öyle hisli hayvanlar ki, şu yapmadığı ufacık şeyle gözlerimi doldurmuştur. bilen bilir, bizimki kapıya gelen, kapının köşesinden geçen, zili çalan veya çalmayan herkese bir fasıl havlar, kapının etrafı tam olarak temizlenmeden de susmaz. bu deliliğe bizimle birlikte apartman sakinleri de alışmış olduğundan şimdiye kadar bir problem yaşamadık. kapıdan giren insanlara ise önce havlar, sonra yanlarına gelip ayak koklar, sonra paçalardan burnunu sokar, tehlike arz etmediğini düşündüğünde hemen kucaklara geçiş yapar, dudaktan öpmeden de bırakmaz. böyle bir döngü. bugün ilk kez havlamadı. annemin engelli kuzeni gelicek diye kapattık balkona, korkutuyor çünkü insanları ilk karşılamada. abi de o kadar iyidir ki, ilerlemiş yaşıyla birlikte çocuk gibidir hep. biz çocukken 30 yaşındaki adamla sokaklarda oyunlar oynadığımızı hatırlarım. şimdi de 45'lerinde sanıyorum. biz büyüdük o büyümedi. çekinerek açtık balkonun kapısını. ilk karşılaşmaları, abartmıyorum, film sahnesi. bi metre öteden zıpladı kucagına. yaladı yaladı öptü yine yaladı. sonra tam dibine kıvırdı popoyu, sevgi dileniyor şu dakikalarda. şu hayvanın önce havladığı, kokladıktan hemen sonra sustugu insanlar gerçekten süper insanlar. havlamayı bırakamadığı, terlik zoruyla havlamayı bıraksa bile, içli içli hırlamaya devam ettiği insanlarla araya mesafe alın bi parça. kendilerinin güvenilir olmayan bir yanları, işte ne bileyim içinize sindiremeyeceğiniz bir tarafları vardır. hiç havlamadıkları zaten dünya güzeli. üç senelik birlikteliğimizde bizi inandırdığı şey bu. merhametli sıpam. ve bu sıpalara methiye günümdeyken, dünün en beğenilenlerinde irena sendler ve köpeğini görmek ayrı güzellik. 