v 1 Og eftir hetta ferðaðist Jesus um í Galileu; tí at hann vildi ikki ferðast um í Júdeu, við tað at Jødarnir lógu eftir honum og vildu drepa hann. v 2 Men tann hátíðin hjá Jødum, sum kallast leyvsalahátíðin, var í nánd. v 3 Tá søgdu brøður hansara við hann: «Flyt burtur hiðani og far til Júdeu, til tess at eisini lærusveinar tínir kunnu fáa at síggja gerningar tínar, sum tú gert. v 4 Tí at eingin, sum vil verða alkendur, ger nakað í loyndum. Tá ið tú gert hetta, so sýn teg sjálvan fyri heiminum!» v 5 Tí at brøður hansara trúðu ikki heldur á hann. v 6 Tá sigur Jesus við teir: «Tíð mín er ikki komin enn; men hjá tykkum er tíðin altíð lagalig. v 7 Ikki kann heimurin hata tykkum; men meg hatar hann, tí at eg vitni um hann, at gerningar hansara eru óndir. v 8 Farið tit niðan til hátíðina, eg fari ikki niðan til hesa hátíðina; tí at tíð mín er enn ikki fullkomin.» v 9 Hetta segði hann við teir og varð verandi í Galileu. v 10 Men tá ið brøður hansara vóru farnir niðan til hátíðina, tá fór hann eisini sjálvur niðan, ikki opinlýst, men loyniliga. Ymiskar hugsanir um hann v 11 Jødarnir leitaðu tí eftir honum á hátíðini og søgdu: «Hvar er hann?» v 12 Og har var nógv tos um hann millum manna; summir søgdu: «Hann er ein góður maður;» men aðrir søgdu: «Nei, heldur villleiðir hann fólkið.» v 13 Tó talaði eingin beint fram um hann av ótta fyri Jødunum. Jesus vitnar um sjálvan seg v 14 Men tá ið hátíðin var hálvliðin, gekk Jesus niðan í halgidómin og lærdi. v 15 Jødarnir undraðust nú og søgdu: «Hvaðan hevur hann lærdóm sín, tá ið hann er ólærdur?» v 16 Tá svaraði Jesus teimum og segði: «Læra mín er ikki mín, men hansara, sum sendi meg. v 17 Vil nakar gera vilja hansara, skal hann koma til royndar um læruna, annaðhvørt hon er frá Guði, ella um eg tali av mær sjálvum. v 18 Tann, sum talar av sær sjálvum, søkir sína egnu æru; men tann, sum søkir æru hansara, sum sendi hann, er sannorðaður, og órættur er ikki í honum. v 19 Hevur ikki Móses givið tykkum lógina? Og eingin tykkara heldur lógina. Hví royna tit at taka meg av døgum?» v 20 Mannamúgvan svaraði: «Tú hevur ein illan anda. Hvør roynir at taka teg av døgum?» v 21 Jesus svaraði og segði við teir: «Ein gerning gjørdi eg, og tit undrast allir á hann. v 22 Móses hevur givið tykkum umskeringina–ja, hon er nú ikki frá Mósesi, men frá fedrunum–og tit umskera mann um hvíludagin. v 23 Fær nú maður umskering ein hvíludag, fyri at Móselóg ikki skal verða brotin, eru tit tá vreiðir við meg fyri tað, at eg gjørdi allan mannin frískan ein hvíludag? v 24 Dømið ikki eftir útsjónd, men dømið rættvísan dóm!» Summi vraka hann, summi trúgva á hann v 25 Tá søgdu nakrir av monnunum í Jerúsalem: «Er hetta ikki tann maðurin, sum teir liggja eftir at drepa? v 26 Og sí, hann talar opinberliga, og teir siga einki við hann. Munnu høvuðsmenninir av sonnum hava skilt, at hann er Kristus? v 27 Nei, um henda vita vit, hvaðan hann er; men tá ið Kristus kemur, veit eingin, hvaðan hann er.» v 28 Tá rópaði Jesus, meðan hann lærdi í halgidóminum, og segði: «Ja, meg kenna tit og vita, hvaðan eg eri; og tó eri eg ikki komin av mær sjálvum, men tann er sannur, sum sendi meg, og hann kenna tit ikki. v 29 Eg kenni hann, tí at eg komi frá honum, og hann hevur sent meg.» v 30 Teir ætlaðu tá at taka hann á hondum; men eingin legði hond á hann, tí at enn var tími hansara ikki komin. v 31 Men mangir úr mannamúgvuni trúðu á hann, og teir søgdu: «Tá ið Kristus kemur, man hann tá fara at gera fleiri tekin, enn hesin hevur gjørt?» Jesus talar um burturferð sína til faðirsins og komu andans v 32 Fariseararnir hoyrdu, at fólkið mølmaði hetta um hann; og høvuðsprestarnir og Fariseararnir sendu sveinar út at taka hann. v 33 Tá segði Jesus: «Enn eina lítla stund eri eg hjá tykkum, so fari eg til hansara, sum sendi meg. v 34 Tit skulu leita eftir mær og ikki finna meg, og har sum eg eri, kunnu tit ikki koma.» v 35 Tá søgdu Jødarnir sín ámillum: «Hvar man hann ætla sær at fara, tá ið vit ikki skulu finna hann? Man hann ætla sær at fara til teirra, sum eru spjaddir millum Grikka og læra Grikkar? v 36 Hvat meinti hann við hesum orðinum, sum hann segði: Tit skulu leita eftir mær og ikki finna meg, og: har sum eg eri, kunnu tit ikki koma?» v 37 Men síðsta dagin, tann størsta á hátíðini, stóð Jesus har og rópaði og segði: «Er nakar tystur, tá komi hann til mín og drekki! v 38 Tann, sum trýr á meg, úr lívi hansara skulu, soleiðis sum skriftin hevur sagt, renna løkir við livandi vatni.» v 39 Men hetta segði hann um andan, sum teir, ið trúðu á hann, skuldu fáa; tí at enn var andin ikki komin, við tað at Jesus enn ikki var vorðin dýrmettur. Áhoyrararnir ósamdir v 40 Nakrir úr mannamúgvuni, sum hoyrdu hesi orð, søgdu nú: «Sanniliga er hesin profeturin.» v 41 Aðrir søgdu: «Hesin er Kristus.» Men summir søgdu: «Man tá Kristus koma úr Galileu? v 42 Hevur ikki skriftin sagt, at Kristus skal koma av Dávids ætt og frá Betlehem, bygdini, har sum Dávid átti heima?» v 43 Nú var ósemja millum manna um hann, v 44 og summir av teimum høvdu hug at taka hann, men eingin legði hond á hann. Sveinar høvuðsprestsins vilja ikki taka Jesus, Nikodemus verjir Jesus v 45 Sveinarnir komu tá aftur til høvuðsprestarnar og Fariseararnar, og teir søgdu við teir: «Hví tóku tit hann ikki við tykkum?» v 46 Sveinarnir svaraðu: «Aldri hevur nakar maður talað soleiðis.» v 47 Fariseararnir svaraðu teimum tá: «Eru tit við vilstir burtur av leið? v 48 Man nakar av ráðsharrunum hava trúð á hann ella av Farisearunum? v 49 Men henda múgvan, sum ikki kennir lógina, hon er devulsett.» v 50 Nikodemus–hann sum fyrr var komin til hansara og sum var ein teirra–sigur við teir: v 51 «Dømir lóg okkara nakran mann, uttan at hann fyrst er forhoyrdur, og fingið er at vita, hvat hann ger?» v 52 Teir svaraðu og søgdu við hann: «Ert tú eisini úr Galileu? Granska eftir, so fært tú at síggja, at aldri kemur profetur úr Galileu!» [v 53 Og teir fóru heim, hvør til sín.