In 1996 werden de leeftijden om deel te nemen aan de diverse klassen verlaagd. Om deel te mogen nemen aan de 125 cc moest je nu vijftien jaar zijn, voor de 250 cc zestien (gold tevens voor de zijspanpassagiers) en voor de 500 cc klasse was een minimum leeftijd van achttien jaar ingesteld. Verder werden er minimum gewichten aan de coureurs samen met hun machines gehangen in de 125 cc klasse. In de 125 cc klasse moest een rijder met zijn motor in het vervolg minimaal 130 kilo wegen. Dit was er voor om te zorgen dat de Europese coureurs beter opgewassen waren tegen hun veel kleinere en lichtere Japanse collega's. Deze laatsten, en de erg kleine en lichte Dirk Raudies (48 kg.), hadden de laatste jaren de lichtste klasse gedomineerd. Spanning hoefde er niet ingevoerd te worden in deze klasse, want elke race was de laatste jaren meer dan spannend genoeg. Het minimumgewicht was wel een voordeel voor één Japanner, de regerend wereldkampioen in het Nederlandse team, Haruchika Aoki. Hij was voor een Japanner extreem lang, zeker ten opzichte van bijvoorbeeld zijn landgenoten in de 125 cc klasse, Kazuto Sakata en Akira Saito. Dan de circuits dit jaar. In eerste instantie stond ook de Argentijnse GP weer op het programma, maar die werd weer geschrapt. Geheel nieuw op het programma was de GP van Indonesië, op het circuit van Sentul. Oostenrijk verhuisde zijn race van de Salzburgring naar de, voorheen'Österreichring', een Formule I circuit dat tussen 1995 en 1996 volledig gerenoveerd was en vanaf 1997 de A 1 Ring heette. Het circuit dat veel hoogteverschillen kent bevindt zich bij de plaats Spielberg in de deelstaat Stiermarken. Na de grote verbouwing werd ook meteen besloten om de naam van de hoofdsponsor te koppelen aan de naam van het nieuwe circuit. A 1 Ring (A 1, een Oostenrijkse telefoonaanbieder). De GP van San Marino verdween, maar in de plaats kwam wel een nieuwe Italiaanse GP, die van'De Stad Imola'op het circuit Enzo é Dino Ferrari, vernoemd naar Enzo Ferrari, de oprichter van Ferrari, en diens vroeg gestorven zoon Dino Ferrari. Nog een verandering; de Europese GP op het circuit bij Barcelona werd voortaan de GP van Catalonië (Catalunya) genoemd. Er waren nu in 1996 maar liefst vijftien GP's te rijden. De zijspannen waren bij zeven van de GP's aanwezig en dit zou hun laatste seizoen zijn dat ze samen met de soloklassen mochten rijden. Het 125 cc EK werd niet meer samen met de GP's verreden in'96, dit draaide men dus al weer na één seizoen terug! De 500 cc klasse: Loris Reggiani was dus gestopt en hij was vervangen bij Apriliaproject met de 400 cc V2 door Doriano Romboni. Het Team Repsol Honda ging de strijd weer aan met tweevoudig wereldkampioen Michael Doohan (op de foto's de NSR 500 van Doohan van'96), Shin'ichi Itoh en Alex Crivillé en de nieuwkomer uit de 250 cc, Tadayuki Okada. Itoh en Okada gingen de strijd aan met een nieuw ontworpen tweecilinder (V2) in het veld van viercilinders. Nieuw op de NSR 500, Luca Cadalora bij Erv Kanemoto Honda, terwijl Alexander Barros van Kanemoto naar Honda Pileri overstapte. En Loris Capirossi stapte van dit Hondateam over naar het Yamahateam van Wayne Rainey. Alberto Puig was nog steeds niet geheel genezen van zijn zware beenblessure en bleef als kopman in dienst bij manager Sito Pons in het Fortuna Honda Pons Team, die ook de beschikking kreeg over deze Honda's voor Carlos Checa, die vorig jaar Puig had vervangen tijdens zijn blessure. Daryl Beattie en Scott Russell waren de rijders nog van het Lucky-Strike Suzukiteam. En als laatste, het Marlboro Team Roberts met Norifume Abe en nieuw zoals vermeld: Kenny Roberts Jr. en Jean-Michel Bayle. Verder was er nog de 500 cc Paton (Jean-Pierre Jeandat) en het nieuwe team, de ELF-500 ROC (Juan Borja en Adrien Bosshard). Dan nog de 125 cc klasse waar alleen Aprilia met een echte fabrieksmachine aan de start verscheen. Honda en Yamaha hadden geen nieuwe 125 cc ontwikkeld, maar stonden wel diverse rijders bij met speciale onderdelen. Honda: Emilio Alzamora, wereldkampioen Haruchika Aoki, Dirk Raudies en Noboru Ueda. Verder kon men bij Honda ook nog speciale kitten huren, waarvan ook diverse rijders gebruik maakten. Yamaha: Gabriele Debbia, Yoshiaki Katoh en Youichi Ui. Aprilia was er wel heel wat aan gelegen om na de titel in de 250 cc nu ook de titel in de 125 cc te pakken en kwam met een heel stel fabrieksrijders (waaronder twee ex-wereldkampioenen) op de proppen: Stefano Perugini, Masaki Tokudome, Kazuto Sakata, Darren Barton, Manfred Geissler, Jorge Martinez en Peter Öttl. In 1995 waren er maar liefst 13 Japanners in de 125 cc klasse actief geweest. Nu, met de beperking van maximaal 29 coureurs en vier'wildcards', waren ook het aantal Japanse deelnemers teruggebracht naar acht. Hierdoor verdween ook de laatste vrouwelijke deelneemster, de Japanse Tomoko Igata van het toneel. * 2 Valentino Rossi (16 februari 1979), haalt zijn eerste punten in zijn eerste Grand Prix. Zijn bijnamen die hij zou krijgen door de jaren heen: Rossifumi (een verwijzing en verering aan het adres van Norifumi Abe), Valentinik (naar de Italiaanse Donald Duck versie "Paperinik”), The Doctor kwam vanaf zijn 500 cc periode en is daarna altijd gebleven. Het heeft betrekking op zijn koele en kalme houding tijdens het racen in vergelijking met zijn wilde races in de 125 cc en 250 cc waar zijn prestaties onregelmatig en vaak gevaarlijk waren, resulterend in talrijke valpartijen. Er zijn ook nog talloze andere verhalen over. Valentino is een zoon van voormalig motorcoureur Graziano Rossi. Valentino Rossi behoort tot één van de beste motorcoureurs ooit en eigenlijk zeer waarschijnlijk de allerbeste. Valentino's eerste contact met de motorfiets was op 2-jarige leeftijd, zijn moeder Stefania vond dit gevaarlijk, waardoor vader Graziano de motorfiets verving voor een go-kart. Ondanks zijn interesse in zijn gitaar en voetballen, was Valentino niet geïnteresseerd in school en studeren. In 1991 ging Valentino, na al vele kartraces op zijn naam te hebben geschreven, ook op minibikes rijden en won ook daar zijn races. Vanaf 1993 won hij ook diverse wegraces en hier in 1996 maakte Valentino zijn debuut in het Wereldkampioenschap wegracen op een Aprilia RS 125R en haalde in Brno zijn eerste poleposition en won uiteindelijk ook nog de race. Hij werd negende in de eindstand van het Wereldkampioenschap. Een jaar na zijn debuut werd Valentino wereldkampioen in de 125 cc klasse. In 1998 stapte Valentino over naar de 250 cc klasse en werd tweede in het Wereldkampioenschap. Een jaar later werd hij op een Aprilia RS 250 wereldkampioen in de 250 cc klasse. In 2000 stapte Valentino over naar de 500 cc klasse en won op Donington Park zijn eerste race en werd tweede in het wereldkampioenschap. In 2001 werd Valentino wereldkampioen op een Honda NSR 500 in de 500 cc klasse en was meteen de laatste 500 cc wereldkampioen. Rossi deed dus elke keer een jaar ervaring op in een klasse en werd in zijn tweede jaar daarin wereldkampioen, waarop hij overstapte naar de volgende klasse en hetzelfde deed! Hij was in die jaren ook elke race bezig om iets bijzonders te bedenken, voor als hij de race won. Er deden zich dan bijvoorbeeld allerlei verkleedpartijen voor. Valentino werd na Phil Read de tweede coureur die alle drie de wereldtitels (125 cc-250 cc-500 cc) in de wegracerij gewonnen had. In 2002 werd de 500 cc tweetakt klasse vervangen door de 990 cc viertakt klasse onder de naam MotoGP. Valentino reed in de jaren 2002 en 2003 op een Honda RC 211V en werd in beide jaren wereldkampioen in deze klasse. Voor het seizoen 2004 maakte hij de overstap van Honda naar Yamaha op een motor waarvan velen dachten dat deze kansloos zou zijn. De Yamaha YZR M 1. Rossi deed dit om te laten zien dat de vaardigheden van een coureur belangrijker zijn dan het berijden van de beste motorfiets en omdat hij de sfeer bij het Honda team niet fijn meer vond. Hij slaagde er dat jaar inderdaad in om wederom de wereldtitel te bemachtigen hoewel Sete Gibernau en Max Biaggi nog lang bijbleven in de tussenstand. In 2005 werd hij wederom wereldkampioen in de MotoGP klasse op de Yamaha YZR M 1. In 2006 werd hij tweede in het wereldkampioenschap van de MotoGP op de Yamaha YZR M 1 achter de Amerikaan Nicky Hayden. * 3 Kazuto Sakata, een van de grootste kanshebbers in de 125 cc klasse, kwam tijdens de warmup training ten val door een vastloper. De Japanner brak hierbij zijn voet, maar wilde toch van start gaan in de race een paar uur later! De keiharde Sakata wist zelfs nog tiende te worden! * 11 Tohru Ukawa (18 mei 1973) was dus nieuw in de GP-racerij in de kleuren van het Italiaanse modemerk Benetton. Hij was de vervanger voor Tadayuki Okada op een NSR fabrieksmachine, nadat deze de overstap maakte naar de halveliterklasse. Ukawa was de Japanse 250 cc kampioen van 1992 en 1993. In 1994 had hij al zijn debuut gemaakt met een derde plaats in zijn thuis GP, waarin hij een jaar later uitviel. Hij zou t/m 2000 actief blijven in de kwartliterklasse en al die jaren bij de eerste vijf in het WK kampioenschap eindigen. In 1999, toen hij zijn eerste twee overwinningen pas boekte, werd hij zelfs vice-kampioen. In 2001 maakte hij de overstap naar de halveliterklasse. Een jaar later, inmiddels de MotoGP, wist hij in zijn tweede GP al een overwinning te boeken en als derde te eindigen in de eindstand achter toppers Valentino Rossi en Max Biaggi. Na 2003 nam hij afscheid van de professionele GP wegrace om daarna nog een paar keer de GP's in Japan (2x) en in China (1x) te rijden in 2004 en 2005. Hij zwaaide af met vier overwinningen in de 250 cc, één in de MotoGP en vele podiumfinishes daarnaast. * 13 Luca Cadalora won zeer verrassend zijn eerste GP op de viercilinder NSR 500. Zijn teammanager Erv Kanemoto, die nog zonder hoofdsponsor zat, liet zijn tranen de vrije loop. Luca Cadalora was heel blij weer terug te zijn op Honda en bij toptuner Erv Kanemoto, waar hij in'91 en'92 de wereldtitel in de 250 cc klasse mee had verovert. * 15 Vele ogen waren bij deze seizoensopener gericht op de tweecilinder Honda's van Tadayuki Okada en Shinichi Itoh. Ze bleken in snelheid niet veel onder te doen voor hun viercilinder broertjes en waren veel handelbaarder in de bochten. Zeker Okada liet zien wat er allemaal voor mogelijkheden in de tweecilinder zaten, vooral op een zo bochtig circuit als Shah Alam. Okada boekte de snelste trainingstijd, nam de leiding in de race, totdat het in de tiende ronde plotseling hard ging regenen en Okada naast de baan kwam. Hij wist wel in het zadel te blijven, maar moest even flink crossen met de wegracer. Daarna werd de race afgevlagd en kwam er een herstart. De gevallen en daarbij aan zijn voet geblesseerde Capirossi kon daar niet meer aan deelnemen. Okada nam weer de leiding na de herstart, maar ging daarna helaas onderuit, eveneens later zijn teamgenoot Itoh. Het betekende overigens het debuut van Tadayuki Okada in de zwaartse klasse, in 1995 maakte hij zijn opwachting nog in de kwartliterklasse. * 16 In tegenstelling tot zijn V2 collega's bij Honda, had de vervanger bij Aprilia van Loris Reggiani, de dit seizoen uit de 250 cc overgestapte Doriano Romboni, veel meer problemen. De wegliggingsproblemen en banden zorgden voor veel onrust bij het tweecilinderproject waar Aprilia dus al veel langer mee bezig was als Honda. De Japanners leken het echter al veel beter voor elkaar te hebben dan de Italianen. Romboni kwam in de training ten val evenals in de warmingup. Die laatste val zorgde ervoor dat er een beenspier scheurde en hij niet van start kon gaan in de race. * 1 Lucio Cecchinello (21 november 1969) maakte al in 1993 zijn racedebuut in de 125 cc klasse. In 1988 was hij monteur bij het befaamde Team Italia, waar vele toppers uit voort kwamen. Een jaar later begon hij zelf met racen in de 125 cc klasse en in 1990 werd hij tweede in de eindstand voor het Italiaanse kampioenschap achter Max Biaggi (van Team Italia) en in 1991 werd Cecchinello zelf gevraagd door Team Italia om deel te nemen aan de Europese kampioenschappen. In 1992 werd hij vice-kampioen en maakte de overstap maken naar de GP's. Tot aansprekende resultaten leidde dit nog niet in'93 en'94 en voor'95 kreeg hij van Paolo Pileri de kans om weer in het EK te starten. Daarin werd hij in 1995 kampioen en moest dus verplicht weer de overstap maken (als kampioen) naar de GP's. Nu kwam hij een stuk beter beslagen ten ijs en waar hij in 1993 constant achterin eindigde begonnen nu de successen te komen. * 3 De Fransman Fréderic Petit was in 1995 tweede geworden in de EK 125 cc klasse en maakte hier zijn debuut in de GP's. Hij kreeg direct de beschikking over speciale onderdelen van de Hondafabriek. * 4 De Tsjechoslowaak Jaroslav Huleš (2 juli 1974-† 8 juli 2004) maakte zijn debuut in de 125 cc klasse in 1993 tijdens zijn thuis GP op het circuit van Brno. In'94 en'95 reed hij ook alleen de GP in eigen land om in 1996 een volledig seizoen te gaan meedraaien. Hij kwam dat jaar uit voor het team van de vroegere 125 cc wereldkampioen Paolo Pileri, die in 1975 de titel had gepakt. Ook Jaroslav Huleš kreeg de beschikking in'96 over speciale Honda-onderdelen, zoals Checchinello en Petit. In 2003, tien jaar later nam hij afscheid van de internationale wegracerij. In 2004, op zijn dertigste verjaardag, probeerde hij zelfmoord te plegen. Dit lukte niet direct, maar zes dagen later overleed hij toch aan de gevolgen ervan. Hules viel in 2004 vanwege de leeftijdsgrens buiten de boot in de 125 cc klasse. Een overstap naar de 250 cc of MotoGP kreeg hij niet voor elkaar. De geruchten gingen dan ook dat de zelfmoordpoging te maken had met problemen in zijn sportcarrière of met familieproblemen. * 6 Emilio Alzamora, de nummer drie van 1995, had ook net als Haruchika Aoki veel voordeel van de nieuwe regel dat coureur en machine in de 125 cc minimaal 130 kilo moesten wegen. De Spanjaard was met Aoki de grootste rijder in deze klasse. Aan het einde van'95 had hij vele ogen op zich gericht gekregen door zijn overwinning in Argentinië en zijn tweede plaats in de GP van Europa, de laatste twee GP's van het seizoen. De Spaanse benzinegigant, Cepsa, jarenlang de sponsor van de inmiddels op leeftijd zijnde (33) ex-wereldkampioen Jorge'Aspar'Martinez (37 GP-overwinningen) wilde hem o. a. graag in hun team opnemen. Zo gebeurde, Martinez werd bedankt en Alzamora welkom geheten. Het team stond onder leiding van de Italiaanse ex GP coureur en EK-kampioen in de 250 cc (1985) Massimo Matteoni. * 7 De derde plaats van Ralf Waldmann in de 250 cc klasse was erg knap te noemen na zijn sleutelbeenbreuk van twee weken eerder. Ook had hij last van evenwichtsstoornissen aan het begin van de race (hij was ook even bewusteloos geweest na zijn val) door de acceleratiekrachten van zijn Honda NSR 250. Mede gezien het feit dat de snelheid van de Honda beduidend achterbleef bij die van de Aprilia en Yamaha was het erg knap dat de Duitser de eerste van het peloton Hondafabrieksrijders was. * 12 Tadayuki Okada pakte wederom met zijn'twin'de snelste trainingstijd voor deze 500 cc GP in de eerste tijdtraining. Men had van te voren de verwachting dat hij op dit circuit met veel lange rechte stukken niet het voordeel uit de lichtere tweecilinder zou halen als in Maleisië. Niets was dus minder waar. In de tweede tijdtraining stelde Doohan echter orde op zaken en pakte de pole af van zijn teamgenoot, gevolgd door Capirossi. Deze maal viel de Japanner echter uit met mechanische problemen, terwijl hij achter Doohan en Barros tijdens de race op de derde plaats reed. Verdere Bijzonderheden: Er werd geen zijspanrace verreden in Indonesië. Een aantal leden van het Rheos Molenaar team van Arie Molenaar kwamen goed weg in Indonesië. Zij klapten in een taxi met een flinke vaart achterop een stilstaande file en stapten allen ongedeerd uit de taxi. Het verkeer hier in de buurt van de hoofdstad Jakarta was een grote chaos in deze jaren en misschien nog steeds. Van een tweebaansweg werd bij drukte (dus altijd) gewoon een zesbaansweg gemaakt. Het in 1993 geopende circuit, eigendom van de zoon van president Soeharto, beviel de coureurs redelijk en de inwoners van de voormalige Nederlandse kolonie, waren erg blij en enthousiast over de motor GP binnen hun landsgrenzen. * 1 Masao Azuma (24 maart 1971) maakte hier zijn debuut in de GP wegrace. Hij was in 1993 en 1994 Japans kampioen geweest in de 125 cc klasse en zou vanaf 1997 zijn eerste complete GP seizoen gaan rijden. * 2 De Japanner Noboru Ueda, dit jaar dus in dienst bij het Nederlandse Docshopteam deed zijn reputatie weer eens eer aan tijdens deze thuis Grand Prix, zowel in de training als in de warmup kwam hij weer eens ten val. Wel wist hij ondanks zijn val de snelste trainingstijd te laten noteren. Voor het Docshopteam de eerste'pole'in hun tienjarig bestaan! Na het met machinepech uitvallen van Peter Öttl en Kazuto Sakata (beiden aan de leiding) leek het er op dat het Dockshopteam een dubbeloverwinning ging boeken met Ueda en teamgenoot Yoshiaki Saito aan de leiding. Echter Aoki, Perugini en Tokudome wisten zich terug te knokken en gingen in de laatste ronde het gevecht aan met het duo. De Italiaanse winnaar van de openings GP, Stefano elimineerde Saito door hem buiten de baan te duwen bij het ingaan van die laatste ronde. Aoki passeerde Ueda, maar de eerste remde te laat voor de laatste bocht, onder druk van Ueda, en bleef knap en met het nodige geluk wel overeind. Wel onderuit ging in deze bocht, Perugini, en terecht na wat hij met Saito had gedaan. De Italiaan kon nog wel opstappen en finishen. De lachende vierde was nu Masaki Tokudome, die binnendoor kwam en de overwinning opeiste. "Ik ben erg bedroefd sinds ik heb gehoord van het tragische nieuws. Hij was geliefd bij de fans in Japan, Europa, Amerika maar ook in Azië. Norifumi Abe was een ongelofelijke ambassadeur voor de sport wereldwijd. Hier in Japan waren de fans zeer verheugd over de terugkeer van Abe naar het Japanse kampioenschap en de Japanse circuits na zijn internationale carrière die 14 jaar duurde en zij zullen zich zeker beseffen dat hij een groot verlies is voor de nationale motorsport in Japan. Wij bidden voor zijn familie en hopen dat hij rust zal vinden, onze condoleances gaan uit naar zijn familie en de mensen die hem liefhadden. " * 5 Kenny Roberts Jr. debuteerde dan eindelijk in de 500 cc klasse en eindigde op een twaalfde plaats. * 6 Het zat de ELF 500 rijders niet mee in Japan. Juan Borja kwam tijdens de trainingen twee keer ten val en zijn teamgenoot Adrien Bosshard één maal. De laatste deed het in de race nogmaals, terwijl Borja niet verder kwam dan de laatste plaats op één ronde achterstand. * 7 Katsuaki Fujiwara was door de Suzukifabriek ingezet met een'wildcard'. Fujiwara trainde zich naar een vierde trainingstijd, net voor de latere winnaar, zijn landgenoot Norifumi Abe. Brutaal nam de debuterende Japanner na de start de kop van het veld en hield dit vier ronden vol, totdat helaas zijn ontsteking het begaf. * 8 Takuma Aoki, vorig jaar debuterend tijdens deze GP, kwam helaas bij de start erg slecht weg, want ondanks dit reed hij via een prachtige inhaalrace naar de derde plaats toe. In de 16e ronde kwam hij helaas ten val en de fabrieksrijder van Honda en de middelste van de drie Oakibroers brak daarbij zijn sleutelbeen. Doriano Romboni op de 400 cc tweecilinder Aprilia. Er werd geen zijspanrace verreden in Japan. Zoals zo vaak in Japan regende het weer tijdens de trainingsdagen. En men wist wat dat betekende, veel valpartijen, want het wegdek van Suzuka werd altijd extreem glad onder natte omstandigheden. Op vrijdag waren er 31 en op zaterdag 41 valpartijen te betreuren. Echter niemand raakte geblesseerd! O. a. in de 125 cc waren Garry McCoy, Valentino Rossi, Stefano Perugini, Yoshiaki Katoh, Manfred Geissler, Youichi Ui en Tomomi Manako het slachtoffer. In de 250 cc: Ralf Waldmann, Nobuatsu Aoki en Olivier Jacque. In de 500 cc: Scott Russell, Alberto Puig, Norifumi Abe, Loris Capirossi en Takuma Aoki. 500 cc actie in Japan: Alexander Barros (#7), Alex Crivillé (#4), Tadayuki Okada (#6) en'wildcard'rijder (op Suzuki) Katsuaki Fujiwara (#53). En de feestvierende Norifumi Abe. * 1 De eerste overwinning van Haruchika Aoki na drie maal een tweede plaats. Door de zesde plaats van WK-koploper Tokudome nam Aoki wel weer de leiding in het klassement. Tijdens de trainingen was de winnaar nog een keer onderuit gegaan, iets wat hem niet vaak gebeurde. * 3 Haruchika Aoki van het Arie Molenaar team, stapte tijdens de trainingen twee maal onvoorzien van zijn Honda en deed het in de race nogmaals. * 4 Tadayuki Okada behaalde zijn eerste podium in de 500 cc klasse. * 5 Daryl Beattie raakte naast de baan, begon te overhaast aan de achtervolging en kwam daarbij ten val. Hij liep bij zijn val opnieuw verwondingen aan zijn reeds eerder geblesseerde enkel en arm op. 1996-er ELF 500 van Adrian Bosshard. Aprilia 400 van Doriano Romboni. ELF 500 van Juan Borja. Verdere Bijzonderheden: Er werd geen zijspanrace verreden in Spanje. De Spaanse Grand Prix was altijd een compleet volksfeest. De Nederlandse TT eveneens, maar was niet te vergelijken met de warmbloedige Spanjaarden. Ze gingen tekeer, floten en zongen of het een lieve lust was. Ook het vuurwerk ontbreekt nooit. Tijdens deze GP van'96 liep het echter danig uit de hand. Het 500 cc gevecht tussen de twee teamgenoten bij het Hondateam, Michael Doohan en Alex Crivillé was een lust voor het oog. De Spanjaarden die in 1995 voor het eerst een landgenoot, Alberto Puig, de 500 cc GP thuis hadden zien winnen, hoopten nu uiteraard op Crivillé. Vijf ronden voor het einde van de zeer spannende strijd konden een paar Spanjaarden het niet meer uithouden en gingen het spectakel van dichterbij bekijken, waarbij er zelfs waren die de baan opliepen. In een mum van tijd stonden er honderden andere toeschouwers bij en ze vormden een soort levende vangrail langs de baan. De politie en de baancommisarissen stonden machteloos en het was idioot dat de organisatie niet ingreep en de race voortijdig afvlagde. Het was een wonder dat er uiteindelijk geen ongelukken gebeurden. Alleen Alex Crivillé overkwam dit wel. In de laatste bocht ging Doohan bij hem binnendoor en Alex Crivillé kon hem niet meer houden. Misschien gek gemaakt door zijn juichende en gillende landgenoten probeerde hij dit echter wel en dit ging mis. De toeschouwers namen dit Doohan kwalijk en hij werd dan ook onder een oorverdovend fluitconcert gehuldigd. Tijdens de 125 cc klasse in Spanje raakten er diverse toeschouwers gewond toen zij werden overreden door een Nissan Patrol van de Spaanse politie, de Guarda Civil. De Nissan stond op een helling geparkeerd en waarschijnlijk had men de handrem niet aangetrokken. De auto begon plots te rijden en schepte een aantal toeschouwers die naar de race stonden te kijken. Twee van de mensen vlogen door de voorruit en anderen kwamen onder de auto terecht. De Nissan vloog door twee hekken en kwam in een greppel tot stilstand, waarna er vier toeschouwers naar het ziekenhuis gebracht moesten worden. De volgende dag werd bekend dat een van hen voor de rest van zijn leven verlamd zou blijven! Er was ook nog een Spanjaard die zijn hand verloor, nadat hij in zijn enthousiasme dat Alzamora en Martinez, dus twee Spanjaarden, samen aan de leiding van de 125 cc gingen, vuurwerk aanstak, maar dit niet goed ging. * 1 De eerste overwinning van de Duitser Peter Öttl sinds 1991, na een zeer spannend en enerverend gevecht met een grote kopgroep. Zijn laatste winst was eveneens de Grand Prix op Mugello in de 125 cc klasse. Het was de zesde overwinning van de Duitser uit het team van ex-coureur Harald Eckl. * 6 Het zat Daryl Beattie en Suzuki niet echt mee dit seizoen. De kopman van het team had door een blessure de eerste twee GP's van het seizoen al moeten missen en raakte nu tijdens de laatste tijdtraing wederom vrij zwaar geblesseerd. De Australiër brak zijn linkerpols en liep diverse kneuzingen op aan zijn borst. Tijdens de trainingen vonden er maar liefst 61 valpartijen plaats onder de hoge temperaturen in Frankrijk. Onder hen o. a. Jean-Michel Bayle (2x), Jean-Philippe Ruggia (2x) waarschijnlijk door de druk van het thuisrijden. Verder Olivier Jacque, Max Biaggi, Noboru Ueda (uiteraard zou je zeggen), Manfred Geissler, Luis d'Antin, Loris Capirossi, Akira Saito, Valentino Rossi (viel ook in de race en brak een vinger), Carlos Checa, Peter Öttl en Lucio Cecchinello (2x). * 3 Masaki Tokudome werd door pech achtervolgt, mocht wederom van de eerste startpositie vertrekken, nam ook de leiding in de race, maar moest met bougieproblemen de pits opzoeken. Waarschijnlijk verloor hij in dit deel van het seizoen de wereldtitel (drie GP's twee punten). * 7 De winnaar van de laatste vier Grand Prix op rij, en riante koploper in de tussenstand, Massimiliano'Mad Max'Biaggi, kwam op donderdagmiddag erg hard ten val in de training waar hij een flinke rugblessure en vele kneuzingen aan over hield. Zijn derde plaats in de race was dus zeker niet slecht en hij was er niet ongelukkig mee. * 9 José Luis Cardoso ging in het begin van de race al onderuit en brak daarbij zijn schaambeen. De Fransman Régis Laconi reed achter hem en kon de motorfiets van Cardoso niet meer ontwijken en nam in zijn val ook nog de Nederlander Maurice Bolwerk mee. * 10 De rijders van het Franse Chesterfield Honda fabrieksteam Jean-Philippe Ruggia en Olivier Jacque streden bijna de gehele race met de twee Duitsers van het HB-team om de overwinning, totdat de beide Fransen twee ronden na elkaar, tegen het einde van de race ten val kwamen. Olivier Jacque had wel de eerste'pole'en de eerste snelste ronde in zijn carrière laten noteren.