In 1984 werd de 50 cc vervangen door de 80 cc klasse. Het programma van de GP's zag er hetzelfde uit als in 1983, buiten de gebruikelijke wisselingen van de circuits in Frankrijk, Italië en Frankrijk. Sinds 1980 werd er voor het eerst weer op de Nürburgring in Duitsland gereden, zij het dat het uiteraard het totaal vernieuwde circuit betrof. Veel korter en veiliger, maar wel publieksonvriendelijk. Men zat overal erg ver van de baan af. Kenny Roberts stopte met zelf racen in de Grand Prix, maar begon wel een wegraceteam,'Roberts Marlboro-Yamaha Team', met Alan Carter en de Amerikaan Wayne Rainey, als coureurs in de kwartliterklasse. Zij traden aan op productie machines van Yamaha met steun van de fabriek, maar dus geen echte fabrieksmachines. Marco Lucchinelle werd na een teleurstellend jaar bij Honda aan de kant gezet en kreeg onderdak bij de Cagivafabriek samen met landgenoot Walter Migliorati. Zij kwamen in de plaats van Virginio Ferrari die naast Eddie Lawson als Yamahafabrieksrijder werd aangenomen in het Agostini-Marlboro Team. Honda begon met Freddie Spencer, Takazumi Katayama (geblesseerd tijdens eerste deel van het seizoen) en Ron Haslam als fabrieksrijders, maar gaandeweg het seizoen zouden daar Raymond Roche (vanaf Zuid-Afrika) en Randy Mamola (vanaf Duitsland) bijkomen. In de lichtste, nieuwe, 80 cc klasse, maakte de Zündappfabriek zijn rentree, met Stefan Dörflinger en Hubert Abold (Europees kampioen 1983 in de 80 cc op de Zündapp) als rijders. Het zou een zeer succesvolle samenwerking gaan blijken te zijn, maar niet van lange duur. De Zündappfabriek zou nl. datzelfde jaar failliet gaan. De raceafdeling zou echter overgenomen worden door Krauser. Er hadden zich vele fabrieken op de nieuwe 80 cc klasse gestort, zoals het Spaanse Derbi (Jorge Martinez & Ricardo Tormo), bekende technici zoals Hummel, de Oostenrijker Schafleitner (Sachs) en Bartol. Verder het Nederlandse HUVO-team onder leiding van Jan Huberts en Jaap Voskamp, met Casal machines, die bij de Portugese Casalfabriek werden gebouwd, met veel Nederlandse inbreng (Bakkerframe, WhitePower dempers) mede met die van de toptuner Jörg Möller. Met Pierpaolo Bianchi werd niet de minste gecontracteerd. Willem Heykoop kon naast deze Italiaanse topper de nodige ervaring opdoen. De 125 cc klasse was op voorhand de minst spannende, hier zou zeer waarschijnlijk niet te tippen zijn aan het Garelli-team met Angel Nieto en Eugenio Lazzarini. De rest van het deelnemersveld in de 125 cc klasse bereed bijna allen een MBA machine, maar deze waren niet opgewassen tegen het Garelligeweld. Didier de Radiguès aan het testen op de Chevallier-Honda... * 5 Stéphane Mertens (14 mei 1959) zijn debuut GP, nadat hij in'82 en'83 aan de EK races had deelgenomen. De Belg werd als een zeer groot talent gezien. Hij zou echter de hoge verwachtingen nooit waar kunnen maken. De beste wegracer van onze zuiderburen bleef (blijft) nog altijd Didier de Radiguès. De beste prestatie van Mertens waren twee zesde plaatsen in de 250 cc klasse. Hij zou t/m 1987 in de GP's aan de start verschijnen, waarna hij de overstap maakte naar het Superbike wereldkampioenschap. Hier had hij meer succes. In 1989 behaalde hij zijn beste prestatie. Een tweede plaats in de eindstand op slechts enkele punten van Fred Merkel, de Amerikaanse topper, maar nog wel voor bijvoorbeeld Raymond Roche. Hij won dat jaar ook diverse manches. In 1994 stopte hij met de superbike, reed daarna nog een paar GP's en endurance wedstrijden. Hij won de endurance titel in 1995 samen met Jean-Michel Mattioli, de Fransman die ook in de jaren'80 furore maakte in de 250 cc klasse. Deze titel won Mertens ook nog in 2002. Nog een bijzonder resultaat behaalde hij, ook met Mattioli en een andere Fransman, Alex Vieira, in 1990. Zij wonnen de 24 hrs. van Le Mans dat jaar. * 6 Didier de Radiguès, topper in de 250 cc (en voorheen 350 cc) had dit jaar de overstap gemaakt naar de Koningsklasse, de 500 cc. Kwa races was juist in deze komende jaren de 250 cc de Koningsklasse, kwa close-racing. De 250 cc was veel spannender en competatiever als de 500 cc klasse vanaf 1984 en zeker begin jaren'90. Er werd geen 80 cc, 125 cc en zijspanrace verreden in Zuid-Afrika. De races in Zuid-Afrika werden onder zeer slechte (regen) omstandigheden verreden. Dit resulteerde vooral in de kwartliterklasse in flink wat buitelingen tijdens de races en de trainingen (o. a. Thierry Espié, Roland Freymond, Kevin Hellyer, Harald Eckl, Thierry Rapicault, Hervé Guilleux). * 2 Jorge "Aspar" Martínez (29 augustus 1962) neemt dit jaar voor het eerst deel aan een volledig GP-seizoen. Zijn eerste overwinning (TT Assen'84) zal niet lang wegblijven. In 1982 & 1983 had hij al aan zijn thuis GP's deelgenomen en zijn eerste punten gepakt. In 1986, 1987 en 1988 zal hij de wereldtitels in de 80 cc moeiteloos opeisen. * 7 Wayne Rainey (23 oktober 1960) rijdt hier eveneens zijn allereerste GP en direct naar het podium en dat na een zeer slechte start. De Amerikaanse Superbikekampioen van 1983 had overigens bijna niet mogen starten. Hij werd in het programmaboekje aangeprezen als zijnde de volgende topper uit Amerika, maar men had hem niet opgenomen in de deelnemerslijst! Er moest een stemming aan te pas komen of hij wel of niet mocht deelnemen! Rainey kwalificeerde zich als veertiende terwijl zijn teamgenoot, Alan Carter, zich niet voor de race wist te kwalificeren. De concurrentie in de 250 cc klasse was dan ook moordend in deze jaren en de races ongemeen spannend. Rainey zou vooral in de 500 cc klasse furore gaan maken en vele overwinningen en drie wereldtitels (van 1990-1992) behalen, totdat hij in de Italiaanse GP van 1993 ten val komt en daarbij voor de rest van zijn leven verlamd raakt. De man die bijna nooit viel zal vanuit zijn rolstoel nog een tijd teammanager zijn. * 1 Henk van Kessel kreeg van Jan Huberts, de manager van het Huvo-Casal-team, het aanbod om gebruik te maken van de machine van de geschorste Willem Heykoop. Van Kessel nam dit aanbod graag aan en reed direct de Casal naar het podium! Heykoop was overigens geschorst door de KNMV, vanwege'roekeloos rijden'tijdens kampioensraces in Tolbert in de 80 cc. Hij ging hier uiteindelijk onderuit en nam daarbij diverse con-collega's met zich mee. De KNMV schorstte hem niet alleen voor Nederlandse races maar ook voor de GP's. Henk werd overigens in de 125 cc nog knap dertiende, nadat in de eerste ronde de koploper, de Belg Lucio Pietroniro, onderuit ging en Van Kessel tijdens zijn schuiver met zich mee nam tegen het asfalt. * 2 Stefan Dörflinger leek ondanks een geblesseerde knie de wedstrijd in Spanje op zijn naam te gaan brengen. Echter een halve ronde voor het einde begon zijn machine te sputteren. Zijn tank bleek gescheurd te zijn en de benzine liep eruit. Rennend legde hij de laatste honderden meters af om toch nog als zevende over de finish te gaan. * 3 Manuel "Champi" Herreros (20 april 1963) rijdt hier zijn eerste GP en pakt direct een prachtige zesde plaats. De Spanjaard zal twee keer (Duitsland'86 & San Marino'87) winnend over de streep gaan in zijn loopbaan als professioneel coureur en in 1989 de 80 cc wereldtitel pakken en dit zonder ook maar een overwinning! Hij zal de boeken ingaan als de laatste rijder die deze titel op zijn naam schrijft, want de 80 cc houdt dat jaar op te bestaan. Er zouden overigens nog diverse overwinningen (14) volgen voor de uit Barcelona afkomstige Pons, wat in 1988 en 1989 resulteerd in de wereldtitel in de kwartliterklasse. In 1985 en 1990 maakt hij (beide keren voor een jaar) de overstap naar de 500 cc klasse oftewel de Koningsklasse. Verder dan een zesde plaats zal hij hier echter niet komen. Na 1991 neemt hij afscheid van de actieve racerij, maar hij zal nog wel een poosje teammanager zijn van een raceteam met Troy Bayliss en Alexander Barros in de MotoGP (opvolger 500 cc) klasse. * 5 Ook een andere fabrieksrijder ontbrak bij de start van de 500 cc. De teamgenoot van Lawson, bij Yamaha, Virginio Ferrari, die nog geen resultaat had neergezet en waarbij de meeste mensen in de wegracerij inmiddels grote vraagtekens plaatsten, hield aan een val in de training een gebroken kuitbeen over. Verdere Bijzonderheden: Er werd geen zijspanrace verreden in Spanje. De Zweedse 500 cc rijder Peter Sköld brak zijn been in de trainingen en Virginio Ferrari deed hetzelfde. De Italiaanse Yamahafabrieksrijder kon op de een of andere manier niet meer meekomen. Hij had dezelfde machines ter beschikking als Eddie Lawson, maar zette er geen prestaties mee neer. Ondanks zijn gebroken been zou hij de volgende GP in Oostenrijk echter wel gewoon weer van de partij zijn. Zij waren niet de enige 500 cc coureurs die onderuit gingen op het Spaanse asfalt. Ook Wolfgang von Muralt, Massimo Broccoli en Didier de Radiguès volgden dit slechte voorbeeld al heel vroeg in de race. Het aantal deelnemers aan de 80 cc was historisch laag in Spanje. Slechts 26 rijders namen aan de training deel en daarvan wisten zich er maar 22 voor de race te plaatsen. Theo Timmer werd in het begin al uit de race gereden door de Spanjaard Manuel Herreros. * 3 De Oostenrijker Herbert Zwickl (1954-† 8 september 1985) kwam, tijdens een nationale motorrace op het circuit De Zeltweg, om het leven op 32-jarige leeftijd Hij reed hier op de Salzburgring, waarschijnlijk, zijn enige Grote Prijs. Hij werd Oostenrijks kampioen in de 250 cc ('84)/350 cc ('83) en 500 cc ('82) klasse. Hij was hier eigenlijk eerste reserve, maar mocht starten omdat Gustav Reiner zich terug trok voor de race. * 4 Carlos Cardus en Gustav Reiner raakten tijdens de trainingen dusdanig geblesseerd dat zij de race aan zich voorbij moesten laten gaan. Er werd geen 125 cc verreden in Oostenrijk. Voor het eerst sinds 1971 stond de lichtste wegraceklasse weer op het programma in Oostenrijk. Toen uiteraard de 50 cc en nu de 80 cc. Dit was niet echt verstandig, omdat de Salzburgring nu eenmaal de snelste baan is in het GP-gebeuren en de snelheidsverschillen juist in de lichtste klasse erg groot waren. Volgens de reglementen hadden zich slechts twaalf rijders voor de race geplaatst (toegestaan 7% van de snelste tijd). Men liet daarom alle 32 rijders maar van start gaan.