Prestij
yuh diyorum buda yapılmazki diyorum sonunda izledim filmi işte sahiden bu yılın daha gördüğüm kadar ile son umutu da içine kataraktan en iyilerindenmiş...offf hala dağınık durumda düşünceler ama sürekli bişeyler türüyo kafamda filmle ilgili... vaat bölümünde gerçekten olağan bir hikaye gösteriliyor, bir şeyler sezmeye çalışılmasa bile beyhude bir hikaye deliği aranmadan edilmiyor. çünkü dikkatli bakmıyoruz. dönemeçte dikkatli bakılmamasından kaynaklanan bir u dönüsü hissiyle şöyle bir sarsıyor. prestij bölümünde ise gözümüze soka soka yaptıklarını gösterip, dikkatsizliğimizin verdiği açığı kapatmamızı sağlayan alkışları topluyor.... dikkati başka yere çekme ve asıl şeyin görülmemesini sağlama konusunda gayet başarılı bir performans gösteriyor. bunda oyunculuklardaki süperlik çok etkili. bu kadar iyi oyuncuyu bir arada görünce bünye şasıp kalıyor tabi... son olarak da müziğiyle, tatlı ağır temposuyla gerçekten bir seyir keyfi. nolan’ın farklı bir yönetmen olduğunu bir kez daha kanıtlıyor bu film. lakin izledikten sonra pek de tatlı bir tat bırakmıyor insanın gözlerinde. zira şiddetsiz bir şekilde şiddetli bir etkiye sahip film, rahatsız edici demek daha doğru. abrakadabra!