Øll eru meir ella minni fjáltrað, tá farið verður til próvtøku. Hagtøl vísa, at fólk flest eru sera bangin fyri at leggja fram fyri øðrum. Men ber til at fyribyrgja ella gera nakað við henda óttan fyri próvtøkuni og at bøta um próvtøkuúrslitið? HEILSA-DÁMLIGT OG HØVISKT Tá ið tú kemur inn í próvtøkuhølið, er tað ein fyrimunur, at tú ert rólig/ur og vísir, at tú hevur sjálvsálit. Brett tær á og anda djúpt, áðrenn tú fert inn. Heilsa upp á læraran og próvdómaran. Best at taka í hondina á próvdómaranum og siga róliga og týðiliga, hvør tú ert. Skilir tú ikki spurningin, spyr so endiliga "Eg veit ikki, um eg havi skilt spurningin-kanst tú útgreina?" Minst til, at lærarin vil fegin, at tú skalt klára teg væl, tí so hevur undirvísingin helst verið á góðari leið. At spyrja soleiðis ger, at lærarin kann hjálpa tær, og helst verður størri dygd í, tí so noyðist lærarin at brúka onnur og fleiri orð um spurningin, og tú fært betri møguleika at seta spurningin aftrat tíni vitan. Nógvir lærarar og próvdómarar avdúka samanhangin í spurninginum, tá ið teir endurtaka. Harumframt fært tú betri stundir at hugsa teg um og fyrireika svarið. LÆN TÆR VITAN OG GÓÐ RÁÐ Nei, tað er ikki at svika til próvtøkuna, tað er bert ein máti at fyrireika teg uppaftur betur. Til munnliga próvtøku ber til at spyrja onnur, sum hava verið til próvtøku, hvørjir spurningar vóru, og hvat tey svaraðu, viðmerkingar frá lærara og próvdómara. Minst til at hjálpa øðrum eisini. Steðga eina løtu, aftaná tú hevur verið til próvtøku, so tú eisini kanst geva vitan og góð ráð víðari. Legg tær fyrireikingartíðina soleiðis til rættis, at tú í minsta lagi hevur ein dag frí undan próvtøkudegnum. Tak tær av løttum og ger okkurt, sum gevur tær hvíld. T. d. kanst tú hugna tær saman við familju og vinfólki, hygg at filmi, spáka ein túr ella ger okkurt annað. Tú veitst, hvat tær dámar best at gera. Gert tú eitt mistak, ver rólig/ur. Rætta villuna, um neyðugt, og halt fram. Øll mistaka seg. Er tað mesta, tú sigur rætt, so gongur tað. Lærarin vil, at tú stendur teg væl, gev læraranum og próvdómaranum møguleikan at gloyma villurnar og legg ikki dent á tær. GÓÐAN MAT OG-SVØVN Áðrenn tú fert til munnliga próvtøku et tá góðan mat. Til skrivliga próvtøku tørvar tær meiri mat og drekka. Gott er at hava grovt rugbreyð við góðum viðskera, og drekkur tú te ella kaffi, tak eina termokannu við. Tak eisini nakrar munnbitar við sum t. d. nøtir, sjokuláta og rosinur ella annað. Svøvnur hevur somuleiðis stóran týdning, legg tær fyrireikingina so væl til rættis at tú fært stundir til at fáa góðan svøvn. Tað hevur serliga stóran týdning til skrivligar próvtøkur, men eisini til munnligar próvtøkur. Les spurningarnar fleiri ferðir og tryggja tær, at tú skilir spurningin. Til munnliga próvtøku hevur tú rætt at spyrja læraran, hvussu spurningurin skal skiljast. So les spurningin væl, áðrenn tú fert at fyrreika teg til próvtøkuna, og spyr læraran, ivast tú. Ger tær eina lestrarætlan, so tú fært tíð at lesa tað, tú hevur sett tær fyri. Gleð teg um framgongdina og steðga av og á. GULLKORN Hvat hevur lærarin lagt dent á? Skriva viðmerkingar til tað, ið dentur verður lagdur á, og legg tær tað í geyma. FYRREIKA TEG! Tað er eingin vegur uttanum. Einasti máti at kunna tryggja sær eitt gott próvtøkuúrslit er við at fyrireika seg. Ymiskt er, hvussu arbeitt verður. Summi skriva sær viðmerkingar til tað, tey lesa, við høvuðsmálum og onkrum serligum at geva gætur. Onnur lesa og loysa uppgávur. Tosa við lestrarfelagarnar um, hvussu tey fyrireika seg, og spyr eisini tey, sum fáa góð próvtøkuúrslit. Kanska fært tú nøkur góð og gagnlig ráð.