 13 inntil vit allir samlir vinna fram til einleikan í trúnni og í kunnleikanum um son Guðs, til fulla mensku, til vakstrarmálið fyri fylling Krists, v 14 fyri at vit ikki longur skulu vera ómyndingar, sum kastast og rekast higar og hagar av hvørjum lærdóms vindi av falslótum manna, við svikum av ilskuráðum teirra, sum eru í villu; v 15 men at vit, sannførir í kærleika, skulu í øllum lutum vaksa upp til hansara, sum er høvdið, Kristus, v 16 so at alt likamið, samanfest og samanbundið við einum og hvørjum liði, sum ger sítt gagn samsvarandi teirri kraft, sum hvørjum einstøkum luti er tilmáld, veksur likamsins vøkstur til uppbygging sína í kærleika. Ávaring móti heiðinskapi v 17 Tí sigi eg hetta og vitni í Harranum, at tit ikki longur mega liva, eins og heidningarnir liva í fáfongd huga síns, v 18 myrktir sum teir eru í hugsunarhátti sínum, ókunnigir við lív Guðs vegna ta fákunnu, sum er í teimum og sum kemur av herðingini í hjarta teirra, v 19 við tað at teir dulir eru farnir út í ólevnað, til alskyns óreinskugerð í ágirnd. v 20 Men tit hava ikki á tílíkan hátt lært um Krist, v 21 um tit annars hava hoyrt um hann og eru upplærdir í honum, soleiðis sum sannleikin er í Jesusi: v 22 at tit, hvat ið hini fyrru atferð tykkara viðvíkur, skulu leggja av hina gomlu menniskju, sum verður spilt av hinum tølandi girndunum, v 23 men verða endurnýggjaðir í anda huga tykkara, v 24 og íklæðast hina nýggju menniskju, sum er skapað eftir Guði í rættlæti og heilagleika sannleikans. Ávaring móti heidnum syndum, sum nevndar eru v 25 Leggið tí lygnina av og talið sannleika, hvør við næsta sín, við tað at vit eru limir hvør hjá øðrum. v 26 Um tit verða illir, tá syndið ikki! Sólin má ikki seta yvir illskap tykkara! v 27 Og gevið ikki djevlinum nakað føri! v 28 Tann, sum stjelur, stjali ikki longur, men arbeiði heldur og geri tað, sum gott er, við hondum sínum, so at hann kann hava nakað at geva tí, sum líður neyð! v 29 Eingin illavorðin tala komi út av munni tykkara, men slík, sum er góð til uppbyggingar, har sum tað gerst neyðugt, so at hon kann veita teimum náði, sum áhoyra. v 30 Og gerið ikki Guðs heilaga anda sorg, sum tit eru innsiglaðir við til endurloysingardagin! v 31 Allur beiskleiki og yvirhugi og illsinni og hávi og spottan veri langt burtur frá tykkum tillíka við øllum óndskapi! v 32 Men verið góðir hvør við annan, miskunnsamir, so at tit fyrigeva hvør øðrum, eins og Guð hevur fyrigivið tykkum í Kristi.