Útgangsstøðið er í dagstovnalógini, Løgtingslóg nr. 67 frá 10. mai 2000 um dagstovnar og dagrøkt, seinast broytt við løgtingslóg nr. 38 frá 9. mai 2006. Málsligir førleikar, har vit arbeiða við lyklaorðum sum: seta orð á, syngja, lesa søgur, spæl, upplivingartúrar, samling o. a. Náttúra og náttúrufyribrigdi, har vit arbeiða við lyklaorðum sum: djór, gróður, náttúra og náttúrufyribrigdi o. a. Kroppur og rørslur, Vit hava sett ein motorikvegleiðara, ið hevur útbúgving innan økið, og harumframt arbeiða vit við lyklaorðum, sum: grov- og fínrørslur, teir ymisku sansirnir, rørslulig menning, reinføri, heilsugóður kostur o. a. Mentanarlig úttrykk og virðir, har vit arbeiða við lyklaorðum, sum: føroyska málið, bókmentir, tónleikur, sjónleikur, framsýningar, ymiskar siðvenjur o. ø. Hví skal barnið mennast? Heilt frá føðing hevur barnið ein grundleggjandi tørv á kropsligari nærveru fyri at merkja seg sjálvt og fyri at menna egnan kropsligan samleika–eina kropsliga kenslu av at vera ein sjálvur. Fyri at barnið kann mennast, má tað hava persónar tætt at sær, ið kunnu skapa karmar, soleiðis, at barnið kann menna sínar førleikar, so at tað á bestan hátt kann klára seg í nútíðarsamfelagnum. Umráðandi er, at starvsfólkini duga at taka støði í tí einstaka barninum við námsligum innliti í, hvar barnið er í menningini. Eisini krevst, at starvsfólkini skapa eitt,, rúm”, har barnið kann menna seg til at fáa eina sterka persónligheit, sum kann møta verðini við eini jaligari lívsáskoðan, einum góðum sjálvsvirði, og at barnið lærir at virða onnur menniskju. Eisini krevst: at vit vaksnu eru fyrimyndir. at barnið hevur nærløgd vaksin, ið halda barninum til at barnsins sjálvsvirði og sjálvsálit verða styrkt at vit vaksnu skapa eitt trygt og gott umhvørvi inni og úti at barnið følir, tað hoyrir til–at barnið følir seg sum ein part av stovuni/stovninum at barnið fær rættan kost og rørir seg at barnið hevur viðvirkan á sín gerandisdag, at barnið hevur ein ríkan gerandisdag Eisini er umráðandi, at vit vaksnu møta barninum á tí støði, tað er á, og síðani geva barninum tað, ið barnið hevur tørv á til víðari menning. Vit brúka TRAS (tidlig registrering af sprogudvikling), ið er ætlað sum hjálp at fylgja og eygleiða málmenningini hjá einstaka barninum frá 2-5 ár. Við TRAS kunnu vit fáa innlit í og yvirlit yvir sterku og veiku síður barnsins. Samstundis fáa vit eina fatan av, hvar barnið er í málmenningini. Tað er umráðandi, at barnið hevur onkran, ið tað kann knýta seg at, og sum eisini knýtir seg at tí, og sum gevur barninum umsorgan og nærveru. Longu nýføðingurin, ið hevur viðføddar eginleikar at skapa sambond, vísir ónøgd við at gráta og vælveru, tá hann er mettur. Umráðandi er, at tann vaksni dugir at týða teknini, ið barnið gevur, og at hann uppfyllir tørvin hjá barninum, eisini tann sálarliga og kensluliga tørvin. Fær barnið hesar tørvir nøktaðar, kennir tað seg góðtikið. Vit vilja arbeiða soleiðis, at vit eru tilvitað um, hvat barnið kann ella skal mennast í á teimum ymisku økjunum: persónliga, sosialt, málsliga, kensluliga, kropsliga o. s. fr,. svarandi til sín aldursbólk. Er umhvørvið nóg mennandi, bæði úti og inni? Okkara stóri og góði garður hevur alskyns møguleikar, ið gera, at barnið eisini fær ment sínar fínrørslur, t. d. við at spæla við sand, fylla vatn úr ánni/krananum í kannur/spannir o. s. fr. Innandura hevur stovnurin eitt stórt felagsrúm, ið hevur eina stóra madrassu, rimar at klintra í, rutsjibana, bummar at balansera á, reiggjur og ymiskt annað. Stovnurin hevur eitt verkstað, har møguleiki er hjá børnunum at fordjúpa seg innan handverk og list, sum t. d. at smíða, klippa, líma, mála og ymiskt annað. Lata barnið vita, at vit síggja og hoyra tað. Gleðast, tvætla og hugna okkum saman við barninum og troysta barnið, tá tað grætur ella er kedd/-ur. Vit leggja stóran dent á, at vit sum starvsfólk eru støðuføst og standa við tað, ið vit siga og meina, so barnið fær álit á okkum. Børn 4 til 5 ár: Vit síggja og hoyra barnið og geva barninum viðurkenning fyri tað, ið tað er. Skal barnið kenna seg trygt, er tað umráðandi, at vit síggja og hoyra barnið. Lata barnið merkja, at tað verður góðtikið og geva barninum viðurkenning fyri tað, ið tað er, og fyri tað, ið tað ger. Kreativitetur–vit eggja barninum til at vera forvitið, kreativt og koma fram við hugskotum. Hetta fyri, at barnið skal fáa hug at læra og kenna lívsgleði. Samling–geva barninum høvi at ynskja sær ein sang, hoyra eina ávísa søgu, ella, at barnið greiðir frá onkrum, ið hevur týdning fyri einstaka barnið. Hetta eru túrar, ið geva barninum kunnleika til ymiskar stovnar og heiti í samfelagi okkara. Eisini gera vit brúk av ymiskum mentanarligum tilboðum í nærumhvørvinum, sum t. d. sjónleikir, konsertir, framsýningar o. s. fr. Hesir túrar eru m. a. við tí fyri eyga, at vit geva børnunum innlit í okkara mentan og møguleika at tosa um tað, ið barnið hevur sæð, hoyrt og upplivað á túrinum. Her tosa vit við børnini og greiða teimum frá tí, ið vit síggja, hoyra og nerta við, t. d. blómur, fuglar, seyð, trø, áir, fossar o. a. Spæliplássið–vit hava ein stóran og góðan garð við alskyns møguleikum. Her er bøur, blómur, hagi, trø, áir, steinar, ójavnt lendi og sandur. Veðrið–vit tosa við børnini um, hvussu veðrið er í dag, og tosa um at lata okkum í klæðir hóskandi til veðrið. Óskipaðir túrar–vit far út í garðin og túrar í nærumhvørvinum og bygdini í so at siga øllum veðri. Skipaðir túrar–vit vitja m. a. hønur, dunnur, hestar og seyð. Vit fara út at hyggja at, tá tjøldrini koma, hyggja at reiðrum, tá ið fuglarnir hava vorpið o. s. fr. Hetta hjálpir barninum at fáa eina heildarmynd av lívsins gongd. Tilfar úr náttúruni–vit eggja børnunum til at finna ymiskt tilfar í náttúruni, ið tey kunnu brúka til ymiskt kreativt og handaligt virksemi. Túrar–vit læra børnini at taka rusk upp eftir sær, tá ið vit eta matpakka í náttúruni, umframt, at vit læra børnini at virða djór og gróður. Kroppur og rørslur Børn 1/2 til 3 ár: Vit taka útgangsstøði í pedagogiska ástøðinum hjá Lisu Ahlmann. Sansa kroppin–vit eggja børnunum til at kenna gleðina av at merkja kroppin, stuðla teimum í at røra seg og soleiðis stimbra kroppin, bæði tá hugsað verður um grov- og fínrørslur. Grovrørslur-grovrørslunar verða best stimbraðar uttandura, við t. d. at ganga, renna, klintra, hoppa, rulla, uppliva slætt og óslætt lendi, reiggja, klintra í og úr sandkassanum, skreiða, sparka bólt, súkkla, fara í og úr áum o. s. fr. Vit eggja børnunum at tekna, læra seg at halda á blýantinum, at mála ymisk listarverk og læra seg at seta ymiskar litir saman, leggja puslispøl, eta við skeið ella gaffli. Tey størru børnini í vøggustovuni vilja sjálv sleppa at smyrja smør á bollan/breyðið og skeinkja mjólk. Tey byggja eisini við ymiskum klossum, klippa, klistra o. s. fr. Hoyrnin–vit gera børnini varug við ymiskt, ið er at hoyra t. d. vind, hegling, áartutl, eina tyrlu, sang o. s. fr. Smakkisansurin–vit læra børnini at brúka smakkisansin, t. d. tá tey eta sterkt, súrt, søtt, og um teimum dámar matin. Túrar–fyri at stimbra grov- og fínrørslurnar fara vit ymiskar túrar. Tey kunnu eisini tekna, mála, klippa, líma, spæla við vatn o. s. fr. Reinføri–vit læra tey og hjálpa børnunum at vaska hendur hvørja ferð, tey hava verið á vesi, og áðrenn og aftaná, at tey hava etið. Tá vit eru liðug at eta, rudda børnini upp eftir sær sjálvum, umframt, at vit vaska borð og feia gólv. Útferðir–vit fara longri útferðir við børnunum, soleiðis at børnini kunnu stimbra kropp og sansir, t. d. við at fara í hagan, til Bíggjars og út um nærumhvørvið. Spæliplássið–vit stuðla børnunum í at vera virkin í gerandisdegnum, soleiðis at tey kunnu koma at kenna gleðina við at brúka kroppin. Á spæliplássinum hava vit haga, øki við grasi, eina á, slætt og óslætt lendi. Eisini syngja vit nógvar føroyskar barnasangir og gera ymisk tekin og rørslur til sangirnar. Vit kvøða og dansa føroyskan dans til føstu og framføra fyri ommum og abbum. Siðir og sikkir–vit fylgja siðum og skikkum t. d. jól, páskir, føstulávint, flaggdagshald, tá fuglarnir koma og fara o. s. fr. Tjóðfuglur–tá grækarismessa nærkast, fáa børnini høvi at tekna/klippa/líma tjøldur, meðan vit lesa søgur og vísa myndir av tjøldrum, umframt at vit eisini læra børnini at syngja sangir um tjøldur. Eisini fara vit túrar niðan í hagan, har vit tilvitað royna at lurta og hyggja, um nakað tjaldur man vera komið heim á klettarnar. Tjóðblóman–tá tjóðblóman sóljan byrjar at spíra og vaksa, fara vit út at hyggja, lukta og føla hana. Vit sláa tunnu, síggja og spæla sjónleik, umframt at vit bjóða ommum og abbum til kaffi og at kvøða saman saman við okkum henda dagin. Høgtíðir–á páskum, jólum og aðrar høgtíðir prýða vit stovnin við ymiskum pynti, ið børnini hava gjørt. Vit syngja sangir hóskandi til høgtíðina og greiða børnunum frá, hví vit halda páskir, jól og aðrar høgtíðir.