Hayalet Avcıları: Öteki Dünya
Konu bakımından genel olarak 1984 yapımı ilk filmin omurgasına oturtulmuş bir film olmuş. Yani aynı düşman ile karşı karşıyayız. Bu yönden filmin bağlantısını sevdim diyebilirim. Jason Reitman babasının büyüklere göre yaptığı filmi, karakterleri minimize ederek (bir zıtlık söz konusu, örneğin baş karakterlerin küçük olması ve minik maşmelovumuz gibi) biraz küçüklere göre yapmış sanki. O yüzden film sonlara kadar ''It'' benzeri bir hava ile gidiyor, komedi unsurları ön planda olarak tabii. (Finn Wolfhard bu konuda yabancılık çekmemiştir herhalde.) Benim gibi ileri yaşlardaki seyircilerin hatıralarını ve hafızasını canlandırdığı için hoş bir filmdi. Ancak yeni izleyiciler için ise yerinde geçmiş hatırlatmaları ile bu açığı biraz olsun kapatmış diyebilirim. Eski kadroları görmek güzel, yeni küçük karakterler ise fena sayılmaz. Özellikle Mckenna Grace dahi kız rolünde tecrübeli olduğu için iyi iş çıkartmış. (Chris Evans ile oyandığı Gifted filminden bahsediyorum. Bu arada güzel film.) Olivia Wilde ise ilk filmdeki karaktere iyi benzemiş hani. Paul Rudd ise eh işte. Ancak ufak handikapları da yok değil. Özellikle bu ebeveyn bağlantısının daha bir kuvvetli aktarılmasını, eski karakterler ile birleşiminin daha iyi olmasını beklerdim açıkçası. Bir de her şey normalmiş gibi davranışlar veya verilen tepkiler (bu gün çocuklarınla hayalet gördük ama olsun önemli değil biz seninle yemeğe çıkalım ve ben sana biraz bilim zırvalayım gibi.) biraz filmi basitleştiriyor ve sizi filmden soğutuyor, en azından benim için böyleydi. Ben genel olarak severek izledim. Özellikle son sahneyi çok beğendim. Sondaki post-credits sahneler ise bazı açıkları kapatmak adına iyiydi. Bir devam filmi olabilirmiş gibi bir hava yarattı ancak bu gişeye bakar. İzleyenleri pek üzmeyeceğini düşünüyorum. İyi seyirler...