yıkandığında ıslak halı gibi kokan iyi bir arkadaştır. daha önce bi kaç cinsini beslemişliğim var. kangal; çoban köpeğidir aslında, dişlerini kullanma huyu yok sinirlendiğinde.havlamayı sevmez. daha çok göğsüyle vurur. köpekler arasında sezgileri en güçlü olan tür diyebilirim. eğitime açıktır. iyi bir eğitimle engelliler için dünyanın en iyi asistanı olabilir. iyi eğitilmiş bir kangal çocuklarınız için muhteşem bir korumadır. iyi gözlemcidir. koku duyusu gelişmiştir ancak hafızası da öyle. dolayısıyla burada açıklaması zor bir durum var kangalda; hem görsel hem işitsel hem de koku hafızası arasında inanılması güç bir karmaşa var. hiç bir komutu ikiletmez. dünyanın en güçlü köpekleri arasında yer alsa bile eğitilmişse dünyanın en zararsız canlısıdır. çoğu köpeğe uygulanan metodlar onda çalışmaz. çünkü sahiplenme güdüsü farklı çalışır. kendine güveni o kadar yüksektir ki çoğu zaman siz hata yaptığınızda (örneğin saldırıya uğradığınızda ya da o uğradığında) tasmasından çekerseniz o tasmayı elinizden ağzıyla alacak kadar kendinden emindir. siz eğitmezseniz o kendini eğitir. beton zeminlerde asla yatmamalıdır. soğuk kış iklimlerine karşı çok dayanıklı olsa da, kendine has bazı zayıflıkları vardır. çocuklarla arası muhteşem derecede iyidir. sezgilerden bahsetmişken, sevdiği bir canlıya, insana, çocuğunuza zarar verebilecek olan kişileri, diğer canlıları siz farketmeden o farketmiş olur. durup dururken birine karşı kulakları dikip, dikkatli gözlerle süzerken aynı zamanda kokluyorsa adamı oradan uzaklaştırın. zira az sonra gökgürültüsü gibi bir hırlama görülecek ve tehdit çocuklarınıza yaklaştığında (emin olun ilk fırsatta zarar verecektir) saldırı başlayacaktır. tek komutunuzla o saldırı kesilir ama siz köpeğinizi yanlış yönlendirmiş olursunuz. mesela anlatayım 1 yaşında safkan bir kangal köpeğiydi bizim hatun. aynı evde yaşıyorduk (ona karşı büyük bir haksızlıktı bu) parkta bazı aileler onu tanıdığı için çocukları sırtında taşımasına izin veriyorlardı (tabi biri çocuğu tutuyor düşmesin diye) bi an bu yukarda bahsettiğime benzer bir şey oldu. bi adam ilerde durmuş çocukları falan izliyordu. üstü başı düzgün bi tip. bizimki güvenli mesafeyi kurup yanımda oyunu bırakıp dikildi. terleme işiyle meşgul iki metre salmış dili dışarı duruyor. bi hafta sonra aynı şahsı yolda bir kız çocuğuyla konuşurken görüyor. anında saldırıyor bizim hatun. ama öyle tuhaf bir hali var ki kaygılı, etrafımda dolaşıyor. bir şeyler bekliyor benden. adama doğru gidiyor, köpek o tarafa doğru gidip geliyor. ama yaklaşmıyor. çocuk tabii ki korku halinde adamın arkasına saklanıyor. adamla ilerlemeye devam ediyorlar. benim normal insan mantığım çocuğu tanımadığım için şöyle işliyor; herhalde bir akrabasıdır adam. bizimki ise deliriyor onlar ilerledikçe tasmasından çekiyorum. beni ilk defa çekiştiriyor. kızıp dövdüm o an biraz. laf dinlesin diye. hayır iplemedi. bi duruşu var bunların nasıl anlatsam bilemiyorum böyle kendine has heybetli bir yürüyüş. kuyruk farklı bi şekil alıyor o zaman. pusu duruşu o. o duruşu yaptı. bana doğru baktı ve resmen yalvarıyor gibiydi. sevdim sakinleştirmeye çalıştım bana mısın demiyor. bundan sonra olanlara kendim inanamadım siz de inanamayacaksınız ve haklısınız da; sessiz sedasız yürüyoruz. ben anlıyorum ki adamı takip ediyoruz. korkudan öleceğim. ilk defa o uysal hayvan delirmiş, çıldırmış bir vaziyette. çocuğu da tanımıyorum ki şimdi adam babasıdır bir şeydir. bir kere daha dur deyip tasmasından çekmek bana yırtık bir pantalona mal oldu. şöyle ki kibarca paçamı ısırıp bana saldırma nezaketinde bulundu hatunum. sakinleşsin diye seviyorum olmuyor, öpüyorum olmuyor. nasıl bir dişi var ya kız arkadaşımı kıskanırdı. o derece bağlılık ve hafif bir ısırık bacağıma. öfkelendim bi kez daha dövdüm bunu. dayağı yiyince bildiğin tüm gücüyle çekti tasmayı. bi yerde dayanamadım tabii bırakıverdim. öte yandan da buna sesleniyorum bu arada o adamla o kız çocuğu çoktan gitmişlerdi. bu yavaş yavaş sağı solu koklayarak ilerliyor ben peşinde koşturuyorum. temkinli olmak lazım bu durumlarda. her neyse; sonuçta bi inşaatın içine dalıyor. içerden bağırış çağırış o adamı bildiğin kolundan tuttuğu gibi dışarı attı bizim hatun. az sonra çocuk korkudan bembeyaz olmuş çıktı. olay şu ey ekşi ahalisi ve okur; bizim hatun esrar kokusundan, alkolden nefret eder. ben sigarayı dahi çocukların olduğu yerde içmem ki sigarayı da sevmezdi. kafasında şöyle bir denklem oluşuyor; sahibi sigara içiyor+alkol içiyor sahibi iyi bir insan. sahibi çocukların yanında sigara içmiyor+ alkol almıyor+ alkollüyken çocuklardan uzak duruyor. çocuklar iyi onu seviyor. sahibi iyi+çocuklar iyi+sahip alkollüyken çocuklardan uzak duruyorsa alkollü çocuklara yaklaşmak kötü, onun gözlemi böyle çalışıyor. bebek kuzenler vardı, bi iki bira içtiğimde dahi aman sarhoş marhoş elimizden kayar düşer korkusuyla pek yanaşmazdım. bi de çocuklu aileler geldiğinde alkol içmezdim elbette. ama nereden vardı bu sonuca bilmiyorum. sonuçta adamdan esrar kokusu ve alkol kokusu alıyor. adam çocuğa yaklaşıyor ama çocukla adamın kokusunu ayırabiliyor. o kadar garipsedim ki bu durumu ama bildiğin beni ısırmasına değecek bir kurtarış yapıyor kangal. devasa olduğuna bakmayın; içinde 4-5 yaşında bi çocuk yaşıyor onun. kangal besliyorsanız ona güvenin. güveninizi asla karşılıksız bırakmaz. ama iyi eğitin onu. çamaşır makinesinden çamaşır bile getirdiğini göreceksiniz. eğitirseniz kırmızı ışıkta durduğunu, hatta geçmek için tuşa bastığını göreceksiniz. lambayı yakabildiğini, sizi sabah uyandırdığını, cep telefonunuzu getirdiğini falan hep göreceksiniz. her neyse çok özledim kendisini... diğer köpek türleriyle pek alakam yok a dostlar. bi de pitbull var. şöyle ki; bu köpekler için tehlikeli falan diyorlar. kesinlikle yok edilmelerine karşıyım onu belirteyim ama inanılmaz zor eğitim süreçleri vardır. gerçekten onu eğitemeyecekseniz sakın sahiplenmeyin. asla tasmasız ve ağızlıksız dolaştırmayın. saldırganlık eğilimi yoksa bile ağızlık her daim takılı olsun. bu aslında onu ve psikolojisini de koruyacaktır. korkuyu gerçekten hisseder köpekler. dolayısıyla şöyle bir dünya düşünün; sokağa çıkıyorsunuz herkes sizden korkuyor. oysa siz sadece oynamak istiyorsunuz. e dünya sizden korkuyorsa elbette bir anda ne yapacağınızı şaşırırsınız değil mi? köpeklerde göze bakmak meydan okumaktır. o yüzden gözlerine bakmayın asla. bir pitbullunuz varsa sizi yeryüzündeki herşeyden çok daha fazla sevecektir. çünkü dışarıdaki dünyada ondan korkuyorlar. o yüzden ağızlığını takın ki dış dünyada insanlar onu tehdit olarak algılamasın. o da bu korkuyu görmesin hiç. gene korkanlar çıkar ama daha az çıkar. şahsen ben bile ağızlıksız bir pitbull gördüğümde uzaklaşmayı yeğliyorum çünkü sizin onu nasıl eğittiğinizi bilmiyorum. hepsi o kadar.