Iron Man 2
Filmin ilk yarı gayet akıcı ve keyifli, izlerken hiç sıkılmadan izletiriyor kendini. Aranın geldiğine pişman olanlardan olabilirsiniz.. Ancak ikinci yarı insanı sıkıyor. Bunun nedeni belki klasik Amerikan filmlerindeki Kahraman olma sevdası ya da oyuncuların filmin sonunu filmin ortasında belli etmesi ya da temponun düşmesi.. Yani ikinci yarı çok şeyler katmıyor izleyene.. Klasik bir amerikan filmiyle karşı karşıya kalıyorsunuz filmin sonunda..İlk filmdeki gibi, geleceğin teknolojisi ön plana çıkartılıyor, güzel arabalar, harika kızlar yine var ama bu sefer itici olan bir şeyler var kısacası.. D.Jn. kasıntılı, kendini beğenmiş birisini canlandırırken başarısız kalıyor.. Sanki hiç olmamışta, olmaya çalışır gibi.. O kimliğe bürünmekte yeterli olamıyor.. Mimikleri hareketsiz, bakışları donuk kalıyor.. Bazen sulanan gözleri bile kurtarmıyor rolünü..Kötü karakteri canlandıran(ismi aklıma gelmedi) kişi de başka bir filmden alınmış bir karakter gibi.. Kötü bu işte dedirtirmek için çok uğraşmış yönetmen, her yerine dövmeler, suratında çizikler, kaba bir aksan ama olmamış... Abartı sahneler belki de itici olan, onlarca mermi havada uçuşurken, cam kırıkları etrafta cirit atarken, havada uçuşan onlarca demir adama rağmen zarar gören bir tane insanın bile görünmemesi filmi gerçek kılmıyor belkide..Filmin en iyisi Grand Prix sahneleri diyeceğim ama patlayan onca adama rağmen insanların yalandan yüzlerini kapatması bile o kadar sanal ki.. Hele kötü adamın arabaları çizerken ekranın ortasına yapıştırılmış görüntüsü kaç kişiyi aldatabilir ki..Kısacası keyifle izlenebilecek ama düşünülünce sanallaşan insanların ve dünyanınne demek olduğunu daha yakından görebileceğimiz klasik bir amerikan filmi..10/7..