Tá ið hetta var lokið, komu høvdingarnir til mín og søgdu: «Hvørki fólkið í Ísrael ella prestarnir ella Levitarnir hava skilt seg burtur úr hinum heidnu landsins, burtur úr Kánáanitum, Hetitum, Perezitum, Jebusitum, Ammonitum, Móabitum, Egyptum, Ámoritum og andstygdum teirra; nei, av døtrum teirra hava teir tikið bæði sjálvum sær og sonum sínum konur og soleiðis blandað heilagt ættarkyn við fólkið í landinum; og í hesum trúloysi hava høvdingarnir og yvirmenninir gingið undan!» Tá ið eg hoyrdi hetta, skræddi eg kyrtil og møttul mín, roytti meg í hár og skegg og sat dumbur av øtan. Tá savnaðust um meg øll tey, sum óttaðust tað, sum Guð Ísraels hevði talað móti trúloysi teirra, sum høvdu verið í útlegd; og eg sat dumbur av øtan alt til kvølds, um grónoffurtíð. Og um grónoffurtíð reis eg frá føstu míni; og eg skræddi kyrtil og møttul mín, fell á knæ og breiddi út hendur mínar móti Harranum, Guði mínum, og segði: «Guð mín, eg skammist og blúgvist at hevja ásjón mína til tín, Guð mín; tí at misgerðir várar eru vaksnar okkum yvir høvdið, og sekt vár vorðin so mikil, at hon røkkur til himins! Síðan fedrar várir vóru á døgum og alt at hesum degi, hevur sekt okkara verið mikil, og fyri misgerðir okkara hava vit og kongar og prestar várir verið givnir í vald konga landanna og hava verið fyri svørði, herleiðing, ráni og háðan, eins og í dag gevur at bíta! Og nú hava vit alt í einum fingið miskunn frá Harranum, Guði várum, við tað at hann hevur latið okkum eina leivd verið eftir og loyvt okkum at búgva á sínum heilaga staði, so at Guð vár kundi lata eygu vár lýsa og stimbra eitt sindur lívsmegi vára í trældómi okkara. Tí at trælir eru vit, men tó hevur Guð vár ikki sagt okkum burtur í trældómi várum, men hevur latið okkum finna náði fyri Persakonginum, so at hann stimbraði lívsmegi vára til at reisa hús Guðs várs og byggja toftir tess upp aftur og gav okkum umgirdan bústað í Júda og Jerúsalem. Og nú, Guð vár, hvat skulu vit siga eftir alt hetta? Tí at vit hava jú yvirgivið boðorð tíni, tey, sum tú gavst við tænarum tínum, profetunum, tá ið tú segði: Landið, sum tit nú fara at ogna tykkum, er óreint, við tað at heidningatjóðirnar við andstygdum sínum hava syndadálkað tað og fylt tað við óreinsku síni úr einum enda í annan. Gevið tí ikki sonum teirra døtur tykkara og takið ikki sonum tykkara døtur teirra til konur; fremjið aldrin vælferð og farsælu teirra, so at tit mega megnast og njóta góðgæti landsins og lata børnum tykkara tað í arv um allar ævir! Tú, Guð vár, hevur í miskunnsemi tíni ikki hartað okkum til fulnar eftir misgerðum várum, men latið okkum hesa leivd verða eftir, eiga vit tá, eftir at alt hetta er komið yvir okkum vegna vándu verka vára og miklu sektar, av nýggjum at bróta boðorð tíni við at ganga í mágskap við tjóðir, ið havast at tílíkum andstygdum? Manst tú ikki reiðast inn á okkum og oyða okkum, so at eingin kemst undan, og eingin leivd verður eftir? Rættvísur ert tú, Harri, Guð Ísraels; tí eru vit nú her ein leivd, ið hevur komist undan; sí, vit liggja í sekt vári frammi fyri ásjón tíni, tí at sum nú er vorðið, kann eingin standast fyri ásjón tíni!»