v 1 Orð Lemuels kongs, profetorð, sum móðir hans lærdi hann: v 2 Hvat skal eg siga, sonur mín, ja, hvat, sonur móðurlívs míns, ja, hvat, sonur heitstreingis míns? v 3 Gev ikki konum kraft tína, ella elskhug tín til teirra, sum spilla kongar. v 4 Tað sømir ikki kongum, Lemuel, tað sømir ikki kongum at drekka vín ella høvdingum at spyrja eftir sterkum drykki. v 5 Tí at drekkur hann, vil hann gloyma, hvat ið lóg er, og snúgva rættinum hjá øllum neyðarfólkum. v 6 Gevið tí sterkan drykk, sum er komin til trota, og gevið tí vín, sum sorg ber í hjarta, v 7 at hann kann drekka og gloyma fátækt sína og ikki longur minnast møði sína. v 8 Lat upp munn tín fyri hin málleysa, fyri sak alra teirra, sum neyðstødd eru. v 9 Lat upp munn tín og døm við rættvísi, lat armingan og hin fátæka fáa sín rætt! Ein dugandi kona v 10 Eina dugandi konu, hvør finnur hana? Hon hevur nógv hægri virði enn perlur. v 11 Hjarta mans hennara lítur á hana, og vinningur vantar honum ikki. v 12 Hon ger honum gott og einki ilt allar ævidagar sínar. v 13 Hon syrgir fyri ull og líni, og hugaliga arbeiða hennara hendur. v 14 Hon er eins og keypmansins farmaskip, heimtar føðsluna langvegis frá. v 15 Hon fer upp fyri dag, matskaffar húsfólki sínum og gevur arbeiðskonum sínum setning teirra. v 16 Hon fær hug á jørð og keypir hana, fyri tað, hon avrikar við hondunum, plantar hon víngarð. v 17 Hon gyrðir lendar sínar við kraft og ger armar sínar sterkar. v 18 Hon kennir, at starv hennara eydnast væl, ikki sloknar á lampu hennara um nætur. v 19 Hon rættir út hendurnar eftir rokkinum, og fingrar hennara taka um snælduna. v 20 Hon letur upp lógvan fyri arminganum og rættir út hendurnar móti hinum fátæka. v 21 Hon óttast ikki fyri húsi sínum í kava, tí at alt hús hennara er klætt í skarlak. v 22 Hon virkar sær áklæði og klæðir seg í fínasta lín og purpur. v 23 Maður hennara er nógv mettur í staðarliðunum, har sum hann situr á tingi saman við mætastu monnum landsins. v 24 Hon virkar línskjúrtur og selur tær, og til keypmansins avreiðir hon belti. v 25 Kraft og sómi eru klæði hennara, og hon lær at komandi degi. v 26 Hon letur upp munnin við vísdómi, og mild leiðbeining er á tungu hennara. v 27 Hon ansar eftir, hvussu til gongur í húsi hennara, og ikki etur hon breyð í leti. v 28 Synir hennara stíga fram og prísa hana sæla, og húsbóndi hennara syngur hennara lov: v 29 «Mangar hava konur sýnt dugnaskap, men tú bert av teimum øllum!» v 30 Yndi er svikaligt, og vakurleiki fer, men kona, sum óttast Harran, skal verða prísað. v 31 Gevið henni av tí, sum hon avrikaði við hondum sínum, og latið verk hennara í liðunum hana prísa.