Sıkı Dostlar
Senaryosunu da Darryl Ponicsan ile birlikte Ponicsan’ın aynı isimli romanından (2005) uyarlayarak yazan Richard Linklater’ın yönetmen koltuğunda oturduğu “Last Flag Flying”, yeniden bir araya gelen üç eski Vietnam gazisi dostun “uzun ve sıkıntılarla dolu” yol hikayesine odaklanıyor… Birilerinin çıkarlarına hizmet eden savaşlara ve o savaşlarda pisi pisine hayatlarını kaybeden insanlara ilişkin olarak verilmeye çalışılan mesajlara ait eleştirilerimizi en sona bırakarak filme biraz daha yakından bakalım istiyoruz… Aralık 2003… New Hampshire Portsmouth’da yaşayan Larry “Doc” Shepherd (Steve Carell), Salvatore “Sal” Nealon’ın (Bryan Cranston) mekanına girip birasını yudumlamaya başlar ve birden Sal’e, “Hatırlamadın mı beni?” diye sorar… Nasıl hatırlamasın Sal “Doc (doktor)” lakaplı 19 yaşındaki genç donanma sıhhiyesini… Bar taburesinde oturan O'Toole (Jeff Monahan) dönerek seslenen aynı Sal, Doc ile Vietnam’da aynı devredeydik der… Beraberce barda sabahlarlar ve uyanır uyanmaz da Doc’ın Sal’e göstermek istediği “sürprize” doğru yola koyulurlar… Vardıkları yer bir Babtist kilisesidir… Karşılarında da Sal’in ifadesiyle, eskiden birinci sınıf alkolik, kumarbaz ve çapkın bir serseri olan ancak şimdi cemaatine Pazar vaazı veren Rahip Richard Mueller (Laurence Fishburne) bulunmaktadır… Karısı Ruth’da (Deanna Reed-Foster) oradadır… Sal, tek tabanca takılan müzmin bir bekar… Karısı Mary’i meme kanserinden 2003 Ocak ayında kaybetmiş olan Doc’ın, Larry Jr. (Samuel Davis) isimli bir oğlu da mevcuttur… Fakat iki gün önce geçtiğimiz yıl orduya katılan oğlunun Bağdat’ta bir “baskında” öldürüldüğü haberini almıştır ve 30 yıldır görmediği kadim dostlarını asıl bulma nedeni de kendilerinden, oğlu için “Arlington Şehitliğinde” düzenlenecek cenaze törenine katılmalarını istemektir sadece… Sal, “tamam” der hemen… Mueller’i de Ruth ikna eder ve yolculuk başlar… Birden yeni istikamet Dover Hava Kuvvetleri Üssü olur… Ulaştıklarında, cenazelerin üsse sabah geleceğini öğrenir ve konaklamak üzere salaş bir otele giderler… Ertesi sabah Albay Wilits (Yul Vazquez) cenaze sahiplerini teker teker dolaşarak onlara “tuzu kuru” ABD Başkanının baş sağlığı mesajını iletmektedir… Yalnız Larry Jr. ölüm nedeni babasına anlatıldığı gibi değildir… Bağdat’ta yaşananların perde arkasını, kıdemsiz Onbaşı Charlie Washington (J. Quinton Johnson) önce Sal ile Mueller’e sonrasında da (Sal’in baskısı ve Albayın izni ile) Doc’a anlatır… Ve o andan itibaren de Doc’ın aldığı ani karar üzerine önceden planlanmış olan olaylar dizisinin seyri birdenbire değişiverir… Henüz dakika 40 ve geride izlenmeyi bekleyen kimi “komik” (erkekler arası sohbet), kimi de “hüzünlü” anlar içeren 80 dakikalık koskocaman bir bölüm daha mevcut… Evet mevcut olmasına mevcut da… Gelelim filmde, dünyanın dört bir tarafında fakirlere anlatılan “şehitlik masalı” hususuna… ABD’li “petrol tekellerinin” Ortadoğu’daki çıkarlarını korumanın yanı sıra “silah sanayiinin” çarklarının işleyişinin devamını sağlamak amacıyla binlerce kilometre uzaklıktaki bir coğrafyaya savaşmak üzere yoksul aile çocuklarının (gönüllü veya zorunlu olarak) gönderilmesinin adı nasıl “vatan savunması” ve bu uğurda ölmek de “şehitlik” olabilir ki… Bir barda Saddam’ı TV de gördüğünde Doc’ın, “Ben bir o iki tane (oğul) kaybetti” dediği ve Başkan Bush’a dokundurduğu sahne bile bu pisliği temizlemeye yetmiyor… Peki, filmde düzgün yapılmış hiç mi bir şey yoktu? Olmaz mı? Eğer hayatı (söyledikleri en basitinden “H2O : Su” gibi her koşul ve evrenin her köşesinde test edilerek kanıtlanabilen) “pozitif bilimleri” kendine rehber edinerek sorgulayanlardansanız, Sal’in Mueller’in gözünün içine baka baka, “cennet” ve “tanrı” kavramlarını masaya yatırdığı sahnelere de tek kelime ile “bayılacaksınız” … Henüz izlememiş olanlara, belki konusu için değil ama canlandırdıkları karakterlerin “Jimmy Hightower” adında çok özel bir “sırları” da bulunan Cranston, Fishburne ve Carell üçlüsünün performansları sebebiyle önerebiliriz bu filmi… Keyifli seyirler,