Knappliga stóð maðurin-Absalon Eysturoy-á sjálvum toppinum veipandi og skríggjandi til teir trúføstu áskoðararnar á Ambadali. Teir vóru: Herman Eysturoy, Fróði Samuelsen, Rasmus Eysturoy og Heini Hátún. á Smørkletti Hódagin kl. 13.00 vóru allir 5 komnir upp á Smørklett, og "undirløgubáturin" setti aftur kós móti Eiðisflógva. Vallingin omanfyri var løtt at taka, og so kom tann stóra løtan-BÚGVIN TIKIN. Eftir at teir vóru uppi á toppinum á Búgvanum í 1892 og fingu hongt ketur upp, gjørdist tað sjálvsagt nógv lættari at koma koma upp á toppin. Dánjal Rasmus fortaldi, at tá ið teir vóru komnir uppá, sat Óli Andrias honum við, meðan hann seig niður vestan fyri á Búgvanum, og har drap hann sín fyrsta lomviga. Tá ið eg fortaldi honum, at nú hevði abbasonur Oliver (Herman) verið á toppinum á Búgvanum saman við fýra øðrum monnum, tá hugdi hann upp á meg og spurdi: "Og hvussu nógv fingu teir?" Tit hava fingið "lív" aftur í tann gamla drangin. Tað verður sjón fyri søgn, tá ið tær spillivandi myndirnar koma á skíggjan, og Búgvin verður lagdur víðopin fyri alra manna eygum. Stóra tøkk fái tit fyri tað. Tað er stuttligt at merkja. Heilsanir í gestabókini og viðmerkingar til myndirnar fløva.