v 1 Harranum lovið! Tí góður hann er, tí miskunn hans varir um ævir! v 2 So tala tey, ið Harrin loysti, ið hann út úr neyð hevur loyst, v 3 ið hann hevur savnað saman úr londum, úr eystri og vestri, úr norðri og suðri. v 4 Teir, sum í oyðimørk viltust og á heiðum og ei funnu leiðir til bygda, v 5 sum píndust av svongd og av tosta, so í teimum maktaðist sálin, v 6 sum tá í neyð síni heittu á Harran, og sum hann tá hjálpti úr trongdum v 7 og beindi aftur á rætta leið, so at teir vunnu fram til bygda, v 8 teir munnu Harranum prísa fyri miskunn hans og undurverk hans móti menniskjunnar børnum, v 9 tí at hann mettaði deyðkomna sál, við góðum hann máttleysa sál aftur menti. v 10 Teir, sum í myrkri sótu og heljarskuggum, av vesæladómi og jarni bundnir, v 11 tí at teir høvdu treiskast móti orðum Guðs og vanvirt ráð hins hægsta, v 12 hvørs hjarta var av sorgum nívt, sum staddir í vanda onga hjálp sær vistu, v 13 sum tá í neyð síni heittu á Harran, og sum hann tá hjálpti úr trongdum v 14 og leiddi út úr myrkri og skugga og bond teirra sundur sleit, v 15 teir munnu Harranum prísa fyri miskunn hans og undurverk hans móti menniskjunnar børnum, v 16 tí at koparhurðar breyt hann upp og sundur sló lokur av jarni. v 17 Teir, sum sjúkir vóru vegna syndalívs síns og píndust fyri misgerðir sínar, v 18 hvørs sál hevði vaml fyri øllum mati, sum at heljargrindum komnir vóru, v 19 sum tá í neyð síni heittu á Harran, og sum hann tá hjálpti úr trongdum, v 20 sendi sítt orð og teir grøddi og frá grøvini bjargaði teimum, v 21 teir munnu Harranum prísa fyri miskunn hans og undurverk hans móti menniskjunnar børnum, v 22 takkaroffur munnu teir ofra og við gleði frá verki hans siga. v 23 Teir, sum skip síni løgdu í hav og keypferðir fóru um sjógvin v 24–slíkir skoðaðu stórverk Harrans og í dýpinum undur hans–v 25 sum, tá ið vindur eftir boði hans kom, ein stormur, ið aldurnar reisti, v 26 lyftust til himna upp, niður í dýpið sukku, og í vandanum bilaði hugur, v 27 sum vinglaðu og sløðraðu eins og druknir og einki vistu til ráða at taka, v 28 sum tá í neyð síni heittu á Harran, og sum hann tá hjálpti úr trongdum, v 29 makaði stormin til lítið fleyr, so at slætnaðu havsins bylgjur, v 30 sum gleddust, tí at tað varð logn, og sum hann førdi í ta havn, teir skuldu, v 31 teir munnu Harranum prísa fyri miskunn hans og undurverk hans móti menniskjunnar børnum, v 32 hálova honum í samkomu fólksins, takka honum á gamla manna fundi. v 33 Hann skapar um áir til oyðimerkur og til turrlendi kelduvað, v 34 til saltheiðar fruktagóða jørð fyri óndskap teirra, ið har búgva. v 35 Hann skapar um oyðimørk til tjarnir og turrlendi til kelduvað, v 36 letur svangar har setast niður, so teir har kunnu byggja bygd, v 37 veltur sáa og vínhagar planta og heysta inn grøði teirra. v 38 Hann teir vælsignar, so teir nørast í stórum, og fæ teirra hann ei letur minka. v 39 Men verða teir fáir og geva seg undir av neyð og av sorg og móði, v 40 so oysir hann háð yvir høvdingar út og letur teir villast á vegleysum heiðum. v 41 Men fátækum hann lyftir úr armóð hans upp, hann ættirnar røktar sum fylgi av seyðum. v 42 Rættvísir síggja tað og gleðast, og illskapur allur má tagna. v 43 Hann, ið vísur er, leggi hetta í geyma og gevi gætur eftir náðigerðum Harrans!