v 1 Til songmeistarans; til liljurnar; av Dávidi. v 2 Bjarga mær, Guð, tí vøtnini vilja meg køva! v 3 Eg eri sokkin í botnleyst díki, og einki er fótafesti. Eg eri farin í vatndýpið niður, og flóðin yvir meg skolar. v 4 Eg havi rópt meg móðan, mínir kvørkrar brenna, míni eygu eru tærd av at bíða eftir Guði mínum. v 5 Fleiri enn hárini á høvdi mínum eru teir, ið meg hata uttan grund, fjølmangir vilja meg týna, fyri onga søk eru fíggindar mínir; tað, ið eg ikki havi tikið, má eg bøta. v 6 Guð, tú kennir mistak mítt, mínar syndir eru ei duldar fyri tær! v 7 Lat ei teir, ið líta á teg, verða til skammar av mær, Harri, herskaranna Harri. Lat ei teir, ið leita til tín, verða skemdar av mær, Ísraels Guð! v 8 Tí fyri tína skuld beri eg háðir, hevur skomm mítt andlit fjalið. v 9 Ein fremmandur eri eg vorðin brøðrum mínum, ein ókunnigur sonum móður mínar. v 10 Tí ídni fyri húsi tínum hevur etið meg upp, og teirra spott, ið teg spotta, er komið niður á meg. v 11 Tá ið sál mín græt undir føstuhaldi, varð tað til vanvirðu fyri meg. v 12 Tá ið eg skifti um klæði við sorgarbúna, varð eg eitt orðtak hjá teimum. v 13 Tey, í liðunum sita, tala um meg, í drykkjuveitslum kvøða teir um meg! v 14 Men eg komi til tín í bøn, Harri, lat náðistund upprenna, Guð! Fyri stóru miskunn tína bønhoyr meg í frelsandi trúfesti tíni! v 15 Hjálp mær úr díki, at ikki eg søkki! Drag meg úr havdýpi upp! v 16 Lat ikki bylgjurnar yvir meg skola, lat ikki dýpið meg gloypa, lat ikki hellið yvir mær lokast! v 17 Bønhoyr meg, Harri, tí góð er náði tín, vend tær til mín av tíni stóru miskunn! v 18 Fjal ikki andlit títt fyri tænara tínum, tí eg eri staddur í vanda, skunda tær og bønhoyr meg! v 19 Kom til mín og loys út mína sál, frels meg fyri mína fígginda sakir! v 20 Tú kennir mína skomm, mítt spott og spæ, fyri tínum eygum eru fíggindar mínir allir! v 21 Háð hevur brotið mítt hjarta, ógrøðandi eru míni sár! Eg væntaði eymkan, men eingin var, eg væntaði uggan, men onga eg fann. v 22 Teir rættu mær malurt til mat, fyri tosta teir góvu mær edik at drekka. v 23 Lat dúkin fyri framman teimum verða teimum snerra, teirra gildisoffur haft um fótin! v 24 Lat eygu teirra slokna og blindast, lat lendar teirra altíð riða! v 25 Oys út tína ilsku yvir teir, lat tína gløðandi vreiði teir ráma! v 26 Lat teirra bústað verða oydnan, teirra tjøld uttan íbúgvar! v 27 Tí at teir elta teir, ið tú hevur sligið, økja pínu teirra, ið tú hevur gjøgnumstungið! v 28 Legg sekt aftur at teirra sekt, lat teir ikki sleppa inn til rættvísi tína! v 29 Lat teir verða strikaðar úr lívsins bók, og ikki verða skrivaðar teirra rættvísu millum! v 30 Men eg, armi og eymi, mær skal frelsa tín bjarga, Guð, v 31 so at eg kann prísa Guðs navni við songi, hálova tær við takkarljóði! v 32 Og betur líkar Harranum hetta enn oksar, enn ungneyt við hornum og kleyvum! v 33 Síggið tað, armir, og gleðist! Tit, ið søkja Guð, takið mót í hjartað! v 34 Tí at Harrin teir neyðstøddu hoyrir, sínar fangar hann ikki vanvirðir. v 35 Himin og heimur skulu geva honum lov, havið og alt, sum rørist harí. v 36 Tí at Guð gevur Zion frelsu og byggir upp Júda staðir, tey skulu búgva í teim og teir fáa í ogn. v 37 Og avkom tænara hans skulu teir arva, og teir, ið elska hans navn, har hava búgv.