Araf
Sinemamızda ''festival filmi'' diye bir kavram oluşmaya başladı.Sıradan insanların,sıradan sayılabilecek öyküleri ısıtılıp ısıtılıp önümüze konuyor.Sanki detaya iniliyormuş gibi yapılarak da (dakikalarca patates soyma,çorba doldurma,pencereden boş boş bakma vb.) sanatsal bir hava verilmeye çalışılıyor.Fakat bu tarz filmleri ayakta tutan tamamen bireysel performanslar.Araf'ı da bu festival filmleri grubuna rahatlıkla koyabiliriz.Dramatikmiş gibi görünen ama duygusuz,çok şey anlatıyormuş gibi görünen ama hiçbirşey anlatmayan bir film.Üstelik Araf'ı kurtarabilecek bir bireysel performans da ne yazık ki yok...5/10