Ella tekna teg sum lim og stuðla við 200 kr. árliga. Tekna teg sum lim við at skriva til berin @ berin. fo Sorg Fyri stuttum varð bólkur stovnaður við tí endamáli at stuðla tey, ið hava mist onkran. Hetta er eitt gott og kærkomið tiltak, og eiga tey, ið hava tikið stig til hetta, stóra tøkk og virðing uppiborna. Tá ið undirritaði roynir at seta nøkur orð saman um hetta evnið, eri eg fullgreiður um, at hetta er eitt eymt og viðkvæmt evni, ið eigur at verða viðgjørt við spekt og virðing. Men vónandi kunnu egnu royndir vera við til at hjálpa øðrum, bæði teimum, sum missa, men eisini teimum, sum eru um og kenna tey, ið hava mist. Sjálvur var eg júst vorðin átta ára gamal, tá ið pápi mín doyði heima, 49 ára gamal, og sat eg hjá, tá ið hann gav upp andan. Eina ferð minnist eg meg gráta, meðan pápi stóð undir børu inni í stovuni hjá okkum. Tað var, tá ið ein maður í bygdini kýndi mær eftir kjálkanum og segði:” Áh, neyðardýrið.” Vanliga hekk eg uppi í pápa mínum, hvar hann var í bygdini, so eina løtu skilti eg, at tann tíðin var farin. Einki, ið bara kundi minna um hann ella sál hansara, fór uppeftir gjøgnum luftina framman fyri køksvindeyganum. Eg skilti púra einki. Kortini gekk long tíð, áðrenn eg sló meg til tols við, at hann var farin og kom ikki aftur. Við endanum í hondini stóð eg frammi á bakkanum til reiðar at binda, meðan vit nærkaðust. Knappliga var tað, sum var eg runnin í stein: Eg ivaðist ikki í, at tað var pápi mín, sum kom gangandi út eftir Müllers Brúgv: Gongulagið var tað vælkenda, keppin á høvdinum hevði eg sæð so ofta, og veðurbardur var hann í andlitinum. Hæddin og kroppurin, alt minti meg á pápa mín. Tíbetur eru vit menniskju so háttað, at vit laga okkum lættliga til broyttar umstøður, og kanska serliga, meðan vit eru børn. Brá er barna lund. Men vit eru eisini ymisk, og tí loysa vit trupulleikan á ymiskan hátt. Ein uggi er, at andróður mentan mannin ger.” Í hesum liggur stórur lívsvísdómur, og kann tað skiljast soleiðis, at um vit orka at taka tey tungu tøkini, tá ið á stendur, styrkir tað okkum seinri, og vit kunnu kanska hjálpa og ugga, tá ið onnur koma út fyri líknandi fyribrigdum. Vit, ið hava verið úti fyri tungum upplivingum, kunnu og eiga at hjálpa, um vit hava orku og evni til tess. Og ofta hava vit lyndi til at ganga ta lættastu leiðina við at útseta vitjanina ella at skýggja tann ella tey, sum syrgja. Hóast hetta er vanlig og eftir øllum at døma lættasta loysnin, er hetta kanska tað seinasta, vit áttu at gjørt. Tað er tungt aftur at taka í hondina á teimum, ið hava mist. Eina løtu er luftin bara sorg. Men hóast byrðan er tung at bera, tá ið vit fyrstu ferð hitta fólk, ið hava mist, aftur, kennist tað kortini sum ein lætti, tá ið tað er gjørt. Um vit bara fara til teirra og taka í hondina, hava vit sett ta byrðuna frá okkum. Danir taka til: Tale er sølv, tavshed er guld. Tigandi samkensla kann vera talandi samkensla. Mótburður kann styrkja, og viðrák er ikki bara av tí góða. Tann, ið sigrar á sær sjálvum, hevur vunnið tann størsta sigurin. Maður er mans gaman”. Tann, ið hevur styrki og evni, eigur at hjálpa tí treingjandi, tá ið á stendur. At enda havi eg hug til at vísa eitt lítið sindur á, hvussu tey gjørdu fyrr, tá ið sorgin rakti. Nøkur ár, áðrenn pápi mín doyði, sjólótust tveir pápabeiggjar mínir, annar var sjálvur triðji úr sama húsi. Boð vórðu send til bygdina, og móðir noyddist at ganga tey tungu spor at greiða aðrari konuni frá, at hon var vorðin einkja. Lítið skilti eg av tí, ið har hendi, ta løtuna, men eg haldi, at vit eiga at hava stóra virðing fyri teimum, sum soleiðis hjálptu og uggaðu, tá ið á stóð. Somuleiðis er tað við stórari virðing, eg síggi ta konuna, ið misti mannin, fyri mær, og ofta hugsi eg um, hvussu sterk vit menniskju eru, tá ið á stendur, kanska serliga kvinnurnar, ið við undrunarverdari styrki hava tikið tung tøk, bæði kropsliga og sálarliga. Sum frá líður, eiga vit øll góð minni, ið fjálga og styrkja, tá ið vit aftur hava fingið orku at taka tey fram millum øll minni okkara. Hetta eru ofta sorgblíðar, men ríkar løtur. Við hesum vóni eg, at hetta, ið her er sagt, kann vera við til at lýsa, hvussu summi menniskju, og kanska serliga børnini, hugsa og gera, tá ið sorgin rakar, og eg bæði og vóni og vænti, at tiltakið, sum hesar ungu kvinnur eru farnar undir, fer at hjálpa, har ið á stendur, og eg ivist ikki í, at tað fer at fáa stóran týðning í framtíðini.