Çığlık
HOŞÇAKAL DEWEY… Scream benim çocukluğumun kült korku filmidir. Şimdilerde her ne kadar koyu bir Halloween tutkunu olsam da aslında korku filmi izlemeye Scream ile başladım. Bir gece tesadüfen gördüğüm o beyaz maskeli adam hep aklımdaydı. Hatta perdenin arkasında, kapının ardından, yatarken yastığımın başucunda… Scream, Wes Craven varken güzeldi ama Scream 3’e değin, Scream 4’ten itibaren sadece uzatmak adına uzatılan bir senaryo, tıkanmalar, katille bir profesyonel gibi savaşan ana kahraman: Sidney. Scream 5’te artık Sidney’in ana kahraman bile olmadığı, adeta ikinci bir Dewey olduğu ve bu nedenle Dewey’in de öldüğü bir filmle karşı karşıyayız. Ben maalesef bu filmi beğenmedim. İlk filme yaptığı göndermeler, Sidney’in kendi olmaktan uzaklaşması, zorlama ikinci bir Sidney yaratma fikri, katilin daima geçmişten, ama çok çok alakasız saçma yerlerden gelmesi fikri beni bitirdi. Scream 5’te güzel olan tek şey Dewey’di. O da gitti. Şayet biri ölecekse Gale’in ölmesini isterdim. Gale, sürekli terk eden asıl kadın rolünden artık çıkmalı, Sherrif Dewey ise artık sahalarda olmalıydı. Tadında bırakmak bazen asıl metni çok daha fazla yüceltiyor, unutulmamalı…