Onkur kann verða samdur í hesi einføldu staðfesting, ella rættari sagt detta um hesa fløkjasligu orðing, men í síðsta enda, so er orðingin einki minnið enn ein villleiðandi niðurstøða og undanførsla frá spurninginum. Spurningurin er ikki um møguleikan at nørast, men um borgarlig rættindi. Um okur viðurkenna samkynd pør, sum tvey myndug og samtykkjandi menniskju, ið ganga saman í parlag, á sama hátt, sum okur viðurkenna hinskynd, so er tað ikki ringt at skilja, at rættindi til hjúnaband, sum er eitt løgfrøðiligt parlag, fylgir við. Áðrenn Jesus og av honum, og eftir Jesus verður gylta reglan endurtikin, sum meginregul. Tað eru uttan iva ymiskar átrúnaðarligar lærur, sum fara ímóti hesum, ella hvat nú ein trúgvandi velur at tulkað tað til, men henda reglan er umfatandi, og fevnir seg víða. Um tú, sum trúgvandi heldur meginreglan verða treyt fyri tína atferð innan kirkju og samkomu, so skalt tú eisini minnast til, at hetta er eisini ein treyt fyri tína atferð í samfelagnum og fyri øll í samfelagnum, hóast okur hava ymiskar sannføringar. So í einum málið, sum viðvíkur borgarlig rættindi, har trúgvanid við ikki vilja seta seg við sama borð og áseta sær sjálvi tær meginreglur, sum tey áseta øðrum, so vóni jeg, at trúgvandi umhugsað sína framtíðar atferð væl og virðiliga. Ja, so er ein í einum fullkomnari andsøgn og ósiðilgur í síni atferð. Lagnunnar speisemi, tá ið tað eru tey, sum eru ímót áðurnevndu broytingini somuleiðis tvíhalda seg og átrúnað sín varða av tí eginleika at skyna millum gott og ónt! Nei, endurtak heldur Kant ístaðin og virki einans sambært tí meginreglu, har tú samstundis vil tað skal verða ein almenn galdandi lóg uttan mótsøgn! Eg vil tó gjarna byrja við at viðgera endan á lesarabrævinum hjá Regini:“ P. S. Skal Løgtingið treytaleyst taka til eftirtektar, um nú“ Gudloysi” ynskir broyting í tjóðsanginum, so tey eisini kunnu syngja við–uttan Gud?” Álvaratos! Tað undrar meg ferð eftir ferð, at sjálvútnevndir verjar fyri søguligari siðvenju eru so skjótir at avdúka, hvussu lítið teir vita um sama. Ta avgerðina hava vit Føroya fólk øll tikið í felag, og stendur tað okkum eisini frítt at broyta hana aftur í felag, uttan at Løgtingið nýtist at vera blandað uppí. Sum gudloysingur stendur tað mær frítt at syngja við, lata vera við at syngja, broyta orðini ella, ja, syngja ein heilt annan sang, um eg endiliga vil–heilt uttan at vera í vanda fyri at verða handtikin! Ein gudloysingur, eg kenni, fortaldi mær, at hann plagar at syngja“ ja dude signið Føroyar, mítt land.” Sjálvur havi eg nú í mong ár gingið runt og sagt“ Nudla signið teg” heldur enn“ Guð vælsignið teg,” tá fólk njósa, og higartil hevur ongin látist um vón. Fólkaræði–ella um ikki annað ein vánalig roynd upp á fólkaræði–er eisini gamal siður í Føroyum. Løgtingið er hóast alt eitt av heimsins elstu tingstøðum. Tað er tað, sum tingið í einum fólkaræði er til! Tað er misvísandi, tá Regin í sínum lesarabrævi óbeinleiðis setur líkheitstekin millum tað, at vera hinskyndur føroyingur, og tað, at vera kristið mótstøðufólk av samkyndum hjúnabandi. Ynskið um broyting í hjúnabandslógini kemur ikki einans frá samkyndum. Ella heldur Regin í síni søguligu fávitsku kanska, at ongin føroyingur varð giftur, fyrr enn Sigmundur Brestisson beyð okkum at velja ímillum kærleika Jesu og hatur svørðsins? Tað sigur ikki lítið um, hvussu langt vit í Føroyum eru komin við at góðtaka samkynd, og hvussu stutt vit eru komin við at góðtaka gudloysingar, tá Regin kennir seg noyddan at venda sær til ræðsluna fyri gudloysingum fyri at rættvísgera mismun ímóti samkyndum. Sømuligt er tað tó ikki. Tískil valdi Gudloysi fyri valið, at senda einstøku valevnunum spurningar um hvar hesi standa í málum viðvíkjandi javnrættindum og trúarfrælsi. Einans~10% valdu at svara okkum. Ein sannur sigur fyri fólkaræðið! Hetta hevði tó verið ein álvarsom fyrisitingarlig avbjóðing. Hóast nýmótans tøkni hevur gjørt avbjóðingina munandi minni ógjørliga, so hevur tankin verið, at vit ikki øll somul kunnu renna til valkassan í tíð og ótíð fyri at atkvøða um hvørt tað einasta evarska lítla politiska málið. Samgongan hevur í sínum samgonguskjalið meldað út at: Í sonevndum etiskum málum stendur hvørjum einstøkum tingfólki frítt at atkvøða eftir egnari sannføring. Hetta kann einans tulkast sum ein útmelding frá samgonguni um at Føroyar er ikki eitt fólkaræði. Føroyar er eitt happadráttsveldi. Eg skilji væl, at fólk gerðast ill um tað, eg segði. Eg skilji eisini um tey eru rúkandi ósamd og skelda meg út. Tað, eg tó aldrin kann skilja ella góðtaka, er at nakar kundið funnið uppá at forbjóða ósemju. Tá eg læs í Leeds, skeldaðist eg við ein, um busslýsingarnar hjá British Humanist Association, ið søgdu“ Guð er allarhelst ikki til.” Hetta helt viðkomandi vera ein óforskammað og virðingarleys atsókn mótvegis trúgvandi. Tað skuldi forbjóðast! Jødar síggja trýeindina sum blasfemi. Muslimar halda tað vera blasfemiskt at tekna Muhammed. Katólska kirkjan segði ringrás jarðarinna um sólina vera blasfemiska. Í Føroyum eru fleiri lógir galdandi, sum avmarka persónligt frælsi uttan nakra serliga góða orsøk. Ofta eru hesar lógir grundaðar á kristin virði, sum summi vilja hava okkara land at vera bygt á. Vit meta ikki, at ein ávísur átrúnaður eigur at sleppa at avgerða hvat vit gera sunnudagar ella hvat okkara børn læra í skúlanum. Hesir spurningar snúgva seg um trúarfrælsi, persónligt frælsi og talufrælsi. Sum einasta felag í Føroyum, vilja vit virka fyri 100% trúarfrælsi fyri øll. Hetta merkir, at ongin átrúnaður fær sersømdir í Føroyum framum nakran annan. (§ 2, stk 3 og § 6 í fólkaskúlalógini)