Guð, veit konginum dómar tínar, kongasyninum rættvísi tína, at hann títt fólk kann døma av rættum, armingar tínar við sáma! Tá munnu fjøllini bera fólkinum eydnu, og heyggjarnir rættferð. Hann fyri fólksins armingum syrgir, hann fátækum hjálpir, valdsmenn týnir. Tá man hann liva so leingi, sum sólin sær, og mánin lýsir ætt eftir ætt. Hann man falla sum døgg á grasið, sum æl, ið jørðina væta. Á døgum hans man rættferð blóma, og vælferð vaksa yvir alt mál. Og hann man ráða frá havi at havi, frá Ánni at jarðarinnar marki. Fyri fótum hans munnu hans fíggindar níga, og hans mótstøðumenn sleikja dustið. Kongar frá Tarsis og fjarløgdum strondum munnu gávur honum bera. Kongar av Sába og kongar av Sjeba munnu skattir gjalda; og allir kongar fyri honum níga, øll fólkasløg honum tæna. Tí at hann bjargar tí fátæka, ið rópar eftir hjálp, arminganum og honum, ið ongan góðan hevur. Hann eymkar tey vesælu og veiku og hjálpir fátækra sálum. Hann sálum teirra bjargar frá valdi og meini, blóð teirra dýrt er í eygum hans. Tí munnu tey í heilum biðja fyri honum, hvønn ein dag hann vælsigna. Tá man um landið og fjallanna tindar vera nøgd av korni, øksini súsa sum Libanons skógir; og fólkið í staðinum nørist sum á markini grasið. Hann vælsignaður verður allar ævir; alt meðan sólin er til, man navn hans standa. Øll fólkasløg munnu seg signa í honum, allar ættir munnu hann sælan prísa. Lovaður veri Harrin, Guð, Ísraels Guð, ið undurverk ger eina! Lovað veri hans dýra navn allar ævir, av dýrd hans veri allur heimurin fullur! Amen, amen! Bønir Dávids, Ísai sonar, eru á enda.