Jesus boðar oyðilegging av Jerúsalem og afturkomu sína v 1 Og í tí hann gekk út úr halgidóminum, sigur ein av lærusveinum hansara við hann: «Meistari! Sí, slíkir steinar og slíkir bygningar!» v 2 Og Jesus segði við hann: «Sært tú hesar stóru bygningarnar? Ikki skal steinur liggja eftir á steini, sum ikki skal verða rivin niður.» v 3 Og tá ið hann var setstur uppi á Oljufjallinum beint yvir av halgidóminum, spurdu Pætur og Jákup og Jóhannes og Andrias hann einsæris og søgdu: v 4 «Sig okkum, nær fer hetta at henda, og hvat er tekinið, tá ið alt hetta fer at koma?» v 5 Men Jesus tók at siga við teir: «Varið tykkum, at eingin villleiðir tykkum. v 6 Mangir skulu koma í navni mínum og siga: «Tað eri eg;» og teir skulu villleiða mong. v 7 Men tá ið tit hoyra um bardagar og frætta tíðindi um bardagar, tá óttist ikki; hetta má henda, men ikki er endin enn. v 8 Tí at fólkaflokkur skal reisast móti fólkaflokki, og ríki móti ríki; landskjálvti skal verða á ymsum støðum; hungur skal verða og ófriður. Hetta eru teir fyrstu verkirnir. v 9 Men hyggið um tykkum sjálvar; tí at tey skulu føra tykkum fyri dómstólarnar, og í samkomuhúsunum skulu tit verða bardir, og inn fyri høvdingar og kongar skulu tit verða førdir fyri mína skuld til vitnisburðar fyri teimum. v 10 Og fyrst eigur gleðiboðskapurin at verða prædikaður fyri øllum fólkasløgum. v 11 Og tá ið tey føra tykkum fram og geva tykkum upp, tá skulu tit ikki frammanundan verða stúrnir fyri, hvat tit skulu tala; men tað, sum tykkum verður givið á teirri somu stund, tað skulu tit tala; tí at tað eru ikki tit, ið tala, men heilagi andin. v 12 Og bróðir skal veita bróður bana og faðir barni, og børn skulu stíga upp móti foreldrum sínum og taka tey av døgum. v 13 Og tit skulu verða hataðir av øllum fyri navns míns sakir; men tann, ið heldur út til enda, hann skal verða frelstur. v 14 Men tá ið tit síggja andstygd oyðingarinnar standa har, sum hon ikki átti at staðið–tann, ið hetta lesur, hann gevi tí gætur–tá rými tey, sum eru í Júdeu, til fjals. v 15 Men tann, ið er staddur uppi á tekjuni, hann fari ikki niður aftur ella fari inn eftir nøkrum í húsi sínum. v 16 Og tann, ið er staddur úti á markini, hann vendi ikki heim aftur eftir klæðum sínum. v 17 Men tær neyðarkonur, sum í teimum døgum hava barn undir belti og á brósti! v 18 Men biðið um, at tað ikki má verða um vetrartíð. v 19 Tí at teir dagar skal verða ein slík trongd, at tílík hevur eingin verið frá upphavi skapningsins, sum Guð skapaði, og til nú og ikki heldur skal koma. v 20 Og um Harrin ikki hevði stytt um hesar dagar, tá varð ikki maður frelstur; men vegna teirra útvaldu, sum hann hevur valt út, hevur hann stytt um dagarnar. v 21 Og um onkur tá sigur við tykkum: «Sí, har er Kristus!» ella: «Sí, her er hann!» tá trúgvið tí ikki. v 22 Tí at svikakristusar og svikaprofetar skulu koma upp og gera tekin og undurgerðir fyri ta søk at villleiða hini útvaldu, um tað var gjørligt. v 23 Men hyggið tit um tykkum sjálvar! Sí, eg havi sagt tykkum alt frammanundan. v 24 Men á teimum døgum, aftan á hesa trongd, skal sólin myrkna og mánin ikki geva skin sítt, v 25 og stjørnurnar skulu falla niður av himli, og skakast skulu himmalsins kreftur. v 26 Og tá skulu tey síggja menniskjusonin koma í skýggjum við dýrd og miklum mátti. v 27 Og tá skal hann senda út einglarnar og savna saman hini útvaldu síni úr teimum fýra ættunum, frá endamarki jarðar at endamarki himins. v 28 Men lærið líknilsið av fikutræinum. Tá ið gróðurin er komin í greinarnar, og leyvið fer at spretta, tá skilja tit, at summarið er í nánd. v 29 Soleiðis skulu tit eisini skilja, at tá ið tit síggja hetta henda, tá er hann í nánd, fyri durunum. v 30 Sanniliga sigi eg tykkum: Henda slektin skal als ikki ganga undir, fyrr enn alt hetta hendir. v 31 Himmalin og jørðin skulu ganga undir, men orð míni skulu als ikki ganga undir. v 32 Men um tann dag og tíma veit eingin, sjálvt ikki einglarnir í himli, heldur ikki sonurin, men eina faðirin. Vakið og biðið v 33 Verið varnir, vakið og biðið; tí at tit vita ikki, nær tíðin er komin. v 34 Líkasum ein maður, ið fór út av landinum, er farin frá húsi sínum og hevur givið húskøllum sínum umsitingina, hvørjum sítt verk, og hevur boðið duravaktaranum at vaka, v 35 soleiðis skulu tit við vaka; tí at tit vita ikki, nær húsbóndin kemur, við sólsetur ella um midnátt, í sólarrenning ella á morgni, v 36 at hann ikki má hitta tykkum sovandi, um hann skuldi komið dáttliga. v 37 Men tað sum eg sigi við tykkum, tað sigi eg við øll: vakið!»