v 1 Men ein maður var í Kesareu, Kornelius at navni, høvuðsmaður fyri tí herliðinum, sum kallast hitt itáliska; v 2 hann var ein rættuligur maður, sum óttaðist Guð við øllum húsi sínum og gav fólkinum nógvar olmussur og bað altíð til Guðs. v 3 Hann sá skilliga í eini sjón okkurt um nóntíð um dagin ein Guðs eingil koma inn til sín og siga við seg: «Kornelius!» v 4 Men hann stardi upp á hann og varð ógvuliga ræddur og segði: «Hvat er tað, Harri?» Men hann segði við hann: «Bønir tínar og olmussur tínar eru farnar upp til áminnilsi hjá Guði. v 5 Og send tú nú menn til Joppe og hav boð eftir einum Símuni, sum verður kallaður við tilnavninum Pætur; v 6 hann heldur til hjá einum, sum eitur Símun, einum garvara, sum hevur hús við sjógvin.» v 7 Men tá ið eingilin, sum talaði til hansara, var farin, rópaði hann tveir av húskøllum sínum og ein álítandi hermann av teimum, sum altíð vóru um hann; v 8 og hann segði teimum frá øllum og sendi teir til Joppe. v 9 Men dagin eftir, meðan teir vóru á leiðini, og nærkaðust bygdini, fór Pætur upp á takið at halda bøn um middagsleitið. v 10 Og hann kendi sær stóra svongd og vildi fáa okkurt at eta. Men meðan tey gjørdu matin til, varð hann frá sær sjálvum, v 11 og hann sá himmalin opnan, og ein lut koma niður nakað sum ein stóran dúk, sum eftir teimum fýra hornunum varð sigin niður til jarðar; v 12 og á honum vóru øll ferføtt djór og skriðdjór á jørðini og himmalsins fuglar. v 13 Og ein rødd kom til hansara: «Statt upp, Pætur, drep og et!» v 14 Men Pætur segði: «Nei, Harri, á ongum sinni; tí at onga tíð havi eg etið nakað vanheilagt og óreint!» v 15 Og upp aftur aðra ferð kom ein rødd til hansara: «Tað, sum Guð hevur reinsað, skalt tú ikki halda vanheilagt!» v 16 Hetta hendi tríggjar ferðir, og alt fyri eitt varð luturin tikin upp aftur til himmals. v 17 Men meðan Pætur nú var heilt í iva um, hvat ið henda sjónin, sum hann hevði sæð, mundi hava at týða, sí, tá høvdu menninir, sum sendir vóru av Korneliusi, spurt upp húsini hjá Símuni og stóðu fyri durunum; v 18 og teir rópaðu inn og spurdu, um Símun, sum varð kallaður við tilnavninum Pætur, helt til har. v 19 Men meðan Pætur grundaði um sjónina, segði andin við hann: «Sí, tríggir menn leita eftir tær! v 20 Statt nú upp og far oman, og far avstað við teimum uttan at ivast, tí at eg havi sent teir.» v 21 Og Pætur fór oman til menninar og segði: «Sí, eg eri tann, sum tit leita eftir, hvørji eru ørindi tykkara, hví eru tit higar komnir?» v 22 Men teir søgdu: «Kornelius, ein høvuðsmaður, ein rættvísur maður, og maður sum óttast Guð og sum hevur gott ummæli hjá øllum Jødafólkinum, hevur fingið tey boðini frá einum heilagum eingli, at hann skuldi heimta teg heim til sín og hoyra, hvat ið tú hevur at siga.» v 23 Hann bjóðaði teimum tá inn og gav teimum innivist. Men dagin eftir reistist hann og fór avstað við teimum, og nakrir av brøðrunum úr Joppe fóru við honum. v 24 Og dagin eftir komu teir til Kesareu. Men Kornelius væntaði teir og hevði boðið frændum sínum og næstu vinmonnum saman. v 25 Men tá ið tað nú bar so til, at Pætur gekk inn, kom Kornelius móti honum og fell honum til fóta og tilbað hann. v 26 Men Pætur reisti hann upp og segði: «Statt upp! Eisini eg sjálvur eri ein menniskja!» v 27 Og meðan hann samtalaði við hann, fór hann inn og hitti har mangar saman komnar. v 28 Og hann segði við teir: «Tit vita, hvussu ósømiligt tað er fyri ein mann, sum er Jødi, at hava samlag við ella at koma inn hjá manni av øðrum fólki; men mær hevur Guð sýnt, at eg onga menniskju skal halda vanheilaga ella óreina. v 29 Tí kom eg eisini uttan at mæla ímót, tá ið boð vórðu send eftir mær. Nú spyrji eg, av hvørji orsøk tit hava sent boð eftir mær.» v 30 Og Kornelius segði: «Fyri fýra døgum síðan, okkurt um nóntíð líkasum nú, helt eg bøn í húsi mínum; og sí, ein maður stóð framman fyri mær í skínandi klæðum; v 31 og hann segði: «Kornelius, bøn tín er hoyrd, og olmussugávur tínar eru hugaðar inni fyri Guðs ásjón. v 32 Send tí boð til Joppe og fá til tín Símun, sum verður kallaður við tilnavninum Pætur; hann heldur til í húsinum hjá Símuni garvara við sjógvin.» v 33 Tí sendi eg alt fyri eitt boð til tín, og tú gjørdi væl, at tú komst. Nú eru vit tá øll her til staðar fyri ásjón Guðs fyri at hoyra alt tað, sum tær er boðið av Harranum.» v 34 Men Pætur læt upp munn sín og mælti: «Av sonnum skilji eg nú, at Guð ger ikki mannamun; v 35 men í einum og hvørjum fólki er tann, sum óttast hann og innir rættvísi, honum væl toknaður. v 36 Hitt orðið, hann sendi Ísraels monnum, tá ið hann boðaði gleðiboðskapin um frið við Jesusi Kristi,–hann er harri yvir øllum,–v 37 hitt orðið vita tit um, sum farið er út um alla Júdeu, men tók seg upp í Galileu aftan á tann dópin, sum Jóhannes prædikaði, v 38 søguna um Jesus úr Nasaret, hvussu Guð salvaði hann við heilagum anda og kraft, hann sum gekk umkring og gjørdi væl og grøddi øll, sum vóru illa stødd av djevlinum; tí at Guð var við honum. v 39 Og vit eru vitni um alt tað, sum hann gjørdi bæði í Jødalandi og í Jerúsalem, hann sum teir eisini tóku av lívi, við tað at teir hongdu hann á eitt træ. v 40 Hann reisti Guð upp triðja dagin og læt hann opinberast, v 41 ikki fyri øllum fólkinum, men fyri vitnunum, sum áður vóru vald út av Guði, okkum, sum ótu og drukku við honum, eftir tað at hann var risin upp frá deyðum. v 42 Og hann beyð okkum at prædika fyri fólkinum og at vitna, at hann er tann, sum av Guði er skilaður til sum dómari yvir livandi og deyðum. v 43 Honum bera allir profetarnir tann vitnisburð, at ein og hvør, sum trýr á hann, skal fáa fyrigeving syndanna fyri navns hans skuld.» v 44 Meðan Pætur enn talaði hesi orð, fell heilagur andi yvir øll tey, sum hoyrdu orðið. v 45 Og hinir trúgvandi, sum umskornir vóru–, allir teir, sum vóru komnir við Pæturi–vórðu ógvuliga bilsnir, at gáva heilaga andans varð úthelt eisini yvir heidningarnar; v 46 tí at teir hoyrdu tey tala í tungum og hálova Guði. v 47 Tá tók Pætur til orða: «Man nakar kunna meina vatnið, so at hesi ikki skulu verða doypt, sum hava fingið heilagan anda eins og vit?» v 48 Og hann beyð, at tey skuldu verða doypt í navni Jesu Krists. Síðan bóðu tey hann steðga har nakrar dagar.