Büyük İskender
Alexanderi bu sabah basin gosteriminde izledim. Stone Iskender#39;in gorkemli hikayesini anlatirken, onemli gelismeleri bir kolaj seklinde seyircisine sunuyor. Aslinda bu girisimi biryerde zaman icinde uzun atlamalar kullandigi icin yer yer kopukluklara yol acma gibi bir handikapi olmasina ragmen, hikaye bir anlaticinin (kim oldugunu soylemeye gerek yok) agzindan anlatilarak karsimiza geldigi icin bu riskler atlatilmis. Iskender#39;in cocukluguna cok kisa bir bakis attiktan sonra, tahta gecisiyle birlikte hukumdarligini surdurdugu topraklari genisletmek icin giristigi mucadeleyi izliyoruz. Stone, filmin uzun savas sahneleri ile suslemek yerine Iskender#39;in annesi, babasi ve yardimcisi Hephaestion basta olmak uzere cevresindekilerle iliskileri uzerine daha cok gitmis. Savas sahneleri ise beklenildigi olcude gorkemli, ozellikle kusbakisi planlarda savas alaninin kalabalik goruntusu Vangelis#39;in muzigi ile birlesince insanin tuyleri diken diken oluyor. Stone, savas sahnelerindeki siddeti frenlemek icin de cok yakin planlardan olusan hizli bir kurguyu tercih etmis. Colin Farrell, Iskender rolunde uzerine duseni yerine getiriyor, annesi rolunde Jolie ise delice bakislari ile hic guvenililir olmayan biri oldugunu ortaya koyuyor. Perslere karsi yapilan o buyuk savasin kusbakisi genel goruntuleri ile Iskender#39;in atiyla ilk tanismasi benim icin filmdeki en etkileyici planlardi. Oliver Stone, sinemasini takip ettigim bir yonetmen olmasina ragmen hicbir zaman favorilerimden biri olmadi, (kisisel olarak en iyi filminin de hala JFK oldugunu dusunuyorum) ancak Alexanderin yilin en gorkemli filmlerinden biri oldugu gibi yonetmenin filmografisinde de onemli bir noktada duracagi kesin. Kacirmamanizda yarar var...(7/10)