Ein sálmur av Ásafi. v 1 Drottin, Guð Harrin talað hevur, kallað á jørð frá sólarrisi til sólarlag. v 2 Frá Zion, fagurleiks krúnu, ljómaði Guð. v 3–Guð vár komi og ikki hann tigi! –Undan honum geisaði eldur, um hann leikaði stormur. v 4 Hann kallaði á himin í erva og á jørð fyri at døma sítt fólk: v 5 «Savnið mær dýrkarar mínar, sum sáttmála gjørdu við meg við ofrum!» v 6 Tá kunngjørdi himinin rættvísi hans, at tað er Guð, ið dómari er. Sela. v 7 Gev ljóð, fólk mítt, at eg kann tala, Ísrael, at eg kann áminna teg, Guð, tín Guð eri eg. v 8 Ei fyri offur tíni vil eg teg lasta, brennioffur tíni eru mær javnan fyri eygum. v 9 Mær tørvar ei oksar av garði tínum, ella havrar úr fjósum tínum. v 10 Tí míni eru øll villdjór í skógum, alt fæ á teim túsund bjørgum. v 11 Eg tekki hvønn fugl millum fjalla, alt, ið krykir á fold, er mær fyri eygum. v 12 Um eg kendi svongd, ikki eg segði tær frá, tí mín er heimur og fylli hans. v 13 Man eg eta kjøt av tarvum, ella drekki eg blóð av havrum? v 14 Ofra tú Guði takklæti og lov, og tíni heitstreingi gjald hinum hægsta! v 15 Heit so á meg á neyðar degi, eg skal bjarga tær, og tú skalt lova mær! v 16 Men til hin gudleysa talaði Guð: Hví roknar tú upp míni boð og hevur sáttmála mín á munni, v 17 meðan tú hatar aga av mær og orð míni kastar aftur um bak? v 18 Vinmaður ert tú við tjóvar, við horkallar hevur tú hóslag. v 19 Munn tín tú loysir til illskap, svik setir tunga tín saman. v 20 Tú situr og baktalar bróður tín, son móður tínar tú klikkir. v 21 Alt hetta tú gert, og eg skal tiga, so tú heldur, at eg eri sum tú! Eg vil teg revsa og gera ferð tína bera! v 22 Gevið hesum gætur, tit, ið gloyma Guð, at eg ei skal ríva sundur, og eingin er, ið bjargar! v 23 Tann, ið takklæti ofrar, veitir mær æru, og tann, ið heiti síni heldur, lati eg skoða Guðs frelsu.