Longu í tí úthurðin fór upp, var hann mitt í einum setningi um okkurt, sum oftast politikk ella vísindi. Hesin mammubeiggi mín hevði eina ovurstóra vitan og var drivin av einum ósløkkiligum forvitni. Hetta legði ein til merkist, hóast bert 8 ára gomul. Tað sum í dag eitur Kálvagerði. Tá vóru so fá hús har úti, at tað nærmast var sum at vera í haganum. Vit koma inn, og inni í stovuni hálvavegna liggur Sjúrður á gólvinum og skrivar. Hetta vóru brøv, ið skuldu sendast um allan heimin, til tess at fáa samvitskufangar leyslatnar. Eg lurtaði við opnum munni, ímeðan hann greiddi frá og vísti mær brøvini, ið hann hevði skrivað. Soleiðis kom eg at kenna til mannarættindini, Amnesty International og arbeiði teirra. Vit kunnu øll læra nakað av mammubeiggja mínum og hansara brennandi eldhugi. Tað er lætt at taka mannarættindini fyri givið, tá ið ein býr í einum vælvirkandi fólkaræði, har rættindini eru vard. Sjúrður vísti mær á støðuna í heiminum og á, at man sum einstaklingur kann gera ein mun. Æra veri minnið um mammubeiggja mín, Sjúrð Joensen. Les meira í okkara privatlívspolitiki. Lat hesa cookies vera aktiva fyri at hjálpa okkum at gera síðuna betri.