Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi
Grotesk bir üslup, Shakespeare'e saygı duruşu, teatral bir tercih. Sanırım ''film nasıldı?'' deseler söyleceklerim ilk başta bunlar olurdu. Yönetmen Onur Ünlü, sistemle ve hukukla ilgili eleştirilerini Celal Tan ve ailesi üzerinden yansıtıp, bu eleştiriyi yaparken de eleştirdiği kavramların günlük hayattaki yansımaları nasıl ise (çoğunlukla tirajikomik) perdede de bu yönde bir tercih kullanmış. Ortaya çıkan film ise zekice dokunuşların eksikliği yüzünden belki de istenilen sonucu verememiş, yönetmenin ''yapmak istediği'' şeyi izleyici olarak anlayabiliyoruz fakat bu perdeye yansıdığında ortaya çıkan eser çokta iyi değil. Bunun en büyük nedeni filmin absürt komediye, durum komedisine sırtını iyice yaslayıp, sıkıştığı zamanlarda ince espriye geçiş yapmayı başaramadığından bu açığını küfürle kapatmaya çalışması. Bu da bu kadar özenle düşünülmüş bir senaryo için büyük bir handikap. Eğer o küfür içerikli sahneler zekice esprilerle donatılmış olsaydı muhtemelen film Türk sineması klasiklerinden birisine bile dönüşebilirdi zaman içerisinde. Son tahlilde; absürt, tuhaf bir film izlemek isteyenlere, Onur Ünlü sinemasını bilenlere, sevenlere önerebileceğim bir film ''Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi''. Popüler Türk sineması komedileriyle hemen hemen hiçbir ilgisi yok. Benim kendi adıma perdede izlediğim en tuhaf filmlerden birisi olması sebebiyle filmi kötü bir film olarak nitelendirmeyip, tuhaf bir film olarak adlandırmayı yeğliyorum (kült tanımı fazla iddialı olur ama).