Eg gjørdi sáttmála við eygu míni, at eg skuldi ikki hyggja at ungmoyggj. Tí hvat hevði annars verið luturin frá Guði har uppi, arvurin frá hinum alvalda á himnahæddum? Er ikki glatan fyri hin rangláta og ógæva fyri illgerðarmannin? Sær hann ikki vegir mínar, telur hann ikki øll míni fet? Havi eg gingið við lygnum, og hava føtur mínir verið skjótir eftir svikum – Guð vigi meg á rættari vágskál, tá man hann síggja sakloysi mítt – viku míni fet av vegnum, fylgdi mítt hjarta eygum mínum, ja, er nakar flekkur á hondum mínum – tá eti aðrir tað, sum eg havi sáað, tá verði vøkstir mínir slitnir upp við rót! Læt eg hug mín dára av konu, ella slotaði eg við dyrnar hjá granna mínum, tá mali kona mín á kvørn fyri annan, tá leggi aðrir seg hjá henni! Tí at tílíkt er skemdargerð, misbrot, ið fær sín dóm, ja eldur, sum oyðir til grundar og brennir av upptøku mína! Havi eg einkisvirt rættin hjá træli og trælkvendi mínum, tá ið tey høvdu trætumál við meg, hvat skuldi eg gjørt, um Guð tá reis upp, og hvat skuldi eg svarað, tá ið hann kom at rannsaka? Hevur ikki tann, sum skapaði meg, eisini skapað hann í móðurlívi? Hevur ikki hin sami virkað okkum í móðurkviði? Havi eg sýtt fátækum bøn og latið eygu einkjunnar slokna? Havi eg einsamallur etið breyð mítt og einki latið faðirloysingan fingið burturav? Nei, alt frá ungdómi havi eg eins og faðir fostrað hann, frá tí eg var lítil, havi eg hjálpt einkjum. Havi eg sæð arminga klædnaleysan og fátækan uttan áklæði? Vissuliga nei; meg signaðu lendar hans, tá ið hann vermdi seg við ull av seyðum mínum. Havi eg hevjað hond ímóti faðirloysinganum, tá ið eg visti mær viðhald í borgarliðinum, tá loysni akslarnar frá herðunum, og verði armur mín støktur úr liði! Tí at ótti fyri Guði ræddi meg, eg megnaði tað ikki fyri hátign hans. Gjørdi eg gull til vón mína og nevndi hitt skíra gull álit mítt, var tað gleði mín, at eg var ríkur, at hond mín hevði vunnið mær miklan eyð, leit eg at sólini, hvussu hon skein, at mánanum, ið glæsiligur fór sína leið, tøldist í loynum hjarta mítt, so at eg gav teimum handarkoss, tá hevði tað verið misbrot, ið átti at verða revsað, tí at tá hevði eg avnoktað Guð á himna hæddum! Gleddist eg við ógævu fígginda míns, fegnaðist eg, tá ið óhapp varð honum fyri, – nei, ikki loyvdi eg góma mínum at synda, so at eg við illbønum ynskti hans deyða! Mátti ikki húsfólk mítt siga: «Hvønn hevur hann við borð sítt ikki mettað við kjøti?» – Nei, ikki læt eg ókunnigan liggja úti á nátt, heldur opnaði eg ferðamanninum hurðar mínar. Fjaldi eg á mannavísi syndir mínar, so at eg krógvaði mær í barmi misgerð mína, av tí at eg óttaðist fjøldina, og at ættarfrændur skuldu vanvirða meg, so at eg tagdi og fór ikki út fyri dyr! – Gævi eg hevði einhvønn at lýða á meg! Her er undirskrift mín – hin alvaldi svari mær! Hevði eg havt bræv ákærara míns, vissuliga skuldi eg tikið tað upp á økslina, bundið tað sum høvuðskreyt um mítt enni, eg skuldi sagt honum frá hvørjum feti mínum, gingið sum høvdingi fram fyri hann! Hevur jørðin rópað undan mær, so at allar foyrur hennara grótu, havi eg notið gróður hennara ógoldnan, og týnt ánarar hennara av lívi, tá spretti tornir upp í staðin fyri hveiti og illgresi í staðin fyri bygg!» Her enda røður Jobs.