v 1 Ein Sjiggajon av Dávidi, sum hann sang fyri Harranum vegna orð Kusj Benjaminita. v 2 Harri, Guð mín, eg troysti á teg! Hjálp mær frá hvørjum, ið vil mær ann, og bjarga mær, v 3 so hann ikki sum vargur skal slíta og skræða mína sál, og eingin er, ið bjargar. v 4 Harri, Guð mín, havi eg gjørt hetta, er órættur í mínum hondum, v 5 havi eg gjørt honum ilt, ið mær unti væl, havi eg uttan orsøk volt fíggindum mínum skaða, v 6 so lat fíggindan elta mína sál og taka hana aftur, traðka lív mítt til jarðar og leggja mína æru í mold! Sela. v 7 Statt upp, Harri, í vreiði tíni! Rís móti illskapi fígginda mína! Vakna mær til hjálpar, tú, ið rætt hevur skipað! v 8 Fólkanna skari fylkist um teg! Far yvir honum aftur til himna upp! v 9 Harrin heldur yvir fólkum dóm. Døm meg, Harri, eftir rættvísi míni og sakloysi. v 10 Lat tó illskap teirra gudleysu helma í! Veit hinum rættvísa styrk! Tí tú ert tann, ið kannar hjørtu og nýru, ein rættvísur Guð. v 11 Mín skjøldur er hjá Guði, ið teim rættsintu bjargar. v 12 Guð er ein rættvísur dómari, ein Guð, ið ilskast hvønn dag. v 13 Tá ið hann aftur brand sín brýnir, bogan spennir og ger hann til reiðar, v 14 hevur hann sjálvum sær banavápn búgvið til, tær ørvar, hann brennandi ger. v 15 Sí, avynnu ber hann í heim; hann gekk við illgerð og føðir svik. v 16 Hann gróv eina grøv og hana dýpti, men sjálvur fellur hann í ta grøv, hann gjørdi. v 17 Illgerð hans kemur aftur yvir hans egna høvur, yvir hviril hans legst hans órættur niður. v 18 Eg Harranum prísi eftir rættvísi hans, lovsyngi navni Harrans, hins hægsta.