Syngið Harranum lov, rættvísu menn, lovsongur rættvísum sámir. Harranum prísið við hørpuslátti, fyri honum spælið á tíggjustrengdari hørpu! Syngið honum nýtt ljóð, leikið fagurt við streingjum undir ljómi av lúðrum! Tí beint er orð Harrans, og verk hans øll í trúfesti. Hann elskar rættferð og rætt, av Harrans miskunn jørðin er full. Við orði Harrans varð himinin skapaður, allur himinsins herur við munsanda hans. Hann havsins sjógv savnaði sum í eitt ker, sankaði ægin í goymslubúr. Fyri Harranum má allur heimurin biva, fyri honum óttast øll, ið búgva á fold. Tí hann talaði, og so varð tað; hann beyð, og so tað stóð. Harrin breyt heidninganna ilskuráð, gjørdi fólkanna hugsan til einkis. Men ráð Harrans standa føst allar ævir, hans hjartans hugsan ætt eftir ætt. Sæl er tann tjóð, ið hevur Harran til Guð, sælt tað fólk, hann sær valdi til ognar. Av himni Harrin hyggur niður, skoðar mannabørnini øll. Frá bústaði sínum gevur hann gætur eftir øllum, ið heimin byggja. Hann, ið øllum hevur skapað hjørtu teirra, hann gevur far um hvørja teirra gerð. Ei er kongur frelstur við herliðum stórum, ei er kappin hjálptur av miklum mátti. Svikalig hjálp er hesturin til frelsu, við allari síni styrki hann ikki kann bjarga. Men Harrans eygu líta til teirra, ið hann óttast, til teirra, ið miskunn hans bíða, fyri sál teirra at bjarga frá deyða og teimum í lívi halda í hungursneyð. Várar sálir stunda á Harran, hann er vár hjálp og vár skjøldur. Tí í honum gleðist várt hjarta, vær lítum á hans heiliga navn. Veri miskunn tín, Harri, yvir okkum, tí vær troystum á teg!