Síðan læt Job upp munn sín og bannaði degi sínum. Og Job tók til orða og segði: «Hvørvi tann dagur, tá ið eg var føddur, tann nátt, sum segði: «Sveinsbarn er gitið!» Tann dagurin verði myrkur, Guð har uppi spyrji ikki eftir honum, eingin dagsglæma lýsi á hann! Bølamyrkur heinti hann heim aftur, tokur leggist um hann, sortar ræði hann! Myrkrið gloypi teirri nátt, hon verði ei við millum ársins dagar, hon komi ei upp í mánaða tal! Ja, oyðin og ber verði henda nátt, eingin fagnaður ljóði á henni! Teir, ið banna døgum, banna henni, teir, ið kønir eru í at mana upp Livjatan! Myrkni morgunstjørna hennar, til einkis hon bíði eftir lýsing, eygnabrýr morgunroðans fái hon aldri at síggja, tí at hon stongdi ei fyri mær dyr móðurlívsins og fjaldi ei kvølina fyri eygum mínum! Hví doyði eg ikki í móðurlívi ella andaðist alt fyri eitt á móðurfangi? Hví vóru knæ at taka ímóti mær, hví vóru bróst til mín at súgva? So hevði eg nú ligið og hvílt, so hevði eg sovið og havt frið hjá kongum og tívum á jarðarríki, ið bygdu sær gravarhallir, hjá høvdingum, ið áttu almikið gull, ið hús síni fyltu við silvuri! Ella eg var ikki til, eins og duldur burður, eins og børn, sum ongantíð sóu ljósið! Har halda gudleysir uppat við háva sínum, har verða troyttir hvíldir. Har hava allir fangarnir ró, har hoyra teir ikki fangavarðarins róp. Smá og stór eru líka har, og trælurin er har leysur við harra sín. Hví gevur hann teimum ljós, ið líða, teimum lív, ið sorgarbundin eru, teimum, sum stunda á deyðan, men til einkis, sum grava eftir honum meir enn eftir fjaldum gripum, teimum, sum gleðast um ein gravstein, og fegnast, tá ið teir grøvina finna – tí manni, sum onga gøtu sær, sum Guð hevur byrgt inni? Tí at stynjan er vorðin mítt dagliga breyð, og klaga mín rennur sum vatn. Tí at tað, sum eg óttist, rámar meg, tað, sum eg ræðist, hendir meg. Neyvan fái eg frið, neyvan fái eg rógv, neyvan fái eg linna, so kemur órógv aftur.»