Barda
#39;Gemide#39; ile sinemamiza cesur ve iyi bir giris yapan Serdar Akar, daha sonraki hicbir filmiyle o kadar etkili olmadi. #39;Dar Alanda Kisa Paslasmalar#39; eli yuzu duzgun bir film olmasina ragmen unutuldu gitti, #39;Maruf#39; ise bir sure sonra ismi dahi hatirlanamayuan bir film oldu cikti. Gectigimiz sene #39;Kurtlar Vadisi Irak#39; ile artik ismini unutmak istedigimize karar verdigimiz Akar, cekimleri basladigi andan itibaren konusu geregi cokca konusulan ve gosterime girdiginde bir hayli sansasyon yaratacagi dusunulen yeni filmi Barda#39; ile tekrar o guzel gunlerine donecegine dair bir beklentiye soktu bizleri. Ancak filmi vizyonda gordukten sonra beklentilerimiz bir baska bahara kaldi. #39;Barda#39;, konuya cesur yaklasimindan nasibini alamamis bir film. #39;Gemide#39;de tecavuz sahnelerini cekinmeden gozumuze sokan, atmosferiyle insani ufak da olsa yer yer rahatsiz edebilen bir filmdi. Nedensiz siddeti sorgulayan #39;Barda#39;da ise Akar, tecavuz eylemini vermekten kaciniyor, siddeti sadece adam tekmelemek veya dayakla sinirliyor. Ne magdurlarini #39;tecavuze ugramis#39; gibi gosterebiliyor, ne de bir silahtan cikan kursunla yaralanan bedenleri gostermeye yanasiyor. Siddet karsisinda elleri kollari bagli bir sekilde bagirmaktan baska caresi olmayan gencleri cigliklari kulaklarimizi dahi yirtmiyor. Oysa ki boyle bir filmin konusu itibariyle seyircisini rahatsiz etmesi, bu gibi sahnelerde gozlerimizi perdeden kacirip kulaklarimizi tikamamizi saglamasi gerekir (bkz. #39;Irreversible - Donus Yok#39;). Sesi sorunlu olan film zaten buna izin vermiyor cogu an. Filmin ilk yarim saatinde siddete maruz kalan karakterleri tanirken onlarla hicbir sekilde bir bag kuramiyoruz, bu da acilarini yasadiklarini paylasmamizi engelliyor, olaya mesafeli bakmamizi sagliyor bir noktadan sonra. Burak Altay#39;in TGG felsefesi can sikici olmanin disinda bir etki birakamiyor, finalde karsimiza cikan surpriz performanslar (dikkatli izleyicilerin gozunden kacmayacaktir) iyice siritarak fiinali de iyice zedeliyor. Filmin tek iyi yonu ise siddet uygulamaktan kacinmayan oyunculari... Rahatlikla soyleyebilirim ki Nejat Isler sinemamizin en rahat oynayan en iyi oyuncularindan biri. Karakteri uzerine adeta yapisiyor, diyaloglari agzina cuk diye oturuyor. Serdar Orcin ve Hakan Boyav#39;da onu destekleyen cok iyi performanslar sunuyorlar. Ancak cirak roluyle karsimiza cikan Volga Sorgu#39;nun filmin esas surprizi oldugunu da belirtelim, ezik bir karakter olarak hakikaten de zorlanmadan dokturuyor. Sonucta #39;Barda#39; beklenen etkiyi yaratamiyor seyircisinde, Gemideden 9 sene sonra sonra Serdar Akar#39;a dair beklentilerimiz ise bir baska bahara kaliyor....(4/10)