Kevin Hakkında Konuşmalıyız
Swinton pek çok rolde olduğu gibi burada da hayranlık uyandırıcı. Kendisi de bir anne olduğu için muhtemelen daha yaşayarak, daha özümseyerek hayat veriyor karaktere. Film tarzıyla dikkat çekiyor ilk andan itibaren. Flashbackler ile dolu, merak uyandırıcı, dikkat çekici bir tonda başlıyor. Böyle de devam ediyor. Temponun düştüğü veya beklentileri karşılayamayan bir saniyesi dahi yok aslında. Rahatsız edicilik en üst seviyede. Bu kadar sakin bir tona sahip olup neredeyse her sahnede tüyleri diken diken edecek kadar rahatsız eden, ürperten film sayısı azdır. Üstelik öyle vahşet görüntüleri vs. olmadan, günlük yaşantıya yedirilmiş şekilde. Bir marmelat, bir tutam mısır gevreği, veya her evde bulunan herhangi bir eşyanın sinemasal anlamda ne derece etkileyici kullanılabileceği, yakın plan çekimler ile öğretiliyor resmen. Tüm bunların arkasında ve filmin merkezinde tabii psikolojik bir durum var. Ezra Miller'a da henüz 19 yaşında bu kadar muhteşem bir performans sergilemesinden ötürü apayrı bir parantez açmak gerek.