v 1 Og við tað sama um morgunin hildu høvuðsprestarnir ráðagerð saman við hinum elstu og hinum skriftlærdu, øllum ráðinum, og teir bundu Jesus og fóru burtur við honum og flýddu Pilatusi hann. v 2 Og Pilatus spurdi hann: «Ert tú kongur Jødanna?» Men hann svaraði og sigur við hann: «Tú sigur tað.» v 3 Og høvuðsprestarnir bóru upp mangar klagur um hann. v 4 Men Piltaus spurdi hann aftur: «Svarar tú als einki? Sí, hvussu mikið tað er, sum teir klaga teg fyri.» v 5 Men Jesus svaraði ikki aftur longur, so at Pilatus undraðist. v 6 Men um hátíðina var hann vanur at geva teimum ein fanga leysan, tann, sum tey bóðu um. v 7 Og har var ein, av navni nevndur Barabbas, sum sat fastur saman við ófriðarmonnum, sum í uppreist høvdu gjørt seg sekar í manndrápi. v 8 Og mannamúgvan kom niðan og fór at biðja hann, at hann skuldi gera teimum, soleiðis sum hann var vanur. v 9 Men Pilatus svaraði teimum og segði: «Vilja tit, at eg skal geva tykkum Jødakongin leysan?» v 10 Tí at hann visti, at tað var av øvund, at høvuðsprestarnir høvdu flýtt honum hann. v 11 Men høvuðsprestarnir østu mannamúgvuna upp, til tess at hann heldur skuldi geva teimum Barabbas leysan. v 12 Men Pilatus tók aftur til orða og segði við tey: «Hvat vilja tit tá, at eg skal gera við hann, sum tit kalla Jødakongin?» v 13 Men tey rópaðu aftur ímóti: «Krossfest hann!» v 14 Men Pilatus segði við tey: «Hvat ilt hevur hann tá gjørt?» Men tey rópaðu tað, tey vóru ment: «Krossfest hann!» v 15 Og av tí, at Pilatus vildi gera mannamúgvuni til vildar, gav hann teimum Barabbas leysan; men Jesus læt hann húðfleingja og gav hann upp til teirra at verða krossfestan. Tornakrýningin v 16 Men hermenninir fóru burtur við honum inn í garðin, tað er inn í borgina, og kalla saman alla manningina. v 17 Og teir lata hann í eina skarlaksskikkju og flætta eina krúnu av tornum og seta niður á hann. v 18 Og teir tóku at heilsa honum: «Heilur og sælur, tú, Jødakongur!» v 19 Og teir slógu hann í høvdið við einum sevleggi og spýttu á hann og fullu á knæ og tilbóðu hann. v 20 Og tá ið teir høvdu spottað hann, lótu teir hann úr skarlaksskikkjuni og lótu hann í hansara egnu klæði. Og teir fara út við honum at krossfesta hann. Krossfestingin v 21 Og teir noyða ein mann, sum kom gangandi har framvið, Símun frá Kýrene, sum kom heim av markini, faðir teirra Aleksanders og Rufusar, at bera kross hansara. v 22 Og teir fara við honum út á tann staðin, ið eitur Golgata, tað merkir: ennistaður. v 23 Og teir góvu honum vín at drekka við myrru í; men hann tók ikki við tí. v 24 Og teir krossfestu hann, og teir býttu klæði hansara millum sín og teir kastaðu lut um tey, hvat hvør teirra skuldi taka. v 25 Men tað var um landsuðurstíð, tá ið teir krossfestu hann. v 26 Og yvirskriftin um sakarmál hansara stóð skrivað omanfyri: Kongur Jødanna. v 27 Og teir krossfesta tveir ránsmenn saman við honum, annan høgrumegin og annan vinstrumegin við hann. [v 28 Og skriftin gekk út, ið sigur: «Og hann varð roknaður javnt við lógbrotsmenn.»] v 29 Og tey, ið gingu framvið, spottaðu hann, og tey ristu við høvdinum og søgdu: «Tví vorði tær! Tú, sum brýtur templið niður og byggir tað upp eftir trimum døgum! v 30 Stíg niður av krossinum og bjarga nú tær sjálvum!» v 31 Somuleiðis hildu eisini høvuðsprestarnir hann fyri spott sín ámillum í felagi við hinum skriftlærdu og søgdu: «Øðrum hevur hann bjargað; men sær sjálvum er hann ikki mentur at bjarga! v 32 Kristus, Ísraels kongur–hann stígi nú niður av krossinum, so at vit kunnu síggja tað og trúgva!» Eisini teir, ið vóru krossfestir saman við honum, hildu hann fyri háð. v 33 Og tá ið middagur var komin, legðist myrkur um alt landið líka til nóns. v 34 Og um nón rópaði Jesus við harðari rødd: «Eloï, Eloï, lama sabaktani?» tað er: «Guð mín, Guð mín, hví fórt tú frá mær?» v 35 Og nakrir av teimum, ið hjá stóðu, søgdu, tá ið teir hoyrdu tað: «Sí, hann rópar eftir Elia.» v 36 Men ein leyp til og fylti ein svamp við ediki og setti hann á ein rørstav og gav honum at drekka og segði: «Bíðið! Latum okkum síggja, um Elia kemur at taka hann niður.» v 37 Men Jesus rópaði so hart eitt róp og gav upp andan. Eygnavitni v 38 Og forhangið í templinum skrædnaði í tvey, úr erva og líka niður ígjøgnum. v 39 Men tá ið herhøvdingin, sum stóð har hjá, beint yvir av honum, sá, at hann gav upp andan á slíkan hátt, segði hann: «Sanniliga var hesin maður sonur Guðs!» v 40 Men har vóru eisini nakrar kvinnur, sum stóðu langt burtur frá og hugdu at; millum teirra var bæði Maria Magdalena og Maria, móðir teirra Jákups lítla og Jóses, og Salóme, v 41 tær, sum høvdu fylgt honum og tænt honum, meðan hann var í Galileu; og mangar aðrar kvinnur, sum høvdu verið í ferðini við honum niðan til Jerúsalem. Jesus gravlagdur v 42 Og tá ið nú var komið at kvøldi,–og atfangadagur var, tað er dagurin fyri hvíludagin–v 43 kom Jósef úr Arimateu, ein mætur ráðharri, sum eisini sjálvur væntaði Guðs ríki; hann tók mót til sín og fór inn til Pilatus og bað hann um likamið av Jesusi. v 44 Men Pilatus undraðist um, at hann longu skuldi vera andaður, og hann kallaði tí herhøvdingan til sín og spurdi hann, um hann longu var andaður. v 45 Og tá ið hann hevði fingið tað at vita av herhøvdinganum, læt hann Jósef fáa líkið. v 46 Og hann keypti fínt línklæði og tók hann niður og sveipaði hann í línklæðið og legði hann í eina grøv, sum var høgd inn í ein klett, og hann velti ein stein fyri gravarmunnan. v 47 Men Maria Magdalena og Maria, móðir Jóses, sóu, hvar hann varð lagdur.