Son Durak
Sosyal ve hukuki anlamda bir çöküşü anlatması itibariyle dikkatleri üzerine toplasa da, Son Durak’ı değerlendirirken duygusal olmamak gerekiyor. ABD’nin varoşlarında geçen bir öyküyü sinemaya uyarlayan Coogler, filmine gerçek görüntülerle başlayarak seyirci için merak uyandırıcı bir metot tercih etse de kısa zamanda kızıyla ilişkisini iyi tutmaya çalışan sorumsuz baba figürü üzerinde fazla durarak etkileyici sonla arada seviye farkı yaratıyor. Bu da filmin her iki bölümünden birinin diğerine göre (daha) önemsiz yahut gereksiz değerlendirilebileceğinin yolunu açıyor. Filmde Jordan ve Spencer’ın performansları da vasat olmaktan öteye geçemiyor. Geriye ise devlete söven kuru bir kalabalık bırakıyor. Sundance’in bugüne kadar sinema seyircisine kattığı filmler göz önünde bulundurulduğunda ise kendine ancak orta sıralardan yer edinebilecek bir yapım Son Durak. Yine de bir ilk film için dikkat çekici. En azından Coogler’in gelecekteki çalışmalarına göz atacak olmamızın garantisini veriyor.