Saklı
Sinemanın gücünden bahsederiz hep. Bir film, çok büyük bi topluluğu derinden sarsabilir, tüm gidişatı değiştirebilir. Herkes mutlaka bir filmin onun hayatında bir etkisi olduğunu kabul edecektir. Bahsettiğim bu etkinin büyük çoğunluğunun, 'görüntü'nün etkisi olduğunu kabul edebiliriz kolaylıkla. Hafızamızdaki anılar görüntü dosyası olarak kaydedilmiştir. Normal hayatta gördüğümüz herhangi bişey, bir hatırayı anımsatırken genellikle daha önceki bir görüntü belirir zihnimizde. İşte sinemanın gücü, bize gösterdiği bir görüntünün farklı birçok şeyi zihnimize sokabilmesidir. Görüntünün gücünü çok iyi kullanan Haneke, bu filmde görüntünün bir insanı, ailesini, işini, hatta hayatında artık yeri olmayan insanları bile nasıl etkileyebileceğini gösterdi bize. Basit bir kamerayla çekilen, herbiri 2-3 dakikalık (nerdeyse hiç bir aksiyon içermeyen) görüntülerin nelere kadir olabileceğini ispatladı. İçimizde yıllarca 'sakla'dığımız özlem, sevinç, öfke, kıskançlık ne varsa yeniden -belki çok daha güçlü biçimde- ortaya çıkarabileceğini anlatmaya çalıştı. Tüm bunlar yetmiyormuş gibi; aralara soktuğu görüntülerle de dünyanın içinde sakladığı, ama gene kimsenin unutmadığı-unutamayacağı, hafızasında her zaman yer işgal edeceği bir çok yaraya parmak bastı. Dünyanın hatırladıkça utanacağı anıların, ne kadar zaman geçerse geçsin, bir gün önüne çıkacağını, kabullenip çözmeden rahata kavuşamayacağına işaret etti. Sinemaya giderken bir filmin bana farklı bir duygu yaşatmasını dileyerek giderim. Bu film, sinemayı neden bu kadar çok sevdiğimi hatırlattı bana: İnsana neler hissetireceği belli olmaz