Um eg ikki tók ímóti eini gávu ella tænastu ella ímóti rósandi orðum, sum vóru ætlað mær. At eg ikki møtti menniskjum, sum bjóðaðu mær sína tíð, sítt vinalag og sín felagsskap. Hvussu nógv ríkari var eg í dag, um eg tók ímóti? Tað, eg ikki taki ímóti, gagnar mær ikki! Tess vegna kann tað kennast, sum um eg í dag eri fátækari enn eg kundi verið. At takka nei kann hava ymiskar grundir. Onkur rættir mær eina gávu og sigur:“ Ger so væl!” , tá ið eg svari“ Nei, hetta er alt ov nógv!” , meðan eg kenni meg illa at taka ímóti gávuni. Talan kann eisini vera stoltleiki. Eg hugsi, at eg vil klára meg sjálvan og at siga“ Nei takk” er tekin um sjálvbjargni! Luther nam við hesi viðurskifti, tá ið hann skrivaði um Jesu aktivu og passivu rættvísi. Hetta er Jesu passiva rættvísi. Hann er tann, sum ger, meðan eg eri tann, sum bert kann taka ímóti. Guds rættvísi verður givin mær, meðan eg einki kann gera. Við at takka nei, fái ikki heldur eg lut í Jesu rættvísi, sum verður rætt mær, meðan eg eri passivur. Hann livdi. Hann doyði. Hvat sigi eg so nú til tað?