Støðan í hýsu- og toskastovnunum er hættislig, stovnarnir seinastu árini hava verið søguliga lítlir, og tað hevur álvarsligar avleiðingar við sær fyri bæði vinnu og samfelag. Sigast kann, at stovnarnir eru í eini undantaksstøðu, og neyðugt er við ógvusligum tiltøkum, so at teir kunnu koma fyri seg aftur. Upsastovnurin er frægari fyri, men veiðutrýstið er ov høgt.