Hann hevur tikið stig til at fáa sett skelti á gomlu húsini, og sjón fæst fyri søgn, tá ið vit síggja nøvn sum Guttastovu, Uppi í Knútsstovu og Ovara Kina. Kendast man Jørleif tó vera fyri sínar søgur. Og tær tróta heldur ikki í dýrdarveðrinum hendan fyrrapartin. -Mær dámar bara væl at fortelja. Tað snýr seg um at gera tað livandi og at liva seg inn í tað, sum tú fortelur. Tá ið eg sigi søgur, so verða tær oftast kryddaðar við eitt sindur av skemti, og hesar smáu søgurnar um fólk og lív eru øgiliga væl dámdar, sigur Jørleif, sum óttast fyri, at frásøgukynstrið er um at fara í gloymibókina. Grannalagið fekk navn eftir teimum mongu børnunum, og tá ið Jørleif var smádrongur, hava verið oman fyri 170 børn í grannalagnum, taldu tey einaferð. -Tað var ótrúliga gott at vera rabarba. Tað var eitt øgiligt lív í. Jørleif var tó við í grannakríggjunum, sum vóru fyrr, og tey vóru ikki tespilig. -Eg havi einaferð gjørt eina gerð, sum kundi gingið heilt galið. Eg tveitti eitt spjót, og tað vildi so illa til, at tað stiklaði og rakti ein drong við annað eygað. Hin drongurin og hann gjørdust væl kortini og hava mangan síðan tosað um hendingina. Lagnunnar speisemi vildi, at tað netupp var hesin drongurin, sum gjørdi, at Jørleif gjørdist lærari størsta partin av lívinum. -Hann bleiv lærari í Norðradali, og tá ið hann gjørdist sjúkur einaferð, bleiv eg vikarur fyri hann. -Tað var skil í, stutt sagt. Stjórarnir føldu nakað fyri skúlanum, og tað sæst aftur enn. Hóast skúlin varð bygdur í 1934, so sæst ikki slit á honum, og tú hoyrir onki um blámusopp. Hann heilsar uppá og tekur í hondina á einum fyrrverandi næmingi og familju hansara, og tey práta eina løtu. Kvinnan, sum ger kaffi og borðreiðir, er útlendsk og er eisini ein av teimum, sum hevur fingið undirvísing í føroyskum frá Jørleifi. -Eg kenni ótrúliga nógv fólk, tí eg havi undirvíst so nógv og so leingi, sigur Jørleif, sum altíð hevur verið serstakliga væl umtóktur millum næmingarnar. Kyndil spratt úr Losjuni í Havn, og Jørleif hevur verið fráhaldsmaður alt lívið. -Losjan hevði sera stóran týdning fyri Kyndil. Vit vóru øll vinfólk í Kyndli, og vit savnaðust í Losjuni. -Eg havi altíð kunnað verið í veitslu og skemta mær uttan, og í Kyndli hildu vit alkohol burtur frá tí ítróttarliga. Losjan var sum eitt annað heim fyri okkum, har var nógvur dansur, skemt og spæl, og veitslurnar í Losjuni vóru tær bestu–uttan at nakar var ávirkaður, so tað ber væl til, sigur Jørleif. Onkur hevur kallað Jørleif fyri ein lunkaðan B36’ ara, tí hóast hann hevur spælt við árstalsfelagnum í Havn, so sæst hann javnan til heimadystirnar hjá HB. Hann er javnan ferðaleiðari kring landið, og hann vísir útlendingum, bygdafólki og havnarfólkum runt í gomlu Havnini, har tey fáa hvør sína útgávu av rundsýningini. Hann hevur stóran tokka til Havnina og fólkini, sum hava búð her, og nú er líkt til, at allar søgurnar eisini koma øðrum til góðar. -Tá ið eg síðsta vetur hevði kvøldskúlaskeið, fortaldi eg mest tær stuttligu søgurnar úr Havnini. Jørleif spyr, hvar bilurin stendur, og eg peiki og mutli“ har yviri”. -Ná, undir Jomfrúbakkanum, sigur Jørleif á sínum eyðkenda havnarmáli. Eg má heldur fara ein rundtúr við Jørleifi nakað skjótt og læra eitt sindur um mín egna bý. Sum haldari fært tú atgongd til alt tilfar í blaðnum á netinum, umframt tíðindi. Trýst á "Tekna hald" og skráset teg