Nostalgisch Protestants Militair Tehuis (PMT) in Bergen (Duitsland), geopend in 1964 en herbouwd in 2005. Het PMT ligt in de buurt van het voormalige concentratiekamp Bergen-Belsen, aan de rand van de Lüneburger Heide. In het najaar van 1961 werd 121 Lichte Brigade in verband met de Berlijn-crisis aan de van het NATO Truppenübungsplatz Bergen-Hohne gelegerd; onmiddellijk bereikten de Koninklijke Nederlandse Militaire Bond Pro Rege de eerste verzoeken om een PMT te bouwen. In de zomer van 1964 is dit uiteindelijk gebeurd, waarna het tehuis is geopend door de Commandant Nederlandse Troepen. Zo wordt bij air manoeuvre-operaties teruggeredeneerd vanaf het (begin van het) grondtactisch optreden; bij amfibische operaties vanaf de landing. In deze voorbeelden geven het grondtactisch optreden én de landing richting aan de (overige) deelaspecten van de operatie. De terugwerkende aanpak van backward planning: De Baileybrug dankt zijn naam aan de ontwerper, Sir Donald Coleman Bailey (1901-1985), die als ambtenaar werkte bij het British War Office. Aan de basis voor zijn ontwerp ligt het Franse constructiespeelgoed Meccano met als achterliggende gedachte dat de brug kan worden gebouwd met uitsluitend gebruikmaking van menskracht. Tegenwoordig maakt de genie bij de bouw van een Baileybrug overigens ook gebruik van de Liebherr mobiele kraan FKM en de Werklust wiellaadschop Uniboma. In verband met de ARBO-wetgeving worden Baileybruggen tegenwoordig, indien mogelijk, zoveel mogelijk mechanisch geconstrueerd. De gemakkelijk te transporteren, assembleren en hergebruiksvriendelijke Baileybrug heeft een hoge draagcapaciteit en bestaat uit corrosiebestendige stalen onderdelen die met moerbouten, pinnen e. d. worden gekoppeld. Vrachtauto’ s brengen de onderdelen zo dicht mogelijk bij de oever op de plaats waar de brug wordt gelegd. Daarna wordt de Baileybrug in elkaar gezet door de genie: direct vanaf de oever of op rollende elementen. De Baileybrug is een tijdelijk bedoelde vakwerkbrug die onder noodomstandigheden kan worden geconstrueerd uit geprefabriceerde elementen. De brug kan, afhankelijk van de grootte, in enkele uren tot dagen in elkaar worden gezet. Sommigen menen dat de Baileybrug één van de grootste uitvindingen van de Tweede Wereldoorlog was. In elk geval heeft de Baileybrug een hoofdrol voor zich opgeëist in de opmars van de geallieerden: van Normandië tot Berlijn werden méér dan 1.000 Baileybruggen gelegd. Het 1 ste Canadese leger legde in de Tweede Wereldoorlog de toentertijd langste (tijdelijke) Baileybrug van Europa: 741 meter over de IJssel bij Gorssel. Op 28 maart 1945 trok het 1 ste Canadese leger bij Dinxperlo Nederland binnen. Voor de bevrijding van het noordoosten van Nederland was een offensief vanaf de oostzijde van de IJssel van groot belang: de Canadese verrassingsaanval Operation Cannonshot. Na artillerie-beschietingen en het leggen van rookgordijnen op de landingsplaats startte op 11 april 1945 de bouw van de Baileybrug; zes dagen later verplaatsten de eerste troepen zich westwaarts over het IJssel-bruggenhoofd. Achter de ingestorte brug ligt de door het 1 ste Canadese leger gelegde Baileybrug over de IJssel bij Gorssel De geplaatste baileybrug, die jarenlang in Zwolle lag en voor €35.000 door de gemeente Oude IJsselstreek is gekocht, ligt exact op de plek waar de Canadezen tijdens de Tweede Wereldoorlog ook een baileybrug hebben gelegd. De brug gaat dienst doen als verbinding voor een fietsroute van Silvolde naar de voormalige DRU-fabriek (ijzergieterij) in Ulft–nu een cultureel centrum annex horecagelegenheid. De baileybrug is op 6 juni officieel in gebruik genomen. Hoewel een baileybrug is opgebouwd uit verschillende standaardonderdelen en daarom zeer snel op-en afgebouwd kan worden, moest de brug door de specifieke omstandigheden in betonnen brughoofden komen te liggen. Daarom werd de brug op een ongebruikelijke manier op zijn plek getild: met de speciale wissellaadsystemen van de compagnie. Een bajonet is een blank wapen dat aan het uiteinde van een geweerloop kan worden bevestigd. Vroeger werd de insteek-of plugbajonet in de geweerloop zelf bevestigd, later met een schacht over de loop geschoven en/of daaraan met een bajonetfitting of stormring verbonden. Hierdoor kan het wapen tegelijkertijd als vuur-en stootwapen worden gebruikt. Bij het Diemaco-geweer bevindt de bajonetfitting zich aan de onderzijde van de loop. De bajonet, op het geweer geplaatst, heeft de piek en daarmee ook de piekenier (lanssoldaat, spiesdrager) vervangen. Het werd een verdedigend wapen tegen de cavalerie en een aanvallend wapen tegen de infanterie. Een aanval van een eenheid met geplaatste of opgestoken (“ gevelde”) bajonetten, wordt een bajonetaanval genoemd. Zo'n aanval vindt in de regel in het laatste stadium van de aanval of verdediging plaats, wanneer man-tot-mangevechten (hand-to-hand combat) worden gevoerd. De bajonet zelf–een zgn. blank wapen–is een puntig toelopend stalen mes, van origine over de gehele lengte voorzien van doorlopende uithollingen (“ bloedgeulen”). Wanneer de bajonet niet is geplaatst, kan zij worden gedragen in een (lederen) bajonethouder of–schede aan de koppel. Vooral tijdens de Eerste Wereldoorlogwas de bajonet van nut bij gevechten in én vanuit de loopgraaf; er werden zelfs grootschalige charges mee uitgevoerd. Tegenwoordig behoort de bajonet nog steeds tot de standaarduitrusting van een militair, maar wordt zij slechts zelden geplaatst en dan meestal ceremonieel. Het gebruik van bajonetten met weerhaken en/of zaagsnede mag niet meer worden toegepast. Bij dit parcours wordt de militaire kennis en de fysieke conditie in groepsverband en individueel getoetst. Het parcours bestaat uit diverse opdrachten met objecten waar korte opdrachten uitgevoerd moeten worden. Het parcours dient door een team van 4 deelnemers (m/v) zo snel en foutloos mogelijk uitgevoerd te worden. Bij de objecten worden vaardigheden zoals o. a. schieten, kaartlezen, oriëntatie en fysieke opdrachten getest. De opdrachten zijn zo gemaakt dat ook inzicht, snel plannen en het optreden van de groep van groot belang is. Sergeant-majoor Ben Bakker ging in 1991 met functioneel leeftijdsontslag en overleed op 73-jarige leeftijd op 6 september 2010. Het hoofddeksel is genoemd naar het oord Balaclava vlakbij Sebastopol op de Krim. In de omgeving van deze plaats werd tijdens de Krimoorlog op 25 oktober 1854 de Slag om Balaclava uitgevochten tussen de strijdkrachten van het Britse, Franse en Ottomaanse rijk tegen Rusland. Het gevecht was de eerste van twee pogingen van de Russsche commandant Pavel Petrovitsj Liprandi om het beleg van Sebastopol te breken. De Britse commandant was Lord Raglan, de Franse Jacques Leroy de Saint Arnaud. Tijdens de Krimoorlog droegen de Britse militairen gebreide wollen kledingsstukken over het hoofd die beschermden tegen de barre, bittere koude. De organieke balaclava kan worden opgerold tot een muts. Vooral infanteristen dragen tijdens koudweeromstandigheden een balaclava; om de identiteit geheim te houden dragen scherpschutters en sluipschutters ook een balaclava. Behalve door militairen wordt de balaclava onder andere ook gedragen door autocoureurs, bergbeklimmers, motorrijders en skiërs. Tegenwoordig worden Albanië, Bosnië-Hercegovina, Bulgarije, Former Yugoslav Republic of Macedonia (FYROM), Griekenland, Kroatië en Servië-Montenegro tot de Balkan gerekend. Daarnaast is de verouderde naam voor latrine en exclusief op de Koninklijke Militaire Academie in gebruik als bijnaam voor toilet. Daar komen tal van samenstellingen uit voort, zoals "balkannen" (naar het toilet gaan) en "balkanpapier" (toiletpapier). In het'Woordenboek van Jan Soldaat'(1980) schrijft Henk Salleveldt: "De Balkan noemde men de uitbouw aan het Academiegebouw, waarin zich de toiletten bevonden, zinspelend op de ideeën uitbouw, koude en rotzooi. Anderen zeggen, dat de latrine oorspronkelijk zo werd genoemd, omdat men daarop met zijn rug tegen de balk aan zat. " Hoewel de uitbouw van het Academiegebouw in 1948 is gesloopt, bleef de bijnaam levend. H. J. Wolf schrijft in het herinneringsboek'1828-1978. Honderdvijftig jaar Koninklijke Militaire Academie'dat de bijnaam "balkan" dateert van vóór de Eerste Wereldoorlog, "omdat er op de Balkan altijd wel rommel was." Na de ontscheping van het NDVN op 23 november 1950 in Pusan verplaatste het bataljon in opdracht van moedereenheid 38 th Infantry Regiment'Rock of the Marne'van 2 nd U. S. Infantry Division'Second to None', via Han en Chungju in noordelijke richting naar Hoengsong, voor de beveiliging van hoofdaanvoerwegen. De Noord-Koreaanse en Chinese vijand hadden een nieuwjaarsoffensief ingezet op Seoul en Wonju-een belangrijk knooppunt van wegen. In de ochtend van 3 januari 1951 werd de A-Compagnie, waarbij de sergeant-majoor ziekenverpleger Van Balkom was ingedeeld, naar Massani geleid, 2 km oostelijk van Hoengsong. Daar moest de brug over de rivier Chonchon worden beveiligd. De A-Cie moest in de ochtend van 3 januari 1951 een opstelling innemen bij het 15 km ten noordoosten van Hoengsong gelegen oord Chohyonni, waar het een hinderlaag moest leggen en krijgsgevangenen diende te maken. De actie, in zwaar heuvelachtig terrein, werd uitgevoerd door de 3 infanteriepelotons, waardoor de sterkte van de compagnie±100 militairen bedroeg. Het was-15 graden Celsius, helder weer en er lag sneeuw. Bij de actie raakten verder sergeant Stoevelaar, sergeant Van de Biggelaar, sergeant De Jong, sergeant Jansen en soldaat Spamer gewond. Allen keerden na herstel terug in de gelederen van het NDVN. De naar Nederland gerepatrieerde gewonden waren soldaat Van Oort, soldaat Van't Zand en soldaat De Groot. Sergeant-majoor Van Balkom en soldaat Smit werden door de lokale bevolking begraven. Op 2 april 1951 zijn de stoffelijke resten van de twee door een Amerikaans-Nederlandse patrouille opgegraven en verplaatst naar het ereveld bij Pusan. Flexibele watercontainer die, in Nederland, onder een Chinook CH-47D transporthelikopter van de Koninklijke Luchtmacht wordt gehangen om (bos-, duin-en heide) branden branden te blussen. Ook kan een watergordijn worden gelegd, zodat uitbreiding van de brand wordt voorkomen of kunnen objecten worden afgeschermd. De bambi-bucket voor de Chinook CH-47D kan in één vlucht 10.000 liter water meenemen, die van de Cougar MK II 2.500 liter. De bambi-bucket hangt aan een kabel van 25 meter onder de helikopter. Boven de vuurhaard stort de heli in één keer de grote hoeveelheid water. Ceremoniële handeling die is voorgeschreven wanneer een plechtige handeling in naam van de Koning (in) voor het front van de troepen plaatsheeft. Concreet vindt de ban plaats bij de beëdiging van officieren boven de rang van tweede luitenant en het uitreiken van standaarden en vaandels, beiden Koninklijk Besluiten die als eerste zijn ondertekend door de Koning (in). De handeling wordt zowel geopend als gesloten door een signaal op klaroen, trom of trompet, respectievelijk het“ openen van de ban” en het“ sluiten van de ban”. Openen en sluiten samen wordt het“ slaan van de ban” genoemd. Tussen het openen en sluiten van de ban mogen géén andere dan Koninklijke Besluiten worden voorgelezen en blijft het spelen van muziek achterwege. Tot slot van het ceremoniële protocol van de ban wordt het Wilhelmus gespeeld. De BV 206 is binnen de Nederlandse krijgsmacht in gebruik bij het Korps Mariniers, die er gebruik van maakte tijdens de missie UNTAC in Cambodja. Door 11 Luchtmobiele Brigade zijn de voertuigen geleend tijdens de missies (UNPROFOR) in Bosnië. De Bandvagn 206. lengte 6 meter 86 breedte 1 meter 85 gewicht 1.900 kg motor Mercedes Benz V6-turbodiesel maximale snelheid 40 km per uur bemensing 16 militairen De opvolger van de BandVagn 206, eveneens voor het Korps Marinier, is de Armoured All Terrain Vehicle Protected BSV10 Viking van de Zweedse fabrikant BAE Systems Hägglunds AB. Vanaf 2006 zijn 74 exemplaren van de BSV10 Viking ingestroomd bij het marine-korps. De BVS-10 Viking, de±11.000 kg wegende opvolger van de Bandvagen Hägglund met een lengte van 7 meter 60 en een breedte van 2 meter 20, heeft te land een maximumsnelheid van 80 km per uur, kan zich uitstekend voortbewegen over alle soorten ondergrond en kan zelfs varen met een maximale vaarsnelheid van 5 km per uur. De BVS-10 Viking kan in totaal 12 militairen vervoeren. Barbara–de latere beschermheilige (patrones) van de artillerie–wordt in 254 in Nicodemië–het huidige Turkije–geboren als enige dochter van de edelman Dioscorus. Ondanks het aanbidden van de Romeinse keizer Maximianus en de Romeinse goden door haar vader, bekeert de bloedmooie maagd Barbara zich op haar 20 ste tot het christendom. De ondergrond van het baretembleem van de Geneeskundige Dienst wordt, net als bij de overige Nederlandse baretemblemen, gevormd door de gothische letter'W', die duidt op de naam van wijlen Koningin Wilhelmina. Ook de kroon, bovenop het baretembleem, geeft de verbondenheid aan met het Koninklijk Huis. De slang, die om de staf kronkelt, is het symbool van de geneeskunde en verwijst naar de Griekse god van de geneeskunde Asklépios. De oude Griekse geneeskunde had geen ander oogmerk dan de patiënt met de god Asklépios in contact en daarna in het reine te brengen. Het esculaapteken-een staf met een slang die daaromheen kronkelt-geldt internationaal als het embleem van de medische beroepsgroep en wordt ook binnen de krijgsmacht met de Geneeskundige Dienst geassocieerd. Asklépios heeft een belangrijke rol gespeeld in de geschiedenis van de geneeskunde en de medische ethiek. De beroemde Eed van Hippocrates (uit Kos), die dateert uit±400 voor Christus, begint met de woorden: "Ik zweer bij Apollo de genezer, bij Asklépios, Hygieia en Panakeia en neem alle goden en godinnen tot getuige..." Hoewel wordt aangenomen dat de woorden niet van Hippocrates zelf waren, komt de eed goed overeen met de uitspraken over goed medisch handelen in teksten van Hippocrates zelf. Een afgeleide van de Eed van Hippocrates is de Nederlandse artseneed, gepubliceerd in het Staatsblad op 25 december 1878. De artseneed was al vastgelegd in de Wet op de Uitoefening van de Geneeskunst uit 1865, welke in 1997 is vervangen door de Wet Beroepen in de Individuele Gezondheidszorg (Wet BIG). Sinds 27 augustus 2003 is de artseneed gemoderniseerd. Met het uitspreken van de artseneed, aan het einde van de studie geneeskunde, wordt toewijding beloofd aan de normen en waarden van het beroep van arts. De eed heeft echter geen juridische betekenis. Het uitspreken van de artseneed wordt gezien als een belangrijk moment van reflectie. Op de linker-en rechterpoten van de letter'W'het devies van de Geneeskundige Dienst: "Eripiendo victoriae prosum". Het betekent zoveel als "Door (de strijder aan de dood) te ontrukken, draag ik bij aan de overwinning." Wellicht minder gekunsteld komt de wapenspreuk van de Geneeskundige Dienst vertaald neer op: "Al helpende dien ik de overwinning". De geneeskundig militair dient de overwinning van zijn krijgsmacht door de gewonden en de zieken die in de strijd zijn gevallen zo goed mogelijk te helpen. Tot slot is op het onderste deel van het baretembleem een krans aangebracht van lauwer-en eikentakken. De lauwertak symboliseert de overwinning, de eikentak het gezonde lichaam dat nodig is om de overwinning te behalen. Aan het baretembleem waren de troepers van de Geneeskundige Troepen, inclusief die van de'Tandheelkundige en Pharmaceutische Dienst'(maar niet de officieren van gezondheid, tandartsen en apothekers), voortaan herkenbaar: een Rood Kruis, in het midden verwerkt in een wit geëmailleerde bloem. Volgens sommigen was die bloem een "klaverblad". De tekening van het baretembleem van Frans Smits Sr. Bron: Mars et Historia, 8 ste jaargang, nummer 4, oktober 1973. Het baretembleem is bijvoorbeeld te zien op de poster'Van Top tot Teen. Zijnde een oppervlakkig overzicht van de uiterlijkheden die de militair kenmerken', als nummer 24, linksonder. Die verschafte informatie over de toen heersende militaire kledingvoorschriften, zoals baretemblemen en (rang) onderscheidingstekens. Voor het eerst tijdens de Eerste Wereldoorlog toegepaste aanvalstactiek, waarbij één of meer vooruitgeschoven batterijen (snelvurende) artillerie afwisselend een sector met loopgraven beschoten om vervolgens op linie sprongsgewijs voorwaarts te gaan. Hierdoor kon de achter de batterij (en) opgestelde infanterie relatief veilig oprukken naar de loopgraven. Doel van een barrage was de vijand te verhinderen versterkingen aan te voeren en te herbevoorraden, opdat–onder invloed van de onafgebroken artilleriebeschietingen–het moraal zou breken. Coördinatie om het vuur te verleggen was essentieel voor het welslagen. De samenwerking tussen artillerie-en infanterie-eenheden stond of viel met het tijdig verleggen van het vuur. Omdat radiotelefonie in de Eerste Wereldoorlog nog nauwelijks voorhanden was, kwam het regelmatig voor dat de barrage te snel cq. te langzaam ging. Hierdoor vielen onder de eigen infanterie veel slachtoffers door te kort of te diep vallend eigen artillerievuur. 3] De militair die, door te noemen omstandigheden, géén functie bekleedt, kan voor een periode van in beginsel maximaal zes maanden BAS-code 3 worden geplaatst. In principe volgt zo'n plaatsing boven de organieke sterkte bij de eenheid waar de omstandigheden zijn ontstaan. De omstandigheden zijn: de militair komt dwingend beschikbaar na voltooiing van een opleiding en heeft nog geen functie de militair komt dwingend beschikbaar aan het einde van een vooraf afgesproken functievervullingstermijn en heeft nog geen andere functie de militair komt dwingend beschikbaar nadat betrokkene gedurende enige tijd BAS-code 2 geplaatst is geweest en weer genezen is verklaard. De geautoriseerde, elementaire hoeveelheid gebruiksartikelen (durable supplies) en verbruiksartikelen (expendable supplies) van de klassen I tot en met V én VIII die een gebruikende eenheid nodig heeft om voor een bepaalde tijd aan haar eis van (logistieke) zelfstandigheid te kunnen voldoen en onder gevechtsomstandigheden de haar opgedragen taken te kunnen vervullen. Zodoende omvat de basic load onder andere zowel eten, water en munitie als brandstof, gereedschappen en medische goederen. De totale voorraad van een eenheid bestaat uit de Basic Load en standaarddagvoorraden (Day of Supply). Kenmerken van de basic load: ► dient in één beweging te kunnen worden verplaatst met de organieke vervoerscapaciteit van de eenheid; de vervoerscapaciteit van de gebruikende eenheid is gebaseerd op de omvang van de basic load. In de opleidingsweek-die deel uitmaakt van zowel de (Algemene Militaire Opleiding Luchtmobiel (AMOL) als de Voortgezette Algemene Kader Opleiding Luchtmobiel (VAKOL)-wordt de cursist bekendgemaakt met het helikopteroptreden en alle daarbij behorende drills, verschillende in-en uitstijgprocedures (hooverjump, huddle) en veiligheidsprocedures voor de Chinook CH-47D, de en eventueel ook de transporthelikopters van NAVO-lidstaten waarmee wordt gevlogen. Daarnaast wordt er metterdaad met helikopters gevlogen om de theorie van leslokaal en mock-up in praktijk te brengen. Internationale spelling meestal: bashi-bouzouk. Letterlijk:“ Iemand van wie het hoofd slecht is” (Turks). Ottomaanse soldaat die in de 19 de eeuw berucht was vanwege zijn brutaliteit, ongedisciplineerdheid, wreedheden èn gebrek aan leiderschap. De basji-bozoeks waren ruiters die zich, tijdens campagnes van het Ottomaanse leger, zonder betaling als huurling lieten rekruteren voor de cavalerie van de sultan: zij plaveiden brandstichtend en plunderend de weg voor de reguliere troepen. Steeds wanneer gevaar voor de sultan te duchten was, stelde hij een legioen van basji-bozoeks samen om het gevaar af te wenden of de kop in te drukken. Vaak waren de basji-bozoeks gevaarlijker voor de sultan zelf dan voor diegenen die zij moesten bestrijden; daartoe uitgedaagd waren zij bijvoorbeeld gaarne bereid het reguliere Ottomaanse leger te bevechten. Tijdens de Krimoorlog (1853-1856) onderscheidden 40.000 basji-bozoeks zich bijzonder negatief aan geallieerde zijde (samen met de Engelsen en Fransen), waaraan zelfs betaling van soldij niets veranderde. Naar het front gestuurd om tegen de Russen in Dobruca te vechten, overleed het merendeel aan de cholera. Tijdens de Bulgaarse opstand van 1876 richtten de basji-bozoeks opnieuw onnodige bloedbaden aan. De bloedige repressie van de plattelandsbevolking deed Rusland besluiten tussenbeide te komen; zij versloeg de Ottomaanse agressor. Duits: Bandschnalle. Engels: ribbon. Frans: ruban. Ook genaamd: bintang. De baton is een strook van het draaglint van de bijbehorende modeldecoratie, ter grootte van 27 mm breed en 11 mm hoog, die door een metalen kern is verstevigd. De enige uitzonderingen op de breedte van de baton zijn het Ereteken voor Orde en Vrede en het Oorlogsherinneringkruis, indien hierop meer dan twee sterren worden gedragen (dan 39 mm breed). Ter vervanging van modeldecoraties (draagmedailles) worden volgens de draaginstructie één of meerdere batons op de linkerborst dan wel boven de linkerborstzak van bepaalde uniformen gedragen. Deze locatie geldt ook voor de modeldecoraties. Het aantal batons dat mag worden gedragen is beperkt en dient in overeenstemming te zijn met de rangorde in het Besluit draagvolgorde onderscheidingen. De Militaire Willems-Ordeheeft de hoogste rangorde. Bij meerdere batons geldt een speciale opmaak, waar bij de Koninklijke Landmacht de batons in aaneengesloten rijen van maximaal vier batons zonder onderlinge tussenruimte zijn aangebracht. Na de Kosovo-oorlog (1999) presenteerde de Amerikaanse tv-zender CNN een BDA. In dit geval was de Battle Damage Assessment onderverdeeld in (onder andere bruggen, commandoposten en militaire voertuigen),“ Death Toll” (verwonde en gedode burgers en militairen) en (vergelijkbaar met D. P. R. E.'s). De symptomen van battle fatigue zijn onder veel verschillende benamingen bekend (onder andere battle neurosis, combat exhaustion, combat fatigue, combat neurosis, combat stress reaction en soldiers heart), zorgen ervoor dat militairen niet meer kunnen worden ingezet en vormen dus een probleem voor de voortzetting van de strijd. Voorbeelden van battle fatigue? De symptomen van battle fatigue omvatten afgestomptheid, depressies, flashbacks, geïrriteerdheid, nachtmerries, paniek bij plotseling hevig lawaai en schuldgevoelens. Een voorbeeld hiervan is de 1 (NLD/AUS) Task Force Uruzgan (TFU) van de International Security Assistance Force (ISAF), die bestaat uit een samenwerkingsverband van Battle Group, Provincial Reconstruction Team (PRT) en een detachement van de Koninklijke Luchtmacht. Een ander model van de naamgeving‘ Battle Group’ zijn de (EUBG’ s). Neuropsychologie is de wetenschap die zich bezighoudt met het (dis) functioneren van de hersenen in relatie tot het gedrag. Het (cognitieve en emotionele) functioneren van de hersenen brengt onder andere bewustzijn, emotie, kennis, taal en waarneming voort. De belangrijkste bestanddelen van battlemind zijn mentale hardheid en zelfvertrouwen: Mentale hardheid Hindernissen en tegenslagen overwinnen Positieve blijven denken tijdens tegenslagen en uitdagingen Zelfvertrouwen Gecalculeerde risico’ s nemen Uitdagingen aankunnen“ Onconventionele oorlogvoering [asymmetrische oorlogvoering en irregulier optreden, webbeheerder] vereist een nieuw soort mentale hardheid van politiek, volk en bondgenoten. Een langdurige operatie waarin grote aantallen slachtoffers kunnen vallen, moet worden geaccepteerd en onvoorwaardelijke politieke steun voor de ingezette militairen is cruciaal, ook al worden fouten gemaakt en vallen er slachtoffers onder de burgerbevolking. Kan die mentale hardheid niet worden opgebracht, dan is de strijd gedoemd te mislukken.” (artikel‘ Nieuw soort mentale hardheid gevraagd’, Rob de Wijk, NRC Handelsblad, 2 oktober 2001). (Met dank aan de artikelen‘ Irak-ganger heeft bij terugkeer gevechtsgeest’, Hester van Santen, NRC Handelsblad, 5 augustus 2006, én‘ De terugkerende orde van de dag en week die aan de werkzaamheden van een staf richting geeft. Een dergelijke routinematige en gesynchroniseerde gang van zaken onder een constant tempo maakt het mogelijk dat een eenheid zich in snel evoluerende situaties op een opdracht kan blijven concentreren. In het bijzonder de behoefte aan coördinatie en interdependentie (onderlinge afhankelijkheid) binnen én buiten een staf bepaalt het dagelijks ritme. De uitvinders van de bazooka zijn Colonel Leslie A. Skinner en First Lieutenant Edward Uhl. Het ontwerp van Skinner en Uhl was precies waarnaar het leger op zoek was. Het kreeg zijn bijnaam‘ bazooka’ vanwege de gelijkenis op een trombone-achtig muziekinstrument van de komiek Bob Burns. Tijdens beproevingen op de Aberdeen Proving Ground (Harford County, Maryland) blies de bazooka de koepel van een tank weg en penetreerde de raket pantserplaat met een dikte van ruim 4 inch (meer dan 10 cm). Vanaf 1942 stroomde de bazooka bij de eenheden binnen. 6 cm effectieve dracht 120 meter gewicht 6,8 kg 1,6 kg lading raket 225 gram pentoliet (50% PETN en 50% TNT) lengte buis 137 cm lengte raket 48,3 cm De Duitsers maakten de Bazooka na, eerst met de Raketenpanzerbüchse (RPzB) Panzerschreck, later met de eerste versies van de Panzerfaust–de eerste raketaangedreven versie van een antitankwapen. Voluit: Bedrijfsbesturingssysteem. Computersysteem ten behoeve van de bedrijfsvoering van de Koninklijke Landmacht, dat het onderhoud–en de bevoorrading daarvan–ondersteunt en onder verantwoordelijkheid van Staf CLAS/Directie Operationele Ondersteuning/Materieellogistiek in stand wordt gehouden. Het BBS bevat toepassingen voor de aanwezigheid van voorraden (administratief beheer), de aanvragen voor klanten, het voortbrengen van bruikleenbewijzen, de uitvoering en bewaking van onderhoudswerkzaamheden én onderdelen-en munitievoorraden. Onder de FLO'ers bevindt zich overigens de meest bekende en lepe categorie: die van de gewezen militairen die in de media commentaar en kritiek geven bij het huidige Defensiebeleid, vanaf de zijlijn de gevolgde strategie in een oorlog becommentariëren e. d. Met voorsprong is de meest bekende én geminachte categorie echter die van de salon-of leunstoelgeneraals (armchair generals), die zich te pas en vooral te onpas in de media profileren maar geen flauwe notie hebben van wat er allemaal te velde gebeurt. Deze b. d.'ers staan te boek als muggenzifters, pietlutten en zeurpieten. Letterlijk: bevel is bevel. Passieve gehoorzaamheid. Tijdens de Processen van Neurenberg beriepen de gedaagden–de leiders van de nationaalsocialistische dictatuur onder Adolf Hitler–zich er steevast op dat alleen bevelen van meerderen waren opgevolgd en zij daarom niet verantwoordelijk konden worden gesteld voor oorlogsmisdaden. Wanneer de redenering van Befehl ist Befehl tot in het eindige wordt doorgevoerd, zou de ondergeschikte te allen tijde onschuldig zijn en ten laatste één persoon verantwoordelijk kunnen en moeten worden gehouden voor alles wat zijn troepen deden en nalieten te doen. In dit geval was dat Hitler, Oberbefehlshaber van de Wehrmacht. Hoewel in het bijzonder de juristen Lassa Oppenheim en Hersch Lauterpacht het begrip in het internationaal recht introduceerden en plachten te verdedigen, wordt Befehl ist Befehl sinds het Tribunaal van Neurenberg niet meer aanvaard en is dit in 1950 integraal overgenomen door de Verenigde Naties. In het boek Het Oostfront. Hoe het Duizendjarige rijk zijn einde op de steppen vond (2006) komt militair analist Jaap Jan Brouwer tot de verrassende conclusie dat de Duitse commandant, ondanks Befehl ist Befehl, was opgeleid om elke situatie kritisch te beoordelen en om, wanneer dat nodig was, desnoods af te wijken van de gegeven opdracht. Ondanks de kadaverdiscipline waren de verantwoordelijkheden laag in de organisatie gelegd en er werd veel overgelaten aan het eigen initiatief van commandanten en manschappen. De inrichting van een geneeskundig systeem is erop gericht de patiënt, gelet op zijn verwondingen, zo snel mogelijk naar het niveau van de eindbehandeling af te voeren. Behandelingen op de tussengelegen niveaus worden vermeden, tenzij die noodzakelijk zijn om de patiënt in een optimale conditie het niveau van eindbehandeling te laten bereiken. Er wordt door zowel de eerste (meestal de pelotonscommandant) als de tweede beoordelaar (meestal de compagniescommandant) gekeken naar een totaaloordeel over de 20 gezichtspunten wat betreft de functievervulling van de te beoordelen militair: 1. Gedrag De mate waarin beoordeelde gedrag bijdroeg tot een juiste vervulling van de functie en aan een gunstig werk-en leefklimaat in de eenheid. 2. Plichtsbetrachting en dienstijver De mate waarin beoordeelde inzet en ijver aan de dag legde bij het vervullen van de functie en waarin de overige dienstverplichtingen werden nagekomen. 3. Gezagsuitoefening De mate waarin en de wijze waarop de beoordeelde inhoud wist te geven aan het aan zijn/haar functie toekomende gezag. 4. Vakkennis De mate waarin beoordeelde blijk gaf te beschikken over de kennis van feiten, gegevens en procedures die voor de functie nodig is. 5. Kwaliteit van het geleverde werk De mate waarin beoordeelde binnen de vereiste tijd werk afleverde dat voldeed aan de gestelde eisen. 6. Fysiek uithoudingsvermogen De mate waarin beoordeelde opgewassen was tegen de lichamelijke inspanningen die de functie met zich meebrengt. 7. Uiterlijk voorkomen De mate waarin beoordeelde er steeds verzorgd uitzag, de omstandigheden in aanmerking genomen. 8. Zelfstandigheid De mate waarin beoordeelde in staat bleek de functie zonder speciale aanwijzingen of toezicht te kunnen uitvoeren. 9. Samenwerking De mate waarin beoordeelde blijk gaf zowel met collega’ s als met meerderen en ondergeschikten/onderhebbenden gezamenlijk aan taken te kunnen werken. 10. Verantwoordelijkheidsbesef De mate waarin beoordeelde blijk gaf zich bewust te zijn en te blijven van (de gevolgen van) zijn/haar handelen. 11. Zorg voor materiele middelen De mate waarin beoordeelde blijk gaf de hem/haar toevertrouwde materiele middelen doelmatig te gebruiken en in goede staat te houden. 12. Overdracht van kennis en vaardigheden De mate waarin beoordeelde in staat bleek de nodige kennis en vaardigheden aan anderen over te dragen. 13. Organisatievermogen De mate waarin beoordeelde blijk gaf eigen werkzaamheden en die van medewerkers zodanig in te delen en voor te bereiden, dat de gewenste resultaten op een zo efficiënt mogelijke wijze werden bereikt. 14. Doorzettingsvermogen De volharding waarmee beoordeelde aan het vervullen van de functie werkte, ook onder moeilijke omstandigheden. 15a. Mondelinge uitdrukkingsvaardigheid De mate waarin beoordeelde blijk gaf te beschikken over de mondelinge uitdrukkingsvaardigheid, nodig voor het vervullen van de functie; hieronder wordt mede begrepen uitdrukkingsvaardigheid in vreemde talen, voor zover de functievervulling dit met zich meebrengt. De mate waarin beoordeelde blijk gaf te beschikken over de schriftelijke uitdrukkingsvaardigheid, nodig voor het vervullen van de functie; hieronder wordt mede begrepen uitdrukkingsvaardigheid in vreemde talen, voor zover de functievervulling dit met zich meebrengt. 16. Flexibiliteit De mate waarin beoordeelde in staat was in te spelen op gewijzigde omstandigheden en open stond voor suggesties en nieuwe ideeën. 17. Besluitvaardigheid De mate waarin beoordeelde blijk gaf doeltreffend en–waar de omstandigheden dit vergden–snel besluiten te nemen. Het nalopen van alle opgedragen taken en werkzaamheden volgens het NAVO-5-paragrafenbevel leidt ertoe dat op logische en systematische wijze een opdracht (van de naasthogere commandant) wordt omgezet in een besluit door de commandant en zijn staf. Hierbij mag de bedoeling van de opdrachtgever (commander’ s intent) niet uit het oog worden verloren, net zoals de deeltaken en tijd-en ruimtefactoren. BVT’ en leidt uiteindelijk tot een beargumenteerd plan voor de meest effectieve en efficiënte militaire inzet (aard en omvang). Nog in 1932 verscheen aan de Koninklijke Militaire Academie de'Handleiding voor het beteugelen van woelingen'(nummer 39). De leidraad telt 79 pagina's op zakboekformaat en is vastgesteld bij beschikking van de Minister van Defensie van 18 juli 1932, met instemming van de Ministers van Binnenlandse Zaken en van Justitie. In het boekje werd aan militairen uiteengezet hoe op te treden bij relletjes en volksopstanden. Historisch gezien speelt deze vorm van bijstand niet alleen een rol bij het Aansprekersoproer (1696), woelingen in de jaren 1848 en'49, Palingoproer (1886), Aardappeloproer (1917), woelingen in de jaren 1926 en'27 en Jordaanoproer (1934), maar ook in de KNIL-periode in Nederlands-Indië. In laatstgenoemde periode waren er revolutionaire woelingen op de belangrijkste eilanden Java en Sumatra. Tijdens het interbellum had het uit beroepsmilitairen bestaande Korps Politietroepen in dit kader een taak als (militair) bijstandskorps om woelingen te beteugelen; het korps, opgericht in 1919 en in 1940 opgegaan in de Koninklijke Marechaussee, verrichtte dan ook politiediensten ten behoeve van de krijgsmacht. Tegenwoordig zijn op Aruba en Curaçao de daar gestationeerde Nederlandse militairen onder andere ook beschikbaar voor het beteugelen van woelingen in het kader van militaire bijstand als de openbare orde in gevaar is of dreigt te komen. Opleiding en training hierin geschiedt onder verantwoordelijkheid van de Koninklijke Marechaussee. Het beteugelen van woelingen kan het best worden gezien als een variant van (CRC). Hierbij is de militair of politieagent toegerust met helm, schild en wapenstok (knuppel), en kunnen bijvoorbeeld ook nies-en traangassen worden ingezet. Zodra een situatie–een demonstratie, samenscholing of rellen, zoals door relschoppende hooligans onder de voetbalsupporters–uit de hand loopt, kan in opdracht van het bevoegd gezag worden opgetreden, doorgaans in gesloten verband (formatie) onder leiding van een meerdere. In 2011 als term in het nieuws omdat het beteugelen van woelingen één van de vakken is die voor de politietrainingsmissie in de Afghaanse provincie Kunduz wordt geïnstrueerd. Op 24 januari 2011 publiceerde NRC Handelsblad het vakkenpakket van de aanstaande Afghaanse politieagent. Volgens de krant kreeg de cursist in zes weken zes van de 266 uur onderricht in het beteugelen van woelingen. Het nemen van maatregelen ter bescherming van een andere eenheid, gebied, object of dienst. Beveiligen–als opschaling van bewaken–houdt actief rekening met de inzet van zwaardere geweldmiddelen. Bij beveiligen wordt er in beginsel vanuit gegaan dat fysiek handelend optreden noodzakelijk is of zal zijn om ernstige strafbare feiten te voorkomen, te beëindigen of om dreigende situaties of aanslagen af te wenden. Een beveiligingslijn geeft de commandant tijd en ruimte om tegenmaatregelen te nemen, voornamelijk als niet op een andere manier in de beveiliging kan worden voorzien–zoals wanneer het uitbrengen van vooruitgeschoven opstellingen niet mogelijk of wenselijk is. Bij het verdedigend gevecht ligt de beveiligingslijn op een dusdanige plaats dat de vijand wordt gedwongen het gevecht aan te gaan. De eenheden in een beveiligingslijn worden gesteund vanuit de VRW. De samenstelling van de bevostraat is onder andere afhankelijk van de vraag van de gebruikende eenheid (klant), tactische situatie en tijd-en ruimtefactoren. Een eenheid kan voor, tijdens of na een actie de opdracht krijgen zich in een bevostraat te laten herbevoorraden. In de regel gebeurt dit ter voorbereiding op het betrekken van een verzamelgebied, een grote (re) verplaatsing of de uitvoering van een volgende opdracht. De locatie van de bevostraat is tevoren verkend en vanaf het verspreidingspunt bewegwijzerd. In de bevostraat rijdt een lange rij (gevechts) voertuigen langs de diverse stations. Door zorg van personeel van het wordt tenminste klasse I, III en V opgetopt. De goederen kunnen bijvoorbeeld de Basic Load aanvullen of de standaarddagvoorraad (Day of Supply) zijn. Ook herbevoorrading met primaire klasse II/IV is mogelijk: CBRN-middelen, essentiële PGU, batterijen e. d. In de ideale situatie bestaat de bevostraat uit een eerste uitgangsgebied (1 ste uggeb), de eigenlijke bevostraat en het tweede uitgangsgebied (2 de uggeb): 1e UGGEB ► gebruikende eenheid (klant) wordt opgevangen door personeel van de bevostraat (Bevoorrading & Transport) en stelt zich op; ► klant zet radio's op RX (ontvangst); ► FUCO1 wordt uitgevoerd; ► klant wordt geïnformeerd over te volgen circuit, te treffen voorbereidingen, volgorde in de bevostraat, volgorde van oprijden, tussentijd tussen de subeenheden en beveiliging van de bevostraat; ► aan de hand van de FUCO1 geeft de klant de bevostraat een logistiek situatierapport (logsitrap), waarna de bevostraat zich voorbereidt op de specifieke klantvraag; ► klant maakt tankdoppen vrij en open. 5 Mei 1945. Datum waarop Nederland van de Duitse bezetter werd bevrijd. Het was de dag waarop de Duitse generaal Blaskowitz de overgave van de Duitse bezettingsmacht kwam aanbieden aan de Canadese generaal Foulkes in het Wageningse Hotel De Wereld. Blaskowitz accepteerde er de voorwaarden voor capitulatie met een kort“ Jawohl”, waarmee–althans voor Nederland–een einde kwam aan de Tweede Wereldoorlog. Behalve in het bijzijn van twee tolken-een Canadees en een Duitse sergeant-werd de capitulatie in de gelagkamer (ruimte waar de klanten worden bediend) van Hotel De Wereld getekend in aanwezigheid van: Op de toegewezen routes of binnen het toegewezen gebied wordt de bewegwijzering aangebracht, gecontroleerd en in stand gehouden door de verkeersleidingsorganisatie (gevechtsverkeersleiding) of het verkeerscontroledetachement, bijvoorbeeld de Koninklijke Marechaussee. Wanneer een commandant locaties en verplaatsingsroutes verkent, plaatst hij waar dat nodig is ook bewegwijzering. Op deze manier draagt bijvoorbeeld een geneeskundige eenheid zelf zorg voor het aanbrengen, controleren en instandhouden van de bewegwijzering van de geneeskundige aan-en afvoerroutes. Bij het voorbereiden van een afwachtingsgebied of een verzamelgebied voorziet de eenheid de eigen aanlooproutes tot het aanvangspunt en de eigen uitlooproute (s) vanaf het verspreidingspunt tijdelijk van de eigen onderdeelsbewegwijzering (algemene bewegwijzeringsborden). De bewegwijzering moet tenminste tweemaal per etmaal door de eenheid zelf worden gecontroleerd. Het interne circuit van de eigen CP, eenheid of installatie in het afwachtingsgebied of het verzamelgebied of op de toegewezen locatie, wordt door de eenheid zelf bewegwijzerd met ronde, witte circuitborden met zwarte belettering; bij het verlaten van het afwachtings-of verzamelgebied of de toegewezen locatie wordt de bewegwijzering weer ingehaald. ► Logistieke installaties worden vanaf de hoofdaanvoerweg (haw)/Main Supply Route (MSR) bewegwijzerd. De haw/MSR is bewegwijzerd met route aanduidingsborden; de bataljons-of brigade logistieke route worden alleen bekend gesteld door middel van een oleaat (overlay). De bewegwijzeringsborden worden aan een metalen standaard gehangen (die in de grond is geplaatst) of met tape, tie-wraps of touw bevestigd aan lantaarnpalen, vangrails, verkeersborden e. d. Het belangrijkst is dat de bewegwijzeringsborden duidelijk zichtbaar zijn aangebracht, zodat chauffeurs voldoende reactietijd hebben. Bewegwijzering naar de locatie van het Schoolbataljon Luchtmobiel. De beginselen van het bewegwijzeren zijn: Mei 1945: een compagnie van de Binnenlandse Strijdkrachten staat aangetreden. Afscheidsparade van de Prinses Irene Brigade op 13 juli 1945 in Den Haag. Zijne Koninklijke Hoogheid Prins Bernhard staat naast de commandant van de Koninklijke Nederlandse Brigade'Prinses Irene', de enige Nederlandse eenheid die deelnam aan de bevrijding van Nederland: kolonel Albert Cornelis de Ruyter van Steveninck. De bird-table als C2-middel is van origine een Brits concept: een tafel in het midden van de Opsroom van een commandopost (CP) of hoofdkwartier (HQ) waar de commandant, staf-/sectiehoofden en overige sleutelfunctionarissen (en evt. backbenchers) aanzitten. Op de tafel, waaraan de commandant zijn briefing houdt dan wel richting geeft aan het commandovoeringsproces (C2), liggen (blow-ups van) kaarten die het operatiegebied uitbeelden, evt. voorzien van schaalmodellen van objecten en voertuigen dan wel eenheids-en groottetekens. Op kaartoleaten en-overlays worden de actuele en verwachte operationele situaties geschetst met behulp van non-permanente stiften. Iedereen rond de kaart heeft dezelfde bird’ s eye view, dezelfde Common Operational Picture; voordat de commandant een besluit neemt, is in gezamenlijkheid de beslissing‘ gemaakt’. Varianten zijn de plotting-table (voor het metterdaad volgen van het gevecht of het beoefenen van wargames) en de sand-table (maquette op het maaiveld). Opkomende elektronische varianten maken gebruik van de nieuwste visualisatie-en displaytechnologie. In een bivak wordt doorgaans uitgerust, de nacht doorgebracht na een verplaatsing of in de nabijheid van de vijand of zij dient eenvoudigweg als uitvalsbasis voor een oefenende of operationele eenheid. Bekend is bijvoorbeeld het eerste bivak dat de nieuwe rekruut tijdens zijn opleiding dient te ondergaan. Voordeel van een bivak is dat de troepen dicht bij elkaar gelegerd zijn, onder het oog van de commandant, én min of meer paraat zijn. Nadeel is dat bij slechte weersomstandigheden (regen, vrieskou, wind) de gezondheid van het personeel kan verslechteren; daarnaast wordt de plaats van een bivak meer dan eens te snel en daardoor niet met uiterste zorg uitgekozen. In april 1973 presenteerde brigadegeneraal W. A. F. A. Clumpkens van 43 Pantserbrigade (Pabrig) het blad'Pantser Praet'. Het blad met haar felgele omslag en zwart-witte stencils geldt als de eerste voorloper van Bizon. 'Pantser Praet'en zijn opvolgers, die informatie verschaften over wat er in de brigade voorviel, fungeerden ook als bindmiddel tussen de eenheden van de brigade. Het blad krijgt nog een naamsverandering: eerst Bison Magazine, later Bizon Magazine. Als gevolg van de herstructureringen bij de KL verandert de eenheid per 1 juli 1992 van 43 Pantserinfanteriebrigade (Painfbrig) in haar huidige naam; de Sectie Voorlichting, die de redactie van het blad herbergt, wordt een Sectie Communicatie. Van 1994 tot'98 is de brigade mobilisabel gesteld. In 2001 wordt Bizon ingelijfd in de huisstijl van de KL en in oktober 2010 geïncorporeerd in de rijksbrede huisstijl. Letterlijk: zwart gat. Procedure die wordt opgestart direct na het afkondigen van Wanneer de commandant van een uitgezonden of oefenende eenheid een'black hole'instelt, is het voorschrift dat er géén uitgaande berichten naar het thuisfront en derden in Nederland (meer) kunnen én mogen worden verzonden. Afkondiging van'black hole'vindt plaats overeenkomstig de operationele veiligheid in het algemeen en het naleven van de veiligheidsvoorschriften in het bijzonder. Bij (verkeers) ongevallen, schietincidenten, (zelfmoord) aanslagen en overige calamiteiten zal door de operationele commandant het communiceren met Nederland–via e-mail, internet, (mobiele) telefoon en welfare telefoon–tijdelijk wordt geblokkeerd. Zodoende kunnen de medewerkers van het Dienstencentrum Bedrijfsmaatschappelijk Werk (DC BMW) van het Ministerie van Defensie als eerste correct de nabestaanden van de slachtoffers en de thuisfrontafdeling op de hoogte brengen, voordat de feiten de media halen. De communicatiestop is van kracht totdat alle betrokkenen op de hoogte zijn gebracht. In de regel houden de media zich aan de communicatiestop. Zeer verduisterde, tactisch gevoerde voertuigverlichting (voor-én achterlampen)–d. w. z. aan de voorzijde van het voertuig in kleine pitten en aan de achterzijde in het midden van het kruislicht–dat wordt ingeschakeld om bij duisternis onopgemerkt voor de vijand maar zichtbaar voor medeweggebruikers te blijven. De verlichtingsgraad is hierdoor zodanig beperkt dat de uitstraling van elk zichtbaar licht tot een minimum is beperkt en alleen met lage snelheden (<20 km per uur) kan en mag worden gereden. Wanneer de black out-verlichting is aangezet, is alle overige verlichting van het voertuig automatisch uitgeschakeld. Dankzij het kruislicht kan de bestuurder van een motorvoertuig ondanks het zeer beperkte zicht in een colonne de afstand schatten tot zijn voorganger. In oorlogstijd vinden nachtelijke verplaatsingen in de regel onder verduisteringsomstandigheden plaats, waarbij de marssnelheid niet meer dan 20 km per uur is. Ook genaamd: webbing pasta of web cleaner. Groene schoensmeerachtige pasta (of strooipoeder) die ertoe diende om de webbing, die van een soort canvas was gemaakt, ruim in te vetten en zo te beschermen en met name waterproof te maken. Blancoën was al even essentieel als schoen-en wapenonderhoud. Blanco dateert uit het tempo doeloe van de Persoonlijke Standaard Uitrusting (PSU) die geschikt was voor het statisch gevecht op de Noord-Duitse laagvlakte ten tijde van de Koude Oorlog. De kleur "blauw” werd van oorsprong gebruikt voor alles wat Nederlands-Indisch was. Eigenlijk was het een scheldwoord of in elk geval denigrerend bedoeld. Zo werd een autochtone inwoner van Nederlands-Indië door de Nederlanders een“ blauwe” genoemd, zoals de Nederlander door de autochtonen in het Maleis“ belanda” werd genoemd. De term is in zwang geraakt in de periode 1945-1950 dat de Nederlandse krijgsmacht in Nederlands-Indië present was, voor Indisch eten, met name nasi goreng. Het eigengemaakte nasigerecht–met bijbehorende banaan, gebakken omelet, kroepoek en sateetje–werd en wordt van oudsher op woensdag geserveerd bij eenheden van de Koninklijke Marine, later ook bij de andere krijgsmachtdelen. Tegenwoordig wordt de blauwe hap op reünies en veteranendagen gratis geserveerd. De meest besproken blocking position in de Nederlandse krijgsgeschiedenis is zonder twijfel die tijdens In de avond van 9 juli 1995 richtte Dutchbat-III op bevel van de Force Commander van UNPROFOR, de Franse generaal Bernard Janvier in Zagreb (met als rechterhand zijn Hoofd Operatiën, de Nederlandse kolonel Harm de Jonge), enkele kilometers buiten de stad Srebrenica op de toegangsweg aan de zuidrand met zes witte YPR-pantserrupsvoertuigen en een bemanning van±50 infanteristen een opzichtige blocking position in. De actie vond plaats onder leiding van de toenmalige kapitein Jelte Groen (commandant van de Bravo-compagnie), maar zijn plaatsvervanger-eerste luitenant Leen van Duijn (pelotonscommandant van de Charlie-compagnie)-was aangewezen als commander on scene van de blocking positions. De commandant van Dutchbat-III, luitenant-kolonel Thom Karremans, had overigens eerder aan brigadegeneraal Cees Nicolai (chef-staf in Sarajevo) laten weten dat de opdracht van de blocking position niet uitvoerbaar was. Doel was het stoppen van de ingezette aanval van de Bosnian Serb Army (BSA)–overigens gecombineerd met eventuele (CAS). Vandaar dat ook een forward air controller mee was, die de piloten over de radio naar de doelen moest gidsen. Hoewel de‘ groene’ gevechtsopdracht niet paste bij het'blauwe'karakter van de Dutchbat-uitzending, was de missie zeker op een ramp uitgelopen als Dutchbat-III niets had gedaan. Vandaar dat de blocking position terecht ook wordt gezien als één van de argumenten dat Dutchbat-III al het mogelijk heeft gedaan om de val van de enclave Srebrenica te voorkomen. Een dag later, omstreeks 18.00 uur deden±80 militairen van de infanterie van de BSA een poging de blocking position te overmeesteren. De daar gepositioneerde Nederlanders beantwoordden de aanval met‘ overhead’ (over de hoofden heen) vuur uit persoonlijke en groepswapens (mitrailleurs); de aanval stopte, maar er kwam nog altijd géén CAS. Op 11 juli 1995 zette de BSA met infanterie en tanks andermaal de aanval in. Het vuurtrekkende karakter van de blocking position had hét alibi moeten zijn ter vergemakkelijking van de luchtsteunprocedures (CAS), maar de blocking position ten zuiden van de stad moest worden losgelaten; onder pantser keerden de YPR-bemanningen terug naar de stad, die vervolgens onder de voet werd gelopen door de BSA. Bloedgroepfouten komen doorgaans moeiteloos aan het licht (tijdens de opleiding voor een functie) bij het Korps Commandotroepen of 11 Air Manoeuvre Brigade. Daar zijn bloedgroepfouten, samen met“ kramp tussen de oren” (zelf te kennen geven de opleiding niet te willen voltooien) en blessures de voornaamste redenen voor het voortijdig beëindigen van respectievelijk de Elementaire Commando Opleiding (ECO) en de opleiding aan het Schoolbataljon Luchtmobiel. Bloedzuigers komen vnl. voor in (sub) tropische jungles en andere vochtige gebieden, waar zij in draadachtige vorm op planten in of nabij het water (aquatisch) wachten voordat zij zich hechten aan de mens. In Nederland en België komen 18 soorten bloedzuigers voor. De Hirudo medicinalis werd vroeger in de geneeskunde gebruikt voor aderlatingen: het kunstmatig openen van aderen. De term is volslagen onbekend binnen de Nederlandse krijgsmacht, maar de terugzending uit operatiegebieden bij wijze van ordemaatregel-genaamd: blue flight-wordt in de Belgische krijgsmacht geregeld volgens een nota van 12 februari 2004. Binnen de Nederlandse krijgsmacht wordt gesproken over een repat (riëring), maar dat begrip omvat ook militairen die worden teruggestuurd met een verwonding e. d. Door het gebruik van een gemakkelijk ezelsbruggetje als BMW in het kader van Ammunition Awareness (Munitieveiligheid) wordt de individuele militair zich bewust gemaakt van de gevaren van munitie en het herkennen van munitie in de breedste zin van het woord, zoals kleinkaliber-munitie, mijnen, UXO's en IED's. Munitie is een reele bedreiging bij de inzet van militair personeel wereldwijd, zodat de handelingen in het ezelsbruggetje BMW van levensbelang zijn in de omgang met munitie. De verkorte melding ('W') is: Uw naam, registratienummer, eenheid en verblijfplaats AAW is een vast programmapunt van de Algemene Militaire Opleiding (AMO) voor militairen in spe. De instructie daartoe wordt gegeven op de schoolbataljons van de Koninklijke Landmacht, op de Mineursschool van het Opleidings-en Trainingscentrum Genie (OTCGenie) van de KL in Reek (in de buurt van Grave) en bij de parate eenheden. Op de Mineursschool bekwamen genisten zich op het gebied van mijnen, springmiddelen, valstrikken, camouflage en misleiding. Daarnaast zijn de militairen van het Explosieven Opruimings Commando Koninklijke Landmacht (EOCKL) getraind in ruimen van oorlogstuig en (vermoedelijke) conventionele explosieven, het ruimen van (vermoedelijke) geïmproviseerde explosieven en het adviseren van de politie en locale, provinciale en rijksoverheid met betrekking tot de bovengenoemde taken. De AAW maakt daarnaast verplicht deel uit van de Missie Gerichte Instructie (MGI), ook al is de militair al meerdere malen uitgezonden geweest. De bocage bestaat uit bossen, velden en weilanden, doorsneden en omzoomd door legio hagen houtwallen, muurtjes en sloten, al dan niet op brede aarden wallen; verzonken lopen hier wegen tussendoor. Vooral de hagen zorgen ervoor dat het terrein–dat met name karakteristiek is in het westen van Frankrijk: Bretagne, Normandië, Pays de la Loire en Vendéé–wordt verdeeld in compartimenten. In Normandië verwierf de bocage een hoofdrol tijdens de gevechten na D-Day. De wirwar van hagen en houtwallen bemoeilijkte de doorgang voor tanks en pantservoertuigen. Het effect van de bocage op infanterietactieken was groot, alleen al omdat het terrein ongekende mogelijkheden bood voor vuur-en zichtdekking, met grote onbestreken ruimten. Het terrein was geschikter voor de verdediging dan voor de aanval. Aan geallieerde zijde werd de opmars in de centrale aanval sterk vertraagd door Duitse tegenstand rondom Caen en in de bocage. Dat dwarsboomde overigens ook de Duitse verdediging. Weliswaar bood de bocage veel dekking, maar door de grote hinderniswaarde van het landschap leed bijvoorbeeld de Duitse Panzer Lehr Division, die haar vuurdoop in de Normandische bocage onderging, zware verliezen. Omdat zowel het aanvallen als verdedigen in de bocage onevenredig veel mankracht en materieel opslokte, speelde het landschap een sleutelrol in de eerste twee maanden na de geallieerde invasie (D-Day). Sinds de Vietnam-oorlog zijn de Verenigde Staten in de ban van de bodybag, of beter gezegd: van het bodybag-syndrome. Vanwege het lijkzakkensyndroom is er minder draagvlak voor een overzeese oorlog naarmate er meer eigen militairen sneuvelen en in lijkzakken naar het thuisland gerepatrieerd worden. Op 14 november 2001 noemde columnist Max Boot in de Wall Street Journal het bodybag-syndrome“ onze grootste strategische zwakte”. De vrees voor incidenten met de lokale bevolking, gewonden en doden–en de daarop volgende crises in media en publieke opinie–maken dat in elk geval de Amerikanen sterk geneigd zijn in het kader van in‘ splendid isolation’ te opereren: een Amerikaanse militair in Irak heeft statistisch gezien minder kans op verwondingen als een militair op de thuisbasis in de VS. Het post-Vietnam-bodybag-syndrome lijkt herboren met de Hezbollah-aanslagen op Amerikaanse doelen in Beiroet in april en oktober 1983 (resp. Amerikaanse ambassade met 64 doden en hoofdkwartier Amerikaanse mariniers met 241 doden) en is herbevestigd met de dood van 18 Amerikaanse militairen in de Somalische hoofdstad Mogadishu in oktober 1983: toen Somaliërs het lijk van een Amerikaanse militair door de straten van Mogadishu sleepten, leidde dat bij het thuisfront tot woedende reacties en tot een discussie over de Amerikaanse aanwezigheid in Somalië. Uit angst voor nog meer slachtoffers capituleerden de Amerikanen, zowel in Beiroet als in Mogadishu. Omdat de politiek Nederlandse militairen naar’ s werelds brandhaarden en slangenkuilen stuurt, staat zij allesbehalve te juichen als er manschappen in een bodybag huiswaarts keren. Overeenkomst met het bodybag-syndroom vertoont de Mueller-of slachtofferhypothese. Deze veronderstelling is vernoemd naar de Amerikaanse politiek wetenschapper prof. dr. John E. Mueller In 1973 publiceerde hij het boek War, Presidents and Public Opinion, waarin hij een analyse maakte van de steun van de Amerikaanse bevolking aan de oorlogen in (1950-1953) en (1961-1975). Behalve dat Mueller aantoonde dat de resultaten van opiniepeilingen vaak verkeerd werden gehanteerd, stelde hij vast dat er een onlosmakelijk verband bestaat tussen de steun van de publieke opinie en het incasseren van gevechtsverliezen. Dat hierbij de hoeveelheid slachtoffers niet bepalend is, kan worden geconcludeerd uit het beëindigen van militaire acties door de Verenigde Staten in Libanon (1983) en Somalië (1993), waarbij relatief weinig slachtoffers vielen. Factoren die wel bepalend lijken, zijn duur en succes van de operatie en de mate van dreiging. In oktober 1996 presenteerde docent internationale betrekkingen en buitenlands beleid Philip Everts de verhandeling‘ The‘ bodybag hypothesis’ as alibi. Public support for military UN-operations in the Netherlands: The case of Bosnia-Hercegovina’ op een internationale conferentie over‘ Public Opinion, Democracy and Security Policy’ in Siena (Italië). Het bodybag-syndrome heeft raakvlakken met de zgn. slachtofferhypothese, welke zegt dat het draagvlak van de bevolking van westerse samenlevingen wegvalt zodra er slachtoffers vallen onder de eigen militairen. Proefondervindelijk is echter allang aangetoond dat de slachtofferhypothese dient te worden verworpen. Een Boekje Pienter is een klein, zelfgemaakt notitieboekje. De militair die zijn loopbaan bij de Koninklijke Landmacht begint, schrijft vanouds alle te leren en geleerde aspecten uit de opleiding op welke handig worden gevonden om tijdens oefeningen, op de kazerne, op de schietbaan e. d. te gebruiken. Kortom: een boekje vol tips en tools om altijd binnen handbereik te hebben. Liefst op linkerbovenzak (liboza)-of broekzakformaat. Op de Koninklijke Militaire School krijgen deelnemers aan een voorlichtings-of open dag een rood boekje, waarin informatie staat over de gedragcode, over vakman/leider/instructeur, over het vakkenpakket op de KMS ◄ In zijn boek Einde oefening. Infanterist tijdens de koude oorlog (2002) wijdt kolonel der infanterie b. d. Gerard J. Felius op de pagina’ s 183 en 184 een korte bespiegeling aan de ontstaansgeschiedenis van het Boekje Pienter:“ Bij diverse eenheden beschikten sommige pelotons-en groepscommandanten over het Boekje Pienter. Voorzover ik weet, zijn deze Boekjes Pienter ontstaan in de periode dat de Koninklijke Landmacht werd ingezet in het voormalig Nederlands-Indië tidjens de politionele acties. Niet verstrekt door de landmacht of KNIL, maar zelf gemaakt door bij hun werk betrokken officieren en onderofficieren uit gemis aan een voorschrift waarin het optreden van het peloton en de groep stond beschreven. De Boekjes Pienter waren zeer gewild bij de pelotons-en groepscommandanten.” De kreet“ Buka pintu!” betekent zoveel als“ Open de deur!” . Een‘ Buka pintu’ staat in de Indonesische taal (Maleis/Bahasa Indonesia) ook gelijk aan‘ agenda’. Het bijhouden van zo’ n agenda–lees: notitieboekje waarin per dag de bezigheden e. d. genoteerd kunnen worden–vond blijkbaar al plaats door de troepen van het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (1830-1949). De 40 L 70G was sinds 1990 als aangepaste, G-versie in gebruik bij de luchtdoelartillerie van de Koninklijke Landmacht in het kader van de grondgebonden luchtverdediging, met name voor objectbewaking. De Bofors is uitermate geschikt ter verdediging van grondobjecten tegen laagvliegende helikopters en vliegtuigen. Tot de opheffing in 2003 had elk luchtafweerpeloton (luapel) 3 vuureenheden met elk één Flycatcher-radarvuurleidingssysteem, 2 maal 40 L 70G en een Stingergroep. Elk luapel telde dus 6 Bofors-snelvuurkanonnen. Vanaf 2003 verdween het snelvuurkanon uit de bewapening van de KL en werden de luchtafweerbatterijen–105 Luabt paraat én zowel 115 Luabt als 125 Luabt mobilisabel–opgeheven. Type kazerne volgens het paviljoensysteem en in zakelijk-expressionistische stijl, ontworpen door de kapitein der genie August Gerard Marie Boost (geboren 7 september 1900 in Breda en overleden 25 januari 1985 in Den Haag) in de jaren’ 30 van de 20 ste eeuw. Ook genaamd: grens (bataljon) kazerne. De kazernes werden allemaal gebouwd in de periode 1938-‘ 39. De directe aanleiding was een wijziging van de Dienstplichtwet in 1938: vanwege de verlenging van de dienstplicht van 5,5 naar 11 maanden werd de behoefte aan nieuwe kazernegebouwen bijna verdubbeld. In verband met de internationale ontwikkelingen moesten met name langs de grenzen kazernes worden gebouwd. Boost ontwierp een gestandaardiseerde kazerne, modern en volgens een vaste opzet, bedoeld voor één bataljon infanterie dan wel één regiment infanterie (regimentsstaf en twee bataljons). De twee standaardtypen die Boost ontwierp waren de Johan van den Korputkazerne in Steenwijk en de Saksen Weimarkazerne in Arnhem. Ook de Van Hornekazerne in Weert is van het Boost-type... Het poortgebouw huisvestte onder andere (officiers-, onderofficiers-en manschappen-) kantine, sportzaal, stafbureaus en een wacht met celruimten. Het concept voor de vier grotere kazernes werd afgeleid uit het standaardontwerp. Hierin werden de legeringgebouwen gehandhaafd, maar in plaats van het poortgebouw kwamen er aparte gebouwen. De zestien kazernes lagen grotendeels langs de oost-en zuidgrens van Nederland, met uitzondering van de kazernes in Ede, Ermelo en Bussum. De bouw van de kazernes was onder meer een gevolg van de expansiedrift en oorlogsdreiging van Adolf Hitler in Duitsland. Het toegenomen aantal dienstplichtig militairen maakte het noodzakelijk legeringplaatsen te creëren. “ Betty” is afkomstig van de Amerikaanse tekenfilm-en stripfiguur Betty Boop. De Bouncing Betty lijkt wat betreft vorm op de Valmara 69, een Italiaanse AP-mijn. De Bouncing Betty is de oorzaak van de mythe dat een landmijn pas zou exploderen als de voet van het slachtoffer van de mijn stapt, een mythe die tot op de dag van vandaag–in de hand gewerkt door oorlogsfilms en–literatuur-voor waar wordt aangenomen. De mijn dateert uit 1935, maar verwierf zijn slechte reputatie pas tijdens de Tweede Wereldoorlog: zowel door de druk van 3 à 5½ kg als door een struikeldraad kan de AP-mijn geactiveerd worden. De mijn springt vervolgens 70 cm tot 1½ meter boven het maaiveld uit zijn huls, zaait in een straal van 10 à 20 meter dood en verderf en was in een straal tot 100 meter nog in staat restslachtoffers te maken. Na de Tweede Wereldoorlog had onder andere de Vietcong in de Vietnam-oorlog de beschikking over de Bouncing Betty. Gegevens: hoogte 12,7 cm 10,2 cm gewicht 4 kg explosief 190 gram TNT (Tri-Nitro-Tolueen) of amatol (mengsel van ammoniumnitraat en TNT) Nieuw groot pantserwielvoertuig voor diverse taken. De Boxer PWV, die wordt ontwikkeld samen met Duitsland (oorspronkelijk een Brits-Duits-Frans-Nederlands samenwerkingsverband), zal te zijner tijd worden ingevoerd ter gefaseerde vervanging van de YPR-765 en de M-577. In de Defensiebegroting voor 2004 is het budget voor de ontwikkeling en de productie van 359 voertuigen vastgesteld op €841,1 miljoen. Nederland heeft de ordergrootte eerst bijgesteld naar 257 voertuigen en in 2006 nogmaals naar 200 stuks. heeft Variass een megaorder binnengehaald voor het leveren van elektronische bedieningssystemen voor de Boxer. Het bedrijf uit Veendam gaat commando-en controlesystemen voor 472 pantserwielvoertuigen leveren. De order kwam mede tot stand via het Ministerie van Economische Zaken en de Investerings-en Ontwikkelingsmaatschappij voor Noord-Nederland (NOM). Variass Systems BV, dat zich steeds meer toelegt op defensieorders (onder andere uit Duitsland, Frankrijk en Zweden) maakt onderdeel uit van de Variass Holding en heeft vestigingen in Veendam en Leeuwarden. Hiermee is de Bozena-4, die is afgeleid van een commerciële mini-graafmachine die doet denken aan de Amerikaanse Bobcat, het eerste voertuig dat de KL in het voormalige Oostblok heeft gekocht. Elektronica, hydraulica en motor zijn overigens van Duitse makelij en worden in Slowakije geassembleerd. Het systeem is van de Britse krijgsmacht gekopieerd: in de periode 1944-‘ 45 was 79 th Armoured Division, gecommandeerd door generaal-majoor Sir Percy Hobart, de enige Britse eenheid die Sherman-tanks had uitgerust met eenzelfde vlegelconstructie. De Royal Engineers maakten gebruik van de Sherman Crab, één van de zgn. ‘ Hobart’ s Funnies’, de ongewoon gemodificeerde pantservoertuigen van de Britse pantserdivisie. De juiste benaming voor brandstof binnen de krijgsmacht is klasse III. Binnen de NAVO wordt gewerkt met brandstofcodes, allen beginnend met de letter (fuel). Conform STANAG 7090 (Guide Specification for NATO Ground Fuels) is de onderverdeling van brandstofsoorten bij de landstrijdkrachten als volgt: Brandstofvoorzieningsinstallatie. De BRAVIN is een mobiele bulkbrandstofopslag-en distributieplaats voor gebruik te velde die gebruikmaakt van brandstofzakken met een inhoud van±37.500 liter. De Bravin wordt beheerd door 110 Brandstof, Olie en Smeermiddelencompagnie (110 BOS-compagnie) en ver achter de vijandelijke linies, idealiter in (de nabijheid van) de aanvullingsplaats, al dan niet in een gegraven gat neergelegd. Toen de bevoorrading nog uitsluitend per plaatsvond, werden de lege cans bij de BRAVIN omgewisseld tegen volle. Vanuit de BRAVIN werd de branstof overgepompt in de cans. Tijdens de oefening in Noorwegen-de eindoefening van de NATO Response Force 4 in 2005-is voor het eerst de opvolger getest, de Amerikaanse Bulk Fuel Installation (BFI) of U. S. Bladder 50.000 gallon. De BFI heeft een capaciteit van 190.000 liter. Tijdens de Falklandoorlog, waar de mogelijkheden voor de opslag van brandstof en het gebruik van pijpleidingen beperkt waren, werden BFI's ingevlogen die door de Britse genie bij het vliegveld van Port Stanley werden geïnstalleerd. Met brandstoftransportmiddelen-zoals BTM, DAF YFZ-2300 6 x 6 met overslagtank of brandstoftank op op een containerdragend voertuig-wordt de brandstof vanuit een Point of Debarkation getransporteerd naar de BRAVIN of BFI. Van hieruit wordt de brandstof verder naar de eenheden gedistribueerd door BDM's. De Koninklijke Landmacht en de Koninklijke Marine hebben het in gebruik om wapensystemen en munitie ballistisch te beproeven in het kader van de kwaliteitshandhaving onder verschillende omstandigheden. Hierbij worden houwitsers, mortieren en/of kanonnen gebruikt, dus in de regel krombaanwapens van de (luchtdoel) artillerie. Het schietterrein is op jaarbasis slechts enkele dagen tot weken in gebruik. Tailor-made samengestelde, missiegerichte eenheid van lange afstandsverkenners binnen 11 Luchtmobiele Brigade AASLT die direct onder bevel staat van de brigadecommandant en wordt ingezet als recce party voordat de hoofdmacht wordt ingezet. De inlichtingen die de BDR vergaart zijn wezenlijk om het operationeel besluitvormingsproces (OBP) binnen de brigadecommandopost of Joint Command Post (JCP) positief te beïnvloeden. Omdat 11 Luchtmobiele Brigade geen eigen verkenningscapaciteit heeft, wordt het BDR samengesteld uit het van de brigade plus één van de verkenningspelotons van de STAT-compagnieën van de drie infanteriebataljons (11 t/m 13), tailor-made aangevuld met forward air controllers (FAC'ers), pioniers, infanteriegroepen of–pelotons en schutters-lange-afstand. Het BRD, dat zowel (parachute) als heliborne (fast-roping) kan worden ingezet, vertrekt op L-Hour en heeft in deze een bijzondere verkenningstaak om luchtmobiele operaties te kunnen voorbereiden en ondersteunen. Taken van de BDR zijn: acties mogelijk maken voor de Battalion Task Forces alle initiële locaties en routes verkennen tot en met de locatie van de inbraak Na de Herschikking Gevechtskracht 1999 zijn de gevechtseskadrons van 103 Verkenningsbataljon (103 Verkbat) verdeeld over de drie Gemechaniseerde Brigades: EENHEID VOORHEEN C-Eskadron 103 Verkenningsbataljon 41 Gemechaniseerde Brigade (Seedorf) A-Eskadron 103 Verkenningsbataljon 13 Gemechaniseerde Brigade (Oirschot) B-Eskadron 103 Verkenningsbataljon 43 Gemechaniseerde Brigade (Havelte) Sinds 2005/’ 06 is 41 BVE uit de Legerplaats Seedorf opgeheven. Naast 2 BVE's kent de KL nu-als uitvloeisel van de Herstructurering Koninklijke Landmacht-nog twee verkenningsbataljons in het ISTAR-bataljon: 103 en 104 Grondgebonden Verkenningseskadrons (GGVE). De verkenningseenheden van de gemechaniseerde brigades zijn bereden verkenners die tijdens reguliere operaties als ogen en oren voor de brigadecommandant het voorterrein onder waarneming houden en informatie verzamelen. De gegevens die de BVE verzamelt over terrein, vijand en weer gebruikt de brigadecommandant om beslissingen te nemen over de inzet van de brigade. Zij verkennen diep in vijandelijk gebied in een strook op±50 à 80 km vóór de brigade. Organiek treedt de BVE met twee voertuigen paarsgewijs op. Vanwege de grote afstanden zijn zij uitgerust met High Frequency-verbindingsmiddelen. Indien nodig wordt uitgestegen opgetreden met de Fennek LVB als patrouillebasis en met de antitankwapens Medium Range Anti-Tank Gill afgebouwd. Een verkenningseenheid met de Fennek moet in staat zijn om zelfstandig en onafhankelijk gedurende 5 dagen te kunnen optreden. Van huis uit beschikt de eenheid over bewakings-, verkennings-en waarnemingscapaciteit, niet over gevechtskracht anders dan die welke nodig is voor het veiligstellen van de eigen opdracht; normaliter voert het eskadron zelf dan ook niet het gevecht. Aan de Brochurereeks van de SMG hebben nagenoeg alle (krijgs) historici van de SMG meegeschreven, zoals Ben Schoenmaker, Christ Klep, Herman Amersfoort, Herman Roozenbeek, Joep P. C. M. van Hoof, Martin Elands, Willem Bevaart, Wim Klinkert en vele anderen. In het begin heerste op Bronbeek een strakke discipline en haast Spartaans regime: pas bij het bereiken van de 80-jarige leeftijd kon de bewoner écht van zijn oude dag gaan genieten. Voordien was de bewoner verplicht het uniform te dragen en gedurende vier uur daags corvee te verrichten. Op het terrein van het KTOMM Bronbeek bevindt zich ook congres-en reüniecentrum Kumpulan Bronbeek en de Toko Kecil, een winkeltje met boeken en souvenirs. In het museum ligt de nadruk op het militaire aspect en de geschiedenis van het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL). Sinds 29 mei 2011 zijn tien bewoners van het Koninklijk Tehuis voor Oud-Militairen en Museum Bronbeek (KTOMMB) 90 jaar of ouder. Dat is 20% van de populatie van het tehuis. Het tiental heeft gediend bij verschillende krijgsmachtdelen en vocht onder andere als militair in de Tweede Wereldoorlog, in Nederlands-Indië of Korea. De foto werd gemaakt onder het toeziend oog van de commandant van Bronbeek, kolonel Gert Noordanus. De onderscheiding is ingesteld bij Koninklijk Besluit van 11 juni 1940 (Staatsblad nummer A 22) tijdens de Tweede Wereldoorlog door de regering in ballingschap in Londen (Hare Majesteit Koningin Wilhelmina) voor onderscheidend“ moedig of beleidvol optreden tegenover de vijand”. De onderscheiding moet daarom aan het front of in een of andere wijze "oog in oog met de vijand" worden verdiend. De achterkant van het kruis is glad en vertoont in reliëf in het midden het jaartal 1940 (jaar van instelling), omringd door opnieuw twee halfcirkelvormige lauwertakken. Op de bovenste arm en vervolgens de rechter-, onderste en linkerarm van het kruis zijn in reliëf de woorden“ Trouw aan Koningin en Vaderland” aangebracht. Bij het Bronzen Kruis hoort een oorkonde. De Bronzen Leeuw is bedoeld voor militairen die voor de Nederlandse staat strijd hebben geleverd en daarbij“ bijzondere daden van moed en beleid aan de dag hebben gelegd in de strijd tegenover de vijand, welke nog niet voor een beloning met een onderscheiding in de Militaire Willemsorde in aanmerking komen”. In 1944 kwam de Bronzen Leeuw in de plaats voor het Bronzen Kruis met eervolle vermelding, het Vliegerkruis met eervolle vermelding en de tot dan toe verleende gesp op het Kruis van Verdienste. Voorstellen voor de Bronzen Leeuw kunnen worden gericht aan de Commissie Dapperheidonderscheidingen van het Ministerie van Defensie, waarna de onderscheiding wordt toegekend via een Koninklijk Besluit. Sinds 1944 hebben ruim 1.200 mensen de Bronzen Leeuw ontvangen. vlieger KNIL; eerste vlieger die de landingen op Java van de Japanners waarnam. De Bronzen Leeuw is een vierarmig bronzen kruis met een medaillon in het midden. Aan de voorkant is een reliëf afgebeeld van de gekroonde Nederlandse Leeuw met zwaard en pijlenbundel uit het Rijkswapen; de achterkant van het bronzen kruis is vlak. Het 37 mm brede lint bestaat uit negen gelijke verticale banen, afwisselend oranje en Nassaus blauw, waarbij de banen aan de randen van het lint Nassaus blauw zijn. Hoogste groepswaardering die een eenheid van de Koninklijke Landmacht kan ontvangen. De onderscheiding wordt alleen bij hoge uitzondering toegekend. De toekenning van het Bronzen Schild vindt plaats wanneer een eenheid zich heeft onderscheiden door buitengewone toewijding of bijzonder loffelijk optreden tijdens het uitvoeren van haar opdracht. Toekenning geschiedt met een Dagorder van de Commandant Landstrijdkrachten (C-LAS) met de motivering voor de groepswaardering. C-LAS–voorheen: de Bevelhebber der Landstrijdkrachten–reikt de groepsonderscheiding uit. In bijlage van de Dagorder bevindt zich een overzicht van de militairen van de eenheid in kwestie die gerechtigd zijn tot het dragen van de bijbehorende individuele draagspeld. De militairen van de eenheid ontvangen tevens een op naam gestelde oorkonde met motivering. C-LAS kan ook besluiten de individuele draagspeld niet uit te reiken. De Commandant Landstrijdkrachten kan besluiten om naast de uitreiking van het Bronzen Schild aan de eenheid, aan alle leden van de eenheid de bijbehorende individuele draagspeld uit te reiken. 6 Infanteriebataljon (6 IB) diende van 1960 tot en met 1962 in Nieuw-Guinea en werd direct na de terugkeer opgeheven. Op 26 november 1962, toen de toenmalige Bevelhebber der Landstrijdkrachten het Bronzen Schild toekende aan vier organieke landmachteenheden die in Nieuw-Guinea hadden gediend, ontbrak de eenheid daarom op het appèl. De UNIFIL-veteranen in kwestie kregen niet de bijbehorende draagspeld. De toenmalige Bevelhebber der Landstrijdkrachten koos ervoor alleen de eenheid het blijk van waardering te geven. Bij de uitreiking zette luitenant-generaal Han Roos uiteen dat de militairen al een tastbare waardering hadden gekregen in vorm van de medaille voorzien van de gesp'Libanon'. "Vrijwel onmiddellijk na aankomst in Nederlands Nieuw-Guinea ingezet in Biak en gedeeltelijk in Hollandia. Op doortastende wijze in zeer korte tijd haar taak in het luchtverdedigingssysteem opgenomen, waarbij de troepen in stelling bij de stukken werden gelegerd. De geboden waakzaamheid ten gevolge van de voortdurende spanning op zeer goede wijze gehandhaafd en daarbij blijk gegeven van een hoog moreel. " “ Vrijwel onmiddellijk na aankomst in Nederlands Nieuw-Guinea ingezet in Sorong. Op doortastende wijze in korte tijd de luchtverdediging aldaar georganiseerd, waarbij de troepen in stelling bij de stukken werden gelegerd. De geboden waakzaamheid ten gevolge van de voortdurende spanning op zeer goede wijze gehandhaafd en daarbij blijk gegeven van een hoog moreel. " "Vrijwel onmiddellijk na aankomst in Nederlands Nieuw-Guinea ingezet in Hollandia en Biak. De aan de zeer verspreide dislocatie verbonden moeilijkheden op zeer goede wijze opgevangen en de grondverdediging in voornoemde gebieden georganiseerd. Niettegenstaande de vele geestdodende wachtdiensten bleef het moreel onaangetast en gaf het bataljon blijk van een voortdurende paraatheid om ook agressief op te treden. " * 17 en 41 Infanteriebataljon en 928 en 940 Afdeling Lichte Luchtdoelartillerie werden in 1962 ter versterking van de Koninklijke Landmacht uitgezonden naar Nederlands Nieuw-Guinea. Naar aanleiding van een reeks infiltratiepogingen van de zijde van de Indonesirs en het afbreken van de al begonnen onderhandelingen, besloot de Nederlandse regering op 27 maart 1962 extra troepen uit te zenden onder de naam'Operatie Zaltbommel'. In 1961 bij beschikking van de Minister van Defensie ingestelde onderscheiding in de vorm van een uit brons gegoten beeldje van een Nederlandse soldaat. De soldaat beeldt een militair uit die te velde de wacht heeft betrokken en die, gealarmeerd door een gerucht of waargenomen beweging, uiterst waakzaam is en op elke gebeurtenis voorbereid, wetende dat van zijn waakzaamheid en optreden de veiligheid van velen afhankelijk is. De Bronzen Soldaat, de hoogste onderscheiding die door de Bevelhebber der Landstrijdkrachten–tegenwoordig: Commandant der Landstrijdkrachten–kan worden verleend, wordt toegekend aan personen die "bijzondere militaire verrichtingen hebben vertoond en zich al meerdere malen hebben onderscheiden". De Bronzen Soldaat is dus geen Koninklijke onderscheiding, maar een individuele waardering. De onderscheidene is gerechtigd tot het dragen van een waarderingsonderscheidingsteken in de vorm van een goud-ponceaurood erekoord over de linkerschouder. Er is geen baton of medaille aan de onderscheiding verbonden. Sinds de instelling zijn er enkele tientallen exemplaren uitgereikt, onder andere aan: Op 27 juli 2005 maakte een Nederlandse CH-47D Chinook, D-105 van 298 Squadron, in Spin Boldak in de Afghaanse provincie Kandahar een'harde landing'als gevolg van brown out omstandigheden en de duisternis. De heli was een van de twee heli's die werden ingezet voor een nachtelijke, tactische vlucht in het kader van de herbevoorrading van een operatie van aan de grens tussen Afghanistan en Pakistan. De crew reageerde op meldingen van vijandelijke activiteiten en probeerde de zwaar beladen helikopter aan de grond te zetten. Als gevolg van de'harde landing'brak brand uit, waardoor het toestel uiteindelijk verloren is gegaan en de flightrecorder onherstelbaar beschadigd raakte. Rangschikking van het draagvermogen in tonnage van zowel bruggen en gelijkaardige overgangen als van wiel-en rupsvoertuigen van De getallen van een brugclassificatie zijn coëfficiënten die worden berekend uit de massa van het voertuig en zijn specifieke bodemdruk. De brugclassificatie van het voertuig geeft dus niet het maximale totaalgewicht van het voertuig aan, maar de militaire belasting volgens de MLC. De brugclassificatie bij bruggen en gelijkaardige overgangen, zoals die te vinden zijn langs Autobahnen en Bundesstrassen in de Bondsrepubliek Duitsland, geeft aan dat voertuigen met een bepaalde maximale brugclassificatie het bouwwerk mogen passeren. De borden zijn rond, geel van kleur en hebben een zwarte beschrijving. De Duitsers hadden nota bene een dag eerder 2 pogingen gedaan om de brug op te blazen met behulp van 300 kg springstof. Maar zelfs de Duitse Unteroffizier Anton Faust, die het lont vervolgens handmatig ontstak, en de kikvorsmannen van SS-officier Otto Skorzeny bleken niet in staat de brug te laten zwichten. Daarom konden vanaf Erpel, op de westoever van de Rijn, binnen 24 uur na de vestiging van het bruggenhoofd 8.000 militairen naar Remagen op de oostoever verplaatsen. Na één week was het aantal al opgelopen tot 25.000, waaronder de 1 st Army van generaal Courtney Hodges en de 3 rd Army van generaal George Patton. Uiteindelijk waren de pontonovergangen naast de brug op 23 maart voldoende uitgebreid om de opmars naar het oosten af te ronden. Het bruggenhoofd in Remagen was na de Battle of the Bulge (Ardennenoffensief) één van de versnellende factoren om de Tweede Wereldoorlog te doen beëindigen. De brugslag of brugleggende tank'Biber'is gebaseerd op het onderstel van de Leopard 1. De uitschuifbare en aaneenkoppelbare brug wordt boven op de Leopard 1-tank vervoerd in twee gelijke delen van 11 meter. Na uitschuiven en koppelen is de totale lengte van de brug 22 meter, waarbij de maximaal overbrugbare overspanning 20 meter bedraagt. De brugdelen bestaan uit twee onderling verbonden rijplaten met een afzonderlijke breedte van 1 meter 55. Brugdelen van de brugleggende tank op een tropco. Voertuigen met een brugclassificatie tot 50, en met bijzondere maatregelen tot 60, mogen deze brug passeren. De gevechtswaardeverbeteringen die uiteindelijk hebben geresulteerd in de hebben ook een gewichtstoename tot gevolg gehad. De brug van de brugleggende tank heeft onvoldoende draagvermogen voor de Leopard 2 A 6 met een brugclassificatie van 70. Door de intensieve samenwerking van buddy’ s binnen de opleiding, wordt het karakter van de militairen gevormd: zodra het verantwoordelijkheidsbesef groeit, volgen het zelfvertrouwen en de discipline als vanzelf. Het buddysysteem, groepscohesie en grensverleggende activiteiten (GVA) zijn niet voor niets belangrijke aandachtspunten tijdens de opleiding. Het buddysysteem, dat onder de meest extreme omstandigheden gehanteerd zal moeten worden, heeft zich binnen de Koninklijke Landmacht bewezen als een betrouwbare en effectieve manier van werken. Deze eveneens vanaf de schouder af te vuren Panzerfaust-3 variant–toegespitst op het optreden in verstedelijkte gebieden–wordt gebruikt tegen versterkte opstellingen, (licht) gepantserde voertuigen en bunkers. De munitie heeft een penetratievermogen van 11 cm pantserstaal, 36 cm beton of 130 cm zandzakken. Proefondervindelijk is gebleken dat de Bunkerfaust één van de weinige munitiesoorten is waarmee zowel de dikke muren rondom als de ruimte in quala’ s in Afghanistan kan worden geslecht. De bolkoppige munitie heeft een dubbele lading: de beperkte HEAT-capaciteit van de eerste lading is bedoeld om te penetreren, waarna de (tweede) fragmentatielading door de geforceerde penetratieopening naar binnen vliegt en detoneert. Door zijn concave (holle, naar binnen gerichte) onderzijde heeft het voertuig een optimale anti-mijnprotectie (AT-mijnen, mortiergranaten en improvised explsoive devices), de beschikking over airconditioning, is bestand tegen vuur uit kleinkaliberwapens en kan gemakkelijk luchttransportabel vervoerd worden in de en de C-17 Globemaster III. De Bushmaster kan hellingen tot 60% aan en over obstakels heenrijden met een hoogte van 45 cm. De Bushmaster kent zes varianten, waaronder een gewondentransportmiddel. In juli 2006 kocht de Koninklijke Landmacht 25 Bushmasters, waarvan de eerste op 1 september 2006 is overgedragen. De van binnenuit bedienbare, 8 meter lange grijparm komt op negen Bushmasters van de zgn. Counter-IED variant. Met de negen grijparm-Bushmasters komt het totaal aan Nederland geleverde voertuigen op 58. De voertuigen zijn uitgerust met een robotgrijparm (grappler of IED interrogation arm) die van een paar meter afstand vanaf het voertuig de bodem kan onderzoeken op IED's. De militairen hoeven daarvoor dus niet meer het voertuig uit. Daarnaast heeft de robot een inzoomende camera, verlichting, sensors, een vork, die eventueel zand kan omwoelen, en kan als het moet over een muurtje heenkijken. Het Australische pantservoertuig kan door zijn V-vorm, die de explosie afbuigt, een IED redelijk doorstaan. De as en zijkasten worden vernield, maar de inzittenden hebben aanslagen tot nu toe steeds overleefd. Op 18 augustus 2009 maakte Staatssecretaris van Defensie Jack de Vries in een brief aan de Tweede Kamer bekend dat het ministerie 14 nieuwe Bushmasters heeft aangeschaft. Door het huidige tekort is er een hogere kans op slachtoffers onder Nederlandse militairen en worden de inzetmogelijkheden in Afghanistan beperkt. Voor de aankoop wordt €10,9 miljoen gehaald uit het Defensiebudget. De voertuigen worden volgens plan medio oktober/november geleverd. De Nederlandse uitvoering is identiek aan de versie die is uitgeleverd aan de Britse Royal Marine Commandos (108 stuks vanaf 2003). Nederland en Groot-Brittannië nemen gezamenlijk deel aan de UK/NL Landing Force van de NAVO. De voorwagen is voorzien van een machinegeweer op affuit; het armoured all-terrain vehicle protected (dankzij een carrosseriedikte van 5,5 mm en keramische platen) is beschermd tegen ten minste 7.62 mm, artilleriescherfwerking en de uitwerking van AP-mijnen.