Tá tók Bildad Sjúhiti til orða og segði: «Halt tó uppat við orðum tínum, sissast, og lat okkum tala! Hví skulu vit verða roknaðir fyri neyt, sum ómælandi í eygum tínum? Tú, sum slítur sál tína sundur í vreiði tíni, – skal fyri tína skuld jørðin gerast oyðin og fjallið flytast úr sínum staði? Nei, ljós hins gudleysa sloknar, og eldslogi hans lýsir ikki; ljósið myrknar í tjaldi hans, lampan sloknar uppi yvir honum; tey treystu stig hans styttast, hans egnu ráð fáa hann at falla; fótur hans verður dreivaður í netið, hann gongur seg fastan í garnið; fellan tekur um hælin á honum, lykkjan rubbast saman um hann; snerran er fjøld fyri hann á jørðini, fjøtur eru fyri honum á veginum; ræðslur ræða hann runt íkring og styggja hann fyri hvørt stig; ógævuni sveingist eftir honum, undirgangur bíðar eftir falli hans; hann skal eta limirnar á likami hans, ja, deyðans frumburður skal eta limir hans; hann verður burturryktur úr tjaldi sínum, sum var hans treyst, og hann skal verða beindur til ræðslukongin; í tjaldi hans heldur undirgangur til, svávul verður stroyddur yvir bústað hans; í neðra torna røtur hans, í erva følna greinar hans; minnið um hann hvørvur av jørðini, navn hans er ikki nevnt úti á gøtum, tey koyra hann úr ljósinum út í myrkrið og reka hann burtur av jarðarríki; hvørki børn ella ætt hevur hann í fólki sínum, í heimbýli hans er eingin undansloppin. Vestanmenn eru ovfarnir av forlagadegi hans, og eystanmenn øtast. Ja, soleiðis gongst bústaði hins vánda, heimi hans, ið ikki kennir Guð.»