v 1 Tá ið tú hjá høvdinga situr til borðs, tá gev tí væl gætur, hvønn tú hevur fyri tær, v 2 og set tær knív á barkan, um tú ert átufrekur. v 3 Stunda ikki eftir góðgæti hans, tí at tað er svikaligur kostur. v 4 Stríðst ikki við at vera ríkur, lat slíkan klókskap tín fara. v 5 Skulu eygu tíni fljúgva at ríkdómi, sum hvørvur? Tí at vist er tað, at hann ger sær veingir eins og ørnin, ið flýgur móti himni. v 6 Et ikki breyð hjá manni, ið misunnir tær, og stunda ikki eftir krásum hans. v 7 Tí at sum hann roknar eftir í sál síni, soleiðis er hann. «Et og drekk!» hann sigur við teg, men hjarta hans er ikki hjá tær. v 8 Bitan, sum tú hevur etið, mást tú spýggja upp aftur, og tú hevur spilt tíni føgru orð. v 9 Tala ikki fyri oyrunum á dára, tí at hann vanvirðir vísdómin í orðum tínum. v 10 Flyt ikki markaskjal hjá einkjum og far ikki inn á jørðina hjá faðirleysum. v 11 Tí at málsmaður teirra er sterkur, hann skal føra sak teirra móti tær. v 12 Vend hjarta tínum at aga og oyrum tínum at kunnskapar orðum. v 13 Spar ikki dreingin fyri aga; um tú slært hann við koyrlinum, doyr hann ikki. v 14 Tú slært hann við koyrlinum, og sál hans tú bjargar frá deyðaheimi. v 15 Sonur mín, verður hjarta títt viturt, tá gleðist eisini hjarta mítt; v 16 og nýru míni fegnast, tá ið varrar tínar mæla tað, sum rætt er. v 17 Lat ikki hjarta títt øvunda syndarum, men heldur hvønn dag fyri gudsótta vera hugað; v 18 tá skalt tú vissuliga eiga framtíð, og vón tín skal ikki verða til einkis. v 19 Hoyr tú, sonur mín, og ver tú vitur og stýr tínum hjarta beina leið. v 20 Ver ikki við millum teirra, ið drekka vín, millum teirra, ið oveta seg í kjøti. v 21 Tí at drykkjumenn og átarar koma í armóð, og svøvnur klæðir í spjarrar. v 22 Lýð tú á faðir tín, sum hevur teg gitið, og vanvirð ikki móður tína, tá ið hon er vorðin gomul. v 23 Keyp tú sannleika, og sel hann ikki, vísdóm og aga og skil. v 24 Faðirin at einum rættvísum stórliga fegnast, og tann, sum gat vitran son, fær gleði av honum. v 25 Lat faðir tín og móður tína gleðast, og hana, sum føddi teg, fegnast. v 26 Sonur mín, gev mær hjarta títt, og lat vegir mínar falla væl eygum tínum. v 27 Tí at skøkjan er ein djúp grøv, og hin fremmanda konan ein trongur brunnur. v 28 Ja, hon liggur á loynum eins og ránsmaður, og hon økir um talið á ótrúgvum millum manna. v 29 Hvør gevur seg? Hvør gremur seg? Hvør hevur klandur? Hvør hevur klagur? Hvør hevur sjálvvoldar skeinur? Hvør hevur døpur eygu? v 30 Teir, sum sita leingi uppi við víni, teir, sum koma og smakka á virtin. v 31 Hygg ikki at víninum, hvussu reytt tað er, hvussu tað glógvar í steypinum og væl rennur niður! v 32 At endanum tað bítur sum ein slanga og spýr eitur sum ein ormur. v 33 Eygu tíni síggja undarligar sjónir, og hjarta títt í ørviti talar. v 34 Og tú verður sum tann, ið liggur á víðum havi, og sum tann, ið liggur ovast í siglutræi. v 35 «Teir hava sligið meg, men eg havi ikki ilt, teir hava bukað meg, men eg føli tað ikki. Nær man eg vakna? Aftur vil eg sóknast eftir tí!»