Um somu tíð fortaldi ein fastir okkara eina ørgrynnu av kendum søgum, men við næstan tí sama dapra dáminum líka frá Snjóhvítu og Tornurósu til tann Mishátta dunnuungan og Gentuna í gággukassanum, men eisini hana um Elisu og teir ellivu svanirnar, ið eg fram um hinar allarhelst vildi hoyra. Hetta var ævintýrið hjá H. C. Andersen frá umleið 1840, sum í umyrking hansara eitur De vilde Svaner, hóast Elisa var hetjan og tann, sum at enda- og beint áðrenn hon sjálv varð brend á báli-bjargaði brøðrum sínum frá tí ónda gandi, sum stjúkmóðurin kastaði á teir, meðan teir enn vóru børn. Ein minnilig søga um hvussu tað ónda hóast alt kundi gerast til einkis, um bara onkur var, ið tordi og orkaði at stríðast ímóti, í hesum føri ikki nakar prinsur, men ein ung genta. Men so var endin kortini so góður, at Remi langt um leingi fann ta røttu mammu sína aftur. Nakað seinni las eg sjálv ta norðursvensku barnabókina Børnene fra Frostmofjældet, eftir Lauru Fitinghoff, men á donskum. Søguna um tann foreldraleysa 13 ára gamla Anders og tey seks yngru systkin hansara, sum í 1860´unum eftir fellisár og hungursneyð flýddu norðaneftir úr heimbygdini undan fátækrahúsinum, einsamøll saman við geitini Gullhorn, tvørtur ígjøgnum villini skógir og yvir kavaklødd fjøll, langar leiðir suður ígjøgnum Svøríki til meiri livilig støð. Laura Fitinghoff verður mett sum ein tann besti barnabókahøvundur Svøríkis í sínari tíð og eisini sum undangongufólk hjá Astrid Lindgren. Henda bók hennara var tann barnabókin í Svøríki, sum fyrst av øllum varð gjørd um til film- og vist eisini nýtt í stríðnum ímóti drykkiskapi.