v 1 Og Jesus tók til orða og talaði aftur til teirra í líknilsum og segði: v 2 «Himmiríkið er líkt einum kongi, ið gjørdi brúdleyp hjá syni sínum. v 3 Og hann sendi sveinar sínar avstað at boða teimum, ið boðin vóru í brúdleypið. Men tey vildu ikki koma. v 4 Hann sendi aðrar sveinar á øðrum sinni avstað og segði: Sigið teimum bodnu: «Sí, veitslu mína havi eg gjørt til reiðar, oksar mínir og feitineytini eru dripin, og alt er tilgjørt; komið í brúdleypið!» v 5 Men tey løgdu einki í tað, men fóru burtur aðrar staðir, eitt út í akur sín og annað í handil sín; v 6 og hini tóku hendur á sveinar hansara og meinslaðu og drópu teir. v 7 Men kongurin varð vreiður og sendi út herlið sítt og tók hesi illgerðarfólkini av lívi og brendi borg teirra. v 8 Tínæst sigur hann við sveinar sínar: «Víst er tilgjørt til brúdleyps; men tey bodnu vóru tess ikki verd. v 9 Farið tit tí út á vegamótini og bjóðið í brúdleyp so mongum, sum tit hitta.» v 10 Og hesir sveinarnir fóru út á vegirnar og savnaðu saman øll, teir hittu, bæði ónd og góð, og gildisskálin varð fullur av gestum. v 11 Men tá ið nú kongurin fór innar at síggja gestirnar, bar hann eyga við ein mann, sum ikki var klæddur í brúdleypsklæði. v 12 Og hann sigur við hann: «Vinur mín, hvussu ert tú komin inn higar, og ert ikki í brúdleypsklæðum?» Men hann tagdi. v 13 Tá segði kongurin við sveinarnar: «Bindið hendur og føtur á honum og kastið hann út í myrkrið fyri uttan; har skal verða grátur og tannagrísl! v 14 Tí at mong eru kallað, men fá eru útvøld.» v 15 Tá fóru Fariseararnir og hildu ráð saman um, hvussu teir skuldu seta hann fastan í orðum. v 16 Og teir senda til hansara lærusveinar sínar saman við Heródesarmonnum og siga: «Meistari, vit vita, at tú ert sannorðaður, og at tú lærir Guðs veg í sannleika og ikki firnast fyri nøkrum, tí at tú gert ikki mannamun. v 17 Sig okkum tí, hvat heldur tú? Er tað beint at gjalda keisaranum skatt ella ikki?» v 18 Men Jesus grunaði illskap teirra og segði: «Tykkara falsarar! Hví freista tit meg? v 19 Sýnið mær skattapeningin!» Men teir fingu honum ein denar. v 20 Og Jesus sigur við teir: «Hvørs mynd og yvirskrift er hetta?» v 21 Teir siga: «Keisarans.» Tá sigur hann við teir: «Gevið tá keisaranum tað, ið keisarans er, og Guði tað, ið Guðs er!» v 22 Og tá ið teir hetta hoyrdu, undraðust teir, og teir gingu frá honum og fóru avstað. Saddukearar spyrja um uppreisn v 23 Tann dagin komu nakrir Saddukearar til hansara, teir, ið siga, at eingin uppreisn frá deyðum er til; og teir spurdu hann og søgdu: v 24 «Meistari, Móses segði: «Doyr maður barnleysur, tá skal bróðir hansara giftast við konu hansara og reisa upp bróður sínum avkom.» v 25 Nú vóru tað sjey brøður her hjá okkum. Hin fyrsti giftist og doyði, og við tað at hann einki barn átti, læt hann bróður sínum konu sína eftir seg. v 26 Somuleiðis eisini hin annar og hin triði, líka til hin sjeynda. v 27 Seinast av øllum doyði konan. v 28 Hvørs kona av teimum sjey skal hon nú verða í uppreisnini? Tí at allir hava átt hana.» v 29 Men Jesus svaraði og segði við teir: «Tit fara villir, av tí at tit hvørki kenna skriftirnar ella Guðs mátt. v 30 Tí at í uppreisnini hvørki gifta tey ella giftast, men tey eru eins og Guðs einglar í himlunum. v 31 Men viðvíkjandi uppreisnini frá deyðum, hava tit tá ikki lisið tað, ið talað er til tykkara av Guði, ið sigur: v 32 «Eg eri Guð Ábrahams og Guð Ísaks og Guð Jákups?» Ikki er hann Guð teirra deyðu, men teirra livandi.»» v 33 Og tá ið mannamúgvurnar hetta hoyrdu, vórðu tey bilsin av læru hansara. Hitt stóra boðið í lógini v 34 Men tá ið Fariseararnir hoyrdu, at hann hevði málbundið Saddukeararnar, komu teir saman; v 35 og ein teirra, ein lógkønur, spurdi hann til tess at freista hann: v 36 «Meistari, hvat er hitt stóra boðið í lógini?» v 37 Men hann segði við hann: ««Tú skalt elska Harran, Guð tín, av øllum hjarta tínum og av allari sál tíni og av øllum huga tínum!» v 38 Hetta er hitt stóra og fyrsta boðið. v 39 Men eitt annað er enn, ið er hesum líkt: «Tú skalt elska næsta tín sum sjálvan teg!» v 40 Í hesum báðum boðunum hongur øll lógin og profetarnir.» Jesus spyr um Messias v 41 Men meðan Fariseararnir vóru saman komnir, spurdi Jesus teir og segði: v 42 «Hvat halda tit um Kristus? Hvørs sonur er hann?» Teir siga við hann: «Dávids.» v 43 Hann sigur við teir: «Hvussu kann tá Dávid í andanum kalla hann harra, tá ið hann sigur: v 44 «Harrin segði við harra mín: Set teg við mína høgru lið, til eg leggi fíggindar tínar undir føtur tínar!» v 45 Tá ið nú Dávid kallar hann harra, hvussu kann hann tá vera sonur hansara?» v 46 Og eingin kundi svara honum eitt orð, ei heldur tordi nakar meira eftir tann dag at seta honum ein spurning.