Vísur sonur gleðir faðir sín, men óvitskutur sonur ger móður síni harm. Órættar skattir gagna ikki, men rættvísi frelsir frá deyða. Harrin letur ikki rættvísan mann líða hungur, men girnd teirra gudleysu koyrir hann frá sær. Armur verður tann, sum við latari hond virkar, men íðin hond vinnur ríkidømi. Klókur sonur savnar á sumri, men ringur sonur svevur um heystið. Yvir høvur hins rættvísa kemur signing, men muður teirra gudleysu fjalir órætt. Minnið um hin rættvísa verður vælsignað, men navn teirra gudleysu fúnar. Tann, sum er vísur í hjarta, tekur við boðum, men tann, sum er tápulingur í orðum, fer til grundar. Tann, ið sakleysur gongur, gongur tryggur, men tann, ið krókvegir fer, verður kunnur. Tann, ið blunkar við eyganum, veldur stríð, men tann, ið er tápulingur í orðum, fer til grundar. Muður hins rættvísa er ein lívsins kelda, men muður teirra gudleysu fjalir órætt. Hatur veldur deilur, men kærleiki breiðir yvir øll misbrot. Á vørrum á vitrum manni er vísdómur at finna, men til bakið á hinum óvitskuta hóskar koyrilin væl. Vitrir menn goyma kunnskap sín, men muður tápulingsins er hóttandi vandi. Ríks mans ognir eru honum eitt virki, men armóðin er teimum fátæku til fals. Tað, ið rættvísur avrikar, verður til lívs, tað, ið gudleysur vinnur, fer í synd. Tann, ið varðveitir aga, er á lívsins leið, men tann, ið áminning havnar, fer skeivur. Tann, ið hatur dylur, hevur lygivarrar, og tann, ið baktal ber út, er óvitskutur. Har sum nógv eru orð, har vantar ikki synd, men hyggin er tann, ið varrar sínar varðar. Tunga hins rættvísa er útvalt silvur, men hjartað í teimum gudleysu er lítilsvert. Varrar hins rættvísa føða mangar, men tápulingarnir doyggja, tí teimum vantar vit. Harrans signing, tað er hon, ið ríkar, og egin møði leggur einki aftrat. Illgerð er vitloysings gaman, men vitskan er gaman hjá vitrum manni. Tað, ið gudleysur óttast, kemur yvir hann, men tað, ið rættvísir ynskja, verður teimum givið. Tá ið stormurin er hildin í, er gudleysur horvin, men rættvísur stendur á ævigari grund. Sum edikur fyri tenninar og roykur fyri eyguni, so er letingin fyri tann, ið hann sendir. Ótti fyri Guði leingir um lívið, men árini hjá gudleysum verða stytt. Væntan hjá rættlátum endar í gleði, men vónin hjá gudleysum verður til einkis. Harrans vegur er hinum sakleysa ein vernd, men illgerðarmonnum ein undirgangur. Rættvísur skal um ævir ei vikast, men gudleysir skulu ei byggja landið. Muður hins rættvísa gevur vísdóm av sær, men hin falska tungan verður burturslitin. Varrar hins rættvísa søkja hugnað, men muður teirra gudleysu er bert fals.