Í flestu førum ber til at síggja, um ein termurútur er brostin, men lekin kann eisini vera so lítil, at tú ivast. Døggið kemur og fer, og tú ert ikki vís/ur í, um tað er uttaná rútinum ella millum glaspláturnar. Tað er týdningarmikið, at rútarnir ikki eru brostnir, tí tá bjálva teir ikki so væl. Hvat skalt tú so gera, um tú hevur varðhugan av, at ein rútur er brostin? Fyri tað fyrsta, so skal rúturin vaskast væl og virðiliga bæði innan og uttan. Síðani skalt tú hyggja væl eftir øllum rútinum í dagsljósi. Ein brostin rútur nýtist ikki at missa alt sítt bjálvingarvirði, men hann sær ikki so penur út við døggi innan. Tá sólin skínur á rútin, kann døggin tó hvørva. Men tað ber til at fáa tað framaftur, um tú sprænir kulda-spray (tað sum ítróttarfólk brúka til viðgerð fyri eitt nú trælær) á vindeygað innan, har tú hevur varðhugan av, at døggin plagar at savnast. Ein rútur brestir ikki av sínum eintingum. Har er okkurt galið, og tað er eins týdningarmikið at bøta skaða-orsøkina, sum sjálvan skaðan. Ofta er tað rot við botnlistan, sum ger at luft sleppur ímillum inn í rútin. Er botnlistin úr træi, er tað eitt hugskot at velja okkurt annað tilfar, tá tú skiftir hann–t. d. plast ella aluminium.