Hjá menniskjum eru hjartans hugsanir, men frá Harranum kemur svar tungunnar. Maður heldur allar vegir sínar vera reinar, men Harrin metir andarnar. Lít Harranum verk tíni til, tá skulu ráð tíni fáa frama. Alt hevur Harrin skapað fyri tess endamál, og eisini hin gudleysa fyri vanlukkudagin. Ein og hvør hugmóðigur er Harranum ein andstygd, tú kanst vera vísur í, at hann ikki sleppur órevsaður. Við kærleika og trúskapi verður bøtt fyri misgerð, og við ótta fyri Harranum víkur ein frá illum. Tá ið Harrin líkar atferð hjá manni, tá sættir hann eisini fíggindar hans við hann. Betri er lítið við rættferð enn stórar innløgur við órætti. Mansins hjarta upphugsar veg sín, men Harrin stýrir hans fetum. Guddómsorð eru á kongsins vørrum, í dómi skal muður hans ikki gera mistak. Rætt vág og rættar vágskálir hoyra Harranum til, hans verk eru øll lodd á vágini. At fremja ilt er fyri kongar ein andstygd, tí at við rættvísi stendur hásætið trygt. Rættlátar varrar kongum væl líkar, og teir elska teir, sum sannorðaðir eru. Kongsins vreiði er deyðans sendiboð, men vísur maður stillar hana. Í kongsins andlits ljósi er lív, og blídni hans er sum eitt æl um várið. Vísdóm at vinna er betri enn gull, vitsku at vinna er meiri enn silvur. At víkja frá illum er leiðin hjá rættvísum, at varða um veg sín er at varðveita sál sína. Hugmóð gongur undan undirgongd, og dramblæti undan falli. Betri at vera lítillátur við armingum enn at býta veiði við hástórum. Tann, sum gevur gætur eftir orðinum, finnur lukku, og sælur er tann, sum lítur á Harran. Tann, sum er vísur í hjarta, verður kallaður hyggin, og søtleiki varranna økir um lærdóm. Fróðskapur er ein lívskelda hjá honum, sum hann eigur, men fávitskan er agin hjá fávitskutum. Hjarta hins vísa ger munn hans hygnan og økir um lærdómin á vørrum hans. Vinalig orð eru dýrur hunangur, søt fyri sálina, heilsubót fyri beinini. Mangur kann halda ein veg vera rættan, men endin á honum er heljarleiðir. Hungur arbeiðsmansins arbeiðir fyri hann, tí at muður hans koyrir á hann. Eitt illmenni grevur vanlukkugrøv, og á vørrum hans er sum brennandi eldur. Falslyndur maður veldur trætur, og sleyivætti ger skilnað millum vina. Yvirgerðarmaður næsta sín lokkar og leiðir hann út á ringan veg. Tann, sum letur eyguni aftur, hugsar um svik, tann, sum trýstir varrarnar saman, hevur gjørt ilt. Grá hár eru ein heiðurskrúna, hon er at vinna á rættferðar vegi. Tann, sum tolmóð hevur, er betri enn ein kappi, og tann, sum sinni sínum stýrir, betri enn tann, sum vinnur borg. Lutin tey kasta í fanginum, men øll avgerð hans kemur frá Harranum.