Við áirnar í Bábel har sótu vit og grótu, tá ið vit mintust til Zion; á pílatrøini har vit hongdu upp hørpur várar. Tí at har kravdu ránsmenn várir sangljóð av okkum, og kúgarar várir gaman: «Syngið fyri okkum úr Zionssongum!» Hvussu kundu vit syngja Harrans sangir á fremmandari grund? Um eg teg, Jerúsalem, gloymi, tá visni mín høgra hond! Tunga mín hangi í gómanum føst, um ikki eg minnist til tín, um ikki eg seti Jerúsalem yvir mítt hægsta yndi! Muna, Harri, Edóms sonum Jerúsalems vanlukkudag! Tá ið teir rópaðu: «Rívið niður, rívið niður, líka niður í grund!» Bábels dóttir, tú sum oyðileggur! Sælur hann, ið tær lønar ta gerð, sum tú okkum gjørdi! Sælur hann, ið børn tíni tekur og slær tey í stein!