Dehşetin Yüzü
The Nun, çok iyi olmayan senaryosunu çok iyi kotardığı atmosferiyle oldukça iyi bir dengeye oturtarak başarıya ulaşıyor. Filmin esas meselesini tipik bir iyi kötü çatışmasından daha ağır, hollywood klişelerini tamamen olmasa da büyük ölçüde es geçerek iman ve küfür noktasında yoğunlaştırması, çok iyi, çok karanlık, bir çok noktada şaşırtıcı görselliklerle kurulmuş atmosferiyle daha ilgi çekici bir hal alıyor. Daha çok dindar hristiyan bir yönetmenin, senaristin öyküsü gibi görünen senaryo ise elbette anlatmaktan çok hayal ettirmek, göstermek, ima etmek derdinde. Şeytanın, kötülüğün resmedilmesi, hissettirilmesi, gösterilmesi ve onun korkunçluğunun izleyiciye duyurulması için film çok doğru, iyi kullanılmış oyunlar kuruyor; görsel anlamda son derece karanlık, çok az ışıklı ortamlarda, bugüne dek şeytan çıkartma filmlerinde görmediğimiz türden sahne düzenlemeleri, efekt kullanımlarıyla aşina olduğumuz korkutma hilelerinin yanına taze, ilginç yeni numaralar etkiliyor, ama bunlar ilginç, karanlık bir estetik içeriyor ve bence filmin başka türlü çekilse sırıtacak ve basit bir hollywood korku filmi olmasına neden olacak handikaplarını büyük oranda atlatmasını sağlıyor. İzlenmese elbette olur, ancak yine de görselliği ve ağırbaşlı, bizi kendisini ciddiye almaya davet eden korkutma çabalarının tamamı için izlenmeyi hak eden bir film bu.